Op deze hele aardige verzamelaar van Stanley Turrentine (tenor saxofoon) spelen een paar bekende namen mee, waaronder Donald Byrd en Blue Mitchell op trompet, McCoy Tyner op piano, Pepper Adams op bas clarinet en bariton saxofoon & de arrangeur is Duke Pearson. Er staan nummers op uit 1967 met orkest, deels al eerder uitgebracht, deels voor het eerst.

Op de 1979 LP New Time Shuffle staan de gelijknamige titeltrack van de LP, de titeltrack van deze CD en Ain't No Mountain High Enough. Op de 2LP verzamelaar Stanley Turrentine uit 1975 staan Bonita, Better Luck Next Time en Pres Delight (Flying Jumbo). De overige songs zijn niet eerder uitgebracht. Deze verzameling songs uit 1967 is de moeite waard.

We horen bandleider Stanley Turrentine op tenor saxofoon, samen met Grant Green op gitaar, Tommy Flanagan op piano, Art Taylor op drums en Paul Chambers bespeelt de bas. De opnames zijn al uit 1961 en je hoort lekkere vlotte hardbop met wat ballads tussendoor. Favorieten van mij zijn o.a. titelsong Z.T.'s Blues en The Lamp Is Low. Fijn plaatje.

Dit album zit voor Stanley Turrentine in tussen de prima albums Sugar (1971) en Don't Mess with Mister T. (1973). En dat is te horen, want ook dit Cherry is een geslaagde plaat. Sterker nog: ik vind het zelfs de beste van deze drie albums. Het heeft ook een prettig geluid door de goede productie en het uitstekende sextet wat hierop speelt.

Milt Jackson op vibrafoon dus, Cornell Dupree op gitaar, Bob James op piano, Ron Carter op bas en op drums Billy Cobham. Speedball geschreven door Lee Morgan is een sterke opener en ook The Revs mogen er wezen, net als Sister Sanctified. Ook de rest is goed op dit lekkere funky jazz album.

Chill baby chill: als je even weg wilt zijn van de wereld, als je even wilt ontspannen, zet dan dit Blue Hour uit 1961 aan van tenor saxofonist Stanley Turrentine met The Three Sounds. Zij bestaan uit de uitblinker op dit album pianist Gene Harris, op bas Andrew Simpkins en op drums Bill Dowdy.
Natuurlijk speelt Stanley Turrentine fraai, maar de wijze waarop Gene Harris hier piano speelt, tilt het hele album naar een hoger niveau. Zoals bijvoorbeeld op zijn solo op Since I Fell for You. Alleen al door de pianist de moeite waard dit Blue Hour!

Dit is de verzamelaar van Stars on 45 met de meeste en succesvolste medleys erop en ook nog in de lange versies. Hoewel: the Beatles medley en Abba medley zijn hier opgeknipt in 3 stukken, terwijl die op andere verzamelaars één (fraai) geheel vormen van zo'n 16 en 11 minuten. Ik had de 12" van the Beatles medley en die bijna 10 minuten durende versie (eigenlijk de 'echte' extended versie) staat hier weer wel op. Wel vreemd dat dan de single versie ervoor staat, want dat is gewoon de ingekorte 12". Ze hadden dan beter een goede b-side erop kunnen zetten: The Disco Medley, die mist hier.
Je hebt ook nog een mp3 download album '25 Disco Megamixes' van Stars on 45 uit 2006: daar staat echt alles op + wat extra medleys van Stars on 45 (Donna Summer!) en van de artiesten zelf (een geweldige van Kool & the Gang) en mixen van anderen. Het laat onverlet dat het leuk blijft om naar deze 'retro-medleys' te luisteren. Ze zijn knap gemaakt en waren toen (erg) succesvol.

Het vorige album, Silence is Easy, vond ik juist duidelijk minder dan Love is Here. Love is Here is een cd met mooie liedjes, maar zeker ook met goede rockmuziek.

Vooral die rockmuziek hoor je terug op On the Outside. Wat een lekkere power heeft dit album! Ik kan dit geen nieuwe hardere stijl noemen: allereerst is het niet nieuw, dit hoorde je eerder al van Starsailor, maar dan niet een album lang. En om dit nou hard te noemen.... Metallica, dat is hard.

Het is wat krachtiger gespeeld, maar het blijven veelal mooie nummers. Zeker mooier dan de meeste tracks op Love is Easy. Het wordt ook fraai vertolkt, naast de gitaren en de drums hoor je piano, orgel en nog veel meer. Op Keep Us Together klinken ze trouwens bijna als U2, leuk toch?

In the UK wordt dit album hoger gewaardeerd dan hier, ze noemen dit het cruciale comeback album van Starsailor na het tegenvallende Love is Easy. Ik kan mij daar geheel bij aansluiten. Het is ook lastig om 3 favorieten te kiezen: er staan (bijna) alleen maar sterke nummers op.

Ik heb nu op 4,5* staan: Love is Here, On the Outside & All the Plans. Aardig groepje dat Starsailor!

Op de meeste goede Status Quo albums staat een enkel wel aardig nummer, maar op Hello! vind ik dat er een paar van die wel aardige nummers op staan. Daartegenover staan een paar erg goede songs. Een mixed bag eigenlijk. Fantastisch vind ik Roll Over Lay Down, erg goed Blue Eyed Lady & Caroline en ijzersterk afsluiter Forty-five Hundred Times. De rest van de plaat vind ik wel aardig, maar het niveauverschil is toch behoorlijk. Gemiddeld een goede plaat, maar een paar andere Quo albums vind ik over het geheel wat sterker dan dit Hello!

Geweldige (hard-)rock plaat (met vleugjes blues) van Status Quo. Ook een iconische hoes en fraaie poster in de LP. Elk nummer is minstens goed, maar er staan een paar uitschieters op die de plaat meer dan goed maken: Backwater, Just Take Me, Drifting Away & natuurlijk slotnummer Slow Train. Opvallend sterk zijn werkelijk alle gitaarsolo's. Ik vind dit hun beste album ever.

Ooit in 1979 leende ik dit Whatever You Want bij de platenbieb, omdat ik de single zo goed vond. Ik weet ook nog dat ik 'm op cassette heb gezet en toen luisterde, omdat ik het een lekkere rock LP vond. Nu na vele jaren, terwijl ik de beste albums uit 1971-1976 van de band inmiddels allemaal op LP heb, ook deze gekocht. En daar heb ik geen spijt van.

Afgezien van het 70s popnummer Living On An Island (toch aardig trouwens) staat deze LP weer vol met lekkere rock die inderdaad aansluit op de beste periode van de band eerste helft van de jaren '70. Mijn favoriet is en blijft de single en titelsong, maar er staan veel meer goede songs op, zoals Shady Lady, Who Asked You, Rockin' On, Runaway & tot slot het fantastische lange slotnummer Breakin' Away. Een prima plaat van Status Quo, met een prachthoes.

Een box ter gelegenheid van de 50e verjaardag van het label Stax uit Memphis. Het multi-raciale label waar country, gospel & soul samensmolten tot iets prachtigs en dat is te horen op deze dubbelaar. Er staat heel veel mooie muziek op, logischerwijs 50 tracks.

Dit is geen grootste hits overzicht. Wel staan er een flink aantal op, maar ook een aantal niet. Dit is veel meer een overzicht van veel van de artiesten die door Stax zijn uitgebracht, waarbij een grootheid als Otis Redding meerdere nummers heeft. Een goede grootste hits cd is Stax Gold.
Er staan dus ook een aantal nummers op, die mogelijk niet alle verzamelaars hebben. Het is zo een originele boxset geworden. Let wel op dat je er de Sound & Vision editie van krijgt: die met de DVD dus. Daar staat de documentaire Respect Yourself - The Stax Records Story - op. Met interviews met veel artiesten en optredens, waaronder de 1967 European Stax/Volt Revue en het 1972 Wattstax concert.
Kritiekpuntje is dat er - mogelijk vanwege de dvd - maar zeer beknopte informatie bij de box zit. Die krijg je weer wel bij de 4cd box The Stax Story.

Achterop de dvd staat een mooie tekst over het label Stax:
"It's an epic story. That which gave it life, nearly killed it, more than once. Innocence, naked innocence, good and evil, light and dark, black and white. In Memphis, in the 60s, people who couldn't dine together, joined together to make music, soul music, at a place called Stax".

Stax was een belangrijk Southern Soul label in de jaren '60 en '70 uit Memphis, Tennessee. Veel bekende artiesten had het label, zoals Booker T & the MG's, Otis Redding, Sam & Dave, Carla Thomas, the Staple Singers en nog veel meer. Deze artiesten vind je meestal niet op deze cd. Hier staan veel gems op, minder bekende artiesten met geweldige nummers. Met Funk nummers.
En de Stax Funk blijkt heerlijk te zijn. Niet zo rauw als de meeste Southern Funk, maar ook weer niet te glad. Eigenlijk heel erg lekker: dat is Stax Funk. Die Stax sound zorgt ook voor een mooie samenhang op dit sterke verzamelalbum. Aan het einde staat dan nog echt rauwe pure Southern Funk met Black Nasty´s Getting Funky Round Here en het briljante Life Is Funky van Round Robin Monopoly (wat een naam!).

Er staan nog wel een paar (wat) bekendere artiesten op: Jean Knight opent sterk met Do Me, Rufus Thomas komen we 2x tegen, wat niet verwonderlijk is met zo'n stem, en ook Kim Weston en the Bar-Keys leveren een bijdrage. Maar de minder bekenden doen niet onder voor deze artiesten. En luister eens naar Inez Foxx: ze klinkt nogal als Candi Staton...
Ik vind dit echt een opvallend goede verzamelaar! Alweer zo'n goede Funk verzamelaar van label BGP. Er is ook Stax of Funk volume 2 en er zijn de series Super Funk en Super Breaks: check ze allemaal!

Eigenlijk is dit album The Very Best Of de uitgebreide versie van het succesvolle Greatest Hits 1974-1978: Steve Miller Band - Greatest Hits 74-78 (1978)

Alleen het nummer Dance, Dance, Dance staat hier niet op, alle andere nummers wel. Verder is het uitgebreid met de muziek gemaakt door Steve tot 1983, door sommigen als te commercieel bestempeld. Maar ik mag Abracadabra, Macho City & Keeps Me Wondering Why ook graag horen. Er staan 6 van de 12 nummers van het album Fly Like An Eagle op. Dit is te begrijpen, 4 songs waren succesvolle singles, de vijfde is Space Intro. Al met al is het een prima uitgave van Arcade (dat Nederlandse label). De geluidskwaliteit is verrassend goed voor een album uit 1991. Ik las ergens anders dat werk van Steve Miller in 1991 geremasterd is, dat zou zomaar hierop kunnen staan.

Opvallend is inderdaad hoeveel echt (geweldig) goede songs hierop staan. Fly Like An Eagle (met space intro), The Joker, Abracadabra, Rock N' Me, Serenade, Jet Airliner, Take The Money and Run & The Stake vind ik de toppers. Alleen Give It Up vind ik minder. De soms te horen combinatie van gitaar en synthesizer is mooi, net als de dijk van een stem van Steve. Als je dit goed vindt, raad ik je ook Steve Miller Band Live aan.

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde vond ik het een hele aardige plaat met vooral een paar echt mooie nummers, maar soms een beetje saai. Na een paar keer luisteren vond ik het een echt goede plaat. Dat kwam door de sfeer die door het hele album heen dwarrelt en toch wel heel wat fraai songs. Pas via de Sennheiser drong echt tot me door wat voor moois dit Grace for Drowning te bieden heeft.

Er zit namelijk veel meer dynamiek in het album dan je in eerste instantie denkt. Natuurlijk vallen gelijk de heerlijk knallende gitaren op van Remainder The Black Dog. Maar pas later drong de intensiteit van andere nummers, zoals bijvoorbeeld Index en Track One tot mij door. En wat eerst wel heel erg verzorgde muziek leek, werden ineens vele mooie details. Zoals de koren op de eerste disc. Het enige nummer waar ik nog wat aan moet wennen is het lange Raider II. Maar ik heb er vertrouwen in dat dat ook nog goed komt. Soms zie ik dat nummer als een soort lange samenvatting van het voorafgaande.

Echt juweeltjes vind ik No Part of Me, Postcard, Remainder The Black Dog & Index. En oh ja: ook een juweeltje is de DeLuxe cd in digiboek vorm. Dat ondersteunt de sfeer die de muziek wil neerzetten met fraaie afbeeldingen. Geweldig vind ik de kleurzetting van de cover.
Inmiddels is Steve Wilson met dit oh zo fraaie Grace for Drowning doorgedrongen tot mijn eindlijstje voor 2011.

Vaak moet je even wennen aan nieuw werk van Steven Wilson. In het geval van Grace For Drowning leidde dat tot het ontdekken van een ingenieuze prachtige plaat. De opvolger The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) heeft (nog?) niet zo'n positieve landing bij mij gemaakt. Ik ga binnenkort nog eens luisteren.
Echter bij dit Hand. Cannot. Erase. sloeg de schoonheid van de muziek in als een bom, hoe tegenstrijdig dat ook kan klinken. Ik was soms bij vlagen verbijsterd om zoveel echt mooie muziek te horen, maar wel vol met afwisseling en spanning tegelijk. De gitaarsolo's en synthesizersolo's zijn ook hier weer ijzersterk.

Het album begint gelijk erg mooi met intro First Regret, wat direct gevolgd wordt door het uiterst fraaie en oh zo afwisselende 3 Years Older. Perfect Life heeft ineens een heerlijke beat, met een fraaie vrouwenstem erop: wat een goed nummer is dit zeg! Routine zit barstensvol wisselingen in tempo en volume, in schoonheid en geweld: een prachtsong.
Home Invasion & Regret #9 zijn alweer hoogtepunten. Zeer intense songs, vol met fantastische gitaren en instrumentale wendingen. Daarna volgt een mooi liedje, Transience, in de sfeer van Alan Parsons. In het indrukwekkende Ancestral, met een lengte van 13.30, vind je veel van de plaat en het verhaal terug. Hier lijkt alles bij elkaar te komen. In Happy Returns is de tekst een brief van de vrouwelijke hoofdpersoon aan haar broer, uitgevoerd op erg fraaie muziek, met op het einde een geweldige gitaarsolo.

De muziek is vaak heel intens. Dat is ook weer verklaarbaar door het verhaal van deze plaat, zoals gewoonlijk bij Steven Wilson een donker verhaal. Het gaat over het leven van een vrouw van 38 die pas 2 jaar na haar dood gevonden werd.... Er zit prachtig artwork bij de LP, waarbij een model de vrouw fictief verbeeldt. Het levert ook een bijzonder fraaie hoes op en een indrukwekkende zwart-wit foto van een jong meisje voorop het boek bij de plaat, wat mij enigszins doet denken aan de hoes van het fantastische Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree. Kortom, dit muzikale werkstuk, samen met de foto's, teksten en afbeeldingen vormt een waar kunstwerk.

Recent heb ik ook Insurgentes op 2LP ontvangen. Het album klinkt donker en zo ziet het artwork er ook uit. Een gasmasker, een begraafplaats en in de uitklaphoes vuile poppen van baby's. Jawel, u leest het goed. Nou niet bepaald iets om vrolijk van te worden. En dat is de muziek ook niet, die is meestal zwaar, soms heftig, een enkele keer toch mooi. Die foto's zijn overigens wel prachtig gemaakt.

