Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: LIJO - The Pleasures Of Self Deception - dekrentenuitdepop.blogspot.com

LIJO - The Pleasures Of Self Deception
De Nederlandse muzikante LIJO levert met The Pleasures Of Self Deception een buitengewoon fascinerend album af met elektronische ingekleurde popmuziek die je continu op het verkeerde been zet maar die ook continu betovert

Dat de Nederlandse muzikante Merit Visser zeer getalenteerd is wist ik al door de albums van haar band Ilen Mer, maar als LIJO weet ze me toch weer te verrassen. Als LIJO grijpt de muzikante uit Utrecht naar een flinke bak elektronica, die ze op fascinerende wijze inzet. De songs op The Pleasures Of Self Deception lopen over van avontuur, maar LIJON beheerst ook de kunst van het schrijven van lekker in het gehoor liggende popsongs. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar ook de expressieve zang van de Nederlandse muzikanten en haar persoonlijke en poëtische teksten dragen nadrukkelijk bij aan de magie van The Pleasures Of Self Deception, dat absoluut behoort tot de beste albums die dit jaar zijn verschenen.

LIJO is het alter ego van de Nederlandse muzikante Merit Visser, die inmiddels al een tijdje aan de weg timmert. Dat deed ze in eerste instantie als zangeres van de band Ilen Mer, die in 2015 en 2017 met The Things That Sleep In The Woods en Öar twee uitstekende albums afleverde. Het zijn albums waarop de Nederlandse band invloeden uit de Britse folk uit de jaren 70 vermengde met veel moderner klinkende indiepop, waarna Merit Visser met haar expressieve zang nog een vleugje Kate Bush toevoegde.

Ik was zelf heel erg onder de indruk van de muziek van Ilen Mer en reserveerde voor Öar zelfs een plekje in de top tien in mijn jaarlijstje over 2017, maar beide albums van de band kregen uiteindelijk niet de waardering die ze zo hadden verdiend. Merit Visser maakt inmiddels al een aantal jaren muziek als LIJO, wat tot dusver een aantal singles en een EP opleverde. De songs van LIJO laten horen dat Merit Visser solo totaal andere muziek maakt dan met haar band. Waar de songs van Ilen Mer vooral warm en organisch zijn ingekleurd, koos LIJO op haar eerste tracks voor een voornamelijk elektronisch en vaak wat onderkoeld geluid.

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op LIJO’s debuutalbum The Pleasures Of Self Deception, dat deze week is verschenen. Eindelijk verschenen mogen we wel zeggen, want Merit Visser nam haar debuutalbum al in 2020 op. De Nederlandse muzikante begon vervolgens te twijfelen over het album, maar gelukkig keerde de liefde voor de songs op The Pleasures Of Self Deception terug en kunnen we nu genieten van het debuutalbum van LIJO.

En genieten is het, want Merit Visser laat ook als LIJO horen dat ze een groot talent is. Het door Erwin Tuijl geproduceerde album imponeert elf songs lang met eigenzinnige maar ook zeer aantrekkelijke songs, die zowel tijdloos als futuristisch kunnen klinken. Erwin Tuijl kennen we overigens van het Nederlandse duo Pocket Knife Army, dat ten tijde van de albums van Ilen Mer twee geweldige albums afleverde, maar sindsdien helaas geen muziek meer heeft uitgebracht.

Op The Pleasures Of Self Deception kiest LIJO zoals gezegd voor een met flink wat elektronica ingekleurd geluid. Het is een geluid dat varieert van zeer aanstekelijk tot behoorlijk experimenteel, maar in alle songs van de Nederlandse muzikante gebeurt er van alles. Het ene moment komen er dwingende beats door de speaker, het volgende moment ingetogen pianoklanken of vervreemdende elektronische klanken, waardoor je ruim veertig minuten op het puntje van je stoel zit. Zet een goede koptelefoon op en je hoort nog veel meer fraaie details in de song van LIJO.

Ik vergeleek Merit Visser eerder met Kate Bush en dat is vergelijkingsmateriaal dat er nog steeds toe doet. In muzikaal en vocaal opzicht lijkt The Pleasures Of Self Deception niet of nauwelijks op Kate Bush, maar net als de Britse muzikante verlegt Merit Visser als LIJO continu de muzikale grenzen en maakt ze muziek die de fantasie eindeloos prikkelt. Als ik het debuutalbum van LIJO moet vergelijken met de muziek van anderen kom ik uit bij MASSEDUCTION van St. Vincent, maar ook dit is vergelijkingsmateriaal dat maar in beperkte mate relevant is.

LIJO creëert op haar debuutalbum haar eigen muzikale universum en het is een universum dat overloopt van schoonheid en creativiteit. Dat geldt voor de bijzondere klanken op en de trefzekere productie van The Pleasures Of Self Deception, maar het geldt zeker ook voor de expressieve zang van Merit Visser, die met veel passie zingt en ook nog eens prachtige teksten heeft geschreven. De songs van de Utrechtse muzikante worden tenslotte alleen maar mooier en indrukwekkender en dringen zich hierdoor steeds genadelozer op.

Ik ben al sinds de uitstekende albums van Ilen Mer behoorlijk onder de indruk van de talenten van Merit Visser, maar als LIJO zet ze nog een flinke stap vooruit, wat een fascinerend en hoogstand debuutalbum oplevert, dat echt alle aandacht verdient, nationaal en internationaal. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lila Downs - Salón, Lagrimas y Deseo - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Al weer iets meer dan tien jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van Lila Downs.

Hoewel ik zeker geen groot liefhebber of kenner ben van Mexicaanse muziek, vond ik zowel Una Sangre (One Blood) uit 2004 als La Cantina: "Entre Copa y Copa..." uit 2006 uitstekende platen en was ik op dat moment zeker van plan om Lila Downs te blijven volgen.

Dat heb ik vervolgens niet gedaan, maar toen ik deze week de nieuwe plaat van de Mexicaanse zangeres voorbij zag komen, was ik toch weer nieuwsgierig.

Lila Downs werd geboren in Mexico, groeide op in de Verenigde Staten, maar opereert nu al weer een tijdje vanuit Mexico Stad. Ook op haar nieuwe plaat Salón, Lagrimas y Deseo maakt Lila Downs weer traditionele Mexicaanse muziek, maar het is muziek die ook onze Westerse oren zeer moet kunnen bevallen.

Salón, Lagrimas y Deseo is voorzien van een redelijk ingetogen instrumentatie, waarin alleen de Mariachi trompetten en de strijkers flink mogen aanzwellen. Door deze trompetten klinkt de muziek van Lila Downs ontegenzeggelijk Mexicaans, al hoor ik ook wel overeenkomsten met de Portugese fado, zeker wanneer de instrumentatie sober wordt gehouden en alles draait om het imposante stemgeluid van Lila Downs.

Het is een stemgeluid dat kracht lijkt te ontlenen aan de zo herkenbare trompetten en af en toe wat steviger aangezette strijkers, maar Lila Downs imponeert ook wanneer vrijwel alles aan komt op haar stem.

De warme, krachtige en veelzijdige stem van de Mexicaanse zangeres voorziet Salón, Lagrimas y Deseo van veel passie en emotie, waardoor je de muziek van Lila Downs niet alleen maar moet opzetten als soundtrack voor een mooie zomerdag. Op zo’n mooie zomerdag komen de Mexicaanse klanken overigens wel beter tot hun recht dan op een grauwe Hollandse regendag.

Ik ben zoals gezegd geen groot liefhebber of kenner van Mexicaanse muziek, waardoor ik de muziek van Lila Downs niet kan vergelijken met die van haar soortgenoten. Gezien de waardering die Lila Downs de afgelopen jaren binnen en buiten Mexico heeft geoogst ga ik er echter van uit dat de Mexicaanse zangeres in eigen land behoort tot de top.

Ook buiten het land waarin ze is geboren moet Salón, Lagrimas y Deseo succesvol kunnen zijn, want ontoegankelijk is de nieuwe plaat van Lila Downs zeker niet. Salón, Lagrimas y Deseo neemt je mee op een mooie reis door een warmbloedig muzikaal landschap dat voor de meeste lezers van deze BLOG vreemd zal zijn, maar het ontdekken echt meer dan waard is. En vind je het toch net wat te traditioneel? Probeer dan de nieuwe Spaanstalige plaat van Shakira eens, want ook die is verrassend sterk (en niet te vergelijken met haar Engelstalige popplaten). Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lila Ehjä - Clivota - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lila Ehjä - Clivota
De Franse muzikante Lila Ehjä maakte zo ongeveer in haar uppie haar debuutalbum Clivota, dat in eerste instantie wordt ervaren als een kil en aardedonker album, maar waarop steeds meer op zijn plek valt

De muziek van de Franse muzikante Lila Ehjä zal niet bij iedereen in de smaak vallen, want je moet er tegen kunnen. Zeker bij vluchtige beluistering is het debuutalbum van de muzikante uit Parijs wel erg kil en donker. Clivota is bovendien een album dat het meer van de sfeer moet hebben dan van de songs en als klap op de vuurpijl zingt Lila Ehjä ook nog eens behoorlijk onderkoeld. Als je toch in de stemming bent voor de donkere en kille klanken op Clivota merk je al snel dat Lila Ehjä wel degelijk wat te bieden heeft. Zeker het gitaarwerk op het album is mooi en veelzijdig, maar ook de zang en de songs gaan steeds meer tot de verbeelding spreken en passen prachtig in het seizoen.

Lila Ehjä is een muzikante uit Parijs, die deze week debuteert met het album Clivota, dat volgt op twee EP’s (Yo en Yö). Iedereen die zich op basis van het bovenstaande verheugt op zwoele Franstalige popsongs komt bedrogen uit. Lila Ehjä zingt immers niet in het Frans en heeft echt niets met zwoele popsongs.

Bij eerste beluistering van Clivota waande ik mezelf weer in de jaren 80 en in een gelegenheid waar de DJ van dienst een voorkeur had voor 80s doom muziek. De muziek van Lila Ehjä is behoorlijk donker en hier en daar zelfs aardedonker. De Franse muzikante vindt haar inspiratie in 80s postpunk en 80s doom, in de shoegaze en dreampop uit de jaren 90 en in de chillwave en darkwave van recentere datum.

De songs op Clivota bestaan in de basis uit monotone drums en bassen en wat kille en al even monotone elektronica. De dynamiek op Clivota komt van de gitaren die zijn te horen op het album. Ook het gitaarwerk van Lila Ehjä, die alle instrumenten zelf bespeelde en haar debuutalbum bovendien zelf produceerde, is behoorlijk donker van aard, maar het is wel redelijk gevarieerd gitaarwerk. De muzikante uit Parijs is niet vies van gruizig gitaarwerk en van flinke gitaarmuren, maar ze stopt haar songs ook vol met opvallende gitaarlijnen en hier en daar een riff.

Het tempo ligt de ene keer wat hoger en de volgende keer wat lager, maar aan de sfeer verandert niet zo heel veel. De songs waarin de synths een grotere rol hebben klinken wat moderner dan de songs waarin de gitaren domineren, maar op een of andere manier blijf ik beelden uit de jaren 80 op het netvlies krijgen. Ik hou stiekem wel van dit soort gruizige en licht deprimerende klanken, waardoor het debuutalbum van Lila Ehjä me eigenlijk direct aansprak.

De Française combineert de donkere klanken op het album met onderkoelde en vaak ook wat monotone zang, wat verder bijdraagt aan de donkere tinten op het album. Lila Ehjä is op zich geen geweldige zangeres, maar haar stem past wel uitstekend bij de muziek die ze maakt. In het begin klinkt de zang wel erg onderkoeld of zelfs verveeld, maar uiteindelijk was ik toch wel gecharmeerd van de zang van de muzikante uit Parijs.

Je bent bij Lila Ehjä aan het verkeerde adres voor melodieuze songs of aanstekelijke deuntjes. De negen songs op het album laten zich ook beluisteren als een lange track, waarin af en toe een andere weg wordt ingeslagen en waarin met name de gitaren zorgen voor verschillende kleuren en tinten. Clivota moet het dan ook niet hebben van de hele sterke individuele songs, maar ontleent de meeste kracht aan de bijzondere sfeer die het album oproept en weet vast te houden.

Bij het maken van mijn selectie voor een week krenten uit de pop is Clivota van Lila Ehjä met afstand het album dat het vaakst is afgevallen, maar op een of andere manier kwam ik steeds weer bij het album terug en vond ik het steeds beter worden. Het album wordt nog beter als je wat meer inzoomt op de verschillende onderdelen van de muziek van Lila Ehjä.

De muzikante uit Parijs presenteert zich op haar bandcamp pagina als een ‘one-girl-band’ en ze levert in haar uppie een uitstekende prestatie. Op diezelfde bandcamp pagina omschrijft ze Clivota als ‘cold music for hot people’, wat een extra reden is om de kille klanken op het album nogmaals te ondergaan, met steeds meer plezier overigens. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lili Grace - Silhouette - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lili Grace - Silhouette
De Belgische zussen die schuil gaan achter de naam Lili Grace verwerken op Silhouette op fascinerende, bezwerende, avontuurlijke en wonderschone wijze een trauma uit hun jeugd

Silhouette van Lili Grace is zo’n album dat makkelijk tussen wal en schip kan raken, maar dat zou echt doodzonde zijn. De band van de Belgische zussen Dienne en Nelle Bogaerts heeft immers een album afgeleverd dat je onmiddellijk betovert, maar dat je vervolgens maar blijft verbazen. De zussen verwerken op hun debuutalbum een jeugdtrauma en doen dat met muziek die net zo makkelijk sprookjesachtig mooi als donker en vervreemdend kan zijn. Soms overheersen klassiek aandoende organische klanken, soms domineert bijna vervreemdende elektronica en altijd zijn er de bijzondere stemmen van Dienne en Nelle, die je alle hoeken van hun bijzondere fantasiewereld laten zien. Echt veel te mooi en bijzonder om te laten liggen.

