Het debuut van Reptar genaamd Body Faucet kan met een gerust hart de zomer wat opfleuren (we hebben het nodig).
Vrolijke indie-pop met flarden electronica. Qua opgewektheid doet het me denken aan bandjes als Vampire Weekend, MGMT of recentelijk King Charles.

En dan weet je het wel; ook de 'Afrikaanse invloeden' zijn niet ver weg.

Maar hebben we dat allemaal al niet eerder gehoord? Zoals ik met mijn aangehaalde vergelijkingsmateriaal al aangeef: ja dus en daar zit misschien wel het grote minpunt voor wat betreft dit zomerse album. We hebben het allemaal al eens gehoord en het weet daardoor niet echt meer te verrassen.
En dan kun je je afvragen of dat erg is. Als je iets nieuws zoekt kun je maar beter weer doorzappen maar als je behoefte hebt aan een hoop vrolijkheid dan is dit zo verkeerd nog niet. Origineel of niet (want het is allesbehalve origineel uiteraard).

Hier hebben we zo'n typisch Nederlands woord voor: gezellig!

Al een tijd lang spookte dit album door mijn hoofd. Nee, niet omdat ik er reikhalzend naar uitkeek, niet omdat ik een groot Reptile71-fan ben, nee het was omdat ik datgene wat Paul op het internet liet rondzwerven best interessant vond en ja dames en heren dat mag best bijzonder heten.
Waarom? In tegenstelling tot de meeste (toekomstige) enthousiastelingen bij dit album (hoi deric ) ben ik eigenlijk nog nauwelijks bezig met deze vorm van 'donkere muziek' of nog beter: ik hoor niet tot de groep 'wavies' ook al vertoon ik me daar soms wel. In de jaren '80 zelf overigens ook niet echt maar ik heb wel degelijk mijn periodes gehad dat ik er veel meer belangstelling voor toonde dan nu. Voor deze dertiger dan ook geen sprake van een revival.
En toch was er interesse voor het project Reptile71 puur omdat de muziek mij boeide. In een zelfde soort categorie opereert ene Katarina Kovac, ook een artieste die niet bekend is bij een groot publiek maar het toch voor elkaar kreeg om mij aandachtig te laten luisteren naar hetgeen zij presteert. Dit lijkt nu even op schaamteloze reclame bij een album waar het niet hoort maar mijn punt is dat er momenteel bijzondere dingen plaatsvinden in muziekland van mensen die op het eerste gehoor niets voorstellen in de muziekbizz maar zonder dat zelf misschien te beseffen wel degelijk doen. Beiden reken ik tot deze categorie.
Gelukkig heeft Paul het voor elkaar gekregen om mensen die belangstelling hebben te laten luisteren naar wat hij muzikaal te vertellen heeft en daar is deze cd het resultaat van.
Kom ik weer terug bij dat rondspoken in mijn hoofd: want voor het eerst sinds mijn aanwezigheid op musicmeter vind ik het vreselijk moeilijk om iets te schrijven waar ik normaliter toch met redelijk gemak weet te ouwehoeren over de muziek die ik leuk of zelfs heeeeel erg leuk vind. De voornaamste reden is dat de maker in kwestie meeleest. Ik praat hier toch over zijn kindje; niet het kindje op de hoes (het zou wat zijn) maar het kindje dat de naam In Dust: 2000-2003 heeft gekregen. En dan maakt het dat voor mij lastig. Nog lastiger is het feit dat deric raven me al voor is door op deze wijze dit album te beschrijven..... (moet je vaker doen deric ).
Toch zal ook ik proberen bij elk nummer mijn gevoelens op te schrijven zoals ik dat altijd al doe op musicmeter. Reptile71 is nu even niet meer user Reptile71, is nu even niet meer het vriendje van Lin, is nu even niet meer Paul (ook al zal ik die namen toch nog moeten gaan gebruiken).

