Pergamon is zeer sterk TD-materiaal en eentje die vooral uit historisch oogpunt, beschouwd mag worden als een klassieker.
Tangram was ten tijde van deze opnames al wel opgenomen, maar nog niet uitgebracht. Toch zijn er al een hoop stukken te horen die terug te horen vallen op Tangram, zij het in een andere vorm.

Pergamon laat een band horen die hoorbaar uit z'n dak gaat. Het dak zal er ook wel zowat afgevlogen zijn tijdens het concert in kwestie, zo dynamisch klinkt het allemaal.

"Quichotte Part I" begint met een geweldige piano-introductie, waarop TD zich van een meer gevoelige en melodieuze kant laat zien. Iets wat toen nog niet echt eerder te horen viel in hun muziek. Voor een groot deel hiervoor verantwoordelijk was toentertijd nieuwste aanwinst in de band, Johannes Schmoelling, die frisse en nieuwe ideeën in de muziek stopte en voor een stukje warmte, ziel en zaligheid zorgde. Zonder hierbij overigens de stijl van de band te verloochenen. Nog steeds klinkt TD erg heftig en dynamisch, vanwege de behoorlijk sequencer-gedomineerde muziek die doet herinneren aan de tijden van bijvoorbeeld een Ricochet, maar dan met wat meer melodie en passie, overigens zonder hierbij een album als Ricochet te benadelen natuurlijk.
De rest van het nummer is erg herkenbaar, maar wel erg fijn. De opbouw na de piano-introductie is ook erg goed en zodra de sequencer (a la "Tangram Set 2") erin komt, gaan alle remmen los.
Het nummer eindigt in een bizar soort collage aan synth-klanten, iets wat TD regelmatig deed in hun muziek uit die tijd. Om als het ware het ene stuk op die manier te laten overgaan in het andere stuk.

Zo begint dan ook "Quichotte Part II" wat gewoon als logische voortzetting gezien mag worden, aangezien dit nummer begint, waarmee de eerste eindigt.
Wat dit nummer vooral kenmerkt, is de ongelooflijke dynamiek en vaart die het bezit, versterkt door een uiterst effectieve sequencer- en ritmesectie. Briljant gewoon, met een goed begin-thema en zodra Froese's gitaarwerk om de hoek komt kijken, kan het niet meer stuk. Op een gegeven moment gaat het synth-werk als het ware duelleren met de gitaar en als langzamerhand de gitaarsolo bijna ongemerkt overgaat in een synthsolo, is bij mij thuis ook allang het dak eraf en schijnt de zon letterlijk naar binnen !!
Een mooi coda sluit het album op prima wijze af.

Algeheel gezien is dit album muzikaal vuurwerk op topniveau, van een band die in al hun glorie prijkt en laat horen dat er, mede dankzij de invloedrijke versterking van Schmoelling, zeker leven is na het legendarische Froese-Franke-Baumann-tijdperk.

Wat kan het tij keren, he? Niet dat ik Purgatorio meesterlijk vind, maar wat is dit een vooruitgang t.o.v. het i.m.o. vreselijk saaie Inferno. Tussen de verscheidene zangstukken door, heb ik zelfs het idee dat TD op sommige momenten toch nog het heilige vuur ziet branden. Daarbij pakken heel veel zangstukken ook beter uit dan die op Inferno.
Laat ik voorop stellen, dat als de complete set instrumentaal zou zijn geweest en het niveau van de al bestaande instrumentale stukken die dit album rijk zijn, gehaald zou hebben, we het hier over een heel goed album gehad zouden hebben. Ware het niet dat, net zoals op Inferno, hier voornamelijk gezongen stukken staan. Maar ook deze zijn, wat ik al eerder in het bericht vermelde, over de gehele linie beter te verteren dan die op Inferno. Ze zijn afwisselender en rijker in opzet. Zelfs tamelijk verrassend en onverwacht erg typerend te noemen. Hierbij doel ik vooral op een nummer als "All the Steps to Heaven", die begint als een redelijk toegankelijk zangstuk, maar in één keer omslaat in een nogal vreemd en angstaanjagend klinkend instrumentaal eindstuk, wat me spontaan aan een héle oude periode uit TD's oevre doet denken. Vooral het geluid wat ik enkel kan beschouwen als dat van een brakende kraai, is nogal verontrustend te noemen. Maar wel erg bijzonder.
Verder is "Sun Son's Seal part one" een verademing te noemen. Behoorlijk uptempo en lekker sequence-georiënteerd bevat ook dit nummer verwijzingen naar een bruizend TD-verleden.
Het zorgt er in ieder geval voor, dat Purgatorio, gewoonweg beter te pruimen is. En dat zegt nogal wat, aangezien we het hier wel over een dubbelalbum hebben, die bijna 2 keer zo lang is als Inferno. En voor mijn gevoel lijkt Inferno op een saaie manier een eeuwigheid te duren.
Nu is het niet zo, dat ik enorm enthousiast ben over Purgatorio. Er staan namelijk ook weer ellenlange zangstukken op, die me gewoon niet kunnen bekoren. Niet dat er niet mooi gezongen wordt, want dat staat buiten kijf. Maar in combinatie met de muziek, pakt het me niet over de gehele linie.
Maar nogmaals, Purgatorio is een absolute verbetering op het eerste deel uit de Dante Trilogie en schenk ik daarom een dikke 3,5 punt. Nu Paradiso nog....

De Quantum Key Cupdisc-EP is het eerste échte nieuwe wapenfeit sinds het heengaan van Edgar Froese. Het bevat muziek die voor een groot deel al concept-matig was gecomponeerd door Edgar en welke verder uitgewerkt is door huidig Tangerine Dream-bandlid Thorsten Quaeschning en nieuwkomer Ulrich Schnauss. Tevens bevat deze EP, net zoals Mala Kunia, muziek van de laatste periode die Edgar met Tangerine Dream wilde ingaan, namelijk de Quantum Years. Deze periode zal nu verder uitgewerkt en afgesloten gaan worden door de huidige bandleden die hun uiterste best zullen doen om deze laatste visie muzikaal gestalte te geven op een manier zoals Edgar dit gewild zou hebben.
Quantum Key is figuurlijk gezien ook de sleutel tot het nieuwe album Quantum Gate die later dit jaar zal moeten gaan verschijnen. Een album waar overigens ook TD-oudgediende Peter Baumann aan meegewerkt schijnt te hebben.

"Genesis of Precious Thoughts" zal ook op Quantum Gate gaan verschijnen en is een veelbelovende opener die in de eerste twee minuten al een flinke indruk achter weet te laten dankzij een prachtige collage van sterke elektronische klanken. Zodra de viool van Hoshiko Yamane z'n intrede doet, veranderd het nummer en even later komt hier een pakkende beat bij. Na verloop van tijd komen er continu lichte koerswijzigingen om de hoek kijken, zonder dat de muziek echt wezenlijk veranderd. Maar dit zorgt wel voor een zeer prettige luisterbeleving. En hoor ik het nu goed, of zit er zowaar een verwijzing naar Phaedra in? En dan doel ik naar een korte, doch opvallende sequencer-sectie die ergens in de vijfde minuut even om de hoek komt gluren; eentje die steeds meer de hoogte lijkt in te gaan, op een manier zoals dit ook gebeurt met de sequencer-sectie uit Phaedra.

"Electron Bonfire" is ook erg sterk. Het nummer bevat sterk sequencer-werk, is heerlijk opzwepend van aard en kent een heerlijk thema. Sowieso valt ook hier het scala aan prachtige elektronische klanken op. Elke noot is een verrassing om naar te luisteren. Dit komt net zoals bij de vorige track ook door het effectieve vioolspel van Hoshiko. Alleen jammer dat dit nummer gevoelsmatig wat aan de korte kant is.

Vrij rustig en gedwee begint vervolgens "Drowning in Universes" met tingelende klanken op een zacht bed van synthesizer-klanken. Vrij vlot daarna ontspruit een opvallende sequencer-sectie, terwijl de serene klanken aanhouden. Als de track vordert, verdwijnt de sequencer geleidelijk wat en blijft op de achtergrond sudderen. Een mooi thema kruipt naar voren en een coole ritme-sectie doet ook z'n intrede. Mooi toetsenwerk op de piano fleurt het nummer nog verder op, totdat even later weer de nadruk op het sequencer-werk komt te liggen.
Zo rond de zesde minuut lijkt de muziek zichzelf als het ware te verliezen en maken ruimtelijke klanken zich los om het luchtledige in te zweven, terwijl ijle vioolklanken een ietwat triestige melodie ten gehore laten brengen. Het is deze sectie die een behoorlijk intrigerend nummer afsluit.
Het is de enorme variatie in afwisseling die ervoor zorgt dat dit nummer van begin tot eind blijft boeien. Het zit knap en sfeervol in elkaar en er gebeurt van alles binnen de elf minuten die dit nummer rijk is.

"Mirage of Reality" sluit deze Cupdisc op effectieve wijze af. Het is een sterk staaltje muziek met mooi, sprankelend sequencer-werk en een wederom mooi thema zorgt voor een perfect resultaat. Ook hier valt de variatie enorm op binnen de zeven minuten speelduur, waardoor ik me geen seconde hoef te vervelen. De laatste minuten zorgen overigens voor een sterke climax.

Quantum Key bevat sterk, inspirerend TD-materiaal. De muziek klinkt onderling heerlijk afwisselend en kent overigens ook een top-productie. Maar het belangrijkst is nog dat de band het voor elkaar gekregen heeft om een product neer te zetten die gevoelsmatig voldoet aan de eisen zoals Edgar Froese het zelf gewild zou hebben. En dat is een prestatie op zich.
Het is dan ook in veel opzichten een bijzondere release en doet me met nieuwsgierigheid uitkijken naar het nieuwe album Quantum Gate. Even geduld nog...

Jaren geleden zag ik Rumpelstiltskin eens op de Mega Platen- en CD-beurs liggen en had 'm toen niet gekocht. Daar heb ik jarenlang spijt van gehad, gezien deze echt niet meer zo gemakkelijk te krijgen is.
Uiteindelijk heb ik dit vrij unieke album dan toch voor een relatief schappelijke prijs kunnen vinden.

Bijzonder is het dat het voor een groot deel om een luister-sprookje gaat, verteld door Kathleen Turner met op de achtergrond de muziek van Tangerine Dream. Muziek in de stijl zoals de band klonk in de eerste helft van de jaren '90.

Wat wellicht interessant is om te weten is dat de muziek voor dit project echt alleen maar is terug te vinden op dit album. Op geen enkele compilatie of ander album van de band valt muziek terug te vinden van Rumpelstiltskin. En dat maakt in dit geval de muziek vrij uniek. Niet dat het zo heel erg uitzonderlijk klinkt weliswaar, maar het is ook zeker niet onaardig. Een nummer als "Rumpel Town" bijvoorbeeld of het opvallende keyboard-spel tijdens "A Walk Through the Woods" mag ik graag horen wat dat betreft.
Het is heel vriendelijke muziek wat prima bij het sprookje past.