Silhouette van Lili Grace verscheen eind vorig jaar al in België, maar moet in 2021 ook de rest van de wereld gaan veroveren en om te beginnen Nederland. Achter Lili Grace gaan de Belgische zussen Dienne en Nelle Bogaerts uit Ham schuil. De twee maken al sinds hun late tienerjaren (en misschien nog al langer) samen muziek en stonden in 2012 al eens in de finale van Humo's Rock Rally. Het leverde tot voor kort helaas nog geen debuutalbum op, maar iets meer dan een maand geleden verscheen dan eindelijk Silhouette.

Silhouette is in meerdere opzichten een bijzonder en fascinerend album. Allereerst is er het centrale thema; een nog niet volledig verwerkt trauma uit de jeugd van de Belgische zussen. In de jonge jaren van Dienne en Nelle Bogaerts werd het gezin getroffen door een bijna noodlottig ongeval van de broer van de twee. Deze broer lag lange tijd in coma, maar ontwaakte uiteindelijk weer. Het moet een enorme impact gehad hebben op het gezin en op de destijds nog piepjonge Dienne en Nelle in het bijzonder. Op Silhouette proberen de zussen het ongeval na al die jaren een plekje te geven door een fantasiewereld in te duiken.

Het is een mooi en persoonlijk thema dat een bijzonder album verdient en dat is Silhouette absoluut geworden. Het album opent met elektronische klanken en de af en toe wat vervormde stemmen van Dienne en Nelle Bogaerts. Het is een track waarin de spanning af en toe wordt opgebouwd, maar direct ook weer wordt afgebouwd door te eindigen met zachte klanken en mooie stemmen. Het is direct duidelijk dat we in de fantasiewereld van Dienne en Nelle zijn beland, want de muziek heeft iets sprookjesachtigs en tegelijkertijd iets dreigends.

Silhouette vervolgt met een mooi en zeer toegankelijk popliedje waarin de piano domineert, de zang wederom wonderschoon is en Dienne en Nelle zich afvragen hoe het aanvoelt om in een coma te zijn beland. Lili Grace had van mij best een album vol met dit soort prachtige popliedjes mogen maken, maar het verhaal van de twee Belgische zussen moet verder.

Aan het eind van de tweede track nemen de cello en de hobo het over en klassieke klanken domineren direct ook de derde track op het album. Waar ik in de eerste track nog niet volledig overtuigd was van de zang, spelen de zussen Bogaerts inmiddels ook in vocaal opzicht een gewonnen wedstrijd. De klassieke klanken kleuren prachtig bij de expressieve zang, waarmee Lili Grace ao af en toe even opschuift richting Scandinavische ijsprinsessen.

De eerste drie tracks op het album klinken allemaal anders en dit houdt het Belgische duo vast in track 3, waarin vervormde elektronica en vervreemdende vocalen Silhouette weer een andere kant op trekken en de sprookjeswereld even een donkere en duistere wereld wordt. Het is niet de mooiste track op het album, maar het is wel een track die illustreert dat Dienne en Nelle het avontuur en experiment niet schuwen.

Silhouette is vanaf de vierde track een wat experimenteler album, waarvoor afwisselend elektronische en organische klanken worden ingezet. Het is muziek die zich lastig laat vergelijken met de muziek van anderen, maar hier en daar hoor ik onder andere een vleugje Kate Bush en dat is nog altijd een prachtig compliment.

Echt makkelijk maakt Lili Grace het je niet meer na de eerste tracks, maar in alle tracks op het album is veel moois te ontdekken. Van wonderschoon tot beangstigend, van oorstrelend tot experimenteel. Het levert een buitengewoon fascinerende luistertrip op, die maar aan kracht en schoonheid blijft winnen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lilian Hak - RESET - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lilian Hak - RESET
Het is heel lang stil geweest rond de Nederlandse muzikante Lilian Hak, maar deze week keert ze terug met RESET dat een veelkleurig en avontuurlijk geluid laat horen dat iets toevoegt aan alle muziek die er al is

De Nederlandse muzikante Lilian Hak maakte twintig jaar geleden twee uitstekende albums met toegankelijke maar ook spannende elektronische popmuziek. Hierna verloor ik haar uit het oog waardoor ik twee interessante albums heb gemist. Het deze week verschenen RESET heb ik gelukkig niet gemist, want ook het vijfde album van Lilian Hak is een hele mooie. Ook dit keer verwerkt de Nederlandse muzikante uiteenlopende invloeden in haar songs, die soms nostalgisch en filmisch klinken. In muzikaal opzicht zit het allemaal weer razend knap in elkaar en ook de zang van Lilian Hak is weer van hoog niveau. We hebben lang op RESET moeten wachten, maar het is wederom een indrukwekkend album.

Tussen de nieuwe albums van deze week kwam ik RESET van Lilian Hak tegen. Het is een naam waarvoor ik even terug in de tijd moest, want in 2004 en 2006 was ik zeer te spreken over de eerste twee albums van de Nederlandse muzikante. Op Silence Feels Safe (2004) en Love's Victory March (2006) maakte Lilian Hak aanstekelijke maar ook avontuurlijke of zelfs experimentele elektronische popmuziek, die niet onder deed voor de muziek die in het buitenland in dit genre werd gemaakt.

Na deze twee albums kwam ik Lilian Hak alleen nog tegen op een album van de eveneens Nederlandse muzikante iET, die ik helaas ook wat uit het oog ben verloren. Ik had wat beter op moeten letten, want zowel van iET als van Lilian Hak verschenen sindsdien nog twee albums. Het zijn albums waar ik niet eens naar heb geluisterd en dat is zonde, want Lilian Hak maakte met Old Powder New Guns (2010) en Lust Guns & Dust (2013) twee interessante albums (naar die van iET ga ik nog luisteren).

Het zijn albums waarop de elektronica een stapje terug deed ten gunste van een filmisch geluid dat bij vlagen zeer nostalgisch klonk en hier en daar invloeden van soundtracks van Spaghetti westerns liet horen. Het zijn twee albums die een veel beter lot hadden verdiend. De kans op eerherstel komt met het deze week verschenen RESET, dat na een stilte van twaalf jaar is verschenen.

Het is goed dat Lilian Hak terug is, want ze heeft nog altijd veel te bieden. Ook op RESET laat ze een wat nostalgisch en met enige regelmaat ook filmisch geluid horen. Het is een geluid met in de openingstrack flink wat blazers, wat het album voorziet van soul. Het is slechts een van de vele invloeden die is te horen op het album, want ook invloeden uit de jazz, triphop en zeker ook de filmmuziek hebben hun weg gevonden naar het vijfde album van Lilian Hak en dat is nog lang niet alles.

De Utrechtse muzikante werkt op RESET met meerdere producers en flink wat gastmuzikanten en dat is te horen. Het album klinkt fantastisch en laat een spannend en veelkleurig geluid horen, dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen. Het is een persoonlijk album geworden waarop Lilian Hak zoekt naar rust in een chaotische wereld, waarin we op persoonlijk niveau wel een reset kunnen gebruiken (overigens niet de great reset uit onzinnige complottheorieën).

Het doet me af en toe denken aan de muziek van Portishead, zeker wanneer de ritmes belangrijk zijn, wat ook direct een compliment is voor de zang van Lilian Hak op het abum. De Nederlandse muzikante zingt vooral ingetogen, maar echt bijzonder mooi en met veel gevoel, hier en daar bijgestaan door de eerder genoemde iET.

Zeker in de meest ingetogen tracks, die vaak een kosmisch soulgeluid laten horen, is de stem van Lilian Hak bijzonder mooi en verdient overigens ook de muziek een groot compliment, want wat wordt er met veel precisie gespeeld op het album. Het organisch en vaak soulvolle klinkende RESET is echt mijlenver verwijderd van de muziek die ik zo’n twintig jaar geleden van Lilian Hak leerde kennen, maar ook dit keer hoor je haar talent en klasse. RESET is ook nog eens een album dat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment, wat het nieuwe album van Lilian Hak nog wat knapper en bijzonderder maakt. Goed dat ze terug is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lillie Mae - Forever And Then Some - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lillie Mae Rische is pas 25 jaar oud, maar heeft al een heel muzikaal leven achter zich. Ze groeide op in een zeer muzikale familie in Galena, Illinois, en stond zodra ze maar een beetje kon lopen op het podium met haar als muzikanten rondreizende ouders.

Samen met haar broers en zussen vormde ze als tiener de in bluegrass kringen zeer populaire band Jypsi, waarna ze in 2012 Jack White tegen het lijf liep.

Lillie Mae Rische speelde vervolgens een aantal jaren in de band van de voormalig White Stripes voorman, maakte indruk met haar virtuoze en veelzijdige viool en mandoline spel, maar liet ook horen dat ze kan zingen.

Als Lillie Mae debuteert ze nu onder haar eigen naam en levert ze met Forever And Then Some een uitstekend debuut af. Ook op haar solodebuut laat Lillie Mae horen dat ze uitstekend uit de voeten kan op de viool en de mandoline en ook de andere muzikanten op de plaat excelleren met werkelijk geweldige muzikale bijdragen.

Forever And Then Some werd geproduceerd door Jack White, die naast de broers en zussen Rische ook leden van The Dead Weather, Old Crow Medicine Show en The Howlin' Brothers naar de studio haalde. In muzikaal opzicht valt er daarom heel veel te genieten op het debuut van de jonge, tegenwoordig in Nashville, Tennessee, woonachtige singer-songwriter.

Lillie Mae maakt op haar debuut muziek die vooral invloeden uit de country bevat, maar gelukkig bestrijkt de jonge Amerikaanse binnen de countrymuziek een zeer breed palet. Forever And Then Some is hierdoor een plaat die zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van de country zoals die in Nashville al vele decennia wordt gemaakt, maar het debuut van Lillie Mae is ook interessant voor liefhebbers van de wat alternatievere country of van aan de country gerelateerde genres als de honky tonk.

In muzikaal opzicht valt er op het debuut van de jonge Amerikaanse zoals gezegd heel veel te genieten, maar de stem van Lillie Mae vind ik persoonlijk nog indrukwekkender. Het is een stem die vanwege de heldere klanken wel wat doet denken aan die van Alison Kraus, maar vanwege de fraaie snik in haar stem roept Forever And Then Some ook associaties op met de groten uit de country, of met een soort- en tijdgenoot als Lydia Loveless.

De geweldige stem van Lillie Mae voegt nog wat extra passie en energie toe aan een plaat die zich zeer nadrukkelijk opdringt en die verrassend veel kanten op schiet. Lillie Mae is pas 25, maar ze heeft met Forever And Then Some een verrassend sterk en opvallend volwassen debuut afgeleverd.

Dat hoor je in de emotievolle vocalen die de songs voorzien van lading, dat hoor je in het volop aanwezige muzikale vuurwerk (met een hoofdrol voor de mandoline), maar je hoort het ook in de uitstekende songs op de plaat en in de mooie verhalen die Lillie Mae vertelt.

Het verbaast me dan ook niet dat het debuut van Lillie Mae in de Verenigde Staten is onthaald met louter superlatieven. In Nederland is het nog even rustig, maar ook hier moet het debuut van Lillie Mae flink gaan scoren lijkt me. Zelf ben ik inmiddels meer dan overtuigd van de kwaliteiten van deze bijzondere singer-songwriter uit Nashville. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lilly Hiatt - Forever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lilly Hiatt - Forever
De Amerikaanse singer-songwriter Lilly Hiatt zwalkt op haar albums wat tussen Amerikaanse rootsmuziek en met name door de jaren 90 geïnspireerde rockmuziek en kiest op Forever weer vooral voor het laatste

In de schaduw van haar vader John Hiatt heeft Lilly Hiatt inmiddels toch een aardig oeuvre opgebouwd. Forever is haar zesde album en het is een album waarop de Amerikaanse muzikante weer net wat andere wegen in slaat. In een beperkt aantal tracks hoor je nog de rootsmuzikante Lilly Hiatt, maar op Forever is ze toch een vooral een rockzangeres met een voorliefde voor 90s indierock. Het levert een album op waarop de gitaren hun gang mogen gaan en waarop ook de stem van Lilly Hiatt, dankzij wat vervorming, nog wat gruiziger klinkt dan we van haar gewend zijn. Ik vond het even wennen, maar inmiddels vind ik Forever een geweldig album.

Deze week verscheen alweer het zesde album van Lilly Hiatt, de dochter van de Amerikaanse singer-songwriter John Hiatt. Kinderen van beroemde muzikanten hebben over het algemeen niet makkelijk en ook Lilly Hiatt krijgt het tot dusver zeker niet voor niets. Het is ook niet zo gek, want probeer je als jonge Hiatt telg maar eens te ontworstelen aan het zeer omvangrijke en hoogstaande oeuvre van John Hiatt, toch een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de Amerikaanse rootsmuziek.

Lilly Hiatt zong in haar jonge jaren af en toe eens mee op de albums van haar vader, maar debuteerde in de zomer van 2014 met het prachtige Let Down. Het debuutalbum van Lilly Hiatt was niet alleen een prachtig klinkend rootsalbum met een aantal aansprekende songs, maar liet ook een geweldige zangeres horen. Lilly Hiatt was pas dertig jaar oud toen ze haar debuutalbum uitbracht, maar klonk als zangeres verrassend doorleefd.

Sindsdien hinkt het oeuvre van de Amerikaanse muzikante wat op twee gedachten. Aan de ene kant maakt ze authentiek klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar ze is ook zeker niet vies van radiovriendelijke rockmuziek met een 80s en 90s vibe, die zowel met gitaren als met synths is ingekleurd. Ik had in eerste instantie absoluut een voorkeur voor de kant van Lilly Hiatt die vooral Amerikaanse rootsmuziek maakt, al klinken de rocksongs van de Amerikaanse muzikante ook bijzonder lekker.

Mijn favoriete album van Lilly Hiatt is tot dusver Trinity Lane uit 2017, waarop Lilly Hiatt verschillende genres met elkaar vermengt en op indrukwekkende wijze haar worsteling met alcohol, een familiekwaal, bezingt. Het was een tijd geleden dat ik naar een album van Lilly Hiatt had geluisterd, want het in 2021 verschenen Lately heb ik in de herfst van dat jaar niet opgepakt.

