Grappig, ik lees over hetzelfde truukje wat Snow Patrol weer toepast op dit Fallen Empires, terwijl ik juist voor een deel van het album het omgekeerde denk. Vooral wat betreft het eerste deel van deze plaat: die is een stuk vlotter dan vrij saaie voorganger A Hundred Million Suns en er wordt mooi gebruik gemaakt van de (jaren '80) synthesizer en allerlei variatie in ritmes. Hierdoor is Side A van het album tegelijk gevuld met mooie en lekkere muziek en vormt het zo een afwisselend geheel.

Op Side B vinden we dan wat meer de van de band bekende rustige liedjes, maar er staan wel een paar hele aardige tussen, beter dan de meesten op A Hundred Million Suns. Dat album viel mij dus tegen, net als de nieuwe Coldplay - Mylo Xyloto - uit dezelfde poprock categorie: dit album valt mij juist mee.
Belangrijk is daarbij ook dat de songs goed zijn. Het merendeel is dat, een enkel nummer is zelfs echt steengoed, zoals de fantastische opener I'll Never Let Go (bij voorkeur hard draaien!) en de titelsong Fallen Empires. Ook ga je af en toe back to the 80's zoals op Called Out In The Dark, met fijne synth-bas en gitaarloopje. Heaven 17 komt af en toe even meedoen. In het verlengde daarvan ligt ook het echt heerlijke nummer The Weight of Love. Vrij geniaal is ook het synthesizer loopje op The Symphony. Aan welk eighties nummer doet dit me nou denken?

Mooi is ook de sfeer op het album. Het heeft een juiste herfstige releasedatum. Typisch voorbeeld daarvan is de fraaie song New York. Soms balanceert de plaat wel op de te zoetsappige grens, maar op een paar momenten na wordt die niet overschreden. Snow Patrol is zo helemaal terug met dit fraaie Fallen Empires.
Vermeldenswaard is dat je bij de deluxe uitgave een dvd krijgt met een concert in de Royal Albert Hall in London. Dat is toch heel wat beter dan de zoveelste 'the making of'.

Hier staan ook alweer een paar van die rare vrij ongefundeerde afbraakcommentaren, volgens mij terug te voeren op de populariteit van sommige nummers van Snow Patrol op de radio. Zelf luister ik weinig naar de radio en was aangenaam verrast toen ik dit Final Straw weer eens opzette. Van de laatste vier albums van Snow Patrol is dit het album waar vooral rock op staat en minder pop / poprock. Ook is de sfeer op het album een stuk donkerder, wat er ook weer voor zorgt dat het een mooi geheel is. En niet onbelangrijk natuurlijk: er staan veel (echt) goede nummers op.

Over donker gesproken, wat te denken van een opener met de titel 'How To Be Dead'? Wow, wat daarop volgt, vind ik echt een geweldig rocknummer. Eigenlijk gaat dat maar door tot het prachtige Run. Wat een fraai nummer is dat toch zeg! Daarna wisselt de kwaliteit wat, maar uiteindelijk heb je het hier over een sterk donker rockalbum van Snow Patrol. Is dit misschien toch hun beste?

Dan druk je jezelf nog voorzichtig uit. Ik gebruik dit symbool zelden, maar in dit geval:

Coldplay deed dan tenminste nog een tenenkrommende versie met een rapper van een eigen nummer. Door deze versie van SP lijkt het ineens alsof Beyonce zo slecht nog niet is....

Schokkend.

Dan de versies Live at the Union Chapel. Die zijn misschien alleen leuk in de kerstweek. Oftewel: ook die vallen tegen.

Is het dan alleen maar ellende met dit album? Nee hoor. Het is dit keer nou eens echt leuk gedaan zo'n sort off Greatest Hits. Naast de grote hits, staan er ook fraaie albumtracks op, zoals het mooie duet Set The Fire To the Third Bar met Martha Wainwright. Er staan ook nieuwe nummers op, zoals het aardige popliedje Just Say Yes. En nummers van hun minder bekende eerdere werk. En zelfs 2 nummers van een ander bandje van de leadzanger, zoals het hele mooie Cartwheels. Alles bij elkaar een originele manier van samenstellen. En de volgorde is ook nog eens aardig uitgekozen.

