Vind ik dit mooie muziek? Het antwoord daarop moet ik met nee beantwoorden, maar ik vind dit wel heel knappe muziek. Het zit vernuftig in elkaar en de muzikanten zijn duidelijk virtuosen op hun instrument. Om ernaar te luisteren en echt van te genieten is voor mij een brug te ver. Ik mis de echte kop en staart van de songs, waardoor ik ongeacht de virtuositeit van de Miles Davis en zijn band het lastig vind om de plaat uit te zitten. "Kind of Blue" vind ik persoonlijk toegankelijker dan deze "Bitches Brew". Ik waardeer de experimenteerdrift en de vernieuwingsdrang, maar deze is niet op alle vlakken aan mij besteed.

"Kind of Blue" is de eerste jazzplaat die ik ooit luisterde. Ik denk dat dit voor velen geldt. Ik ben geen grote jazzkenner of uitgesproken liefhebber. Ik ben meer een bluesman, maar ik kan de invloeden van de jazz en de fusion van jazz en blues heel erg waarderen. Vandaar dat ik Jazz altijd interessant en intrigerend heb gevonden, en nog steeds vind. "Kind of Blue" is van een prachtige serene schoonheid. Men zegt dat de stukken middels improvisatie tot stand zijn gekomen, maar toch hoor ik een overkoepelende thematiek door de nummers heen. Het is repeterend thema dat ik in elke nummer terug hoor komen, net even iets anders, maar overduidelijk op elkaar aanvullend. Je zou de nummers ook als een muziekstuk kunnen beschouwen. Naast het fantastische trompetgeluid van Miles zelf, zijn ook de saxofoons een lust voor het oor. Mooie interactie tussen de alt- en tenorsax, al heb ik soms wat moeite om ze echt uit elkaar te halen. In mijn beleving is de tenorsax de lagere in toon, maar ik heb het idee dat die vlieger op "Kind of Blue" niet opgaat. Misschien juist daarom wel zo knap? Het pianowerk is net zo mooi als het trompetgeschal van Miles, en ook even belangrijk voor het totaalgeluid. De bas en drums zijn niet revolutionair, maar het is een prachtig fundament dat essentieel is voor het gevoel wat ik beleef aan "Kind of Blue". En met gevoel raak je de snaar van "Kind of Blue". Dit album moet je niet luisteren, maar beleven, ervaren en voelen. Ik kom altijd heerlijk tot rust als ik "Kind of Blue" opzet. Heerlijk om jezelf te verliezen in deze kalmerende, serene muzikale tripjes.

Mississippi Fred McDowell is een van de grote blueslegendes. Deze plaat staat vol met authentieke en rauwe bluessongs die de titel "I Do Not Play No Rock 'N' Roll" volledig waarmaken. Ik vind het niet gemakkelijk om naar te luisteren. McDowell mompelt grotendeels binnensmonds en het klinkt af en toe best rommelig. Wel zijn de ritmes hypnotiserend dat ervoor zorgt dat een meeslepend karakter krijgt. Geen makkelijke zit, maar wel ontzettend eerlijk, puur en gemeend.

Met ”Shorland” doet Moke een aardige poging om de oude tijden van de Britpop te doen herleven. Ik ben toch niet helemaal overtuigd. De associaties met Paul Weller, Oasis, Blur en andere Britpopiconen ligt er gewoon te dik bovenop. Ik hoor er niet aan af wat nu typisch Moke is. Ook de stem van zanger Felix Maginn ligt me gewoon niet. Ik ga me er na verloop van tijd aan irriteren en komt soms zelfs zeikerig op me over. ”Shorland” is absoluut geen slecht album, begrijp me niet verkeerd. Het is zelfs best een verademing in het Nederlandse muzieklandschap, maar gevoelsmatig vind ik het teveel een naspeel- en/of imitatie oefening van eerder genoemde artiesten. Aardige poging dus, en live best goed te versmaden, maar ”Shorland” komt bij niet verder dan redelijk.

Op "The Long & Dangerous Sea" wijken de heren van Moke af van het geluid op hun debuut "Shoreland". En dat initiatief valt te prijzen. Ik kan het altijd wel waarderen als bands hun blik verbreden. In het geval "The Long & Dangerous Sea" pakt dat echter niet of onvoldoende goed uit. Moke probeert krampachtig te klinken als elke andere band dan zichzelf. Ik hoor U2, Echo & The Bunnymen en noem ze maar op. Maar ik hoor te weinig Moke. Een gebruik aan eigen identiteit noem ik dat. Dan vind ik muzikaal de keuze ook niet gelukkig. Te bombastisch, te veel strijkers en geneuzel met synthesizers. Niet mijn smaak dus. Respect voor de poging, maar het resultaat vind ik teleurstellend.

Op de debuutplaat van Montrose staan een aantal hele fijne rocksongs. Ook staan er een aantal mindere broeders op. Dat neemt niet weg dat "Montrose" een lekker rockalbum is. De drie openingsnummers zijn direct een schot in de roos. Persoonlijk vind ik "Bad Motor Scooter" daarvan de beste, maar ook "Space Station #5" is heel fijn. Ik vind "Rock Candy" het beste nummer van dit album. Ogenschijnlijk simpel, maar die riff is oh zo groots. Overigens is het gitaargeluid van Ronnie Montrose lekker vuig op "Montrose". Dus ondanks de wat mindere nummers (o.a. "I Don't Want It" of "One Thing on My Mind" is deze eerste plaat van Montrose een prima visitekaartje. Niet alleen van deze band of van gitarist Ronnie Montrose, maar ook van zanger Sammy Hagar die later in Van Halen, solo of in Chickenfoot nog een behoorlijke stempel zal drukken op het Amerikaanse rockgeluid.

Wat nou gitaren?! Morphine laat op "Cure for Pain" horen dat je met slechts een twee snarige bas, drums en een saxofoon een spannende een meeslepende op blues en jazz gebaseerde rockplaat kunt maken. De hele plaat ademt de sfeer van een rokerige nachtclub uit. Donker, dreigend, maar tegelijk sfeervol en energiek. De niet voor de hand liggende combinatie van instrumenten, aangevuld met die diepe roestbruine stem van Mark Sandman vormen een samenhangend geheel die de gehele plaat blijft verrassen, waar je gezien de ogenschijnlijk beperkte variatiemogelijkheden eentonigheid zou verwachten. Het tegendeel is waar. "Cure for Pain" is een pareltje uit mijn muziekcollectie. Muziek voor de late en vroege uurtjes!

Met slechts beperkte middelen (bas, drums en saxofoon) weet Morphine toch een spannend en intrigerend geluid te creëren dat nergens verveeld. Op "Good" hoor ik een intrigerende mix van rock, jazz en blues. En dat dus met slechts drie instrumenten en hier en daar aangevuld met wat strijkers of geluidseffecten. En dat is een hele prestatie. Vooral op de nummers waarop het tempo wat lager ligt wordt de muziek dreigender, donkerder en wordt de sfeer van een rokerige nachtclub goed geëvenaard. Persoonlijk vind ik de tweede plaat "Cure for Pain" net even wat consistenter, maar ook "Good" is van een uitzonderlijk goed niveau. Morphine is een band om te koesteren, ondanks dat deze door het overlijden van Mark Sandman niet meer actief is. Dit is eigenzinnige muziek die je dwingt om je best te doen. Maar als je er de tijd voor neemt is het heel verslavend.

"Never Be Scared/Don't Be a Hero" is een fraai popalbum als je het mij vraagt. Niet direct het soort muziek waar ik veel naar luister. Ik hou meer van de wat traditionelere muziek als blues en roots, maar Moss laat op "Never Be Scared/Don't Be a Hero" een mooi palet aan geluidsklanken horen. Melodieus en er heerst een soort mysterieuze sfeer dat mij als luisteraar in ieder geval geboeid houdt. Dus ondanks dat deze muziek wat verder van me afstaat, qua smaak, vind ik "Never Be Scared/Don't Be a Hero" behoorlijk genietbaar.

"Saints of Los Angeles" van Mötley Crüe vind ik een aardig album. De gitaarriffs van Mick Mars zijn behoorlijk lekker en het drumwerk van Tommy Lee klinkt ook prima. Het is alleen dat sommige liedjes gewoon echt stukken beter zijn dan andere. Er staan teveel vullers op "Saints of Los Angeles" naar mijn smaak. Los van het feit dat ik het allemaal teveel over de top vind (dat hoort bij Mötley Crüe, ik weet het) is dit gewoon niet mijn type rock. Tenslotte vind ik de zanger er eentje van niks. Met name dat laatste heeft een te grote negatieve invloed op mijn luisterbeleving. Muzikaal gezien dus best lekker, maar vocaal ver onder de maat. Verder als aardig of redelijk kom ik dus niet bij "Saints of Los Angeles".

In alles op ”Son of the Seventh Son” is het duidelijk dat Mud Morganfield de zoon is van de legendarische McKinley Morganfield, oftewel Muddy Waters. In het titelnummer wordt dat nog maar eens goed onderstreept.De gelijkenissen zijn treffend, maar vooral de stem lijkt als twee druppels water. ”Son of the Seventh Son” klinkt dan ook authentiek en is Chicago blues van de bovenste plank. Morganfield heeft de blues overduidelijk in de genen. Met ”Son of the Seventh Son” houdt Mud Morganfield de legende van zijn vader levend. De eerder genoemde titeltrack is een van de hoogtepunten, net als de prachtige slowblues ”Midnight Lover”. Ondanks dat de verwijzingen en de gelijkenissen met Muddy Waters evident zijn, is het niet zo dat Mud Morganfield zich vergaloppeert in het imiteren van zijn vader. ”Son of the Seventh Son” is anno 2012 gewoon een eerlijk klinkend bluesalbum, zoals authentieke blues hoort te klinken. Muddy kan trots zijn!

Fantastische liveplaat van deze blueslegende. "At Newport" is een klassieker in het blues genre! Muddy Waters is een geweldige zanger met een portie emotie in zijn stem waardoor je elke song ingezogen wordt. Naast "Live at the Regal" van B.B. King behoort "At Newport" tot de buitencategorie van de (blues) liveplaten. Persoonlijk vind ik Muddy Waters nog intenser als hij akoestisch speelt ("Folk Singer" uit 1964), maar met de begeleidingsband waar Muddy Waters zich hiermee op het podium waagt is ook helemaal niets mis. Echte authentieke blues voor elk moment van de dag!

Ik heb de 2013 heruitgave op vinyl van dit album. ”Down on Stovall’s Plantation” is een historische registratie van feitelijk de eerste opnamen van Muddy Waters. Deze opnamen komen uit 1941-1942 en zijn onderdeel van de legendarisch Library of Congress Recordings. Te horen is rauwe eerlijke en pure blues. Muddy Waters die zichzelf begeleidt op gitaar, verder niets. Ongepolijst en recht voor zijn raap. Zijn diepe knarsende, maar toch warme stem, vertelt de verhalen van de plantage. ”Down on Stovall’s Plantation” is authentieke blues op zijn best. Indringend, heftig, vol emotie en passie. Luisterend naar dit album besef je dat de blues een uitlaatklap is geweest van het zware leven op de plantages in de tijden van de slavernij.

"Electric Mud" is een baanbrekend album. Enerzijds omdat Muddy Waters op deze plaat vooral in een elektrische context is te horen, waar hij doorgaans meer akoestisch opereert. Anderzijds omdat op "Electric Mud" een combinatie van elektrische blues en psychedelica is te horen. Deze fusion is bepalend geweest voor veel psychedelische rockbands die zouden volgen. Muddy hanteert op deze plaat niet zelf de gitaar, maar laat dat aan drie gitaristen over, namelijk Phil Upchurch, Roland Faulkner en Pete Cosey. Deze drie heren zorgen voor een vette en vuige gitaarmuur van blueslicks en psychedelische riffs en ritmes. Boven alles blijft de stem van Muddy Waters herkenbaar. Ondanks dat ik de originele versies van deze bluessongs prefereer is "Electric Mud" een zeer interessante plaat die je echt op je moet laten inwerken. Eenmaal geaccepteerd blijkt maar weer eens welke invloed Muddy Waters heeft gehad op de blues en op de ontwikkeling van de muziek in het algemeen.

"Fathers and Sons" is een onvervalste Chicago bluesplaat. Eigenlijk verwacht je ook niet minder van Muddy Waters. Deze plaat bevat zowel studio- als liveopnamen. Muddy Waters is goed op dreef. Zijn stem klinkt zoals altijd diep, donker en warm, en is daarmee een van de mooiste stemmen uit de bluesscene. Maar wat denk je van de band. Allemachtig dit is me toch een verzameling klasbakken. Muddy Waters speelt zelf ook nog gitaar, maar wordt vergezeld door Mike Bloomfield. Daarnaast speelt Otis Spann de piano, Paul Butterfield de harmonica, Donald Dunn de bas en Sam Lay op de drums. Een aantal van deze muzikanten maakt deelt uit van de band van Booker T. Deze plaat klinkt mijn inziens nergens gedateerd. Natuurlijk, je hoort dat de opnametechnieken zich inmiddels explosief hebben ontwikkeld, maar de muziek is tijdloos. Hoogtepunten zijn voor mij "Mean Disposition", "Can't Lose What You Ain't Never Had", "Standin' Round Cryin", en de live-uitvoering van "The Same Thing" is fantastisch. "Fathers and Sons is een geweldige bluesplaat en een hoogtepunt in het toch al zo indrukwekkende oeuvre van Muddy Waters.

McKinley Morganfield alias Muddy Waters wordt algemeen beschouwd als de grondlegger van de moderne Chicago blues. Hoewel de Chicago blues vooral elektrisch gespeeld wordt, is het album “Folk Singer” volledig akoestisch. Desondanks hoor je de duidelijke kenmerken van de Chicago blues doorsijpelen in de met twee akoestische gitaren gedreven songs. Heel herkenbaar hoor je de oorsprong van Muddy’s latere scherpe en puntige (elektrische) gitaarlicks. Persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar Muddy’s akoestische werk en dan is “Folk Singer” een ware klassieker.

Niet alleen het songmateriaal is om je vingers bij af te likken, maar als je ziet door wie Muddy Waters wordt begeleid op deze plaat; daar gaat het hart van elke blues- en muziekliefhebber sneller van kloppen. Muddy zingt en begeleidt zichzelf op gitaar en wordt daarnaast bijgestaan door een jonge Buddy Guy op gitaar, Clifton James op drums en Willie Dixon als bandleider en bassist.


Ik durf te stellen dat ik “Folk Singer” wel een plek wil geven in mijn blues album top tien. Wat maakt deze plaat nu zo bijzonder? Allereerst is dat natuurlijk voor iedereen verschillend, en niet iedereen (ook niet elke bluesliefhebber) is gecharmeerd van akoestische blues. Ook ik heb een grote voorliefde voor elektrische blues, maar na het luisteren van dit album ben ik me meer en meer gaan interesseren voor akoestische blues. Als je je afvraagt waar de moderne elektrische blues vandaan komt, luister dan onder andere naar deze plaat. Nu is Muddy Waters niet de eerste akoestische blueslegende (denk bijvoorbeeld ook aan Robert Johnson), maar het samenspel tussen Waters en Buddy Guy is gewoonweg fascinerend. Ze wisselen lead en ritme partijen onderling met elkaar af, waardoor de muziek spannend blijft, en het gezapige of voortkabbelende imago dat akoestische blues doorgaans heeft wordt doorbroken. Willie Dixon en Clifton James zorgen met een afwisselende en gevarieerde ritmesectie voor de kers op de taart.


Ook vocaal gezien is “Folk Singer” hoogstaand. Op het moment dat Muddy begint te zingen op albumopener “My Home Is In The Delta” was ik verkocht. Een krachtige warme stem, doorleeft met ervaring, gevoel en intensiteit klinkt door de speakers. Als een echt goede blueszanger betaamt, trekt hij je mee in het verhaal van elke song.


Wat me naast de muziek ook heeft geïntrigeerd is de titel van deze plaat. De muziek op deze plaat is onvervalste authentieke blues, waarom heet de plaat dan “Folk Singer”? Toen deze plaat werd opgenomen was folkmuziek veruit de populairste muziek in de Verenigde Staten. De platenmaatschappij was dan ook van mening dat een album dat verwijst naar folk commercieel meer zou opbrengen dan blues. Dit album profiteerde dan ook van de “Folk boom”, maar heeft muzikaal gezien daar niets mee te maken.

Voor een ieder die zich wil verdiepen in de oorsprong van de moderne blues, en als je geïnteresseerd bent in authentieke bluesmuziek, dan is deze plaat een echte aanrader. Beoordeel deze plaat echter niet op een eerste luisterbeurt, maar besteedt er echt aandacht aan. Probeer elk instrument afzonderlijk te beluisteren: de drums, de bas en beide gitaren. Ontdek het gevarieerde spel, het ritme, de melodieën en harmonieën. Na enige luisterbeurten snap je hoe de synergie van de muzikanten resulteert in een prachtige bluesplaat. Sluit je ogen, luister en je waart jezelf in de Mississippi Delta.

Op zijn oude dag komt Muddy Waters nog met een in your face come-back plaat. Door de rauwe productie van Johnny Winter wordt er voor een opleving van de Chicago blues sound gezorgd. Winter speelt zelf ook gitaar, maar ook James Cotton (harmonica) en Pinetop Perkins (piano) zijn te horen. Ondanks de rauwe sound, die energiek klinkt, is er altijd die warme bluesstem van Muddy Waters. Het geluid is helder en je krijgt het gevoel dat de plaat in zijn geheel live is opgenomen. De onderonsjes tussen de bandleden versterken dat gevoel. "Hard Again" is een traditionele bluesplaat die modern en fris klinkt door de puike productie van Johnny Winter.

Na zijn comeback album "Hard Again" volgt daarop direct "I'm Ready". Ook dit album is weer geproduceerd door gitarist Johnny Winter. In tegenstelling tot "Hard Again" speelt Winter op dit album niet mee als gitarist. Dat verschil is wel direct te horen. Het is minder rauw en energiek dan zijn voorganger. "I'm Ready" klinkt wat lomer en het tempo is een tandje lager. Dit betekent niet dat het een slechte plaat is. In tegendeel zelfs: "I'm Ready" is een puike bluesplaat, maar persoonlijk mis ik de touch van Winter op de gitaar. Verder zijn alle ingrediënten voor een goede bluesplaat aanwezig. Uiteraard is de fantastische stem van Waters datgene wat de hoofdrol opeist. Daar kan ik altijd naar luisteren.

"King Bee" is de derde en laatste plaat van Muddy Waters in zijn comeback trilogie. Het trucje met producter/gitarist Johnny Winter lijkt een beetje te zijn uitgewerkt. Het frisse, rauwe en energieke van met name "Hard Again" mis ik hier wel een beetje. Dit neemt niet weg dat "King Bee" gewoon een prima bluesplaat is. We hebben het tenslotte wel over Muddy Waters. "King Bee" bevat een aantal meer dan prima tracks als "Forever Lonely" en "Sad Sad Day". Muddy Waters is en blijft een legende, hoewel "King Bee" niet zijn beste werk is. Dit is net als "I'm Ready" gewoon een zeer genietbare bluesplaat. Niets meer en niets minder.

Na "The Real Folk Blues" is er ook "More Real Folk Blues". Het concept is hetzelfde: behoorlijk sober uitgevoerde authentieke blues. De uitvoering vind ik wel iets minder dan "The Real Folk Blues", iets minder intens. Dat neemt niet weg dat "More Real Folk Blues" een prima eerlijke bluesplaat is. Ik prefereer de eerste, maar deze mag niet worden onderschat.

Folk blues, een term die niet zoveel zegt mijn inziens. Ik krijg het gevoel dat dit een commercieel trucje van platenmaatschappijen was om mee te liften op het succes van folk muziek in die tijd. Want op "The Real Folk Blues" hoor ik gewoon authentieke blues uit de delta. Niks met folk te maken wat mij betreft. Muddy Waters brengt met minimale middelen rauwe blues ten gehore. Niet strikt akoestisch, maar wel met sobere instrumentatie. Hierdoor is de warme en diepe stem van Waters nog prominenter aanwezig. "The Real Folk Blues" is een verzameling echte bluesliedjes die met diepe passie en intensiteit worden gezongen en dito gespeeld. Dit is blues, folk of niet, dit gaat door merg en been. Dit gaat om gevoel en niet over techniek of zuiver zingen. Dit moet je voelen. En dat is precies wat Muddy Waters met "The Real Folk Blues" teweeg brengt.

In 1977 ondernamen Muddy Waters, Johnny Winter en James Cotton samen een tour naar aanleiding van Muddy Waters' nieuwe plaat "Hard Again". Op die plaat speelde Johnny Winter tevens gitaar (en hij produceerde de plaat) en speelde James Cotton de mondharmonica. Dus een gezamenlijke tour was een logische vervolgstap. De opnamen van die tour zijn lang onder de pet gehouden, maar uiteindelijk is deze "Breakin' it Up, Breakin' it Down" toch uitgebracht. Het is een rauwe energieke bluesplaat geworden, waar de heren Waters, Winter en Cotton afzonderlijk ongeveer een gelijk deel van de zang op zich nemen. Waters is duidelijk de betere zanger, maar door de energie van het optreden zijn de beperkte vocale kwaliteiten van Winter en Cotton niet storend, zeker niet omdat ze hun gebrek compenseren met hun fantastische spel op respectievelijk de gitaar en mondharmonica. Ongepolijste blues, gespeeld met passie en rauwe energie!

Ik ben geen grote fan van Muse, maar kan hun platen over het algemeen wel waarderen. Soms wordt het me iets te bombastisch allemaal. Daarom zal ik nooit een grote liefhebber worden. Wel vind ik het knap hoe Muse rock combineert met elementen uit de klassieke muziek. Het geeft hun platen in ieder geval een eigen smoel. Op "Black Holes & Revelations" mixt Muse weer een aantal stijlen door elkaar dat in ieder geval leidt tot intrigerende composities. Ook weer de nodige bombast, maar dat neem ik op de koop toe. Gewoon een genietbare plaat met voor mij de songs "Supermassive Black Hole" en "Knights of Cydonia" als hoogtepunten.

Dit dubbelalbum bestaande uit een cd met b-sides en een cd met live-opnamen laten me hinken op twee gedachten. Enerzijds moet ik me echt door de cd met b-sides heen worstelen en anderzijds zijn de live-opnamen ontzettend lekker. De cd met b-sides bevat best goede nummers als "Recess" en "Yes Please", maar over het geheel vind ik de b-sides toch echt van minder niveau dan de reguliere albums van Muse. Met b-sides heb ik altijd al het gevoel dat er een reden is dat ze niet op een regulier album verschijnen. De live-opnamen op "Hullabaloo Soundtrack" zijn daarentegen om van te smullen. "Citizen Erased" blijft een fantastisch nummer en staat ook live als een huis, alleen dat intro al! De live-opnamen maken veel goed, maar ik geef toch de voorkeur aan de reguliere albums van Muse.

Ik heb genoeg redenen om de muziek van Muse niet mooi of niet interessant te vinden. Zo kan ik de stem van Bellamy soms niet uitstaan en knalt de bombast af en toe echt over de top mijn speakers uit. Toch ben ik altijd geïntrigeerd door de muziek die Muse produceert. Zo ook op "Origin of Symmetry". Weer af en toe die ergerlijke stem van Bellamy, met name in "Micro Cuts" werkt het me op de zenuwen. Maar uiteindelijk zijn het slechts enkele momenten die mijn overwegend positieve gevoel bij "Origin of Symmetry" overstemmen. Zo vind ik "Citizen Erased" een geweldig nummer, net als "Dark Shines". Maar eigenlijk is met name de eerste helft van het album gewoon erg fijn. Muse overtuigt me toch weer, ondanks mijn persoonlijke ergernissen. Ik vind dat best knap, omdat ik me toch altijd wel laat leiden door dergelijke smetjes, maar Muse trekt me met hun muzikaliteit over de streep.

Samen met ”Origin of Symmetry” vind ik dit debuut van Muse hun beste album. Ik ben geen grote liefhebber. Er zijn gewoon een aantal dingen in de muziek van Muse waar ik me in meer of mindere mate aan irriteer. Soms vind ik de bombast gewoon te veel en ook kan ik niet altijd de stem van Matthew Bellamy evengoed waarderen. Op ”Showbiz” vind ik dat allemaal van een acceptabel niveau en geven de sterke momenten toch de doorslag. Zo vind ik een nummer als ”Muscle Museum” echt geweldig. Ook het ingetogen ”Falling Down” en ”Uno” vind ik tot de hoogtepunten van ”Showbiz” behoren. De combinatie tussen rock, pop en klassiek zorgt er voor dat Muse zichzelf een eigenzinnige plek heeft toegewezen in het muzieklandschap. Dit levert een intrigerend palet aan liedjes op. ”Showbiz” is wat dat betreft zeer zeker de moeite waard. Soms wat vreemd naar mijn smaak, maar daarom niet per definitie minder lekker.

Ik heb altijd een soort van haat-liefde verhouding met Muse. De bombast trek ik lang niet altijd, net als de stem van Matthew Bellamy die geregeld de glazen uit mijn montuur laat springen. Aan de andere kant schuilt er onder die bombast gewoon prima muziek. Waar Bellamy me moet zijn stem niet altijd weet te overtuigen, heeft elk album van Muse wel een set heerlijke riffs, zo ook "The Resistance". Verder weten de heren van Muse, ondanks de bombast, toch meeslepende composities neer te zetten. Ook "The Resistance" is voor mij uiteindelijk het afwegen van de voor- en de nadelen en vaak zijn die in balans, waardoor "The Resistance" als geheel een voldoende krijgt, ondanks de eerder genoemde bombas en vocalen, of juist wel dankzij de prima composities en de goede riffs van Bellamy. Hoe dan ook is "The Resistance" een genietbaar album.

Ik ben geen kenner van My Chemical Romance. Dit album is eigenlijk het enige wat ik van de heren heb. Hoewel het allemaal best aardig klinkt en lekker wegluistert ("Teenagers" is daarvan een leuk voorbeeld), sluimert er bij mij een vervelend onderbuikgevoel. De heren van My Chemical Romance willen (of doen daarvoor krampachtig te veel hun best) een serieuze boodschap verkondigen. Maar waarom kiezen ze daarvoor deze vorm? Ik stoor me aan de overdadige bombast, de koortjes, het nutteloze grote gebaar, de soms letterlijke verwijzing naar Queen (ik hoor letterlijk Brian May in enkele gitaarsolo's). Het is allemaal in de overtreffende trap, en dat komt mijn inziens de muziek niet ten goede. Of hier een knieval is gemaakt naar de commercie durf ik niet te zeggen, maar de wellicht goede bedoelingen zijn gestrand in teveel ambitie (of hoogmoed?). Ik denk dat ik deze plaat beter had gewaardeerd toen ik zelf een "Teenager" was.

Ik ben geen kenner van de band My Morning Jacket. Noch ben ik bekend met eerder werk van deze band. Ik kan dus ook niet beoordelen in hoeverre het geluid op "Evil Urges" verschilt met hun andere releases. Wat ik wel weet (althans voor mezelf) is dat "Evil Urges" een gevarieerde verzameling liedjes is geworden. Ik hoor elementen uit pop, rock, soul en funk. Wel alles vanuit een soort indierock uitgangspunt. De eerste drie nummers zijn een beetje wennen, met name de zang is hoog en ijl en doet met name op "Highly Suspicious" denken aan de Bee Gees. Dan volgen twee absolute hoogtepunten met "I'm Amazed" and "Thank You Too". Wat meer ingetogener nummers met de basis in country. Beide tracks hebben overigens bloedmooie gitaarsolo's. "Evil Urges" laat een rijk palet aan instrumentatie horen. Het geluid is gevarieerd. Dit zou je kunnen opvatten als niet gefocust, maar ik als niet My Morning Jacket kenner krijg zo wel een goed beeld waar de band toe in staat is (los van vergelijkingen met andere albums). Ook "Touch Me I'm Going to Scream, part 2" is daar een mooi voorbeeld van. Een dromerig muzikaal tripje van ruim 8 minuten. Al met al vind ik "Evil Urges" een intrigerende plaat die absoluut groeit bij elke luisterbeurt.