Dat is jammer, want het is een album waarop Lilly Hiatt de Amerikaanse rootsmuziek weer wat steviger omarmt en vooral ingetogen songs laat horen. Die lijn had de muzikante uit Nashville, Tennessee, van mij best door mogen trekken, maar het in een zuurstok roze hoes gestoken Forever neemt weer wat meer afstand van de Amerikaanse rootsmuziek en laat zich weer vooral inspireren door rockmuziek uit de jaren 80 en vooral de jaren 90.

Ook Forever is weer een persoonlijk album. Lilly Hiatt vond de liefde van haar leven en koos voor het huisje, boompje, beestje bestaan waarnaar ze zo lang verlangd had, maar dat uiteindelijk ook zorgde voor een identiteitscrisis. Toch klinkt Forever vooral opgewekt en het is bovendien een album met zeer aansprekende songs.

Hier en daar duikt nog een vleugje roots op, zoals in het zeer fraaie Man, maar het nieuwe album van Lilly Hiatt klinkt vaak als een rockalbum dat het in de jaren 90 vast geweldig had gedaan. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal zeer toegankelijk en aanstekelijk, zeker als de gitaren lekker los gaan, maar ook in vocaal opzicht maakt Lilly Hiatt weer makkelijk indruk.

Om het gruizige effect van de songs op het album nog wat te versterken is ook de stem van Lilly Hiatt voorzien van wat vervorming en gruis. Dat klinkt op zich lekker, maar voor iemand met de zangkwaliteiten van Lilly Hiatt is het ook onnodig en soms een beetje zonde. Toch ben ik best te spreken over het stevig rockende Forever, dat vast gevolgd gaat worden door een rootsalbum waar ik ook alvast naar uit kijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lilly Hiatt - Trinity Lane - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dat kinderen van beroemde muzikanten het niet makkelijk hebben wanneer ze zelf ook een carrière in de muziek ambiëren is zo langzamerhand wel bekend.

Het geldt ook zeker voor Lilly Hiatt, maar met haar derde plaat Trinity Lane ontworstelt ze zich op imponerende wijze aan de vergelijking met en muzikale erfenis van vader John.

De dochter van John maakte de afgelopen jaren met Let Down (2012) en Royal Blue (2015) al twee aardige platen, maar met Trinity Lane laat de jonge Hiatt telg pas echt horen wat ze in huis heeft.

Trinity Lane volgt op een zware periode waarin Lilly haar relatie op de klippen zag lopen en de drank niet kon laten staan (een familiekwaal). Het is een periode die ze achter zich laat met een zeer krachtige en wat mij betreft imponerende plaat.

Lilly Hiatt groeide op in Nashville en kreeg de Amerikaanse rootsmuziek thuis met de paplepel ingegoten. Op haar vorige platen liet ze echter al horen dat ze ook een zwak heeft voor alt-rock en dat zwak komt op Trinity Lane nog veel duidelijker aan de oppervlakte.

Trinity Lane is deels geïnspireerd door de Amerikaanse rootsmuziek die in de genen van Lilly Hiatt zit, maar laat minstens net zoveel invloeden horen van een band als Dinosaur Jr. of van de bands die in de tweede helft van de jaren 70 de new wave in de Verenigde Staten op de kaart hebben gezet.

Het levert muziek op die meer dan eens de vergelijking oproept met de platen van Lucinda Williams, maar uiteindelijk creëert Lilly Hiatt op Trinity Lane een bijzonder eigen geluid, dat de kaders van de rootsmuziek overstijgt. Het is een geluid waarin de gitaren stevig en gruizig mogen uithalen, maar Lilly Hiatt kan ook meer ingetogen rootssongs maken, al zijn ook deze uiteindelijk altijd opvallend krachtig of zelfs wat explosief van aard.

Ik was zeker gecharmeerd van de vorige platen van Lilly Hiatt, maar zo imponeren als Trinity Lane deden ze niet. Lilly Hiatt is op haar derde plaat beter gaan zingen en koppelt kracht op fraaie wijze aan emotie en doorleving.

Ook haar geluid is veelzijdiger dan ik van haar gewend was. Trinity Lane haalt de mosterd bij uiteenlopende genres en combineert alle invloeden in een geluid dat je bij vlagen compleet van de sokken blaast, maar dat ook diep kan ontroeren. Trinity Lane werd overigens geproduceerd door de van Shovels & Rope bekende Michael Trent, die alle sterke punten van Lilly Hiatt op fraaie wijze aan elkaar heeft gesmeed.

In muzikaal en vocaal opzicht klinkt het als een klok, maar het zijn de songs van Lilly Hiatt die de plaat naar een zeer hoog niveau tillen. Mede door alle persoonlijke ellende heeft Lilly Hiatt zich, net als haar vader, ontwikkeld tot een groot songwriter. Haar songs vertellen indringende verhalen, maar het zijn ook songs die je al jaren lijkt te kennen en die vrijwel onmiddellijk onmisbaar zijn.

Ik heb Trinity Lane al een aantal weken in mijn bezit en ben inmiddels behoorlijk verslingerd geraakt aan de derde plaat van Lilly Hiatt. Het is een plaat waarmee Lilly Hiatt zich zoals eerder gezegd ontworstelt aan de vergelijking met vader John en dat is knap. Lilly doet dit met een fantastische stem en een opvallend veelzijdig geluid, maar maakt vooral diepe indruk met songs die stuk voor stuk iets met je doen. Bijzonder indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lilly Winwood - Talking Walls - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lilly Winwood - Talking Walls
Lilly Winwood is de dochter van de legendarische Britse muzikant Steve Winwood, maar ze is ook een zeer getalenteerde singer-songwriter, die met Talking Walls een uitstekend rootsalbum heeft afgeleverd

Bij eerste beluistering van Talking Walls van Lilly Winwood was ik vooral onder de indruk van de krachtige strot van de muzikante uit Nashville, Tennessee. De zang op het album knalt uit de speakers al beheerst Lilly Winwood, de dochter van de legendarische Steve Winwood, ook de kunst van het doseren. Haar tweede album is ook nog eens prachtig ingekleurd met veel gitaren, keyboards en de pedal steel en bevat songs die zich makkelijk in het geheugen nestelen. Het is momenteel dringen in Nashville, maar Lilly Winwood doet alles goed genoeg om zich te onderscheiden van de talloze concurrenten in de Amerikaanse muziekhoofdstad. Verplichte kost voor liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Talking Walls is het tweede album van Lilly Winwood uit Nashville, Tennessee. Haar vorig jaar verschenen debuutalbum Time Well Spent heb ik niet opgemerkt, maar het tweede album van Lilly Winwood vind ik erg goed. Vanwege de muziek die Lilly Winwood maakt en haar vermeende thuisbasis had ik niet direct de link met Steve Winwood gelegd, maar ze is wel degelijk de dochter van de Britse muzikant, die met name in het verre verleden aan de weg timmerde met zijn band Traffic en verder bekend is van The Spencer Davis Group, Blind Faith en natuurlijk zijn solowerk.

Haar achternaam zal Lilly Winwood zeker helpen, maar met een album als Talking Walls zou ze het ook zeker op eigen kracht redden. Lilly Winwood verdeelt haar tijd tussen het Verenigd Koninkrijk waar haar wieg stond en Nashville, Tennessee, waar ze muziek maakt. Het is dan ook vooral de Amerikaanse muziekhoofdstad die is te horen op Talking Walls. Het album werd gemaakt met een aantal geweldige muzikanten, die de songs van Lilly Winwood hebben voorzien van een rootsgeluid dat Nashville ademt.

De meeste vrouwelijke singer-songwriters in Nashville schieten momenteel de kant van de countrypop op, maar Lilly Winwood houdt de meeste popinvloeden buiten boord op haar tweede album. Talking Walls is voorzien van een mooi verzorgd rootsgeluid, waarin snareninstrumenten, waaronder natuurlijk de pedal steel, de hoofdrol opeisen, maar ook de bijdragen van keyboards op het album zijn zeer smaakvol. Het is een geluid met hier en daar een beetje pop of een beetje rock, maar Lilly Winwood kiest toch vooral voor de Amerikaanse rootsmuziek.

Ik ben zeer gecharmeerd van het geluid op Talking Walls, dat vooral invloeden uit de country bevat, maar ook uit de voeten kan met folk, blues, rootsrock en soul. Het is een warm en gloedvol geluid dat direct een goed gevoel geeft en dat goede gevoel wordt versterkt door de songs van Lilly Winwood. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen en die, zeker voor de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, snel vertrouwd klinken, maar het zijn ook songs waarin genoeg gebeurt, waardoor het tweede album van Lilly Winwood, zich voldoende weet te onderscheiden van alles dat er momenteel uit Nashville komt en dat is echt heel erg veel.

Het sterkste wapen van Lilly Winwood heb ik nog niet eens genoemd, want dat is haar stem. De Winwood telg is voorzien van een zeer krachtig stemgeluid, dat zich makkelijk maar ook aangenaam opdringt. Lilly Winwood kan flink uithalen met haar stem, zoals bijvoorbeeld ook Allison Moorer dat kan, maar ze kan ook doseren en legt bovendien veel gevoel in haar stem, waardoor de vocalen op Talking Walls stevig binnenkomen.

Het tweede album van Lilly Winwood is ook nog eens een album dat beter wordt wanneer je het vaker hoort, waarbij zowel de zang, de instrumentatie als de songs aan kracht winnen. Ik heb het debuut van Lilly Winwood vorig jaar helaas gemist, maar op basis van haar tweede album voorspel ik de Brits-Amerikaanse muzikante alsnog een mooie toekomst binnen de Amerikaanse rootsmuziek, waarbinnen Talking Walls zeker in vocaal opzicht imponeert. Kinderen van beroemde muzikanten schoppen het meestal niet ver, maar Lilly Winwood mag van mij de uitzondering op de regel zijn. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lily & Madeleine - Canterbury Girls - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lily & Madeleine - Canterbury Girls
Lily & Madeleine schuiven nog wat verder op richting pop, maar verleiden weer genadeloos met hun perfect bij elkaar kleurende stemmen

Lily & Madeleine waren nog tieners toen ze imponeerden met een fraai folky debuut. Sindsdien zijn de Amerikaanse zussen wat opgeschoven richting pop, maar het is wel pop met inhoud. De productie van de nieuwe plaat Canterbury Girls (van de hand van de producers van de laatste plaat van Kacey Musgraves) is bij vlagen uitbundig, maar zit ook vol mooie details. Het is een net wat soulvoller geluid, waarin de prachtige stemmen van Lily en Madeleine uitstekend gedijen. Het zijn deze stemmen en zeker de wonderschone harmonieën, die de nieuwe plaat van het tweetal uiteindelijk flink boven de middelmaat uittillen.

Toen de zusjes Lily en Madeleine (Jurkiewicz) ruim vijf jaar geleden voor het eerst opdoken waren ze pas 16 en 18 jaar oud. Ondanks hun leeftijd maakten Lily & Madeleine diepe indruk met stemmen die zo prachtig samenvloeiden dat kippenvel niet te voorkomen was.

Dat was nog veel mooier te horen op een in 2014 uitgebracht tussendoortje met akoestische sessies, waarop de prachtige stemmen van de Amerikaanse zusjes geen moment in de weg werden gezeten door een net wat te uitbundige instrumentatie.

Op het debuut van Lily & Madeleine domineerden invloeden uit de folk, maar sindsdien is het tweetal uit Indiana wat opgeschoven richting pop. Dat is een richting die een deel van de fans van het eerste uur waarschijnlijk niet zo kan waarderen, maar persoonlijk ben ik niet vies van pop. Integendeel zelfs.

Het inmiddels alweer bijna drie jaar oude Keep It Together flirtte zeer nadrukkelijk met pop, maar liet ook andere invloeden horen, waaronder invloeden uit de jazz. Het leverde een bijzonder fraaie en aangename popplaat op, met de wonderschone harmonieën van de zussen als bonus.

Het deze week verschenen Canterbury Girls (dat refereert naar het park waar de piepjonge zusjes Jurkiewicz vaak speelden) borduurt voort op zijn voorganger, maar klinkt ook anders. Lily & Madeleine verruilden hun vertrouwde studio in Indiana dit keer voor een studio in Nashville, waar ze samenwerkten met producers Daniel Tashian en Ian Fitchuck, die vorig jaar met Golden Hour van Kacey Musgraves nog tekenden voor de wat mij betreft beste plaat van 2018.

De zwoele countrypop op deze terecht met prijzen overladen plaat had uitstekend kunnen passen bij de prachtige stemmen van Lily en Madeleine, maar het tweetal kiest op Canterbury Girls voor een andere weg.

De vierde plaat van Lily & Madeleine is, nog meer dan zijn voorganger, een popplaat. Het is een popplaat die vooral lekker lome popmuziek laat horen en het is popmuziek die dit keer vooral leunt tegen de soul (en heel af en toe zelfs tegen de disco), met hier en daar een beetje Sade.

Het is redelijk ver verwijderd van de folky sound waarmee het tweetal ooit opdook, maar de prachtig bij elkaar kleurende stemmen zijn gelukkig gebleven. De stemmen van Lily en Madeleine klinken afzonderlijk prachtig, maar zijn het mooist wanneer ze elkaar versterken. Het zijn stemmen die subtiel van elkaar verschillen, waardoor je een blend krijgt waar zingende zussen het patent op lijken te hebben. Denk aan The Webb Sisters en denk ook zeker aan First Aid Kit.

Canterbury Girls laat zich beluisteren als een bijzonder aangename popplaat, maar luister net wat beter en je hoort alle schoonheid in de muziek van het tweetal. Die schoonheid zit deels in de instrumentatie op de plaat. Canterbury Girls lijkt op het eerste gehoor niet op het eveneens door Daniel Tashian en Ian Fitchuck geproduceerde Golden Hour van Kacey Musgraves, maar luister net wat beter en je hoort ook op de nieuwe plaat van Lily & Madeleine het kosmische en soms wat psychedelische geluid waarop de producers uit Nashville sinds vorig jaar het patent hebben.

Zeker wanneer het geluid wat soberder en ingetogen is, als in het werkelijk wonderschone Circles, stijgen Lily en Madeleine weer naar grote hoogten en kun je alleen maar smelten voor de prachtige zang van het tweetal. Misschien volgende keer weer een volledig akoestisch uitstapje? Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lily & Madeleine - Fumes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse zusjes Lily & Madeleine Jurkiewicz debuteerden nog geen jaar geleden met een titelloze plaat die de belofte van een aantal prima EP’s meer dan waar maakte.