All Wrong heeft het spannende in zich wat Dead Can Dance (deric noemde ze al) ook heeft. Nu ben ik bij dat gezelschap vooral een fan van Lisa Gerrard en Reptile is uiteraard geen Lisa.
Heel subtiel wordt de drive in dit nummer opgevoerd waardoor het tergende ook echt tergend weet te blijven. Het spoken word gedeelte helpt hier trouwens een aardig handje. Enig minpuntje is dat ik een beetje warmte mis die een Dead Can Dance wel heeft; of dit gevolg is van de productie of dat het bewust is durf ik niet te zeggen.
In Home ben ik verzot op het gitaarriedeltje en het doomy Depeche Mode sfeertje. Doordat ik in dit nummer de Dead Can Dance/Lisa Gerrard associatie kwijt ben ben ik gelijk ook een heel stuk gelukkiger met de stem, en vooral de meerstemmigheid, want het past geweldig in dit nummer en misschien klinkt het vreemd: dit nummer heeft wel een beetje de warme gloed die ik daarnet enigszins mistte. Lange tijd is All Wrong ondanks de zeer kleine minpuntjes een favoriet van mij geweest maar inmiddels heeft Home die fakkel overgenomen: mysterieus, warm en toch afstandelijk. Als je dit soort emoties in 1 nummer weet te combineren dan doe je het in mijn oren gewoon goed. Mijn complimenten!
New Times blijft de donkere sfeer houden en hier pakt Paul het minimalistisch aan. Op een gegeven moment als de drumcomputer wat 'agressiever' wordt moest ik gelijk denken aan het laatste album van Portishead. Op hun album hing er een naargeestig sfeertje en dat ervaar ik op New Times ook zo. En aangezien mensen niet van naargeestige dingen houden en er daarom juist toch naar op zoek gaan is dit nummer zo boeiend. Heerlijk om in een wervelende draaikolk gezogen te worden waar je al je houvast verliest en angstvallig grip probeert te krijgen maar dat simpelweg niet voor elkaar krijgt. Typisch zo'n nummer dat een hypnotizerende werking heeft en je voorlopig niet los zal weten te laten.
Met Drag heb ik toch een veel mindere klik. Althans dat dacht ik want op de één of andere manier weet dit nummer me toch heel langzaam naar zich toe te trekken. Ik denk dat het synthesizer-effect hier verantwoordelijk voor is: een vrij simpele melodielijn die misschien juist wel daardoor het juiste effect voor elkaar weet te krijgen: niet te veel poespas maar heel direct.
Always a Way is dan de zware steen die in de aanvankelijk rimpelloze vijver die Drag toch wel een beetje is plonst. Over dit nummer was vooraf al wat te doen door het feit dat Justin Curfman zijn medewerking hieraan zou verlenen, een feit waar Paul nogal trots over is (en wat ik me best kan voorstellen). Toch ben ik juist door deze toevoeging van mening dat Paul juist trots mag zijn op z'n eigen zang want die prefereer ik veruit boven die van Justin (die mij toch te veel Cure-achtig is en aan 1 Cure heb ik genoeg, sorry Justin). De muziek wordt namelijk verwarmd door het stemgeluid van Paul waardoor je een scherpe scheiding krijgt tussen warmte (de stem) en enige kilheid (de muziek). Kilheid hier overigens niet in negatieve zin: integendeel.
Upside Down is het langste nummer op dit album en het neemt terecht zijn tijd want waar ik het eerder over een draaikolk had (ik heb het daar geloof ik vaker over bij dit soort muziek) daar is het hier een wervelwind die tollend op je afkomt. In plaats van er voor weg te vluchten blijf je hier als aan de grond genageld staan en laat je het langzaam op je afkomen. Je weet dat je actie moet ondernemen maar het lukt je simpelweg niet. Wat Reptile71 hier doet is je dus simpelweg in een soort trance doen laten verkeren waar je pas na ruim 8 minuten verdoofd uitkomt. Verdomme nog aan toe wat is dit een heerlijke trip zeg!
Gelukkig is de honger nog niet gestild (flauw bruggetje, ik weet het) want Hunger mag deze wervelwind doen vergeten.
Wat ben ik blij dat dit nummer een heel ander geluid laat horen waardoor het zijn kracht goed kan tonen. Wat mij betreft een zeer logische plaatsing na z'n voorganger en wat vind ik dit een mooi nummer. Voor het eerst weet Reptile71 me echt te raken: hier is het meer de emotie die pakt waar het op de vorige nummers juist verwondering of verbazing was (ook een fijne manier om geraakt te worden daar niet van). Alsof de donker wolken die zich al een aardige tijd boven de nummers begeven even uiteen wijken om een licht te tonen. Zonlicht? Dat wil maar niet duidelijk worden, daarvoor blijft er nog veel te veel mysterie hangen en eigenlijk hoop ik dat dat mysterie nooit ontrafelt zal worden...
In Dust (Move on) hakt er vervolgens keihard in. Met een doffe mokerslag ben je weer bij de les. Ook hier ben ik wel gecharmeerd van de zang en weet de begeleiding me behoorlijk te pakken. Het heeft een zekere schwung in zich waar ik wel dol op ben. Een strak ritme met daaroverheen, vrij onlogisch, de zweverige zang. Wederom twee op het eerste gehoor onverenigbare zaken die bijzonder goed samengaan en daardoor juist pakkend zijn.
Harder and Harder klinkt voor het eerst wat minder onheilspellend, donker of weet ik wat voor soortgelijk etiketje we er op kunnen plakken. Het is haast luchtige 80's pop. Let wel op de toevoeging 'haast' want het is geen huppeldepuppop en het blijft donkere tinten bezitten. Tegenover de rest van dit album is dit wel het vrolijker broertje (en ook qua tijdsduur het kortste). Abrupt einde deric? Ben ik totaal niet met je eens: dit nummer is geen seconde te kort of te lang. Prima zo.
Crystal doet zijn titel eer aan met het heldere toegevoegde geluid boven de zware drumcomputer. Verder gaat het weer terug naar het geluid van de nummers die we aan het begin ook hoorden. De stem is wat naar achter gemixed en waarschijnlijk om wat meer in dienst te staan van het nummer als geheel. Ik begrijp die keuze alhoewel ik ook benieuwd ben hoe het geklonken zou hebben als die stem toch een wat grotere rol zou hebben gekregen. Muzikaal gezien krijgt de sfeer namelijk toch al genoeg ruimte op de lange stukken tussendoor waarop niet gezongen wordt.
Naadloos loopt Crystal over in het Depeche Mode-achtige Saved.
Saved doet het erg goed bij mij: de balans tussen helder en donker, doomy en hemels is hier op z'n scherpst. Ook dit nummer weet een bepaalde staat van trance op te roepen en bezorgt me wederom het gevoel alle houvast te verliezen.

Okee Paul. Jij bent uiteraard nieuwsgierig naar alle reacties en ook zenuwachtig om je bloot te geven aan een groter publiek.
Ik hoop dat je je dan ook kunt voorstellen dat het voor mij als luisteraar erg moeilijk was om dit te beoordelen en te omschrijven wetende dat je kritisch meeleest zoals ik kritisch heb proberen te luisteren.
Toch denk ik dat ik heb kunnen loslaten dat Reptile71 ook een user is van musicmeter en het levensmaatje van Lin. Ik heb kunnen luisteren naar een album dat me een uur lang heeft weten te boeien terwijl ik normaal gesproken toch steeds verder weg aan het drijven ben van alles wat een beetje richting wave neigt.
Wave is een stempel die dit album ongetwijfeld meekrijgt maar ik hoop niet dat mensen zich daar blind op staren. Luister net als ik naar de nummers die op het net te beluisteren zijn. Voor mij was dat de reden nieuwsgierig te zijn naar In Dust: 2000 - 2003 en niet het feit dat we hier te maken hebben met een user van musicmeter (want dan zijn er wel meer users die hier hun eigen werk op de site hebben staan).
Je mag duidelijk trots zijn op dit werk: ik heb er in elk geval met volle teugen van genoten.
Een hele ruime 4* is dan ook mijn openingsbod. Ik wil nog wat ruimte overlaten om dit te laten groeien en als dat niet meer het geval is dan nog kunnen we spreken van een knappe prestatie en een cd die ik zeker nog graag vaker wil horen en ik denk dat dat het mooiste compliment is dat je een artiest kunt geven. In dit geval een compliment waarvan ik weet dat het ook daadwerkelijk gelezen gaat worden door de maker in kwestie!

Tips.... ik geef ze graag, maar ontvang ze ook met liefde.

Geen idee wat ik me bij Returned to the Earth moest voorstellen. Vierde album? Okay, overkomt me ook wel vaker.
En die hoes? Weten we zeker dat Billy Corgan ten tijde van Gish niet onder een andere naam een album onder de noemer Returned to the Earth heeft uitgebracht?

Goed. Dromerige sfeer en dan Oren Lavie en Sigur Rós noemen maakt nieuwsgierig. Proggy2 heeft de belangstelling weten op te wekken....

Bij het eerste nummer, Fall of the Watcher, moest ik een beetje aan de sfeer van Blackfield denken, een duo die ik wel kan smaken, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik die ondanks alle fraaiheid ook ietwat gezapig vind en dat was ook mijn indruk van deze openingstrack. Ik mis de scherpe randjes die Sigur Rós wel heeft. En ik snap waarom Proggy2 dit wel kan waarderen als ik zo naar de nickname kijk.

Niks mis met prog. Ook niet met Pink Floyd (waar ik ook regelmatig aan moet denken). Keurige rock met sfeer. Mooie laagjes, maar toch wat braafjes. Ik mis het venijn, ik mis gekkigheid, rafels.... zelfs de zang is net wat te keurig allemaal.

Muziek waar ik een beetje voor in de stemming moet zijn, maar die me zelden enorm in vervoering weet te brengen. Een beetje stouter mag wel van mij.

Is Fall of the Watcher daarmee een niet gelukte tip? nee. Ik vind dit zeker de moeite waard en ik snap hem ook. Sterker; dit soort album kunnen ineens enorm binnenkomen bij mij. Ik had dat met de genoemde Oren Lavie ook. Dit album zit gewoon goed in elkaar en alleen maar enorm buiten de lijntjes kleuren of te veel dramatiek is ook niet altijd goed.

Ik ben benieuwd wat dit dus op de lange termijn gaat doen. Voor nu een gemiddelde 3,5*, zo eentje die nog alle kanten kan opwaaien.
Misschien ook voer voor liefhebbers van bands als Soup en Gazpacho.

Voormalig lid van Antony & the Johsons Reuben Butchart blijft dicht in de buurt van Antony Hegarty qua sound: prachtige strijkers en piano drukken een groot stempel op dit album
Toch heeft het wel degelijk iets geheel eigens en dat zit hem in de soul. Sommigen menen zelfs de stem van Stevie Wonder er in terug te horen (doe ik zelf niet zo). Ik herken hier wel wat Joan as Police Woman in terug maar dat zal die soul-toevoeging wel zijn die Butchart nog veel meer in zijn werk verwerkt dan Joan Wasser.
Hierdoor is het een album dat prima op zichzelf staat en zeer geschikt is voor liefhebbers van die 'Antony-scene' maar ook voor soul-liefhebbers die eens wat anders willen proberen.
Nu nog op 4* maar het zou me niet verbazen als hier op termijn nog eens een halfje bovenop komt: wat een ongelooflijk fijn plaatje is dit toch!
Zwieige composities als Belle of the Ball (hey Rufus Wainwright!) naast het schitterende duet met Antony, All There is to Tell. Heerlijke soul in So Much Soul tegenover het jazzy karakter van A Noble Scar en dan die strijkers in Northern California of piano in het titelnummer Golden Boy. Om te smullen allemaal!

Vijf jaar geleden verscheen het album Golden Boy met een bijdrage van (hallo daar zijn we weer) Antony Hegarty. Een naam die er bij mij voor zorgt dat ik wel interesse heb dus die bijdrages werken wel.
Golden Boy is een schitterend album aardig in de stijl van Antony maar dan met iets meer jazzy toevoegingen. De stem van Butchart haalt het niet bij die van Antony maar het is een verdomd mooi album.

En dat was het dan. O ja er is ook nog een debuut en die heb ik onlangs ook weer eens onder het stof vandaan gehaald maar dat er aan het begin van dit jaar nieuw werk verschenen is is mij dus geheel ontgaan.
Nameless and Awake: Eight Poems by John William Carroll is een titel die de lading al aardig dekt. Acht gedichten van John William Caroll gezongen door Reuben Butchart in samenwerking met een kamerorkest The Millworkers genaamd.
Klinkt pretentieus maar is het niet. Verwacht geen klassiek gebeuren maar een beetje barokke pop met een vleugje jazz hier en daar. Rustgevend en nergens vervallend tot achtergrondmuziek. Integendeel.
Dit album bevalt me best wel. Golden Boy doet me iets meer maar misschien wel omdat daar een nummer op staat dat mijn hart gestolen heeft en een duet met Antony zelf.
Ik denk dat wanneer er achter de titel Nameless and Awake: Eight Poems by John William Carroll de naam Antony and the Johnsons gestaan had veel mensen er absoluut voor zouden vallen en het zeker geen slecht Antony album zouden noemen.
Helaas is dat niet het geval en is het mij zelfs ook bijna ontgaan. Het is dat ik Golden Boy en Dusk weer eens ben gaan draaien en benieuwd was of de man nog muziek gemaakt had.
Ja dus. Acht mooie nummers die best door meer mensen gehoord mogen worden.

Nieuwgierig? http://reubenbutchart.bandcamp.com

Revere houdt er helaas mee op. Morgen hun allerlaatste concert in Londen en op 3 december afscheid van de Nederlandse fans in Rotterdam.

Een behoorlijke verrassing, daar Stephen en de band aan nieuw materiaal bezig was, en dat verliep allemaal voorspoedig. Gebrek aan inspiratie was dan ook niet de reden om te stoppen. Van ruzie was al helemaal geen sprake. Het was het gebrek aan erkenning vanuit de platenindustrie (zou de ondertitel van dit album een stille hint zijn?!), het doorlopend op eigen kosten alles te moeten regelen en toch ook wel tijd voor nieuwe avonturen.
Helemaal 100% zeker weten doe je het nooit. Wat de echte beweegredenen zijn. Het is voor fans en liefhebbers altijd wel wat gissen.

Dat het jammer is, is een zuur feit voor mij. Vanaf 2010 heb ik de band flink lopen promoten. Dat begon op deze site. Het duurde drie jaar voor ze indirect door die promo een contract bij V2 kregen en daarmee voet op Nederlandse bodem. Even leek het in een razend tempo te gaan. Maar het succes bleef uit. Stephen zegt daar zelf ook misschien wel voor verantwoordelijk te zijn geweest. Hadden dingen anders gemoeten? Wie weet.

My Mirror Your Target werd best goed ontvangen. Het leverde de band in Nederland aardig wat nieuwe bewonderaars op. Ze traden in Nederland inmiddels vaker op dan in het Verenigd Koninkrijk.
Ik was er heel trots op. Heb nieuwe vrienden gemaakt met zowel band als fans. Mooie ontmoetingen die hopelijk blijvend zijn. Ik werd speciaal bedankt in het boekje van het album en werd met regelmatig met naam op het podium genoemd. En de band heeft in mijn huis regelmatig onderdak gevonden tijdens tours. Dat zijn voor een muziekliefhebber onvergetelijke momenten. Vele hoogtepunten waren het gevolg waarvan ik een door mij georganiseerde akoestische sessie en recordstore day 2014 als toppunt beschouw.

En toen was daar de mededeling dat het over en uit was voor Revere. De band bestond al heel lang voordat het debuut in 2010 verscheen. Daar zijn ook opnamen van. Opnamen die op deze Collected Recordings volume II te horen zijn.

Collected Recordings Vol. II, Fell on Deaf Ears laat een band horen die soms nog zoekend is. Muse is hier en daar terug te horen. Jeff Buckley ook, en ik snap nu ook heel goed waarom Stephen onze eigen Blaudzun wel bewondert.
Niet alles is nieuw voor mij. Een groot aantal nummers ken ik al, maar er staat nog behoorlijk wat op dat ik ook niet eerder gehoord heb.

Helaas geen nieuw album, maar dit is toch een mooi afscheidcadeautje voor de fans, te downloaden op bandcamp.
Ik ben blij en trots een bijdrage te hebben kunnen leveren aan wat succesmomentjes van de band. Het zal altijd een enorm hoogtepunt zijn in mijn leven als muziekliefhebber. Dat neemt niemand me af.

Collected Recordings Vol. II geeft een mooie terugblik en er zijn nog altijd twee schitterende albums die ik koester. En Stephen kennende komt hij vast met nieuwe mooie projecten. Hopelijk doen die ook het vuur in mij oplaaien.

Op http://revere.bandcamp.com is dit album te downloaden en daar is ook volume I weer te vinden.

'Fade out of sight, step into the light'.................... farewell Revere.

