In de nadagen van haar carrière levert Mavis Staples nog een reeks ongekend sterke albums af. Haar laatste twee releases werden geproduceerd en grotendeels ingespeeld door Wilco’s Jeff Tweedy, maar op ”We’ll Never Turn Back” wendt Mavis zich tot Ry Cooder. Deze samenwerking levert een prachtig album op dat ontzettend rootsy klinkt, maar waar de soul, blues en gospel vanaf druipt. Ry Cooder weet een warme broeierige authentieke, en soms beklemmende sfeer te creëren waar de stem van Mavis perfect bij past. Haar stem is diep en warm met een rafelig randje. ”We’ll Never Turn Back” bevat meeslepende liedjes, enerzijds gospelsongs, anderzijds liedjes die veelal over de rassenscheiding gaan, over het barre leven in het zuiden van de Verenigde Staten. Toch bevatten de liedjes hoop en is ”We’ll Never Turn Back” verre van een depressief album. Ik zou het zelfs positief willen noemen. En dat is precies wat Mavis Staples wil uitstralen. Zeker bij haar concerten. Ik heb haar nu twee keer live gezien op North Sea Jazz en dat is een enerverende ervaring vol hoop en positiviteit, zonder dat het belerend wordt. Ik ben verre van religieus, maar de kracht van deze liedjes doen me wel wat. ”We’ll Never Turn Back” is mijn favoriete album van Mavis Staples: betere gospelblues is bijna niet denkbaar.

Nadat Ry Cooder Mavis Staples onder haar hoede nam op de fantastische voorganger ”We’ll Never Turn Back”, is het op ”You Are Not Alone” aan Jeff Tweedy om Staples te vergezellen. En hoe! Net als Cooder creëert Tweedy de perfecte muzikale omlijsting voor de gospelblues van Mavis Staples. Waar Cooder kies voor een wat meer rootsy, broeierige en soms wat dreigende sfeer, kies Tweedy voor een warm en gloedvol bad. Dit levert in combinatie met de soulvolle stem van Staples een set heerlijke liedjes op vol hoop, positiviteit en warmte. Die positieve vibe is toch wel een handelsmerk van Staples en live straalt ze dat ook uit. Dat het gros van de liedjes een religieuze toon heeft stoort me nergens. Sterker nog, zonder dat ik een religieus mens ben, zing ik uit volle borst mee 'I Belong to the Band, Hallelujah'. De hoogtepunten zijn ontelbaar een het afsluitende ”Too Close/On My Way to Heaven” zou ik zo op mijn eigen begrafenis kunnen draaien. In tijden van crisis en/of persoonlijke tegenslag is muziek van Mavis Staples voor mij altijd weer een oppepper, zo ook dit geweldige ”You Are Not Alone”. De titel zegt in die context genoeg.

Ik vind dit niet echt slecht, maar ben er ook niet echt van onder de indruk. "A Certain Trigger" lift mee op de Britpop hype, maar heeft mijn inziens niet echt een onderscheidend geluid. Best catchy, en energiek, maar ik vind het vooral erg springerig en rommelig. De zang vind ik na een aantal nummers wel heel erg hetzelfde en vlak klinken, niet veel variatie. Leuk om eens te horen op de radio, maar meer zit er voor mij niet in.

Net als op voorganger en debuut "Certain Trigger" is "Our Earthly Pleasures" best energiek en catchy, maar daarentegen vind ik het ook springerig en rommelig. Ook de vocalen zijn erg vlak en hebben weinig variatie. Wat dat betreft beleef ik beide albums op dezelfde manier. Niet slecht, maar persoonlijk ben ik er niet weg van. Hierna ben ik dan ook definitief afgehaakt. Wellicht loop ik dan iets mis, maar Maximo Park heeft me met hun eerste twee albums niet weten te overtuigen.

Ik wil best geloven dat dit album als een klassieker wordt aangemerkt, ik kan hem echter niet als zodanig beoordelen. Meat Loaf houdt van het grote gebaar, maar het is mijn inziens te veel en hij gaat regelmatig over de top. Het stukje "toneel" aan het begin van het tweede nummer vind ik bijvoorbeeld ronduit irritant. Ook de stem van Meat Loaf vind ik geen bijzondere en daardoor vind ik het moeilijk om mijn aandacht vast te houden, terwijl de instrumentatie best in orde is. "Paradise by the Dashboard Light" is een vermakelijk nummer, maar kan mijn inziens de rest van de plaat voor mij niet redden. Niet heel slecht, maar ook niet heel goed, maar deze plaat heeft duidelijk zijn plaats in de muziekgeschiedenis opgeeist, en dat is ondanks mijn persoonlijke mening toch een prestatie.