Het debuut van Lily & Madeleine stond vol met tijdloze popliedjes die het uiteindelijk natuurlijk vooral moesten hebben van de bijzondere stemmen van de zusjes Jurkiewicz.

Lily en Madeleine beschikken allebei over een prachtige stem, maar wanneer de zusjes samen zingen gebeurt er iets magisch, net zoals dat gebeurt bij de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg (First Aid Kit) of de zussen Charley en Hattie Webb (The Webb Sisters). Ik durf er het woord 'hemels' wel van stal te halen.

Een paar maanden geleden lieten Lily & Madeleine op een buitengewoon fraaie EP met een aantal akoestische sessies al horen dat ze sinds de release van het debuut niet stil zijn blijven staan en dit hoor je nog beter op de inmiddels al weer verschenen tweede plaat van Lily & Madeleine Jurkiewicz, Fumes.

Als de EP Acoustic Sessions iets liet horen was het wel dat de stemmen van Lily en Madeleine het best gedijen in sobere en bij voorkeur grotendeels akoestische arrangementen. Het is een les die de Amerikaanse zusjes in de openingstrack van de plaat lijken te hebben opgepikt.

Deze openingstracks is een sober geïnstrumenteerde track waarin de stemmen van het tweetal alle ruimte krijgen. In deze track hoor je goed dat Lily en Madeleine alleen maar beter zijn gaan zingen het afgelopen jaar en laat kippenvel niet lang op zich wachten. Een understatement. En van dit soort tracks zijn er meer.

Fumes bevat echter ook een aantal tracks waarin de instrumentatie een stuk uitbundiger is of zelfs stevig (al is dat in het geval van Lily & Madeleine maar zeer relatief). In deze tracks moeten de stemmen van de zusjes meer moeite doen om de aandacht te trekken en lukt dit vooral wanneer in de refreinen behoorlijk uitgehaald moet worden.

Ik maak er geen geheim van, ik heb absoluut een voorkeur voor de uiterst spaarzaam gearrangeerde songs op de plaat, maar wat zijn de wat meer uitbundige songs lekkere en vooral ook knappe popliedjes. Ik kan ze uiteindelijk niet weerstaan.

Lily & Madeleine hinken op hun nieuwe plaat misschien op twee gedachten, maar het zijn twee gedachten die prima worden uitgewerkt en uiteindelijk toch vrij makkelijk weten te overtuigen.

Fumes laat vergeleken met het titelloze debuut op alle terreinen groei horen: de songs zijn beter, de instrumentatie is warmer en organischer, de productie is sfeervoller en trefzekerder en de twee zusjes zingen ook nog eens beter. Laat Lily & Madeleine samen zingen en ik ga genadeloos voor de bijl.

Het is een onwaarschijnlijk knappe prestatie van twee piepjonge meiden die nog geen jaar geleden debuteerden en nu al een plaat afleveren die alles heeft om uit te groeien tot een klassieker.

Liefhebbers van meer traditionele singer-songwriters zullen de wat voller ingekleurde songs op de plaat misschien net wat veel van het goede vinden, maar geef vooral niet op, want na iedere uitbundige song volgt weer een ingetogen parel en Lily & Madeleine slagen er in om het hoge niveau van de openingstrack de hele plaat vast te houden.

Uiteindelijk ben ik bijzonder, bijzonder gelukkig met het volwassen en volop overtuigende Fumes. Acoustic Sessions 2 moet over een maand of wat maar zorgen voor het ultieme geluk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lily & Madeleine - Keep It Together - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse zusjes Lily en Madeleine Jurkiewicz doken een paar jaar geleden op als enigszins alternatieve folkies.

Het op het eigenzinnige Asthmatic Kitty label verschenen debuut van de zusjes uit Indianapolis, Indiana, maakte in 2013 indruk met fraaie folksongs en imponeerde met de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Lily & Madeleine.

Op het in 2014 verschenen Fumes kozen Lily en Madeleine al voor een wat voller en minder folky geluid en deze lijn wordt nog eens flink doorgetrokken op de derde plaat van de zusjes, Keep It Together.

De criticus zal waarschijnlijk mopperen dat Lily & Madeleine gezwicht zijn voor popmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken, maar die conclusie vind ik toch wat te makkelijk. Veel te makkelijk zelfs. Ook op Keep It Together valt immers heel veel te genieten.

Natuurlijk domineren ook op de nieuwe plaat de prachtige stemmen van Lily & Madeleine. Het zijn stemmen die de afgelopen jaren zijn gerijpt en voller en warmer klinken dan op het debuut. Het zijn bovendien stemmen die uitstekend gedijen in het veel vollere geluid op Keep It Together.

Het is een geluid dat ruimte biedt aan allerlei invloeden, waaronder invloeden uit de pop, maar een ieder die beweert dat Lily & Madeleine op hun derde plaat kiezen voor de makkelijkste weg, slaat de plank flink mis, al is het maar omdat de plaat ook invloeden uit onder andere de jazz, dream pop en indie pop laat horen.

Keep It Together staat zeker niet vol met lekker in het gehoor liggende en 13 in een dozijn popdeuntjes, maar bevat songs vol verrassende wendingen en minder voor de hand liggende invloeden.

Ook in vocaal opzicht zoeken de zusjes Jurkiewicz het avontuur. Keep It Together vertrouwt niet alleen op de onweerstaanbare harmonieën van de zusjes. Soms neemt een van de twee het voortouw, soms zingen ze samen en soms krijgen de instrumenten de touwtjes in handen.

Het levert een spannende plaat op die ik beter en beter vind worden. Natuurlijk had ik het prima gevonden als Lily & Madeleine nog platen vol zwijmel folk hadden gemaakt, maar het avontuurlijke en helemaal niet zo voor de hand liggende Keep It Together prikkelt de fantasie eindeloos.

Ik eindig deze recensie dan ook a la Mart Smeets. Mag ik zeggen dat Lily & Madeleine met Keep It Together hun beste plaat tot dusver hebben gemaakt? Ja, dat mag ik zeggen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lily & Madeleine - Nite Swim - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lily & Madeleine - Nite Swim
Lily & Madeleine doorbreken na ruim vier jaar de stilte met Nite Swim, waarop de zussen kiezen voor een tijdloos popgeluid, voor persoonlijke en naar binnen gekeerde songs en natuurlijk voor prachtige zang en harmonieën

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Nite Swim van Lily & Madeleine bij eerste beluistering wat braafjes en hier en daar ook wel wat glad vond klinken. De Amerikaanse zussen komen na een lange stilte terug met een album vol verzorgde en tijdloos klinkende popmuziek. In muzikaal opzicht klinkt Nite Swim vooral bijzonder aangenaam, maar weinig spannend. In tekstueel opzicht is het album spannender, want Lily & Madeleine kijken dit keer vooral naar zichzelf en hebben een persoonlijk album afgeleverd. De laatste twijfel wordt weggenomen wanneer de zussen gaan zingen, want wat kleuren de stemmen van Lily en Madeleine weer prachtig bij elkaar. Mooi dat ze terug zijn.

Wanneer het gaat om perfect bij elkaar kleurende stemmen hebben zingende broers en zussen meestal een streepje voor. Het was goed te horen op de vorige albums van Lily en Madeleine Jurkiewicz, die met hun prachtig bij elkaar passende stemmen een plekje naast onder andere First Aid Kit, The Staves, The Webb Sisters, The Secret Sisters en Larkin Poe veroverden. De Amerikaanse zussen deden dat in eerste instantie met vooral folky klinkende songs, maar langzaam maar zeker werden meer invloeden uit de pop toegevoegd aan het geluid van Lily & Madeleine.

De afgelopen jaren hebben we helaas niets gehoord van de zussen uit Indianapolis, Indiana, want voor het laatste wapenfeit van Lily & Madeleine moesten we tot voor kort terug naar het album Canterbury Girls, dat aan het begin van 2019 verscheen. Het is een album dat niet zo folky klonk als de titel deed vermoeden en mede hierdoor wat minder enthousiast werd ontvangen door de critici dan de eerste albums van het tweetal. Canterbury Girls, dat werd geproduceerd door Daniel Tashian en Ian Fitchuck, die eerder tekenden voor het geweldige Golden Hour van Kacey Musgraves, was overigens wel een echte groeiplaat, waardoor ik zeker nieuwsgierig was naar de nieuwe muziek van Lily & Madeleine.

Ook op het deze week verschenen Nite Swim spelen invloeden uit de folk een minder belangrijke rol dan op de eerste albums van de zussen Jurkiewicz, maar de albums van Lily & Madeleine hebben wel eens uitbundiger geklonken dan Nite Swim. Het zijn overigens ook dit keer niet de muziek en de songs die het eerst de aandacht trekken, want ook op hun vijfde studioalbum betoveren Lily en Madeleine Jurkiewicz in eerste instantie met hun prachtige stemmen. Beide zussen zingen prachtig solo, maar er gebeurt iets bijzonders wanneer hun stemmen samenvloeien. Ik heb het inmiddels net iets te vaak gehoord om van magie te spreken, maar mooi is het zeker.

Ook in muzikaal opzicht is Nite Swim een mooi album. De zussen Jurkiewicz kiezen dit keer voor een tijdloos singer-songwriter popgeluid, dat deels blijft hangen in de jaren 70 en wanneer de synths aanzwellen de jaren 80 verkent, maar dat ook fris klinkt. Het is een warm en vooral organisch klinkend geluid, dat afwisselend wordt versierd met gitaren, strijkers en synths. Ik kan me voorstellen dat het geluid op Nite Swim als braaf zal worden omschreven, want buiten een incidentele ronkende gitaar of wat steviger aangezette synths kleuren Lily & Madeleine dit keer redelijk netjes binnen de lijntjes.

Het zal na jaren stilte niet meevallen om terug te keren naar de status die de Amerikaanse zussen een paar jaar geleden nog hadden en ook nieuwe zieltjes zijn lastig te winnen vanwege de stevige concurrentie, maar persoonlijk kan ik wel uit de voeten met het album. Nite Swim blijkt ook al snel meer dan slechts aangenaam muzikaal behang, want buiten de geweldige zang steekt het album ook in muzikaal opzicht knap in elkaar en bovendien trekken Lily en Madeleine de aandacht met persoonlijke teksten die vooral introspectief zijn.

Of Nite Swim uiteindelijk net zo’n groeialbum is als Canterbury Girls uit 2019 zal de tijd moeten leren, maar voorlopig geef ik het vijfde album van Lily & Madeleine absoluut het voordeel van de twijfel, al is het maar omdat de zang song na songs bijzonder mooi is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lily Allen - West End Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lily Allen - West End Girl
Ik had eerlijk gezegd geen aansprekend album van Lily Allen meer verwacht, maar na twee behoorlijk zwakke albums en een lange periode van stilte verrast de Britse muzikante met het prima West End Girl

Een portie persoonlijke ellende wens ik niemand toe, maar het levert wel vaak mooie albums op. We hoorden de afgelopen jaren niets van Lily Allen, maar na het op een vervelende manier op de klippen lopen van haar huwelijk begon ze aan het maken van haar vijfde album. West End Girl is deze week verschenen en is echt veel beter dan de vorige twee albums van de Britse muzikante. In muzikaal opzicht slaat Lily Allen wat andere wegen in, maar haar stem is uit duizenden herkenbaar en dat geldt ook voor haar teksten die afwisselend grof en grappig zijn. Ik had het totaal niet verwacht, maar het vijfde album van Lily Allen is echt een leuk album geworden.

Ik was in 2006 wel een klein beetje verliefd op Lily Allen en nog net wat meer op haar debuutalbum Allright, Still, waarmee de Britse muzikante direct en volkomen terecht doorbrak naar een groot publiek. Die liefde groeide flink toen in 2009 haar tweede album It's Not Me, It's You verscheen. Ik vond en vind het tweede album van Lily Allen een album vol met briljante popsongs, die nog een stukje beter worden door de wat ordinaire humor in de teksten van de Britse muzikante.

Als ik het album beluister word ik er ook 16 jaar later nog heel vrolijk van en dat is best bijzonder. Ik werd een stuk minder vrolijk van het in 2014 verschenen Sheezus, dat het vooral qua memorabele songs flink liet afweten. Het in 2018 verschenen No Shame was wel weer een stapje in de goede richting, maar nog altijd geen schim van It's Not Me, It’s You. Na No Shame schreef de Britse muzikante haar autobiografie en begon ze een nieuwe carrière als actrice.

Het overigens zeer lezenswaardige My Thoughts Exactly maakte duidelijk dat het leven van Lily Allen even opwindend was als de songs op haar tweede album en sindsdien is het zeker niet saaier geworden. Lily Allen kan er wederom een boek over vol schrijven, maar na zeven jaar stilte komt ze eerst met een nieuw album op de proppen. Het is een album dat deels in het teken staat van de zoveelste gestrande liefdesrelatie, waardoor West End Girl een breakup album genoemd mag worden.

Na Sheezus, No Shame en de stilte die volgde had ik eerlijk gezegd niet meer op een nieuw album van Lily Allen gerekend en al helemaal niet op een goed album. West End Girls bevalt me echter wel, al is ook het nieuwe album van Lily Allen niet zo goed als It’s Not Me, It’s You. West End Girls bevat geen 20-karaat popsongs als The Fear, maar ik hoor minstens een handvol memorabele popsongs en ook nog wel een aantal songs die uit kunnen groeien tot memorabele popsongs.

Lily Allen heeft van haar hart nog nooit een moordkuil gemaakt en dat doet ze ook niet op haar nieuwe album. Met name haar vorige echtgenoot moet het flink ontgelden en dat levert flink wat behoorlijke grove teksten op die door Spotify worden aangemerkt als expliciet, maar die ook absoluut grappig zijn.

In muzikaal opzicht kan het op West End Girls alle kanten op. Het album bevat een aantal tracks die zich hebben laten inspireren door popmuziek die meer dan 65 jaar geleden werd gemaakt, maar Lily Allen kan ook opeens naar heel veel elektronica en de autotune grijpen.