Ik moet er wel bij vermelden dat ik het album puur luister om de muziek. Meestal sla ik het sprookje zoals verteld door mevrouw Turner dan ook over.

Leuke single, deze Space Flight Orange, uitgegeven n.a.v. TD's optreden in Shepherds Bush Empire op 11 juni 2005.

"The Greek Mirror" doet me heel erg denken aan hun oudere werk, circa eerste helft jaren '80. Sterk en flitsend sequence-werk, gecombineerd met stuwende ritmes en mooi uitwaaierende synth-partijen. Mooi, dromerig, typisch TD-esque einde ook. Prima te behapstukken!
"Jupiter Space Doors" lijkt te beginnen als een moderne versie van "Phaedra". Niets blijkt minder waar te zijn als het mid-tempo drumritme zich aankondigt en er iets anders lijkt te gebeuren, totdat de sequence-versnelling plaatsvindt en ik toch gelijk krijg. Verrassend genoeg gebeuren er best wel wat interessante wendingen binnen de muziek, waardoor het op een gegeven moment weer afwijkt van het welbekende patroon, ondanks dat ik tot 2 keer toe het hoofdthema van Phaedra erin terug hoor. Aan het eind dwaalt het gelukkig dusdanig af, dat er zowaar sprake is van een compleet nieuw stuk, wat als een aangename 'chill out'-ervaring op me over komt. Op zich dus een leuke her-interpretatie en het klinkt zeker beter dan de manier zoals het titelnummer op Phaedra 2005 klinkt, vanwege de toevoeging van interessante nieuwe elementen.

Deze single is erg leuk om erbij te hebben...

Goede TD-plaat, waarmee de band hun horizon wilde verbreden door een wat toegankelijker sound neer te zetten. Maar ook op experimenteel vlak valt er nog genoeg te beleven.
Het titelnummer mag wel de geschiedenisboekjes in als het eerste TD-nummer die dankzij de melodielijn écht blijft hangen. Vóór Stratosfear was de muziek veel abstracter en pittiger van aard.
Over het algemeen is dit gewoon een lekkere plaat, die ondanks zijn 'leeftijd', nog niets aan kracht heeft ingeboet.
Een afwisselende plaat met op z'n tijd dynamische en krachtige stukken, maar ook af en toe heerlijke psychedelische en minimalistische momenten. Toppers blijven voor mij het titelnummer en het geniale "Invisible Limits".

Sorry, Tangmaster, dit deel viel helaas wat eerder op de deurmat en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Vanwege de lovende kritieken op deze site en het feit dat Gerard hem op nummer 1 in zijn persoonlijke top 10 heeft staan, kon ik dan ook niet anders dan watertandend dit album in mijn CD-speler stoppen.
En het moet gezegd, nog nooit ging een uur zo snel voorbij, als tijdens het beluisteren naar dit gedenkwaardige en vindingrijke TD-album. Het gehele concept achter dit album en de overige uit deze serie, daar moet ik me nog wat meer in verdiepen, echter ging het mij nu vooral om de muziek. En die is goed. Zeer afwisselende passages volgen zich gevoelsmatig in rap tempo op, maar het klinkt allemaal zodanig, dat je niet het idee hebt dat Edgar van de hak op de tak springt. De verschillende stukken zitten op een uitstekende wijze verweven aan elkaar, wat ervoor zorgt, dat je dit album verplicht in één ruk moet luisteren, om het effect tot je in te laten werken.
Dit is vooral zeer tot de verbeelding sprekende muziek, die een bepaalde gemoedstoestand bij je oproept, als je eenmaal verstrengeldraakt in de vooral dromerige klanken die dit album kernmerkt.
Een verademing tussen al het andere huidige TD-materiaal. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de andere releases uit deze serie.
In al mijn nuchterheid ben ik niet voor de volle 5 punten overtuigd geraakt, ook niet na meerdere keren beluisteren, maar een dikke vette 4 heeft dit album zeker verdient.

Het klopt dat dit album een meer opvallende drive kent dan het origineel. Het zit vol met ritmes en beats. Vooral Episode 1 t/m 4 (oorspronkelijk Set 1) hebben daar "last" van. Althans, het feit dat zelfs in de rustige momenten (Episode 2 en 4) eigenlijk geen gas wordt teruggenomen, stoort mij meer dan dat ik er echt van kan genieten. De charme van de mooie melodieuze, ingetogen stukken zijn weg. Tevens eindigt Episode 4 niet helemaal overtuigend voor mij, maar eerder wat rommelig.
De laatste 3 stukken die oorspronkelijk Set 2 vormden, klinken in deze nieuwe versies eigenlijk niet eens zo gek veel anders, dus sowieso vrees ik, dat ik er een compleet andere luister-ervaring aan heb overgehouden dan Tangmaster. Ik kan gewoon niet mezelf het idee geven, dat alles compleet anders klinkt, want dat is i.m.o. ook niet zo.
Bij Episode 7 viel me trouwens op, dat de overgang van het dromerige stuk naar het laatste stuk wat me altijd weer zg. wakker schudt, niet eens synchroon lopen. De nieuwe laag is als het ware over de oudere laag heen geplakt. Als je goed luistert, kun je dit ook horen bij, om precies te zijn de tijdsduur van 3:01. De manier zoals dit op mij overkwam, was helaas toch wat te rommelig om echt goed te kunnen vinden.
Hoewel ik heel kritisch ben in mijn oordeel en score, is het niet zo, dat dit album voor altijd links van me zal blijven liggen. Er zitten ook best wel interessante elementen in verstopt, die de luister-ervaring zeker ten goede komen. Helaas worden die elementen ook ondergesneeuwd door een hoop muzikale stoorzenders, die me gewoon veel minder kunnen bekoren. Vandaar ook de lage, maar i.m.o. reëele score die ik deze remake heb gegeven. Muziek blijft uiteindelijk ook een gevoel overbrengen, en die was nou eenmaal bij dit album een stuk minder.

Ja, Tangerine Dream doet het weer: een zeer degelijk album afleveren. Het tweede deel in een nieuwe serie van albums: de Sonic Poem Series. Een project waar Tangerine Dream bijzondere verhalen van bijzondere schrijvers op een muzikale manier vertalen en naar voren brengen. En na The Island of the Fay is het nu de beurt aan de laatste (omstreden en controversiële) roman die Gustav Meyrink voor zijn dood schreef: The Angel from the West Window.
Nu zou ik via de nodige kennis die op internet over G. Meyrink staat, nogal wat over deze persoon in kwestie in dit bericht kunnen vermelden. Dit doe ik dus niet, aangezien ik het hier puur over de muziek wil hebben.
En wat kan daar over gezegd worden....:

Net zoals het voorgaande deel, The Island of the Fay, is het TD andermaal gelukt om zeer degelijk vakwerk af te leveren. Ik durf zelfs te beweren dat deze The Angel From The West Window nét een tikkeltje beter is, ondanks het feit dat ik net zoveel punten geef. Het scheelt namelijk niet veel...
Dit album klinkt i.m.o. wel meer pakkend en toegankelijk en laat zich wat sneller blootstellen dan het voorgaande deel, ondanks dat dit ook weer een album is die pas alles prijsgeeft bij meerdere luisterbeurten en bij voorkeur ook pas echt tot z'n recht komt, tijdens beluistering door een koptelefoon. Pas dan ontdek je de geheimen van dit album.
Sowieso is het weer ongelooflijk dat TD in het tempo waarmee ze plaatwerk uitbrengen, het niveau toch hoog kunnen houden, alhoewel er ook genoeg huidig werk van ze is, die ik minder vind.
Zo niet gelukkig met de albums die tot nu toe in de Sonic Poem Series zijn verschenen.
Het ruim een uur durende album verveelt zelfs geen moment, alhoewel toch duidelijk te horen is dat het ene nummer beter is dan het andere. Gelukkig houdt men de afwisseling er redelijk goed in.

Het openingsnummer is in ieder geval al een goede schot in de roos. Een prachtig geconstrueerd werkje met een sterke, vakkundige en langzaam ontvouwende opbouw.
Andere sterke troeven zijn het duidelijk op het gevoel inwerkende, melancholische "Living in Eternity" met o.a. sterke vioolpartijen van Hoshiko Yamane.
Andere nummers zoals “The Silver Boots of Bartlett Green” die vooral in de tweede helft echt heel sterk wordt en afsluiter “The Invisible Seal of the Holy Tribe” met z’n memorabele hoofdthema, zijn ook knallers van de eerste orde.

De rest van de nummers doen er eigenlijk nauwelijks voor onder, hoewel ik soms wel het idee heb, dat ik het kunstje al eens eerder gehoord heb. Nogal wiedes, aangezien TD nou eenmaal een bepaalde stijl hanteert, die de afgelopen 8 jaar redelijk consistent is gebleven. Dat daardoor niet alles even verrassend klinkt, is dan maar iets wat ik op de koop toe neem.
Feit blijft wel, dat dit album praktisch over de gehele linie staat als een huis en als TD de lijn zo doortrekt met de Sonic Poem Series, mogen we nog genoeg fraais verwachten.
Ik zou zeggen, op naar het 3de deel: Finnegans Wake!!

Dit was, samen met "The Best of Tangerine Dream" uitgebracht op het Jive Elektro-label die ik tegelijkertijd kocht, de eerste CD die ik van TD leerde kennen. Eerstgenoemde album was een openbaring voor mij. Ik had nog nooit van de muziek van TD gehoord, maar ik kwam wél altijd hun naam tegen onder het kopje synthesizermuziek naast bijvoorbeeld de muziek van Vangelis en Jean-Michel Jarre. Dus op een gegeven moment neemt de nieuwsgierigheid de overhand en tast je toch toe.
Maar goed, onder het mom van: laten we eerst een aantal verzamel-albums kopen, zodat ik de muziek een beetje in vogelvlucht leer kennen. Goed idee, toch? maar toen ik als naief 13-jarig jochie deze CD voor de eerste keer hoorde, was het, in tegenstelling tot "The Best of Tangerine Dream" die voor het grootste gedeelte een selectie uit de zg. Blue Years-periode bevat, toch wel even , inderdaad ja, slikken .
Tegenwoordig heeft de muziek uit de Pink Years-periode zich veel meer in mij vast weten te bijten, maar dat was toen wel anders....Ik was stiekem altijd weer blij als "White Clouds" aan de beurt was, aangezien dat simpelweg de meest toegankelijke track van dit album is. Maar uiteindelijk bleek dit toch wel een heel fascinerende kennismaking met de vroegere albums van TD te zijn.

