Stuart Murdoch van Belle & Sebastian wist me aangenaam te verrassen met het God Help The Girl project dat eerder dit jaar uitkwam.
Het zal niemand dan ook verbazen dat ik deze EP ook goed weet te waarderen. Alleen al de opener met die blazers: heerlijk.
We horen niks nieuws natuurlijk; dit is gewoon een vette klodder mayo op de niet te versmaden dikke frieten die het reguliere album al was.
Krijg je er geen genoeg van dan is dit een zeer gewenste aanvulling en word je verwend met deze 5 nummers.
Voor wie niet van mierzoete, ouderwets klinkende poppy-soul met honingzoete vrouwenzang houdt is dit niet bedoeld, maar dat was het album ook al niet. En ja, Stuart zelf zingt ook weer een moppie mee.
Wat ik zelf bijzonder waardeer aan deze EP is het feit dat het niet overkomt als leftovers of veredelde b-kanten.
Blijkbaar was er zoveel moois gemaakt voor God Help The Girl dat Stills hard nodig was en echt, dat is het ook. Want wat word ik vrolijk van een nummer als He's Loving Kind of Boy en wat is het lekker zwijmelen bij Baby's Just Waiting.
Belle & Sebastian? Ja, graag een nieuwe als het kan, maar God Help The Girl doet aardig haar best om het wachten zo aangenaam mogelijk te maken.

Denk dat ik oud word. Kate Bush weer in de charts aan de top, Metallica doet goede zaken bij de jeugd, Stranger Things een megahit op Netflix: de jaren '80 zijn hot.

Hoor ik een nummer als De Wereld, dan denk ik aan de tijd waar nederpop in mijn tienerjaren hoogtij vierde: Het Goede Doel, Toontje Lager, Doe Maar (de Ernst Jansz kant).... ik hoor het hier wel in. In Kinderwens en Requiem herken ik zelfs wat Pater Moeskroen.

Moet ik dit serieus nemen? Is dit gewoon een kopie van bands zoals ik die noem? Een revival van de jaren '80 nederpop verpakt in een hedendaags sausje?

Ik zou het niet weten. Maar boeit dat? Welnee. Ik ben blij met al die belangstelling voor het zo verguisde decennium waar ik zelf juist zo van hou. Ik ben met bouwjaar 1970 dan ook echt een jaren '80 tiener, dus mijn zegen hebben ze. Zo ook Goldband. Dat ik het allemaal al eens gehoord heb doet er niet toe. Betaalbare Romantiek is een herbeleving van een voor mij bijzonder tijdperk vertaald naar nu.

Helemaal goed. Uiteindelijk gaat iedereen dood( jij ook). Dus laten we het leven vieren met dit soort uitbundigheid.

Ik heb duidelijk een zwak voor de softere Goldfrapp: Felt Mountain was een waanzinnig mooi debuut en ik heb er goede vakantie herinneringen aan. De opvolger, Black Cherry, deed me heel wat minder en Supernature was weer een lichte stap voorwaarts. Ik was erg gelukkig met de melancholieke sfeer op Seventh Tree en vreesde door de geluiden vooraf voor dit nieuwe album.
Alison Goldfrapp schijnt voor de dames te gaan en of het een gril is zullen we nooit weten. Het pas in elk geval wel bij het beeld dat ze oproepen met hun verschillende albums.

Head First gaat van start met Rocket. Hoe eighties kan eigthies klinken!. Ik hoor een mengeling tussen Van Halen's Jump en de Pointer Sisters met een synthsound die ik in die tijd al verafschuwde. De bange vermoedens over dit album beginnen al snel bewaarheid te worden. Wat een vreselijk begin is dit zeg.
Believer is wederom een uptempo synth-nummer en heeft wel wat weg van ABBA in de versnelling. Nu vind ik ABBA leuk, dit nummer slaat nog niet erg aan; het is in elk geval al wel een stuk beter te pruimen dan de opener.
Alive doet me ook wat aan ABBA denken, maar ergens hoor ik ook een Dolly Dots-sausje..... wie had dat kunnen denken dat deze namen genoemd zouden worden bij Goldfrapp. Je vraagt je af of dit de opzet van dit album moest worden: cheesy jaren '80 synthi-pop. Blijkbaar wel. Het slaat bij mij tot nu toe niet echt aan. Ik ben echt niet altijd vies van cheesy pop, maar dan heb ik liever de originelen uit 'mijn eigen tijd' i.p.v. een retro-feel perfect en rechtstreeks uit de magnetron opgediend door Goldfrapp.
Dreaming is van hetzelfde laken een pak. De koers van het album is natuurlijk al lang duidelijk (als het dat al niet was aan de hand van alle berichten vooraf). Op zich vind ik dit nummer nog best goed te doen. De zang van Alison maakt aardig wat goed op een verder erg gedateerd klinkend nummer. Dit deden Kylie en Madonna beter in mijn oren.
Het is al gezegd door user Barend G: Head First klinkt behoorlijk als ABBA. Zelf hoorde ik dat al in eerdere nummers. Maar waarom doet ABBA het dan prettiger? Omdat Goldfrapp anders is? Anders zou moeten zijn? Toch heb ik meerdere gevoelens bij dit nummer. Aan de ene kant vind ik het vreselijk en aan de andere kant pakt het ook wel weer. Jammer dat het iets te veel doordreutelt.
Hunt is het niet: dreinerig en totaal niet pakkend. Shiny and Warm doet het dan ietsje beter door een vrolijker karakter, maar ik kan er nog steeds niet zo erg veel mee.
In I Wanna Life keert die oervervelende jaren '80 synth weer keihard terug. Ik ga spontaan maar weer eens Jump zingen.
Voicething is misschien wel het meest interessante nummer van deze cd en dat laat natuurlijk wel erg lang op zich wachten, zeker als je bedenkt dat het al weer de afsluiter is. Maar buiten dat het interessanter klinkt dan de rest is het ook wel een beetje apart te noemen en zal het zeker bij weinigen echt aanslaan.

Afsluiter van een uiterst teleurstellende cd. Dan hoor ik nog liever Black Cherry en Supernature. Als ik me kan afsluiten van een serieuze beluistering en mezelf luchtigjes opstel is het allemaal nog net te doen maar dan houdt het verder wel op. Hierdoor kom ik op dit moment niet verder dan 2,5*.

Een terugkeer naar de warme, gloedvolle sound van het debuut!
Dat verwelkom ik van harte want ik vond ze daar toch op hun sterkst.
Dit nieuwe album valt als een warme deken over je heen en het doet je na afloop snakken naar wederom een draaibeurt.
Het begint al heel rustig met Clowns waar het qua sfeer een beetje neigt naar Vashti Bunyan maar dan heel erg anno 2007
Little Bird bevat meer electronica maar blijft ook ver uit de buurt van de vorige 2 albums. Het klinkt lekker zoetgevooisd en laat ik er zelfs Cocteau Twins in terug horen!
Happiness wil ik wel typeren als Goldfrapp goes Beatles. Er hangt in elk geval een jaren '60 sausje over, althans zo komt dat op mij over.
Road to Nowhere heeft het dromerige dat we op het schitterende, tevens tijdloze debuut konden horen.
Eat Yourself is een schitterend nummer met folk-inslag. Hoe meer ik het hoor hoe mooier het wordt.
Some People klinkt wat grootser en wijdser maar blijft toch intiem.
A&E zal het album voorgaan op single en klinkt het meest poppy, maar hierdoor is het wel een compact en zeer fraai liedje geworden.
Wat te denken van Cologne Cerrone Houdini waar ze richting Serge Gainsbourg gaan! Gelijk al mijn favoriet van deze cd, maar ja Gainsbourg is natuurlijk ook niet de minste om mee vergeleken te worden.
Caravan Girl is het drukste nummer van dit vierde album en doet me gelijk ook het minst. Uitstekende pop, daar niet van, maar het raakt me tot nu toe nog niet zo heel erg.
Monster Love sluit het dromerig af in een perfecte dans tussen akoestische instrumenten en electronica.