Ik vind met name de wat meer ingetogen en licht zoete songs op het album interessant. Het klinkt misschien anders dan de muziek die Lily Allen in het verleden maakte, maar het is door haar stem, door haar tongval en door de humor in de teksten ook vintage Lily Allen.

Natuurlijk ligt het voor de hand om West End Girls te vergelijken met het topalbum dat de Britse muzikante 16 jaar geleden maakte, maar dat is niet helemaal eerlijk. De vergelijking met haar andere drie albums valt wat mij betreft overigens wel positief uit. West End Girls zal nooit zo goed worden als It's Not Me, It’s You, maar iedere keer als ik naar het nieuwe album van Lily Allen luistert vind ik het weer wat leuker, zeker als ik de teksten er bij pak. West End Girls is de door mij niet meer verwachte comeback van Lily Allen en het is een comeback die ik opvallend geslaagd vind. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lily Kershaw - Pain & More - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lily Kershaw - Pain & More
De Amerikaanse singer-songwriter Lily Kershaw maakte al twee uitstekende albums, maar zet een volgende stap op het zeer persoonlijke Pain & More, waarop ze in muzikaal en vocaal opzicht excelleert

Lily Kershaw worstelt al een groot deel van haar leven met depressies en geeft deze nu op indrukwekkende wijze een plek op haar nieuwe album Pain & More. Het levert een intiem en intens album op waarop de muzikante uit Los Angeles makkelijk indruk maakt met haar mooie stem en gevoelige voordracht. Net als haar vorige album is ook Pain & More een bijzonder fraai ingekleurd album, waarop subtiele klanken worden gecombineerd met fraaie arrangementen. Het komt allemaal samen in bijzonder sterke songs. Pain & More is een ijzersterk album dat Lily Kershaw dan eindelijk op de kaart moet gaan zetten als het enorme talent dat ze inmiddels al ruim tien jaar is.

Ik heb tot dusver op de krenten uit de pop nog geen aandacht besteed aan de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Lily Kershaw. Op een of andere manier is ze tot dusver aan mijn aandacht ontsnapt, wat best bijzonder is gezien het aantal streams op Spotify en het feit dat de albums van Lily Kershaw zijn verschenen op het aansprekende Nettwerk label.

Als ik Midnight In The Garden in 2013 wel had opgemerkt had ik er echter zeker aandacht aan besteed. Hetzelfde geldt voor het in 2019 uitgebrachte Arcadia dat ik nog wat hoger inschat en dat zomaar in mijn jaarlijstje terecht had kunnen of moeten komen. Op beide albums laat Lily Kershaw horen dat ze beschikt over een aansprekend stemgeluid en dat ze haar songs met veel gevoel vertolkt. Op Arcadia maakt de singer-songwriter uit Los Angeles bovendien indruk met een bijzonder geluid, waarin invloeden uit de klassieke muziek een belangrijke rol spelen.

Ik ben de afgelopen dagen behoorlijk onder de indruk geraakt van het fascinerende Arcadia, maar de reden dat ik naar dit album ben gaan luisteren is de release van het derde album van Lily Kershaw. Ook voor het deze week verschenen Pain & More heeft Lily Kershaw weer de tijd genomen en dat is te horen, want alles op het album klinkt even mooi en verzorgd.

Ook op haar derde album trekt Lily Kershaw onmiddellijk de aandacht met haar stem. Het is een bijzondere stem, die iets krachtigs maar ook iets breekbaars heeft. Het is ook een stem die aan de ene kant mooi is en aan de andere kant ruw. Het zijn tegenstellingen die prachtig uitpakken.

De muzikante uit Los Angeles zingt ook op haar nieuwe album bovendien weer met heel veel gevoel. Dat is ook niet zo gek, want Pain & More is een heel persoonlijk album, waarop Lily Kershaw zingt over de strijd tegen depressies, die een groot deel van haar leven hebben bepaald en die ze tot dusver voor zichzelf hield. Ook als Lily Kershaw trieste liefdesliedjes zou zingen op haar nieuwe album zou ze je al stevig vastgrijpen met haar stem, maar door de zware thematiek op het nieuwe album grijpen de songs op Pain & More je stuk voor stuk bij de strot.

De zang van Lily Kershaw is zonder enige twijfel het sterkste wapen van de Amerikaanse muzikante op Pain & More, maar het album heeft meer te bieden. De instrumentatie is wat minder opvallend dan op voorganger Arcadia, maar ook op het nieuwe album is de muziek zeer smaakvol en sfeervol. Het album bevat een aantal wat soberder klinkende en folky songs, maar de muzikante uit Los Angeles heeft haar songs ook dit keer verrijkt met klassiek aandoende arrangementen of subtiele wolken elektronica, die het album voorzien van een stemmig maar ook bijzonder geluid.

De songs van Lily Kershaw zijn niet alleen zeer persoonlijk, maar het zijn ook hele goede songs die tijdloze ingrediënten combineren met eigenzinnige elementen. Gezien de kwaliteit van haar vorige twee albums zou Lily Kershaw al lang veel bekender moeten zijn, maar het verleden kunnen we niet veranderen. Het in een behoorlijk drukke releaseweek verschenen Pain & More is echter een album dat het verdient om uitvoerig geprezen te worden. Er verschijnen momenteel heel veel goede singer-songwriter albums, maar dit intieme en intense album heeft iets heel bijzonders. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lily Lyons - Re-Open The World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lily Lyons - Re-Open The World
De jonge Britse singer-songwriter Lily Lyons schoot vorig jaar als een komeet omhoog en dat dit terecht was hoor je op haar wonderschone en met name in vocaal opzicht opzienbarende debuutalbum Re-Open The World

Aan jonge Britse folkies hebben we momenteel geen gebrek, wat het voor starters niet meevalt om op te vallen. Dat de jonge Britse muzikante Lily Lyons op moet gaan vallen is voor mij zeker, want met Re-Open The World heeft ze een zeer fraai debuutalbum afgeleverd. Het is een album met aansprekende songs en persoonlijke teksten. Het is bovendien een album dat subtiel, maar bijzonder mooi is ingekleurd. De meeste betovering komt echter van de stem van Lily Lyons, die echt prachtig zingt, zeker als je je bedenkt hoe jong ze nog is. De Britse muziekmedia riepen haar vorig jaar al uit tot grote belofte voor de toekomst en na beluistering van Re-Open The World kan ik ze alleen maar gelijk geven.

Lily Lyons is een jonge Britse singer-songwriter, die een paar jaar geleden Londen verruilde voor het zuidelijkste puntje van Engeland, om een studie popmuziek te gaan doen aan de Falmouth University. Na het afronden van haar opleiding ging het snel voor de jonge Britse muzikante.

Een eerste EP werd goed ontvangen, waarna de Britse muziekmedia haar onmiddellijk schaarden onder de grote talenten binnen de Britse popmuziek. Het is me eerlijk gezegd helemaal ontgaan, want de naam Lily Lyons zei me echt niets toen ik eind vorige week door het lijstje met de nieuwe albums van deze week liep. Na snelle beluistering vond ik haar album echter interessant, al vond ik het niet direct verplichte kost. Dat werd het wel toen ik het album wat beter beluisterde en het door de Britse media beschreven talent van Lily Lyons alleen maar kon bevestigen.

Lily Lyons maakt op haar debuutalbum Re-Open The World vooral ingetogen folky songs, waarmee ze de aansluiting vindt bij een flinke groep jonge Britse muzikanten. In de openingstrack van Re-Open The World hoor je vooral de akoestische gitaar en de stem van Lily Lyons met af en toe wat bijdragen van de viool. Het klinkt direct bekend in de oren, want er zijn zoals gezegd heel wat jonge Britse muzikanten die dit soort muziek maken, maar de muziek van Lily Lyons heeft iets bijzonders.

De relatief sobere klanken vullen op bijzondere wijze de ruimte en de stem van Lily Lyons is niet alleen hele mooi, met heeft ook iets aparts. Ik kan er niet direct de vinger op leggen, maar de openingstrack van Re-Open The World doet iets met me want lang niet alle songs in dit genre doen. Het kon een toevalstreffer zijn, maar de tweede track op het debuutalbum van Lily Lyons had eigenlijk hetzelfde effect op me en ook de rest van het album deed iets met me.

De jonge Britse muzikante laat zich beïnvloeden door Britse folk van vele decennia geleden, maar de songs van Lily Lyons klinken zeker niet traditioneel of oubollig. Ze noemt zelf Nick Drake als vergelijkingsmateriaal, maar voegt er ook Frank Sinatra aan toe en zo circuleren er meer lijstjes waarmee Lily Lyons duidelijk dat ze haar klassiekers binnen de muziek, maar ook in de film en de literatuur kent.

De Britse muzikante had nog geen song geschreven toen ze Londen verruilde voor het zuiden van Engeland, maar ze heeft veel geleerd en is met veel bagage begonnen aan haar debuutalbum. Die bagage slaat neer in haar songs, die stuk voor stuk eenvoudig maar ook razendknap zijn, en in de persoonlijke teksten, waarin Lily Lyons zichzelf niet ontziet.

Als ik luister naar Re-Open The World hoor ik eerder een gelouterde muzikante dan een debuterende muzikante en dat is knap. Wat bij eerste beluistering nog vooral aardig klonk, is inmiddels een hoogstaand album, waarop echt van alles te ontdekken valt en waarop alles alleen maar mooier wordt. In de muziek op het album zijn iedere keer net weer andere versiersels aangebracht, waardoor de sobere instrumentatie geen moment saai is, en de stem van Lily Lyons wordt alleen maar mooier wanneer je het album vaker hoort. Het is een stem die me inmiddels zeer dierbaar is.

Dat Lily Lyons vorig jaar omhoog werd gestuwd door de Britse muziekmedia begrijp ik inmiddels volledig, maar rond Re-Open The World is het helaas nog veel te stil. Ik zou dit prachtalbum echter zeker gaan ontdekken, want de muziek van Lily Lyons wil je echt niet missen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lily Talmers - It Is Cyclical, Missing You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lily Talmers - It Is Cyclical, Missing You
Lily Talmers maakt inmiddels al een aantal jaren albums en het zijn albums die wat tijd vragen van de luisteraar, maar uiteindelijk van hoge kwaliteit blijken, wat ook geldt voor het dit jaar verschenen It Is Cyclical, Missing You

De naam Lily Talmers deed niet direct een belletje rinkelen toen Spotify me It Is Cyclical, Missing You tipte, maar haar albums zagen er bekend uit. Ik heb in het verleden zeker geluisterd naar de albums van de Amerikaanse muzikante, maar ik kon niet zo goed uit de voeten met haar stem. Die weerhield me er in eerste instantie ook van om wat dieper in haar meest recente album te duiken, maar ik ben blij dat ik dat wel heb gedaan. Lily Talmers beschikt over een stem waaraan je even moet wennen, maar uiteindelijk ademt alles op It Is Cyclical, Missing You kwaliteit. En de stem is inderdaad slechts wennen, want inmiddels draagt ook deze voor mij bij aan de kwaliteit van het album.

De Amerikaanse singer-songwriter Lily Talmers had al drie albums en een mini-album op haar naam staan en voegde hier helemaal aan het begin van dit jaar nog een album aan toe. Ik heb de meeste albums van de muzikante uit Ann Arbor, Michigan, beluisterd, maar kwam er nooit goed uit wat ik nu precies vind van haar muziek.

Lily Talmers heeft absoluut veel te bieden. Ze schrijft aansprekende songs met vooral invloeden uit de folk en het zijn bijna altijd zeer persoonlijke en intieme songs die met veel gevoel worden vertolkt. Het zijn songs die sober maar zeer smaakvol zijn ingekleurd en die ondanks het sobere karakter veel moois laten horen.

Tot zover klinkt het allemaal zeer positief, maar Lily Talmers beschikt over een stem waarvan je moet houden en zingt op een manier die je moet aanspreken. Ik had, zeker in het verleden, associaties met de zang van Joni Mitchell, die ik lang niet altijd mooi vind, waardoor ik de albums van de Amerikaanse muzikante uiteindelijk liet liggen.

Ik heb het begin dit jaar verschenen album van Lily Talmers om dezelfde reden ook laten liggen, maar vorige week kwam It Is Cyclical, Missing You toch nog eens voorbij en dit keer raakte de Amerikaanse muzikante me wel met haar zang. Lily Talmers beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid en varieert flink met de toonhoogte, wat ik niet altijd mooi vind.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de zang van Adrianne Lenker van Big Thief en dat is zang die ik langzaam maar zeker steeds meer ben gaan waarderen. Dat heeft ook vast geholpen bij het leren waarderen van de zang van Lily Talmers, die overigens wel minder onvast klinkt dan de zangeres van Big Thief.

De bijzondere zang van de muzikante uit Michigan zorgt er misschien voor dat haar songs zich niet heel makkelijk opdringen, maar de stem van Lily Talmers zorgt wel voor een duidelijk eigen geluid en het is een geluid waar het gevoel en de emotie van af spatten. Dat past uitstekend bij de songs op het album, die ook wat melancholisch of zelfs wat weemoedig van aard zijn.

Het klinkt af en toe behoorlijk heftig of minstens zwaar aangezet en dat effect wordt versterkt door de muziek op het album. Het is muziek die over het algemeen genomen ingetogen en folky is, maar zeker wanneer strijkers worden ingezet, wordt de nodige dramatiek toegevoegd aan het geluid op It Is Cyclical, Missing You.

Het is een verrassend veelzijdig geluid, want op subtiele wijze verkent Lily Talmers verschillende uithoeken van de folk, variërend van wat psychedelische folk uit de jaren 60 tot de folkrock georiënteerde songs van Adrianne Lenker en haar band.

Ik ben er inmiddels ook achter dat je even moet wennen aan de songs op It Is Cyclical, Missing You. Nu ik vaker heb geluisterd naar het album zit de stem van Lily Talmers me minder in de weg en ik vind de zang op haar nieuwe album nu zelfs mooi. Ze is bovendien een getalenteerd songwriter en slaagt er in om een geluid te creëren dat anders klinkt dan alles dat er al is en dat is knap in dit overvolle genre.

