Iedereen noemt het grunge, maar wat mij betreft is het vooral een poging tot grunge. Misschien zeur ik wel teveel, maar naar mijn idee probeert Kiss het heel hard, maar lijken ze het genre niet te vatten. Dat Kiss gretig de ontwikkelingen van rock en metal volgt, spreekt ook niet in hun voordeel. Laten we eerlijk wezen: kun je wel oprechte pessimistische muziek verwachten van een stel oude bokken die financieel al twee decennia binnen zijn?

Kiss geeft zijn eigen draai aan het genre. De focus ligt vooral op het heel traag afspelen de doorgaans uptempo feestrock. De teksten zijn wederom kinderlijk. Toch is hier wel wat positiefs te melden, want het lukt Kiss heel aardig om een fijne sfeer neer te zetten. De muziek heeft wel wat melancholisch en ik hoor ook wel een flinke scheut gothic. Van Simmons blijf ik roepen dat hij moet stoppen met zingen en liedjes schrijven. Stanley begrijpt het iets beter, maar dat resulteert in goede momenten en helaas niet de goede songs. Grappig experiment en interessanter dan de meeste andere platen. Dat dan weer wel.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Animalize
11. Lick It Up
12. Revenge
13. Hotter Than Hell
14. Asylum
15. Crazy Nights
16. Peter Criss
17. Dressed To Kill
18. Unmasked
19. Rock And Roll Over
20. Gene Simmons
21. Hot In The Shade

Nee, als ik Bon Jovi wil horen, zet ik wel Bon Jovi op. Def Leppard vind ik afschuwelijk, dus dat gaat het niet worden. Zo ook Kiss. Het wordt inmiddels wel heel erg moeilijk om iets positiefs te vinden, want innovatief is Kiss niet en goede liedjes schrijven, zit er ook gewoon niet in voor mij. De stijl van de band is me wel duidelijk en Kiss is gewoon een soort tijdmachine. Zet een willekeurige plaat van ze op en je weet wat populair was dat jaar. De songs zijn alleen slaapverwekkend. Oerdegelijk, want slecht is het ook weer niet, maar de band voegt nul komma nul toe aan het muzikale landschap. Dit is simpelweg teren op oud succes.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Asylum
13. Crazy Nights
14. Peter Criss
15. Dressed To Kill
16. Unmasked
17. Rock And Roll Over
18. Gene Simmons

Kiss op de metaltrein. disco en pop beviel niet. De soundtrack pakte slecht uit en dus terug naar de stevige koers. Het verbaast me dan weer niet dat Kiss vooral kiest voor een gelikte metalsound en het soort waarbij de omvang van de haardos belangrijker is dan de muziek zelf. Toch moet ik nageven dat de muziek ditmaal behoorlijk vlamt. Met de opener gaan de heren al snel uit de startblokken. Danger klinkt lekker energiek en Rock And Roll Hell heeft zowaar een nummer van Gene waar ik wel waardering voor kan opbrengen. Zelfs als zanger past hij hier misschien wel beter dan Paul Stanley. I Love It Loud is dan weer klassiek wanstaltig en verder veel songs die weinig om het lijf hebben. Het gaat ook uit als een nachtkaars. De laatste songs zijn niet memorabel.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Hotter Than Hell
10. Peter Criss
11. Dressed To Kill
12. Unmasked
13. Rock And Roll Over
14. Gene Simmons

Daar sneuvelt weer een album van Kiss in mijn collectie. Eerlijk is eerlijk, ik draaide het toch al nooit en het zal ook geen pijn doen als het een nieuw baasje zal vinden. Ik kocht het ooit omdat Detroit Rock City erop staat. De gelijknamige film was de aanleiding (moet eerlijk bekennen dat ik die niet meer durf te zien, vond het vroeger een heel leuke film). Toch zijn de eerste drie songs best aardig. Zelfs Gene stoort me niet echt als zanger in God of Thunder, daarna gaat het weer snel bergafwaarts. Shout It Out Loud is natuurlijk een geinige meezinger. De productie is hier ook een stuk beter. In het geheel is het niet meer dan een redelijk album. Als ik dit vergelijk met andere grote bands van die tijd, dan blijft Kiss toch wel een heel eind achter. Was het niet zo dat er een soort Beatles/Stones rivaliteit was tussen Kiss en Queen? Wat ik zou kiezen, laat zich wel raden.

Ach... het show effect moet je ook niet onderschatten.