Ik had niet verwacht dat ik Goldfrapp weer zo dicht tegen me aan zou gaan drukken maar met dit album gebeurt dat dus weer.

Mijn voorkeur gaat altijd wat meer naar de rustige kant uit. Zodra de electropop naar voren komt waardeer ik het meestal ietsje minder. Ik vind sowieso niet alles van Goldfrapp altijd even goed.
Op zich wel opvallend, want juist die uptempo kant zou me moeten aanspreken.

Met Silver Eye kan ik weer een poging wagen: toch de voorkeur voor de rustige kant of kan ik dit ook waarderen. Het is soms ook maar net waar mijn voorkeur op dat moment naar uitgaat (of beter: de bui).

Ik hoor niet heel veel verrassend nieuwe dingen op Silver Eye. Wel hoor ik een goed in elkaar zittend album dat erg prettig klinkt. Het is opzwepend en sexy. Minder donker dan wat Depeche Mode de laatste jaren aflevert en toch hoor ik wel kleine raakvlakken hier en daar.
Sfeer vinden we terug in een nummer als Faux Suede Drifter, alleen mis ik daar toch wat warmte. En ook op Beast That Never Was wordt het gaspedaal minder hard ingetrapt.

Niet alle nummers slaan even goed aan bij mij, waardoor het wederom niet lukt om de hogere scores van de rustige albums te evenaren, maar verder is het een prima album geworden.

Klassieke orkestratie en een indie pop/rock touch: ja dan ben ik van de partij! Meng er een snufje folk doorheen en noem het wat mij betreft baroquepop maar mooi is het wel.

Natuurlijk is dit 'concept' niet nieuw meer maar toch slagen veel bands er telkens in om mij er mee te plezieren en ondanks dat ik het debuut volledig gemist heb weet Goldheart Assembly me te verrassen.
Het heeft even geduurd eer er een album in deze hoek naar voren drong om mijn aandacht te vangen en dat is nu gelukt.

Naast de schitterende bodem die de strijkers neerleggen hoor ik kleine stekeligheden die dit album boeiend weten te houden. In een nummer als Transit bijvoorbeeld hoor ik wat Beatles-achtige pop of is het nu Belle and Sebastian die ik hoor? En die stem doet me dan weer denken aan Mercury Rev. Nee, ik weet het gewoon niet. Ik hoor van alles en toch is het het dan net niet en dat is een goed teken. Toch?!

Enige nadeel is dat ik niet heel erg in vervoering raak van de zang. Als ik het goed begrepen heb zijn er 2 lead-zangers (James Dale en John Herbert) maar dat maakt blijkbaar niet heel erg veel uit. Het doet me een stuk minder.

Zonnige, harmonieuze liedjes die uiterst geschikt zijn voor de zomer.

Apart? Zeker weten! En daardoor erg moeilijk te plaatsen en dat is ook wel eens fijn.
Ik had dat ook met het Gaslamp Killer album I Spit on Your Grave dus misschien is het zo vreemd nog niet. Knap is het wel.
Ik hoor een originaliteit die TV on the Radio ook heeft voor mij.
Dat gezelschap weet me ondanks dat niet voldoende te boeien en heel eerlijk gezegd vind ik Gonjasufi ook nog erg moeilijk te plaatsen.
Als een bonte stuiterbal dendert dit over je heen, constant van kleur verschietend. Wat wel voor elkaar gekregen wordt is dat ik continue bij de les weet te blijven, maar het lijkt dan ook of ik telkens een beetje achter de feiten aanloop. Alsof mijn gehoor het niet helemaal goed weet te verwerken en voordat ik het weet zitten we al weer bij het volgende nummer want het tempo is moordend.
En laten we eerlijk zijn: na alle voor mij mooie releases de laatste tijd is dit de eerste keer dat ik ook echt daadwerkelijk geprikkeld wordt. Dat wil niet zeggen dat het album gelijk doorstoot naar de eerste plaats qua albums over 2010 maar het zegt wel dat het boeit, bijt, prikkelt, kietelt, verbaast, verwart en dat is altijd leuk.
Hoe deze gruizige stuiterbal uiteindelijk terecht gaat komen is daardoor voor mij nog één groot onbekend gat; donker en onheilspellend, wat ook ingrediënten zijn van A Sufi and a Killer.

'Een beetje heel erg vreemd maar lekker'.

Je kent ze wel: van die heerlijke lome zondagen waarop niks hoeft. Meestal start ik zo'n dag (na een lekker uitgebreide douche en getut in de badkamer) met een klassiek ceedeetje of bv de soundtrack van Amélie, om maar eens wat te noemen.
Qua klassiek doet Satie het altijd erg goed hier.
En dan is daar nu Gonzales met Solo Piano: de rust en eenvoud van Satie, de sfeer van Amélie. Dit is nog eens lekker wakker worden
Werkelijk een schitterende cd die wat mij betreft veel gehoord mag worden: zegt het dus voort !
Je vind Gonzales in de bakken van Jazz, maar het klinkt ook een beetje bluesy, funky en toch zeker ook klassiek. Heerlijk wat een man alleen met piano kan doen.

Rob Goodwin brengt zijn eerste solo album uit en we kunnen rustig stellen dat het niet enorm afwijkt van wat hij met The Slow Show doet.

Maar laten we eerlijk zijn: zijn karakteristieke praatzang is zo bepalend dat die vergelijking onvermijdelijk gaat zijn, zeker als de liedjes die hij maakt nu ook niet ineens van een compleet ander kaliber zijn.

Leonard Cohen is zeker enorm aanwezig en qua sfeer mag Nick Drake best genoemd worden, maar door de zang voel ik die link toch wel wat minder.

Peekaboo is iets kaler dan The Slow Show (waar de orkestratie soms wat weelderig is), maar eerlijk gezegd vind ik ook op dit vlak het verschil niet enorm groot. Nog ingetogener ook, maar genoeg fraaie inkleuringen op dit album om het boeiend te houden.

De timing van release is niet verkeerd: pure, desolate herfstmuziek.

Werd ik door de laatste Kula Shaker weer ondergedompeld in India-vibes, daar doet Gorillaz ook nog een flinke duit in het zakje.

De hoes beloofde al veel, maar echt hoge verwachtingen had ik nu ook weer niet en dan ook nog eens 21 nummers (deluxe versie) waar je bijna anderhalf uur zoet mee kunt zijn. Eigenlijk vind ik de albums na Plastic Beach niet meer zo heel erg interessant: leuk om te blijven volgen, maar geen enkele haalde wat mij betreft nog het niveau van de eerste drie albums.