Wat wel jammer is, is dat er nog geen 'echte' live cd van Snow Patrol uit is. Live komen hun nummers namelijk beter uit de verf. Ze spelen ze dan meer als rocknummers dan als popsongs. Op dit album hoor je hun uitstekende rockcapaciteit op nummers als You're All I Have & Hands Open. Je hoorde het veel minder terug op hun laatste album, wat veel te poppy en te glad was geproduceerd. En helaas ook, maar minder, op deze dubbelaar.
Ik heb ze zelf zo rockend gehoord in Vredenburg Utrecht een paar jaar terug en recent in Gelsenkirchen als uitstekend voorprogramma van U2, waarbij het grote stadion geen probleem voor deze band was.

De Dijk heeft heel wat goede muziek heeft gemaakt en ik hou al heel lang van goede soulmusic, waarvan Solomon Burke een geweldige performer is. Toch moest ook ik er even aan wennen, de nummers van De Dijk in het Engels. Natuurlijk worden ze prima uitgevoerd door band en zanger. Maar ik was ze gewend om in het Nederlands te horen. Inderdaad: het pakte me niet direct.

Na een paar keer draaien ben ik daar helemaal doorheen. De Dijk speelt alsof ze live spelen en dat kunnen ze natuurlijk heel goed. En Solomon Burke weet meestal precies de juiste toon te treffen. Zo ontstaat een prima gelegenheidssamenwerking. Er staat geen minder nummer op dit album, maar een aantal nummers klinken echt erg lekker of mooi, het swingt en soms ontroert het.
Hoogtepunten voor mij zijn Hold On Tight, What A Woman, No One (veel betere blues bestaat gewoon niet: briljant gezongen en gespeeld), I Gotta Be With You, Text Me & The Bend (wat een orgeltje en wat een gitaar op die laatste 2 nummers!). Maar eigenlijk kan ik aan dit lijstje ook Don't Despair (met heerlijke toeters en piano) & Perfect Song toevoegen. Kortom: wat een goed album!

Wat een eer en succes voor De Dijk dat deze Soullegende zo enthousiast over ze was en deze fraaie cd met hen heeft opgenomen. God save his soul, maybe in Seventh Heaven?

Uitgezonderd Mary-Christ kan je de eerste 7 nummers en een deel van Mildred Pierce als een muzikale trip tot je nemen. Waanzinnig goede nummers, waanzinnig goede rifs, veel afwisseling in stijlen: echt pure klasse! Die afwisseling binnen en tussen de nummers maakt het geheel ook nog eens zo mooi dynamisch. Het is puur genieten geblazen.

Dirty Boots is een kei van een opener. Tunic (Song For Karen) is origineel en zo ontzettend gaaf gedaan! Alleen de vocals al, wereldnummer! Kool Thing is ook echt een cool nummer, van Mote ga je uit je plaat onder begeleiding van de stuwende gitaren. My Friend Goo is kort en anders maar krachtig en Disapperer is ook zo'n fantastisch gitaarnummer! Op de rest van de plaat hoor je lekkere stukken en meer experimentele stukken muziek. Soms kan ik dat zeer waarderen, dan even iets minder. Hoewel Cinderella's Big Score wel heel mooi in elkaar zit en soms ineens erg lekker klinkt.

Kortom: een echt fantastisch koole plaat van Sonic Youth. Zeker een aanrader voor mensen die gitaren regelmatig stevig te keer willen horen gaan en graag in de noise zitten.

Sonny Boy Williamson woonde in Londen en Jimmy Page ging één dag met hem oefenen. Daarna kwamen ze samen op 28 januari 1965 voor een studio sessie. Samen met o.a. de hier fantastisch spelende organist Brian Auger, bassist Ricky Brown, drummer Mickey Waller en de voortreffelijk spelende Alan Skidmore op saxofoon. De combinatie van de harmonica van Sonny Boy en het orgel van Brian Auger is overheerlijk op deze plaat. Het geheel werd logischerwijs grotendeels in 1x live opgenomen, maar dat zou je niet zeggen als je het uitstekende resultaat hoort.