Het is dan ook jammer dat er relatief weinig aandacht is voor de albums van de singer-songwriter uit Ann Arbor, want ook haar vorige albums steken in kwalitatief opzicht absoluut boven het maaiveld uit. Mijn advies: neem even de tijd voor de muziek van Lily Talmers. Uiteindelijk gaat ze je overtuigen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lina Tullgren - Decide Which Way The Eyes Are Looking - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lina Tullgren - Decide Which Way The Eyes Are Looking
Helaas weinig aandacht voor Decide Which Way The Eyes Are Looking van Lina Tullgren de afgelopen week, maar de muzikant uit Los Angeles heeft echt een mooi en interessant indierock album afgeleverd

Lina Tullgren maakte al twee interessante soloalbums, maar zet een volgende stap op Decide Which Way The Eyes Are Looking, dat in alle opzichten een interessant album is. Het is een album dat net als zijn voorgangers in de basis bestaat uit elementair elektrisch gitaarspel en de mooie stem van de muzikant uit Los Angeles, maar dit keer zijn flink wat instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers en blazers. Desondanks klinkt de muziek van Lina Tullgren behoorlijk subtiel. De Amerikaanse muzikant maakt indierock songs met een kop en een staart, maar het klinkt een stuk eigenzinniger dan gebruikelijk in het genre. Echt een bijzonder album. Ga dat horen.

Lina Tullgren is een Amerikaanse muzikant die zichzelf ziet als non-binair persoon. Dat zal momenteel niet meevallen in het door idiote decreten geregeerde land, maar hopelijk is de muziekscene van Los Angeles waarin Lina Tullgren opereert nog wat ruimdenkender dan andere delen van het land.

Ik kende Lina Tullgren tot voor kort alleen van het album dat werd gemaakt met collega muzikant Alec Toku Whiting. Unfamiliar Ceilings was in 2022 een behoorlijk onconventioneel album, waar ik eerlijk gezegd helemaal niets interessants in hoorde. Ik schreef het deze week verschenen Decide Which Way The Eyes Are Looking daarom ook zeker niet direct op voor een plekje op de krenten uit de pop, maar het derde soloalbum van Lina Tullgren is een interessant album.

Dat had ik kunnen weten als ik naar de eerste twee soloalbums van de Amerikaanse muzikant had geluisterd, want zowel Won uit 2017 als Free Cell uit 2019 zijn verrassend goede albums. Het zijn albums die de in Portsmouth, New Hampshire, geboren maar tegenwoordig dus vanuit het Californische Los Angeles opererende muzikant makkelijk overtreft met het deze week verschenen derde album.

Op Won en Free Cell liet Lina Tullgren wat ruwe indierock songs horen en die zijn ook weer te horen op Decide Which Way The Eyes Are Looking, al klinkt het nieuwe album wel wat verzorgder, voller en gevarieerder dan de twee voorgangers. Het is een album dat liefhebbers van wat avontuurlijker klinkende indierock zeker zal aanspreken.

Lina Tullgren haalde flink wat muzikale vrienden naar de huisstudio in Los Angeles en streefde tijdens de opnames niet naar perfectie. Het voorziet Decide Which Way The Eyes Are Looking van een wat lo-fi en experimenteel karakter, maar de muzikant uit Los Angeles laat op het album ook absoluut zeer aansprekende songs horen.

Net als op de eerste twee albums staan de elektrische gitaar en de stem van Lina Tullgren centraal in de songs. Het gitaarspel is elementair en past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikant. Waar Lina Tullgren het op de eerste twee albums voor een belangrijk deel liet bij gitaar en zang, zijn nu flink wat instrumenten toegevoegd aan de songs. Met name de bijdragen van strijkers en blazers vallen op, maar ondanks de veelheid aan instrumenten blijft de muziek van Lina Tullgren behoorlijk sober.

Het tempo in de muziek ligt vaak laag en ook de zang sleept zich vaak wat langzaam voort, wat de songs van de muzikant uit Los Angeles voorziet van een bijzondere sfeer. Het klinkt allemaal een stuk experimenteler dan de muziek van de smaakmakers van de indierock van het moment, maar de muziek van Lina Tullgren is hierdoor ook een stuk spannender.

Ik geef eerlijk toe dat ik het bij eerste beluistering nog wel wat doorbijten vond, maar bij herhaalde beluistering vond ik Decide Which Way The Eyes Are Looking eigenlijk steeds mooier. De muziek en de zang van Lina Tullgren zijn eigenzinnig en dat geldt ook voor de songs op het album, maar ontoegankelijk is het zeker niet. Sterker nog, als ik nu naar het album luister zou ik de songs van de Amerikaanse muzikant bijna als sprookjesachtig omschrijven. Het is een album voor een wat kleiner publiek, maar dat publiek gaat wel smullen van Decide Which Way The Eyes Are Looking. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Linda Hoover - I Mean To Shine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Linda Hoover - I Mean To Shine
In 1970 nam de piepjonge Amerikaanse muzikante Linda Hoover, samen met de muzikanten en de producer van Steely Dan, een mooi en bijzonder debuutalbum op, dat echter nooit zou verschijnen, tot nu dan

Ik ging er even van uit dat I Mean To Shine van Linda Hoover een gloednieuw album was en dan doet het wel wat ouderwets aan. Het debuut van Linda Hoover heeft alle recht en reden om wat ouderwets te klinken, want het album stamt uit 1970, maar zou nooit worden uitgebracht. Het is een klein wonder, want het album dat werd geproduceerd door niemand minder dan Gary Katz en waaraan stevig werd bijgedragen door Steely Dan muzikanten Walter Becker en Donald Fagen, was zeer waarschijnlijk zeer succesvol en invloedrijk geworden. Het liep voor Linda Hoover helaas anders door een zakelijk conflict tussen platenbonzen, maar 52 jaar na de geplande release ziet I Mean To Shine gelukkig alsnog het licht. Het is, ook met de oren van nu, een prachtplaat.

Tussen de releases van deze week vond ik I Mean To Shine van ene Linda Hoover. Bij beluistering van het album raakte ik onder de indruk van de stem van deze Linda Hoover, maar de wat gedateerd klinkende jaren 70 productie stond me uiteindelijk toch wat tegen. Ik had I Mean To Shine al bijna terzijde geschoven, tot ik het album tegen kwam op de lijst met de Record Store Day releases van deze week en het bijzondere verhaal achter het album las.

Dat I Mean To Shine wat gedateerd klinkt blijkt niet zo gek, want het album stamt uit 1970, al is het destijds nooit verschenen. Linda Hoover was veertien jaar oud toen ze in 1966 werd ontdekt door producer Gary Katz, die in de jaren 70 onder andere bekend zou worden door de perfect geproduceerde albums van Steely Dan. Gary Katz beloofde de piepjonge Linda Hoover een platencontract wanneer ze haar school zou hebben afgerond en kwam deze belofte na toen Linda Hoover in 1970 de universiteit al snel verliet en koos voor een onzeker bestaan als muzikant.

Gary Katz produceerde I Mean To Shine en riep voor de muziek op het album de hulp in van de op dat moment nog onbekende Steely Dan voormannen Walter Becker en Donald Fagen, die ook meeschreven aan flink wat songs op het album. Er kwamen nog flink wat andere topmuzikanten naar de studio in New York, want de platenmaatschappij had grootse plannen met Linda Hoover.

Er ontstond echter een wat suf zakelijk conflict over de rechten, waardoor het album uiteindelijk op de plank terecht kwam. Walter Becker en Donald Fagen zouden niet veel later wereldberoemd worden met Steely Dan, maar Linda Hoover verdween gedesillusioneerd in de anonimiteit.

Decennia later kreeg de Amerikaanse muzikante de originele tapes van I Mean To Shine in handen en na een aantal bijzondere bewerkingen, waaronder twaalf uur in een oven, bleek alles gelukkig nog loepzuiver op de band te staan en kon worden nagedacht over een release van het album. Die release is er nu, 52 jaar nadat het album werd opgenomen.

Het is misschien even wennen aan het toch wel wat gedateerde geluid op het album, maar dat gaat een stuk makkelijker wanneer je weet dat het gaat om een vergeten klassieker uit een ver verleden. In muzikaal opzicht is I Mean To Shine overigens een interessant album, zeker als je flarden van het zo herkenbare Steely Dan geluid hoort of topgitarist Jeff “Skunk” Baxter hoort schitteren.

I Mean To Shine is een behoorlijk veelzijdig album met invloeden uit de folk, country, jazz en pop. Het is een album met misschien wat ouderwets aandoende, maar toch ook verrassend tijdloos klinkende songs, die net als de muziek beter tot zijn recht komen wanneer je weet dat ze ruim vijftig jaar oud zijn.

Linda Hoover maakt zelf de meeste indruk met haar bijzondere stem en al het gevoel waarmee ze haar songs vertolkt. Het is een prestatie die nog wat knapper wordt wanneer je je beseft dat ze tijdens de opnames van het album pas 18 jaar oud was. Het is ook nog eens een stem die mooier wordt naarmate je het album vaker beluistert.

Het is niet moeilijk om je voor te stellen wat er was gebeurt als I Mean To Shine in 1970 wel was verschenen. Ik ben er zelf van overtuigd dat het album in dat geval nu bekend zou staan als een klassieker. Dat gaat het debuut van Linda Hoover vast niet meer worden, maar een vergeten parel is het absoluut. Vast niet de meest populaire RSD release van vandaag, maar wel een hele mooie en een hele bijzondere. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Linden - Rest And Be Thankful - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Linden is het alter-ego van de Schotse singer-songwriter Joe McAlinden, die een enkeling mogelijk zal kennen van Schotse cultbands als The Boy Hairdressers, The Groovy Little Numbers, The BMX Bandits en Superstar.

Hoewel ik de Schotse popmuziek over het algemeen een warm hart toedraag, ken ik deze bands persoonlijk niet, ook al had The Groovy Little Numbers met Teenage Fanclub voormannen Norman Blake en Gerard Love twee van mijn muzikale helden in de gelederen.

Ook de eerste soloplaat van Joe McAlinden heb ik drie jaar geleden niet opgepikt, maar zijn tweede plaat onder de naam Linden is me gelukkig niet ontgaan. Op Rest And Be Thankful maakt Linden muziek die de zon overvloedig laat schijnen en bovendien de Schotse popmuziek weer eens nadrukkelijk op de kaart zet.

Rest And Be Thankful herinnert aan de hoogtijdagen van Teenage Fanclub, maar ook invloeden van The Beatles en The Beach Boys en invloeden uit de eigenzinnige Schotse gitaarpop van de jaren 90 hebben hun sporen nagelaten op Rest And Be Thankful. Tenslotte doet de muziek van Linden wel wat denken aan de prachtplaat van de supergroep van Norman Blake en Joe Pernice, The New Mendicants; een plaat die twee jaar geleden helaas schandalig weinig aandacht kreeg.

Ook voor de productie van zijn tweede soloplaat deed Linden weer een beroep op de gelukkig weer grotendeels herstelde Edwyn Collins en Sebastian Lewsley, maar het opnameproces verliep dit keer anders. Rest And Be Thankful werd samen met de band van Linden opgenomen in een Schots vissersdorp. De band zorgt voor een wat energieker geluid, terwijl de locatie heeft gezorgd voor een lekker ontspannen sfeer.

Linden heeft zoals gezegd een plaat vol zonnestralen gemaakt, maar zoals zo vaak bij Schotse bands krijgen ook de donkere wolken een kans, waardoor de muziek van Linden afwijkt van die van de Californische soortgenoten.

Op Rest And Be Thankful domineert de frisse gitaarpop zoals Teenage Fanclub die ooit maakte. Het is gitaarpop vol aanstekelijke gitaarlijnen, bijzonder aangename zang en zo nu en dan fraaie harmonieën. Het geluid van Linden wordt vervolgens incidenteel verrijkt met fraai klinkende strijkers, een lekker op de voorgrond tredende piano en mooi ingetogen spelende blazers. Met name wanneer blazers worden ingezet raakt de tweede plaat van Linden nadrukkelijk aan de Northern Soul uit de jaren 70 en dat klinkt nog altijd bijzonder aangenaam; net als de gitaarpop die de rest van de plaat domineert.

Rest And Be Thankful van Linden duurt maar net een half uur, maar het is een half uur genieten van heerlijk melodieuze muziek met inhoud, die het uitstekend doet bij de aangename zonnestralen van de laatste weken. Een bescheiden parel in het enorme aanbod van het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindi Ortega - Faded Gloryville - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese maar al jaren vanuit Nashville opererende singer-songwriter Lindi Ortega geldt al lange tijd als grote belofte, maar tot het in 2013 verschenen Tin Star wist ze me niet echt te raken.

Tin Star deed dat wel en ik had eerlijk gezegd verwacht dat de plaat in veel bredere kring omarmd zou worden. Zeker in Nederland kreeg Tin Star echter nauwelijks aandacht, waardoor ook haar nieuwe plaat Faded Gloryville helaas weer in de anonimiteit dreigt te verdwijnen.

Het is zonde, doodzonde zelfs, want ook op haar nieuwe plaat maakt Lindi Ortega muziek die er toe doet. Het is muziek die diep is geworteld in de countrymuziek uit de jaren 70, maar de muziek van de Canadese met Ierse en Mexicaanse roots heeft ook zeker raakvlakken met de muziek van ‘angry young country women’ als Miranda Lambert en Gretchen Wilson of de muziek van jonge countrysterren als Ashley Monroe en Kacey Musgraves.

Sterkste wapen van Lindi Ortega is haar krachtige en veelzijdige stem, die de afgelopen jaren al is vergeleken met die van legendes als Patsy Cline, Loretta Lynn en, vooruit, Dolly Parton. Het is een stem die gemaakt lijkt voor country tearjerkers met een flinke snik, maar ook in uitstapjes richting 50’s rockabilly en rock ‘n roll of in een heerlijke soulvolle versie van Bee Gees kraker To Love Somebody blijft Lindi Ortega gemakkelijk overeind.

De buitengewoon fraaie productie van John Paul White (Civil Wars) en Ben Tanner (Alabama Shakes) en de prima Nashville muzikanten (met een hoofdrol voor de gitarist) dragen zeker bij aan het luisterplezier, want wat klinkt deze plaat geweldig en wat knalt de stem van Lindi Ortega uit de speakers.