Net als het eerste deel uit deze trilogie vind ik deze plaat maar matig. Het zal denk ik met mijn smaak te maken hebben, maar hier loop ik gewoon niet warm voor. Meat Loaf zet de bombastische lijn voort, dus gebrek aan consistentie valt hem niet te verwijten. Maar deze plaat trek ik nog minder dan het eerste deel. Ik stoor me vooral aan de lengte van de nummers. Normaalgesproken vind ik dat niet per definitie een probleem, maar bij het luisteren van deze nummers krijg ik het gevoel dat de songs expres zijn opgerekt, zonder een duidelijke richting. Op mij komt het over als vulling van de tijd. Meer kan ik er niet van maken. Gelukkig valt over smaak niet te twisten.

Ik leerde de Meat Puppets kennen van hun liedjes en hun optreden samen met Nirvana bij de befaamde "MTV Unplugged in New York". Liedjes als "Plateau" en "Lake of Fire" kwamen in die setting heel mooi tot hun recht. Uiteindelijk kwam ik daarom uit bij dit album, "Rise to Your Knees". Meat Puppets kiezen niet voor de meest makkelijke weg. Hun liedjes vergen behoorlijk je aandacht en zijn daarom behoorlijk intrigerend. Ik vind het niet altijd even genietbaar, maar op de een of andere manier best spannend. De liedjes kennen vele laagjes. De volle productie helpt hier ook een handje bij. Al met al een zeer genietbaar album, maar zeker niet eentje die ik even tussendoor zal opzetten. Ik moet er wel voor in de stemming zijn. Een beetje vreemd dus, maar best lekker.

Het titelloze debuutalbum van Melissa Etheridge is een prima album geworden. Haar eerste album bevat direct een grote hit dat nog steeds jaar in jaar uit hoog scoort in allerlei hitlijstjes. Maar "Melissa Etheridge" bevat meer dan alleen "Like the Way I Do". Want eigenlijk is dat niet het beste liedje van de plaat. Persoonlijk vind ik bijvoorbeeld "Chrome Plated Heart" en "Bring Me Some Water" nog mooier. Etheridge heeft een warme en zwoele stem, maar wel eentje met een rauw rockrandje, en dat ligt bijzonder prettig in het gehoor. Daarnaast wordt het akoestische en elektrische gitaargeluid mooi afgewisseld. Toch ook een compliment voor bassist Kevin McCormick die toch zo af en toe een heerlijk vet en vol basgeluid neerzet, met name op "The Late September Dogs". "Melissa Etheridge" is een debuut die haar direct op de kaart zet en waar ze tot in de lengte der dagen zal blijven. Geen wereldschokkend album, maar wel eentje om geregeld met veel plezier naar te luisteren.

Prima bluesplaat van Memphis Slim. Een zeer aangename mix van blues en soul door het prominente gebruik van blazers. De klanken van de piano doen me ook denken aan Otis Spann. Op deze plaat hanteert Matt "Guitar" Murphy de gitaar. Op de eerste paar nummers heeft de gitaar nog een bescheiden rol, maar naar mate het album vordert hoor je steeds vaker de zes snaren een grotere rol opeisen. Memphis Slim heeft een warme met soul doordrenkte doorleefde stem. "At the Gate of Horn" is een old school blues plaat voor de echte liefhebber. Genieten met een hoofdletter G!

De megahit "Bitch" van het album "Blurring the Edges" van Meredith Brooks is een regelrechte 90's klassieker en helemaal grijsgedraaid op elk radiostation. Het is een aardig nummer om af en toe nog eens voorbij te horen komen. Verder doet dit album me eigenlijk weinig tot niets. Ik krijg het gevoel dat men heeft geprobeerd Meredith Brooks als een rockchick weg te zetten, maar dat ze dit helemaal niet is. Iedere keer als je denkt dat het gaspedaal even wordt ingedrukt, gaat direct de rem er weer op. Naar mijn mening is "Blurring the Edges" een weinig geslaagde poging om mee te liften op de sucessen van Alanis Morissette of Sheryl Crow.

Ik ben geen grote metalfan, maar Metallica heeft toch altijd wel een streepje voor gehad. Desondanks ben ik niet onder de indruk van deze plaat. Ik krijg het idee dat de heren een soort episch metalalbum wilden maken en zijn daarin mijn inziens veel te ver doorgeschoten. Er wordt bij tijd en wijlen veel te complex gedacht en dat komt de toegankelijkheid niet ten goede en het komt op mij allemaal wat klinisch over. "One" blijft natuurlijk een klassieker in het metalgenre, maar kan in zijn eentje deze plaat niet redden.

Bij "Death Magnetic" van Metallica hink ik op twee gedachten. Aan de ene kant hoor ik eindelijk weer eens een aantal goede riffs en venijnige solo's. Het logge, zware en depressieve geluid van "St. Anger" hebben ze nu achterwege gelaten. "Death Magnetic" grijpt duidelijk terug naar de begintijd van Metallica. Aan de andere kant vind ik de plaat productietechnisch best zwak. De bas is niet herkenbaar genoeg in de mix en de drums klinken vlak. Nu kan dat ook aan drummer Lars Ulrich die ik eigenlijk nog niet vaak heb kunnen betrappen op enige groove of dynamiek. Uiteindelijk slaat de balans toch door naar een voldoende. Gedeeltelijk geslaagde comeback.

"Garage Inc." is een plaat vol covers gestoken in het bekende Metallica jasje. En het is helemaal geen gekke plaat. Niet alle versies zijn geslaagd, maar andere zijn bijzonder smaakvol, bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd's "Tuesday's Gone". Verder klinkt het allemaal vertrouwd. Heeft deze plaat echt toegevoegde waarde? Nee, maar het is wel leuk en het spelplezier is duidelijk hoorbaar.

Op Metallica's debuutplaat is direct duidelijk waarom deze heren de pioniers zijn van trash metal. Loeiharde en snelle riffs worden op je afgevuurd omlijst met furieuze gitaarsolo's. Persoonlijk houd ik wat meer van de melodieuze Metallica, zoals bijvoorbeeld op "Metallica" (The Black Album) of "Load". Ik besef me dat ik daarmee tegen de haren van de puristen instrijk, maar dat is een kwestie van smaak. De grote zwakte van "Kill 'Em All" is de stem van James Hetfield. Op de latere albums weet hij zijn stem beter te doseren en te gebruiken, en dat maakt het voor mij een stuk prettiger om naar te luisteren. "Kill 'Em All" zet Metallica direct op de kaart, maar persoonlijk is deze plaat om bovenstaande redenen minder genietbaar.

"Load" is mijn favoriete Metallica album. Voornamelijk omdat Metallica de pure metal loslaat en meer naar de hardrock schuift. Op hun voorgaande titelloze plaat, ook wel "The Black Album" genoemd werden hier al de eerste stappen in gezet, maar op "Load" wordt dat concept verder uitgewerkt. Nog steeds zijn er de harde riffs, maar nu nog melodieuzer. En juist dat aspect spreekt me zo aan op "Load". Daarnaast heeft lead gitarist Kirk Hammett heerlijke effecten op zijn gitaar, die elke solo naar grote hoogte stuwt. Metallica probeert op "Load" iets nieuws. Iets nieuws dat de meeste metal puristen wellicht niet aan zal staan, maar ik ben er dol op. Het enige nummer wat uit de toon valt is "Mama Said". Dit staat mijn inziens veel te ver af van Metallica, al is de uitvoering best aardig, maar van mij had dit liedje er niet opgehoeven. Voor de rest louter toppers, waarbij met name de lang uitgesponnen liedjes "Bleeding Me" en het epische "The Outlaw Torn" de hoogtepunten zijn. En dan heb ik het nog niet over de heerlijke riff in "King Nothing" of het freaky gitaargeluid op "Ronnie". Met "Load" durft Metallica buiten de metal paden te lopen en dat werkt mijn inziens bijzonder goed. Jammer dat ze het niet door hebben gezet.

Van de vroegere Metallica albums is "Master of Puppets" mijn favoriet. En dat komt niet door de stem van James Hetfield. Die vind ik maar matig. Later is hij beter gaan zingen, maar op "Master of Puppets" wordt die zwakte ruimschoots gecompenseerd door indrukwekkende en fenomenale riffs en solo's. In tegenstelling tot het echt vroegere werk klinkt "Master of Puppets" melodieuzer dan ooit, zonder de kracht en furiositeit te verliezen. Het is nog steeds echte metal. Regelmatig gaat het tempo op "Master of Puppets" wat verder naar beneden en dan hoor je nog meer de melodieuze kant van Metallica. Het instrumentale "Orion" vind ik daarom ook een van de hoogtepunten van dit album. Metallica laat op "Master of Puppets" horen meer te kunnen dan alleen maar hard beuken, en dat bevalt me uitermate goed.