Don't Send Me No Flowers staat grotendeels vol met energieke boogie met mooie soul accenten. Het swingt soms de pan uit, zoals op het voortreffelijke Getting Out of Town. Daarnaast prachtige langzame blues, zoals de titelsong Don't Send Me No Flowers, die ook voor het bijpassende opvallende artwork heeft gezorgd. Bij de RSD 2019 LP zit er een groter poster van bij. Een echte aanrader voor bluesliefhebbers!

Het is een lekkere jazz plaat inderdaad, alleen toch een 0,5* aftrek vanwege Moon River. Dat ondanks de sterke solo hierop van Grant Green, maar ik kan dit nummer echt meer aanhoren door zijn zeiige refrein.

Ook Sonny Red speelt goed op de tenor saxofoon. Zoals bijvoorbeeld op de sterke nummers Super-20 en titelsong The Mode. Dus na het eerste nummer een prima hardbop album dit The Mode.

Daar waar voorgangers gemaakt werden in the deep South bij label Stax is dit Finders Keepers op label Epic een midden jaren '70 LP met de dan meer gangbare gladdere R&B. De 'echte' Soul en Funkritmes ontbreken te vaak, er zijn wel heel veel soulballads vaak in die gladdere R&B productie. Het begint best sterk met nummers als Highway en We Got To Get Our Thing Together. Daarna wordt het een 'mixed bag'. Een aardige LP van The Soul Children, meer niet, en zeker niet zo goed als hun Stax albums.

Daar waar op voorganger Finders Keepers er teveel werd gegrepen naar de midden jaren '70 meer gangbare gladdere R&B, hoor je op dit Where Is Your Woman Tonight weer meer 'echte' Soul en Funkritmes terug, een beetje zoals het bij label Stax klonk. Dit album is dan ook behoorlijk afwisselend met funky nummers, (Southern) soulballads en een enkele gladdere R&B song. Het begint sterk met nummers als Head on Collision en Take Me, Make Me. Mooie ballad is bijvoorbeeld What You Did To Me Last Night. Ook het slotnummer mag er wezen. Een hele aardige LP van The Soul Children, maar niet zo goed als hun Stax albums.

Deze 2 LP verzamelaar uit het einde van de jaren '60 staat vol met heerlijke Stax muziek. Van Southern soulballads, via soulpop hits, naar funky soul & blues: het is een mooie mix. Dat geldt ook voor de artiesten: een paar (hele) bekende en ook minder bekende, met heel wat fraaie songs. Er staat maar een enkele wel aardige song op, de rest is goed tot buitengewoon mooi. (Daarbij kan je zeggen dat kant 1 net wat minder is dan 2, 3 & 4.)
Om er eens een paar te noemen: Albert King met Cold Feet, William Bell en Judy Clay met Private Number, Ollie & The Nightingales met I've Got a Sure Thing en Heartaches Mountain, Carla Thomas met Book of Love, Judy Clay met It's Me, Booker T. en The MG's met Booker's Theme & Jimmy Hughes met Peeped Around Yonders Bend. Bijzonder voor soullabel Stax is het 'Doors-achtige' Smell of Incense van Southwest F.O.B. Als je deze tegenkomt als soulliefhebber: snel meenemen!

Inmiddels toch wat vaker gedraaid en dan blijkt dit een verzameling nummers te zijn, waar je de tijd voor moet nemen. Want nu is mijn waardering behoorlijk gestegen. Het is ook een bijzondere verzameling, van veelal onbekend(er) werk. Ook is het goed om onbevangen hiernaar te gaan luisteren. Want funky is het vaak, maar het zijn vaak heerlijke Afrikaanse ritmes, zoals op het geweldige - jawel - African Rhythms. Of op Suratal Ihklas daarna & Sounds of the Bush aan het begin van dit album. Ook krijg je lekkere underground jazz te horen en een paar bekenden, zoals natuurlijk Gill Scott-Heron & Roy Ayers. Het artwork vind ikzelf geweldig, dus alles bij elkaar een aanrader.