Sinds Tin Star heeft Lindi Ortega tenslotte ook nog eens een flinke sprong gemaakt wanneer het gaat om de kwaliteit van haar songs. Faded Gloryville is een plaat zonder zwakke momenten en dit ondanks de grote veelzijdigheid.

Het is een plaat die daarom kan concurreren met de prima en in Nederland helaas onderschatte plaat van Kacey Musgraves, maar ook liefhebbers van net wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek zouden probleemloos moeten kunnen vallen voor de gloedvolle country van Lindi Ortega. Ik ben sinds Tin Star al helemaal om, maar deze bevalt me nog veel beter. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindi Ortega - Liberty - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lindi Ortega maakte met Little Red Boots (2011), Cigarettes & Truckstops (2012), Tin Star (2013) en Faded Gloryville (2015) vier prima platen.

Het zijn platen die binnen de Americana een opvallend breed palet bestrijken en moeiteloos variëren tussen country uit het verleden, country uit het heden, rock ’n roll, rockabilly, soul en Mexicaanse muziek, om maar een aantal belangrijke invloeden te noemen.

Met name Tin Star en Faded Gloryville waren zo mooi en overtuigend dat ik ook in Nederland recensies vol superlatieven had verwacht, maar helaas bleef het hier vooral stil rond de platen van Lindi Ortega.

Het heeft de uit het Canadese Toronto afkomstige muzikante, die in de Verenigde Staten en Canada overigens wel werd overladen met Grammy en Juno nominaties, er gelukkig niet van weerhouden om nog maar eens een prachtplaat af te leveren. Ook het deze week verschenen Liberty laat een bijzonder eigen geluid horen en het is als je het mij vraagt een geluid dat ook hier in Nederland flink wat lof zou moeten oogsten.

Ook op Liberty bestrijkt de Canadese muzikante met Iers en Mexicaans bloed een opvallend breed palet. Lindi Ortega heeft absoluut een voorliefde voor country uit het verleden, maar verrijkt haar muziek ook dit keer met uiteenlopende invloeden. Het zijn de invloeden uit onder andere de rock ’n roll, die ook op haar vorige platen al een belangrijke rol speelden, maar Liberty heeft zich ook laten inspireren door filmmuziek in het algemeen en door de spaghetti westerns van Ennio Morricone in het bijzonder.

Liberty bevat een aantal heerlijke lome songs die het goed zouden doen in deze westerns of in tv series als True Detective en Twin Peaks en je meenemen naar obscure nachtclubs in oorden waar het meestal net wat te warm en broeierig is dan goed voor je is.

De country-noir achtige klanken passen perfect bij de stem van Lindi Ortega, die gemaakt lijkt voor country. Het is een stem die zwoel kan fluisteren en bijzonder stevig uit kan halen, maar ook diep kan ontroeren met een prachtige snik. Het voorziet de songs op Liberty van een bijzondere sfeer en het is een sfeer waar ik van houd.

Het bijzondere geluid van Lindi Ortega werd niet alleen ontleend aan de soundtracks van Ennio Morricone, maar ook aan soundtracks bij tal van andere films, waaronder die van Quentin Tarantino, die door Lindi Ortega en producer Skylar Wilson (Justin Townes Earle, Andrew Combs, Caitlin Rose) werden uitgeplozen voordat ze samen met flink wat prima muzikanten (waaronder een geweldige pedaal steel speler) een studio in Nashville in doken.

Liberty heeft wel wat raakvlakken met de eveneens deze week verschenen prachtplaat van Kacey Musgraves, maar waar de laatste tegen de pop aan schuurt, duikt Lindi Ortega diep in de archieven van de Amerikaanse rootsmuziek. Liberty zal daarom vast wat minder gaan verkopen dan de laatste plaat van Kacey Musgraves, maar is in artistiek opzicht absoluut interessant, bijvoorbeeld voor de grote groep kritische liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die Nederland rijk is. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsay Ellyn - Queen Of Nothing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Het valt voor een debuterend muzikant niet mee om aandacht te trekken, maar het door mij bij toeval ontdekte Queen Of Nothing van Lindsay Ellyn verdient deze aandacht absoluut

Na beluistering van een rootsalbum dat niet al te veel indruk maakte, werd ik door Spotify verrast met het debuutalbum van de uit Nashville afkomstige Lindsay Ellyn. Het is een album dat opvalt door een mooi vol en warm geluid, door bijzonder aangenaam klinkende vocalen en door een stel prima songs, die passen binnen de muzikale tradities in Nashville, maar die gelukkig niet al te glad, maar juist heerlijk oorspronkelijk klinken. Het luistert direct bijzonder lekker weg, maar de songs van Lindsay Ellyn weten zich ook op de wat langere termijn makkelijk staande te houden. Het is dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar deze zou ik niet laten liggen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsay Lou - Queen Of Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lindsay Lou - Queen Of Time
De Amerikaanse muzikante Lindsay Lou was in het verleden vooral actief in de bluegrass, maar levert met Queen Of Time een verrassend veelzijdig en zowel in muzikaal als vocaal opzicht ijzersterk album af

AllMusic.com schaart Queen Of Time van Lindsay Lou onder de beste countryalbums van 2023. Daar is wel wat voor te zeggen, maar het is ook veel meer dan een countryalbum. Lindsay Lou heeft een verleden in de bluegrass, maar op Queen Of Time kan ze in meerdere uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek uit de voeten. De muzikante uit Nashville laat zich op Queen Of Time begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, waaronder de nodige snarenwonders, waardoor het album fantastisch klinkt. Lindsay Lou schrijft ook nog eens uitstekende songs en is een prima zangeres, waardoor haar nieuwe album makkelijk indruk maakt en dat vervolgens blijft doen.

Queen Of Time van Lindsay Lou heb ik afgelopen herfst zeker beluisterd. Het is een album dat me direct opviel door bijzonder mooi snarenwerk en door een mooie en emotievolle stem. Op een of andere manier, en waarschijnlijk door het enorme aanbod afgelopen herfst, verloor ik het album echter ook weer snel uit het oog, tot AllMusic.com het vorige week schaarde onder de mooiste countryalbums van 2023.

De hernieuwde kennismaking met het album viel me zeker niet tegen en dit keer bleek Queen Of Time van Lindsay Lou een blijvertje. Lindsay Lou is een muzikante uit Nashville, Tennessee, die de afgelopen jaren vooral aan de weg timmerde in de bluegrass scene. Ze maakte een aantal soloalbums en een aantal albums met haar band The Flatbellys, maar het op het eigenzinnige Kill Rock Stars label verschenen Queen Of Time moet gaan zorgen voor de doorbraak van Lindsay Lou.

Ik heb geen idee hoe het album het in de Verenigde Staten heeft gedaan, maar in Nederland heb ik er helaas niet veel over gelezen. Dat is jammer, want de muzikante uit Nashville heeft veel te bieden. In de openingstrack verrast ze direct met haar mooie stem en het gevoel waarmee ze haar songs vertolkt. Lindsay Lou zingt met veel emotie, maar haar stem klinkt ook warm.

Het is een stem die mee kan met de vaak mooie stemmen in de bluegrass en die ook uitstekend uit de voeten kan in de countrymuziek die pop Queen Of Time eveneens een belangrijke rol speelt. De zang op Queen Of Time doet me heel af en toe en met name in de door bluegrass beïnvloede songs wat denken aan Alison Krauss, maar de zang van Lindsay Lou klinkt wel wat minder clean en kan ook rauw en doorleefd klinken.

De zang op Queen Of Time is dik in orde, maar ook in muzikaal opzicht heeft Lindsay Lou een fraai album afgeleverd. In de openingstrack speelt levende bluegrass legende Jerry Douglas de sterren van de hemel op zijn dobro, maar ook het mandoline spel van Dominick Leslie trekt de aandacht. Fraai snarenwerk keert terug in alle songs op Queen Of Time, dat verrassend veelzijdig is ingekleurd door flink wat topmuzikanten. Naast al het fraaie snarenwerk verdient ook zeker de soepel spelende ritmesectie een eervolle vermelding, net als de in het genre wat atypische synths.

Het album van Lindsay Lou is niet alleen veelzijdig ingekleurd, maar verwerkt ook uiteenlopende invloeden. Soms hoor je vooral bluegrass, soms domineert de country, maar de Amerikaanse muzikante kan ook uit de voeten met Fleetwood Mac achtige pop, met folk, met psychedelica en zelfs met wereldmuziek.

Lindsay Lou heeft een aantal persoonlijke songs geschreven over verlies, echtscheiding en de coronapandemie die zoveel muzikanten werkloos thuis deed zitten, maar Queen Of Time is zeker geen zwaar klinkend album. De muzikante uit Nashville schrijft niet alleen uitstekende songs, maar kan ook uit de voeten met songs van anderen zoals in de door Maya de Vitry en Phoebe Hunt geschreven openingstrack Nothing Else Matters en de zwoele vertolking van Billy Swan's I Can Help.

Door het wat traditionele werk op een deel van het album viel het kwartje bij mij niet direct in september, maar Queen Of Time is zeker geen traditioneel album. Het is wel een album dat steeds mooier wordt en dat Lindsay Lou wat mij betreft op de kaart zet als een groot talent. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsey Buckingham - Lindsey Buckingham - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lindsey Buckingham - Lindsey Buckingham
Na het verlaten van Fleetwood Mac in 2018 keert Lindsey Buckingham terug met een ijzersterk soloalbum, waarop hij laat horen hoeveel invloed hij had op het geluid van de band en wat een geweldig songwriter hij nog altijd is

Het nieuwe soloalbum van Lindsey Buckingham is direct vanaf de eerste noten een feest van herkenning. De Amerikaanse muzikant reproduceert in een aantal tracks het glorieuze geluid van Fleetwood Mac, maar maakt ook uitstapjes richting de jaren 60 of het heden. Zijn zo herkenbare stem en gitaarspel klinken direct vertrouwd, maar ook de songs zijn in vrijwel alle gevallen van het niveau dat we van Lindsey Buckingham gewend zijn. Een aantal songs had niet misstaan op de albums van Fleetwood Mac, maar ook het solo oeuvre van de Amerikaanse muzikant wordt verrijkt op een album dat zomaar kan uitgroeien tot zijn beste soloalbum tot dusver, wat een prestatie van formaat mag worden genoemd.

Toen Lindsey Buckingham aan het begin van de jaren 70, samen met Stevie Nicks, opdook als het duo Buckingham Nicks, kon niemand vermoeden hoeveel invloed ze zouden krijgen op de popmuziek van de jaren 70 en 80. Na een goed ontvangen, maar ook snel vergeten titelloos debuut, werd het tweetal ingelijfd door de Britse band Fleetwood Mac. De rest is geschiedenis.

De invloed van Lindsey Buckingham op het nieuwe geluid van Fleetwood Mac was groot. Alle albums die de band tussen 1975 en 1987 maakte bevatten nadrukkelijk het uit duizenden herkenbare stempel van Lindsey Buckingham. Na het succesvolle Tango In The Night uit 1987 verliet hij de band en sindsdien komt en gaat hij bij de band die nog met veel succes op het podium staat, maar sinds het genoemde album uit 1987 geen baanbrekend werk meer heeft afgeleverd.

Het laatste vertrek van Lindsey Buckingham uit de band, heeft naar verluidt alles te maken met het deze week verschenen titelloze soloalbum van de Amerikaanse muzikant, dat in 2018 al klaar lag, maar niet samenviel met de plannen om het vijftigjarig bestaan van Fleetwood Mac groots te vieren.

We hebben alsnog drie jaar moeten wachten op het nieuwe soloalbum van Lindsey Buckingham. Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van het album, maar alles met de ellende die hem trof (gezondheidsproblemen, een echtscheiding en het vertrek uit de band die hem nog altijd lief is).

Lindsey Buckingham had al een aantal uitstekende soloalbums op zijn naam staan, maar het deze week verschenen album steekt er wat mij betreft boven uit. Direct vanaf de openingstrack hoor je hoe groot de invloed van Lindsey Buckingham op het geluid van Fleetwood Mac is geweest. Openingstrack Scream had niet misstaan op een van de albums die de Amerikaanse band in haar beste jaren maakte en dat geldt voor veel tracks op het album.

De karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikant, zijn al even herkenbare gitaarspel en het slimme gebruik van vervormde koortjes, die bijna suggereren dat voormalige kompanen Stevie Nicks en Christine McVie van de partij zijn, roepen onmiddellijk herinneringen op aan het werk van Fleetwood Mac, waarbij Lindsey Buckingham zich zowel laat beïnvloeden door de perfecte pop van Rumours, het avontuur van Tusk, de magie van het onderschatte Mirage of de vernieuwing van Tango In The Night.

In een aantal songs op het album voorziet Lindsey Buckingham het jaren 70 geluid van Fleetwood Mac van een jaren 60 gevoel, maar de muzikant die volgende maand zijn 72e verjaardag hoopt te vieren, sleept het Fleetwood Mac geluid hier en daar ook op bijzondere wijze het nieuwe millennium in, bijvoorbeeld met interessante ritmes.

Lindsey Buckingham knutselde zijn nieuwe album in zijn eentje in elkaar en staat niet alleen stil bij de muziek van Fleetwood Mac die hem wereldberoemd maakte, maar ook bij de muziek waarmee hij opgroeide, wat een aantal nostalgische momenten en rustpunten oplevert.

Uitvoerig teruggrijpen op het verleden levert lang niet altijd interessante albums op, maar het niveau op het nieuwe album van Lindsey Buckingham is hoog, heel hoog. Een aantal songs had zoals gezegd niet misstaan op de beste albums van Fleetwood Mac, maar ook de andere songs op het album lopen over van vakmanschap en inspiratie. Ik had geen hele hoge verwachtingen van dit album, maar het was vanaf de eerste noten genieten en dat blijft het. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsey Buckingham & Christine McVie - Buckingham McVie - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lindsey Buckingham maakte in 1973 samen met zijn toenmalige partner Stevie Nicks een plaat die verstrekkende gevolgen zou hebben.

Buckingham Nicks (helaas niet te vinden op Spotify of Apple Music) was niet eens zo heel succesvol, maar trok wel de aandacht van een wat kwakkelende Britse band die in Los Angeles zocht naar vers bloed.