Maar dit is toch zeker een interessante release: een wonderlijke mix van stijlen en culturen (veel talen ook) in een oosters bedje. Het bezoek aan India heeft Damon blijkbaar genoeg inspiratie gegeven om weer met een behoorlijk inspirerend album te komen. Waarschijnlijk wel eentje waar de meningen sterk uiteen gaan lopen. Voor mij valt het positief uit. Ik ben wel benieuwd hoe het op deze site gaat uitpakken (de recensies zijn voornamelijk best lovend volgens mij en daar sluit ik me graag bij aan).

Dat schreef ik bij het vorige album Lunatico dat ik een naadloos vervolg vond op het debuut La Revancha del Tango.
Ze hadden ook Tango 1.0 en Tango 2.0 kunnen heten want Tango 3.0 sluit weer prima aan op de voorgangers.
Wat kunt u verwachten? Dat hoef ik dus niet meer te melden aan mensen die bekend zijn met de vorige 2 albums. Ik schreef bij het debuut al dat dit dan niet tot lounge gerekend mag worden maar dat het effect bij mij hetzelfde is. Ook zei ik daar dat het perfecte muziek is voor de wat 'betere etentjes aan huis' met vrienden of familie en daar valt Tango 3.0 ook weer onder.
Kwalitatief hoogstaand: warme sound, perfecte mengelmoes van tango en electronica, spaans pepertje hier, argentijns sausje daar, maar vooral ook heel erg makkelijk begaanbaar voor mensen die Piazzolla toch net weer even iets te veel van het goede vinden.
Leuke toevoegingen in de vorm van een kinderkoortje op Rayuela (moest opeens aan dat ene nummer op de Tarantino soundtrack van Kill Bill denken: Tu Mira van Lole Y Manuel), zwoele zang, warme blazers, spoken sound effecten en dat alles met (lichte) tango-invloeden.
Het kan slechter, wat zeg ik: dit zit gewoon weer perfect in elkaar. Enige nadeel is toch dat ik die hippe strandtenten voor me zie en dat dit wel erg verantwoorde muziek is voor onze hippe medemens.
Ach, misschien ben ik dat zelf ook wel op z'n tijd. Tango 3.0 is alles wat je er van mag verwachten en doet niet onder voor de andere albums. Niets meer, niets minder.
Ik heb trouwens ineens zo ongelooflijk veel zin in de zomer!

Op voorganger Storm Queen wist Cummings me te veroveren met haar zang. De oerkracht die ervan uitgaat.

Diezelfde kracht is wederom hoorbaar op Ramona, alleen is nu de muzikale omlijsting geheel anders. Het rauwe op Storm Queen, wat zo goed samenging met haar zang, is hier ingeruild voor muziek uit lang vervlogen tijden. Vooral orkestraal. Het verschil met de sobere voorganger kan dus haast niet groter zijn.

Father John Misty deed in 2022 al iets soortgelijks met Chloë & the next 20th Century, en ik hou daar wel van. Toch moest ik er bij Grace Cummings even inkomen, niet vanwege het gebodene, maar meer omdat ik nog zo onder de indruk ben van Storm Queen.

Maar nu ik dat eenmaal heb losgelaten is het wederom genieten van de indrukwekkende orkaan die we ingaan als we Ramona beluisteren. Maar diezelfde orkaan wordt wel aan banden gelegd door de muzikale omlijsting waardoor er een schitterend en boeiend contrast ontstaat en Ramona uiterst genietbaar klinkt en nergens geforceerd, hoe raar dit misschien mag klinken met voorgaande beschrijving.

Ramona is een schitterend album waardoor Grace Cummings zich nog beter op de voorgrond weet te dringen bij mij als artiest om in de gaten te blijven houden.

Artiesten met opvallende stemmen. Blijkbaar kom ik daar altijd wel bij uit en worden het enorme favorieten. Maar...... het gaat dan altijd om mannen.

Bij vrouwen heb ik dat toch minder. Het was dus wel even opkijken van het stemgeluid wat Grace voortbrengt, ook al was ik voorbereid.

Dat geluid is dus wel een ding, maar tegelijkertijd krijgt ze het wel voor elkaar met zeer interessante nummers te komen op Storm Queen. En als ze wat lager zingt vind ik het eigenlijk best heel fraai. Dat bij elkaar genomen zorgt voor een intense beleving van dit album: continue blijf ik op het randje van mijn stoel zitten en weet Cummings me meer en meer het album in te trekken. Ze weet een bepaalde emotie over te brengen en het woord saai is wat mij betreft onbekend als ik dit allemaal beluister.

Heaven en Always New Days Always zijn wake-up calls. Als Dreams bezig is is het echt te laat.... dan wil ik alleen maar meer en is alles om me heen weg.
Gek genoeg doet ze me regelmatig aan Gabby Young denken, die weet een zelfde vibe te brengen, alleen zoekt zij veel vaker de wat meer cabareteske kant op, waar Grace Cummings het puurder houdt, maar af en toe voel en hoor ik toch een zelfde soort stijl of richting. Of is het de emotie die beide dames in hun muziek weten te leggen?! Het is ergens ook wel de zang.... het heeft raakvlakken af en toe.

Storm Queen is de krachtige start van een nieuw muziekjaar. Altijd fijn als dat eerste album zich aandient. Wat mij betreft krijgt iedereen het hier aangeboden. Deze vrouw gaat mij voorlopig wel even in haar greep houden.

Heeeeeerrreeeeee's Grace.........

Herinnert u haar nog? Misschien niet. Haar laatste album verscheen namelijk 19 jaar geleden (1989). Wie had het ook al weer over Guns 'N Roses
Okee, in de tussentijd verschenen er bijna nog 2 albums: in 1994 Black Marilyn en in 1998 Force of Nature maar beide albums hebben nooit het daglicht gezien dus die tellen uiteraard ook niet mee.

En was het 19 jaar wachten waard? Ach, het is La Jones zoals we haar kennen. De inmiddels 60 jarige diva kreunt, praat en 'zingt' zich bijna 50 minuten lang door dit uiterst lekkere album heen waar de stijl toch wel weer onmiskenbaar Grace Jones is. Maar spectaculair nieuw? Niet bepaald, daarvoor zijn de stijltjes per nummer te bekend en niet vernieuwend. Lekker? Jazeker! Ik lust er wel pap van eigenlijk.