Toch wel een tegenvaller, deze plaat. Regelmatig is dit in mijn beleving een behoorlijk brave popplaat, met soms zelfs een obligaat nummer er tussen. Juist de nummers waar een versnelling in zit, zoals de geweldige titelsong en de twee openingstracks mogen er zijn. Maar je vindt te weinig van dit soort muziek. Wat meer peper en zout af en toe, had van mij zeker gemogen.

Een geweldige rockplaat met alleen maar goede tot uitstekende songs. Dave Grohl is erin geslaagd zijn eigen talenten te koppelen aan de sterke kanten van de artiesten waar hij mee samenwerkt. En dat gaat van jong tot oud, van onbekend tot beroemd.

Het begint al geweldig met Robert Levon Been, van de Black Rebel Motorcycle Club. Heaven and All is een prachtnummer, waar de sterke zang van Been goed tot zijn recht komt.
Een volgend opvallend goed nummer is dat met... Stevie Nicks. Zij klinkt op haar best en het nummer is een fraaie combinatie van Grohls's muziek met Stevie's dromerige prachtstem. Dit nummer zou echt een topnummer van Fleetwood Mac hebben kunnen zijn.

Lee Ving's Your Wife Is Calling knalt in rap tempo uit je speakers. Een dijk van een nummer! Het laat ook zien dat het een afwisselend album is, deze Sound City, Real to Reel. Het wordt gevold door het fraaie From Can To Can't, wat het meeste een Foo Fighters sound heeft.
Josh Homme van QOTSA komt natuurlijk ook niet onverdienstelijk meedoen. Maar een ander die ook de show steelt is... Paul McCartney, met een heerlijk hard rock nummer, samen met de bassist van Nirvana, Krist Novoselic. Het slotnummer is ook nog het vermelden waard: het lange Mantra mag er wezen.

Veel afwisseling, maar toch voldoende samenhang, sterke nummers, top prestaties van de gastmuzikanten: een zeer geslaagd rock album, dit Sound City Real to Reel.

Jazeker zit ik hierop te wachten! Wat een lekker hardrock album heeft Soundgarden gemaakt, met vlagen ouderwetse Grunge. Matt Cameron en Ben Shepherd vormen een geweldige backbone voor de ijzersterke eigenzinnige stem van Chris Cornell, gesteund door de prima gitaar van Kim Thayil.

Alleen de eerste drie openingsnummers al, sterke nummers die King Animal een knallende start geven. Dan volgen de tegendraadse klanken en ritmes bekend van hun eerdere werk, goed te horen op het fraaie A Thousand Days Before & Blood on the Valley Floor. Toch wordt het nergens te gecompliceerd, te gezocht: er blijft een herkenbare lijn in de nummers zitten. Zeker als je luistert naar de hele fraaie songs Bones of Birds & Taree. Black Saturday rockt dan weer eens ouderwets: lekker hoor.

Toch moet ik stiekem soms aan Pearl Jam denken. Voor mij niet echt een bezwaar, als je mijn top 10 ziet. Alleen is het dan meestal (net) wat steviger. En aan Alice in Chains: komen die ook niet uit Seattle....
Maar Soundgarden heeft natuurlijk zijn eigen(-zinnige) sound en dat is maar goed ook. Het levert één van de betere albums van 2012 op.

Dit is een fraai funk/soul album van South Shore Commission. Een groep van zes mannen en één vrouw, de prima zangeres. Bij die mannen zitten ook uitstekende zangers. Ze komen uit Chicago en hadden met Free Man een grote hit in de Soul en Disco lijsten. Free Man was zelfs #1 disco record van het jaar in Billboard Magazine. Met nog 2 andere nummers van dit album haalde het ook de Billboard hot 100 hitparade. Eén van die andere hits was het sterke We're on the Right Track. Het hele album is gemixt door de one and only Tom Moulton en dat is te horen ook! Ondanks al het succes bleef het helaas bij dit gelijknamige debuutalbum. Mocht je het tegenkomen, laat 'm dan niet liggen.

Dit is echt een sterk overzicht van Southern Rock, één van de beste die gemaakt is. Eigenlijk zijn vrijwel alle albums uit de 'Gold' serie (zeer) de moeite waard. Hier vind je ondermeer Lynyrd Skynyrd met hun 2 klassiekers waarvan Free Bird in de 'long version', the Allman Brothers, Elvin Bishop met ook het oh zo lekkere Fooled Around and Felt in Love, Molly Hatchet, Georgia Satellites, Gregg Allman met het geweldige Midnight Rider, Cowboy en nog veel meer, ook wat minder bekende 'gems'. Er staat dus veel mooie muziek op, aan te raden!
In het verlengde hiervan, maar dan net anders, kan je ook kijken bij Delta Swamp Rock Volumes 1 & 2. Daar vind je ook een aantal van de artiesten van dit Gold terug.

En hier hebben we alweer een bijzonder goede soul verzamelaar van het Engelse Label Kent. Southern Soul Showcase bevat muziek van de SSS International Group opgenomen in de studios van Memphis, Muscle Shoals & Nashville eind jaren '60 / begin jaren '70.
Wat opvalt is dat alle nummers een heerlijk drive hebben. Er staat veel funky soul op. En kwalitatief zit het op het hoogste niveau: voortreffelijk geproduceerd, uitgevoerd en gezongen. Dit gaat op voor vrijwel alle songs en daarmee is dit een voortreffelijke verzamelaar. Het is dan ook lastig om favoriete tracks te kiezen en dat zegt genoeg.

Dit is een fraaie verzamelaar van Soul Jazz Records, die zijn naam eer aan doet. Je krijgt afwisselende, verschillende vormen van experimentele elektronische muziek uit met name de periode 1977-1988 te horen, die toch met elkaar een samenhangend geheel vormen en voor een speciaal gevoel zorgen. Ze brengen je met hun soundscapes naar 'outer space' (of waarheen jij ook wilt), zoals ook zo mooi op het prachtige artwork te zien is. Een aanrader!

Wie kwam ik nou tegen op the Complete Goldwax Singles 1, 2 & 3? Ene Spencer Wiggins. Met een stem als een klok, maar tegelijk ook heel kwetsbaar. Krachtig, maar ook mooi. Heel bijzonder, één van de mooiste stemmen die ik ooit heb gehoord. Vervolgens bleek bijna elk nummer wat deze man zong geweldig te klinken, het maakt bijna niet uit wat.

Daarnaast vind ik de rauwe pure Southern Soul van het Fame label geweldig. Een mooi overzicht vind je op de fantastische box The Fame Studio Recordings 1961-1973, waar ook al 2 fraaie nummers van Spencer Wiggins op staan. En jawel hoor: hetzelfde label van die box - Kent - heeft dit geweldige overzicht uitgebracht van al het werk van Spencer Wiggins wat hij voor Fame / XL Recordings heeft gemaakt, na zijn tijd bij Goldwax.

Het is werkelijk zo prachtig allemaal. Echt, Soul kan amper mooier worden dan op dit fantastische album. Niet alleen de stem van Spencer Wiggins is dus genieten, maar de meeste nummers zijn ook goed tot fantastisch. En dan is het ook nog eens opgenomen met- en geproduceerd door de crew van Fame. Dames en heren: wij zijn in Soul Heaven!

Wie kwam ik nou tegen op the Complete Goldwax Singles 1, 2 & 3? Ene Spencer Wiggins. Met een stem als een klok, maar tegelijk ook heel kwetsbaar. Krachtig, maar ook mooi. Heel bijzonder, één van de mooiste stemmen die ik ooit heb gehoord. Vervolgens bleek bijna elk nummer wat deze man zong geweldig te klinken, het maakt bijna niet uit wat.

En dan kom je er achter dat Kent samen met Goldwax een fraai overzicht heeft gemaakt geheten the Goldwax Years. Vol met met name hele mooie Deep Southern Soul, maar ook wat (invloeden van) Rock 'n Roll. Luister bijvoorbeeld eens naar Lover's Crime. Oooh! Please Love Me One More Time! komt uit zijn tenen. En dat geldt net zo goed voor al die prachtige Soul nummers. Het mooiste hoor je dat op één van de allerfraaiste Soulballads ooit gemaakt: Up Tight Good Woman. Ook aanwezig op die oh zo mooie Southern Soul boxset: Take Me To The River.

Kortom: een prachtplaat. Met daarnaast Feed the Flame, met zijn Fame & XL recordings, heb je toch een mooi overzicht van zijn werk.