The Endless Season sluit de Five Atomic Seasons op degelijke wijze af. Een ambitieus project die TD laat horen op de manier zoals ik ze eigenlijk al jaren ken: degelijk, herkenbaar, kwalitatief hoogstaand, maar niet altijd dusdanig verrassend dat mijn mond wagenwijd openvalt.
TD put ook op dit album uit hetzelfde vaatje, waardoor dit album muzikaal sterk lijkt op bijvoorbeeld de voorganger van dit project: Winter in Hiroshima. En weet je, da's helemaal niet erg. Ik krijg immers wat ik verwacht: degelijk en goed in elkaar zittende, electronische muziek van een band die wat mij betreft nog jaren mee mag gaan, ondanks dat vadertje tijd Edgar Froese er ook nou niet bepaald meer jonger op maakt. Maar ik heb het idee dat als het aan Froese ligt, het TD-verhaal nog lang niet afgesloten is. Ik heb zelfs het idee, dat hoe ouder Froese wordt, hoe productiever hij wordt. Immers is hij, net zoals met The Endless Season het geval is, vaak voor 100% verantwoordelijk voor de muziek van vele albums die gewoon voor een TD-album doorgaan.
Concreet: TD is Edgar Froese en andersom. Het feit dat af en toe (en tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar) Thorsten Quaeschning nog meeschrijft aan nummers is in dit geval de enige uitzondering nog...

Terug naar The Endless Season: een prima afsluiter dus, maar echt verrast ben ik dus niet. Net zoals de voorgaande albums van dit project, bestaat dit album eigenlijk uit één grote compositie, verspreidt over 11 secties. Normaal gesproken ga ik stuk voor stuk dieper op de composities in, echter wil ik dat voor de verandering eens achterwege laten, aangezien het album als geheel veel beter tot z'n recht komt, dan dat ik individueel een nummer van het album pluk. Los beluisterend, ben ik zelfs van mening dat veel van de composities op The Endless Season niet eens overkomen.
Blijft over een album die zeker z'n momenten kent. Vooral de vele gitaarstukken en -solo's spreken me erg aan. Goed voorbeeld is "The Seven Barriers" die als compositie zelf erg dwalerig en richtingloos klinkt, maar zodra de gitaarsolo's (in dit geval die van Bernhard Beibl) om de hoek komen kijken, kan ik niet anders dan concluderen, dat die wel héél erg goed klinken.
En zo heeft het album wel meer sterke momenten die zich helaas ook afwisselen met stukken die me gewoon minder kunnen bekoren.

Conclusie is dan ook dat ik The Five Atomic Seasons algeheel beschouw als een project die ik iedere electronische muziekliefhebber van harte aan kan bevelen en de TD-fans uiteraard in het bijzonder, maar niet elk album is even sterk. Mijn persoonlijke favoriet is en blijft dan ook Autumn in Hiroshima, op de voet gevolgd door Summer in Nagasaki.
The Endless Season geef ik een plaats in de gulden middencategorie naast Winter in Hiroshima, oftewel een 3,5.
V.w.b. Spring in Nagasaki, daar kom ik nog op terug, aangezien ik deze nog niet besproken heb...

Ah, een nieuwe cupdisc van Tangerine Dream. Alleen al de hoes maakte me best nieuwsgierig: het lijkt een soort portaal naar een mystieke dimensie die dankzij de schedel ook wel een poort naar het hiernamaals zou kunnen zijn. OK, laten we het maar op de portaal naar Saturnus houden, toch?

De muziek is ietwat wisselend van karakter, maar niet slecht.
Het titelnummer, geschreven door Edgar Froese, is een ietwat donkere en zweverige compositie waarin het muzikale handelsmerk van Edgar duidelijk in te herkennen valt: het vergt wat geduld om dit werkje op waarde te schatten. Echter ben ik van mening dat het beter uit de verf had kunnen komen. Het blijft een beetje in het luchtledige hangen, ondanks dat het sequence-werk wel sterk in de muziek verweven zit.
Daarna volgen nieuwe versies van "Logos" (het bekendste thema van Logos wordt weer eens van stal gehaald) en "Cool at Heart". De eerste klinkt duidelijk nieuwer en frisser, maar biedt tegelijkertijd weinig verrassingen en de laatste klinkt wat voller en warmer dan het origineel en is daardoor wel wat meer geslaagd te noemen.
Het album eindigt gelukkig zeer geslaagd met 2 sterke Thorsten Quaeschning-composities. Zowel "The End of Bondage" en vooral "Vernal Rapture" zijn spontane, meer recht-voor-z'n-raap stukken met sterke thema's en goed synth-solowerk in "Vernal Rapture".

Voor een veredeld tussendoortje is deze cupdisc wederom een geslaagd werkje. Het houdt de stroom aan releases die TD uitbrengt in ieder geval springlevend, aangezien de groep allesbehalve stil zit. Het had zelfs mijn definitieve score redelijk goed omhoog getild, als er meer composities in de stijl van nrs. 4 en 5 op hadden gestaan.
Echter vind ik een 3,5 in dit geval gewoon een zeer nuchtere score voor deze aardige cupdisc-release.

Best leuke release, deze The Hollywood Years Vol.1 (en Vol. 2). Het bevat een scala aan ideeën, left-overs en andere muzikale zaken die oorspronkelijk bedoeld waren voor films en/of TV-producties, maar uiteindelijk nooit gebruikt zijn.
Al deze niet gebruikte en/of niet uitgewerkte ideeën zijn als het ware van de plank gevist en door Edgar en Jerome Froese opnieuw omgetoverd tot nieuwe nummers, waarbij elk nummer voorzien is van een nieuwe titel. Verwijzingen naar de desbetreffende film- of TV-producties zijn er dus niet meer, waardoor zoals Gerards Dream al aangaf, er eerder sprake is van een regulier album van Tangerine Dream.
Hoe dan ook, het hele idee om dit materiaal op een fatsoenlijke en frisse manier het levenslicht te laten zien, is natuurlijk een prima idee. Waarom niet, toch?

Deze eerste compilatie begint met "Q-Time", een vlotte, ietwat drukke, maar toch wel stoere opener, die klinkt alsof ie op elk ander album van TD uit dezelfde periode gestaan zou kunnen hebben. Het drukke ritme doet enigzins wat "Dream Mixes"-georiënteerd aan, waardoor ik het idee krijg dat Jerome achter deze compositie zit.

"Cat and Snowman" klinkt wat zwaarmoedig, als een stuk muziek wat op de achtergrond van een grafrede gedraaid zou kunnen worden (als een soort van 'requiem'). Echter klinkt het niet dusdanig deprimerend, waardoor er sprake is van een kort, maar mooi stukje muziek.

"Goldhunter" is een combinatie van spaarzame, plechtige aanslagen op de synthesizers, gecombineerd met een wat afwijkende, maar tegelijkertijd ook opvallende sequencer-sectie. In z'n totaliteit levert dat een heel aardig stukje muziek op. Overigens staat dit nummer als "Craving for Cardomon" op de exclusieve toegevoegde single van Ça Va - Ça Marche - Ça Ira Encore. Deze single was alleen te verkrijgen in de Dream Dice-set die nu out-of-print is. "Goldhunter" is als het ware de remix van "Craving...".

Tja, en op een gegeven moment ken ik mijn pappenheimers wel. Want, waar kennen we "Law Paradiso" ook alweer van ? Antwoord: van Edgar z'n solowerk natuurlijk! Alleen heet het nummer dan "One Fine Day in Siberia". Heel goed!! U mag door voor de magnetron ! Oftewel, erg mooi stukje muziek natuurlijk, maar een al bestaand nummer even tussendoor op een andere compilatie onder een andere titel plaatsen is natuurlijk ergens een beetje dubieus natuurlijk. Doorgewinterde TD-luisteraars herkennen natuurlijk meteen wanneer er sprake is van materiaal wat al eerder gebruikt is. Maar goed, blijkbaar was deze compositie oorspronkelijk bedoeld voor een film, of iets dergelijks....weten we dat ook weer, toch?

"La Petite Rue Noire" is een mooie collage van dwalerige en mystieke klanken die d.m.v. een letterlijk dreigende ondertoon iets spannends met zich mee brengt.

"Propeller Beach" is helaas minder: een aaneenschakeling van nietszeggende, nutteloos dwalerige synths doordrenkt met suffe beats maken het tot een vullertje...

"Autumn in Sonoma" zou bijna de bewerking van een klassiek stuk kunnen zijn. Niets is echter minder waar, aangezien dit nummer op en top TD is. Een juweeltje is in ieder geval het resultaat.

"Chamber of Hope" zou zo maar een werkje uit de jaren '80 kunnen zijn geweest. De manier hoe de muziek in elkaar steekt is er duidelijk aan af te horen. Een snufje Thief hier, een lepeltje Hyperborea daar en dit alles doordrenkt in een klinkend jaren '90-sausje: beter kan ik het eigenlijk niet omschrijven. En oh ja, het klinkt ook nog eens niet onverdienstelijk.

"The Quiet Gambler" is niets meer dan mooie synth-lagen die vorstelijk en majestueus klinken. Mooi klinkt het wel, maar verder gebeurd er dus niet zo veel.

"The Principle Source" is vervolgens een lekker up-tempo TD-er en luistert lekker weg, overigens zonder dat het echt bijzonder of afwijkend anders klinkt of zo...Het is gewoon eentje die ermee weg komt, aangezien het wel lekker klinkt.

"Labeo" klinkt helaas nogal monotoon: een sequencer a la Thief, die vervolgens ietwat tot ontwikkeling komt, maar de gehele tijd in dezelfde toonsoort blijft hangen. Een hoge toon die dan weer wel en dan weer niet op de voorgrond te horen valt. Meer is het helaas niet, maar minder ook niet. Authentiek klinkt het ergens wel, aangezien dit zo uit begin jaren '80 zou kunnen zijn.

"Escape from Shadowland" klinkt weer als een soort van left-over van laten we zeggen: een album als Optical Race. Qua stijl en ideeën, maar ook qua sound vind ik dit nummer wel wat weg hebben van "Mothers of Rain". Echter haalt ie bijlange na niet het niveau van laatstgenoemde compositie. Als soundtrack-materiaal had het er mee door kunnen gaan, maar helaas kan ik toch niet echt onder de indruk zijn.

"Chronos Mile" is weer van beter niveau en bevat typisch herkenbaar TD-materiaal. Het nummer kent een sfeervolle opbouw, een aardige, typisch klinkende jaren '80-sequencer en mooie invalshoeken.

De bewerking van de "Sonata" van J.S. Bach klinkt helemaal niet verkeerd en is een welkome afwisseling tussen de rest van de nummers door.

"Fairfax" is een zeer redelijke en rustige, sfeervolle afsluiter waar, behalve dat het zeer degelijk klinkt, verder weinig bijzonders over te vermelden valt.

En zo kan ik concluderen dat deze eerste volume van The Hollywood Years hele aardige TD-muziek bevat die voor de liefhebbers zeker de moeite waard is. Over het algemeen vind ik het niveau van de nummers redelijk constant, maar hoogstaand wordt het eigenlijk nergens.
Dat neemt niet weg dat het zeker niet onaardig is, maar mijn relatief 'lage' score van een 3,5 geef ik, aangezien ook een hoop van het materiaal niet zo blijft hangen bij mij.