This Is begint met 'This Is My Voice, My Weapon of Choice' en wat een heerlijke binnenkomer is dit toch. Alles waarvan we Grace Jones kennen is hier in terug te horen: tevens ademt het een Massive Attack sfeertje ten tijde van hun tweede album Protection. Zo, dat is een binnenkomer waar ik wel wat mee kan.
William's Blood klinkt zwoel en heeft iets gospelachtigs in zich. Een leuke combinatie ja, maar dat past wel bij deze artieste (zangeres vind ik toch een wat dubieuze term hier). De laatste tonen zijn die van Amazing Grace. 'Amazing Grace, how sweet the sound'..... ja die Grace......
Dan volgt een ijzersterk nummer dat zo op Massive Attack's Mezzanine had kunnen staan: Corporate Cannibal. Dit zijn de nummers waarmee ze wel terug mag komen na 19 jaar ook al is het ongelooflijk gejat qua sound.
I'm Crying (Mother's Tears) is wat relaxter: een rustige vibe en neigt wat meer naar haar oude werk van vroeger.
Well Well Well heeft een dub/reggae ritme. Ook hier proef ik een beetje oldschool Jones in terug. Wat me verder opvalt is de productie die ik eigenlijk best mooi vind (en dat kan je van veel albums de laatste tijd niet bepaald zeggen helaas).
Titeltrack Hurricane is heel wat origineler. Het start met het vervormde stemgeluid van Grace Jones waaroverheen heel minimaal allerlei synths worden gegoten in een dub-achtig ritme. Het geeft een vervreemdend effect en klinkt uitermate geil.
Love You to Life is wederom een dub/reggae nummer: lekker, maar ook niet heel speciaal. Het album kakt ietwat in op dit moment maar niet genoeg om mij te laten afhaken.
Sunset Sunrise is wederom reggae met ditmaal wat zigeuner-invloeden. Dit nummer heeft even tijd nodig gehad (ik ken dit album al weer een tijdje) maar is inmiddels wel gaan groeien.
Heel groots pakt La Jones het nu ook weer niet aan want het negende nummer is gelijk al weer het laatste van dit album: Devil in My Life is weer zo'n Massive Attack-oude stijl-achtig nummer waarop de drama koningin heerlijk haar gang kan gaan.
Van mij mag ze sowieso wel haar gang gaan want ik vind dit een prima terugkeer: nergens is het album echt vernieuwend of val je achterover van verbazing maar tegelijkertijd besef ik wel dat deze 60-jarige toch zeker ook niet teleurstelt wat meestal wel het geval is na zo'n lange tijd terugkeer. Zaten we er op te wachten? Misschien niet echt, maar los van haar verleden luisterend vind ik dit gewoon een goed album en geniet ik er al een tijdje behoorlijk van en grijp ik er telkens naar terug en dat is toch eigenlijk genoeg?

Ik vond Grace Jones altijd maar een eng mens in de jaren '80. Ik meen me te herinneren dat ze er geen moeite mee had om iemand een mep te verkopen als iets haar niet zinde en dan die uitstraling.............
Nu haar nieuwe album uit is blijven ook de foto's van haar in het boekje bij die cd hangen: dat aparte mens in die fabriek die haar eigen beeltenis verwerkt in die kille hal. Compleet in fabrieksarbeidersoutfit.
Door dat geweldige nieuwe album (Hurricane) is mijn belangstelling voor haar oude werk ook weer toegenomen.
Dit album begint prima met I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You) wat in die tijd een flinke hit werd. De hand van Nile Rogers is zeer goed hoorbaar en in die jaren scoorden veel van dit soort nummers met zijn stempel. Nu wat gedateerd maar toch nog best genietbaar. Ook Hollywood Liar komt niet onder het typische jaren '80 stempel uit. Het is een lekker upbeat nummer waar verder niet veel meer of minder over gezegd kan worden.
Chan Hitchhikes to Shanghai klinkt lekker voortjakkerend en kan ik nog steeds als prima pop bestempelen. Ook dit is niet hoogdravend maar met prima pop is niks mis.
Het jazzy Victor Should Have Been a Jazz Musician is een nummer waar ik altijd wel een zwak voor gehad heb. Keurige sophisticated jazzy pop waar ook Sade goed mee wist te scoren. Voor mij toch wel het beste nummer van dit album, hoe keurig binnen de lijntjes het ook moge wezen.
Party Girl is een beetje huppelkuttendanspop maar daardoor des te aanstekelijker. Hiermee komt een einde aan kant A van de LP en kunnen we door met kant B (cd-bezitters kunnen uiteraard rustig blijven zitten ).
Crush is mij te nietszeggend en komt ronduit saai op mij over. Ook Barefoot in Beverly Hills heeft toch wel een naar jaren '80 sausje. Voor hetzelfde geldt had La Jones een nummer van Stock, Aitken & Waterman gebruikt want dit doet er niet veel voor onder. Okee, okee: dit is net een klasse beter. Vooruit dan maar. Maar mijn smaak? Nee, niet echt.
Scary But Fun doet me een beetje denken aan de nummers die Tina Turner die tijd uitbracht (b.v. een We Don't Need Another Hero). Op zich als nummer wel prima, qua inkleuring vind ik het niet helemaal geslaagd. Hoe dan ook wel een beter nummer op deze LP-kant.
Met White Collar Crime Zakt het album verder af naar een bedenkelijk niveau. Hier horen we nog in de verte een soort Slave to the Rhythm-echo. Maar dat nummer was toch echt een stuk beter dan dit. Leuke achtergrondmuziek voor een caribisch reisje op een cruiseschip is het meer.
Inside Story is een nogal cheesy nummer. Erg happy happy joy joy en nu niet bepaald de gevaarlijke vrouw waar Grace Jones zich graag voor uitgeeft.
Wel jammer allemaal, want kant A is prima te pruimen. Kant B moeten we dan maar snel vergeten. Helaas is het wel terug te zien in de score: het is niet anders.
Snel Hurricane weer opzetten dan maar!

Donkere wolken verzamelen zich dreigend aan de hemel. De lucht betrekt en er dreigt noodweer......

Zo stel ik me de start van Many Places voor. Het debuut van de Mexicaanse Graciela Maria is een voortvloeisel uit haar ontmoeting met producer Robot Koch in 2009.
Santa Ana Afternoons is opgebouwd rondom zwaar aangezette cello en strijkers en daarmee weet je bij mij al snel te scoren. Het klinkt heel warm, organisch en tegelijkertijd gaat er dreiging vanuit. Precies de hoes die er ook voor zorgde dat mijn aandacht werd getrokken.
Titeltrack Many Places heeft ook de cello in de hoofdrol. Enige minpuntje dat ik ontwaar is de stem van Graciela die in combinatie met deze muziek wat licht op me overkomt. Gelukkig redt de sfeer dusdanig veel dat het een te verwaarlozen minpunt is en dat mag bijzonder heten, daar een stemgeluid nu eenmaal erg bepalend is voor een album. Ik stoor me er dan ook niet aan, maar blijkbaar verwacht ik bij dit soort klanken ook een donkerder stem. Aan de andere kant is dat misschien wel de kracht er van: het geeft iets tegenstrijdigs en daardoor spannends. Want oei, wat klinken die strijkers toch mooi!
Meanwhile heeft iets meeslepends en klinkt eigenlijk heel bekend in de oren.
Op Magic Bus komt er iets luchtigers in de sfeer. Alsof het dreigende noodweer toch aan ons voorbijtrekt. Ergens kan ik me op dit nummer de Mexicaanse invloed voorstellen. Zeer sterk nummer met een beetje een Portishead gevoel!
De invloed van Robot Koch is hoorbaar op Underwater waar de electronica iets meer invloed krijgt. Niet zo overheersend als op de laatste Sufjan Stevens, maar voldoende om het spannende trekjes te geven.
Little White Shoes doet me qua sfeer een beetje denken aan het nieuwe album van Lia Ices. Het kan ook haar stem zijn die er een beetje op lijkt. Het is een boeiend nummer waar eigenlijk niet veel in lijkt te gebeuren en ondanks dat, je toch enorm in de greep weet te houden.
De electronica krijgt weer een grotere rol op Nothing Safe. En toch past het perfect tussen alle andere nummers op dit album. Knap gedaan dus.
Die electronische lijn zet zich voort op het volgende nummer Through the Night dat zelfs een opgewekte sfeer meekrijgt, terwijl Always weer terugkeert naar het mysterieuze waar het album ook mee begon.
Sirius is sober en gezongen in haar eigen taal.

