Sympathiek debuut dat vooral nog wat tegen wordt gehouden door het feit dat de grunts wat aan de saaie kant zijn en de zwierige gitaar melodieën van de latere platen hier echt nog missen. Wat The Karelian Isthmus wel heeft is een berg sfeer en composities die toch spannender zijn dan het gros van de oldschool death metal die er aan het begin van de jaren '90 te vinden was. Er zit een flinke portie Paradise Lost in, maar dan met wat meer Finse mystiek. Al met al echt wel een leuk album, maar net niet spannend genoeg om heel vaak te draaien.

Op Tuonela presenteert Amorphis zich al lang niet meer als pure metalband, maar het album heeft wel een hele aangename gothic/stoner/folk/psychedelica-vibe. Elegy had meer uitschieters, maar over de algehele lijn voelt Tuonela wel net iets consistenter qua sound. Vooral de toevoeging van de saxofoon en dwarsfluit zorgt echt voor een aantal prachtige passages. Tegen het einde is de band voor mij wel op zijn beste met het folky Rusty Moon en het melancholische Summer's End, maar eigenlijk is er geen moment dat ik me verveel. Elegy sprong er net wat meer uit, maar er zijn momenten waarop ik echt dit album daar nog boven verkies.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. The Karelian Isthmus

Van tevoren een beetje mijn gedoodverfde winnaar, want ik luister dit album echt enorm vaak en kan ook niets anders doen dan de maximale score toekennen. Amorphis produceert hier iets wat zo grenzeloos mooi is, dat het me niet eens opvalt dat het album een uur duurt met de twee bonustracks. Waarover gesproken, waarom is Winter's Sleep niet gewoon een normale albumtrack? Het is een van de meest magistrale songs ooit uitgebracht door de band, en dat zegt wat voor een album waar werkelijk geen enkel zwak nummer op staat. Non stop aanstekelijke refreinen en gitaar/toetsensolo's, prachtige teksten en de afwisseling tussen cleane vocals en grunts is hier opperbest (vooral als in Bad Blood de beide stijlen elkaar in het laatste refrein aanvullen). Amorphis is hier een ideale metalband geworden voor mij. Zelfs als het steviger is, is het nog steeds wonderschoon, en het is altijd herkenbaar.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. Elegy
4. Silent Waters
5. Skyforger
6. Eclipse
7. The Beginning Of Times
8. Tuonela
9. Tales From The Thousand Lakes
10. Circle
11. Am Universum
12. Privilege Of Evil
13. Far From The Sun
14. The Karelian Isthmus

Mijn kritiek op Belladonna is op het derde album bijna compleet verdwenen, het enige dat nu overblijft is dat ik hem gewoon niet heel spectaculair vind op dit materiaal. Het pas wel beter, hij lijkt zijn ritme gewoon gevonden te hebben. Dan komen we nu terecht op het feit dat ik geen enorme fan van zijn stem ben, maar daar kan ik nog enigszins mee leven. Spreading The Disease was een voorzichtige 4 sterren, Among The Living is een stevige 4 sterren die misschien ooit nog hoger kan worden. Op het moment mis ik nog wel die speciale x-factor waardoor ik het namelijk echt hoger kan waarderen.

Muzikaal is het prima en ook tekstueel valt er genoeg uit te halen. A Skeleton In The Closet en One World hebben zelfs wonderbaarlijk goede teksten. Caught In A Mosh is daarnaast ook heerlijk aanstekelijk. De cross-over/punk-invloeden zorgen er hier ook voor dat het album constant levendig en rebels klinkt. Wederom zijn de bas- en drumpartijen hier absolute hoogtepunten.

Maar toch... echt geniaal vind ik het nergens. Wel erg solide.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. Armed And Dangerous
4. Fistful Of Metal

Oh, ik ga hier mensen tegen de schenen schoppen, maar ik vind Belladonna hier echt enorm gezichtsloos. Een hardrockzanger op een vroeg thrashmetalalbum. Zuiver, maar zonder karakter. Tel daar nog even een verschrikkelijke cover op van een verschrikkelijk nummer (God Save The Queen) en het feit dat ik het nieuwe materiaal ook niet bijzonder sterk vind en het eindresultaat is vooral 'meh'. Dat Belladone een beter zanger is dan Turbin, is wel hoorbaar op de twee live-versies en Panic blijft een goed nummer. Mag alleen alsnog echt een stuk beter worden.

Tussenstand:
1. Armed And Dangerous
2. Fistful Of Metal

Anthrax is zo'n band waar ik echt compleet mee achterloop. Ik heb Persistence Of Time gehad en deze uiteindelijk weggedaan omdat het me niets deed en de keer dat ik ze live zag (Dynamo Metalfest) kon ik er ook niet enthousiast over worden. Maar ja, het is toch een van de Grote Vier, een titel waar ik in de praktijk ook niet per se heel veel waarde aan hecht als het op kwaliteit aankomt (kijk mijn Slayer-marathon er maar op na).

En toch wil ik het proberen.

Fistful Of Metal klinkt vooral als een demo met goede productie, maar nog een hoop composities die weinig doen. En Neil Turbin... ik weet dat hij fans heeft, maar voor mij is hij het echt niet. Niet over the top genoeg om cult te zijn en technisch zeker niet goed genoeg om hoge ogen te gooien. Zanglijnen zijn vrij brak, ook al klinken sommige uithalen wel goed.

De ritmesectie levert wel goed werk! Vooral het drumwerk van Charlie Benante is subliem. Dan Spitz soleerwerk mag er bij vlagen ook echt zijn. Het probleem zit hem vooral in het feit dat ik de composities over het algemeen genomen niet heel sterk vind en dat Turbin het voor mij helemaal niet doet. Gezien de gemiddelde scores ben ik nu wel benieuwd hoe de rest gaat klinken, want ik hoor wel enthousiasme en kwaliteiten.

Jaren, vele jaren geleden toen ik me begon te verdiepen in thrash metal was het veel aanschaffen om te proberen. Ik had al wat Megadeth, maar daarna kwamen al snel Forbidden, Annihilator, Nuclear Assault en Sacred Reich. En ja, ook Persistence Of Time van Anthrax. En het pakte me gewoon niet. In vergelijking met de andere bands was het of niet hard genoeg, of niet expressief genoeg. Ik hoorde dat het goed was, maar... ja, nee, toch niet.

En het kwartje is nu eindelijk gevallen. Belladonna's zangpartijen klinken hier goed en de productie is fenomenaal. Het materiaal spettert constant en het valt toch op dat de band als ze iets serieuzer spelen ook meteen intenser voor de dag komen? En mijn idee dat Benante/Bello de beste ritmesectie is van de Big Four wordt weer eens extra bevestigd. Ik kan deze nu zonder problemen vijf keer achter elkaar luisteren en zal hem weer terugkopen als ik hem in de winkel zie liggen.

Ben nu wel uitzonderlijk benieuwd geworden naar de Bush albums.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. State Of Euphoria
5. Armed And Dangerous
6. Fistful Of Metal

Ik merk toch dat ik een Anthrax-marathon moeilijker vind dan ik dacht. Alsof ik er gewoon geen zin in heb en constant mezelf moet dwingen om toch maar een nieuw album te luisteren. In eerste instantie was ik erg enthousiast over Bush en ik ben dat - ten opzichte van Belladonna - nog steeds, maar toch vind ik hem hier ook niet altijd even goed uit de verf komen. Beter geluid, maar soms ook niet gezongen met de juiste kracht.

Met thrash metal heeft het al niet veel meer te maken. Burst voelt nog het meest klassiek aan, maar verder is het vooral een flinke Alice In Chains sound. En over het algemeen bevalt die sound ook prima. Black Lodge bevalt zelfs uitstekend, heerlijk mysterieus nummer. Het eerder genoemde Burst is de tweede grote winnaar, niet alleen omdat dit het meest thrashy en vurige nummer is.

Voor de rest is het een goed album, maar ook niet eentje die ik per se heel snel uit mezelf nog een keer op zal zetten.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. Sound Of White Noise
5. State Of Euphoria
6. Armed And Dangerous
7. Fistful Of Metal

Het kwartje valt hier ergens wel bij me qua sound, maar Belladonna is voor mij echt een hele moeilijke zanger om van te genieten. De beste man is overduidelijk een hardrock/glamzanger van origine en hij komt bij vlagen echt niet mee in het thrashy materiaal. De zanglijnen op Lone Justice vind ik bijvoorbeeld abominabel. Dit zorgde er zelfs voor dat ik moeite had om bij de eerste luisterbeurt door Belladonna's bijdragen te kunnen prikken. Op zo'n song als Madhouse vind ik het ook zwaar, want waar het refrein een stukje waanzin moet laten horen, komt het gevoel gewoon niet over. Meerdere malen heb ik me afgevraagd hoe dit zou moeten hebben geklonken met Eric A.K. (Flotsam And Jetsam) als frontman, want deze man kan wel clean zingen met een rauw en maniakaal randje.

Ik heb me hier overheen moeten zetten, want muzikaal gezien is dit een heel spectaculair album. Wederom vallen de drums en bas me enorm goed op, net zoals dat de solos bovengemiddeld goed zijn. Er zit jonge honden energie in die ik heel erg waardeer. En dan is daar plotseling The Enemy, een mid-tempo heavy/powermetalstamper waarop Belladonna wel de complete aandacht positief opeist. Kan het dan toch? Het geeft me wel hoop voor de toekomstige albums. Mogelijk was het op Spreading The Disease gewoon nog wennen hoe zang en muziek goed verwoven moesten worden? Armed And Dangerous doet me op dit album ook meer dan op de EP het geval was. Medusa doet het dan weer niet helemaal voor me, maar Gung-Ho is een heerlijk vurige afsluiter. Eigenlijk ook meteen het enige thrashnummer op deze plaat waar Belladonna's zang wel goed opgaat in het materiaal.

Een moeilijk aantal luisterbeurten in dat opzicht, maar na wat doorzetten ben ik toch tot de conclusie gekomen dat ik het wel degelijk goed vind, maar wel met de kanttekening dat ik hoop dat zang en muziek op de komende albums nog beter op elkaar ingespeeld raken. Muzikaal gezien heeft de band me hier toch wel al.

Tussenstand:
1. Spreading The Disease
2. Armed And Dangerous
3. Fistful Of Metal

De band was wel lekker productief, maar ik lees ook dingen over een afgeraffeld opnameproces in verband met naderende touren met Iron Maiden. Het verklaart misschien ook waarom dit album me verder erg weinig doet. Productie is prima en het musiceren is eveneens capabel, maar ik vind het album ook wat kil en ongemotiveerd overkomen. Belladonna's zanglijnen zijn saai en pas tegen het einde springen er een paar tracks toch iets meer uit (Schism en Misery Loves Company), maar over het algemeen klinkt State Of Euphoria echt als een 'moetje' in plaats van een met passie gemaakte plaat.

'Voor op de achtergrond' zullen we maar zeggen.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. State Of Euphoria
4. Armed And Dangerous
5. Fistful Of Metal

Aardig debuut van een band die overduidelijk de kwaliteiten goed heeft, maar nog moet zoeken naar een eigen geluid. Apocalypse is op het best als de songs serieus zijn (The Night Before, Apocalypse), maar op Slayer rip-offs (Digital Life) of lolligere tracks (Fuck Off And Die!) boeit het me allemaal niet zoveel. De gitaristen leveren wel echt goed werk met strakke riffs en enkele mooie gitaarmelodieen en over het algemeen is het album zeker een goede voldoende, maar het mist net teveel een eigen gezicht om echt heel erg indruk te wekken.

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear
2. Apocalypse - Apocalypse
3. Asphyxia - Exit Reality

Tussendoortje is het juiste woord, maar wel een van hoge kwaliteit. Het concept van Mr. L die in de verre toekomst wakker wordt, verbindt in ieder geval wel met de Ayreon verhaallijn aangezien hetzelfde personage al eerder gespot werd in The Truth Is In Here op 01011001. Deze plaat voelt een beetje aan als Ayreon-light, waarbij de losse songs spelen met concepten over hoe het is om wakker te worden in de toekomst. Dit alles aangevuld met een paar hoogstaande covers (Veteran Of The Psychic Wars, whoohoo!) en zeer behoorlijke zangpartijen (ik hoor Lucassen's stem graag), zorgt voor een fijne mix en een geslaagd eindproduct dat nergens te uitdagend is, maar gewoon erg lekker wegluistert.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Guilt Machine - On This Perfect Day
5. Star One - Space Metal
6. Star One - Space Metal
7 Ayreon - The Dream Sequencer
8. Ayreon - The Final Experiment
9. Ayreon - Universal Migrator
10. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
11. Ambeon - Fate Of A Dreamer
12. Stream Of Passion - Embrace The Storm
13. Ayreon - Actual Fantasy

Goed, dat je in een marathon van thrashbands-met-weinig-albums pareltjes gaat tegen komen hoopte ik al. Jammer voor Asphyxia dat zij compleet aan de andere kant van het spectrum staan. Acid Reign was origineel, expressief en afwisselend. Asphyxia is... tja, vooral een band die overduidelijk wist hoe thrash moest klinken, maare niet hoe het moest zijn. Een dikke pluim voor de leads die absoluut de aandacht trekken, maar verder is de veelal aan Slayer-herinnerende muziek vooral oersaai. De productie is aardig, maar de riffs klinken heel erg standaard en de zang is gewoon vervelend monotoom. Vooral in de refreinen is het armoede troef. Oppervlakkig klinkt het allemaal als echte thrash, maar de band is te gezichtsloos en bovenal op schrijfvlak niet getalenteerd genoeg om er iets mee te doen. Jammer.

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear
2. Asphyxia - Exit Reality

Aan de score is het niet te zien, maar ik ben toch teleurgesteld. Stargazers en Angel Of Babylon openen het album zo tof, dat ik even dacht dat we een nieuwe klassieker erbij hadden. Helaas blijft het daarna allemaal wat gewoontjes aanvoelen tot Symphony Of LIfe me weer wakker schudt. Geen idee wie Cloudy Yang is, maar het gothic-achtige, duistere nummer is heel erg gaaf. Journey To Arcadia sluit het album ook fantastisch af met een soort musical-achtige vibe en bijdragen van Bob Catley en Russel Allen. Kwalitatief echt weer helemaal in orde (album zit ook vol met mooie gitaarsolo's wederom), maar ik had net meer krakers gewild zodat ik het album helemaal had kunnen prijzen!

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angel Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space (Part 2)
6. Lost In Space (Part 1)

Goed album, maar ik herinnerde me hem beter voorheen. Kan liggen aan het feit dat The Mystery Of Time nu ineens veel sterker naar boven kwam, maar dit album start gewoon wat traag. Let The Storm Descend Upon You is zeker geen verkeerd nummer, maar in vergelijking met alle andere epics die ze hebben gemaakt duurt het toch wel vrij lang voor het echt spannend wordt. The Haunting is gelukkig wel fantastisch: zo had Alice Cooper moeten klinken. Dee Snider zet een veel engere performance neer dan de shock-rock meester. Het gothicrock-achtige Draconian Love heeft ook een streepje voor en ik kan niet om de catchy/foutheid heen van Master Of The Pendulum ("RIgid and firm's what I hold in my hands"?). De twee ballads Isle Of Evermore en Dracula zijn daarnaast ook veel beter dan wat we op een album als The Scarecrow voorgeschoteld kregen.

En toch, echte favorieten van me kan ik hier niet op vinden. Echt hinderlijke dingen ook niet. Gewoon een goed album, maar Sammett kan beter.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Mystery Of Time
4. The Metal Opera pt. 2
5. Ghostlights
6. Angel Of Babylon
7. The Scarecrow
8. Lost In Space (Part 2)
9. Lost In Space (Part 1)

Teveel nieuwe nummers en genoeg speelduur om beide EP's te laten liggen. Het was toentertijd al duidelijk dat Avantasia een iets andere kant aan het inslaan was, aangezien er vrij weinig van de epische power metal van de eerste twee platen over is. Lost In Space is een soort vorm van popmetal zoals Nightwish op een nummer als Nemo tentoonspreidde. Er is daarnaast ook een flinke portie Meatloaf-bombast toegevoegd (The Story Ain't Over met een fijne zangpartij van Bob Catley) en Sammett heeft een tweetal intrigerende covers uitgekozen. Ik houd niet van Abba, maar metalcovers van Abba trek ik op de een of andere manier wel goed. Door Ride The Sky moet ik toch ook eens gaan zoeken naar wat Lucifer's Friend precies voor muziek heeft gemaakt. Leuk tussendoortje, maar lang niet zo goed als het was op de vorige twee.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Lost In Space (Part 1)

Hey, die introtrack ken ik al stelletje sell-outs!

Goed, geen idee waarom het rond dit moment een goed idee leek om twee EP's met hetzelfde nummer uit te brengen, maar de cover van Ultravox bevalt me wel prima. Promised Land is een wat simpel nummer met een geslaagde bijdrage van Jorn Lande. Scary Eyes is dan beduidend beter. En inderdaad, Sammett is geen Mercury. Gelukkig duurt het allemaal niet lang en ergert het ook niet.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Lost In Space (Part 2)
4. Lost In Space (Part 1)

Laatste album uit een erg leuke marathon! Waar Ghostlights niet op alle fronten overtuigde, hoor ik hier net zoals bij The Mystery Of Time het geval was een album dat een echt geheel vormt, maar dan net iets steviger is. The Raven Child is voor mij een van de mooiste, zo niet DE mooiste, songs die Sammett ooit heeft neergepend. Gouden zet ook om Hansi Kürsch uit te nodigen, want zijn engelenstem wil ik altijd en overal blijven horen. De wisselwerking tussen hem, Sammett en Lande is werkelijk om van te smullen en de hele melodielijn doet me aan de Elder Scrolls spellen denken. Ook het furieuze Book Of Shadows (Mille van Kreator, ook een gouden zet), het catchy Moonglow en het bewijs dat Geoff Tate echt nog wel kan zingen, Alchemy, behoren ook tot de gouden songs. De cover van Maniac is daarnaast echt een hilarische afsluiter.

Avantasia had een kleine dip na de Metal Opera's, maar is sterk teruggekomen. Sammett mag van mij nog lang doorgaan met zijn kitscherige, maar oh zo aanstekelijke power metal.

Eindstand:
1. The Metal Opera pt. 1 4.5*
2. The Wicked Symphony 4.5*
3. Moonglow 4.5*
4. The Mystery Of Time 4.5*
5. The Metal Opera pt. 2 4*
6. Ghostlights 4*
7. Angel Of Babylon 4*
8. The Scarecrow 4*
9. Lost In Space (Part 2) 3.5*
10. Lost In Space (Part 1) 3.5*
Gemiddelde: 4,10*

Toen Ruud en ik inmiddels al weer enkele jaren geleden begonnen met marathons was er een situatie bij een Sonata Arctica album waar Ruud een, in de ogen van een bepaalde user, te lage score gaf. Vervolgens werd ons gevraagd om dan toch maar geen Avantasia op een zelfde manier te gaan reviewen, mogelijk om onterecht lage scores te vermijden.

Goed, het scheelt misschien dat ik altijd dol ben geweest op Avantasia, dus wees gerust specifieke user. Sterker nog, de eerste twee Metal Opera albums nemen me weer mee terug naar mijn middelbare schooltijd met Warhammer 40K, Dungeons & Dragons en vooral veeeeeeel power metal. Ik moet ook bij herbeluistering van dit album toegeven dat ik deze stijl toch mis. Dat teutoonse, kitscherige, kazige gehalte is misschien wat de wereld op het moment iets meer nodig heeft. Wat kon je ook eigenlijk anders verwachten met de zanger van Edguy, de gitarist van Gamma Ray, de bassist van Helloween en de drummer van Rhapsody? Goed, muzikaal wordt het nergens zo spectaculair als het beste van die bands, maar de focus ligt dan ook vooral op de combinatie van aanstekelijke refreinen en gastzangers. Hoe vaak ik Serpents In Paradise vroeger heb meegeschreeuwd zou ik in de tussentijd dan ook niet meer weten. Hetzelfde geldt voor Avantasia, Sign Of The Cross en The Tower.

Het album voelt bij vlagen ietwat verouderd aan, vanwege het feit dat ook dit soort power metal tegenwoordig allemaal overgeproduceerder is en omdat Sammett gewoon met de jaren een beter componist is geworden, maar het eindresultaat maakt me tot de dag van vandaag gewoon nog steeds heel erg blij. Dan vergeef ik Sammett 'I was your knight, holding you tight' nog wel even als een van de meest verschrikkelijk kitscherige rijmschema's ooit.

Ik moet toegeven dat ik van dit album slechts een drietal tracks heel veel gedraaid heb en dat zijn The Seven Angels, The Final Sacrifice en Chalice Of Agony. Wonderbaarlijk genoeg (of niet geheel verrassend) hebben deze drie nummers als rode draad het feit dat David DeFeis en Kai Hansen meezingen en deze twee zangers niet geheel toevallig favorieten van me zijn.

De rest van het materiaal mag er voor het gros ook wezen, al valt wel op dat de Helloween-sound op nummers als No Return en Neverland iets meer aanwezig is dan op het debuut. Dat zorgt ervoor dat deze nummers gewoon beduidend minder interessant zijn, terwijl het materiaal als het goed is (de drie eerder genoemde songs vooral), ook echt heel erg goed is. Een meer spectaculaire opener dan The Seven Angels kan ik me voor een soortgelijk album ook niet voorstellen, maar beter wordt het daarna ook niet meer. Dit maakt het album alles bij elkaar gewoon minder spannend dan het debuut maar nog steeds een erg fijne zit.

Tussenstand:
1. The Metal Opera
2. The Metal Opera II

Ja, dit album heb ik ten tijde van uitkomst echt behoorlijk veel geluisterd. Heeft qua sound niet veel meer te maken met het eerste album (wat toen een beetje mijn enige vergelijkingsmateriaal was), maar ik hoorde hier alsnog een goed geoliede machine waarbij het orkest en de wat warmere productie zorgen voor een bijna musical-feeling.

Vanaf opener Spectres is het bij de metaltracks in ieder geval non-stop genieten geblazen. De ballads zijn een ander verhaal. Zowel Sleepwalking als What's Left Of Me kosten het album een tweede plaats, omdat ik op The Wicked Symphony geen zwakke broeders heb gehoord. Maar als het goed is, is het echt goed. Ook een van de weinige momenten dat Sammett soms de gastzangers er echt compleet uitzingt (Spectres, The Watchmaker's Dream). De toevoeging van Biff Byford is een aangename verrassing, de beste man klinkt zo uit zijn Saxon-comfortzone echt wonderbaarlijk sterk. Helemaal Savior In The Clockwork is echt een monsterlijk goede track, die zich met gemak in mijn Avantasia toplijst mag scharen. De stem van Bob Catley (blijft een meesterlijke zanger) brengt me op de afsluiter ook weer even in vervoering. Qua compositie een van de meest Queen-achtige dingen die Sammett tot dusverre heeft gedaan.

Ja, wederom een heerlijk album!

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Mystery Of Time
4. The Metal Opera pt. 2
5. Angel Of Babylon
6. The Scarecrow
7. Lost In Space (Part 2)
8. Lost In Space (Part 1)

Toen ik Lost In Space en Carry Me Over als singles hoorde had ik al meteen geen interesse meer in het hele album. Popmetal, geen David DeFeis, geen voortrazende dubbele basdrums... blargh, dat was niet wat ik wilde. Later schafte ik het album toch aan voor 5 euro bij de Media Markt en in de tussentijd is het toch best gegroeid. De titeltrack, Shelter From The Rain, Another Angel Down en Devil In The Belfry zijn ijzersterke tracks, waarbij vooral Jorn Lande heerlijk naar voren komt. Laten we echter niet doen alsof Alice Cooper's aanwezigheid zo'n lichtpunt is: de beste man kan niet meer zingen en is verreweg het zwakste onderdeel van The Puppetmaster. Een van de weinige momenten dat Sammett de gastzanger eruit zingt. Hoewel... Twisted Mind heeft Roy Khan die ook zijn relatief zwakke en monotone zang niet boven Sammett's brul uit kan krijgen. Ook een tof nummer, niet door de gastzang.

The Scarecrow bevalt in ieder geval prima ondanks de zwakheden. Lekker afwisselend en onderhoudend. Niet zo goed als de eerste twee, maar goed genoeg.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. The Scarecrow
4. Lost In Space (Part 2)
5. Lost In Space (Part 1)

Mmm, ik hoorde iedere keer mensen zeggen dat Angel Of Babylon toch het sterkste album van de twee is, maar ik hoor dat er toch echt niet aan af. The Wicked Symphony is een enorm schot in de roos voor mij. De titeltrack is al van ongekende schoonheid, maar waar de meeste Avantasia-albums daarna vaak wat inzakken blijft het hier allemaal van erg hoge kwaliteit. Neem nu zo'n track als Black Wings: wat een weergaloze zangpartijen van Sammett! Een powerballad als Runaway Train levert ook nog een portie rauwheid en emotie mee, die de ballads van eerdere albums toch echt vaak misten. Heerlijke partijen van Lande en Catley daar ook. En wat te denken van Scales Of Justice? Ripper Owens zou wat mij betreft veel vaker gastzang moeten leveren op dit soort albums, verreweg een van de meest heavy Avantasia songs die ik tot nu toe heb gehoord. Crestfallen is ook een meesterwerk en het Helloweenesque Wastelands levert een van de beste Kiske-zangpartijen tot nu toe op.

The Metal Opera pt. 1 heeft de nostalgiefactor mee, maar als ik beide albums nu pas voor het eerst zou horen, was er een kans dat The Wicked Symphony er met het voorlopige goud vandoor was gegaan. In ieder geval voor mij het eerste echte bewijs dat Sammett het post-Metal Opera nog steeds goed kon.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Metal Opera pt. 2
4. Angel Of Babylon
5. The Scarecrow
6. Lost In Space (Part 2)
7. Lost In Space (Part 1)

Na het relatief lichtvoetige Stream Of Passion keert Lucassen met 01011001 terug naar zwaarmoedige prog op een kosmisch vlak. Er is een enorme sterrencast aangetreden, het musiceren is wederom van topniveau en het concept is heerlijk scifi. Het enige minpunt is dat de songs op aarde (en dan bedoel ik vooral Connect The Dots en Web Of Lies) echt enorm zwak zijn naast Waking Dreams, Comatose of Beneath The Waves. Binnen het verhaal past het, maar toch is het ook een beetje jammer.

Lande, Gildenlöw en Kürsch horen wel bij mijn favoriete zangers, dus hun aanwezigheid hier is enorm gewenst, maar ook Renske (Katatonia) levert een hele fijne bijdrage. Grappig genoeg is het door Lucassen zelf gezongen The Truth Is In Here dan nog weer een van mijn favoriete songs, omdat de tekst werkelijk fantastisch is. Is Mr. L. hier de hippie uit Into The Electric Castle of heeft hij gewoon een acid flashback? Al met al blijft 01011001 wel een 'moeilijk' album om in te komen, maar als dit eenmaal gelukt is, heb je ook meteen een absolute kraker te pakken.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Star One - Space Metal
5 Ayreon - The Dream Sequencer
6. Ayreon - The Final Experiment
7. Ayreon - Universal Migrator
8. Ambeon - Fate Of A Dreamer
9. Stream Of Passion - Embrace The Storm
10. Ayreon - Actual Fantasy

Ja, het voelt allemaal toch net aan als wat minder. Actual Fantasy heeft dan met de revised versie wel een sound gekregen die meer 'Ayreon' aanvoelt dan de eerste versie, maar er mist toch een rode draad en bovenal spectaculaire gastzang. Edward Reekers is hier wel fantastisch en niet in de laatste plaats verantwoordelijk voor hoe graag ik Abbey of Synn en Computer Eyes alsnog draai, maar het voelt na het grandoze The Final Experiment gewoon allemaal wat 'licht' aan. Niet slecht, want de kwaliteit is echt wel aanwezig, maar minder urgent en aansprekend. Desalniettemin zet ik het album af en toe aan en vermaak ik me er dan best mee. Meer ook niet.

Tussenstand:
1. Ayreon - The Final Experiment
2. Ayreon - Actual Fantasy

Ooit gekocht voor 5 euro na een Epica-concert in de Baroeg. Fish op zang? Awesome! Ook mijn ouders waren meteen gecharmeerd van dit project, aangezien er een groot aantal muzikanten meededen die zij van vroeger nog kenden. Into The Electric Castle voelt in dat opzicht (vocalisten spelen eigen personages) ook aan als het eerste echte Ayreon-project. En ook niet onbelangrijk: er is een duidelijk en goed sciencefictionverhaal op te merken. Live was het met Q (John Lancie) nog even een iets andere insteek qua idee, Peter Daltrey's naargeestige albumstem doet me dan ook net iets meer. Maar damn, wat loopt alles toch goed. Ed Warby's drums zijn echt een optimale toevoeging bij Lucassen's instrumentatie, maar ook de gasten zijn niet te versmaden. Fish heeft eigenlijk een te kleine rol, maar ik krijg kippenvel iedere keer als ik 'What heathen place is this that I've arrived in?' hoor. Dankzij dit album heb ik The Gathering opgepakt, want Anneke van Giersbergen zingt zo wonderschoon. En Damian Wilson: wat een vocale powerhouse!

Into The Electric Castle is voor mij wel een van de beste progalbums ooit. Het is uitgebreid, maar kabbelt nooit. Het zit vernunftig in elkaar, maar is nergens te technisch of priegelig. Belangrijkste: het is emotioneel, iets dat ook een goed onderdeel van het concept is. Een enorme eyeopener voor de jongere Lennert.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Final Experiment
3. Ayreon - Actual Fantasy

Die afwijzingsbrieven in de heruitgave zijn prachtig. Eigenlijk vindt iedereen het wel goed, maar niemand snapt wat ze er precies mee moeten/wie het zou kopen. Dat Ayreon in de tussentijd op prog(metal)-gebied een van de belangrijkste exportproducten uit Nederland is, maakt dit extra mooi. The Final Experiment is nog verre van het beste werk en echt spectaculaire/grote gasten ontbreken, maar de songs zijn fantastisch en er zit iets in van jeugdige spontaniteit in waardoor de lichte kitsch ook nergens te ver doorslaat. En het Ayreon-effect van zangers die met zijn materiaal nog beter klinken dan bij hun eigen bands is ook al duidelijk.

Absolute hoogtepunt is wel Sail Away To Avalon waarbij Golden Earring's Barry Hay een fenomenale prestatie neerzet. Wat een glorieuze track, alsof de poorten van Camelot zichzelf voor je openen. Slechte tracks zijn er uberhaupt niet te vinden, slechte prestaties ook niet. Het zou gewoon allemaal gewoon nog net wat beter worden. De verhalen werden minder cliché, de gastzangers utigebreider en bekender, maar The Final Experiment is wel een debuutalbum dat iedere progmetalliefhebber in zijn collectie hoort te hebben.

Oh, wat was ik blij dat ik getuige heb kunnen zijn van de live uitvoering van dit album in het Nieuwe Luxor Theater, want The Human Equation is een album dat me altijd emotioneel raakt. Lange tijd voelde ik dit anders en was het me niet spacy of proggy genoeg, maar in de tussentijd merk ik dat de THE ook een paar van de meest oprechte momenten heeft uit Lucassen's catalogus. Wonderbaarlijk genoeg zijn dit de meest down-to-earth nummers, namelijk Memories en Love. Deze raken me gewoon enorm op een manier die ik nog niet eerder ervaren heb bij een Ayreon plaat.

ITEC vind ik muzikaal nog net iets spannender, maar THE voelt verder wel aan als een perfecte progplaat qua concept, musiceren en zang. Devon Graves en Eric Clayton stelen de show nog het meeste als Agony en Reason (grappig om de zanger van een white metal band die rol te geven), maar ook Heather Findlay als Love doet het enorm goed. En ja, ik geniet toch ook altijd van Lucassen zijn eigen stem, daarom ben ik blij dat hij hier ook een rol op heeft. Een terechte favoriet van velen!

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Dream Sequencer
5. Ayreon - The Final Experiment
6. Ayreon - Universal Migrator
7. Ambeon - Fate Of A Dreamer
8. Ayreon - Actual Fantasy

Een 'return to form' voor mij. The Source trok sowieso meteen een blik open van een paar van de beste gastzangers die Lucassen eerder ook al gebruikt heeft en de klassieke Ayreon-sound van loodzware gitaren en toetsen is hier perfect in balans. De toevoeging van Tobias Sammet als 'cocky spacecaptain' is ooke en absolute gouden zet van Lucassen, aangezien Sammet en hij in de pers al tegenover elkaar gezet werden als rivalen (en ze elkaar gewoon mochten). Oudgedienden Mills, Allen, Kürsch en Jansen hebben hun strepen allang verdiend natuurlijk, maar buiten Sammet is het vooral ook Rue van Pagan's Mind waar ik heel blij mee ben.

Het album is na het 'lopende serie thema's'-album The Theory Of Everything weer gewoon een flinke collectie goeie songs met een kop en een staart. Het verhaal intrigeert meer, de gastbijdrages zijn weer ijzersterk (die gitaarsolo van Paul Gilbert = chef's kiss) en er zitten zoveel heerlijke meebrullers tussen (vooral Everybody Dies, met grote dank aan Tim Mills!) dat ik het album kan blijven draaien.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Ayreon - The Source
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Space Metal
7. Star One - Space Metal
8 Ayreon - The Dream Sequencer
9. Ayreon - The Final Experiment
10. Ayreon - Universal Migrator
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Ambeon - Fate Of A Dreamer
14. Stream Of Passion - Embrace The Storm
15. Ayreon - Actual Fantasy
16. The Gentle Storm - The Diary

De Ayreon-plaat waarbij het voor mij het langste duurde voor het kwartje viel. Een kleinere cast, korte stukjes die samen dan een enkel nummer vormen (dit vier keer) en een verhaal dat toch iets minder aansprak dan voorgaande keren het geval was: het maakte het allemaal niet makkelijker. Tevens is er met JB van Grand Magus ook voor de eerste keer een miscast. De beste man is geschikt voor de epische doom van Grand Magus, hier komt hij als leraar niet genoeg tot zijn recht. Tommy Karevik, Marko Hietala, Sara Squadrani (van het fantastische Ancient Bards) en Michael Mills komen echter wel allemaal enorm tot hun recht.

The Theory Of Everything is bijna niet te luisteren als losse nummers, het moet achter elkaar gedraaid worden om goed te kunnen openbaren. Uiteindelijk is me dit goed gelukt, maar het kostte beduidend meer tijd dan normaal vanwege het gemis aan die kenmerkende songs. De gastsolo van Steve Hackett is wel een absoluut hoogtepunt, wat een fenomenale snarenkunstenaar blijft dat ook!

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Guilt Machine - On This Perfect Day
5. Star One - Space Metal
6. Star One - Space Metal
7 Ayreon - The Dream Sequencer
8. Ayreon - The Final Experiment
9. Ayreon - Universal Migrator
10. Ayreon - The Theory Of Everything
11. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
12. Ambeon - Fate Of A Dreamer
13. Stream Of Passion - Embrace The Storm
14. Ayreon - Actual Fantasy

Transitus is een moeilijk album. De lijst met gasten - grotendeels nieuw - is indrukwekkend en de muzikale bijdrage van iemand als Joe Satriani is ook echt fenomenaal en een flink aantal songs als Talk Of The Town, Dumb Piece of Rock, Get Out! Now! zijn ook echt heel erg fijn. Tom Baker heeft daarnaast een prachtige vertelstem en geeft zeker wat diepte aan het verder ietwat oppervlakkige verhaal. Het probleem zit hem in de combinaite; het loopt gewoon niet zo lekker. Constant als er iets moois is, valt het geheel stil omdat het verhaal verteld moet worden. Dit is jammer, want ik waardeer een flink aantal zaken van dit album: het koor, de meer duistere sfeer, de toevoeging van andere invloeden als soul. Cammie Gilbert is daarnaast een zangeres die echt meer gebruikt mag worden voor dit soort projecten, haar band Oceans Of Slumber is immers ook fenomenaal en Hopelessly Slipping Away is een fantastisch gezongen ballad. Haar einduithaal bij het zingen van 'is it really you?' op The Great Beyond geeft me zowel kippenvel als een brok in mijn keel.

En toch is het hier het geheel dat net niet lekker loopt. het is goed genoeg om me niet te vervelen en soms zelfs te prikkelen, maar het is voor mij toch ook een stapje naar beneden na het ijzersterke The Source.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Ayreon - The Source
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Space Metal
7. Star One - Victims Of The Modern Age
8 Ayreon - The Dream Sequencer
9. Ayreon - The Final Experiment
10. Ayreon - Universal Migrator
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Ambeon - Fate Of A Dreamer
14. Ayreon - Transitus
15. Stream Of Passion - Embrace The Storm
16. Ayreon - Actual Fantasy
17. The Gentle Storm - The Diary

Ik weet nog dat Arjen Lucassen meende dat dit album onder metalheads minder populair zou zijn dan het hardere tweede deel, maar ik ben er zelf voorlopig nog niet over uit. The Dream Sequencer is namelijk een fenomenaal album dat het gebrek aan 'metal' met gemak goed maakt door een ijzersterke melancholische sfeer. The Dream Sequencer is een vervolg qua verhaal op The Final Experiment, wat betekent dat er al verwezen wordt naar wat ons als mensheid te wachten staat (laatste oorlog in 2084) en neemt de luisteraar verder mee op een mooie reis door de menselijke geschiedenis. Tegen het einde kakt het een klein beetje in omdat The First Man On Earth me niet bijzonder boeit, maar Dragon On The Sea, Carried By The Wind en And The Druids Turn To Stone horen voor mij bij Lucassen's beste werk.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Final Experiment
4. Ayreon - Actual Fantasy

Ja, The Dream Sequencer is toch beduidend beter. Het metal-aspect hier gaat echt heel goed en met Dawn Of A Million Souls heeft het ook een van de beste Ayreon-nummers (Russell Allen is een god) ooit, maar het album voelt in vergelijking met het emotionele The Dream Sequencer wat oppervlakkiger? Het rockt, maar is ook beduidend meer standaard dan de eerdere albums (muv Actual Fantasy). Het is goed, erg goed, maar het is niet briljant. De gasten zijn perfect, het materiaal is aanstekelijk, maar het is net niet zo sterk. Ik mis iets wat het erg goede album daadwerkelijk geniaal maakt. En dat is ok verder, ik draai hem alsnog met alle plezier. The Dream Sequencer is echter hard gegroeid ten opzichte van deze.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Final Experiment
4. Ayreon - Universal Migrator
5. Ayreon - Actual Fantasy