The Hollywood Years Vol. 2 is het logische vervolg van de gelijknamige eerste volume uit deze tweedelige serie. Het bevat een verzameling aan ideeën, left-overs en andere muzikale zaken die oorspronkelijk bedoeld waren voor films en/of TV-producties, maar uiteindelijk nooit gebruikt of uitgebracht zijn. Zie voor info hierover mijn commentaar bij Tangerine Dream - The Hollywood Years Vol. 1 (1998).

"South Camora" is best een sfeervol stukje Tangerine Dream-muziek, maar stiekem klinkt dit toch echt wel gewoon als een soort vernieuwde, wat sneller en ritmisch klinkende versie van Edgar Froese's '"Walkabout" van zijn Pinnacles solo-album. Verder is het nummer gebruikt in de film The Keep en zodoende staat deze dan ook op de gelijknamige soundtrack.

"Velvet Sun" is een bescheiden juweeltje die niet per se echt indruk op me maakt, maar wel gewoon een degelijk en eerlijk stukje muziek van Tangerine Dream laat horen.

"Midas Touch" is een typisch voorbeeld van het meer opzwepende werk van de band uit de jaren '90. Een lekker onbezorgd nummer die later een bewerking zou krijgen op Tangerine Dream - Mona da Vinci (2011).

"City Monk" is mooi...zeker. Alleen bekend terrein, aangezien dit gewoon hetzelfde nummer is als
"Ulan-Ude" van Tangerine Dream - Transsiberia (1998).

"Lava Levin" is zo'n mooi pareltje die ik voor geen goud zou willen missen. Degelijk, ingetogen en vertrouwd is dit op en top Tangerine Dream zoals ik die graag hoor. In die typische jaren '90-stijl, dat dan weer wel. Maar eerlijk is eerlijk, ook in die, volgens vele artistiek 'mindere' periode, heeft Tangerine Dream mooi materiaal afgeleverd. "Lava Levin" is daarvan een bewijs.

"Cool Ma Bell" begint met een wat simplistisch en goedkoop klinkende jaren '80-beat, maar algauw ontpopt het zich in een enigszins aparte track, waarin het lijkt alsof de band qua sound teruggrijpt naar oude tijden. Het ontaard uiteindelijk in een opvallend nummer en is toch zeker één van de betere van deze compilatie. Verrassend!

"Dare to Change" begeeft zich weer op rustiger vaarwater en is weer een typisch voorbeeld van het meer ingetogen materiaal waar de band in de jaren '90 geregeld mee op de proppen kwam. Nergens bijzonder, maar wel gewoon mooi en vertrouwd.

"Hall of Mirrors" klinkt meer iets uit de jaren '80, o.a. vanwege de opvallende beat, maar ook qua sound doet het denken aan een left-over uit de Hyperborea / Le Parc-periode. Redelijk interessant nummer....

"Token from Birdland" begint redelijk veelbelovend, maar veranderd dan vanwege de dance-beat in iets wat zo op een Dream Mixes-album had kunnen staan. De diverse thema's klinken door het nummer heen mooi en worden zo naar het einde van het album ook zeker beter, maar de beat werkt eerder storend dan dat het van toegevoegde waarde is. E.e.a. zorgt toch voor één van de zwakkere tracks van het album.

"In the Distant Shore" klinkt als een zeker niet verkeerde left-over van Underwater Sunlight. Een heel relaxed nummertje waar weinig mis mee is.

"3rd Angels Gate" klinkt in mijn oren als een soort instrumentale psalm. Heel aardig.

"Silver Moon Lake" klinkt als iets wat zo op een Lily on the Beach gestaan had kunnen hebben. Tegelijkertijd doet het me qua stijl ook erg aan "Dreamtime" denken. Een lekker nummer met sax en elektrisch gitaar.

"Riding the Lizard Overland" klinkt als iets wat zo op een Le Parc had kunnen staan en doet me qua stijl ergens aan "Tiergarten" denken. Alleen dan iets steviger van aard. Echter is dit stiekem een nummer wat voor de film Red Heat is gebruikt (overigens niet te verwarren met de gelijknamige film met Arnold Schwarzenegger, wat een andere film is). Al met al is dit een opvallend goede track en ook zeker één van de beteren van dit album, afkomstig van de soundtrack van een film dit tot op de dag van vandaag nog geen officiële release heeft gekend.

"Walking with a Mandarin" is andermaal een kalm en mooi nummer, maar dreigt wel te verzanden in middelmatigheid, omdat het veelal klinkt als ieder ander nummer die de band in dit straatje gemaakt heeft. Oftewel: inwisselbaar. Gelukkig blijft het nummer nog wel enigszins overeind staan als je er op zichzelf naar luistert.

Afsluiter "Rose of Babylon" bevat vocalen van een zekere Vicky McClure en is, hoe mooi gezongen ook, wat magertjes. Zeker als je het afsteekt tegen een nummer als "Tiger" of één van de nummers van Tangerine Dream - Madcap's Flaming Duty (2007).

Concreet geldt voor deze volume hetzelfde als bij de vorige: degelijke, maar nergens echt in het oor springende Tangerine Dream-nummers, die voor de liefhebbers interessant kunnen zijn, maar daar buiten hoogstwaarschijnlijk geen potten zullen breken. Gevoelsmatig lijk ik deze iets beter te vinden dan de eerste volume, maar kom ik wel op dezelfde score uit van de gulden middenmoot die de 3,5 is.

Een Tangerine Dream live-registratie. Eentje die maar liefst 3 CD's beslaat. Wat wil je nou nog meer, toch?
Duidelijk wordt geput uit de releases die ten tijde van het concert net uit waren: Views from a Red Train, Hyperborea 2008, Tangram 2008 en een verdwaalde Atomic Seasons-compositie in de vorm van opener "Trauma" waarmee TD deze live-set overigens wel ijzersterk opent.
Op zich niet erg allemaal en zeker te begrijpen; Views from a Red Train is een goede plaat, dus dat die goed naar voren wordt gebracht, is logisch. Alleen jammer dat er zo ontiegelijk veel aandacht wordt besteedt aan de nieuwe interpretaties van Hyperborea en Tangram. Had persoonlijk minder gehoeven van mij, maar ja, wie ben ik, he ?
Daarentegen een aantal leuke verrassingen, zoals de nieuwe compositie "The Last Soldier" bijvoorbeeld; nou ja, nieuw...ik meende zowaar een nuance van een bekend klassiek thema voorbij te horen komen, gebaseerd op "Sarabande" van G.F. Handel.
En natuurlijk de zeer sterke uitvoering van "Cloudburst Flight" is niet te missen!
Andere, wat oudere composities in een nieuwer jasje vallen wat uit toon, zoals "Love on a Real Train 2008" die véél te lang doorkabbelt zonder echt een keer bijzonder te worden, terwijl "Going West" wel een spetterende uitvoering kent...

Ach, zo staat er toch nog genoeg op om je bijna 3 uur mee te vermaken, want deze London Eye Concert is zeker een hele fijne live-set. Maar in de berg van live-releases neigt deze toch een beetje te verdrinken, aangezien TD natuurlijk veel betere en meer dynamische live-sets heeft afgeleverd.

Sterke soundtrack van TD. Eén van hun beste en meest opvallende, samen met Sorcerer. De muziek is inderdaad uitstekend te pruimen zonder de film erbij, die trouwens ook erg goed is. Michael Mann (de regisseur) heeft overigens ook vaak in latere films dankbaar gebruik gemaakt van electronische muziek. Zo is er in zijn film "Manhunter" ook muziek te horen van o.a. Klaus Schulze en Kitaro.
Terug naar "Thief". De muziek is bij vlagen vrij heftig te noemen met druk sequence-werk. Sterk voorbeeld is "Diamond Diary". "Beach Scene" heeft een zeer gedenkwaardig thema. "Igneous" kent o.a. fragmenten van het nummer "Thru Metamorphic Rocks" van het "Force Majeure"-album.

Timesquare is het tweede Dream Mixes-album en bevat dit keer praktisch alleen maar onuitgebracht werk. Slechts 2 nummers zijn bewerkt, t.w. "Mobocaster" (oorspronkelijk "Twilight Brigade" van Turn of the Tides) en de bewerking van "Towards the Evening Star".
Vanwege de nieuwe composities is dit album sowiezo interessanter dan het eerste DM-wapenfeit, en daardoor kan ik 'm ook iets beter hebben.

"Mobocaster" is op zich niet eens zo verkeerd. "Twilight Brigade" herken ik er ietwat in terug, maar voor de rest kent dit nummer ook z'n eigen smoelwerk. Een prima bewerking en het klinkt lang niet zo opgefokt en geforceerd als vele andere DM-uitvoeringen, maar dat is mijn mening.
"Jungle Jacula" kent een opvallend lang intro en bouwt rustig op, wat ik zeer kan waarderen. Als het nummer eenmaal op gang komt, overheerst uiteraard het ritmische aspect, maar het is redelijk te verteren allemaal. Het zit redelijk onderhoudend in elkaar en weet de afwisseling erin te houden met een aantal leuke vondsten en invalshoeken. Zolang het maar niet uitmondt in overdreven infantiele house-beats, maakt het me nog niet eens zo veel uit.
De remix van "Towards the Evening Star" kent muzikaal gezien een aantal extra opsmuk-verrassingen, waardoor het een andere luister-ervaring oplevert. Ook dit nummer is volgestouwt met allerlei extra ritmes en beats, echter vind ik ze in bepaalde gevallen misplaatst klinken.
En daar gaan we dan hoor: na een prima intro, gaat TD 'into' Drum'n'Bass met "Digital Sister" (een prijs voor de titel!), compositorisch gezien toch een stuk minder dan de voorafgaande 3 nummers. Tja, er zitten leuke vondsten in, maar dit nummer is één van die voorbeelden waarom ik het DM-concept over het algemeen nou niet bepaald hoog heb zitten.
"Pixel Pirates" is alweer wat beter. Naast wederom de hoofdprijs voor meest originele titel en een zeer smaakvol begin, zitten er leuke passages in, die het nummer een positief karakter meegeven. Leuke melodielijnen, coole geluids-effecten, belklanken en samples van o.a. een Chinese viool geven dit nummer een eigen karakter mee. De beats storen me hier ook weer minder.
"Culpa Levis" heeft weer minder last van het DM-virus. Dit lijkt zowaar gewoon op een, weliswaar niet bijster opvallende, maar toch aardige, typisch jaren '90 TD-track. Dromerige en dwalende lead-passages, een kabbelende toepasselijke sequence begeleidt door een aanstekelijk ritme. Waar kennen we dat toch van...? Opvallende samples van typerend gezang geeft het geheel een smaakvol tintje mee. Ondanks dit gegeven, zorgt het wel voor het beste en langste nummer van het album.
En dan zijn we alweer toegekomen aan het titelnummer. Deze zet de lijn door van het vorige nummer en wederom valt het me op, dat het gewoon een degelijk TD-nummer is, die een sterk hoofdthema bevat.

Eindconclusie: een verbetering t.o.v. het eerste DM-album, vanwege een hoop nieuwe inbreng. Waarom teruggrijpen op voornamelijk oud werk, als er met dit concept ook gewoon nieuwe nummers verzonnen kunnen worden? Ondanks dat ik het hele concept dus ergens wel begrijp, zal het echter toch nooit helemaal mijn ding worden. Maar deze Timesquare heeft me bewezen, dat het op z'n tijd ook tot iets redelijk positiefs kan leiden. Een ruime voldoende is er dus zeker voor te geven, dus blijft er voor mij 3 ruime punten over voor Timesquare.

Beetje aparte soundtrack, deze Transsiberia. Muziek gemaakt voor een experimentele zwart-wit film over een reis op de Trans Siberië Express van Moskou, dwars door Siberië, naar Vladivostok. Een film waarvan niet eens duidelijk schijnt te zijn, of ie nou wel of niet is uitgebracht. Aldus de info volgens http://www.voices-in-the-net.de/transsiberia.htm.
Apart ook in de zin van de muziek. Niet de meest toegankelijke plaat namelijk van TD. Daardoor laat de plaat zich een beetje moeilijk beluisteren.
Over het algemeen is de muziek behoorlijk ritmisch ingesteld, echter mis ik doeltreffendheid en karakter binnen de verscheidene nummers, en dan vooral de ritmische tracks. Alsof de muziek vooral als sfeer is bedoeld en niet zozeer als nummers die daadwerkelijk kop en staart hebben. Per definitie hoeft dat ook niet per se, aangezien we het hier over soundtrack-muziek hebben. Ik ken zoveel sferische, ambient-achtige stukken die puur voor het effect zijn gemaakt. Belangrijkste is wel, dat de muziek je naar je strot moet grijpen; een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Helaas doet Transsiberia dat niet over de gehele linie, ondanks alle goede bedoelingen. Toch kent het album zo zijn momenten...

Het begint met "Yaroslaw Station", wat vooral qua ritmiek en sequences een manusje-van-alles is. Geen ruimte voor opvallende thema's en melodieën. Gewoon een prent van diverse ritmische stukken. That's it! Jammer dus dat het dan ook zo weinig met me doet...

Wat karaktervoller is "Smoky Karlow" die ondanks z'n lange speelduur wat meer te bieden heeft. Nog steeds wordt er teveel doorgekabbeld met stukken die me niet laten opveren, maar het geheel zit redelijk in elkaar. Echter neigt de nietszeggendheid van de muziek op den duur de overhand te nemen, waardoor ik het gevoel krijg naar achtergrondmuziek te luisteren in de wachtkamer van de tandarts of de dokter...

"Siberian Lights" was werkelijk geweldig geweest als alléén die irritante beat-sectie achterwege was gelaten. De rest van de kleurrijke synth-klanken zijn namelijk heel mooi en schilderachtig te noemen.

Gelukkig is "Jenissei River" een verademing. Idyllisch, pittoresk en ingetogen, laat TD zich van hun meer gevoelige kant zien met beeldige en mooie muziek waarin een prachtig thema verweven zit. Eén van de sterkste nummers van de plaat.

Dan krijgen we weer zo'n house-beat die "Baikal Sunrise" domineert. Behalve wat sferische klank-tekeningen is het die beat die constant op de voorgrond blijft. Wellicht gaat het hier wederom om het effect, maar echt onder de indruk kan ik hier niet van zijn.

"Samowar Juri" heeft wel wat potentie en bevat aardige momenten. Jammer van de wat misplaatste jaren '80-drumbeat, maar goed. Wat een zeikerd ben ik af en toe, he ?

"Ulan-Ude" is weer van rustiger aard en vooral in het begin doet het nummer me qua stijl erg denken aan Edgar Froese's eigen "One Fine Day in Siberia". Ironisch genoeg had dát nummer hier gemakkelijk op de soundtrack kunnen staan, puur vanwege de titel.
Naarmate "Ulan-Ude" vordert, wordt de muziek meer plechtstatig. Feit blijft wel, dat het over de gehele linie een mooi stukje muziek is.

Gelukkig dat de plaat aan de betere hand blijft met de 2 mooie ballads "Chingan Night" en "Russian Soul". De eerste is een knap en sfeervol in elkaar stekende, onderhoudende compositie en de laatste valt door de zangerige lead-line in positieve zin op.

Het afsluitende "The Golden Horn" is zowaar een verrassende, alternatieve versie van Optical Race's "Turning Off the Wheel". Ietwat slomer van aard weliswaar, maar dit nummer is wel het bewijs dat sommige, nieuwere versies van TD-klassiekers wél overeind blijven staan. Weliswaar mis ik in deze versie delen van het hoofdthema en mis ik de zg. gitaar-uithalen die het origineel zo sterk maken, maar voor de rest is "The Golden Horn" prima te doen en past ie qua sfeer wel bij de rest van de nummers.

Blijft over een album die ik niet tot m'n favorieten zal rekenen, maar naarmate ie vordert, wel beter wordt. Uiteindelijk kom ik dan toch op de gulden middenklasse van een 3,5 uit.

Dit album is veel constanter en evenwichtiger en daarom ook een beter album dan een Rockoon, die Gerards Dream als voorbeeld neemt. Views from a Red Train is een prima en spontaan tot stand gekomen TD-album die weliswaar weinig echte verrassingen laat horen, echter wordt dit gecompenseerd met een hoop goede nummers. Tevens laat TD zich een wat steviger smoelwerk aanmeten, vanwege de vele rockende gitaarstukken die dit album op een aangename manier opsiert. Mooi voorbeeld is het afwisselende "Hunter Shot by a Yellow Rabbit" (een originaliteitsprijs voor de titel), die na een rustig begin, lekker uptempo wordt, waarbij Edgar's gitaarsolo's het nummer naar grote hoogten gooit.
Niet alle nummers vind ik even sterk. De opener "Carmel Calif" doet me iets te back-to-basic aan, waardoor het niet blijft hangen. "Passing All Signs" is mooi en ingetogen, maar tevens klinkt het alsof men niet wist waar ze heen moesten met dit nummer, waardoor het wat dwalerig en twijfelachtig overkomt op mij.
Over het algemeen is het verder gewoon aangename en fijne TD-kost. Het doet me goed dat dit album, vooral t.o.v. vele andere albums uit de recentere periode, lekker gitaar-georiënteerd is. Het komt de nummers zeker ten goede. Ook de ritme-secties zitten goed in elkaar, zoals bijvoorbeeld op "Leviathan" en "Nutshell Awakening". Op "Leviathan" lijkt de ritme-sectie zelfs wel een beetje op die van het thema van "Peter Gunn".
"One Night in Space", die trouwens ook op single is verschenen, heeft, ondanks het opzwepende karaker, een lekker 'laid-back'-gevoel over zich. De stoere gitaarpatronen zorgen voor een sterke nuance binnen het geheel.
Het originele, zweverige "Serpent Magique" is, vanwege de sterke opbouw, nog zo'n sterk nummer die het bij mij goed doet. De vlotte ritme-sectie sluit sterk aan bij de muziek, waarbij de subtiele, twinkelende sequences die verweven zitten, een vermelding waard zijn. Het thema herhaalt zich constant, maar dit gebeurt op zo'n onbewuste manier, dat het niet eentonig wordt.
"Lord of the Ants" is ook al weer zo goed. Edgar's solowerk is sowieso al erg goed in dit nummer, maar wat me ook opvalt, is de sequence-sectie die in de verste verte wel wat weg heeft van een versnelde versie van die van "White Eagle". Erg bijzonder.
Het lekkere, up-tempo "Fire on the Mountain" heeft qua stijl een hoog Livemiles-gehalte, aangezien dit nummer me erg aan de muziek van dat album doet denken.
"Sound of a Shell" sluit het album op originele wijze af en is weer een wat meer ingetogen en eigenzinnig nummer. Het gitaarwerk hier is iets om van te smullen!

Views from a Red Train is zeker een degelijk TD-album, eentje die wat moeilijk van start gaat, maar naarmate de rode trein zijn weg eenmaal gevonden heeft , steeds beter wordt. En uiteraard ook, na meerdere luisterbeurten. Tevens krijg je waar voor je geld, aangezien dit album gewoon bijna 80 minuten duurt en praktisch over de gehele linie gewoon goed is. Aanradertje!!

Ik kan alleen maar concluderen dat het betere soundtrackwerk van TD uit de eerste helft van de jaren '80 komt. Albums als Thief en Firestarter zijn al goed, maar deze Wavelength doet er eigenlijk niet voor onder. Dat er af en toe wat ouder werk herkauwd wordt (een stukje Tangram hier en een stukje Pergamon daar), doet geen afbreuk aan het feit dat Wavelength een uiterst prettig album is die van begin tot eind lekker wegluistert. Her en der staan er zelfs een aantal muzikale verrassingen op, zoals ik ze niet vaak van TD hoor. Mooi voorbeeld is het originele "Airshaft", wat een uitstekend stukje TD-tovenarij bevat.
"Mojave End Title" lijkt als een soort "Choronzon Part 2" door het leven te gaan. De manier hoe dit nummer in elkaar steekt en het feit dat het op de één of andere manier zo herkenbaar over komt, spreekt boekdelen. Maar, who cares?? Het klinkt gewoon goed en daar gaat het om.
Het feit dat Wavelength zo'n fijne soundtrack is, komt ook door het enorm afwisselende karakter van de plaat. Wat dat betreft valt er genoeg te beleven en als TD-liefhebber is dit gewoon zeer fijne en daarom vanzelfsprekend verplichte kost.

De film of documentaire waar deze muziek voor geschreven is heb ik nooit gezien; de muziek echter blijft ook zonder de beelden redelijk overeind staan, maar zoals tangmaster al aangaf, behoort het werk niet tot de sterkste van TD. Het is één van die albums die een beetje neigt weg te zinken tussen de onnoemelijk aantal releases die TD in de periode dat dit album het levenslicht zag, uitbracht. En dit komt door het middelmatige karakter van de muziek. En oh ja, het luistert prettig weg, laat ik dat voorop stellen. Maar echt gefocused kan ik niet blijven luisteren naarmate de plaat vordert. Vooral de 2de helft doet afbreuk aan de kwaliteit van de muziek, als de muziek steeds meer op een house-plaat gaat lijken.

Zoals ik de laatste tijd wel vaker doe, wil ik wat meer stilstaan bij de nummers zelf:

"Stoneyard" opent de plaat op een overtuigende manier. Lekker in-your-face en direct, is dit een prima nummer waarin een spontaan thema in is verwerkt, maar waarin ook ruimte is voor wat meer meeslepende en spannende passages. Tevens wordt het nummer op een rustige en stijlvolle manier afgesloten.

Daarentegen klinkt "Silver Siren" richtinglozer. Alsof Edgar en Jerome Froese het idee hadden om dit nummer middels een spontane jam-sessie tot stand te laten brengen. Niet dat het slecht klinkt, maar wat is dit eigenlijk een karakterloos nummer, zeg. Eentje die ik nu al weer vergeten ben, bij wijze van spreken...