Voor je het weet zijn de ruime 36 minuten al weer voorbij. Blijkbaar heb ik de laatste weken een zwak voor relatief korte albums gezongen door zangeressen die momenteel mijn lijstje over 2011 zeer goed bevolken.
Graciela Maria mag zich er aan toevoegen met dit spannende en uiterst boeiende album. Een onverwacht pareltje lijkt te zijn ontdekt!

Dat is vreemd: al een tijd geleden mijn stem uitgebracht en nog geen reactie van mijn kant.
Is dat nu een goed of slecht teken? Geen flauw idee. Dit is typisch zo'n album dat ik soms regelmatig draai en dan weer tijden niet, zo erg dat ik me kan gaan afvragen wie Grandaddy ook al weer is.

Die Midlake vergelijking snap ik wel. Het ademt toch eenzelfde soort sfeer, zeker als er wat subtiele electronica toegevoegd wordt.

Ik vind het een mooi album dat absoluut tijd vraagt om te rijpen. Misschien is dat ook wel de reden dat ik er gewoonweg geen echte mening over kon geven.
Toch heeft het me ook nooit echt tot op het diepst weten te ontroeren; een term die ik bij dit album toch wel eens tegenkom. Weemoedig is er ook zo eentje. Dat zal best wel. Ik ervaar muziek bij die term toch net even anders.

Wat ik wel bijzonder knap aan dit album vind is de gelaagdheid ervan, en die ontdek je pas na meerdere draaibeurten. Het zijn maar hele kleine momenten in sommige gevallen, maar ze zijn erg goed gedaan.
Ik denk dat het de zang is die mij er nog het meest van weet te weerhouden dit een meesterwerkje te noemen, en dat mag opmerkelijk genoemd worden omdat ik bij andere artiesten met soortgelijke zang deze opmerking niet snel zal plaatsen.

Bij Chartsengrafs krijg ik altijd een beetje een Kashmir gevoel (die Deense band) en So You'll Aim Toward The Sky is een nummer dat me telkens over mijn beoordeling aan het twijfelen brengt. Dit is dus wel ontroerend en dit raakt me dan weer wel. Zou het komen omdat ik er een Radiohead OK Computer-achtig gevoel bij krijg? Het zou zomaar kunnen uiteraard. Maar dat boeit verder niet: het is werkelijk een schitterende afsluiter! Een afsluiter die dan weer de twijfels naar boven brengt: 'moet er niet toch een halfje bij?'.

Dat getob over zoiets lulligs als een stem staat me dan weer zwaar tegen (normaal weet ik het echt altijd wel gelijk). Maar nu? Twijfeldetwijfel........... vooruit: The Sophtware Slump is een sterke plaat en 3,5* is wat aan de zuinige kant. Laat ik nu ik een mening neerplemp er dan ook gelijk een halfje bovenop schuiven.

Greg Foat heeft al aardig wat albums gemaakt onder andere namen zoals The Greg Foat Group, Foat, G. Foat en Greg Golden Foat.
Mage is het debuut op het label Athens Of The North.

Voor mij is dit de kennismaking. Jazz, met een soul-gloed. Ik ontwaar zelfs een beetje folk in de opener (of moet ik het jaren '60 klanken noemen?!).
Het zal vast oneerbiedig overkomen; maar een deel van het album zou ook goed passen in de lounge-hype van zo'n twintig jaar geleden. Of komt dit door de electronica die losjes toegepast wordt?
De Supperclub zou er goede zaken mee gedaan hebben indertijd

Toch doe ik het album daar weer mee tekort: daarvoor is Mage net weer wat scherper.
Neemt niet weg dat het een deel erg toegankelijk overkomt, zeker voor de pure jazz-liefhebbers. Zelf loop ik weg met opener Of My Hands. Die zoetgevooisde klanken weten mij gelijk al in te pakken.
Het blijkt een wat vreemde eend in de bijt. Ik had er voor getekend dat er meer van dit zou volgen. Of The High Priestess, welke een stuk uitdagender klinkt. De rest is gewoon uitermate relaxed en daar is ook niks mis mee natuurlijk.

Gewoon een lekker album en precies goed qua lengte: daarmee blijft het lekker fris.

Regelmatig zag ik de naam Greta van Fleet voorbijkomen. ‘Wat een carnavalsnaam’ dacht ik dan. Volledig aan me voorbij gegaan, mede door de naam waar ik heel andere associaties bij kreeg. Toen las ik dat het nogal een hype was en begreep ik dat dit aan Led Zeppelin deed denken.

Me dunkt! Maar eigenlijk vind ik dat niet zo heel erg. Ik vond vroeger The Black Crowes ook uitstekend en er zijn vast meer van dat soort namen te noemen.

Vooruit: een jong fris bandje met een gekke naam die oude dino’s aardig weet te benaderen. Ik denk wel dat het oprecht is. Verwende muziekliefhebbers als ikzelf zullen sneller teruggrijpen op het echte werk, maar we hoeven hier onze neus echt niet voor op te trekken.
Ik vind het ook prachtig hoe sommige kinderen (tieners) van vrienden en een eigen nichtje lp's kopen van Lou Reed, Beatles of Joy Division. Geloof maar: die worden echt niet helemaal begrepen in hun klas. Geweldig vind ik dat.

Enige nadeel is voor mij dat ik het na een paar nummers wel weer gehoord heb. Ietwat meer afwisseling had geen kwaad gekund, en de zang gaat me na verloop van tijd vermoeien. Verder een prima niks aan de hand rock plaatje.

Bijzonder hoe vroeg dit album al op internet rondging. En hoe ongelooflijk was mijn verbazing over de kwaliteit van deze nummers.
Nick Cave was ijzersterk op dreef met 13 pracht nummers. En toen bleek dat de uiteindelijke versie bestond uit 11 nummers (waarvan 1 nummer bleek opgespiltst in 2 aparte). Dat was even slikken.
Maar goed, hoe en wat zal ik per nummer gaan toelichten in mijn lofzang op nu al één van de beste albums van dit jaar:

Opener Get it On is gelukkig gebleven. En als dit niet binnenkomen is............woehoeeeeeeee!!!
Fuckaduck die Cave kan nog wel degelijk ruig, vies en voos rocken. Hoezo oude lul die alleen nog maar met ballads op de proppen kan komen? Dit is rock zoals rock bedoeld is. Laat al die hippe, jonge Engelse bandjes gauw het heen en weer krijgen en snel hun hok ingaan en eens luisteren naar de echte mannen. Eat your heart out zou ik zeggen.
Kan het na zo'n opener nog fout gaan? Je kan haast niet anders denken van niet.
Als No Pussy Blues op typmachine wordt ingezet veer je al op, en dan de bezwerende stem van Cave eroverheen met ronkende bas op de achtergrond die een explosie van geluid aan het voorbereiden is, en die komt, en hoe! Zuigend, trekkend, scheurend. Het beest is los. Wat een geweldenaars zijn hier aan het werk. Fans van de oude Cave kunnen tevreden zijn. Ook deze versie is onveranderd gebleven. Dat kon ook haast niet anders, want dit was het eerste nummer dat naar voren werd geschoven op de myspace pagina als introductie van de band. Heerlijk dat het dit ruige nummer was: we maakten kennis met de herboren rocker.
En dan is het tijd voor de eerste, lichte wijziging. Het nummer Electric Alice / Grinderman wat eerst als 1 nummer werd aangeboden is nu gewoon als twee aparte songs op het album gezet. Niet heel vreemd, want ze staan ook los van elkaar.
Electric Alice is een wat experimenteler nummer die wat bevreemdend op je in werkt, ik zou haast zeggen dat je moet oppassen niet in hypnose te vallen. Het heeft de bekende Nick Cave-kenmerken, maar juist instrumentaal gezien gebeuren er toch wel wat nieuwe dingen en dat is zeker toe te juichen. Misschien niet echt een toegankelijk nummer, maar geef het in dat geval even de tijd om goed op je in te laten werken.
Het nummer Grinderman heeft ook dat bevreemdende wat voorganger Electric Alice liet horen. Een wat monotoon geluid, nauwelijks melodie en toch weet het te boeien. Het doet me denken aan het werk van PJ Harvey die nummers ook nogal eens op deze wijze onder handen neemt.
En dan het eerste nummer dat 'nieuw' is: Depth Charge Ethel. Dit was dus niet op de eerdere versie te vinden. Het is een vlammend rock nummer waar de vonken van af spatten (anderen zullen het ongetwijfeld een bak herrie vinden). Het is tevens een nummer met een lekker oeh oeh oeh-koortje op de achtergrond die Cave uitstekend ondersteunt. Wat is de man op dreef zeg. Niet te filmen.
Het nummer kent weinig zijwegen en gooit simpelweg de beuk er in. Het risico hiervan is wel een beetje dat het kan gaan vervelen op den duur. Nu is dat zeker niet het geval, maar het zou zomaar een keer kunnen gebeuren.
Dan volgt Go Tell the Woman. Ook dit nummer is dus al langer te vinden op het internet en staat dus ook op de uiteindelijke versie. Het is een nummer met een uitstekende drive: strak gespeeld. Ook hier weinig overbodige franje. Wel een wat rustiger moment op de cd. Bands als dEUS en Zita Swoon hebben ook wel eens van dit soort nummers. Niet dat deze bands inspiratie zijn geweest voor Grinderman, maar het klinkt me daardoor wel behoorlijk bekend in de oren.
Op de 'oude versie' werd ingezet met een 1-2-3-4, de uiteindelijke versie moet het getik van de drumsticks en het aftellen missen: I Don't Need You (To Set Me Free) is ook hier en daar ietsje aangepast qua mix. Gevoelsmatig vind ik de eerste versie wat beter. Het scheelt niet heel veel (want je moet toch wel goed luisteren), maar daar vond ik de viool geweldig sterk en hier komt die minder goed naar voren lijkt het wel. Op die eerdere versie gaf dat een warm geluid en hier heeft de gitaar het meer overgenomen en lijkt het allemaal iets minder warm, iets ruiger. Ondanks dat wel een lekker nummer.
Ook aan Honey Bee (Let's Fly To Mars) is nog wat gesleuteld. Het klinkt nu wat voller (en het klonk al zo vet en vol): net even een gitaar riedeltje meer hier en daar, maar het is gelukkig een heftig nummer gebleven. Opzwepend tot en met, toen al een torenhoge favoriet en dat is het nog steeds. Deze uiteindelijke versie is ook iets korter geworden (zo'n 30 seconden). Maar ik kan er geen genoeg van krijgen: bij dit soort nummers moet de volume-knop wel hoger gezet worden. Het spijt mij dames en heren buren, maar het is niet anders............*hoor ik daar nu de voordeurbel?*..................
Man in the Moon heeft ook nog een kleine sleutelbeurt gehad. Gelukkig niet te veel, zodat de pracht en praal er van in tact is gebleven. Dit is Cave zoals we hem van de latere, donkere, ballad-albums kennen. Dit is hemeltergend mooi. Goed ook dat het achter zo'n party-pogo-song als Honey Bee is gezet; hierdoor valt het alleen maar extra op. Schitterend! Enige nadeel: het had langer mogen duren.
When My Love Comes Down werd even genoemd als zijnde de uiteindelijke titel van Vortex. Helaas, dit blijkt dus niet zo te zijn. Dit is een wat rauwer, midtempo nummer en past dan ook goed in de rij nummers zoals ze tot nu toe gepresenteerd zijn.
Het is een wat stuurloos nummer die niet duidelijk een kop of staart heeft. Wel weet het de aandacht goed vast te houden. Maar o wat treur ik om het verlies van Vortex.
Afsluiter Love Bomb lijkt ook nog een keer door de mix gegaan te zijn, maar wijkt verder niet af van de versie zoals de meesten het al kenden. Het is een prima nummer dat lekker rockt en prima gitaarwerk kent.

Het is voor mij wel duidelijk dat we een aantal weken naar demo-versies hebben zitten luisteren (mijn hemel wat een versies!).
Maar welke nummers zijn dan uiteindelijk gesneuveld?
Allereerst de schitterende ballad Chain of Flowers, voor mij een meeslepend hoogtepunt van die oerversie. Vreselijk jammer dus dat die het niet gehaald heeft.
Het heerlijk, slepende Decoration Day met die lekkere piano- en vioolpartij. Wat was dat een prachtnummer. Spijtig dat ook dit het niet heeft gehaald.
Mijn grootste traan laat ik om het verlies van Vortex. Ik was simpelweg verliefd geworden op dat nummer. Sterker: ik vond het één van de mooiste nummers van de laatste paar jaar. Ook hier praten we over een ballad in de Nick Cave stijl van de latere albums, maar wel met een heerlijk venijnig gitaargeluid. Groots en meeslepend, dat was het, maar helaas............ het staat niet op de uiteindelijke versie van Grinderman.
Ook Rise heeft het niet overleefd. Ook dit was een rustiger nummer zoals ook een band als Tindersticks die maakt. Wat een prachtige strijkers-partijen had dat nummer.
Dan was er ook nog een Get it On (new vocal), maar dat voegde toen al weinig nieuws toe dus dat is geen verlies.
Het is wel duidelijk dat de mannen ervoor gekozen hebben om alle rustige, warme ballads er uit te donderen. Hiervoor in de plaats dus 2 andere nummers die wat beter aansluiten bij de ruigere aanpak van dit project.
Toen ik No Pussy Blues hoorde en de verhalen er bij te horen kreeg vermoedde ik een ruig album in de Nick Cave-oude stijl. Het bleek toen erg mee te vallen, omdat de helft uit prachtige ballads bestond. Die blijken allen gesneuveld helaas.
Ik vind dat een groot verlies, want juist die nummers zorgden er in combinatie met het rauwe, ruige werk voor dat ik een dikke 5* kon uitdelen.
Nu wil ik het voorlopig op 4,5* houden want ik vind het inleveren van 4 ijzersterke nummers toch wel erg veel van het goede, zeker als je moet concluderen dat de 2 nieuwe toevoegingen, ondanks dat ze beter in de algehele lijn van dit album passen, van iets mindere kwaliteit zijn.
Maar verder? Absoluut een zeer sterk album die heel erg hoog scoort bij mij. Het leek een gelopen race voor de titel 'album van het jaar' maar door de aanpassingen is het nu opeens harder knokken denk ik. We zullen zien!

En die hoes? Bekijk de clip en zie waar deze vandaan komt

Grinderman.......... het woeste uitlaatklepje van dhr. Cave of is het toch meer mister Ellis die het hier voor het zeggen heeft?
Hobbybandje, projectje, allemaal termen die voorbijkomen maar is het dat eigenlijk wel? Wat is het 'nut' van Grinderman als Nick Cave en zijn Bad Seeds zelf ook laten horen niet alleen nog maar met ballads op de proppen te komen. 'Dig, Lazarus, Dig!!!' had immers toch wel wat Grinderman trekjes in zich?!
Ik denk dat we ons hoofd daar gewoon niet over moeten gaan breken. Wat kan ons dat allemaal schelen? De eerste Grinderman was een heerlijk plaatje dat recht door zee rockte en de verwachtingen van nummer 2 zijn simpelweg hetzelfde. Een grote 'fuck it all' en gaan. Niets meer of minder, en dat is precies wat we (weer) voorgeschoteld krijgen. De lekker vuige gitaarriffs, gierende viool, ronkende begeleiding en soms een Cave die zingt of de duivel hem op de hielen zit. Het doet wat denken aan de aanpak van Queens of the Stone Age: stoner rock met een ziel en dat is al te horen in de opener Mickey Mouse and the Goodbye Man. Nee, dit is niet Josh Homme. Dit is Nick Cave, 52 jaar, en nog steeds niet verleerd hoe te rocken. De jonkies kunnen nog juist wat leren van 'opa'. Want kom maar eens met een nummer als When My Baby Comes of Evil. Eat your heart out zou ik zeggen!
Nu kan ik zoals ik wel vaker doe dit album nummer voor nummer gaan doornemen, maar in dit geval gaat dat niet werken: in hoog tempo hijgt, brult, grauwt, snauwt en zingt Cave er 9 nummers met de hardwerkende muziekmannen doorheen. Nergens tijd om even pauze te nemen; goed in elkaar overvloeiend waardoor er sprake is van een ruim 40 minuten durende psychedelische rocktrip die er misschien niet heel erg toe doet maar die wel heerlijk is om te ondergaan. Want ondanks dat Grinderman overkomt als een 'ruig bandje' mogen we ook horen dat ze wel degelijk weten wat ze doen. Alles klopt, zelfs als het chaos is. Overal is over nagedacht lijkt het wel. Mooie gospelachtige koortjes (doet me op die momenten denken aan Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus) die ondersteuning krijgen van wat gehijg of gierende gitaar. Het lijkt op papier anarchie maar zo komt het op mij toch niet helemaal over.
Misschien is dat het enige minpuntje van Grinderman, alhoewel ik dat zelf niet zo ervaar: ze willen doen overkomen als een (hobby) bandje die op wat lossere wijze musiceren maar in feite horen we door de wol geverfde oude rotten die van wanten weten, maar er toch zeker ook over nadenken. Misschien zelfs wat te bedacht op momenten.
Zoals gezegd: lekker belangrijk! Grinderman 2 is een uitstekend vervolg op Grinderman 1 en een perfecte aanvulling op de afdeling cd's van Nick Cave & the Bad Seeds. Daar wil toch zeker niemand moeilijk over doen. En Cave heeft zijn heldenstatus bij mij al lang en breed binnen en zal deze ook wel nooit meer kwijtraken, zeker niet als hij met dit soort fijne werkjes blijft komen aanzetten.
Het debuut staat op 4,5* en hier zet ik voorlopig in op 4* wat misschien t.z.t nog wel een halfje verhoging krijgt.

Geniet en ga uit je dak!

Vertigo van Groove Armada was een toevalstreffer: ik las er wat over en kocht de cd (internet was toen niet bepaald inspiratiebron nummer 1).
Bij toeval werden een paar nummers nog een hitje ook en werd Groove Armada een bekende naam. Nog bekender werden ze met het nummer My Friend. En daar bleef het wat mij betreft bij. Ik heb ze eigenlijk nooit echt gevolgd en heb geen flauw idee hoe de andere albums klinken.
Black Light was dus een frisse herstart. Een start die met Look Me In The Eye Sister wel heel erg apart begon: was dit Groove Armada? Zat ik wel naar de juiste cd te luisteren? Dit klonk meer als de betere jaren '80 pop! Gitaren en een wat donkerder geluid.... niet iets wat ik verwacht had eerlijk gezegd maar dit vond ik wel lekker klinken.
En zo gaat het hele album eigenlijk wel verder: Groove Armada laat hun donkere kant zien voor zover die term hier echt op kan gaan uiteraard. Het is ook een album waar gitaar en vocalisten een grote rol krijgen: SaintSaviour en Nick Littlemore zijn op vier tracks te horen en verder leveren Bryan Ferry, Will Young, Jess Larrabee en Fenech Soler een bijdrage op dit pop/wave/electro getinte album. Ik hoor soms wat Siouxie (light versie), beetje Talking Heads en heel wat meer hippe bandjes uit de jaren '80.
Een aangename verrassing moet ik zeggen. Misschien een tip voor mensen die het experiment met electronica door Editors minder vonden uitpakken.

Hoe moeilijk is het om deze cd objectief te beoordelen?
Eind jaren '80 was dit het eerste echte 'herrie-bandje' dat ik leuk vond (metallica volgde snel) en dat was toch best wel wat. Ik kon er velen mee de gordijnen in krijgen. Toen kwamen de grote hits en werd zelfs mijn zus een groot fan. Diezelfde zus van Wham, Spandau Ballet en Michael Jackson.... oei...... en toch bleef ik ze leuk vinden, ja ook die November Rain draak (die ik nog steeds op zijn tijd zo erg niet vind maar dat is een ander verhaal).
Maar dan het gedoe rondom het uitbrengen van Chinese Democracy: het werd steeds lachwekkender en Axl Rose werd zo nodig nog irritanter. Tel daar dan ook bij op dat mijn interesse in deze band in de loop der jaren flink verslapt is (dus ook voor wat betreft het oude werk); dan kan het haast niet anders dan dat mijn mening over dit nieuwe album vooraf al veel te veel negatief ingekleurd is.
Toch heb ik geprobeerd om het los te laten, geprobeerd om toch de zang weer te waarderen (wat ik vroeger leuk vond, vind ik al lange tijd het gekrijs van een speenvarken zoals ook al die tegenstanders mij dat zo goed wisten te vertellen ergens eind jaren '80).