Lindsey Buckingham en Stevie Nicks werden dankzij de aangename softpop van hun titelloze debuut ingelijfd bij Fleetwood Mac, dat in de jaren die volgden miljoenen platen zouden verkopen.

Sinds een jaar of vier toert Fleetwood Mac weer in de bezetting die klassiekers als Rumours en Tusk maakte, wat dit jaar zomaar een nieuwe plaat van de band op had kunnen leveren. Op het laatste moment koos Stevie Nicks echter toch voor een soloplaat en was de eerste Fleetwood Mac plaat sinds Say You Will uit 2003 helaas van de baan.

Lindsey Buckingham en Christine McVie besloten uiteindelijk om de plaat toch te maken en onder hun beider namen uit te brengen. Ruim 44 jaar na het invloedrijke Buckingham Nicks is er nu dus Buckingham McVie.

Het tweetal werd in de studio overigens bijgestaan door John McVie en Mick Fleetwood, waardoor 4/5 van de legendarische Fleetwood Mac bezetting is te horen. Samen met producer Mitchell Froom hebben de vier leden van de zo succesvolle band een plaat gemaakt die zeer nadrukkelijk voortborduurt op platen als Tango In The Night uit 1987 en Say You Will uit 2003. Het is een plaat die het niveau van de echte Fleetwood Mac klassiekers (en het niveau van Tango In The Night) niet haalt, maar een slechte plaat is Buckingham McVie zeker niet.

De twee schreven gezamenlijk drie van de tien songs op de plaat, waarvan Christine McVie er nog twee en Lindsey Buckingham er nog vijf toevoegde. Christine McVie blijft behoorlijk dicht bij de songs die ze in het verleden bijdroeg aan Fleetwood Mac Albums, terwijl de samen geschreven tracks het zo herkenbare Fleetwood Mac geluid laten horen. In zijn eigen songs kleurt Lindsey Buckingham wat meer buiten de lijntjes, wat geslaagde en minder geslaagde songs oplevert, maar altijd zorgt voor prima gitaarwerk.

Buckingham McVie bevat op het eerste gehoor geen songs die over 40 jaar net zo memorabel zijn als de grote songs van Rumours en Tusk, maar voor liefhebbers van de muziek waarmee Fleetwood Mac de popmuziek veranderde valt er zeker genoeg te genieten op de plaat van Lindsey Buckingham en Christine McVie.

Hier en daar grijpt het tweetal nadrukkelijk terug op de archieven van Fleetwood Mac, wat nog eens versterkt wordt door het zo herkenbare drumwerk van Mick Fleetwood en de al even kenmerkende baslijnen van John McVie. Het is niet moeilijk om de vocalen en koortjes van Stevie Nicks er bij te denken, wat een hele acceptabele Fleetwood Mac plaat had opgeleverd.

Waar Lindsey Buckingham op Buckingham Nicks in 1973 baanbrekend bezig was en een nieuw geluid in de stijgers zette, is de Amerikaan op Buckingham McVie vooral trendvolgend. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant klinkt de plaat erg lekker en wint hij absoluut aan kracht wanneer de zon wat feller schijnt en de volumeknop wat wordt verder opengedraaid. Al met al genoeg redenen om tevreden te zijn met de inspanningen van Lindsey Buckingham en Christine McVie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsey Webster - Back To Your Heart - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het vorige maand verschenen Back To Your Heart van de uit New York afkomstige zangeres Lindsey Webster is voorzien van het etiket “smooth jazz” en dat is een etiket dat over het algemeen niet hoeft te rekenen op veel waardering van de critici.

Bij “smooth jazz” denk ik zelf eerlijk gezegd ook vooral aan muzikaal behang, maar ook muzikaal behang kan bij vlagen best de moeite waard zijn.

Back To Your Heart van Lindsey Webster vind ik overigens veel meer dan muzikaal behang, want de singer-songwriter uit New York is wat mij betreft een groot talent.

Jazz staat centraal op deze plaat, maar het is zeker niet de aalgladde jazz die je op basis van het etiket zou verwachten. Lindsey Webster verrijkt haar jazz met volop invloeden uit de soul en de pop en creëert met al deze invloeden een geluid dat bijzonder aangenaam maar ook interessant is.

De Amerikaanse singer-songwriter schreef alle songs op Back To Your Heart zelf en het zijn songs die opvallen en zeker niet voor de makkelijkste weg kiezen. Ook in muzikaal opzicht is de derde plaat van Lindsey Webster avontuurlijker dan je op basis van de omschrijving zou verwachten. De jazzmuzikanten die haar begeleiden zetten een heerlijk laid-back en zwoel geluid neer, maar staan ook garant voor hele mooie accenten, bijvoorbeeld van de saxofoon.

Het maakt van Back To Your Heart een plaat die bijzonder aangenaam voortkabbelt op de late avond, maar het is ook een plaat die verrast. Zowel qua songs als qua instrumentatie en productie is de plaat van Lindsey Webster indrukwekkend, maar over het sterkste wapen van de Amerikaanse hebben we het nog niet eens gehad. Dit sterkste wapen is haar stem, die op Back To Your Heart verrassend krachtig en veelkleurig blijkt.

Lindsey Webster kan net zo lekker jazzy zingen als Norah Jones of Diana Krall, maar kan ook lekker soulvol uithalen, waarbij haar stem raakt aan die van Joss Stone. Bij beluistering van de plaat duiken in vocaal opzicht ook nog wat echo’s uit het verleden op.

In de wat meer pop georiënteerde songs doet de stem van Lindsey Webster heel af en toe denken aan die van Mariah Carey, al blijven de overbodige toonladdertjes gelukkig achterwege. In de wat meer soulvolle tracks moet ik met enige regelmaat denken aan de platen van Anita Baker, maar de naam die bij beluistering van Back To Your Heart bij mij het vaakst op komt is die van Sade. Net als de Nigeriaanse popprinses, die met name in de jaren 80 fraaie platen afleverde, kan Lindsey Webster heerlijk zwoel zingen, maar slaagt ze er ook in om je als luisteraar op het puntje van de stoel te houden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik met veel scepsis begon aan beluistering van deze plaat, maar inmiddels is de muziek van Lindsey Webster hier een graag geziene en voor gehoorde gast. Ik ben er verder van overtuigd dat deze plaat bij meer liefhebbers van soulvolle of jazzy pop in de smaak moet kunnen vallen. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Linn Koch-Emmery - Being The Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Linn Koch-Emmery debuteert met een album dat vaak lekker stevig klinkt, maar zoals het een Zweedse muzikante betaamt verloochent ze het vermogen om perfecte popliedjes te schrijven niet

Being The Girl bevat slechts 26 minuten muziek en is voorbij voor je er erg in hebt. Als je nog een keer luistert hoor je een flink aantal geweldige popliedjes die goed aansluiten bij de Zweedse kunst van het schrijven van nagenoeg perfecte popliedjes. Linn Koch-Emmery kleurt die popliedjes soms lekker stevig in met flink wat gitaren, maar ze kan toch niet verbergen dat ze een echte popprinses is. Het is er een die toch net wat anders klinkt dan de meeste van haar soortgenoten, maar Being The Girl verleidt desondanks bijzonder makkelijk met een aantal prima popliedjes en een aantal hele goede popliedjes, die na één keer horen voorgoed in je hoofd zitten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lisa Germano - Geek The Girl (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lisa Germano - Geek The Girl (1994)
Vrouwelijke singer-songwriters timmerden in de jaren 90 behoorlijk aan de weg, maar er verschenen niet veel albums die zo mooi, indringend en bijzonder zijn als Geek The Girl van de Amerikaanse muzikante Lisa Germano

Het is moeilijk te geloven, maar Geek The Girl van Lisa Germano is alweer meer dan 30 jaar oud. Het is een album dat in 1994 werd overladen met superlatieven, maar inmiddels helaas wat vergeten is. Het is een album dat nog net zo spannend en urgent klinkt als meer dan 30 jaar geleden, maar Geek The Girl klinkt ook nog altijd even mooi en indrukwekkend. Het is een album dat opvalt door de fantastische productie van Malcolm Burn, maar ook door de bijzondere songs van Lisa Germano en haar eigenzinnige zang. Het is een album dat in commercieel opzicht niet zoveel deed, maar in artistiek opzicht bleef Lisa Germano de concurrentie ver voor.

In lijstjes met de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden domineren albums uit de late jaren 60 en uit de jaren 70. In deze periode werden inderdaad heel veel goede albums gemaakt, maar dat was ook zeker het geval in de jaren 90, waarin ik mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen ontwikkelde.

Een van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriter albums uit de jaren 90 is een wat vergeten album, want hoe vaak hoor je nog iets over Geek The Girl van Lisa Germano? Het in 1994 verschenen album is wat mij betreft het beste album van de Amerikaanse muzikante, maar het is zeker niet haar enige wapenfeit.

Lisa Germano dook in de jaren 80 op als violiste in de band van John Mellencamp en was als violiste ook te horen op flink wat andere albums. Aan het begin van de jaren 90 probeerde ze een solocarrière van de grond te krijgen. Ze maakte twee heel behoorlijke albums, maar met haar derde album Geek The Girl leverde ze in 1994 haar meesterwerk af.

Er volgde nog een handvol prima albums en een glansrol op het album van de gelegenheidsband OP 8, maar sinds 2013 is het helaas stil rond de muzikante uit Mishawaka, Indiana, die recent wel weer tourde met John Mellencamp en aan nieuw materiaal schijnt te werken.

Terug naar 1994, het jaar waarin Geek The Girl verscheen. Op het album werkt Lisa Germano samen met producer Malcolm Burn, die destijds veel met Daniel Lanois werkte en een paar jaar eerder het briljante Living With The Law van Chris Whitley had geproduceerd. De hand van Malcolm Burn is hoorbaar op het vaak wat broeierig en mysterieus klinkende Geek The Girl.

Lisa Germano speelt echter zelf de hoofdrol op een album, dat iets meer dan 30 jaar later is uitgegroeid tot een cultalbum. Dat het meesterwerk van Lisa Germano nooit verder is gekomen dan de cultstatus is op zich niet verbazingwekkend, want het is niet het makkelijkste album. Het is op hetzelfde moment een wonderschoon album, want Lisa Germano stijgt op haar derde album boven zichzelf uit.

Geek The Girl is in muzikaal opzicht een fascinerend maar ook betoverend mooi album. Lisa Germano en Malcolm Burn hebben het album voorzien van een donker en mysterieus geluid, waarin prachtige klanken worden gecombineerd met een bijna en soms echt spookachtige onderlaag.

De prachtige klanken bestaan vooral uit fraaie gitaarakkoorden en incidenteel het vioolspel van Lisa Germano, maar op de achtergrond gebeurt er van alles. Het voorziet het album van een bijzondere sfeer en het geeft de songs van Lisa Germano iets ongrijpbaars.

Net als de muziek op Geek The Girl is ook de zang op het album wonderschoon. Lisa Germano is misschien niet de beste zangeres, maar het is wel een zangeres die haar songs alle kanten op kan sturen en je het ene moment zachtjes in slaap sust en het volgende moment wakker laat worden in een nachtmerrie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante doen niet erg hun best om de luisteraar te verleiden met memorabele refreinen, maar het zijn wel songs die je bij je strot grijpen en niet denken aan los laten.

Ik had Geek The Girl, waarvan vorig jaar een fraai geremasterde versie met extra tracks van een EP verscheen, echt al heel lang niet meer beluisterd, maar ik was direct weer onder de indruk van dit wat donkere en beklemmende maar net zo goed intieme en sprookjesachtig mooie album, dat het predicaat klassieker absoluut verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lisa Hannigan - At Swim - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is al weer bijna 15 jaar geleden dat de Britse singer-songwriter Lisa Hannigan een onuitwisbare indruk maakte aan de zijde van Damien Rice.

Haar prachtige achtergrondvocalen schreeuwden werkelijk om een solocarrière en die kwam er uiteindelijk in 2008.

Na Sea Sew uit 2008 en Passenger uit 2011 is het deze week verschenen At Swim de derde soloplaat van Lisa Hannigan en, laat ik maar met de deur in huis vallen, het is met afstand haar beste plaat tot dusver.

Op Sea Sew en Passenger viel weinig toch niets aan te merken, maar bij beide platen had ik, zeker achteraf, het idee en gevoel dat Lisa Hannigan beter zou moeten kunnen. Dat dit zo is laat de Britse op indrukwekkende wijze horen op At Swim.

At Swim werd geproduceerd door The National voorman Aaron Dessner. Dessner heeft de derde plaat van Lisa Hannigan voorzien van een op het eerste gehoor behoorlijk ingetogen productie, maar het is een productie die uiteindelijk flink bijdraagt aan de schoonheid van At Swim en van de eerste tot en met de laatste noot trefzeker is.

De ingetogen maar ook veelkleurige instrumentatie voorziet de plaat van een rijk maar stemmig kleurenpalet en dompelt de vocalen van Lisa Hannigan onder in een bad van melancholie. Het is een bad waarin de prachtige stem van de Britse singer-songwriter uitstekend gedijt.

Waar Lisa Hannigan op haar vorige twee platen de urgentie geregeld uit het oog verloor, is At Swim zo’n plaat die vastgrijpt en niet meer los laat. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je goed hoe mooi de akoestische instrumentatie voortkabbelt maar ook verrast met prachtige accenten van onder andere piano en strijker. Je hoort verder vooral hoe mooi Lisa Hannigan zingt.

De vocalen op At Swim zijn vaak fluisterzacht, maar het zijn ook vocalen die betoveren en bezweren. Lisa Hannigan kan je op At Swim raken met directe en emotievolle folksongs die soms een bijna pastoraal karakter hebben, maar kan ook heerlijk wegzweven als een Scandinavische ijsprinses.

At Swim is een plaat die je onmiddellijk wilt koesteren, maar de ware pracht van de derde plaat van Lisa Hannigan komt pas naar boven als je de songs op de plaat meerdere keren hebt gehoord. Sinds die eerste noten op het debuut van Damien Rice koester ik het talent van Lisa Hannigan, maar op At Swim laat ze pas horen hoe goed ze echt is. Indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman