Roosbeef: dat gekke, schattige, naïeve meisje waar ik me eerst even heel erg aan stoorde om vervolgens mijn hart te veroveren met Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten.

Doet ze het erom of is ze gewoon zo?

De twijfelaar in mij zegt dat het niet moet uitmaken of ze de schone schijn ophoudt of niet: ik beleefde er enorm veel plezier aan en hoop dat ook te gaan doen met de nieuwe cd die nu uit is.

Roosbeef houdt van de sneeuw en ik hou van Roosbeef! Omdat Ik Dat Wil klinkt volwassener en dat heeft als voordeel dat er meer sprake is van een bandgeluid (dank u Tom Pintens) en ook de zang lijkt wat meer onder controle.
Tegelijkertijd vinden we hier ook het nadeel, want dit album klinkt hierdoor bedachter en ietwat minder gek.
Ik heb eigenlijk geen voorkeur voor de 'nieuwe Roos' of de oude. Beide albums hebben hun eigen charme en beide albums mogen hoe dan ook gerekend worden tot de betere of zeker interessantere nederpop die ons land op dit moment biedt.

Hier thuis is Roosbeef nog steeds een big no (koptelefoonwerk dus of draaien als ik het rijk alleen heb). Op dat gebied is er weinig veranderd en ik weet dan ook zeker dat het overgrote merendeel die het debuut niets vond dat nu ook niet zal gaan doen; daarvoor is ze gewoon te uitgesproken.

Over een paar weken ga ik haar eindelijk voor het eerst live meemaken en het doet me goed dat Tom Pintens in de band zit. Ik denk dat dit nieuwe album zich goed leent voor het podium.
Ik ben benieuwd!

Over deze tweede kan ik verder kort zijn: wederom erg genietbaar voor mij met als voorlopige favoriet Pulpo.

Je draait Lux flink wat keren achter elkaar en het overdondert.

En dan gebeurt het.... je besluit er nu eens echt heel goed voor te gaan zitten maar dan met een koptelefoon op om vervolgens de zeldzame muzikale bliksemschicht te ervaren die je eens in de zoveel tijd raakt. Het moment was daar. Waar Lux me al wist te pakken, wist het nu ook te raken. De omslag was er.

En met die omslag was er sprake van de ultieme magie die Lux voor mij is.

Voorheen had ik niet zoveel met Rosalía en ik moet dan ook bekennen dat ik vooraf totaal niet met deze release bezig was, laat staan dat ik in de gaten had dat het iets bijzonders zou moeten gaan worden. Compleet gemist. En dat maakt deze release extra leuk voor mij.

En bijzonder is het: bijna alle platenzaken melden al dat het album niet meer leverbaar is en dat we moeten wachten tot eind november voor nieuwe persingen. Dan is er dus iets gaande, zoals het zich ook al uitte in de talloze recensies die dit album als soort wereldwonder wisten te bewieroken.
Of dat terecht is zal altijd persoonlijke smaak zijn. Ik ben nog steeds van mening dat dat iets te veel van het goede is. Fado en flamenco in een modern sausje met juist het bombastische karakter als meest opvallende kenmerk inclusief wat moderne gekkigheidjes. Ja, dat ligt er soms net wat te dik bovenop. Alsof het móét opvallen, terwijl het dat eigenlijk uit zichzelf zou moeten doen. Meer hoofd dan hart.

Maar waar het bij mij de eerste draaibeurten vooral hoofd was is het dus ook hart geworden. Nu hou ik sowieso wel van orkestrale bombast, dus dat zat al wel goed. Maar Lux had net dat zetje nodig om de totale euforie bij mij te bewerkstelligen. Is het meedoen aan de hype? Nee, want dat zou genoeg reden zijn voor mij om het links te laten liggen, dat is dan wel de snob in mij. Het is juist de hype die me de weg wees naar dit album en ik ben blij de sprong gewaagd te hebben in navolging van alle enthousiasme overal.

Want wat is dit een schitterend album. Hypnotiserend, bezwerend en vooral bloedmooi. Een album waar nog veel emoties bij zullen komen verwacht ik. Op alle vlakken: bewonderend, emotioneel, waarderend.
Hier zitten zulke mooie momenten tussen waardoor ik ook niet echt een favoriet nummer kan aanwijzen. Lux is namelijk een vijftig minuten durende trip die je in z'n geheel moet ondergaan.

Of je verzuipt erin en constateert dat het je ding niet is of je verdwaalt in de pracht ervan en constateert dat dit een klassieker in wording is. Nu al? Ja, nu al! Voor mij wel.....

Rosenstolz levert me me te vaak iets te veel cliché-pop op waardoor het niet snel tot mijn favoriete bandjes gerekend zal worden.
Toch moet ik toegeven dat Wir Sind Am Leben wel een aantal uiterst catchy nummers bevat waar tegenover mooie ballads staan (ook wel weer cliché maar vooruit).

Opvallend is dat juist het laatste nummer Beautiful de mooiste ballad is. Zou het komen omdat aan het einde het nummer German van Scott Matthew verwerkt is? Zou het komen omdat Scott Matthew zelf als gastvocalist meezingt (en nee het is niet gesampled; hij doet mee)?!
Het antwoord is uiteraard voluit ja. Scott herken je uit duizenden en trekt dit nummer naar grote hoogten. Misschien is hij gevraagd door Rosenstolz omdat hij in Duitsland behoorlijk populair is (Nederland loopt wat dat aan gaat achter op onze buren).

Leuk pop-album zoals er zoveel zijn maar met 1 heel groot juweeltje in de vorm van de afsluitende song.

N.a.v. haar samenwerking met William Fitzsimmons wees user Editoor me nog maar eens op het bestaan van dit album en aangezien ik momenteel enorm in een Fitzsimmons-mood ben vond ik dat ik er deze keer maar eens gehoor aan moest geven.
Al bij de eerste klanken veerde mijn partner op dat 'dit wel lekker klonk'. Helaas zijn dit soort woorden voor mij vaak een indicatie dat het dus niet helemaal mijn ding is.
En inderdaad: ik vind het allemaal best prima klinken, maar het is me ook wat zemelig af en toe. Ik mis wat scherpe rafels, wat kraakjes, wat butsen. Het is te gladjes in mijn oren.
Ik besef terdege dat ik nu wat liefhebbers van dit album tegen het zere been aan het schoppen ben. Dat juist het nummer met Fitzsimmons me dan weer goed bevalt zegt al genoeg.

The Drifter and the Gypsy is me wat te zoetig, te liefjes en weet me daardoor net niet voldoende te raken. Dat het album me verder niet stoort en dat ik het gebodene verder prima in orde vind doet daar niet veel meer aan af. Het zorgt ervoor dat dit voor mij een voldoende album is, maar helaas niet meer dan dat.
Gelukkig heb ik er hier thuis wel iemand blij mee kunnen maken

En wie weet dat ik er na meerdere draaibeurten alsnog anders over ga denken (ik vrees ijdele hoop). In elk geval zal het nog wel vaker voorbijkomen hier., daar ben ik wel van overtuigd.

Normaal ben ik altijd goed in staat om zelf mooie muziek te ontdekken, maar de laatste tijd moet ik het van tips hebben blijkbaar, want Rosie Carney stond niet op mijn radar.

Dan kom ik hier en zie ik 'bekende namen' (wederom) hoog beoordelen. In mijn FB inbox kreeg ik de mededeling 'Als Agnes fan kan jij dit ook waarderen.'

Ja, ik heb Agnes Obel hoog staan, en dat heeft de tipgever ook. Ik snap de link wel: rustige, pure en vooral kwetsbare nummers. Daar houdt het vergelijk wat mij betreft mee op. Ik zoek het misschien wat meer in de kristalheldere zang.

Het klinkt allemaal zo lief en mooi, maar voor Rosie zelf is dat blijkbaar allerminst het geval. Het gebeurt wel vaker dat er uit ellende een hoop moois voortkomt op muzikaal gebied. Op Bare horen we dat zeer zeker terug.

Per nummer ging het volume telkens wat omhoog. Dat zegt wat over de intensiteit van Bare. Alle kwetsbaarheid ontvouwt zich meer en meer gedurende deze veertig minuten. Een kwetsbaarheid waar ik onmiddellijk verliefd op werd. Hoe mooi!

Als ik Rufus Wainwright lees is er uiteraard gelijk interesse maar tegelijkertijd ook terughoudendhoud want zit ik wel te wachten op Rufus-achtige nummers van een Rufus-achtige zanger? Eén is namelijk genoeg.
En ja: die vergelijking is aardig gevonden en begrijpelijk zeker op het nummer Siren die het barokke heeft dat we terughoren bij Wainwright, maar verder vind ik net als thebestfreaks dat we Rufus Wainwright toch echt te kort doen met deze vergelijking want Royal Wood is toch echt een stuk minder spannend en vindingrijk. Maar niet getreurd: voor velen is deze meneer juist daardoor een verademing: geen zeurderige zang en redelijk nuchtere nummers zoals ik ze de laatste tijd bij veel artiesten in dit genre terughoor.
Laat ik dan toch een naam van stal halen die ik nog niet gelezen heb: Teddy Thompson. Ja, dan is die Rufus-link toch weer een beetje gelegd maar ik hoor toch echt wel iets van deze moderne bard terug in dit album; laat alleen dan wel de country-randjes van Thompson weg want die zijn hier niet te horen.
Ik hoor dus een uiterst genietbaar album van een artiest die het in zich heeft om in de toekomt een album te maken wat het predikaat 'klassieker' van mij opgeplakt kan krijgen: je voelt dat het er in zit. Verder is dit album nummer zoveel in een vrij lange rij artiesten die een beetje in dit rijtje te plaatsen zijn en die ik recentelijk ontdekt heb en net als de meesten in dat rijtje waard voor een uitstekende waardering (met de stille hoop op in de toekomst een megaknaller).

Röyksopp was ten tijde van het debuut een toevallige ontdekking. In die periode kocht ik wat meer electronic met het stempel 'geschikt voor pop/rock liefhebbers' en ook lounge vond ik die tijd wel leuk dus dan was Melody A.M. haast verplichte kost ook al kende toen bijna niemand het nog. Daar kwam snel verandering in omdat met name het nummer Eple overal opdook en er was geen hip programma dat dit nummer niet op de achtergrond liet horen.
Opvolger The Understanding kocht ik op de automatische piloot en dat beviel wel aardig. Ik heb het in elk geval een aantal keer gedraaid tijdens mijn camper-tour door Noorwegen want dat leek me wel gepast.
En nu dus Junior, een album waar ik niet naar uitkeek maar waar de nieuwsgierigheid het toch wel dik won.