Opener en tevens titelsong Chinese Democracy opent in elk geval prima en zorgt ervoor dat ik de aandacht er bij kan houden. Het rock prima weg en het is alsof de tijd stil is blijven staan. Opmerkelijk, want toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dacht ik er anders over. Eigenlijk heb ik ook geen moeite meer met de stem, dus ook op dat gebied sla ik een stuk tijd over. Ja, eigenlijk toch wel weer leuk om GNR te horen. Of Axl solo zo u wilt. Hier en daar doet me dit nummer een beetje aan Marilyn Manson denken.
Shackler's Revenge valt in de categorie 'we zijn zoveel jaren verder dus het geluid moet ook mee'. Gevolg: een ietwat achterhaald industrial-achtig rockertje (en wederom hoor ik wat Marilyn Manson).
Iets klopt er niet aan dit nummer: industrial gemengd met koortjes zoals ik de poedelrock bandjes uit de jaren '80 ze ook hoorde zingen. Beetje vreemd nummer en ik geloof niet dat ik het ook lekker vind.
Als Better opent vraag ik me af of het GNR wel is: maar zodra Rose zijn scheur opentrekt weet ik dat ik me niet vergist heb.
Ook hier is het geluid soms wat donkerder dan we misschien gewend zijn en op andere momenten weer heel helder. Ik ben er nog niet uit of ik dit nu wel of niet goed vind: het komt allemaal wat rommelig en stuurloos over. Teveel ideetjes in een te korte tijd willen proppen denk ik dan maar.
Ah, komt hier dan een vervolg op November Rain? Als Street of Dreams van start gaat ga je het bijna wel denken. Pianootje, opbouw, beetje explosie, voluit gillen en doorgaan. Mwoah, op z'n tijd kan ik dit wel waarderen.
If the World doet me denken aan de periode dat Lenny Kravitz het op een andere boeg ging gooien op zijn album 5: weg oude geluid, hallo nieuwe foefjes. Hier zit een zelfde soort geluid in. Ik neuriede de eerste keer zelfs een beetje If You Can't Say No mee. Duidelijk een ander geluid en blijkbaar waren er nogal wat jaartjes voor nodig om hier op te broeden, maar of het revolutionair is? Nou nee, eerder saai.
There Was a Time opent vriendelijk met engelenkoor of iets dergelijks. Het is een beetje de categorie 'spannend, langerekt en diverse kanten opstuiterend' zoals de Use Your Illusion albums dat ook hadden. Aangezien ik met die nummers heel goed kon leven kan ik dat hier ook: prima nummer eigenlijk. Niks mis mee: de tijd gaat nu weer even terug en dat bevalt me tot nu toe beter dan de 'nieuwe' aanpak.
Catcher N' the Rye is, eerlijk is eerlijk, toch een beetje van de November Rain-aanpak. De zus van aERo en allerhande huisvrouwen moeten GNR toch ook nog steeds wel leuk blijven vinden en ze worden hier dus niet vergeten. En aERo? Ach, die wordt ook een dagje ouder en kan hier prima mee leven hoor, zolang ze dit maar niet dood gaan draaien.
Scraped opent met allerlei kreetjes waarna de gitaarmuur het overneemt. Het nummer is behoorlijk dichtgeplamuurd maar het weet me wel te pakken: het is catchy en het gitaarspel is okee.
Riad N' the Bedouins probeert weer heel erg 'nu' te wezen maar gelukkig blijft dat voornamelijk tot het intro beperkt (later vallen de foefjes gewoon minder op). Gewoon een stevige rockstamper met wel degelijk wat trekjes richting jaren '80.
Sorry is mij wat te zweverig en tapt te veel uit de sympho-hoek heb ik het gevoel. Niet slecht maar het blijft vooralsnog erg weinig hangen.
I.R.S. is een beetje de categorie middenmoter GNR zoals al hun albums die wel bevatten. Vaak hebben dit soort nummers wat meer tijd nodig en als ze het krijgen komt het wel goed. Nu nog een beetje te veel vlees noch vis voor mij.
Madagascar opent veelbelovend: alsof er iets groots gaat gebeuren. Hoe jammer is het dan dat de opbouw eigenlijk heel erg traag is en eigenlijk nergens bombastisch wordt. Het blijft een redelijk kalm nummer wat ik n.a.v. het intro niet verwacht had.
This I Love is de ballad die er ook bij hoort: de ballad met het mierzoete randje. Leuk voor de liefhebbers; voor mij iets te klef. Ik kan het hebben, maar het heeft niet mijn voorkeur. Het had een prima afsluitertje van dit album kunnen zijn, maar die eer krijgt Prostitute. Ook prima, want een beetje een bombastische rocker volgens het boekje.

En dan de grote vraag: is het gelukt om de hele voorgeschiedenis opzij te zetten? Ja eigenlijk wel. Is het album dan geslaagd te noemen? Ja, eigenlijk ook best wel. Dit is gewoon een prima rockplaat geworden waar helemaal niet veel mis mee is. Het vult zelfs een ietwat leeggevallen gat op, want veel van dit soort rock horen we anno nu niet heel erg veel meer. Het is er wel, maar het weet de voorgrond niet echt meer te halen.
Voor mij persoonlijk is en blijft het probleem dat ik een beetje ben uitgekeken op dit soort rock. Waar een band als Metallica mij nog steeds weet te beroeren daar is GNR weggezakt en dit album weet mijn belangstelling wel weer te vangen maar eerlijk is eerlijk: toch vooral door alle gekrakeel rondom het verschijnen van dit Chinese Democracy. Zoals ik al zei wist ik het toch wel een beetje los te laten en durf ik er ook wel een beoordeling aan te hangen. 3,5* Lijkt me een prima openingsbod en ik verwacht niet dat dit later naar beneden zal gaan, en ook naar boven zie ik niet snel gebeuren.
Gewoon een lekkere rocker: niets meer of minder. Met die hele aanloop vooraf natuurlijk een beetje tegenvallend, maar je kunt dat ook anders bekijken: het valt me reuze mee allemaal. En dat is eigenlijk gewoon een positieve conclusie; dat ik anno 2008 minder op heb met dit soort rock is iets waar Axl Rose ook niks aan kan doen laat staan dat het hem aan zijn reet zal roesten want dit verkoopt toch wel

GusGus. Toch wel behorend tot mijn 'danslievelingetjes'. Vooral de twee voorgangers Arabian Horse en Mexico doen het goed bij mij.

En nu ik deze twee albums noem: daar zit misschien een beetje het probleem in voor Lies Are More Flexible.
GusGus heeft een zeer sterke, eigen sound ontwikkeld die je onmiddellijk herkent en dat is nu wederom zo.
Verrassend of origineel kun je dit nieuwe album dan ook niet noemen, maar wat als het gewoon weer heel erg lekker klinkt?

Tja, dan moet je er gewoon van genieten, zet je de volumeknop net even wat hoger, en laat je je meevoeren op de schitterende klanken van GusGus.

Kan mij het schelen dat het voortborduurt op de voorgaande albums. Lies Are More Flexible klinkt ontspannen, iets weelderiger dan Mexico wellicht en bevat sterk materiaal. In zo'n geval hoeven ze van mij niet te veranderen. Laat ze nog maar heel lang van dit soort geweldige albums maken!

Voorlopig nog alleen als mp3 verkrijgbaar, maar fysieke exemplaren schijnen later alsnog uitgebracht te worden. En zo hoort het.

Aanstekelijke pop-rock met soms een lekker, stekelig randje. Vampire Weekend noch Kula Shaker vergelijkingen wat mij betreft.
Het is een beetje bluesy hier en daar en daardoor denk ik meer aan bandjes van een paar jaar terug als The Thrills. Ook die maakten perfecte muziek voor de zomer en zo beschouw ik dit album wel: zomers!
Dat het een Frans bandje is hoor je er niet aan af en dat vind ik eigenlijk wel positief. Niet dat ik iets tegen muziek uit Frankrijk heb (integendeel), maar het is weer eens een ander geluid uit dat land.
Luisterend naar de 18 tracks, de 5 bonustracks meerekenend, ruik ik versgemaaid gras, zie ik mensen met een goed humeur, hoor je in de verte het geplons in de vijvers van vakantievierende kinderen, grazen de koeien tevreden op het land en fiets ik daar doodleuk doorheen volop genietend van mijn favoriete seizoen van het jaar (terwijl ik helemaal niet van fietsen houd). En in de oortjes die twee witte dopjes van de iPod met daarop Everybody's God.
Als God in Frankrijk was het toch?!

En wat leuk dat Gush het Vondelpark zo kan waarderen