De exotisch en avontuurlijk geladen melodielijntjes tijdens "Beauty of the Blast" gaan hand in hand op een soort hiphop-beat en levert een zeer aardig nummertje op. Als ik dit hoor, zie ik in m'n verbeelding Arabische, heupwiegende danseressen voor me, die smaakvol op de beat van dit nummer staan mee te dansen.

"Dream Sculpture" is naar maatstaven redelijk stevige TD-kost. Het contrast met die herkenbare, typische synth-koortjes levert een opmerkelijke luistertrip op. Duidelijk één van de meer opvallende nummers op deze plaat.

"Last Trumpet on 23rd Street" heeft muzikaal gezien een beetje een chaotisch karakter, maar zit desondanks, mede door het ietwat Oosters neigende melodietje, best goed in elkaar.

"Art of Destruction" heeft een hoog Dream Mixes-gehalte, wat het nummer niet helemaal ten goede komt. Het ritmische spring-in-'t-veld-karakter klinkt opzwepend en opgewekt en het nummer kent een vrolijke toonzetting, echter hoor ik TD op deze manier gewoon liever niet.

"Forced to Surrender" is zo mogelijk nog matiger. Het snelle beukgehalte kent een hoog ADHD-gehalte en wederom hoor ik hier 100% Dream Mixes-geneuzel. De scheurende gitaarlijntjes zijn nog wel leuk te noemen, maar voor de rest is dit nummer vooral een ruim 4 minuten durende, inspiratieloze hap.

En als klap op de vuurpijl bevat deze soundtrack ook nog eens 2 nieuwe remixen van "TimeSquare" en "Jungle Journey".
De eerste is een vrij overbodige remix van een nummer wat ik in z'n originele uitvoering nog niet eens zo verkeerd vind. Echter vind ik één versie van "TimeSquare" meer dan genoeg...
Verder vind ik "Jungle Journey" best goed (het origineel staat op Turn of the Tides, persoonlijk één van de beste jaren '90 TD-platen), maar ook deze remix beschouw ik als een overbodig uitprobeersel, wat i.m.o. eigenlijk weggelaten had mogen worden.

Daarmee eindigt een plaat die sterk begint, maar naarmate die vordert, gewoon inzakt. Als het niveau van de eerste helft constant was gebleven, was er wellicht sprake geweest van een relatief hoge score. Echter maakt de 2de helft de belofte niet waar en blijf ik steken op een krappe 3,5, wat in dit geval gezien mag worden als een ruime score voor deze verder niet bijster opvallende plaat. En dan ben ik in dit geval best gul, want héél stiekem en kritisch gezien zou ik in al m'n objectiviteit de plaat 3 punten meegegeven hebben. Maar gelukkig doet de plaat nog iets met mij, waardoor ik 'm toch over de gehele linie een halve punt erbij geef.
Bij deze...

Winter in Hiroshima is alweer het 4de deel van The Five Atomic Seasons, een zeer opvallend project van TD. Ook dit deel mag zeker als een geslaagd album genoemd worden, echter haalt ie het niet bij Autumn in Hiroshima, die ik over de gehele linie spannender en afwisselender vind klinken. Tevens weet ie ook niet zo te imponeren als Summer in Nagasaki.
Toch is ook Winter in Hiroshima een zeer aangenaam album te noemen en bevalt ie me sowiezo beter dan een gemiddelde winter in Nederland .
Het album opent met "Transition" die meteen al aanstekelijk werkt vanwege een opvallend en charmerend thema, waarbij ook de zangpartij in positieve zin opvalt. Wat dat betreft een prima opener.
Vanaf "Ayumi's Loom" wordt het tempo binnen de muziek voor eventjes flink opgeschroefd en krijgen we een sterk stukje muziek te horen die sowiezo al opvalt, vanwege de simpele, doch aanstekelijke melodielijn. Naarmate het nummer overgaat in de 2de helft, wordt het nummer zweveriger van aard.
Vanaf nummer 3 blijft de muziek sowiezo vrij zweverig en ingetogen, maar in z'n geheel weet ie wel de aandacht op me te blijven vestigen. Zowel "Outlook" als "Togetherness" zijn bescheiden, rustgevende pareltjes te noemen, waar bij de eerste de piano en bij de tweede de dromerige electrische gitaar opvalt.
Ook "Echo of Light" en "Key Moment" is typische TD-kost: mooi en ingetogen, maar niet altijd even toegankelijk. Pas bij meerdere luisterbeurten ontdek je pas echt wat er binnen de muziek gebeurt en ontwaar je er meer uit. Tevens komen de verscheidene melodielijnen dan ook beter tot hun recht. Het is niet altijd even boeiend, maar binnen de muziek van dit album werkt het wel. Ook omdat het eigenlijk om één groot stuk muziek gaat, verspreidt over 9 nummers, waardoor ook dit TD-album het best tot z'n recht komt, indien deze in één keer geluisterd wordt.
Vanaf "Insiders" wordt het gaspedaal weer wat meer ingedrukt en krijgen we herkenbaar TD-materiaal voorgeschoteld wat me zelfs een beetje doet herinneren aan TD in lang vervlogen tijden. Heel onopvallend gaat "Insiders" over in "Nexuses" en het tempo blijft praktisch over de gehele linie redelijk hoog. Ondanks het tempo laten de nummers pas bij meerdere luisterbeurten hun geheim ietwat los, echter blijft het op een bepaalde manier 'afstandelijk' klinken. Hoewel ik dit niet altijd accepteer binnen de muziek van TD, kan het er hier wel mee door.
Afsluiter "Glowing Vision" sluit de plaat op passende wijze af.

Winter in Hiroshima valt misschien niet echt op t.o.v. het leeuwedeel van het werk van TD.
Ik vind het dan ook zeker geen slecht album, maar ook binnen het werk wat ik tot nu toe ken van The Five Atomic Seasons, plaats ik 'm wel in de gulden middenmoot. Het is een smaakvol werkje waar persoonlijk wellicht nog meer uitgehaald kon worden dan er nu inzit.
Ik ga toch vooralsnog voor een ruime 3,5 met wellicht in de nabije toekomst kans op een verhoging naar een 4tje.

Best een goede soundtrack dit!! Het had ook door kunnen gaan voor een zéér fatsoenlijk regulier TD-album: een soort van logische opvolger van Turn of the Tides en Goblin's Club, aangezien de muziek me sterk doet denken aan deze 2 prima TD-platen.

Het album opent sterk met het pakkende en afwisselende "The Conspiracy", wat me muzikaal gezien een beetje aan "Firetongues" van Turn of the Tides doet denken. Een prima voorbeeld van hoe ik de TD van de jaren '90 graag hoor.

"Skyscraper" is een beetje monotoon van opzet, maar in de latere passages wordt er voldoende 'kleur' toegevoegd, waardoor dit nummer toch lekker wegluistert.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, is "Headhunter" juist een heel relaxed nummer. Qua afwisseling gebeurt er vrij veel in het korte tijdsbestek en tijdens één bepaalde passage krijgt het nummer wat opsmuk middels een sax-solo. Ook dit nummer klinkt als typisch herkenbaar TD-materiaal zoals ze die medio jaren '90 maakten. Niets mis mee.

Hoewel "Downtown Chicago" muzikaal nou niet echt opvalt, is het toch een lekker rustig nummer, waarvan de basis voor het thema gevormd is uit een aantal verschillende synth-akkoorden, die zich om de zoveel tijd herhalen. Ondanks dat, klinkt het nummer niet eentonig en luistert wederom lekker weg.

En wederom verrast TD me met "Fading and Turning": een kort, rustig en intiem juweeltje waarvan ik alleen maar kan zeggen dat het naar meer smaakt.

"Affluent Society" ademt door het ietwat typische ritme best een apart karakter uit, maar vind ik t.o.v. de vorige nummers toch veel minder om het lijf hebben.

"Stairway Affair" is gelukkig weer veel smaakvoller en is wederom een heerlijk, relaxed stukje muziek waar een vredige stemming overheen hangt.

"Good Choice, Bad Timing" zorgt voor wat meer vaart op het album. Een vlotte sequence geeft dit nummer een wat steviger smoelwerk mee dan het vorige materiaal en geeft daardoor ook tussen de nummers onderling de nodige afwisseling.

Een mooie collage aan dromerige synth-akkoorden volgen elkaar op tijdens "Bachelor of Crime". Niet heel erg bijzonder, maar wel heel mooi.

Helaas ben ik nooit erg kapot geweest van de ietwat vervelende Dream Mixes-achtige ritme-ondersteuningen tijdens de meer opzwepende TD-tracks. Jammer genoeg heeft "Unfit for Consumption" er flink last van. Daarbij komt ook nog eens kijken dat het ritme zelf soms lijkt te haperen, wat i.m.o. het er nou niet echt beter op maakt. Of dit expres is gedaan weet ik niet, maar het zorgt er wel voor, naast dat er verder eigenlijk niet veel in gebeurt, dat ik het persoonlijk het zwakste nummer van het album vind.

"Days of Grief and Glory" is daarentegen weer stukken beter en ligt muzikaal duidelijk in het verlengde van "Stairway Affair".

Het opzwepende en positief geladen "Eyewitness News" is, behalve dat het een prima nummer is, ook een herkenbaar nummer, aangezien ie al eerder was uitgebracht onder de titel "Descent like a Hawk" op de Beyond the Storm-compilatie van Edgar Froese. Waarom er dan voor gekozen is om 'm te laten prijken op Zoning, weet ik niet. Wellicht dat het nummer muzikaal er prima op paste, andere redenen zou ik niet kunnen bedenken.

Het album wordt prima afgesloten met het stoere en toegankelijke "Missing Link", waarmee er een eind komt aan een verrassend goed album waar op een paar wat mindere momenten na, flink weinig mis mee is. Zeker een aanrader, dus.

Terry Oldfield (de oudere broer van Mike Oldfield) is in het New Age-genre een vrij bekende artiest.
Icon is slechts één van de vele van zijn albums, maar is tot nu toe slechts de tweede die ik van hem ken, naast Illumination. T.o.v. van dát album, is Icon muzikaal een ander verhaal, alhoewel Terry's stijl toch al duidelijk te herkennen valt. Wat Terry namelijk doet, zijn een aantal thema's constant binnen de nummers laten terugkeren, zonder dat het de luisteraar in verveling brengt.
Althans, voor mij werkt het op Icon voor het grootste gedeelte onweerstaanbaar, totdat "Majesty" er voor zorgt dat het allemaal wel erg in de herhaling valt, aangezien "Majesty" een blend is van de thema's van de eerste 2 nummers.
Opvallendste instrument in de muziek blijven de verschillende fluiten die Terry bespeelt.

Icon is eigenlijk over de gehele linie een redelijk opzwepend album te noemen. Praktisch over het gehele album zorgt een aanstekelijk 'tribal'-achtig ritme binnen de nummers voor een heerlijke begeleiding en wordt ondersteund door een soort van Middeleeuws koor. Diverse instrumenten nemen elkaar tijdens de belangrijkste thema's over en houdt de muziek op een constant niveau.

Opener "Resurrection" is de troef van dit album. Een mooie, rustige opbouw en pas in de 7de minuut komt het ritme om de hoek kijken. Soms neigt het allemaal wat heftiger te gaan klinken, maar op het moment dat dat gebeurt, wordt de muziek weer rustiger, om vervolgens weer op te bouwen. Het mooie, onweerstaanbare thema keert elke keer weer terug, maar zorgt alleen maar voor de aangename, verslavende werking die de muziek op me heeft.
"Eyes of the Goddes" is praktisch van hetzelfde laken een pak, echter zorgt "Majesty" dus voor net even teveel van hetzelfde.

Kortom, Icon is degelijk Terry Oldfield-materiaal, maar gevoelsmatig denk ik niet zijn beste werk. Toch is het geen vervelend, gezapig New Age-gepriegel. En alleen al voor "Resurrection" zeker de moeite en voor het gehele album een acceptabele 3,5 waard.

Terry Oldfield is de broer van Mike en Sally Oldfield en komt dus uit een wel zéér muzikale familie.
Waar Sally vooral singer/songwriter is en Mike als multi-instrumentalist praktisch in elk muziek-genre een graantje heeft meegepikt en natuurlijk vooral bekend is vanwege zijn beroemde werk Tubular Bells, is Terry's muziek weer een ander verhaal.
Zwaar beïnvloedt door muziek uit diverse delen van de wereld gecombineerd met een zwaar new age-sausje met als voornaamste instrument de fluit: dat is Terry's muziek in een notedop.

Illumination behoort tot één van zijn bekendste en naar het schijnt betere werken, alhoewel ik over dat laatste niet geheel kan oordelen, aangezien ik alleen dit album ken.
Echter moet ik wel concluderen, dat het een heel mooi album is.
Vooral de hemelse zang van Imogen Moore valt op, die op nummers 2 t/m 4 Celtische verzen zingt. De combinatie van haar stem en de muziek van Terry is erg mooi, met als enige punt van kritiek dat er binnen de nummers weinig afwisseling zit. Gelukkig zijn de diverse thema's zo goed, dat vooral na meerdere luisterbeurten, dit gebrek aan afwisseling snel geaccepteerd wordt.

Het album begint met het titelnummer, wat vooral zijn kenmerkende karakter heeft vanwege de prachtige fluit-partijen van Terry. Het nummer kent een sprookjesachtig, zweverig begin en einde, maar het is vooral het middenstuk die eruit springt. Ergens doet dit nummer ook wel een beetje aan een mengeling van de muziek van Gandalf en Kitaro denken.
"Mya Vin Rys" en "Celtic Blessing" lijken het meest op elkaar. De prachtige thema's zijn wonderschoon en Imogen zingt als een engel. Als je eenmaal als het ware in de muziek zit, laten de klanken van Terry's muziek en de weelderige zanglijnen je niet meer los.
Opvallendste nummer is "Dyfuna". Dit nummer ademt een geheel ander karakter uit. Wat minder lieflijk, mysterieuzer en opzwepender, wordt Imogen hier bijgestaan door vocalen van vermoedelijk Terry zelf. De combinatie van samenzang en de muzikale omlijsting doet me gek genoeg in dit geval toch erg aan Dead Can Dance denken.

Al met al is dit een erg mooi album. Tja, zwaar New Age, wellicht...maar het heeft wel wat.
Het is gewoon erg mooie muziek waarmee Terry laat horen, dat hij ook over een bijzonder, muzikaal talent beschikt, waarmee hij zich onderscheidt van zijn broer en zus.
Tevens mag Terry Oldfield zich binnen het genre, als één van de voornaamste componisten rekenen en heeft een indrukwekkende scala aan albums afgeleverd.
Illumination is denk ik, als kennismaking met zijn muziek, buiten zijn compilaties om, een perfecte instapper, althans dat was het voor mij...

Terry Oldfield's favoriete instrument is de fluit. Deze is dan ook veelvuldig op de voorgrond te horen op de meeste van zijn albums.
In the Presence of Light laat dan ook zo nu en dan prachtige fluitpartijen horen. Echter is het toch ook grotendeels een scala van majestueuze, rustgevende, elektronische soundcollages die het album domineren.
Deze collages bieden een effectieve ondersteuning voor het bezwerende, kenmerkende fluitspel van Terry wat zo nu en dan opduikt.

Het album opent met drie korte introducties, die thematisch gezien vrij dicht bij elkaar liggen. Het zijn prachtige stukken die eigenlijk stiekem veel te kort duren en prachtig uitgebouwd hadden kunnen worden. Echter neemt het niet weg dat het prachtig klinkt.

Het eerste 'langere' nummer is "Only in Silence" en is een heldere en sprankelende compositie waarin rustgevende elektronica en prachtige fluitklanken domineren. Het siert Terry dat hij op een effectieve wijze voor een overdaad aan sfeer kan zorgen met zijn dromerige muziek.

"Voices of Time" zorgt voor een mantra-'mood' en sluit qua sfeer mooi aan op de vorige nummers. Wederom is het het bezielende fluitspel wat hét handelsmerk is van Terry. De synths op de achtergrond zorgen als het ware voor een warme omhelzing.

"The Ultimate Release" heeft iets geheimzinnigs en majestueus over zich. Het is een hemelse compositie die steeds rijker en krachtiger gaat klinken, naarmate deze vordert. De muziek zou de soundtrack kunnen zijn voor het betreden van het pad wat leidt tot het rijk der engelen. Een pad die zich eindeloos ver lijkt uit te strekken, terwijl aan weerszijden zilveren bomen groeien waarvan alle takken allemaal één richting lijken op te wijzen. Als de muziek zich verder ontvouwt, lijkt er langzamerhand een einde te komen aan het pad als aan het eind een grote gouden poort opdoemt.
Eenmaal aanbelandt bij de poort, opent deze zich langzaam en een fel licht schijnt erdoor heen. Het licht lijkt me te verwelkomen met open armen en voordat ik het weet ben ik één met het licht.
"The Ultimate Release" is één van de hoogtepunten van dit album en het is zowaar dit keer een nummer waarin geen enkele fluit te horen valt.

Een beetje zoekend en geheimzinnig begint "Entering Into Love", maar het is net zoals het vorige nummer weer de indringende en meeslepende opbouw die ook dit nummer kenmerkt. Het thema kondigt zich in eerste instantie wat bescheiden aan, maar wordt grootser en krachtiger naarmate de muziek vordert. Het is een ongrijpbaar thema dit keer, aangezien deze prachtig, maar tegelijkertijd ook ontzagwekkend klinkt. Ja, zelfs een beetje beangstigend. Want liefde in al zijn pracht en praal is tegelijkertijd een kracht die niet onderschat mag worden. Het kan namelijk meedogenloos zijn!

De sereniteit en lieflijkheid wordt weer opgezocht tijdens het prachtig kabbelende "Eternity Unfolding". De fluit laat ook weer van zich horen terwijl een schitterend thema tot volle wasdom komt. Na het thema neemt de fluit het weer over en voert de boventoon in de resterende minuten.

"The Path of Lights" is vervolgens een orkestrale compositie die aangrijpend en meeslepend klinkt. De vioolpartijen zijn in eerste instantie ietwat somber aangezet, maar worden subtieler terwijl de muziek ook meer sprookjesachtig wordt. Echter duurt het niet lang voordat de dramatiek weer opgezocht wordt.
Alhoewel best mooi, moet wel gezegd dat "The Path of Lights" toch behoorlijk uit de toon valt t.o.v. de rest van het album.

Afsluiter "Surrender Into Immensity" sluit het album op prachtige wijze af. Het is een grootse compositie waarin de synths andermaal voor een indrukwekkend thema zorgen die zich steeds verder lijkt te ontvouwen. Mooie, golvende en kabbelende synth-partijen zorgen voor de nodige opsmuk terwijl het thema krachtiger wordt.
Het is jammer dat tijdens dit slotstuk het kenmerkende fluitspel weer ontbreekt, echter wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de kracht van de compositie zelf.

In the Presence of Light is een sterk en afwisselend album van de broer van Mike Oldfield. Eén van zijn vroegere albums, waarin hij laat horen al over een eigen sound te beschikken. Het is dan weliswaar New Age wat de klok slaat, maar toch verzandt dit album niet in de mierzoete kitscherigheid wat veel New Age-muziek kenmerkt. Daar is de muziek te groots en te mooi voor; het is met bezieling gemaakt en dat is te horen.
Concreet is dit een sterk album en één van de betere, die ik van Terry gehoord heb tot nu toe.

Terry Oldfield laat op Out of the Depths een mooie combinatie horen van sfeervolle piano-partijen, synthesizers en fluitpartijen waarvan die laatsten zo kenmerkend zijn voor de muziek van hem.

Het album begint met het plechtige "De Profundis" waarop, naast de subtiele walvisgeluiden die sporadisch op de achtergrond te horen zijn, o.a. de mooie vocalen te horen zijn van Imogen Moore, die ook al meedeed op Illumination - A Celtic Blessing.
Het moet wel gezegd, dat het nummer in eerste instantie doet denken aan de muziek van Vangelis, met het enige verschil dat de fluitpartijen het handelsmerk van Terry binnen de muziek zijn en in dit geval de onderscheidende factor is.
"De Profundis" luistert heerlijk weg, ondanks dat het thema bijna de gehele speelduur hetzelfde blijft. Maar het is dan ook dit thema die de tijd neemt om heerlijk te ontvouwen, waardoor het boeiend blijft om naar te luisteren. Vooral als het thema wegebt en de muziek dromerig wordt, is het prachtig om de combinatie van fluit, synths en zang over je heen te laten komen.
Pas rond de achttiende minuut komt er verandering in de muziek als het slot-thema van zich laat horen. Een prachtig coda is dan ook het eindresultaat van een nummer die met zijn 24 minuten voorbij is voordat je er erg in hebt.
"De Profundis" is overigens gebaseerd op de gelijknamige Psalm 129 en de gezongen tekst is ook die van de Psalm. Het betekent 'vanuit de diepten' en verklaart dan ook de titel van het album.

Het titelnummer begint met de zachte klanken van walvissen. Niet veel later zorgt een eenzame fluit voor een rustgevende sectie. Rond de vijfde minuut komt er wat meer schwung als er zich een meer gestructureerd thema aankondigt, wat zorgt voor een mooie overgang binnen de muziek.
Het is overigens best knap te noemen hoe Terry met een uiterst simplistisch thema toch het maximale effect weet te behalen.

Het laatste nummer "Hear My Plea" is eigenlijk niets meer dan een soort reprise van "De Profundis". Het nummer bevat wederom de engelachtige vocalen van Imogen Moore die wat meer op de voorgrond lijkt te treden dan op het eerste nummer het geval is.
Hoewel erg mooi, is "Hear My Plea" een beetje een overbodige afsluiter, gezien de muzikale elementen al te horen zijn op het eerste nummer.

Al met al is Out of the Depths een mooi album en als ik het mag geloven, één van de meer succesvolle van Terry Oldfield.
Persoonlijk is het niet mijn favoriet van hem (van de werken die ik tot nu toe van hem ken), maar mooi is het zeker.
Een 3,5 is dit album zeker waard.

Een album als deze zou TAPP i.m.o. nooit meer maken, laat staan overtreffen. Natuurlijk zouden er ook op latere albums sterke nummers terug te vinden zijn, maar niet op de manier zoals vertegenwoordigd op deze Tales of Mystery and Imagination.
Zelf ben ik enkel bekend met de CD-versie uit 1987 en heb verder geen vergelijkingsmateriaal, dus strikt beschouwd verkondig ik hier puur mijn mening over deze versie.
Tales... heeft een bepaald karakter die het album z'n kracht geeft. Een concept-plaat die werkelijk tot in de puntjes verzorgd is. Alle songs zijn op hun manier sterk, maar zitten tegelijkertijd op een onmiskenbare manier verweven over de gehele plaat, waardoor er bij mij geen afzonderlijke beluistering in zit. Tevens wordt de plaat steeds beter naarmate ie vordert, met natuurlijk het geweldige "The Fall of the House of Usher" als absoluut hoogtepunt.
Wat ik tevens zo fijn vind aan deze plaat, is de passende sfeer, eentje die de plaat absoluut siert. Deze sfeer is natuurlijk over het geheel genomen best duister en spannend te noemen: exact waar mijn voorkeur graag naaruit gaat.
Nota bene kent Tales... ook nog eens een zeer sterke sound, die op latere albums juist veel gladder en veiliger zou klinken. Wat natuurlijk voor een groot deel op gaat voor de weergaloze productie.
Favorieten zijn er natuurlijk ten overvloede, met de eerste 3 nummers als speerpunt + natuurlijk het al eerder genoemde "The Fall of the House of Usher".
Hoe dan ook is Tales... i.m.o. simpelweg gezien de beste TAPP-plaat en is er één album die je van ze in je bezit zou moeten hebben, dan is dat domweg gewoon deze...punt!

Na dit album op me ingewerkt te hebben, moet ik bekennen dat ik wederom zeer onder de indruk ben van dit Kirkwood-album, dit keer uitgebracht onder zijn pseudoniem The Ancient Technology Cult.

Muzikaal best een intens album, wat erg heftig van start gaat met "Illuminatrix Part 1". Hoe heftig kun je een album openen? Ziehier het bewijs!! Met een venijnige knal wordt de muziek ingeluidt en langzaam komt de muziek tot leven met allerlei mystieke passages die slechts dienen om de sfeer te bepalen. Als daar eenmaal een heftige en vernietigende drum-salvo bijkomt, kan ik niet anders dan enthousiast opveren en de kracht van de muziek op me in te laten werken. Als een stoomwals dendert de kracht van de venijnige drums over me heen, totdat een sequence het overneemt die eerst wat kabbelend begint en daarna grote proporties aanneemt. Wat dan volgt is een uiterst gedreven stuk muziek wat z'n weerga niet kent. Allerlei tegenmelodieën worden als ingrediënten aan het spektakel toegevoegd en zorgen voor een erg druk, dichtgesmeerd, maar ongelooflijk geniaal portie electronische muziek. Er mag in het midden van de track naar adem gehapt worden, middels een rustig stuk, maar de toon is zo dreigend dat je telkens het gevoel hebt dat het ineens weer voorbij kan zijn. Niet veel later komt er dan ook een wat subtielere sequence om de hoek kijken, echter wordt ie even later weer bijgestaan door de brute drumsectie uit het begin, die als het ware het laatste, onnavolgbare en geweldige stuk van het nummer inluidt. Briljant!!!
"Thunder Perfect Mind" is t.o.v. het vorige nummer veel lichter en subtieler van aard en qua sfeer is ie ook een stuk minder duister. Na een ietwat naargeestig begin ontpopt het nummer zich tot een aangenaam sequence-gedomineerd nummer die al springend en sprankelend de speakers uitknallen. Ff uitblazen na het vuurwerk van "Illuminatrix Part 1".
Met een hoop maniakaal kabaal en geschreeuw begint “Illuminatrix Part 2”, al snel gevolgd door een rustpuntje wat zich als het ware ophoudt in een schemergebied tussen de muzikale geweldsuitbarstingen in. Vreemdsoortige fluitklanken lichten een ietwat exotisch geladen deel binnen de muziek in, wat voor een kleurrijk geheel zorgt. Ergens in de 4de minuut begint de structuur terug te komen en wordt er een nieuw gedeelte ingeluidt wat enigszins lijkt op het begin van Peru’s “Continents”. Al gauw komt daar een onderhuidse sequence bij die in kracht ontwikkelt. Zweverige en zangerige klanken zijn constant te horen, wat voor een onaardse sfeer zorgt. Voorbij de 10de minuut zoemen er in één keer een aantal tegenmelodieën als bezeten bijen om me heen, wat erg vreemd, maar origineel overkomt.
De muziek blijft, t.o.v. "Part 1" erg constant en komt daardoor wat evenwichtiger over, ondanks het feit dat "Part 1" toch mijn voorkeur geniet vanwege het extreem agressieve karakter van de muziek.
In de 17de minuut zijn de fluitklanken weer te horen en begin ik aan de 2de grote trip binnenin het nummer. Geheimzinnige en wazige klanken gaan hand in hand met vrouwelijk gezang wat uit een kerk afkomstig zou kunnen zijn. Alsof de Illuminatrix (een ander woord voor de Heilige Maria) zelf aan het zingen is. Een ritmische ondersteuning gaat van start en spoedig komen er allerlei melodieën om de hoek kijken die het ritme op zijn reis vergezellen en het nummer naar het einde leidt van dit magnifieke album, wat als het ware een soort vervolg is qua thema van een ander album van The Ancient Technology Cult, nl:

The Ancient Technology Cult - Decensus Ad Inferos (2003) (zie de alternatieve titel)

Voordat ik mijn loftuitingen omtrent dit album uit de doeken doe, eerst een lesje Jim Kirkwood muziek-geschiedenis.
One Amongst the Fallen is van oorsprong een Lucifaere-album geweest en is geschrapt uit Jim's eigen discografie. De reden daarvoor is simpel: Jim was eigenlijk niet tevreden over het album. M.u.v. de titel, die hij wel degelijk opnieuw wilde gebruiken. Zo kwam hij op het idee om slechts zo'n slordige 6 minuten van de oorspronkelijke muziek mee te nemen en uit te smeren over een compleet nieuw album, dit keer echter uitgebracht onder de Ancient Technology Cult-banier. Van het oorspronkelijke album is dus eigenlijk niets meer over gebleven en de muziek is dan ook voor 95% compleet nieuw materiaal.
Alhoewel ik niet bekend ben met de oorspronkelijke Lucifaere-release (het album is niet alleen geschrapt, maar ook out-of-print), is deze herziene versie een monster van een plaat. Niet alleen is het één van de meer intense werken die ik sinds tijden van de man heb gehoord, het is ook nog eens van een daverend niveau.
Om de luisteraar de muziek nog meer inzichtelijk te maken, heeft Jim in het CD-boekje de 3 delen wat meer opgesplitst in diverse stukken. Concreet houdt dit in dat het album bestaat uit:

Part I 30.48
a: A Damnation of Wings 5.40
b: Like Angels of Light 8.05
c: Gone to Earth 2.37
d: The Black Gates of Dis 14.26

Part II 18.22
a: A Gentle Brush of Wings 2.01
b: The Time Falling Angels take to Light 5.22
c: The Dark Inheritence 3.08
d: The Gates of Eden 7.51

Part III 17.45
a: Ascension 5.58
b: Twilight Citizens 2.00
c: Transfiguration Part 3 7.50
d: The Light Beyond the Gate 1.57

Overigens is Transfiguration Part 3 een voortzetting van de eerste 2 delen die terug te vinden zijn op het Ancient Technology Cult-album Transfiguration.

Zo...., en dan nu de muziek:

"Part I" is een lust voor het oor. Mits je oren bestand zijn aan geweldadige, muzikale geluids-erupties, aangezien Jim er geen gras over laat groeien. Na erachter te zijn gekomen dat er oorlog woedt in de hemel, barst Jim los met een aantal zeer gave, maar ook erg brute passages die duidelijk de ondergang van de hemel aankondigen. Gezellig hoor!! Intense en messcherpe synth-solo's dringen m'n oren binnen, en voordat ik goed en wel besef wat er allemaal gebeurt, rolt de eerste sequence door m'n woonkamer. Eentje van het kaliber a la Tangerine Dream's Rubycon, maar dan met nog wat meer ballen. Van tijd tot tijd knallen bombastische stukken compleet met orgelklanken en meer snellere stukken m'n speakers uit en echt tijd om bij te komen heb ik niet. Behalve misschien dan alleen het gedeelte waarin ik me in Indonesië waan. Na een half uur blijf ik dan ook ontredderd maar voldaan voor me uit staren met het besef dat het nog niet voorbij is.
Want "Part II" is weliswaar niet zo heftig, maar nog altijd van een zeer hoog niveau. Erg sequence-georiënteerd, met hier en daar wat angstaanjagende pauzes, maar het gehele stuk klinkt t.o.v. het overdonderende Part I meer behoudend.
"Part III" begint lekker zwartgallig (tja, onderhand toch wel te verwachten bij het meeste werk van Jim Kirkwood). Vreemde passages geven dit nummer aardig wat kleur. Er gebeurt van alles, en duidelijk is te horen dat ten tijde van het tot stand komen van dit album, Jim's ideeënbus blijkbaar overvol was. Sowiezo is dit zeker één van de meer afwisselende platen die ik van 'm ken. Zodra "Transfiguration Part 3" zich aankondigt, wordt het nummer weer naar een flink hoog niveau gevoerd. Op de één of andere manier klinkt het sowiezo nét even anders dan ik normaal gewend ben van Jim, dankzij de eigenzinnige ritme-sectie waarin als het ware een rollende sequence in gevangen zit. Even is het bijkomen tijdens het luisteren naar een kerkkoor, wat me het idee geeft in één keer naar een orkestrale Vangelis-plaat te luisteren. Niet veel later komt die typische sequence echter weer terug en geeft de muziek in z'n geheel een vrij apart karakter mee. In ieder geval klinkt het allemaal erg hoogstaand en verrassend.

One Amongst the Fallen is van begin tot eind genieten geblazen en doet me spontaan vergeten hoe het origineel van Lucifaere zou hebben geklonken, aangezien zelfs Jim er niet tevreden over was. Eén ding is zeker, als Jim hier opnieuw niet tevreden mee is, en er wordt over een aantal jaren weer een remake gemaakt met dezelfde titel, dan is er, met alle respect, duidelijk wat mis met deze muzikale veelvraat. One Amongst the Fallen is namelijk op een haar na een meesterwerk!!