Het begint al lacherig met het o zo happy klinkende Happy Up Here (what's in a name) dat de bliepjes en piepjes van het debuut laat horen in combi met de meer up-tempo sound van de tweede. Een vrolijker opener kun je niet bedenken en ik moet gelijk denken aan de promo-foto's van dit duo waarop ze met feesthoedjes op hun hoofd te zien zijn. Erg cheesy maar ook erg leuk.
The Girl and the Robot heeft zo'n heerlijke eind jaren '70 disco-saus. Georgio Moroder is het eerste waar ik dan aan denk. Party, party, party met veel glitter en glamour. Het is van die feestpop zoals ook Kylie Minogue het wel eens aflevert en ik lik mijn vingers daar bij af! Robyn zal hier wel medeverantwoordelijk voor zijn.
Het nummer eindigt sfeervol om vervolgens over te gaan in Vision One dat aanvankelijk dromerig klinkt en lijkt op de stijl van het debuut. Al snel komt er meer ritme in het nummer en krijgen we haast een Madonna-Ray of Light-album-achtig nummer dat daarna weer iets Daft Punk-achtigs krijgt (in een light-versie dan wel). Anneli Drecker doet het op dit nummer niet slecht.
Karin Dreijer is geen onbekende naam en het is leuk haar op dit album weer terug te horen. This Must Be It is een up-tempo song waar haar stemgeluid behoorlijk bepalend is. Het klinkt gedreven en zal het ongetwijfeld goed gaan doen in menig disco (kom maar op met die mixen).
Röyksopp Forever is een sfeervol instrumentaal nummer. Voor het eerst nemen de heren wat gas terug en komen we weer in de sferen van het debuut terecht. Toch klinkt het hier allemaal wat stroperiger en dikker belegd, zeker naarmate het nummer vordert, en die opmerking is niet eens negatief bedoeld. Het klinkt soms haast symfonisch. Dit is de perfecte afwisseling op de vorige nummers en het sluit er toch naadloos op aan. Ik vind het des te meer een zeer lekker nummer dat op weet te vallen. Ja dit feestje van Röyksopp bevalt me wel tot nu toe. Ik blijf nog wel even.
Miss It So Much is een behoorlijk poppy nummer. Lykke Li kreunt er een beetje doorheen met haar dromerige franse hijgmeisjes stem en die combinatie werkt goed wat mij betreft. Hier moet je gewoon niet moeilijk over doen daarvoor is het allemaal te luchtig.
Karin Dreijer keert terug op het nummer Tricky Tricky. Het klinkt wat kaler en neigt daardoor iets meer naar het eigen werk van Dreijer. Het is zeker een zeer sterk nummer en het '6 afraid of 7, cause 7 ain't 9' gaat geheid in je hoofd blijven hangen. Absoluut een hoogtepunt van dit nieuwe album (en let ook op de twist aan het einde van het nummer)!
You Don't Have a Clue keert weer een beetje terug naar de sound van het debuut alleen is het sausje net iets vrolijker. Het doet me in de verte een beetje denken aan de kleurrijke nummers van Lemon Jelly. Anneli Drecker is de dame van de vocalen.
Silver Cruiser gaat dan net even sterker naar het debuut terug. De verhalen die voorafgaand aan dit album de ronde doen spreken van een mix tussen de eerste twee albums maar tot nu toe slaat de balans toch meer uit naar de tweede. Het zijn nummers als deze die dan inderdaad de vergelijking met het debuut goed kunnen doorstaan. Dit is een rustpuntje op Junior.
True to Life heeft het kenmerkende Röyksopp-geluid en daarmee tonen ze aan een eigen smoel te hebben. De zweedse Anneli Drecker verzorgt hier wederom de vocalen. Opvallend dat het noorse duo nogal gecharmeerd is van zweedse dames die volop aanwezig zijn. Classic-Röyksopp mogen we best wel als feit neerzetten als we dit nummer moeten gaan classificeren.
Als we terugkomen op de voorkeuren voor zweedse zangeressen kan het antwoord van dit duo It's What I Want zijn. Hier kozen ze er voor om zelf de vocalen op zich te nemen. Het zijn geen hoogdravende zangers maar de stemmen passen prima op dit nummer dat een soort jaren '80 sfeertje in zich heeft. Had één van de meiden het gezongen dan was het misschien een iets grotere knaller geworden maar ik vind dit er prima mee door kunnen.

Het is leuk om niet echt naar iets uit te kijken en dan aangenaam verrast te worden want dat was bij mij het geval. Je moet wel een beetje van cheesy pop/dance houden want anders kun je dit beter laten voor wat het is. Voor mij is het een onverwacht leuk album geworden waar ik alleen maar vrolijk van kan worden. In eerste instantie dacht ik dat mijn collectie beperkt zou blijven tot twee Röyksopp albums maar nu het in bestelling is gegaan gaat dat niet meer op.
En mocht Madonna geen idee hebben met wie ze in zee moet gaan haar volgende album dan moet ze misschien eens kijken of Svein Berge & Torbjørn Brundtland niks voor haar zijn

Na Junior is het tijd voor Senior: Röyksopp de band uit het Noorse Bergen, een stad die een aantal jaren geleden indruk op me maakte.
Dus hier kwam die mooie muziek vandaan. Tussen de trollen en de kenmerkende vikingstruien, struinend door het idyllische Bergse landschap met die kleurrijke huisjes, Bryggen, stad van Evard Grieg, luisterde ik die zomer naar The Understanding dat toen niet zo lang uit was. Dat album moest en zou gedraaid worden als ik eenmaal tuffend met de camper door Noorwegen Bergen bereikt zou hebben. En ach, gooi er gelijk het debuut dan ook maar achteraan.
Met name dat debuut bleek de beste soundtrack te zijn voor die omgeving. The Understanding minder. Het vorige album Junior zou ook wat misplaatst zijn daar en toen ik hoorde dat Senior een instrumentaal album zou gaan worden spitste ik mijn oren: misschien roepen ze het sfeertje weer op. Misschien slaat de weemoed naar een mooie vakantie wederom toe.
Dat lukt tijdens het korte openingsnummer al aardig moet ik zeggen:
And the Forest Began to Sing is een donker nummer dat een aards sfeertje neer weet te zetten. Een natuurlijk sfeertje... ja hoe ga ik dat nu eens omschrijven?
Veel tijd om daar over na te denken krijg ik niet want al snel gaat het tempo omhoog in Tricky Two. Op Junior stond al het nummer Tricky Tricky. Tricky Two is een nummer dat me doet denken aan de bonus cd behorende bij The Understanding. Niet het kale geluid van het debuut, maar toch meer een dansvibe terwijl het ook weer niet een nummer is waar de beentjes gelijk van op de vloer gaan.
Vogelgekwetter horen we op de achtergrond in The Alcoholic. Net als bij de openingstrack krijg ik hier wel mijn 'Bergen-gevoel'. Het past qua stijl ook wel bij de nummers die op het debuut te horen waren: rustig, kabbelend en toch ook weer niet slaapverwekkend.
Als in een oude film gaat Senior Living van start. Dat filmgevoel weet me het hele nummer ook niet los te laten: oude jaren '70 jeugdseries komen voorbij: woensdagmiddagen op de bank, kijkend naar nederland één (of was het twee, de enige andere Nederlandse zender in die tijd?). Hoe dan ook wekt dit nummer wat sentimentele gevoelens in mij op. Misschien is het wel gewoon het besef dat ook deze zomer weer hard naar zijn einde gaat lopen en dat alles in het leven snel gaat.
The Drug heeft ook een wat donkerder sfeertje en het lijkt wel of ze leentjebuur hebben gespeeld bij het album Maritime van Minotaur Shock. Zelfde geluid, zelfde sfeer. Geen beroerde sfeer, want dat album staat immers niet voor niets op 4,5* bij mij. Gelukkig weten ze er genoeg eigen sound in te verwerken met aardig wat verrassende elementen erin die het kale nummer spannend houden.
Forsaken Cowboy is ook niet vies van wat subtiele geluidjes hier en daar en weet een loom sfeertje neer te zetten voortbordurend op The Drug.
The Fear kabbelt rustig voort en weet een beetje een Air-gevoel op te roepen ook al lijkt het daar verder niet echt op.
De hele sfeer op dit album heeft een Coming Home gevoel: eind-zomer, begin herfst, donker, melancholiek en vooral mijmerend. Gelijk besef ik al luisterend naar dit nummer dat Röyksopp hier eigenlijk heel goed in is. Natuurlijk zijn die poppy nummers ook heel aantrekkelijk, althans voor mij wel, maar dit is een heel andere wereld. Het lijkt wel of de roots van dit duo hier veel meer naar voren komen. En is het heel erg gek als ik 'Het Dorp' van Wim Sonneveld maar niet uit mijn hoofd kan zetten bij het horen van dit nummer?
Eeh einde als A Long, Long Way geeft mij een zeer sterk 'Noorwegen gevoel' wat dat ook moge zijn. Dat is nog steeds een geweldige vakantie geweest voor mij: voor het eerst met de camper door een natuurlandschap dat je niet snel meer vergeet en Röyksopp is er met Senior in geslaagd mij dichter bij die vakantie te brengen dan ooit te voren: mooie herinneringen verpakt in bijzondere muziek. Dat kan nog jaren mee blijven gaan!
Junior vond ik een heerlijk popplaatje. Senior staat er haaks tegenover en weet mij zeer goed te plezieren. Anderen zullen het misschien wat saai vinden. Daar kan ik inkomen. Toch wil ik liefhebbers van Melody A.M. die afhaakten bij de poppy sound aanraden om Röyksopp met dit album weer eens op te pikken. Wie weet.....

Twintig nummers thuis opgenomen door Rudy Trouvé. Knutselplaat? Ach zo zou je het kunnen noemen. Maar die term geeft mij altijd een beetje een raar bijsmaakje. Ik wil dit gewoon een zeer aangename cd noemen die niet voor niets de ondertitel 'Quiet Songs' heeft meegekregen. De nummers ademen ook een zeer relaxte sfeer uit en dat komt ook door de stem van Trouvé die warm overkomt.
Toch is het geen saaie meuk geworden want daarvoor stopt hij genoeg 'gekke dingen' in zijn muziek. Hier en daar een trompetje en plots duikt er een gek geluidje op. Het zorgt voor scherpe randjes waardoor dit gewoon een leuk en aangenaam luisteravontuur wordt.
Tevens is hier de eerste single Une Chanson te vinden dat de eerste release op dit label was.
Het haalt het niet bij zijn albums met Sextet of Septet, en de geluidskwaliteit is niet altijd helemaal top (wat natuurlijk ook weer zijn charme heeft) maar het biedt genoeg luisterplezier om definitief te kunnen zeggen dat het stom is om dit ex-dEUS lid dat tevens zijn schilderijen op de hoesjes toont (en ook in het artwork binnenin) niet eerder te zijn gaan volgen.
Leuk om mijn favoriet Stef Kamil Carlens, tevens oud dEUS-collega van Rudy, terug te horen in de ruim tien minuten durende Beck-achtige afsluiter Sweets to the Sweet.

Op deze site sta ik denk ik wel bekend als groot Rufus Wainwright-liefhebber. Heel toevallig kwam ik ooit terecht bij zijn debuut toen deze net verscheen door het lezen van een recensie die me aansprak en sindsdien ben ik de beste man blijven volgen met als resultaat zeer hoog scorende albums.
Na zijn vorige album Release the Stars leek het plafond eigenlijk wel bereikt: de twee opvolgers deden me ook iets minder dan voorheen. Het Judy Garland-project was aardig, maar niet meer dan dat. En zijn vorig jaar verschenen live cd/dvd was een vermakelijk extraatje, maar ook daar werd ik niet lyrisch van (dat heb ik sowieso niet snel met live-albums).
All Days Are Nights: Songs For Lulu is als je het goed bekijkt dus de echte opvolger van het door mij zo geliefde Release the Stars.
De berichten vooraf zorgden er voor dat mijn interesse behoorlijk getemperd werd: een heel album Rufus en piano kan intiem zijn maar misschien ook wel te veel van het goede. Ik behoor tot de categorie luisteraars die geen moeite heeft met zijn 'zeurende' manier van zingen, maar als de setting zo kaal is dan is het maar afwachten hoe ik daar deze keer op ga reageren.

Who Are You New York? opent het album, waarvan ik verder niet meer hoef te vertellen dat het hier gaat om Rufus achter de piano en meer niet. Zo kaal als het maar zijn kan, en concertbezoekers weten dat hij in het verleden vaker op deze manier heeft opgetreden: solo, zonder band. De man die bekend staat om zijn bombast en show is wel degelijk regelmatig in een intieme setting te beluisteren en nu dus ook op cd. Velen horen de echo van Jeff Buckley. Zelf heb ik dat niet zo. Ook niet op dit nummer dat ondanks de soberheid nog steeds heel zwierig en tierelantijnig overkomt. Muse heeft hier ook wel een houtje van. Luister maar eens naar een nummer als 'Sunburn' van dit trio. Het is duidelijk hoe dit album gaat klinken mogen we wel stellen.
So Sad With What I Have is een stuk soberder en hier klinkt de klaagzang misschien wel harder in door dan ooit. Toch heb ik meer met dit nummer dan de voorganger.
Martha gaat inderdaad over zijn bekende zus en tevens zangeres Martha Wainwright. Een zin als "It's your brother calling, Martha please call me back..." zegt in deze natuurlijk al genoeg. Ook dit nummer klinkt behoorlijk 'stripped down' en laat horen dat Rufus niet vies is van klassiek (hij schreef onlangs zelfs een heuse opera genaamd Prima Donna). Zelf ben ik pianomuziek langzaam gaan leren waarderen. Heel vroeger hield ik meer van strijkers en zodra het piano werd haakte ik af, maar nu mag je me bij wijze van spreken wakker maken voor Satie of Chopin. Martha is een uiterst sfeervol nummer, maar heel eerlijk gezegd had ik dit liever gehoord op een album met meer afwisseling waar het misschien nog beter was gaan opvallen.
Rufus en cabaret gaan prima samen en dat is ook te horen op Give Me What I Want And Give It To Me Now. Het lijkt een ouderwetse showtune en is daarmee het eerste uptempo nummer op dit album, voor zover je echt kunt spreken van uptempo natuurlijk.
True Loves is weer een melancholiek stuk en vormt de opmaat naar de sonnetten van William Shakespeare. Een tricky aangelegenheid zou je kunnen denken, maar ergens past het wel bij de glitter en drama die onlosmakelijk verbonden blijven met Rufus.
Sonnet 43, ook wel When Most I Wink genaamd, is de eerste van drie. Misschien heeft Wainwright iets te veel pretenties door dit aan te pakken, zeker ook omdat het niet een echt makkelijk in het gehoor liggend nummer is. Piano-kenners zullen zich misschien ook gaan focussen op zijn piano-stijl waarvan hij zelf zegt 'nooit een enorm sterke pianist geweest te zijn'.
Toch komt dit nummer niet verkeerd bij mij over: op de één of andere manier klopt het wel in mijn oren. Voor popliefhebbers is het misschien allemaal wat te klassiekerig. Overigens vind ik zijn zang hier een stuk minder zeurderig overkomen.
Sonnet 20 is ook bekend onder de naam A Woman's Face. Het klinkt wat makkelijker dan de vorige sonnet.
Sonnet 10, Shame klinkt wat romantischer, maar dat dit heel ver van de bombastische albums uit het verleden staat moge duidelijk zijn. Het blijft best pittige kost als je niets op hebt met piano muziek die neigt naar klassiek.
Na het Shakespeare uitstapje gaat het album verder met The Dream. We staan weer met beide benen in 2010, maar qua sfeer klinkt dit nog steeds behoorlijk tijdloos en kunnen we ons nog rustig in het Shakespeare-tijdperk wanen. De zin "The dream has come and gone" maakt wel een beetje duidelijk hoe Wainwright zich voelt.
What Would I Ever Do With A Rose? is een wat zoetere pianoballade zonder echt klef te worden en op Les Feux d'Artifice T'apellant komen de Canadese roots naar boven: hier zingt hij in het frans, iets wat hij in het verleden wel vaker heeft gedaan. Het is de slot-aria uit zijn zelfgeschreven opera Prima Donna en hier uiteraard door hemzelf gezongen (in de opera is dat Janis Kelly). En gevoelsmatig ligt dit dan toch wat dichter bij zijn vorige albums, hoe raar dat ook mag klinken.
Zebulon is mischien wel het meest persoonlijke nummer op deze nieuwe cd. Het is geschreven tijdens het ziekbed van zijn moeder Kate McGarrigle die inmiddels ook is overleden aan de gevolgen van kanker. Het is een nummer vol herinneringen aan zijn moeder. In de interviews rondom het verschijnen van dit album legt Rufus ook uit hoe dit nummer tot stand is gekomen.

'Intiem album' is een term die al veel voorbij is gekomen en zal komen. Natuurlijk is dit het geval, maar dan meer door de stijl en niet eens zozeer hoe het overkomt, want heel eerlijk gezegd ervaar ik nog steeds veel theater zoals we gewend zijn en daarmee vind ik het nog best moeilijk om een duidelijke mening over dit album te hebben; ik hou van zijn theatrale kant maar ik hou ook van piano.
Toch denk ik dat hij veel intiemer is geweest op nummers uit het verleden (ik noem de cover van zijn eigen vader 'One Man Guy' als voorbeeld). En vaak zijn dat nummers geweest op akoestische gitaar.
Mijn angst dat alleen Rufus en piano iets te veel van het goede zou zijn is enigszins gegrond voor mij. Ik vind het schitterende nummers, maar nu verzuipen ze mij te vaak in 'meer van hetzelfde'. Prachtig als je alle albums van Rufus in de shuffle gooit en je hoort wat van dit album voorbij komen; iets te pittig om een heel album achter elkaar te beluisteren (dan toch liever een klassieke componist). Daarbij moet je zijn stem ook nog eens trekken en doe je dat niet dan is het denk ik erg lastig volhouden.
Ik ben dan ook heel erg benieuwd hoe de tegenstanders van de 'bombastische Rufus' over dit album denken.
Voor mij is dit duidelijk een stapje lager dan al zijn voorgaande reguliere albums waarvan ik er drie op 4,5* heb staan en twee op 5*.
Maar verder is het wel degelijk een gedurfde plaat waar genoeg moois op staat en waarvan ik hoop dat we de volgende keer weer wat meer variatie voorgeschoteld krijgen, maar dat zal vast wel

Een 3,5* deze keer voor Rufus Wainwright en een top 10 notering aan het einde van dit jaar zit er zeer waarschijnlijk niet in.

Op Folkocracy zien we gelijk al een hele lijst met gastartiesten. Nu zien we Rufus ook vaak opduiken op diverse albums als gast (waaronder die van een paar artiesten die we hier nu ook weer zien), dus heel vreemd is het allemaal niet.
Ik neem aan dat Rufus een leuke vent is om mee samen te werken. Op 22 juli ziet ie Abraham en blijkbaar moet dat gevierd worden met vrienden.

Maar wat moeten we van dit album verwachten? Met Rufus kan je namelijk alle kanten op. Piano, folk, pop, opera, noem het maar op....

Folkocracy blijkt een tijdloos document te zijn geworden, waar de gastartiesten zeer fijn klinken als toevoeging en waar het vooral draait om, u raadt het al, zijn folk-invloeden. Vijftien covers die Rufus zich met zijn vrienden eigen weet te maken, waaronder Neil Young's Harvest en een herbewerking van zijn eigen Going to a Town waar ANOHNI ook op te horen is (dit duo heeft al vaker samengewerkt).

Een hoop nostalgie en daarmee gaat hij de andere kant op, terug in de tijd, waar Unfollow the Rules juist met beide benen in het nu stond. Het levert een heerlijk album op. Ik zie hem zo voor me in de kleine ruimtes, musicerend met zijn vrienden, filmpjes die we de laatste tijd met grote regelmaat tegenkwamen op zijn socials, ook na de corona-periode.

Levert het hem nieuwe fans op? Onderhand niet meer denk ik. Folkocracy is een vrij luchtig verjaardagsfeestje waar een ontspannen sfeer hangt. Zeer fijn om bij aanwezig te mogen zijn.

Toen Rufus op 27 april 2012 in Amsterdam zou optreden had ik dat helemaal gemist en greep ik naast kaarten. Balen dus maar gelukkig kon ik kaarten overnemen van een betrouwbare verkoper (later user Edamboy hetzelfde adres gegeven want die had ook graag gewild) en zo kon ik er, net als Edamboy, alsnog bij zijn.

Helemaal blij want Rufus live is en blijft een bijzondere ervaring. Ik wist toen nog niet dat ik ook kaartjes voor zijn Londen concert op 30 april zou kunnen krijgen: als ik een stedentrip doe ga ik graag naar concerten en zijn optreden was er eentje waar nog enkele kaarten voor beschikbaar waren.

Nu is dit optreden op dvd/cd uitgebracht. De setlist van deze dvd/cd wijkt hier en daar wel wat af van die in Amsterdam en Londen (waar zus Martha als verrassing ook nog even meedeed) en niet alles staat erop.
Toch geeft het wel aardig weer hoe ik het heb meegemaakt. Het zwaartepunt ligt bij zijn album Out of the Game, een album dat niet iedereen even goed schijnt te vinden maar waar ik zelf wel erg tevreden over ben.

Zoals altijd heb ik met het beluisteren van live-optredens op cd meer moeite dan met studio opnames. Je mist gewoon de sfeer en het klinkt anders uit je speakers thuis, oordopjes of weet ik het wat dan in een zaal met de artiest in kwestie recht voor je neus.
Maar als je er dan toch geweest bent (ook al niet letterlijk bij dit optreden in New York) heeft het net even een beetje extra. Het is en blijft een leuke herinnering.

Dit optreden in de Church of Ascension New York is gefilmd in een mooie entourage, Rufus en band zijn solide bezig maar of het echt heel erg geschikt is voor toevallige luisteraars weet ik niet. Dit is vooral leuk voor de grote liefhebbers. Zelf ben ik niet zo heel erg van de beelden erbij dus hou ik het wel bij de audio-opnames en ook die zijn leuk voor heel af en toe. Dan toch maar gewoon de studio-albums.

Dan ligt daar eindelijk Milwaukee at Last!!! in je brievenbus (je gaat er spontaan 'at last' van roepen)....... met groot plezier maak je de verpakking over en dan........... blijkt dat de postbode het blijkbaar nodig vond om er op te gaan zitten of zo. Niet fijn voor een kartonnen box met daarin een dvd, cd, fotoboekje en losse foto's. Een zwaar in de kreukels liggend doosje inclusief scheur verpest de voorpret op zo'n moment al aardig.
Of dit een voorteken bleek te zijn? Nee. Dat kan ik zeer zeker niet zeggen. Het is leuk om een cd met 10 live nummers te horen van de heer Wainwright met de nadruk op zijn laatste album van alweer 2 jaar terug, het is nog leuker om een veel uitgebreidere dvd te kunnen bekijken maar tegelijkertijd begint dan weer wel het verlangen naar nieuw studiowerk op te borrelen.
Hoe goed de nummers live ook worden uitgevoerd: ik ken ze uiteraard bijna allemaal tot in den treure, bijna allemaal, want er staan gelukkig nog wat nummers tussen die niet op de reguliere albums terug te vinden zijn.
Daarmee is deze box vooral voer voor de grotere liefhebbers die het al eerder met een live album konden doen in de vorm van de Judy Garland cd. En dan komt het probleem voor mij: ik ben niet zo heel erg live-album liefhebber en dvd's kijk ik doorgaans 1 of 2 keer en dat was het dan. In dat geval zijn 10 nummers op cd wat karig (eigenlijk 12 gezien track nummer en zie ik dit vooral als een fijn tussendoortje van uitstekende kwaliteit maar meer ook niet.
Grappig om met het vriendje van Rufus kennis te maken tijdens het nummer Between My Legs die met een aantal anderen het spoken word mag doen. Helaas alleen op dvd te zien en horen.

Rufus doet het bijna altijd wel goed bij mij en live is hij zeer zeker een persoonlijke favoriet.

Ter ere van het 150-jarige bestaan van Canada organiseerde hij avonden waar Canadese artiesten centraal stonden.

Herkent u ze? Joni Mitchell, Leonard Cohen, Kate McGarrigle, Neil Young, Men Without Hats, Céline Dion, Arcade Fire en Linda Ronstadt.

De opnames op deze gelimiteerde cd zijn gemaakt op 16 en 17 augustus in Chapelle Norte-Dame-de-Bon-Secours in Canada en op 20 augustus, Ford Theatre in Los Angeles 2017.

Zus Martha doet op een aantal nummers prominent mee. Sterker: zij zingt Going to a Town van haar broer. Maar ook andere familieleden als tante Anna McGarrigle en Lily Lanken doen mee. Thomas Bartlett speelt een cruciale rol deze concerten als music director en pianist.

Rufus Wainwright op de poptoer.... kan leuk worden want ik vond de poptoer van Patrick Wolf vorig jaar ook erg goed.
Rufus werkt samen met Mark Ronson: kan zeker leuk worden want ik vond zijn werk voor Amy Winehouse en Adele wel te pruimen.
En dan die gastartiesten: The Dap Kings, Martha Wainwright.... prima!

En toen verscheen titeltrack Out of the Game en inderdaad was dat meer pop dan we gewend zijn van Rufus maar absoluut niet van de hedendaagse soort. Een jaren '70 vibe vermengd met soul dankzij de Dap Kings en de productie van Ronson. Een aanstekelijk nummer dat het album opent en een clip om van te smullen met Helena Bonham Carter in de hoofdrol maar ergens toch ook wel een beetje Rufus Wainwright-light. Ik was wat gereserveerd eerlijk gezegd. Is dit de Rufus die ik wil horen? Of heb ik toch liever die extravagante, bombastische Rufus met zijn voorkeur voor dramatiek en opera. Of luister ik liever naar de folky Rufus? Of de piano-man? Ik kwam er niet echt uit. Inmiddels weet ik wel dat ik dit nummer kan dromen en dat ik het leuk ben gaan vinden.

Jericho heeft ook zijn duidelijk jaren '70 stempel meegekregen en klinkt al vanaf de eerste tonen lekker in het gehoor. Het sluit naadloos aan op de titeltrack en dat komt mede door de achtergrondzang. Zwoel, sexy en vooral heel benaderbaar. Gelukkig vergeet Rufus niet dat drama bij hem hoort en dat horen we wel in zijn zang die op dit album opvallend helder is en minder zeurderig als in het verleden. De muzikale omlijsting is groots en daarmee krijgen we toch bombast maar dan uit een ander vaatje dan voorheen: als een warme souldeken sluit het om je heen om je volledig in te pakken.

Vervolgens gaat ie met je aan de haal op het zwierige Rashida met alweer een flinke hoofdrol voor de achtergrondzangeressen. Soul op z'n Rufiaans en van het kristalheldere soort want de productie is bijzonder sterk.
Het nieuwe album zou dansbaar worden maar dat blijkt erg relatief. Op een nummer als Barbara (over een naaste medewerker van Rufus) is het hooguit heen en weer wippen met de voetjes en wat met het bovenlijf wiegen. Als invloed komt de naam David Bowie wel eens naar voren en dat is hier een beetje in terug te horen. Ik praat dan wel over diens Young Americans album. Jaren '70 radio en instagram is niet ver weg. Alles krijgt een leuk waasje over het heden zullen we maar zeggen.

Nooit gedacht dat ik The Beatles in één adem zou noemen met Rufus Wainwright maar ik doe het nu toch: Welcome to the Ball verhult niet dat deze band van enorme invloed is geweest op de aanpak en stijl van dit nummer. Blazers, strijkers en de vocale truukjes...... allemaal herkenbaar. Iets té cheesy voor mijn smaak wellicht maar dat probleem heb ik ook regelmatig met de Fab Four.

Montauk ken ik ook al een stuk langer en kan volop meegegalmd worden. Dit nummer benadert het meest 'Rufus oude stijl' en valt daardoor wat meer op op dit album.
Het is een zoet nummer dat me nu veel meer doet dan voorheen door zijn plaats op deze cd. Tekstueel gezien schaamteloos open zoals Rufus zo vaak is. Het gaat over zijn dochter Viva Katherine Wainwright Cohen (die hij samen opvoedt met partner Jörn Weisbrodt en moeder Lorca Cohen, inderdaad 'dochter van'). "One day you will come to Montauk and you will see your dad wearing a kimono and see your other dad pruning roses hope you won't turn around and go". Ja, zo duidelijk kan het zijn. Overigens gaat het laatste gedeelte van dit nummer over zijn overleden moeder Kate McGarrigle: "One day years ago in Montauk lived a woman, now a shadow but she does wait for us in the ocean and although you want to stay for a while don't worry, we all have to go
one day you will come to Montauk".

Rondom Bitter Tears werd een prijsvraag uitgegeven: wie kon er de beste remix van maken? En zo gingen velen er mee aan de slag. Dit nummer benadert de term pop nog het meest op dit album. Enorm catchy en de synths doen hun werk hier volop.

Respectable Dive is een lekker loom nummer dat een beetje richting het album Poses gaat alleen horen we de invloed van Mark Ronson hier toch weer overduidelijk waardoor de sound toch anders is dan die op Poses. Ik kan me voorstellen dat een wat soberder aanpak misschien nog wel directer zou gaan werken.

Perfect Man kent weer van die zalige achtergrondzang (zus Martha) en is buitengewoon catchy door zijn scherpe hooks en warme zang van Rufus. Behoorlijk eenvoudig van opzet ook. Je gaat je haast afvragen of dit dezelfde man van de albums Want One en Two is. Maar hoe dan ook is Rufus er hier ook niet vies van om de boel wat aan te dikken en te verfraaien en dan hebben we Mark Ronson om de boel in een warm dompelbad te stoppen.

Sometimes You Need blijkt een akoestisch getint gitaarnummer waar de stem van Rufus opvallend sober naar voren komt: heel direct en zonder opsmuk. Langzaam aan wordt het nummer voller qua sound door de strijkers maar dat is slechts aan het einde en blijft nog prima binnen de paden waardoor zijn stem niet gaat ondersneeuwen. Smaakvol gedaan.

Song of You is ook wat rustiger van aard. Een fijn walsje met sterke zang. Ook hier zorgt Ronson voor de perfecte balans van stem en geluid waardoor het een mooi geheel vormt. Het is een stijlvolle klasse-song met aan het einde wederom een schitterend ingetogen crescendo.

Afsluiter Candles is het langste nummer van dit album en vormt een ode aan zijn moeder.
"The churches have run out of candles" zingt hij en in een interview kwam naar voren wat hij hiermee bedoelt. Toen zijn moeder op sterven lag zocht hij regelmatig een kerkje op om een kaars voor haar te branden. Direct na haar overlijden wilde hij dat weer gaan doen maar waren er op dat moment geen kaarsen beschikbaar en toen hij hetzelfde wilde doen in de daaropvolgende kerken bleek hetzelfde aan de hand. Voor Rufus was dat een goed teken, het gaf hem rust. Alsof hij een teken van zijn moeder kreeg dat het goed was zo.
Het nummer vormt een waardig afscheid van Kate en het nummer eindigt bijzonder emotioneel op doedelzak. Kippenvelmoment.

Dan is er ook nog een iTunes bonustrack in de vorm van WWIII. Ik heb het aangeschaft maar eigenlijk is het einde van het vorige nummer zo mooi dat je er geen nummer meer achteraan moet horen. WWIII is overigens wel de moeite van aanschaffen waard. Het is vrij luchtig van toon en komt ook weer heel dicht bij de term pop. Het was al bekend in een live-pianoversie maar deze aanpak werkt ook. Het is Rufus zoals je hem toch niet vaak gehoord hebt in het verleden.

Ik beken dat ik me wat zorgen maakte om dit album. Niet omdat het pop zou zijn, want dat juich ik best wel toe, maar de vooruitgesnelde losse nummers wisten me niet helemaal in te pakken zoals klassiekers als Release the Stars of de beide Want-albums dat deden.
En toch proef ik hier wel degelijk een Release the Stars moment. Out of the Game is wat luchtiger, simpeler misschien en kent veel meer soul-invloeden dankzij de productie van Mark Ronson, maar waar een popalbum het juist makkelijk van losse nummers zou moeten kunnen hebben daar werkt dat toch niet voor de composities hier op dit album. Je moet ze achter elkaar horen en ze niet uit de context rukken en dat is best opmerkelijk daar het verder geen conceptalbum of iets dergelijks is.

Out of the Game verrast me eigenlijk en doet dat in zeer positieve zin. Ik had al zin in beide optredens eind deze maand (respectievelijk in Amsterdam op 27 april en Londen op 30 april) en die zin is nu alleen maar groter geworden terwijl ik uitging van een wat teleurstellende cd.
Deze jongen gaat zich de komende week goed op die optredens voorbereiden met deze nieuwe Wainwright boreling op repeat en ik ga op koninginnedag gewoon lekker een andere queen in Londen bekijken: Queen Rufus regeert.
Zo!

Dat Rufus muzikaal bloed door zijn aderen heeft lopen mag nu wel bekend zijn: paps is de bekende Loudon Wainwright III en mams is Kate McGarrigle. Tante is de andere McGarrigle en zus Martha timmert ook al flink aan de weg.
En nu zat ik me opeens te bedenken dat Rufus nooit zal zorgen voor een Wainwright IV of iets dergelijks.
Potverdikkeme zeg: voor wat deze entertainer betreft stopt de bloedlijn hier. Aan de andere kant misschien maar goed ook, want paps schijnt het er soms wat moeilijk mee te hebben dat zoon hem qua populariteit is voorbijgestreefd, dus hoe sneu zou het zijn voor een Wainwright de zoveelste met als paps Rufus. Dat is welhaast ondoenlijk want Rufus Wainwright behoort tot één van de meest boeiende songwriters van de laatste jaren en 'You'll love him or hate him', een tussenweg lijkt haast niet mogelijk. Op dit album valt dat muzikaal gezien misschien nog wel mee, maar het is de stem die het voor velen verpest.
Flink doorzetten is het devies en anders ver links laten liggen.

Cigarettes And Chocolate Milk toont gelijk al het talent dat Rufus in huis heeft. Een aanstekelijk nummer, zwierig en barok en toch genoeg pop om de mensen niet te veel van zich te vervreemden (mits je die stem trekt natuurlijk). Nog steeds is dit nummer een klassieker te noemen uit het oeuvre van de beste man. Een liedje om verliefd op te worden.
Maar dan Greek Song. Ook dit nummer is een klapper van jewelste. Romantiek met een oosters tintje. Alsof je een kopje thee nuttigt in een Japanse theetuin en ondertussen voorzien wordt van een hapje en drankje door een prachtige geisha.
Andrew Bird komt ook wel eens met dit soort nummers op de proppen.
Poses is een favoriet van mij. Die stem is voor mij niet zeurderig, het is alsof je onder een satijnen laken kruipt in hoogzomer. Heerlijk koel met een geweldige melodie. Zwoel en sexy dat is wat het is. Genieten dus.
Na een zwoele zomerse nacht onder de satijnen lakens volgt een verfrissende ochtend waar de regendruppels voor afkoeling en verfrissing zorgen. Zo klinkt Shadows. Open de luiken van je hotelkamer en geniet van het fabuleuze uitzicht dat vreemde oorden je weten te bieden.
Dat Wainwright heerlijke pop kan schrijven bewijst hij vaak. Op dit album doet hij dat in de vorm van California. Energiek en uitermate opwindend. Hoezo is pop saai en voorspelbaar? Zeker dit nummer nog niet gehoord. Let vooral ook op de backings, die vormen in het werk van Wainwright telkens weer een niet te onderschatten rol.
The Tower Of Learning heeft het klassieke tintje dat regelmatig opduikt bij deze opera-liefhebber. Een beetje drama, een snufje kitsch, drupje zwoelheid, tikkie geilheid en een prachtsong is geboren.
Grey Gardens is wat meer down to earth maar weet alle harten te doen smelten. Rijk aan idee en melodie en sterk uitgevoerd.
Rebel Prince laat horen dat Martha onmisbaar is op de albums van haar grote broer. Heel subtiel is haar rol maar tegelijkertijd zeer belangrijk. Dat Rufus graag nummers in het frans zingt toont hij hier met een aantal in het frans gezongen zinnen.
The Consort is schitterend van opbouw. Op de hierna komende albums is hij dit onderdeel veel verder gaan uitbouwen: orkestraal en majestueus. Hier is het nog niet zo enorm en groots maar de aanzet is er al.
Pa krijgt zijn eerbetoon in de cover genaamd One Man Guy. Tja bij nummers als deze hoor je dat het muzikale bloed door de aderen van deze familie stroomt. Ik heb dit nummer live gehoord met Martha en een nichtje als backings: kippenvel alom.
Voor mij behorend tot een van de hoogtepunten van dit album.
Evil Angel krijgt wederom wat orkest mee. Okee okee, kamerorkest dan. Dit is een ongelooflijk spannend nummer met hier en daar wat uitdagende zijwegen die het nummer een zeer venijnig randje meegeven. Klasse!
In a Graveyard is eenvoudiger van opzet: piano + Rufus. Het toont aan dat hij de pompeusheid niet altijd nodig heeft en dat zijn nummers kaal uitgevoerd ook zeer sterk blijken te zijn.
Tot slot gaat Cigarettes And Chocolate Milk nog in de reprise om ons er nog even aan te herinneren hoe goed dit nummer ook al weer is en daarmee is de Poses cirkel rond.

Puur genieten als je dit soort albums hoort. Wie zegt er dat er maar weinig boeiende dingen gebeuren in de hedendaagse muziek. Diegenen beseffen niet dat Rufus Wainwright zo´n muzikant is die ongelooflijk inventief is.
Of je het fijne muziek vind is wat anders, maar zeggen dat het niet apart of vernieuwend is gaat er bij mij echt niet in.

Eens komt het moment dat je er aan moet geloven. Met trillende handen zweef je boven de startknop. Eén van je favoriete artiesten van de laatste 10 jaar komt met een nieuw album en dat album komt na een album dat soms in je top 10 staat.
Trillen, dat is het enige woord dat passend is, want ik vind het eng. Het kan gewoon niet meer zo goed zijn....... of zou het dan toch?..........

En dan doe je het en hoor je de opener Do I Disappoint You. U zei meneer Wainwright? Man dit is geweldig, dit is hemels. Disappoint me? Dacht het niet! Mijn zenuwen slaan om in euforie. Dit is gigantisch: wat een binnenkomer! Hallelujah nog maar een keer. Een compleet symfonie-orkest wordt uit de kast gerukt (Rufus zelf is het al wat langer ).
Het dwarrelt alle kanten op, je zweeft het avontuur tegemoet. O God dit kan al niet meer stuk.
Want ik weet dat Going to a Town een geweldige single is. Dat nummer is al een tijdje bekend en toont aan dat de man weet hoe je goede liedjes moet schrijven. Minder barok en orkestraal dan de opener en heel puur. Eigenlijk is het een bitter nummer. Wainwright haalt in zijn tekst nogal fel uit. Maar buiten dat zingt hij mooier dan ooit. Prachtig zijn ook de begeleidende vocalen van de dames.
Dit nummer solliciteert naar een van de beste singles over 2007, let op mijn woorden. Vakmanschap, dat is het en niks anders. Om te janken zo mooi. Vooral de opbouw van het nummer is prachtig. Hier krijg ik kippenvel van.
Tiergarten is vertrouwd en toch vernieuwend. Het ademt een beetje Pet Shop Boys hier en daar en dat is niet vreemd want Neil Tennant heeft zijn medewerking verleend aan dit album. Ook dit nummer is kwaliteit van de bovenste plank. Iets toegankelijker misschien, maar dat is een gevaarlijke benaming omdat Rufus alles behalve gemakkelijke muziek schrijft.
Op Nobody's Off The Hook heeft de piano een wat grotere rol en krijgt op een schitterende manier ondersteuning van een kamerorkest. Wainwright zingt er op bekende zwierige wijze overheen. Barokpop optima forma. Het is haast klassiek waar je naar luistert en daar zijn de strijkers de hoofdverantwoordelijken voor. Wainwright verdient een applaus van jewelste voor zijn durf en aanpak. Dit is zo emotioneel, zo mooi. Dit raakt mij enorm. Die gevoelige snaar overleeft dit niet langer meer zo.
Between My Legs is Rufus op de rock tour. Joan Wasser (Joan as Police Woman) opent met 'Oh My God'. Pakkend, eigenwijs en tongue-in-cheek: 'Again, I'm afraid of one thing, Will I walk away from love knowing nothing, wearing my heart between my legs?
But when I know you're naked, lying on the bed while I'm at the piano All I can say is I can't fake it'
Dat Wainwright goede popsongs kan schrijven zonder de orkestrale opsmuk wisten we al. The One You Love van Want, two is daar een goed voorbeeld van. Voeg daar nu dit nummer aan toe. Mag ik de dames op de achtergrond bij deze dan ook nog even een veer in hun achterste douwen? Ze geven dit nummer net dat extraatje waardoor het zich toch weer weet te onderscheiden van 'gewoon een goede popsong'. Aan het einde toch nog even een bombastisch tintje en aERo geniet volop.
Leuk ook om er een bekend deuntje in te verwerken. Deed hij dat eerder met de Bolero nu is het de beurt aan The Phantom of the Opera.
Al vijf nummers op weg en nog geen slecht nummer tegengekomen. Wat zeg ik? We hebben vijf wereldnummers te pakken!
Rules And Regulations was al gedeeltelijk te beluisteren via de e-card die Rufus de wereld in stuurde. Ook dit is een lekker popnummer met een warme muzikale inkleuring. Het nummer zit propvol met allerlei instrumenten (hoe heerlijk klinkt die trompet toch) en toch is er nergens sprake van overdaad.
Het trillen van de nervositeit is inmiddels omgeslagen in trillen van pure opwinding over hetgeen we allemaal op ons muzikale bordje voorgeschoteld krijgen.
I'm Not Ready To Love is een wat rustiger nummer, maar oh wat is het heerlijk om weg te dromen op nummers als deze. Ook hier is Rufus vocaal weer zeer sterk op dreef. Zodra de backings inzetten keert het kippenvel weer metershoog terug. Hemels, schitterend, mooi-mooier-mooist. Ik hoef verder niet duidelijk te maken dat ik enthousiast ben toch?
Slideshow is uiterst herkenbaar Rufus (dat is dit hele album uiteraard ook wel). Lekker lui gezongen en een hoop orkestrale bombast. Opera-pop en wederom zwierige achtergrondvocalen die zich helemaal geven zoals we dat gewend zijn van de vorige albums. Het is misschien wat over the top, maar mensen die de Want albums kennen en goed vinden hebben hier geen enkele moeite mee. Ik vind het geniaal zoals het orkest in dit nummer verwerkt is. En wat een lekkere laidback gitaar zo tegen het eind, soms zo ruw onderbroken door het grootse orkest. Dit kan alleen Rufus doen en hij komt er mee weg. Sterker: het maakt deze artiest zo ongelooflijk sterk en bijzonder!
Tulsa is het kortste nummer op dit album. Het is een zwierige wals met een spooky ondertoontje. Alsof de geesten van een oud verlaten kasteel gevraagd zijn een dansje te komen doen en iedereen die interesse heeft mag ook komen. Ook dit nummer barst haast uit zijn voegen van alle instrumenten die om de hoofdrol vechten. Dramatische muziek een dramaqueen waardig!
Leaving For Paris No. 2 begint prachtig op piano. Het heeft een sfeertje van lang vervlogen tijden. Parijs een aantal decenia terug. Je proeft het, je ademt het, je hoort het. Hij is er in geslaagd om een melancholieke sfeer neer te zetten. En het opvallende is dat toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde ik gelijk aan Parijs moest denken en toen had ik de titels van de nummers niet eens bij de hand. We kunnen dus rustig stellen dat Rufus geslaagd is in zijn opzet met dit nummer over Parijs. De muzikale omlijsting is wederom adembenemend mooi te noemen.
Sanssouci is wat lichter van toon. Hier proef ik heel lichtjes de Pet Shop Boys. Let wel: heel licht want het lijkt er niet echt op maar het ademt eenzelfde soort luchtigheid.
Dwarrelende fluiten, een lekker loom pop-ritme en je hebt de ingrediënten voor een prima popnummer. Wel eentje die ik beter ben gaan waarderen na meerdere draaibeurten. Categorie 'tovert een glimlach om je mond'.
De titelsong mag het album afsluiten. Release the Stars stond ook op de e-card die we al wat eerder konden beluisteren. Maar ja dat was slechts een deel van het nummer. Dit moet je natuurlijk in zijn geheel horen. En dat geheel bestaat uit een zeer herkenbaar dwepend nummer zoals we die tegenkwamen op vorige albums.
Lekker en kwalitatief dik in orde. Vooral weer naar dat einde toe: alles en iedereen geeft zich voor de volle 100%. Een ware uitputtingsslag. Hoe moet dit live in hemelsnaam gaan klinken?
Wat dat aan gaat hoop ik de man snel weer op het podium te zien want ook daar heeft hij de tijd van mijn leven bezorgt.

Het is duidelijk: ik ben wederom razend enthousiast. Want, two heeft er een concurrent bij. Zonder enige twijfel geef ik deze Release the Stars ook de volle mep van 5* en maakt het dikke kans album van het jaar te worden voor mij. Daar heb ik geen enkele twijfel over, zoals ik dat bij Want, two indertijd ook niet had. Maar nu durf ik zelfs zo ver te gaan dat dit in de toekomst net als Want, two ook wel eens in mijn top 10 kan gaan bivakkeren in de toekomst.
Heel veel nieuws horen we niet meer. Rufus is Rufus en dat is een genre op zich geworden.
Ik ben eigenlijk helemaal compleet leeggezogen door deze tour de force en ik kan concluderen dat mijn angsten totaal niet bewaarheid zijn geworden. Ongelooflijk dat Rufus Wainwright wederom met een klasse-album op de proppen weet te komen die mij tot op het bot weet te raken.
Ik kan wel janken. Janken van ontroering, janken van vreugde. Heerlijk!!!

Dat ik niet vies ben van wat glamour en kitsch in de popmuziek is wel bekend. Flamboyante artiesten doen het ook altijd goed bij mij.
Zo heeft Rufus Wainwright een tijd in mijn top 10 gestaan met Want, two. Maar hoe is het allemaal begonnen met deze meneer?
In 1998 stond er een recensie over deze cd in het blad OOr en dat sprak me wel aan. Ik heb de cd toen eigenlijk zonder vooraf te luisteren gekocht.
Aanvankelijk had ik daar wel wat spijt van, want het pakte me niet gelijk. De muziek vond ik leuk, had hier en daar wat weg van die andere flamboyante nicht Marc Almond, maar die zeurderige stem.......... pffffff........... die hees ik niet altijd. En daar opent de cd al direct mee: het eerste wat je hoort op Foolish Love is het dreinerige toontje van Wainwright. Hij geeft zelf altijd aan van opera te houden en dit lijkt er niet op of wil er niet op doen lijken, maar toch heeft het wel wat theatraals, een beetje vaudeville en cabaret. Berlijn jaren '20 of iets dergelijks.
Heel gedurfd om hier mee op de proppen te komen en toch was het in die tijd wel wat nieuws. We waren wel toe aan wat meer schwung in de pop- rockwereld.
Danny Boy klinkt ook niet bepaald van deze tijd. Het is een zwierig nummer dat dan wel niet van deze tijd mag zijn maar daardoor mooi tijdloos is te noemen.
Tekstueel gezien pijnlijk: het gaat over het verliefd zijn als homo op een hetero, uiterst pijnlijk dus en dat hoor je ook wel doorklinken.
April Fools is wat meer pop en vind ik van een hoog niveau. Op de achtergrond hoor je o.a. zus Martha meezingen. Zij is vaker te horen op het werk van broer Rufus.
In My Arms kenmerkt weer dat wat zweverige, zeurderige zingen van Rufus. Ik kan me voorstellen dat mensen er van gruwen, het kostte mij immers ook tijd. Zus Martha heeft hier een belangrijke rol op de achtergrond. Het is nog net geen duet te noemen, maar ze is absoluut onmisbaar, ze voegt iets extra's toe. Ze is het engeltje op de rechterschouder van haar broer en samen maken ze er iets magisch van.
Opera he..........hmmm..... dan komt Millbrook een beetje in de buurt. Laat ik het zo zeggen: bij een nummer als deze zie ik geen jeugdhonk voor me met halfbezopen jongeren die uit hun dak gaan op harde rock muziek. Hier komt het deftige publiek op af die zich zetelt in pluche.
Het is een haast klassiek nummer met het nodige laagje edelkitsch.
Baby draait om Rufus en zijn piano-spel omgeven door strijkers. Hierdoor is het een beetje zoet, maar zoetigheid op zijn tijd kan o zo lekker zijn en dat is dit nummer zeker ook.
Het vrolijke Beauty Mark heeft weer dat cabareteske uit vervlogen tijden. Het is een nummer dat gaat over zijn moeder (ook geen onbekende in de muziekbizz als zijnde één van de McGarrigle sisters).
Dan een nummer over een lievelingsstad van mij Barcelona. Een nummer dat per draaibeurt lijkt te groeien. Het heeft een romantische inslag. Heel knap hoeveel sfeer hij weet te scheppen door alleen al zijn stemgebruik in combinatie met hier en daar backing vocals. De instrumentatie is redelijk spaarzaam voor zijn doen maar klinkt heel vol.
Bij Matinee Idol moet ik altijd denken aan het Marc Almond album Mother Fist and Her Five Daughters. Het ademt dezelfde sfeer. Pop extravaganza it is!
Dit is Rufus op zijn best.
Damned Ladies heeft een engelachtige sfeer. Het is wederom wat soberder van opzet en straalt toch wat rijks uit. Dit ongetwijfeld door het gehum van de backings in combinatie met het prachtige pianospel.
Sally Ann haalt je helemaal weg van waar je op dat moment bent. Alsof je in een film stapt uit lang vervlogen tijden. Films zoals ze eigenlijk niet meer gemaakt worden. Geen sprake van haast maar een oase van rust. Mooi trompetje ook op de achtergrond. Heerlijk tot-rust-kom-nummer.
Imaginary Love mag het album afsluiten. Ook op dit nummer toont Wainwright zich een waar vakman en hoop voor de toekomst. Dat muzikale genialiteit in zijn genen zit is overduidelijk, maar wat wil je met zo'n familie.
Daarnaast is Rufus Wainwright een charmant entertainer, eentje die we helaas niet veel meer tegenkomen op deze manier. Het lijkt alsof hij zichzelf niet altijd serieus neemt. Moet je ook niet doen, maar zijn muziek des te meer.
Dit album is een groeibriljantje gebleken. Het kost moeite om het te doorgronden, maar als het eenmaal lukt heb je wel iets tijdloos en kostbaars in bezit. En dat veel mensen het niet oppikken of op willen pikken zal me dan een rotzorg zijn (ik ga hier niet de onderhond uithangen en mezelf zielig vinden).
Ik kijk nu al uit naar zijn nieuwe album dat er binnenkort zit aan te komen: Release the Stars..................

Vierhonderd jaar geleden overleed William Shakespeare.

Op het piano-album All Days Are Nights: Songs for Lulu verschenen al een paar sonnetten. Er kwam na dat album nog een verzamelaar (Vibrate), een meer pop-georiënteerde plaat (Out of the Game) en een opera (Prima Donna).

Nu is er een nieuw album waar alle disciplines samenvallen en waar Wainwright weer samenwerkt met Marius de Vries, verantwoordelijk voor de meesterwerken Want one en two. Shakespeare staat centraal en een keur aan gasten passeren de revue.

Al tijdens de opener raak je wat in verwarring als actrice Siân Phillips op mysterieuze geluiden Sonnet 43 voordraagt. En dan volgt gewoon een stukje opera, gezongen door Anna Prohaska. Even denk ik dat ik per ongeluk Prima Donna heb opgezet, maar dan laat Rufus zich eindelijk in de derde track horen op een nummer dat zo op de Want albums had kunnen staan. 'Do I Disapoint You?' is de eerste gedachte die in me opkomt. Dezelfde vibe en daarmee keert Rufus terug naar die fantastische periode. Marius de Vries heeft zijn werk weer goed gedaan.

Dan mag Frally Hynes weer wat voordragen, gewoon zonder enige vorm van begeleiding. Het vormt een korte overgang naar A Woman's Face (Sonnet 20) waar Anna Prohaska de vocalen weer voor haar rekening neemt. Schitterend gezongen, maar puur klassiek, en hoe mooi ik dat ook vind, het blijft een raar contrast vormen met de andere nummers op het album. Anna gaat gewoon nog even door op For Shame (Sonnet 10) waarna acteur Peter Eyre zijn voordracht mag laten horen met lichte pianoklanken als begeleiding (inclusief zuchtje wind).

Vervolgens horen we Helena Bonham Carter, de actrice, en komt zus Martha Wainwright ook meedoen op Unperfect Actor (Sonnet 23). Dacht je het wel gehoord te hebben met klassiek naast de typische Marius de Vries sound, krijg je nu keiharde gitaren om je oren. U zegt? Ja, keiharde gitaren waar Rufus dan lekker overheen galmt (en zus Martha hem ondersteunt met Fiora Cutler). Dit is een kant die ik nog niet eerder van hem gehoord heb. En dan gooien we er ook nog een bombastische orkestsound tegenaan. Dit klinkt eigenlijk best wel erg gaaf, ook al is het wennen! Maar dan zijn we nog niet aan het einde van het nummer gekomen, want de laatste minuut klinkt als een lieflijk Kate Bush old-school nummer waar de agressieve sound af en toe nog even opveert. Bijzonder!

Actrice Carrie Fisher horen we ook zonder enige begeleiding. Het hoort op dit album, maar ik vind het eigenlijk gewoon vervelende onderbrekingen. Ik kan er niks anders van maken. Gelukkig duurt het telkens niet lang.

En dan mag Florenche Welch aantreden op een lieflijk, maar o zo schitterend walsje When in Disgrace with Fortune and Men's Eyes (Sonnet 29) genaamd. Rufus horen we alleen maar in het achtergrondkoortje.

William Shatner doet Sonnet 129 en mag dat op mysterieuze wijze doen. Alsof ie in het heelal rondzweeft (grapje wellicht?!). Het is de opmaat voor het spannende intro van Th'Expense Of Spirit In A Waste Of Shame (Sonnet 129) waar Anna Prohaska terugkeert.

Christopher Nell and Jürgen Holtz mogen All dessen müd (Sonnet 66) opvoeren. Duitstalig ja en een zigeuner viool-begeleiding. Oude Berlijn nachtclub avonden herleven. Cabaret, Marlene Dietrich enzovoort. Marc Almond zou dit zo op één van zijn projecten hebben kunnen zetten.

A Woman's Face – Reprise (Sonnet 20) is dan weer onvervalst Wainwright. Lekker klagerig en slepend zoals we hem kennen. Gewoon een fijn popliedje dat gevolgd wordt door Sonnet 87 met de Duitse actrice Inge Keller.

Anna Prohaska mag het album dan in stijl afsluiten op Farewell (Sonnet 87). Prachtige stem, mooie afsluiter maar klassiek.

En daarmee kom ik toch tot de moeilijke taak voor mezelf om te bepalen of ik dit nu een goed album vind of niet. Ik ben gek op Wainwright, nog gekker op zijn albums Want one en two. Ik vind Prima Donna een uiterst genietbare opera, maar op Take All My Loves vind ik het toch te veel een ratjetoe. Ik vind de grote diversiteit aan nummers niet werken, ook al sluit het wonderlijk goed op elkaar aan. Het stoort misschien niet eens echt maar ik hoor liever Rufus volledig een album zingen en wil ik klassiek dan zet ik Prima Donna op en kan ik mezelf ruime tijd onderdompelen in schitterende klanken. Hier hoor ik ze ook, maar als ik daarvoor cabaret heb gehoord of pop kost de omschakeling toch te veel moeite.

Een wat vreemd project, begrijpelijk gezien de geschiedenis van Rufus Wainwright, maar of dit gaat werken bij het grote publiek? Ik betwijfel het. Leuk voor de fans, maar verder denk ik niet dat we dit de echte opvolger van Out of the Game kunnen noemen.

Er zijn van die artiesten die iedereen wel altijd met mij zal associëren. Rufus Wainwright is er daar eentje van. Al vanaf het debuut in 1998 volg ik de zoon van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle en hij stelt me zelden teleur. Ook live is het elke keer en in elke vorm weer een waar genot om hem mee te maken. Flamboyant, gevoelig, over de top, humoristisch... het zit er allemaal in, ook nu weer.

Inmiddels is Rufus al weer wat jaartjes getrouwd met zijn man Jörn Weisbrodt, en samen met Lorca Cohen (dochter van Leonard Cohen) hebben ze een dochter; Viva Katherine.

Hij is onlangs 47 jaar geworden en zijn wilde jaren liggen inmiddels achter hem. Toch levert dat nog steeds prima muziek op. Ouder worden, de dood van zijn moeder tien jaar geleden en een opgroeiend kind; ingrediënten om er een album als Unfollow the Rules uit te krijgen. De man die zo graag erkenning wil hebben voor zijn pop-kant, alsmede zijn klassieke-kant.

Een album waar we even op hebben moeten wachten. Out of the Game stamt uit 2012 en daarna verscheen nog wel het aparte mengelmoesje Take All My Loves (klassiek en pop door elkaar) en heeft hij een opera geschreven: Prima Donna, waar in 2015 een cd van werd uitgebracht.

Acht jaar zitten er dus tussen zijn laatste 'reguliere' album en deze. Het is alsof de tijd heeft stil gestaan. De muziek van Rufus is en blijft dan ook tijdloos. Er zitten weer een paar heerlijke dramatische tearjerkers tussen, vrolijke, humoristische nummers en ook de klassieke invloeden zijn wederom niet ver weg.

Verrassend kunnen we het niet meer noemen, net als dat zus Martha weer te horen is. Ik denk dat Unfollow the Rules eigenlijk heel goed laat horen wat Rufus al die jaren heeft gebracht. Op dit album niet een bepaalde verschuiving richting folk (de eerste albums), het orkestrale (de Want albums) of de pop-richting (Out of the Game), maar een perfecte dwarsdoorsnede van dit alles.

Maakt dat dit album een rommeltje? Nee. Integendeel. Ondanks het uiteenlopende karakter van de nummers klinkt Unfollow the Rules als één geheel. Of het nu gaat om het aan Joni Mitchell opgedragen Damsel in Distress, Early Morning Madness die sterk doet denken aan de nummers op Poses of de titeltrack, die erg doet denken aan het werk van de Want-albums. Het vloeit allemaal schitterend in elkaar over en de muzikale omlijsting is om door een ringetje te halen.
Je moet houden van zijn zang (of beter: je moet er tegen kunnen), maar dit is er vooral eentje die zijn fans zullen waarderen. Of hij er echt nog een nieuw publiek mee trekt betwijfel ik. Zou het een slechte instapper zijn voor nieuwelingen? Nee, misschien wel een heel erg goede om al het genoemde.

En wat valt er te horen in deze wonderlijke wereld van Rufus?

Trouble in Paradise: gebaseerd op Anna Wintour (een Brits-Amerikaans redactrice en journaliste), hij wilde een musical over mode schrijven en vond dat er een Anna karakter in moest zitten.

Damsel in Distress: een liefdesbrief aan Joni Mitchell, een artiest die Rufus pas echt ontdekte door toedoen van zijn man die fan is.

Unfollow the Rules: dochter Viva is verantwoordelijk voor dit nummer. Zij liep op een dag de kamer binnen en zei 'Daddy, sometimes I want to Unfollow the Rules'.

You Ain't Big: een ode aan Lawrence Kansas, het binnenland van de Verenigde Staten.

Romantical Man: een romantische ode aan Londen.

Peaceful Afternoon: een nummer geschreven voor zijn man Jorn, een bedankje voor het feit dat hij het met Rufus blijft volhouden.

Only the People That Love: een nummer dat al langer rondspookte in het brein van Rufus en wat al eens live gespeeld is. We moeten de liefde nooit vergeten aldus Rufus.

This One's for the Ladies (That Lunge!): een ode aan de Rufettes, zijn loyale fanbase van wat oudere dames uit het Verenigd Koninkrijk.

My Little You: een nummer voor dochter Viva en de vreemde balans tussen leven en dood die hij ervaarde toen zijn moeder stervende was, waar met de komst van Viva nieuw leven tot bloei kwam.

Early Morning Madness: over katers (en nee, niet de dieren). Grappig, maar ook donker vanwege de worsteling die veel mensen hebben met verslavingen.

Devils and Angels (Hatred): het concept is afkomstig van een opera die hij en zijn moeder jaren geleden zagen in Italië (Gluck's Armide). Over de VS onder Trump.

Alone Time: opgedragen aan iedereen die onder de Covid 19-pandemie leidt (en dan vooral de ouderen die in eenzaamheid zijn gestorven), waar isolatie iets is waar velen mee te maken hebben gehad en dat moeilijk vinden.

Ik geniet hier in elk geval volop van en wederom stelt Rufus niet teleur. Ik was weer toe aan een 'gewoon' album van zijn hand en dan blijkt het een ijzersterk album te zijn die wel eens naar de volle mep kan gaan binnenkort. Moeilijk om hoogtepunten aan te wijzen: er staan veel sterke tracks op.

Flamboyant en dandy-achtig. Nichterig en schaamteloos openhartig. Goh, die Wainwright is een open boek lijkt het wel. Ook over zijn drugs-problemen (in die tijd) was hij heel eerlijk. Niet iets om misschien trots op te zijn, maar het toont aan dat deze man op zijn zachtst gezegd een bevlogen leven aan het leiden is. Als dat leven albums als het tweeluik Want weet op te leveren hoop ik dat hij nog even zo doorgaat.
Want was oorspronkelijk bedoeld als dubbelaar alleen zag de platenmaatschappij daar van af. Dat platenmaatschappijen vervelende op geld beluste geldwolven zijn weten we allemaal wel want toen bleek dat beide albums succesvol waren werd er alsnog een dubbelaar van gemaakt met, ja hoor daar zijn ze weer, de fans-uitmelk-bonustracks. Een smet helaas.
Gelukkig vond ik het nodig om dit album al bij release aan te schaffen en dan praten we gewoon over Want, one.

Met zacht geneurie lokt Rufus ons zijn magische sprookjewereld binnen. Oh What A World. Ridder Wainwright zal ons beschermen tegen alle kwaad dat ons misschien zal gaan bedreigen de komende minuten. Dat hij lef heeft toont hij door op subtiele wijze de Bolero door het nummer te weven. Hoe gedurfd! Hoe indrukwekkend! Alles trekt hij uit de kast om ons te verbazen en ons verdwaasd achter te laten. Ook live blijkt dit nummer overeind te blijven staan. Als je dat voor elkaar krijgt mag je jezelf wat mij betreft groots noemen.
I Don't Know What It Is zingt ridder Wainwright met snerpende stem en neemt ons dieper zijn wondere wereld in. Het orkest zorgt voor een hoop pathos. Groot, groter grootst moet hij gedacht hebben. Overbluf de vijand en maak vrienden. Ik sluit me aan en geef me over aan deze ridder.
Vicious World doet het iets rustiger aan maar valt op door de koortjes. Alsof de elfjes in dit toverbos je persoonlijk komen toezingen vanuit hun hoge bomen. Vriendelijkheid alom en je voelt je onmiddelijk thuis.
Maar ridder Wainwright gaat in galop voort en je kunt niet blijven hangen wil je echt niet hopeloos gaan verdwalen. Movies Of Myself is ook wat meer basic rock song. Wel een rock song die opgesiert wordt door hemelse vocalen en samenzang.
Puurheid is ook iets wat hoog in het vaandel staat. Op Pretty Things laat Rufus horen dat er niet veel meer nodig is dan een piano. Klein en eenvoudig: ook dat is een stijl die beheerst wordt tot in de kleine puntjes.
Met Go Or Go Ahead verzorgt hij een enorm sterk nummer op dit album. Alles trekt hij weer uit de kast en hij doet dat door rustig aan te beginnen en langzaam aan de boel op te bouwen en uit te laten groeien tot een extravagant en groots nummer. Ik had het al over de openheid over zijn drugsverslaving. In dit nummer zingt hij er over. Magistraal nummer!
Grappig is My Phone's On Vibrate For You met als begeleiding wat getokkel, engelenkoortjes en fluit.
'My phone's on vibrate for you
Electroclash is karaoke too
I tried to dance Britney Spears
I guess I'm getting on in years'
14th Street laat ons de swingende popkant horen. Lekker dwepen met het koor en laat Wainwright maar lekker tergen met dat zeikerige toontje! Heerlijk, de schwung komt er weer helemaal in en laat horen dat dit album alle kanten op gaat.
Natasha is dan weer een heel stuk kleiner gehouden. Lief en charmant en gewoon bloedmooi.
Harvester Of Hearts laat de jazzy kant horen en klinkt prima. Zelf heb ik er ietsje minder mee, niet slecht maar misschien wel zorgend voor dat halfje minder zijn van die volle 5*.
Beautiful Child daarentegen is enorm pakkend en zwiert ons het hele sprookjesbos door. Blijheid alom. Ik word hier uitermate vrolijk van.
Want is een gevoelig pareltje. Door alle grootsheid zou je haast geneigd zijn om dit soort nummers wat over het hoofd te zien. Onterecht, want het is een niet te missen nummer. Het schreeuwt wat minder om de aandacht en dan is het oppassen geblazen dat je de schoonheid hiervan niet uit het oog verliest.
11:11 is ook wat bescheidener van opzet, maar na meerdere draaibeurten ontvouwt zich hier iets heel moois. Genieten van de kleine dingen blijkt maar weer eens zeer belangrijk.
Dinner At Eight is gericht aan pa. Martha had het al over Bloody Motherfucker Asshole en Rufus gebruikt o.a. de volgende regels:
'But 'til then no, Daddy, don't be surprised
If I wanna see the tears in your eyes
Then I know it had to be long ago
Actually in the drifting white snow
You loved me
No matter how strong
I'm gonna take you down
With one little stone
I'm gonna break you down
And see what you're worth
What you're really worth to me'
Een muzikale familie dat zeker, maar je vraagt je af hoe het er aan toe is gegaan. Pijnlijk en zeer openhartig. Dit alles verpakt in een ijzersterk nummer.
Daar raak je toch wel even stil van.

Want, one is een meesterwerkje die het net niet haalde bij voorganger Poses, maar die ook wel veel tijd nodig had om te komen waar het nu is bij mij.
Want, two wist me gelijk al te verpletteren (net als de nieuwste Release the Stars).
Het mag geen twijfel heten dat Rufus Wainwright momenteel tot mijn favoriete artiesten behoort en ik hoop dat nog wat jaartjes te mogen blijven zeggen.

Agnus Dei: De eerste tonen van dit album (een krassende viool) kondigen het al aan. Dit is een bijzonder album !!!
Maar is het soms een nieuwe Dead Can Dance ? Nee dames en heren, Rufus Wainwright is de naam.
Eindelijk is de wederhelft van Want one gereleased. Het had oorspronkelijk een dubbelaar moeten zijn.

Agnus Dei
Qui tollis peccata mundi
Dona nobis pacem

Ja het is haast klassiek. Het is mysterieus, grenst zelfs aan het mystieke................

The One You Love: sorry Nick Cave. Jouw Nature boy is bij deze verslagen door The One You Love. Dit is mijn song van het jaar. Een popliedje zoals pop hoort te zijn. Haast Beatle-esque.
Jammer van het wat abrupte slot. Ik had er nog zoveel langer naar kunnen luisteren.

Peach Trees: zo kennen we Rufus ook van zijn vorige albums. Een rustig ingetogen nummer, met het bekende meerstemmige achtergrondkoortje. Maar ook hier weer een schitterende instrumentatie.

Little Sister: is dit klassiek ? Je zou haast gaan denken dat Wainwright een nummer van een of andere oude componist (Mozart) heeft bewerkt. Een zwierig, barok-achtig nummer dus. Opvallen doet het zeker. En mijn goedkeuring kan het zeer zeker krijgen.

The Art Teacher: Zang en piano. Zo start dit nummer over een verliefdheid op een leraar (gezongen vanuit een vrouw-persoon.....toch Rufus zelf misschien ?). En dan heel subtiel zijn daar opeens hoorns aanwezig. Ook erg naar klassiek neigend nummer, maar toch voldoende luchtig om het populaire muziek te noemen. Voor zover we van pop kunnen spreken, want in die categorie is het nu ook weer niet direct te plaatsen.

Hometown Waltz: een zwierige wals waar de hele familie is opgetrommeld lijkt het wel. Kate en Anna McGarrigle alsook Martha Wainwright zingen in het achtergrondkoortje. Ook een hoofdrol voor de accordeon (gespeeld door Anna McGarrigle).

This Love Affair: zwaarmoedig nummer. Het klinkt statig, wat komt door de vele klassieke instrumenten die hier worden ingezet, maar wel dusdanig dat het niet over the top is. Heel mooi.

Gay Messiah: tijd voor een wat luchtiger nummer. Hier herken ik weer de Rufus van bv het debuut-album of Poses. De humor in dit nummer is grandioos.

Memphis Skyline: Zita Swoon had Song for a Dead Singer, Rufus voegt daar nu Memphis Skyline aan toe. Dit is dus een nummer over de betreurde Jeff Buckley. Prachtig nummer en dito tekst refererend naar Ophelia en Eurydice. Het zou een nummer van Jeff Buckley zelf kunnen zijn. De sprookjesachtige wending na ruim 3 minuten is werkelijk ontroerend.

"Turn back and you will stay
under the Memphis skyline"

Waiting for a Dream: een hemels nummer vol pathos, maar daar zou je inmiddels aan gewend moeten zijn op dit album (en anders heb je hem allang uitgezet). Hoogtepunt nummer zoveel inmiddels. Wat een mooi nummer is dit weer.

Crumb By Crumb: het bekende achtergrondkoortje opent dit nummer, dat duidelijk weer van luchtiger aard is. Maar ook dit is dus een nummer waar een band als the Beatles goed mee weg zouden komen. Een ijzersterke "pop" song.

Old Whore's Diet: de officiele afsluiter (als je niet de cd te pakken hebt met de bonustracks). Het begint als een Rufus-song in de inmiddels bekende stijl, maar dan opeens na anderhalve minuut slaat het nummer compleet om. Het gaat swingen en het is luchtig van toon (ik zou bijna zeggen: zomers, maar ik hou het toch maar op bijna.....).
Na 3 minuten vergezeld door de galm van ene Anthony en mooie viool-solo. En dan zijn we er nog niet: want het gaat zeker nog een dikke 6 minuten door als tijdens een dollemansrit in een achtbaan.
Bijzondere afsluiter mag ik wel stellen..................

Maar er zijn eventuele bonustracks, en wel:

Coeur de Parisienne- Reprise d'Arletty: een in het Frans gezongen live-nummer, begeleid door slechts de piano. Heel eerlijk gezegd heb ik het nooit zo op Engelstalige artiesten die in het Frans gaan zingen. Het blijft gewoon lelijk klinken.
Maar goed voor een bonustrack die niet op alle persingen te vinden is kan ik er vrede mee hebben.

Quand Vous Mourez de Nos Amours: net als het vorige nummer live, en in het Frans gezongen.
Het zijn gewoon 2 toegiften die je ook wel eens tegenkomt na een super-optreden. De artiest heeft er dan dusdanig zin in dat ie na de officiele toegift toch nog een keer terugkomt met een uitsmijter voor de fans.
Het gekke is dat dit soort bonustracks meestal afbreuk doen aan het album. Hier zijn ze prima op hun plaats: je kunt even bijkomen van hetgeen je ondergaan hebt. Want dat was niet misselijk. Wel zal dit album 2 kampen krijgen: je haat het of je vind het helemaal het einde. Waar ik in behoor lijkt me duidelijk.

En na beluistering van het album kan de bijbehorende dvd "Live at the Fillmore" opgezet worden:

1.DVD Intro
2.L'Absence
3.14th Street
4.Harvester of Hearts
5.Natasha
6.Art Teacher
7.Hallelujah
8.Matinee Idol
9.Vibrate
10.Gay Messiah
11.Want
12.Greek Song
13.Foolish Love
14.I Don't Know What It Is
15.Dinner at Eight
16.Beautiful Child
17.Oh What a World
18.Liberty Cabbage
19.California
20.As in Happy
21.DVD Credits

Meneer Wainwright: u heeft zojuist misschien wel mijn favoriete album van dit jaar afgeleverd. Ik moet het nog even laten bezinken om definitief tot die conclusie te komen, maar dat het uw beste in uw repertoire is leidt geen twijfel naar mijn bescheiden mening.

Met heel veel plezier woonde ik het optreden van Rufus met het Amsterdam Sinfonietta bij in Rotterdam 2017.

Niet alleen Rufus zelf had er zin in (heeft ie volgens mij altijd wel), maar ook het enthousiasme van het Sinfonietta was aanstekelijk te noemen.

De setlist bestond uit uiteenlopende genres met hier en daar ook eigen nummers die wonderwel in elkaar overvloeiden en goed samengingen.
Die setlist is hier grotendeels terug te vinden, dus is het zeker ook een mooie herinnering aan die avond.

Wainwright is op dit album goed bij stem en het klassieke randje is niet te veel en past goed bij de nummers.

Normaal ben ik niet zo van de live-albums, maar hier heb je niet eens in de gaten dat er ook publiek in de zaal zit, waardoor het bijna een studio-album lijkt, terwijl het publiek toch echt wel te horen is tussen nummers door.

Voor Rufus zal ik altijd wel een zwak blijven houden, mede ook door zijn veelzijdigheid. Of ie nu solo optreed, met band. Netjes in pak of in gekke outfits.... het is altijd weer een feestje, en dat is dit album ook.
Na Unfollow the Rules: The Paramour Session eerder dit jaar krijgen we gewoon nog meer Rufus. Het kan nooit genoeg zijn wat mij betreft.

Ik las een leuke vergelijking: "If Rupa were a movie she would be Amélie meets Women on the Verge of a Nervous Breakdown meets Latcho Drom meets Do the Right Thing. She is an instant cult classic" (bron: San Francisco Weekly).

Ik snap hem wel: het is feelgood muziek met voornamelijk franse teksten en muzikale invloeden uit franse chansons, tango, latin, gypsy en ik hoor zelfs tabla. Eigenlijk één grote melting pot dus en meestal pakt dat niet altijd even goed uit.
Op dit album vloeit alles goed in elkaar over zonder geforceerd over te komen, misschien omdat er niet punk doorheen gemengd wordt zoals bijvoorbeeld bij Gogol Bordello. Het doet me qua wereldse gevoel dan ook wat denken aan Oi Va Voi die daar, zeker op hun debuut, ook zo goed in slaagden. Niet dat de muziek daar op lijkt, maar het gaat allemaal heel natuurlijk.
Nadeel van dit soort plaatjes blijf ik zelf toch wel een beetje de houdbaarheid vinden. Voor zomer 2008 is het een perfecte soundtrack, maar ik vrees dat er volgend jaar al weer een ander bandje dit stokje zou kunnen over gaan nemen. Maar ach..... voor nu is het lekker wegluisteren. Niet alle albums kunnen klassiekers worden toch?!

Natuurlijk is Out of Season de reden dat ik interesse heb voor dit album en die hoes is natuurlijk gewoon leuk voor ons Nederlanders, ook al heb ik een grafhekel aan draaiorgels
Vooraf had ik eigenlijk helemaal geen verwachtingen: ja het zou zomaar eens iets bijzonders kunnen worden, maar waarom dan? Geen idee eigenlijk. Gewoon. Omdat.

Vanishing Heart doet mij denken aan Tobias Siebert (And the Golden Choir), maar dat zal bij weinig mensen bellen doen rinkelen. Een interessante opener in elk geval en bij meer nummers leg ik doorlopend dezelfde link. Moet ik er wel bij zeggen dat And the Golden Choir wat frivoler klinkt dan Rustin Man op dit album.

De Bowie-link begrijp ik wel, maar toch vind ik Paul Webb het dan zwaar afleggen tegen Bowie. Daarvoor is zijn stemgeluid toch echt wat aan de zwakke en vlakke kant, iets wat me het hele album een beetje tegen staat. Het klinkt zo ielig af en toe.

De nummers zijn prima te noemen, maar het gaat wel net even te lang op dezelfde toon voort, waardoor het op mij na verloop van tijd wat eenvormig overkomt. Als je het dan met je vocalen ook niet weet te redden wordt het nog best lastig om gelijk te overtuigen.

Valt het dan tegen na Vanishing Heart? Een klein beetje wellicht. Daarnaast mis ik net dat beetje meer om dit boven de grijze massa uit te tillen.
Drift Code is best een bijzonder en goed album, maar mijn gevoel zegt dat het ergens net een beetje tekort schiet om het tot een persoonlijke favoriet te laten uitgroeien.

De EP Berlin gaf ons vier juweeltjes die mij er toe deden uitkijken naar een volwaardig debuut. Blijkt er wel degelijk al een album te bestaan onder de naam Ry Cuming.
Ik ken het niet dus kan er niet over oordelen. We kan ik me voorstellen dat we dit album onder de naam Ry X als een soort nieuwe doorstart mogen zien.

Twee van die juweeltjes van de EP keren terug (Berlin en Shortline). Shortline blijf ik nog steeds een machtig mooi nummer vinden en dat mag ook van Berlin gezegd worden.

Maar ook de rest van het debuut mag er wezen. Fluisterend, knisperend en toch spannend. Natuurlijk zijn er alternatieven voor handen. Wil je meer elektronica dan moet je bij James Blake wezen, en ook Bon Iver is een uitstekende aanrader. Het serene van Antony herken ik ook wel. Maar RY X mag het rijtje wat mij betreft aanvullen.

Ietwat zweverig, maar zeker niet de hipster met baard die we over een tijd wel weer vergeten zullen zijn. Daarvoor biedt dit album te veel moois.

Popliedjes verpakt in een folk/electronic sausje met ijle zang (doet soms aan Jeff Buckley denken) die rust aanbrengt.
Maar het is niet alleen rust. RY X slaagt er ook in om me in een soort trance te brengen, dit door het herhalende karakter van de nummers. Ja, en dan kom ik toch weer uit bij de eerder genoemde namen.

Gelukkig weet RY X volledig op zichzelf te staan en zich te onderscheiden en levert hij een album af waar ik heel erg blij van kan worden.

Muziek voor de late uurtjes, een mistige zondagmorgen of een zonnige lentemiddag zoals nu. Ik ga ervoor!

Het eerste album van 2019 waar ik echt naar uitkeek is dan eindelijk een feit: Unfurl van RY X. De redenen hiervoor waren een heerlijke EP in 2013, een fantastisch debuut in 2016 en een schitterend optreden in Carré (27 februari 2018).

De vraag is dan: gaan die hooggespannen verwachtingen ingelost worden? Ik vind RY X namelijk wel typisch zo'n artiest waar ik even helemaal 'verliefd' op ben en waar het daarna snel wegebt. Draai ik het debuut nog vaak? Het debuut waar ik in de zomer van 2016 maar geen genoeg van kon krijgen? Nou nee. Enorm uitkijken naar Unfurl dus, maar wel met de nodige twijfel of het wederom zo enorm bij me aanslaat.

Het is in elk geval weer fijn wegzweven op de 13 nummers die te horen zijn op Unfurl. De melancholiek druipt er vanaf zonder dat het klef of stroperig wordt. De falset van Ry Cumming doet z'n werk goed, strijkers en piano vormen regelmatig een prettige basis en de elektronische toevoegingen maken het af.

Nou kom maar op met wederom een 4,5*. Dat is nu toch niet het geval. Is de timing van het album misschien verkeerd (ik genoot de vorige keer namelijk volop van de zomerzon in combinatie met die schitterende nummers van Dawn)? Is het dan toch ietwat meer van hetzelfde? Ontbreekt het aan opvallende uitschieters (Unfurl is namelijk vrij constant)? Ik ben er nog niet achter.

Het is wederom schoonheid troef, maar de enorme glans is er een klein beetje vanaf op dit moment. Het kan nog komen uiteraard en ik mopper zeker niet: want Unfurl is een waardige opvolger van Dawn. De man is populairder dan ooit en zijn nummers vormen een heerlijk moment vol rust. Die zomer komt er nog aan, en in de late uurtjes werkt dit sowieso wel weer.
Een prima tweede album dus. Een klein beetje minder verliefd en nu juist een voorkeur voor de meer 'uptempo' nummers.