Tussenstand:
1. Kiss
2. Destroyer
3. Hotter Than Hell
4. Dressed To Kill

Ook wat mij betreft een volkomen nietszeggende plaat. Zelfs Rock And Roll All Night wankelt behoorlijk hier. Dat vond ik vroeger wel tof, maar nu doet het me weinig meer. De rest van het album zit daar nog een flink eind onder qua niveau. De liedjes kloppen op zich wel, maar zijn veel te simpel om indruk te maken. Daar komt ook nog bij kijken dat Criss en vooral Simmons flink wat liedjes inzingen. Alleen Stanley heeft een prima strot, dus weinig begrip voor Simmons die zijn eigen misbaksels wil inzingen.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Dressed To Kill

Jaren gespuugd op dit album en inmiddels vind ik het eigenlijk wel een van de meer geïnspireerde platen van Kiss. De goede productie helpt natuurlijk ook, want Kiss kan op plaat soms wel echt verdomd dun klinken. Een fan ben ik er nog steeds niet van. Ik houd niet snel van disco invloeden en I Was Made For Lovin' You blijft wel een soort van pet hate voor mij. Mijn voorkeur gaat vanzelfsprekend uit naar de meer hardrock geörienteerde songs, al moet ik bekennen dat Sure Know Something de beste is hier. Was vergeten dat deze van Kiss was. Verder stapt Kiss eindelijk af van de formule van simpele rockliedjes van de seventies af. Dit materiaal is net wat uitdagender. Dynasty heeft z'n goede en slechte kanten. Ik zal er nooit fan van worden. Frehley valt me nu weer tegen als zanger.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Paul Stanley
4. Love Gun
5. Destroyer
6. Dynasty
7. Hotter Than Hell
8. Peter Criss
9. Dressed To Kill
10. Rock And Roll Over
11. Gene Simmons

Prima album om het glazuur van je tanden te laten springen. Hide Your Heart was een verschrikkelijk idee. Verder is de tijd van de cd duidelijk aangebroken en duurt dit album geen comfortabele 35-40 minuten meer, maar direct een uur... Verder maken de heren Stanley en Simmons het zich erg makkelijk met een bak vol zouteloze liedjes waar de 'nanana'koortjes niet geschuwd worden. In dat uur is mijn humeur zodanig achteruit gegaan dat ik Kiss deze ochtend verder even laat zitten. Wat een afschuwelijke, superzoete plaat. Aan de andere kant: nog vijf albums, maar ik heb hier wel een album gevonden dat ik nog slechter trek dan de soloplaat van Simmons.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Asylum
13. Crazy Nights
14. Peter Criss
15. Dressed To Kill
16. Unmasked
17. Rock And Roll Over
18. Gene Simmons
19. Hot In The Shade

In de berichten hierboven worden alles al prima aangekaart. Simpele, pakkende songs in een bijzonder matige productie. Inhoudelijk heeft het echt niets te bieden. Ik snap dat een Parasite het live een stuk beter doet. Ik heb ook nooit het tempo waarin bands in die tijd albums uitbrachten begrepen. Dat zullen natuurlijk wel de centen geweest zijn. Wat dat betreft heb ik er veel meer respect voor dat tegenwoordig bands een jaar of twee wachten met een nieuwe release. Had Kiss dat gedaan en van de eerste twee de beste songs gevormd tot één plaat, had ik misschien nog vier sterren overwogen. De teksten zijn ook afgrijselijk trouwens.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell

Live komt het inderdaad beter uit de verf. En dat iemand die vindt dat de muziek belangrijker moet zijn dan de show. Ik denk tamelijk hetzelfde over Kiss als Lennert. Vroeger was ik hier wel duidelijk vatbaarder voor. Ik heb zelfs nog enkele platen in de kast staan, maar ik draai ze eigenlijk nooit meer. Ook de eerste twee Alives niet.

Kiss is voor mij een ultiem voorbeeld als ik mensen uitleg waarom ik weinig met Amerikaanse hardrock heb en liever iets Brits heb. Het is veel show en weinig wol vs. een wat meer sobere aankleding, maar muzikaal gespetter. Dat hoor je in dit album ook terug. Een paar songs hebben net wat meer energie en zijn daarom de beste van dit album, maar er is niets waar ik van onder de indruk raak. Strutter, Let Me Know en Black Diamond zijn wat mij betreft de smaakmakers. De rest is aardig of tamelijk slap. In 1974 zal het allemaal wel spannender geweest zijn.