"Metallica", aka "The Black Album" wordt door vele fans gezien als de knieval aan de commercie, maar voor mij is dit het instapalbum voor Metallica. Op "Metallica" kiest Metallica onder aanvoering van producer Bob Rock voor een toegankelijker geluid, waarbij de snelle speedmetal is ingeruild voor een langzamer maar zwaarder geluid. Ook lijkt het erop dat James Hetfield zangles heeft genomen, of hij heeft geleerd hoe hij zijn stem beter moet gebruiken. Het totaalgeluid vind ik in ieder geval een stuk prettiger dan de vroegere Metallica sound. Er zijn zelfs balladachtige nummers te horen op "Metallica", waaronder "Nothing Else Matters" het meest bekend is. Het blijft een mooi nummer, maar ook "The Unforgiven" mag niet onvermeld blijven. Een mooi nummer, dat rustig begint en mooi wordt opgebouwd naar een krachtige climax. Andere hoogtepunten vind ik "Enter Sandman", "Sad But True" en "Wherever I May Roam". Ik vind "Metallica" een van hun betere albums, vergelijkbaar met "Master of Puppets" als het gaat om het melodieuze karakter. Daarnaast is "Metallica" extra speciaal, aangezien het zogezegd mijn eerste kennismaking is met deze mastodont van de metal/hardrock.

Op "Reload" gaat Metallica door op de ingeslagen weg van "Load". Ik vind "Load" een van mijn favoriete Metallica albums. En ja, ik ben ook bekend met het oudere werk van Metallica. Maar ik beoordeel elk album op zich en hanteer ik ouder werk uitsluitend als referentie en nooit als in beton gegoten maatstaf. Vooral de eerste vier nummers van "Reload" vind ik van hetzelfde niveau als "Load". Het hoogtepunt is het heerlijke "Devil's Dance". Daarna worden de composities wel iets minder en duurt het album uiteindelijke gewoon wat te lang. Maar dat maakt "Reload" nog geen slechte plaat. In tegendeel, ik vind het een uiterst genietbaar album. Ik hoor prima harde riffs die meer naar hardrock neigen dan naar metal. Ook dat neem ik Metallica niet kwalijk. Als ik elke band moet gaan houden aan al dan niet bestaande referenties in de bandnaam, dan heb ik daar een dagtaak aan. Het tweeluik "Load/Reload" is lekker hardrock album, waar wat mij betreft niet veel mis mee is. "Load" verdient nog steeds mijn voorkeur, maar "Reload" is een prima opvolger als je het mij vraagt.

Ten opzichte van het debuut vind ik "Ride the Lightning" een hele vooruitgang. Op "Kill 'Em All" vond ik de in mijn ogen zwakke zang van Hetfield een te grote impact op mijn beleving hebben. Op "Ride the Lightning" klinkt Hetfield al een stuk beter naar mijn smaak. Dit geldt overigens niet voor alle nummers, want zijn zang op de eerste helft van de titeltrack vind ik ronduit ergerlijk. Ook qua opbouw van het album en de structuur van de liedjes is "Ride the Lightning" een flinke stap voorwaarts. Hoogtepunten vind ik "For Whom the Bell Tolls", "Fade to Black", Creeping Death" en "The Call of the Ktulu". Van de vroegere Metallica albums is "Master of Puppets" mijn absolute favoriet, maar "Ride the Lightning" vind ik een goede tweede.

Destijds heb ik "S&M" enthousiast gekocht. Ook omdat ik toen nog niet zo bekend was met het vroegere werk van Metallica. "S&M" is een aardige dwarsdoorsnede van het oeuvre van Metallica, live opgenomen met een symfonieorkest. Toen kon ik daar best van genieten, maar nu ik ook het oudere oeuvre van Metallica tot me heb genomen, vind ik de versies op "S&M" daar maar flets bij afsteken. Soms is de orkestrale aankleding best aardig, maar over het algemeen vind ik het weinig tot niets toevoegen ten opzichte van de originele studio-opnamen. In een aantal gevallen doet het juist de originele versies onrecht aan en mist het de kracht en bezieling. De beleving die ik heb bij albums als "Ride the Lightning", "Master of Puppets", "Metallica" of "Load" heb ik op "S&M" eigenlijk nergens. Slecht zal ik dit niet durven noemen, want natuurlijk zijn de riffs nog altijd heerlijk en de solo's spatten zo nu en dan uit de speakers. Maar door de klassieke setting lijkt er een soort rem op te zitten. Daarnaast vind ik de publieksparticipatie soms ronduit ergerlijk. Hetfield laat mijn inziens teveel aan het publiek over en die wordt dan ook nog eens overstemd door het orkest. "S&M" is een gedurfde onderneming, waarvoor respect, maar de uitwerking vind ik niet meer dan aardig.

Op basis van de hype heb ik dit album digitaal aangeschaft. Nou dat viel eigenlijk al vrij snel behoorlijk tegen. Het nummer "Kids" vind ik nog behoorlijk aanstekelijk, maar voor de rest hoor ik toch met name een elektronische brei aan geluiden zonder enige consistentie. Naarmate het album vordert loopt de irritatie hoog op. Ik zal direct toegeven dat het genre waarbinnen MGTM opereert niet direct mijn voorkeur geniet, maar ik vind er wel iets van en ik ventileer graag mijn mening. Persoonlijk begrijp ik de hype niet zo. Dat is gemakkelijk om te zeggen als niet kenner van het genre, maar ik begrijp werkelijk niet wat hier zo bijzonder aan is. "Oracular Spectacular" is een ouderwetse miskoop (digitaal of niet) en een wijze les. Note to self: laat je niet leiden door een hype.

Ik vind niet alle albums van Michael Jackson geslaagd, maar "Off the Wall" is (samen met "Thriller") er eentje die me erg goed bevalt. De eerste vijf tracks zijn heerlijk, een fantastische mix tussen disco, soul, funk en pop. Heerlijk baswerk ook overigens. In het midden van het album zakt het een beetje in. Ik vind ballads niet echt bij Jackson passen al gaat hij er later in zijn carrière steeds meer opnemen. Kwestie van smaak denk ik, maar ik hou meer van de uptempo liedjes van Jackson. Het album sluit dan wel weer lekker af met "Burn this Disco". Ook de productie van Quincy Jones is om een door een ringetje te halen. Ik beschouw "Off the Wall" samen met "Thriller" als de hoogtepunten uit Michael Jackson's oeuvre en ondanks dat ik geen grote fan ben van de man zelf of van het genre, luistert "Off the Wall" heerlijk weg. Gewoon lekker dus.

Ik ben helemaal geen liefhebber van R&B. Dat wil niet zeggen dat er uitzonderingen zijn. Niet het gehele oeuvre van Michael Jackson kan me bekoren, maar ”Off the Wall” en deze ”Thriller” vind ik gewoon prima albums. Daarnaast zijn het ook nog eens klassiekers, en dat kan ik me heel goed voorstellen. Je hoeft niet ergens van te houden of fan te zijn om de kwaliteit ervan te kunnen herkennen en erkennen. ”Thriller” opent met het heerlijke funky ”Wanna Be Startin’ Somethin’”. Het swingt de pannen van het dak. Daarnaast vind ik het blokje ”Thriller”, ”Beat It” en ”Billie Jean” gewoonweg geniaal. Vooral de gitaarsolo van Eddie van Halen in ”Beat It” is legendarisch. De rest van de liedjes vind ik niet slecht, maar wel te zoet en glad naar mijn smaak. Wel vind ik over de gehele linie van het album de baslijntjes behoorlijk smakelijk. ”Thriller”, samen met ”Off the Wall” zijn eigenlijk de enige albums van Michael Jackson die ik in hun geheel luister. Beiden klassiekers, voor mij persoonlijk gewoon prima albums.

Wie van een flinke portie gitaargeweld houdt zit wel goed met "MK" van Michael Katon. Ikzelf ben daar ook niet zo vies van, maar toch ben ik niet zo gecharmeerd van "MK". Michael Katon maakt een soort hardrockblues met af en toe riffs die in de metal niet zouden misstaan. Het punt is dat je na twee nummers het eigenlijk allemaal wel gehoord hebt. Er komen geen verrassingen meer en elk vorm van nuance is ver te zoeken. Daarnaast vind ik Michael Katon bepaald geen sterke stem hebben. Gitaarspelen kan de man, en niet zo'n beetje ook, maar de composities zijn niet heel erg sterk of verrassend. Leuk om een paar liedjes te luisteren, maar een heel album vind gewoonweg niet spannend of variërend genoeg.

