Ik ben nooit een fan van de Simple Minds geweest, maar vond wel een aantal nummers (erg) goed. Deze (semi-)live plaat vind ik juist wel goed: hier staan veel van die goede songs op en ze worden ook nog eens lekker krachtig en soms wat ruiger neergezet. Jim Kerr is een prima zanger live en de band speelt sterk. Er staan veel echt goede uitvoeringen op, maar erg fijn zijn bijvoorbeeld de lange uitvoering van Ghostdancing, mijn favoriet Waterfront, Someone Somewhere in Summertime & Don't You Forget About Me. Wat heb ik dat laatste nummer toen trouwens veel gedraaid zeg. Lekkere plaat dit hoor!

In de jaren '80 had popgroep Simply Red succes in het 12" circuit met een aantal voortreffelijke extended versions, net als bijvoorbeeld Talk Talk. Op deze verzamelaar vind je er een aantal van terug + een aantal remixen van later. Gelukkig zit daar dan wel weer een remix bij van Masters at Work.
Let in de tracklist dus vooral op de originele 12-inches. Erg goed zijn bijvoorbeeld The Right Thing, Jericho & Come to My Aid. Jammer dat hier de dub versie op staat van de geweldige 12" van Money's Too Tight (To Mention), hoewel ook deze mix goed is. Toch zeker de moeite waard.

En zo wordt je via het album van Mother Love Bone door users doorverwezen naar deze soundtrack Singles. Normaal bedenk je zoiets niet, DE grunge soundtrack zit bij deze film... Hij had voor een groot deel werkelijk niet misstaan als soundtrack bij de net uitgebrachte film Pearl Jam 20 Years (ook een aanrader trouwens, net als de soundtrack ervan). Veel van deze artiesten spelen (logischerwijs) een rol daarin.

Wat betreft Singles hebben het hier niet zo maar over een soundtrack, hell wat een goede songs staan hier op zeg. Degene die dit heeft samengesteld wist er duidelijk wat meer van.

Het is volkomen onmogelijk om 3 favoriete tracks aan te kruisen: ik heb er 10! 2x (alleen hier de albumversies te horen) Pearl Jam - waaronder het magistrale State of Love and Trust - het sublieme Crown of Thorns van Mother Love Bone, 2x Chris Cornell / 1x met Sound Garden, maar ook Battle of Evermore van Lovemongers & Overblown van Mudhoney zijn niet verkeerd. Daarna staat nog Nearly Lost You van Screaming Trees wat echt een dijk van een nummer is. En dan eindigt het album met een klassieker: Drown van the Smashing Pumpkins, in zijn volle glorie (de volle lengte).

Het eerste nummer van Paul Westerberg (je zal maar tussen deze bands gezet worden...) is wat minder, maar Waiting for Somebody is niet eens zo slecht. Oh ja, ene Jimi Hendrix staat er ook nog op: die kan het ook wel. Alleen past 'ie hier niet echt. Daar had natuurlijk Nirvana moeten staan. Dat is mijn enige kritiekpunt op deze verder sublieme soundtrack.

Bernard Edwards en Nile Rodgers van Chic produceerden en schreven dit sterke We Are Family van de vier dominee dochters Sister Sledge. En zingen dat konden ze deze dames. Dat deden ze op wat inmiddels vier klassieke hits van ze zijn: He's the Greatest Dancer, Thinking of You, Lost in Music en We Are Family. Die laatste twee werden halverwege de jaren '80 nogmaals een grote hit in remixen van Edwards en Rodgers. De rest van de LP staat vol met mooie, lekkere soulmuziek, waar wat mij betreft ook niet veel mis mee is. Altijd fijn om deze plaat weer te draaien.

Sommige nummers op dit album vallen mij zo tegen. Echt het niveau matige canzone. Ook de manier van zingen op die nummers door Sivert, dat overdreven gedragene, kan zelfs irriteren. Een voorbeeld: slotnummer Silences. En toch nog een voldoende? Dat komt juist weer door een aantal songs die wel geslaagd zijn, zoals de fraaie openingssong Sleepwalking Man. Er staan ook nog een paar gewoon aardige songs op, zoals Fool To Your Crown. Leuk, maar niet echt bijzonder. Alles bij elkaar valt deze plaat mij tegen, gezien de hoge waarderingen van sommigen en het feit dat we met de zanger van Madrugada te maken hebben. Maar goed, dit is natuurlijk solo werk.

It's an Amazing Life hearing this soundtrack. I'm Feeling Good, Everything Is Everything for me, listening to this music: I'm so Lucky, it's giving me A Rush Of Blood To The Head.
Een werkelijk waanzinning goede sfeer wordt hier neergezet door deze combinatie van goede tot echt voortreffelijke nummers. Oud en nieuw, indie en funk, soul en latin, vormen samen een fraai geheel.

Echt heel bijzonder: het nummer Cold Wind van the Arcade Fire. Wat is dat mooi zeg! En alleen te krijgen op deze cd of als single. Helemaal speciaal: ze spelen dit nummer zelden, maar wel recent in Düsseldorf. En daar waren weer een aantal Musicmeter users bij: Time Was On Their Side as they chose the right Direction. Ook deze jongen was daar en kocht de volgende dag gelijk dit album.

De volgende nummers zijn speciaal voor deze soundtrack geschreven:
Jem - Amazing Life (exclusive track)
Interpol - Direction (exclusively written and recorded for SFU)
Caesars - (Don't Fear) The Reaper (exclusively recorded for SFU)
The Arcade Fire - Cold Wind (exclusively written and recorded for SFU)

Alleen dat al, los van de fraaie, afwisselende en toch mooi samenhangende tracklist, maakt het de moeite waard om voor deze soundtrack te gaan.

Dat kan je wel zeggen: de productie, maar ook de meeste refreinen van de nummers passen wel in die typische Amerikaanse jaren '80 sound. Ik denk dan aan Bon Jovi, Whitesnake en zo en dat vind ik allemaal te glad en commercieel klinken, op een enkel nummer na. Hier beginnen ze gelijk lekker puberaal over hun Big Guns bijvoorbeeld.

Toch doet dit debuut van Skid Row het iets beter. Dat heeft vooral te maken met een flink aantal sterke gitaarsolo's en een aantal hele aardige nummers. Ze steken hierdoor iets boven het maaiveld uit. Voorbeelden van die goede tracks zijn 18 and Life, Youth Gone Wild, Makin' A Mess & slotnummer Midnight/Tornado. Dat laatste nummer lijkt de opmaat richting het veel steviger Slave To The Grind en is echt goed.

Skunk Anansie is weer aan het touren en zo pakte ik deze Smashes & Trashes er weer eens bij. En wat een aangename verrassing is dat weer! Hardrock van het hoogste niveau vind je op deze greatest hits verzamelaar uit 2009, met daarop ook nog eens 3 (erg) goede nieuwe nummers. Met name Tear the Place Up is klasse.
De 12 beste singles en nummers van de eerste drie albums zijn fantastisch. Wat een power, wat een dynamiek, wat een schoonheid ook. Perfect neergezet door de band en ijzersterk gezongen door zangeres Skin. Ja, dit is echt een geweldige plaat!

Ik heb ook nog de deLuxe versie met fraai uitvouwbaar artwork en een cd met the best of the remixes + 2 dvd's (Video's & Live, Rare and Unseen). Een aanrader.

Dat hebben Slash, zijn team en zeker ook al zijn gastartiesten toch knap gedaan zeg. Van een album vol met covers zoiets origineels met een eigen geluid maken. De blues(-rock) & 2 soul nummers zijn met een fraai eigen geluid neergezet door Slash en zijn mensen en de vele goede tot werkelijk geweldige vocalisten maken dit Orgy of the Damned tot iets bijzonders. Daarbovenop krijg je de vele prima solo's van Slash erbij.

Er staat werkelijk geen minder geslaagd nummer op dit album. Echt heel erg goed vind ik The Pusher met Chris Robinson van The Black Crowes, Hoochie Coochie Man met Billy Gibbons van ZZ Top, Oh Well met Chris Stapleton, Awful Dream met Iggy Pop, Papa Was a Rolling Stone met Demi Lovato & Killing Floor met Brian Johnson van AC/DC. Een meer dan aangename verrassing dit album van Slash voor alle Blues en Rock liefhebbers.

Dat lijkt mij ook ja. En daar heb je er in 2010 niet zoveel meer van, echt goede rockplaten.

Ik ben toch aangenaam verrast. Ondanks 13 verschillende gastzangers vormt dit album een mooi geheel. Dat ligt ook aan de bas- drum- en gitaarbasis, want wat is die goed zeg op dit album. Erbovenuit steekt natuurlijk het geweldige spel van Slash. Die kun je wel een gitaartje toevertrouwen.

Wat dan ook weer heel aardig is, is dat de verschillende zangers allemaal lekker hun eigen gang kunnen gaan. Dat zorgt dan weer voor een mooie afwisseling. Zo hoor je een beetje Wolfmother terug als Andrew Stockdale By the Sword zingt en Black Sabbath als je Ozzy ouderwets bezig hoort. Overigens: wat een lekkere solo van Slash op dat By the Sword. Ook Crucify the Dead met Ozzy mag er dus wezen, net als Ghost met Ian Astbury en Promise met Chris Cornell. Aan de kwaliteit van de songs ligt het niet: er staan heel wat sterke tracks op. Dan eindigt het album ook nog eens met Iggy Pop in het prima We're All Gonna Die. Dat is ook nog eens heel erg waar.

Ik heb het concert uit deze tour gezien in Paradiso. Slash in Paradiso, het was echt waar. Begin jaren '90 zag ik 'm nog met the Guns 'N Roses in De Kuip 3 uur de boel plat spelen, totdat de politie de stekker eruit trok. Later nogmaals in Nijmegen, waar ze veel te laat arriveerden met een helikopter. Pas geleden las ik dat ze waren gaan ... vissen in Amsterdam. En dan staat die sublieme gitarist ineens voor je neus in dat fraaie Paradiso. Keurig op tijd en met een geweldige band, ook zanger Miles Kennedy doet het echt goed. En je hoopt dat hij naast nummers van zijn prima solo-album ook een paar nummers van toen doet en een paar van die eindeloze solo's speelt. En ook dat gebeurt allemaal. Het was echt fantastisch. Na de sublieme Godfather solo gaat het over naar Sweet Child O' Mine en dan ontploft Paradiso. Even denk ik dat de boel het gaat begeven, zo heb ik het hier nog nooit meegemaakt...

En vervolgens zijn ze zo vriendelijk om het optreden van Slash in zijn 'hometown' Stoke op cd te zetten in prima geluidskwaliteit. Ja, wat wil een mens nog meer? 'Take me down to the paradise city where the grass is green and the girls are pretty!'.

Slash met Miles Kennedy die 17 nummers tekeer zouden gaan: wat zou dat opleveren? In de praktijk blijkt het soms toch wat tegen te vallen. Vooral het eerste deel van het album is gevuld met teveel (pop-)rock liedjes, die net te vaak ook nog wat op elkaar lijken. En dan is het ineens een lange zit om dit hele album te beluisteren. Snel is duidelijk dat het beter was geweest om het album wat in te korten tot de betere (10 tot 12) songs. Zappen is hier dus een aanbeveling. Dat hoeft overigens minder op het tweede gedeelte van de plaat.

Want natuurlijk zijn er wel een aantal nummers sterk tot goed, ruwweg de titelsong, Bent To Fly, Stone Blind, Too Far Gone, Withered Delilah, Battleground, Iris of the Storm & het geweldige instrumentale Safari Inn. Natuurlijk speelt de band goed en Slash heel wat keren een heerlijk solootje. Maar het komt soms over als een herhalingsoefening, een te lange herhalingsoefening. Het knalt soms wat minder, het bruist niet altijd: waar is op die momenten die pure eerlijke rock 'n roll gebleven? Nou vooruit: we vinden die zeker terug op slottrack The Unholy. Wel wat laat, maar hier veer ik echt op. En zo heb je uiteindelijk een beetje een dubbel gevoel over de hele plaat, waar je wel je eigen mooie dingen kan uitpikken.

Ik had het niet gedacht, maar nu ik deze plaat na een hele tijd weer aanzet klinkt 'ie alweer lekkerder. Je zou het zo snel niet denken van een op het eerste gezicht recht toe recht aan lekkere rock 'n roll plaat als Apocalyptic Love. Echter, er klopt wel erg veel aan deze plaat. Voor veel mensen is dat een 'natuurlijk', maar ja Myles Kennedy zingt uitstekend, Slash speelt ook weer uitstekend, de hele band is trouwens goed op dreef.

Natuurlijk zijn er heel wat direct rechtdoor lekkkere rocknummers op dit album, maar slecht zijn ze niet. En je hebt ook nog een aantal echt hele lekkere songs, zoals Anastacia, de titelsong, No More Heroes, Halo en Not For Me bijvoorbeeld. Net als Kiss komt Slash in 2012 weer met een heerlijk ouderwetse hardrockplaat. Gelukkig maar.

Twee jaar voor hun grote hit Just A Touch Of Love was daar het debuutalbum van Slave. Een funkband van 9 man sterk gaat in 1977 vakkundig uit zijn dak. IJzersterk worden de nummers neergezet. En meestal zijn dat (erg) goede songs, waarbij opener Slide het bekendst is. Opvallend is de rol voor de uitstekende elektrische gitaar, bijvoorbeeld met een heerlijke solo op het waanzinnige You and Me. Erg mooi is het artwork acherop de LP, met 9 retrofoto's van de bandleden. Voor liefhebbers van jaren '70 funk en funkrock een niet te missen plaatje!

Ook van deze live plaat van Slayer, toepasselijk Decade of Aggresion genoemd, heb ik de geremasterde dubbel LP gekocht. Geluidstechnisch valt vooral op dat de gitaren veel beter doorkomen en ook, maar in wat mindere mate, de bas & drums. De zang van Tom Araya blijft wat 'veraf' klinken. Om eerlijk gezegd kan ik dat niet heel erg vinden.

Ik vind de eerste van de twee platen de betere. Deze is vrijwel alleen gevuld met geweldig uitgevoerde krakers van de band. Hoogtepunten zijn Hell Awaits, War Ensemble, South of Heaven, Raining Blood, Dead Skin Mask & Seasons In The Abyss. Op plaat 2 wat minder uitblinkers, maar bijvoorbeeld Angel of Death, Postmortem & Chemical Warfare zijn ook erg goed.
Zo is dit een steengoede live plaat van Slayer op zijn hoogtepunt. Overigens klinken ze ook tegenwoordig nog erg goed, zoals ik in juni en 2 jaar terug heb mogen 'ervaren' (letterlijk dwars door je heen...).

Op Reign In Blood gaat het aan één stuk door supersnel tekeer. Daardoor is het voor mij toch teveel een ééntonige bedoening: soms lijken de riffs en solo's te verzuipen in de muziek. Hoe het wel moest laat Slayer wat mij betreft horen op de sterke opvolgers South of Heaven & Seasons in the Abyss. Daar zitten meer tempowisselingen in en hoor je meer variatie.

Toch staan op deze letterlijke knaller wel een aantal sterke tracks, zoals de titelsong Reign In Blood, Post Mortem & Jesus Saves. Een ander erg goed muzikaal nummer (wat een solo's!) is natuurlijk Angel of Death, alleen die tekst, die man waar het over gaat (Mengele) gaat ver, hoewel Hanneman begrijp ik later heeft gezegd dat het toch logisch was dat hij hem een slecht mens vond. Dat hoefde hij niet in de tekst te melden. Zo heb ik in een aantal opzichten wisselende gevoelens bij dit album.

De nieuwe Slayer in 2015 opent zwaar, loom en fraai met Delusions of Saviour. Om daarna gelijk maar enige twijfel weg te nemen gilt Tom Araya: live fast en dat spelen ze ook op de sterke titelsong Repentless, met fantastische gitaarsolo's.
Take Control is echt een ijzersterk nummer. Alles klopt hieraan. De gitaren op Vices zijn geweldig. Op Cast the First Stone wordt het tempo iets terug geschroefd. Direct gevolgd door de oh zo fraaie opening van When the Stillness Comes. De zware loomheid van de muziek past bij de heftig donkere tekst.

Chasing Death is een triest donker nummer, wat logisch zwaar gebracht wordt. Nog wat zwaarder begint Implode. Maar in het nummer volgt de bekende versnelling, die eindigt met de extermination of mankind. Piano Wire is wat lomer en tegelijk behoorlijk heftig: een overdonderend nummer.
Atrocity Vendor is vol tempo gespeeld en knalt er lekker in. En het gaat zo lekker door op (This hell is just for you) You Against You, met hier weer veel geweldige solo's. Tot slot volgt met Pride in Prejudice een zeer zwaar en slomer nummer.

Opvallend goed is de productie. Wat een mooie diepe zware sound heeft deze plaat zeg. Het niveau van de songs ligt (vrij) hoog, net als (natuurlijk) het spel. What you get Is what you see gilt Araya en dat gaat ook deze keer op voor Repentless, maar op deze manier gebracht is daar helemaal niks mis mee.

Ik had gelezen dat de geremasterde 180 gram vinyl platen van Slayer een slok op een borrel scheelde. Dat is inderdaad zo, kan ik zelf zeggen nu ik Seasons in the Abyss op de koptelefoon luister. Geluidje hoor: de gitaren zijn kraakhelder, de drums komen lekker door en je hoort allerlei details van de goede productie van Rick Rubin.

Dit is mijn favoriete plaat van Slayer. Er staan veel geweldige riffs op en stapels lekkere solo's, ook flink wat (echt) goede songs en het is ook nog eens enigszins afwisselend, zeker voor Slayer.
Opener War Ensemble zet gelijk geweldig de toon, de dubbele solo op Dead Skin Mask is super en ook Spirit in Black & Expendable Youth op side A mogen er zijn: prima LP kant dus. Maar op side B staat dan weer de titelsong, dat vind ik echt fantastisch: wat een nummer! De start met Hallowed Point in de volle versnelling is ook niet verkeerd en ook Skeletons of Society wat daarna komt mag er wezen.
Toch wel a pretty damn good record!

In tegenstelling tot die andere favoriete plaat van Slayer voor mij, Seasons in the Abyss, beginnen ze hier met de - ook hier - geweldige titelsong. South of Heaven is een pak minder snel dan wat je kreeg te horen op Reign in Blood, maar dit nummer is dreigend en heeft prachtige riffs en zelfs melodie. 'Gelukkig' knallen we daarna lekker ouderwets door met Silent Scream: een sterk nummer met lekkere solo's. Het laatste nummer van kant A Mandatory Suicide is inmiddels een klassieker. Wat een solo!

Opvallend is dat er meer afwisseling in tempo zit, waardoor de solo's, riffs en drums een goede plek in de mix hebben. En die zijn juist vaak zo goed. Dat is ook weer mooi te horen op de opener van side B, het sterke Ghosts of War. Erg lekker klinkt Cleanse the Soul. Ook slotnummer Spill the Blood springt er wat uit, ook door de gave drums. Maar minder goede nummers staan er niet op dit album en ook de productie staat als een huis. Hierdoor en door de songkwaliteit, de afwisseling, de gave solo's en riffs en drums is dit toch echt een topalbum van Slayer.

Dit is een funk plaat uit de jaren '70, alleen dan gemaakt in 1968. Sly Stone was één van de trendsetters en deed dat met overheerlijke funky music. Het swingt werkelijk alle kanten uit, de groove is vaak fantastisch, de uitvoering is super en al die details in de muziek zijn prachtig. Je hoort veel instrumenten terug, zoals orgel, piano, blazers, een geweldige bas van Larry Graham en de mooie stem van Sly.
En dan staat het album ook nog eens vol met van die fraaie songs. Side I van de plaat (t/m de medley) is van de buitencageorie. Maar ook op side II staan hele fraaie nummers, zoals het sfeervolle Color Me True & Are You Ready. Het is aan te raden deze plaat te beluisteren van het Sundazed remastered high quality vinyl (2007). Klinkt wonderbaarlijk mooi.

Sly Stone kwam midden / eind jaren '60 met een vrij unieke sound: een crossover van soul, rock, gospel & jazz. En natuurlijk vormde hij en zijn band mede de basis voor de funk, want wat klinkt het toch vaak heerlijk funky deze muziek. Ook de teksten gingen ergens over, met als duidelijk voorbeeld: Don't Call Me Nigger, Whitey (en andersom).

Het mooie is dan ook dat hun eerste album A Whole New Thing heette: hoe toepasselijk. Hiervan vind je 2 nummers terug, net als van Dance to the Music. Van Life staan er 3 tracks op. Een goede keus is dat de meesterwerken Stand! en There's A Riot Going On er praktisch in hun geheel op staan, net als de helft van het sterke Fresh. Ook een goede keus is dat de songs grotendeels in tijdsvolgorde worden weergegeven. Op CD1 staan de jaren '60 (67-69) en op CD2 de jaren 71-75. Veel beter kan je een verzamelaar over Sly Stone & zijn 'familie' niet maken.

En wat krijg je te horen op There's a Riot Goin' On? Behoorlijk zwaardere kost als op Dance to the Music, maar ook als op Stand! Regelmatig zijn de grooves wat langzamer, met diepe bassen en gevuld met veel verschillende klanken, zoals funky guitars, de synthesizer, piano / orgel, de zang en nog meer. Die zang bevat veel politieke inhoud, het gaat ergens over bij Sly Stone.

Dit is een album wat je op jezelf moet laten inwerken. Er zitten zoveel lagen in de muziek. Maar it's funky as hell! Sommige wat 'makkelijker' nummers pakken je gelijk, zoals Family Affair, maar de meeste ga je steeds meer waarderen na vaker draaien. De album luistert als een fraai geheel, maar toch kan je er wel je eigen favoriete songs uitpikken. Bijvoorbeeld de twee vrij briljante lange Africa songs met sterke instrumentatie, mooie opener Luv N' Haight, het lekker Just Like A Baby en het groovy (You Caught Me) Smilin'.

Andere schreven het hier ook al: blijven draaien en deze plaat landt vanzelf. Het is de moeite meer dan waard. Zeker als je het slotnummer, het prachtige Thank You For Talkin' To Me Africa live hebt horen uitvoeren door Prince. Dit album heeft duidelijk invloed op hem gehad.

Een prima overzicht van het beste werk van Sly and the Family Stone en dat voor een laag prijsje en toch goede geluidskwaliteit. Zoals je begrijpt swingt dit album behoorlijk je cd speler uit. Het zit vol met funk, lekkere grooves en mooie soul. Ook de beleving van hun muziek hoor je mooi terug bij deze band. Er staat eigenlijk geen minder nummer op, eerder veel (erg) sterke songs. Dat zie je ook aan het feit dat 10 van de 12 songs van hun hoog gewaardeerde Greatest Hits uit 1970 ook op deze verzamelaar staan. Tot slot: wat een fraaie foto op de cover, zie je ook wel eens anders. Een aanrader dus!

Rauwe, pure en eerlijke funky soul en soms blues krijg je om je oren als je luistert naar dit toch wel historische concert van Sly and the Family Stone in de legendarische Fillmore East in New York oktober 1968. Zij stonden daar dankzij het albumsucces van Dance to the Music en hun goede naam voor energieke dynamische concerten. En dat hoor je dus zeker terug, enig minpuntje is dat het publiek wel erg achterin de mix zit.

Uitgegeven op rood zwaar vinyl met mooi artwork, ziet het er niet alleen mooi uit maar klinkt het net alsof je terug bent gegaan in de tijd. De band speelt echt heerlijk, soms losjes dan waar nodig weer strak. Sly zingt goed, alleen overschreeuwt hij zich een enkele keer, zoals op Are You Ready. Maar dan nog: als je maar een beetje om soul geeft is deze live registratie niet te missen.

Dit zijn de nummers van de 2LP RSD 2015 release:
A1 M'Lady 5:22
A2 Life 3:03
A3 Are You Ready 7:09
B1 Won't Be Long 7:12
B2 Color Me True 4:54
B3 We Love All (Freedom) 8:24
C1 Dance To The Music 5:33
C2 Music Lover 5:37
D1 Love City 8:55
D2 Medley: Turn Me Loose / I Can't Turn You Loose 5:24
D3 Country Jam 1:48

De medley is aardig, de rest is goed tot geweldig, zoals M'Lady, Won't Be Long, We Love All (Freedom) & de intense en overheerlijke combi Dance To The Music / Music Lover.

De melancholie van een relatie binnen de band (bassis D'Arcy & gitarist James Iha) die op de klippen gaat lopen, dat hoor je terug op het album Gish. Verdriet, boosheid en al die emoties die daarbij horen en vooral de pijn. Bovendien had zanger Billy Corgan een inzinking tijdens de opnames van de plaat.
Het resulteert zoals zo vaak in dit soort omstandigheden in één van de beste debuutalbums ooit gemaakt. De muziek is intens en gevarieerd - ook binnen de nummers - en de nummers zijn veelal steengoed en uitstekend neergezet door de band en producer Butch Vig. Die deed in hetzelfde jaar trouwens nog een aardig album: Nevermind van Nirvana....

Alleen al het fraaie begin van openingstrack I Am One: heerlijk drums, dan de bas, dan de gitaar. De heerlijk zeurderige stem van Billy Corgan daarbij. Wat een opening! De intense uptempo rock gaat door op Siva, Rhinocerus en Bury Me. Alle drie zijn het geweldige nummers, nee: het gaat juist zelfs richting briljant.
Vervolgens twee downtempo nummers met Crush en het echt prachtige Suffer. Snail is gewoon goed, maar Tristessa & Windowpain zijn weer steengoede pure rocknummers. Daydream is het rustige slot van een naar mijn idee klassieker in de rockmuziek. Vol fantastische gitaarriffs, afwisseling van rustig naar hard tussen en binnen de nummers, dwingende drums en een opvallende intense en uitermate sterke bas. Wat een plaat!

In tegenstelling tot de meesten vind ik Siamese Dream niet beter dan het briljante debuutalbum Gish. Dat album vind ik afwisselender: je hoort er meer invloeden van andere bands op terug, terwijl het toch een eigen Smashing Pumpkins geluid heeft. Daarop wordt voortgebouwd op dit Siamese Dream en dan met name op de zeer stevige en uitstekende ritmesectie. Dit aangevuld met veel sterke gitaarriffs en veelal goede tot uitstekende composities levert het een topalbum op. De afwisseling zit hier met name in korte krachtige en langere songs en in zacht stukken en harde stukken ook binnen de nummers.

Een andere reden dat dit zo goed is, is al het onheil wat over de bandleden heen kwam voor en tijdens de opnames. Dat dit meestal intense goede muziek oplevert is terug te lezen in het boekje bij de net uitgebrachte Deluxe editie, waarin Billy Corgan vertelt dat hij - vlak na serieus zelfmoord te hebben overwogen, op het diepste moment van zijn depressie - de briljante nummers Today & Disarm binnen 24 uur schreef.
Tijdens de opnames eindigden ook nog de relatie tussen gitarist James Iha en bassiste D'Arcy Wrezky en werd drummer Jimmy Chamerlin opgenomen. Hoe verzin je het? Nog belangrijker was dat de vriendschap tussen Iha en Corgan eindigde door de extreem hoge eisen die Corgan stelde tijdens de opnames. Dit perfectionisme, wat voortkwam uit zijn (faal-)angsten, leidde er toe dat hij uiteindelijk samen met producer Butch Vig het album afmaakte. En letterlijk: dat dit het meest coherente album is van de Pumpkins in de jaren '90.

Hoogtepunten zijn natuurlijk eerder genoemde Today & Disarm, terwijl de langere nummers Soma & Silverfuck ook erg sterk zijn, net als opener Cherub Rock en het keiharde Geek U.S.A. Belangrijk is ook dat er geen enkel minder nummer staat op dit meesterwerk. Terecht is er nu een prachtige Deluxe uitgave gekomen, in een wel heel mooie box, met een extra cd met 18 tracks en een concert dvd uit die tijd. En niet onbelangrijk: voortreffelijk geremastered door Bob Ludwig.