Dit album begon best redelijk. Niks vernieuwends, maar een smakelijk geluid en Vinnie Vincent die met vlammend gitaarwerk durft te komen. Daarna stort het allemaal als een kaartenhuis in elkaar. Simmons levert hier werkelijk verschrikkelijke liedjes. Het eerste echte bandproduct (als ik de credits mag geloven) All Hell's Breakin' Loose is een verschrikkelijk popiejopie nummer. Fits Like A Glove is wanstaltig en vals. Verder hoor ik vooral heel veel typische vroege jaren tachtig trucjes. Kiss doet hier echt niks nieuws of speciaals. De titeltrack is leuk voor het live repertoire. Dit album is vooral ploeteren om die paar leuke momenten eruit te kunnen vissen.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Lick It Up
10. Hotter Than Hell
11. Peter Criss
12. Dressed To Kill
13. Unmasked
14. Rock And Roll Over
15. Gene Simmons

Een logischer vervolg van Destroyer, maar Kiss maakt nauwelijks progressie. De band is meer als band gaan spelen maar daar blijft het ook wel bij. Steeds weer diezelfde formule van simpele rockliedjes met wanstaltige teksten. Hoewel de titeltrack het beste is wat de band geschreven heeft, scoort het gemiddeld niet beter dan het debuut of Destroyer. Opvallend is ook het dunne geluid. Ik had wel verwacht dat Kiss daar inmiddels wel budget voor zou hebben. Door die productie krijgt het materiaal ook geen kans om te spetteren. Eerdere kritiek blijft ook hier gewoon staan. Ik voel er weinig voor om dat steeds te herhalen.


Tussenstand:
1. Kiss
2. Love Gun
3. Destroyer
4. Hotter Than Hell
5. Dressed To Kill
6. Rock And Roll Over

Meer dan Sonic Boom een terugkeer naar de seventies. Qua songs en rock n rollgehalte sluit het daar wel goed op aan. Geen drang meer om aan te sluiten bij wat populair is, maar meer doen waar je populair mee bent geworden. Paul Stanley is in elk geval wat beter bij stem dan op Sonic Boom.

Dat gezegd hebbende, weet je dat er geen verrassingen zijn. Memorabele songs zijn afwezig, teksten zijn weer seks, drugs en rock n roll. Het zal niemand verbazen dat ik blij ben dat deze marathon voor mij afgelopen is. Ik heb nooit echt een hoge pet opgehad van Kiss. Petje af voor hoe Gene Simmons er een flink slaatje uit geslagen heeft, maar ik vind het een geweldig overgewaardeerde band.

Eindstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Psycho Circus
11. Animalize
12. Lick It Up
13. Revenge
14. Hotter Than Hell
15. Asylum
16. Crazy Nights
17. Peter Criss
18. Monster
19. Sonic Boom
20. Dressed To Kill
21. Unmasked
22. Rock And Roll Over
23. Gene Simmons
24. Hot In The Shade

Op een of andere manier is me altijd een gesprekje van een van de pauzes van de middelbare school bijgebleven. Iedere dag hing ik met hetzelfde clubje alternatievelingen en iemand benadrukte Music From The Elder als beste album van Kiss. Ik kende toen bijna niks van die band, maar de interesse was er wel. Nooit aan het album toegekomen. Ik luister het deze week voor het eerst. Sinds dat gesprek zijn bijna twintig jaar verstreken.

Beste album van Kiss? Als ik de fans over het algemeen mag geloven, in elk geval niet. Deze marathon duurt nog wel even, maar ik denk dat deze plaat wel hoog gaat eindigen in mijn lijst. De stijl die Kiss hier hanteert, vind ik stukken interessanter dan de commerciele partyrock waar ze beter mee scoren. Op zichzelf vind ik deze rockopera (en ik was echt wel verbaasd dit te horen) niet bijster sterk, maar voor de afwisseling valt het wel erg goed. Het geluid is ook een stuk voller. Ik kan nog steeds niet helemaal bevatten hoe Kiss op een aantal songs, zoals The Oath, opvallend dicht bij het door mij zo geliefde epic metal komt (en op Mr. Blackwell weer stierlijk vervelend voor de dag komt). Het is een interessant album.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Hotter Than Hell
9. Peter Criss
10. Dressed To Kill
11. Unmasked
12. Rock And Roll Over
13. Gene Simmons

En van Maiden weer terug naar Kiss. Een Powerslave valt nauwelijks te vergelijken met Psycho Circus, maar het verschil in kwaliteit is enorm. Natuurlijk is Kiss een showband en moeten ze het hebben van optredens (heb ze zelf ook eens gezien), maar de platen blijven varieren van zwak tot redelijk. Psycho Circus is een van de betere platen van Kiss, maar tegelijkertijd vind ik het maar lastig voor te stellen dat er veel fans zijn die hier plezier uit halen. Ook hier vind ik het niveau niet meer dan redelijk en hoor je de gebruikelijke kwalen waar Kiss mee te maken heeft. Paul Stanley's stem was al achteruit aan het gaan op de vorige albums, maar hier begint het wel heel duidelijk te worden. De wenkbrauwen gaan ook omhoog bij I Finally Found My Way. Een ballad van Peter Criss is wel het laatste wat ik verwachtte. Niet slecht, maar wel heel generiek. Wat wel een goede keus is, is dat over het algemeen het gas teruggenomen wordt. In een lager tempo komt Kiss wel beter tot zijn recht. Verder doet dit album me denken aan de vier soloplaten van '78, alleen hier gebundeld op een album.


You Wanted The Best dat uitgaat als een nachtkaars. Vind het heel tekenend. Eerst jezelf presenteren als de beste (line up) en niet veel later staan Frehley en Criss weer bij het grofvuil. Dit stuk vind ik zo'n aanfluiting, maar dat het nooit wat gaat worden tussen Kiss en mij was al langer duidelijk.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Psycho Circus
11. Animalize
12. Lick It Up
13. Revenge
14. Hotter Than Hell
15. Asylum
16. Crazy Nights
17. Peter Criss
18. Dressed To Kill
19. Unmasked
20. Rock And Roll Over
21. Gene Simmons
22. Hot In The Shade

Na Hot In The Shade kan het niet veel dieper zinken en dat lijkt de band zich aangetrokken te hebben. Revenge is een plaat die weer een stuk frisser en meer down to earth klinkt. Ik heb zelfs de indruk dat de heren wat aan het experimenteren zijn geslagen. Met name Simmons komt met rommel aanzetten dat duidelijk van een andere categorie is. Nog steeds niet interessant, laat staan goed, maar in elk geval is het wat anders. Het drumwerk van Eric Singer is een stuk beter dan Eric Carr. Bruce Kulick lijkt hier ook wat beter tot zijn recht te komen. Is het een goed album? welnee! Er staan wel songs op die goed te doen zijn (de eerste twee), maar er is ook het nodige aan filler. Tegen het einde komt er ook nog troep voorbij zoals Paralyzed. En verder klinkt Kiss in 1992 zoals veel populaire bands in 1992 klonken. Ik ben stiekem wel benieuwd hoe grunge Kiss klinkt. Wordt vast lachen!

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Revenge
12. Hotter Than Hell
13. Asylum
14. Crazy Nights
15. Peter Criss
16. Dressed To Kill
17. Unmasked
18. Rock And Roll Over
19. Gene Simmons
20. Hot In The Shade

Alsof Destroyer niet bestaan heeft. Weer die matte productie, weer die saaie songs, weer Gene Simmons die regelmatig achter de microfoon staat te poepen. Door de teksten van o.a. Ladies Room ga ik alleen maar meer walgen van die gast. Zonder enige hits is er ook niets om het cijfer nog een beetje op te krikken. Een tussendoortje. Niets meer, niets minder.


Tussenstand:
1. Kiss
2. Destroyer
3. Hotter Than Hell
4. Dressed To Kill
5. Rock And Roll Over

Ieder z'n ding natuurlijk, maar ik hoor eigenlijk niets meer dan een oude band die na ongeveer veertig jaar nog steeds hip wil zijn. De songs bestaan uit louter gerecyclede riffs en allerlei bekende rock n roll trucjes. Paul Stanley heeft hoorbaar meer moeite met zingen, terwijl Gene Simmons op zijn vertrouwde lage niveau is blijven hangen. Voor velen interessant vanwege de naam Kiss die erop prijkt, maar het album zelf voegt niets toe aan het oeuvre. De heren hebben het sowieso voor de centen gemaakt en wellicht nog voor de lol.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Psycho Circus
11. Animalize
12. Lick It Up
13. Revenge
14. Hotter Than Hell
15. Asylum
16. Crazy Nights
17. Peter Criss
18. Sonic Boom
19. Dressed To Kill
20. Unmasked
21. Rock And Roll Over
22. Gene Simmons
23. Hot In The Shade

Terug bij af en eigenlijk nog erger. Waar Dynasty duidelijk een koerswijziging is, valt de band toch terug op oude gewoontes: weer die poepsimpele rockdeuntjes. De popsound is daarbij wel gebleven en die combinatie van oud en nieuw pakt naar mijn optiek rampzalig uit. Het is een enorm slappe plaat die op het eind toch nog even opveert. Torpedo Girl is een heel aardige track met gaaf baswerk. Even dacht ik Gene onderschat te hebben, maar dan blijkt het Ace Frehley te zijn. Daar moet ik dan wel erg om lachen. Ook dat Peter Criss als drummer vermeld wordt, maar in werkelijkheid er helemaal niet bij betrokken was. Je zal maar Anton Fig zijn. Ik zou na zoiets ook vertrokken zijn.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Paul Stanley
4. Love Gun
5. Destroyer
6. Dynasty
7. Hotter Than Hell
8. Peter Criss
9. Dressed To Kill
10. Unmasked
11. Rock And Roll Over
12. Gene Simmons

Een band die stilletjes door de achterdeur vertrekt. Ik krijg vooral het gevoel dat dit album nog helemaal niet af is. De songs zijn vrij minimaal. Er wordt weinig gezongen en de opzet is nog erg simpel. Als dit echt het eindresultaat is, dan is het wel een heel grote stap terug ten opzichte van de vorige plaat. Tegen het einde wordt het wel wat beter. Wat mij betreft is het nog even een beetje cashen voor de band uit elkaar valt en eerlijk gezegd snap ik de status van Kyuss niet. Ja, de sound is revolutionair voor die tijd, maar kwalitatief stelt Kyuss toch vrij weinig voor.

Eindstand:
1. Kyuss
2. Blues For The Red Sun
3. Wretch
4. ... And The Circus Leaves Town

Nu luister ik toch al behoorlijk wat jaren stoner en heb ik drie van de vier platen van Kyuss in de kast staan. Het probleem is dat ik er nooit naar luister. Voor stoner pak ik meestal Monster Magnet uit de kast en na het herbeluisteren van Blues For The Red Sun kom ik al snel tot de conclusie dat daar geen verandering in zal komen. Het is helemaal niet zo erg dan Kyuss minder pakkend is dan Monster Magnet, maar ik vind het vooral te makkelijk: te zompig, te nietszeggend. Eerlijk gezegd neig ik er heel erg naar om Kyuss wat overgewaardeerd te vinden. Dit album bevat meer progressieve tonen dan de voorganger, maar daar komt ook bij dat het album de indruk wekt dat het eigenlijk nog helemaal niet af is. Na tien minuten was ik er wel een beetje op uitgekeken.

Tussenstand:
1. Blues For The Red Sun
2. Wretch

Even was ik bang dat het niks zou worden tussen mij en Kyuss. En dat terwijl ik ook ooit voorluisterwerk gedaan heb voordat ik albums ben gaan kopen. Ik denk dat het vooral gebaseerd was op dit album. Deze wordt vaak geprezen als de beste en hier snap ik heel goed waarom mensen Kyuss de moeite waard vinden. Het eerste en laatste segment is bij vlagen erg sterk en op z'n minst nog steeds heel behoorlijk. De band zorgt voor een lekkere mix van harde stoner met desertrockinvloeden en psychedelica. Geen gemakkelijke opgave. Op de vorige platen kwam het er niet uit, maar hier hebben de heren het trucje door. Fijne trip, deze plaat. Al moet ik toegeven dat ik het briljante niet gehoord heb.


Tussenstand:
1. Kyuss
2. Blues For The Red Sun
3. Wretch

Kyuss is een band waar ik wel wat albums van heb, maar ze nooit beluister. Weinig problemen met deze plaat, maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ik deze altijd weer terugzette in de schappen, na het met twijfels in mijn handen te hebben gehad. Het is een leuke rockplaat en het heeft zeker zijn momenten, maar het voelt nergens bijzonder aan. Er zit een fijn laagje aggressie in en het heeft wat zompigs, maar het komt er niet helemaal uit. Wretch duurt daarbij ook te lang. De laatste songs moet ik dan toch een beetje uitzitten.