Na een tweede luisterbeurt valt het kwartje beter. Wat me vooral aanspreekt, naast de stem, is de jazzy mood. Toch is het overduidelijk soul, maar lekker ingetogen en intiem. "I'm Geting Ready" is prachtig gezongen, mooie begeleiding op gitaar en achtergrondzang. Goede teksten en overtuigend gebracht. Dit geldt eigenlijk voor het hele album.

De gelegenheidsformatie bestaande uit Michael Landau, Robben Ford, Jimmy Haslip en Gary Novak gaat door het leven als Renegade Creation. Hun gelijknamige debuutalbum is een fraaie mix van rock en blues. Blikvangers van de band zijn de zangers/gitaristen Robben Ford en Michael Landau. Beide heren wisselen de vocalen af en dan is ook direct duidelijk hoe de kaarten zijn geschud. Als Landau het voortouw neemt, dan zijn de invloeden uit de rock het meest prominent. Een mooi voorbeeld daarvan is het stuwende "Renegade Destruction". Als Ford meer op de voorgrond treedt is het de blues wat de klok slaat. Deze liedjes zijn wat langzamer in tempo en hebben soms ook een wat jazzy achtige feel. Het mooiste nummer van "Renegade Creation" vind ik "The Darkness". Maar dit hele album is heerlijk om naar te luisteren. Een supergroep is direct zo'n beladen term, maar op basis van de trackrecord van de muzikanten en dit mooie album is het misschien wel een terechte kwalificatie.

Dit is een zeer smaakvol live bluesalbum van de Mick Fleetwood Blues Band. Drummer Mick Fleetwood (van Fleetwood Mac uiteraard) keert op dit album terug naar de bluesperiode van Fleetwood Mac. Waar de huidige samenstelling van Fleetwood Mac categorisch weigert om materiaal uit de beginperiode te spelen, betuigt Mick Fleetwood met dit hobbyproject eerbetoon aan grondlegger Peter Green en aan de muzikale roots van Fleetwood Mac. Een aantal Peter Green bluesklassiekers worden respectvol en smaakvol nieuw leven ingeblazen. Daarnaast wordt de setlist aangevuld met een aantal prima composities van zanger/gitarist Rick Vito. Er wordt niet echt van de geeffende bluespaden afgeweken, maar het klinkt allemaal zo verdomd lekker dat dit geen enkele belemmering is voor het luisterplezier. Mick Fleetwood bewijst nog steeds de blues te beheersen en houdt hiermee de legende van Peter Green levend.

Termen als zomers, vrolijk, opzwepend en aanstekelijk komen bij me op als ik naar "Life in Cartoon Motion" luister. Helaas krijg ik ook associaties als irritant, tenenkrommend, kinderlijk en goedkoop. Deze tegenstelling heb ik niet vaak bij een album, dus of dat nu goed of slecht is weet ik nog steeds niet. Feit blijft wel dat ik "Life in Cartoon Motion" zelden in zijn geheel kan afluisteren, en dat is voor mij toch wel maatgevend aan een album. "Life in Cartoon Motion" heeft zijn momenten, met name de singles, maar over het algemeen blijven de negatieve associaties hangen.

"Greyhound" van Mike Zito is een uiterst prettige rockplaat die diep geworteld is in de blues. Zito is een uitstekende zanger en een prima gitarist. Met name in zijn solo's weet hij me te raken, terwijl zijn rhythm spel eigenlijk best standaard is en niet heel onderscheidend is ten opzichte van de meeste bluesrock gitaristen. Door af en toe te variëren in speelstijlen, bijvoorbeeld akoestisch of dan weer slide, weet hij de spanning hoog genoeg te houden. Hoogtepunten zijn het dreigende "Judgement Day" en de ballad "Motel Blues". Het afsluitende "Please Please Please" is een intense bluessong met mooi akoestisch gitaarspel. "Greyhound" is meer dan prima plaat geworden, waarop Zito met name in de wat ingetogener nummers overtuigd.

Ik vind dit een behoorlijk lekker album. Mike Zito brengt niets nieuws, maar wat hij doet, doet hij uitermate goed. Zijn stem klinkt afwisselend rauw en soulvol en zijn gitaarspel klinkt gewoon uitstekend, met name in de slow blues nummers. Het titelnummer is daarvan een goed voorbeeld, maar ook "39 Days" en "Sugar Sweet". Op "Pearl River" toucheert Zito de meeste stijlen binnen het bluesrock genre. De ene keer funky, de ander keer soul, dan weer meer rock of pure blues. Dit maakt "Pearl River" een prima luisterervaring en binnen het genre vind ik het gewoon een goed album.