ABC zong in the 80s al over deze muziek:

"When Smokey sings, I hear violins
When Smokey sings, I forget everything"

... en zo is het! En op dit album doet hij dat al helemaal. Wat een fraaie stem heeft de man toch. Maar ook the Miracles zijn goed bezig, de band klinkt prima. Ook de productie van deze plaat is erg goed, kraakhelder komt de muziek door de boxen. En deze muziek is zeker op kant 1 van de plaat van een hoog niveau. Allereerst natuurlijk dat juweeltje: The Tracks of My Tears, dan het door de Rolling Stones gecoverde Going To A Go-Go, gvolgd door het hele mooie Ooo Baby Baby. Ook My Girl Has Gone en Choosey Beggar zijn fraai. Alles bij elkaar een erg mooie Motown soul plaat, niet te missen voor de liefhebber.

Op Bush past het allemaal prima in elkaar: de relaxte flow van Snoop, de funky beats en de sound van Pharrell. De combinatie van al deze elementen levert een lekkere retro funky plaat op. Snoop zingt meer dan hij rapt, maar doet dat niet verkeerd en het past ook mooi in het geheel. Op de misschien net te zoete openingssong met Stevie Wonder na staat de plaat vol met hele aardige tot erg fijne songs. Favorieten zijn So Many Pros, Peaches N Cream, I Knew That, Run Away met een originele gastbijdrage van Gwen Stefani & I'm Ya Dogg met een prima Rick Ross & Kendrick Lamar. En de zomer is begonnen!

Ik dacht dat ik met gemak een hoge stem achter zou laten: de groove van Snoop is echt mijn ding. Maar op deze Greatest Hits hoor je dat zijn albums na zijn geweldige debuutalbum Doggystyle een stuk minder waren: de songs zijn niet altijd even goed en de teksten zijn soms wel heeeeeel erg simpel en kinderachtig. Maar gelukkig staan er ook een flink aantal prima nummers op en regelmatig is die lekkere groove er. Zoals op Gin & Juice, Murder Was The Case, Doggfather, Midnight Love & natuurlijk op Who Am I (What's My Name: wat is dat toch een briljant nummer!!). Daarom rond ik toch naar boven af.

Ik zat toch wel even met mijn ogen te knipperen bij het lezen van een aantal volkomen ongefundeerde reacties op dit album die ook nog eens ultrabot zijn geformuleerd. Nou dapper hoor: dit is Snow Patrol, dat draaien ze regelmatig op de radio, dus dat gaan we eens even arrogant af lopen zeiken.

Feit is dat dit één van de beste poprock platen ooit gemaakt is. Die plaats 115 in de top 250 allertijden nog wel op Musicmeter is dan ook zeker verdedigbaar. Ik geef zelf normaal gesproken ook de voorkeur aan het echt (hard-) rock werk, maar als de kwaliteit goed is dan is het toch prettig om soms ook naar wat rustiger rock te luisteren. En dat is hier het geval.

Typische voorbeelden van die prima poprock zijn de twee uitstekende openingssongs You're All I Have & Hands Open. Lekkere pakkende melodieën en prima neergezet. Dan volgen de twee klassiekers die je als je ze teveel hoort zat kan zijn. Zelf luister ik weinig naar welke radio dan ook en had ik dit plaatje ook een tijd niet gehoord. En dan zijn Chasing Cars, maar vooral Shut Your Eyes, bijzonder fraaie liedjes. Een fraaie opbouw, prima gitaren en een mooie 'piano-einde' zijn te horen op Make This Go On Forever. En die gitaren raggen nog even lekker door op Headlights on Dark Roads. Tussendoor hoor je het mooie Set the Fire to the Third Bar en daarna de derde klassieker van dit album: het fraaie Open Your Eyes.
Zeer de moeite waard is ook bonustrack In My Arms, wat loopt dat nummer lekker zeg!

Als je dit album vergelijkt met z'n opvolger, A Hundred Million Suns, dan hoor je ook dat dit een stuk beter in elkaar steekt: de liedjes zijn (veel) dynamischer en krachtiger en beter gecomponeerd en het album is stukken gevarieerder. Dit niveau halen ze pas weer (enigzins) op hun laatste plaat Fallen Empires. Dit Eyes Open is simpelweg een sterke poprock plaat, waar weinig mee mis is, als je van (tijd tot tijd van) mooie poprock houdt.