Ik wist niet wat ik hoorde toen ik het debuutalbum 'spinvis' hoorde. Ik werd gegrepen door de authentieke originele lieve trieste mooie muziek uit de muziekkamer van Erik de Jong uit Nieuwegein (of all places). Ook Dagen Van Gras, Dagen Van Stro was raak. Wat er daarna volgde met live opnames, samenwerkingen en soundtrack vond ik niet altijd even geslaagd. Ik was dus erg benieuwd naar het derde 'echte' album van Spinvis.

En ja hoor, Tot Ziens, Justine Keller heeft weer heel wat van die fraaie mooie lieve liedjes als op die eerste twee albums. Daarbij weet Erik weer zo'n dromerige fijne sfeer te creeëren, iets wat je zelf eigenlijk alleen lukt in je hoofd je als lekker ontspannen bent. De flarden teksten lijken wel hersenspinsels op muziek.

De teksten zijn wat beter te volgen dan op het debuut, maar gelukkig niet altijd goed te plaatsen. De hele mooie maar toch lekker vlotte opener Oostende bijvoorbeeld gaat toch echt over die Justine Keller. Wie is dat eigenlijk? De plaat wordt niet saai, er zit ook genoeg afwisseling in. De tweede song Kom Terug bijvoorbeeld heeft een mooi synthesizer basis. In de tekst hoor je hier ook de zee in terug. En het derde nummer De Grote Zon heeft weer een akoestische basis. Wat mooi zeg: 'en alles is ok'.

Heel Goed Nieuws lijkt een beetje op Stiekem Met Je Gedanst van Toontje Lager. Een wat vlotter tempo dus en een mooi orgeltje. Club Insomnia is één van de hoogtepunten: wij bevinden ons nu vol verbazing in een slapeloze nachtclub, inclusief dreunende synthesizer bas en band waar het moeilijk klappen voor is. Opvallend is het lekkere gitaartje. 'Het oogcontact van het eenzaamste soort...'.

Ronnie is er weer en Knipt Zijn Haar en houdt van chocola. Heel mooi. Begin Oktober zou dit album eigenlijk uitkomen, maar ik luister het toch begin November. 'Zoals je weet, praat ik soms in mijn slaap'. Ja, dat horen we: allemaal droomgeluiden.

Dan gaan We Het Toch Vieren en verandert de droommuziek in rijk aangeklede vrolijker popmuziek. Op Jij Wint staat de piano in de 'zachte stand', ik had dat vroeger ook thuis: een pedaal waardoor de piano doffer en zachter klonk voor de buren. Zie je: ik word weer nostalgisch door Spinvis. Hij Wint weer.
Koning Alcohol is ineens een 'gewoon' popliedje. Het is wel aardig, vooral het orgeltje, maar toch ben ik blij dat Spinvis niet het hele album zo heeft gemaakt. Het groovy einde is wel weer leuk.
Ik kom uit Utrecht en ken het grijze Overvecht met de rijzige flats. Geeft Spinvis hier een sfeerimpressie van de wijk? Het is in ieder geval een opmaat naar de mooie titelsong met fraaie strijkers.

Wat is dit weer een mooie plaat geworden, waarmee Spinvis mij na al die jaren weer regelmatig bij de lurven pakt en meeneemt op een fraaie reis door zijn wereld en ook een beetje door die van mijzelf.

Ik ben iemand die muziek een stuk belangrijker vind dan teksten, maar bij sommige artiesten vallen ze wel gelijk op. Zoals bij Spinvis. Lieve, leuke, melancholische, verdrietige teksten met bijpassende muziek. Ook vaak multi-interpretabel, waardoor een nummer voor de één een ander gevoel oproept als bij een ander. En dat is natuurlijk knap. Op dit Trein Vuur Dageraad weet Spinvis mij weer regelmatig te raken.

Dat gebeurt gelijk al bij Hallo Maandag, waarop prompt al een geweldige gitaarsolo staat. Iets wat ik altijd wel kan waarderen. Van de Bruid en de Zee valt me na deze sterke song dan wat tegen. Een wat oppervlakkig aardig synthesizernummertje. Ik moet hier aan Toontje Lager denken. Gelukkig begint dan de prachtige piano van Artis. Wat een mooi liedje is dit! De vergelijking tussen het leven in Amsterdam met vriendin wat verandert is en Artis waar dingen nooit voorbij zijn is leuk. En alles is een beetje jij... en dan op het eind de prachtige trombone.

10.000 Zwaluwen is een geluksmomentje ons gegeven door Spinvis. Waarvoor hartelijk dank! Dan komen Stefan en Lizette om de hoek kijken. Gitaar en drum vormen een fijne basis voor een lekker lopende prachtige song met een mooi verhaal. Nachtwinkel is een wat vreemde eend in de bijt en zo ook wel een onderbreking van de plaat.

Kant B van de plaat begint met De Kleine Symfonie, een leuk rustig liedje, wat ik vooral instrumenteel goed in elkaar vind zitten. Dageraadplein is ineens een stukje (Ierse) folk, met Boudewijn de Groot flarden, wat ik nou niet echt vind passen op dit album. Alles Is is een mooi liedje. Wat Blijft, een 2-stemmig gezongen nummer, wat mij wat minder ligt.
Gelukkig volgen dan nog twee echt mooie nummers. Allereerst de fraaie titelsong: wat zwaarder aangezet, ook met strijkers, afgewisseld met alleen orgel en stem tussendoor. Hij Danst is samen met Serenade een waardige afsluiting.

Ik vind kant A van de plaat erg sterk en kant B wat meer wisselend van niveau. Bij elkaar heb je toch een meer dan goede plaat, zeker vanwege de paar echt prachtige songs die hierop staan. Alweer een mooie plaat van Spinvis.

Splashh brengt je niet echt in de Comfort-zone. De muziek van deze plaat is namelijk nogal vet overgeproduceerd en dat klinkt niet altijd even prettig. Een ander probleem is dat de songs niet allemaal even goed zijn, ook al proberen ze dit achter deze productie weg te poetsen. De besten zijn eigenlijk de eerste twee nummers en Feels Like You.

Het geluid is een soort Oasis maar dan met Tame Impala invloeden. Nou zou dat juist wel weer wat voor mij kunnen zijn, maar helaas verzuipen dus ook die paar goede dingen in de geluidsbrij of is dus de songkwaliteit te laag. Ook klinkt de plaat door de productie te eenvormig. Kortom, ik ben niet zo positief.

Het paarse vinyl kwam net binnen, waardoor ik zelfs nog iets meer kan genieten van de nieuwe Spoon. En dat ging al zo goed, want de heren halen op Hot Thoughts alles uit hun kast. Echt heerlijk pakkende popliedjes met een rocktwist. Uitstekend neergezet met heel wat verschillende instrumenten en de prettige en herkenbare zang van Britt Daniel. Hij heeft ook (aan) alle songs (mee-)geschreven.

Er staat geen minder nummer op. Alles is goed tot erg fijn. Favorieten zijn titelsong Hot Thoughts, het wat langere WhisperI'lllistentohearit, het lekkere Do I Have to Talk You Into It, het fraaie Pink Up & het schitterende I Ain't the One. Ook de productie is weer helemaal top. Van alle goede platen van Spoon van de afgelopen jaren vind ik deze net het beste. En oh ja: wat een mooie hoes!

Spoon doet het (natuurlijk) weer. Ook dit Lucifer On The Sofa is een meer dan geslaagd album. Een plaat gevuld met sterke songs die weer uitstekend worden neergezet door de band. Ook de volle productie is om door een ringetje te halen. Puntige indie rocksongs krijgen we te horen, met af en toe een wel erg fijne gitaar. Ook de prima toetsen van Alex Fischel en de prettige stem van zanger Britt Daniel zijn kenmerkend. En zoals vaker bij Spoon swingt het soms ook zo lekker, klinkt het haast funky. Favorieten zijn nu Held, The Hardest Cut, Wild, On the Radio en titelsong Lucifer on the Sofa. Maar elk nummer is de moeite waard.

In tegenstelling tot erwinz hierboven mij, vond ik de vorige plaat van Spoon Transference juist erg goed. Het begeleidende concert in Paradiso was grandioos. Na 4 (!) jaar wachten, was ik dan ook zeer benieuwd naar dit They Want My Soul. In eerste instantie moest ik ook heel even wennen, maar dat was snel voorbij. Want deze nieuwe plaat staat vol met lekkere tot heerlijke liedjes. Die worden door de band sterk neergezet: de songs lopen weer erg fijn, zoals Spoon dat zo goed kan doen.

Daarbij krijg je allerlei geluidseffecten, waarbij verschillende instrumenten gebruikt worden, ook de synthesizer. Prettig is ook weer die piano die soms te horen is, de lekkere gitaren en bovenal die groovy ritmes. Verder zingt zanger Britt Daniel met zijn karakteristieke stem weer de sterren van de hemel. En zo heb je een typische klasse Spoon plaat, maar toch met wat andere electronische nuances, zodat ik bij vlagen moet denken aan Vampire Weekend (Outlier) en zelfs Alphaville (New York Kiss), maar ook weer aan Wilco (Do You) als de nadruk meer op de rock wordt gelegd. Alles bij elkaar opgeteld is het weer genieten geblazen!

Ik kan mij in delen van bovenstaande CD-Recensie niet bepaald vinden:

Dit album van Spoon is wel degelijk een verrassing: het is veel donkerder en rauwer dan Ga Ga Ga. Zij kiezen juist voor een volledig eigen richting en bouwen niet simpel voort op het succes van Ga Ga Ga.

Spoon heeft in de afgelopen jaren geen studio albums met popliedjes gemaakt. Het was veel pure rockmuziek wat klonk als je een Spoon in je cd speler gooide, Ga Ga Ga enigzins uitgezonderd.

Ik denk dat hun moeder weinig te maken heeft met de rauwere somberder rockmuziek van Transference, ook niet om koffie te serveren. En een Frans terras is al helemaal geen associatie die mij aanspreekt bij dit album Transference.
Eerder een vol Paradiso voor een wat steviger rauwer rockconcert met een groot bier in de hand. Hé dat is mooi: binnenkort gebeurt deze associatie echt.

Wat een heerlijk soms swingende, soms mooie hardbop plaat met soul-jazz invloeden is dit zeg! Erg lekkere nummers die vakkundig gespeeld worden door Stanley Turrentine op tenor saxofoon, Kenny Burrell op gitaar, Shirley Scott op orgel, Bob Cranshaw op bas en Otis Finch op drums. De meeste solo's van de heren zijn ook de moeite meer dan waard. Verder zit er ook een mooie sound in dit album en een goede mix van meer up-tempo en wat langzamer nummers. Het klinkt allemaal erg fijn en ook voor instappers van jazz is dit album zeker een aanrader.

Een mooie hardbop sessie opgenomen op 3 juni 1964, maar weer eens vreemd genoeg pas uitgebracht in 1979. Recent zet Blue Note dit een beetje recht door dit album ook op Tone Poet vinyl uit te geven.

Naast bandleider Stanley Turrentine op tenor saxofoon vind ik hier pianist Herbie Hancock de uitblinkers. Op trompet horen we Blue Mitchell, op trombone Curtis Fuller, op bas Bob Cranshaw en Otis Finch op drums. Alle songs zijn goed, de lange opener French Pies is mijn favoriet. Titelsong In Memory Of en afsluiter Sunday in New York zijn mooie nummers.

Wat een overheerlijke relaxte jazzplaat is dit! Met een uitstekende Lee Morgan op trompet, McCoy Tyner op piano en natuurlijk Stanley Turrentine op tenor saxofoon. De congas van Ray Barretto maken de sfeer helemaal af. Net als de fraaie composities, waarbij vooral Stanley's Blues, Shirley & Tacos eruit springen.

Ik heb hier de originele uitgave uit 1980 van op LP met de vreemde hoes, maar inmiddels is dit album ook uitgegeven in de Tone Poet Poet serie, met een veel fraaie cover. De opnames zijn al uit 1964 en om voor mij onvolgbare redenen heeft Blue Note dit album dus pas in 1980 uitgegeven. Nu kan je er gelukkig in ieder geval van genieten.