Op side A vinden we flarden psychedelische muziek terug. Het doet me enigszins denken aan the Black Angels, maar dan op z'n Steven Wilson's. Zoals gewoonlijk is de openingstrack steengoed: Harmony Korine is een prachtig nummer. Abandoner is een triest liedje, wat tegelijk mooi is, tot de zeer dreigende gitaren losbarsten. Salvaging begint erg mooi, heeft een diepe bas en is lang en vol met fraaie wendingen, met o.a. een sterke synth solo. Prachtig!

Side B begint mooi met het fraaie Veneno Para Las Hadas, waar op een bepaald moment de stevige gitaren om de hoek komen kijken. Die voeren op een ijzersterke manier de boventoon in de zware, indrukwekkende en geweldige song No Twilight Within the Courts of the Sun. Significant Other heeft een mooie synthesizer basis, waar Wilson sterk op zingt. Een mooi nummer, wat op eind nog even heerlijk de bocht uit vliegt.

Side C is minder heftig. Only Child is een afwisseling tussen stevige en mooie muziek, terwijl Twilight Coda een erg mooi instrumentaal pianostuk is. Get All You Deserve is voor mij één van de beste nummers van de plaat. Insurgentes is een hele mooie afsluiting van alweer een hele sterke plaat van Steven Wilson. Hoewel: op side D van de 2LP staan nog 4 interessante bonustracks.

Dit was op mijn twaalfde het eerste album wat ik leerde kennen van Stevie Wonder en ik vond het echt geweldig. Allereerst en bovenal spat de energie ervan af. Deze plaat is natuurlijk ook gemaakt voor Martin Luther King en Stevie geeft alles. Dat doet hij met plezier en ook dat is goed terug te horen.

Het album staat vol met (steen-)goede nummers., die ook nog eens een mooi geheel vormen. De productie is mooi helder, waardoor Stevie's typische stemgeluid goed naar voren komt. Er wordt ook op een vrij subtiele wijze goed gebruik gemaakt van de synthesizer.
Hoogtepunten als All I Do, Rocket Love, Master Blaster & Happy Birthday zijn absoluut top. Maar ook een heel ander nummer als I Ain't Gonna Stand For It is misschien wel erg begin jaren '80, maar klinkt erg lekker. Mooie ballad Lately had ik nog als singletje.

Als je vanaf deze plaat de andere topplaten van Stevie luistert, zoals ik heb gedaan, dan is en blijft dit ook één van de beste albums van Stevie Wonder. Het is soms net anders dan de geweldige voorgangers, maar ook erg goed.

Ik ben om: dit is voor mij Stevie Wonder's beste album. Ja inderdaad, nog net wat beter dan Songs In The Key Of Life. Maar ja, wat is beter: ook dat is een briljant album. Deze 9 songs echter vormen zo'n prachtig geheel, zijn stuk voor stuk zo ontzettend mooi en / of funky en daarnaast soms zo aangrijpend: veel betere soul / funk muziek zal je niet snel vinden.

Het album heet niet voor niets Innervisions. Stevie ventileert, net als Marvin Gaye op What's Going On, regelmatig zeer maatschappij kritische teksten. De boodschap op nummers zoals Too High (drugs), Living For The City (racisme in New York) & het werkelijke sublieme He's Misstra Know -It-All (tegen Nixon) komt duidelijk door.
Stevie bespeelt op dit album weer praktisch alle instrumenten, schreef alle nummers & teksten en produceerde de plaat. Het muzikale wonderkind in de bloei van zijn leven, dat horen we op Innervisions. Het is één van de 'landmarks' uit de soul geschiedenis.

Wat een sfeervol album van Stevie Wonder is dit toch. Talking Book staat vol met werkelijk prachtige ballads met een mooi verhaal. De liefde overheerst, maar aan het begin van elke LP kant een heerlijk en bekend funk nummer: het lieve You Are the Sunshine of My Life & Superstition. De mooiste ballads vind ik het 2e nummer Maybe Your Baby, slotsong, I Believe (When I Fall in Love It Will Be Forever), Blame It on the Sun & You and I (We Can Conquer the World). Het zijn geen eenvoudige ballads, alle songs hebben meerdere lagen en regelmatig mooie wendingen. De zang van Stevie is fraai en zijn vakmanschap hoor je op dit uitstekende album.

Op mijn 2LP staat dat alle nummers van deze Blue Note verzamelaar gesampled zijn op Hand on the Torch, het uitstekende album van US3. Nog beter blijken de originele Blue Note songs te zijn. Dit zijn allemaal groovy jazz songs van veelal grote jazz performers. Het is erg lastig om stil te blijven zitten als je hiernaar luistert.

Donald Byrd deed zelf mee op het US3 album en is ook meermaals gesampled, vooral Jeannine vind ik erg goed. Cantaloupe Island van Herbie Hancock is ook zeer herkenbaar, zeker doordat eraan vooraf die fraaie aankondiging van Pee Wee Marquette te horen is. De fantastische trompettist hierop is Freddie Hubbard. Grant Green met Sookie Sookie is erg lekker, net als Song For My Father van Horace Silver mooi is. Maar deze ijzersterke compilatie staat bomvol met goede muziek.

Ik stel voor: het is inmiddels donker, zet je koptelefoon op, zet de plaat aan op side B of de cd bij track 6 JM en ga genieten. Want wat is dit een werkelijk fantastisch nummer, een prachtige ode. De opbouw is fenomenaal, met de hard/zacht stukken, de gitaar is heerlijk en ook de droge drums en de prima zang zijn sterk.

Deze plaat is toch al van een hoog niveau. De genoemde afwisseling en die fijne gitaar keren regelmatig terug. Ook de piano en elektronica worden mooi gebruikt. De songwriting is (erg) goed. Zelf vind ik op die geweldige kant B Plymouth fraai, Mirage Year mooi en later fantastisch explosief & For Me erg lekker. De plaat start ook opvallend goed met Goshen '97 en het fraaie elektronische Heal. Ook Shut In is mooi. Dit is meer dan een goed album, daarvoor staan er toch teveel bijzondere uitschieters op en zit de algehele basis te sterk in elkaar. Klasseplaat!

Music City in the San Francisco Bay Area was een muziekwinkel met daarboven en erachter een studio. Eigenaar was Ray Dobard en in het boekje staan ook mooie foto's waarop hij en zijn vrouw 'gewoon' platen staan te verkopen. Meanwhile werden er in de jaren 1971-1975 een stapel Funk en Soulful Grooves opgenomen om je vingers bij af te likken. Dit is toch vooral onbekend materiaal, terecht staat vermeld: the Bay Area's best-kept funky secrets. Van de 17 nummers zijn er 15 (!) nog niet eerder uitgebracht.

Ik zou ze maar gauw gaan luisteren, want dit is een waanzinnig goede verzamelaar. Wat een funky soulful muziek: echt geweldig! Er staat geen minder nummer op, hooguit 2 / 3 wel aardige. De rest is goed tot fantastisch en bestaat uit een mooi mix van vocale en instrumentale funk en soul. Bekendste artiest is Darondo. De groep The Two Things In One was toentertijd een plaatselijke topact. De meeste verzamelaars van BGP zijn (zeer) de moeite waard: dit is één van de beste. Ook het boekwerkje wat je erbij krijgt is weer fraai.

De zon schijnt, en de lekkere electronische dance hip hop house pop van Stromae galmt door de kamer hier. De sound die uit al deze stromingen is samengesteld, met soms de nadruk op de één, soms de nadruk op de ander, is aangenaam om naar te luisteren en zit knap in elkaar gestoken. Sterk is ook de toon van zijn stem en de fraaie uitspraak van het Frans. Een prettige rol op dit album is weggelegd voor de piano / toetsen.

Maar aan alleen een sound en een stem heb je niets als de nummers niet goed zijn. En die goede songs staan er volop op dit Racine Carée. Bovenal heb je het briljante Formidable, waarvan ik niet zal schrijven dat de titel van de song zijn naam meer dan recht doet. Niet alleen één van de beste nummers van 2014 (nu al), maar een instant klassieker wat mij betreft.

Maar er is meer, veel meer. Er staat allereerst geen één minder nummer op dit album. En door alle invloeden is het dus ook afwisselend en nooit saai. Nog een paar hoogtepunten: Ta Fete, Papaoutai, Batard, Tout Les Memes, Human a l'Eau, Quand C'est? & de fraaie piano van Merci. Des te vaker ik dit album draai, des te enthousiaster ik word.

Wat een fijne plaat zeg, dit Multitude van Stromae. Een mooie mix van stijlen, die toch één fraai geheel vormen. De muziek is wat relaxter dan op voorganger Racine Carrée. Dynamiek zit er genoeg in en het songniveau ligt hoog. De productie is om door een ringetje te halen, op de LP hoor je veel mooie details in de muziek. De bas komt in ieder geval weer stevig door, net als trouwens bij zijn concert 9 jaar geleden. Favoriete nummers nu zijn Santé, Fils de Joie, L'Enfer & slotsongs Mauvaise Journée/Bonne Journée. Stromae maakt een sterke comeback met dit album.

Het is een lieve plaat, met een paar mooie liedjes. Een deel van de nummers vind ik echter wat saai en de 'kerstkoortjes' op vooral het eerste stuk van het album licht vervelend.
Mooiste nummers voor mij zijn Will Anybody Ever Love Me?, Everything That Rises, So You Are Tired en vooral Shit Talk.

Voor mij werkt het juist weer andersom: ik raakte redelijk snel wat uitgekeken op Carrie & Lowell en stelde mijn waardering naar beneden bij. Maar deze Mix Tape is gevarieerder, 'spannender' en nog steeds (erg) mooi. Het lijkt bij vlagen ook op fraaie filmmuziek. Een geslaagde soundtrack van zijn leven in allerlei varianten.

Van de nieuwe nummers is Wallowa Lake Monster echt heel sterk en zijn The Hidden River of My Life & City of Roses ook zeker de moeite waard. Veel remixen zijn minstens zo goed als het origineel, in ieder geval weer zo goed gedaan dat ze eigenlijk niet te missen zijn. Voorbeelden zijn beide remixen van Drawn to the Blood & die van Death to the Dignity.

De serie 'Super Breaks' bestaat uit meerdere albums. Werkelijk elk deel is de moeite waard. Hierop vind je de originele funk / soul platen waarvan een zogenaamde 'break' gebruikt is om een hiphop plaat te maken. Hiervoor is men in het oude funk / soul vinyl gedoken om met mooie voorbeelden hiervan te komen. Het leuke is dat de nummers die model stonden voor die hiphop platen vaak zelf ook erg goed zijn. Je vindt op dit eerste album uit de reeks dan ook veel lekkere funk- & soulnummers die samen een erg lekkere plaat vormen. Er staan ook een paar bekendere artiesten op, maar dan met een 'forgotten gem'. Favorieten zijn Ike's Mood Pt. 1, Light My Fire van Jackie Wilson, Take Yo' Praise, Got to Learn How to Dance van the Fatback Band, Tramp (2x) & tot slot het oh zo mooie Baby Let Me Take You (In My Arms) van the Detroit Emeralds.

De serie 'Super Breaks' bestaat uit 3 volumes en de albums Stax (het label) Breaks & Return To The Old School. Werkelijk elk deel is de moeite waard. Op alle vijf de albums vind je de originele funk / soul platen waarvan een zogenaamde 'break' gebruikt is om een hiphop plaat te maken. Het leuke is dat de nummers die model stonden voor die hiphop platen vaak zelf ook erg goed zijn en samen een erg lekkere plaat vormen. Zo ook op dit Volume 3.

Wat hier opvalt is dat er wat meer dan gemiddeld bekende artiesten op staan. Ik bedoel: Marvin Gaye, Funkadelic, Sly and the Family Stone, BT Express & The Bar Keys. Maar het leuke is wel dat gekozen is voor bijzondere gems van deze artiesten. Wat zijn ze vaak mooi. Luister bijvoorbeeld naar het echt prachtige T Plays It Cool. Ook alle minder bekende nummers zijn goed tot zeer goed. Ene Jimmy Ponder speelt dan weer een bekend nummer: While My Guitar Gently Weeps. Dat kan toch niet veel zijn, dacht ik: wah wah wah guitar, hij huilt echt: zo goed! En wat te denken van het utterly briljante Get Out Of My Life Woman van the Mad Lads uit 1966 (!). Veel 'soulfuller' wordt het echt niet!

Wat ook opvalt is dat er wat meer relaxte grooves op staan in vergelijking met volumes 1 & 2. Zoals in de hele serie staan er vrijwel geen mindere nummers op dit album. De muziek komt uit 1966-1978 en ik zou dit album willen aanraden aan alle liefhebbers van heerlijke grooves. Het is bij vlagen echt geweldig!

Uit de geweldige serie Super Breaks van label BGP is dit volume Two. Het is kwalitatief net wat minder dan het sublieme volume One en het geweldige volume Three, maar er staat genoeg moois op wat dit album de moeite meer dan waard maakt. De nummers zijn uit de periode 1968-1978. Alleen de beat al (met daarna ook de percussie) van opener Dance To The Drummer's Beat al, is oh zo lekker! Een deep groove hoor je op het fraaie Ghetto van 24 Carat Black. Ook een speciale vermelding voor het oh zo funky Kool Is Back van Funk Inc.

In de serie Super Breaks vind je de originele funk / soul platen waarvan een zogenaamde 'break' gebruikt is om een hiphop plaat te maken. Hiervoor is men in het oude funk / soul vinyl gedoken om met mooie voorbeelden hiervan te komen. Het leuke is dat de nummers die model stonden voor die hiphop platen vaak zelf ook erg goed zijn. Het knappe is ook dat al deze lekkere funk- & soulnummers samen een erg lekkere plaat vormen. Er staan ook een paar bekendere artiesten op, maar dan met een 'forgotten gem'. Hou je van funky soul: mis dit dan niet!

In het boekje bij dit uitstekende Funk verzamelalbum schrijft expert Dean Rudland: 'Rare funk from deep in the crates.' Dat kan je wel zeggen ja en het is goed te horen. Pure eerlijk soms rauwe funk, met als bekendste artiest nog Johnny Otis. Vier nummers op deze cd zijn nog nooit uitgegeven. De 16 andere nummers zijn veelal bij kleine(re) labels uitgegeven.

Deze verzamelaar maakt onderdeel uit van de uitstekende Super Funk serie van BGP met ik geloof inmiddels 8 volumes. Op dit Volume 2 wordt opvallend veel van the Westcoast en L.A. in het bijzonder gehaald. Hoewel er ook weer artiesten bij zijn die vanuit New Orleans zijn ingevlogen. Ook Funk uit Detroit en Chicago is erop terug te horen.
De meeste songs zijn goed tot erg goed. Ik pik er twee uit. Brenda George met What You See Is What You're Gonna Get is echt geweldig. En bijzonder (goed) is het origineel van The House That Jack Built, de funky versie van Thelma Jones, later mooi soulful gecovered door ene Aretha Franklin. Enjoy!

Er is een prachtige serie albums onder de titel SuperFunk. Ze zijn nu nog deels te krijgen: dus haast je. Op elk album een periode uit de jaren '60 / jaren '70 funk. Er is behoorlijk aan 'crate diggin' gedaan, want er staan heel wat onbekende juweeltjes op alle albums in de serie. Daarnaast staan er een aantal classics op.
Dit deel 4 is wat mij betreft de beste uit de reeks. Het bestrijkt de periode 1966-1973 en als je hierbij stil kan blijven zitten, weet ik het niet meer.