Dat er heel wat artiesten gelinkt kunnen worden aan Arcade Fire is niet zo heel vreemd. Die band is immers 'huge' en dat kent navolging.
Vorig jaar vond ik Fanfarlo een sterk album afleveren en die vissen ook een beetje in de vijver waar Revere te vinden is.
Uiteraard is het voor een band erg gevaarlijk (en vervelend) om in 1 adem genoemd te worden met een andere grootse band, maar helemaal onvermijdelijk is het niet. Natuurlijk kan ik er gelijk bij vermelden dat Revere 'een eigen geluid' heeft, wat ook wel zo is, maar je moet wel heel doof zijn als je niet elementen van Arcade Fire terughoort. Het is immers een barokke sound met elementen uit klezmer (Beirut kan genoemd worden) en de manier van zingen doet wat aan die van Thom Yorke denken. Maar Arcade Fire als enige vergelijk is absoluut niet terecht, want er komen ook veel post-rock kenmerken in voor.
Niet de minsten dus.....

Maar is het album wat? Is het geen slap aftreksel?
Dat is best een lastige natuurlijk omdat je dit soort werk toch al wel wat vaker gehoord hebt en je onwillekeurig toch gaat vergelijken.
Ik durf ondanks alle vergelijkingen toch wel te stellen dat deze band het op zichzelf weet te redden. Misschien dat het post-rock randje in combinatie met het barokke de doorslag geeft. Ik hou van het zwieresque gevoel, de barokke tintjes en de natuurlijke instrumentatie: blazers, klokkenspel, strijkers: alles in één grote muzikale blender zonder dat het chaotisch wordt. En Arcade Fire.... ach ja, een echo dan. Dat mag best. Het album biedt immers genoeg van zichzelf.
Hey! Selim verdient het gehoord te worden en het zou mij niet verbazen als dit voor mij een album gaat blijken te zijn die meer en meer favoriet gaat worden en daarmee het stempel 'groeialbum' mag gaan dragen. Dit zijn nummers om je vingers bij af te likken, om een grijns van oor tot oor te krijgen, om volledig in ondergedompeld te worden.
Een 4,5* ligt op de loer..... wat zeg ik.... ik maak van die 4* gewoon een 4,5*

Voer voor liefhebbers van:
Arcade Fire, Beirut, Get Well Soon, Fanfarlo, Sigur Rós, Emmanuel and the Fear

REVERE...... de meeste mensen op MusicMeter kennen het verhaal van deze band en mij onderhand wel.

Er is een nieuwe EP uit, Man of Atom genaamd, met daarop zes nieuwe nummers en naar ik me heb laten vertellen duiken ze snel de studio in voor EP nummer twee gevolgd door een album. Dat noem ik nog eens goed nieuws.

De release van deze EP is vrij bijzonder. User B-records was verantwoordelijk voor het contract bij V2 records en is dat nu persoonlijk voor deze EP die alleen op vinyl verschijnt op zijn eigen platenlabel Final 500 Records. Slechts 500 exemplaren en dat is het dan.

Niet getreurd als je niet in het bezit bent van een platenspeler of dit op andere wijze wilt beluisteren: er komt een eigen release (op cd en mp3) in de UK begin volgend jaar alleen moet je dus nog wat geduld hebben in dat geval.

Man of Atom klinkt als geheel vrij toegankelijk: de nummers hebben wat meer pop-invloeden en klinken puntiger. Radio-vriendelijker zo u wilt.

All Fires the Fire opent de EP heel catchy met een melodielijn die snel in je hoofd gaat zitten. De viool van Ellie Wilson is zeer goed herkenbaar en dat maakt deze band net even wat unieker dan hun soortgenoten. Op deze EP is trouwens ook een nieuwe ritmesectie hoorbaar met Jay Chakravorty op bas en Ian Cotterhill op drums.

Landing Lights heeft een intro dat mij zeer bekend in de oren klinkt alleen kan ik er maar niet op komen welk. Een jaren '80 popnummer wellicht?! Het nummer klinkt zeer gedreven en heeft een gejaagd tempo. Het is moeilijk stil zitten op nummers als deze. Erg lekker wat mij betreft.

Last Bridge Standing heeft een gitaarloopje gespeeld door Ruban Byrne wat niet uit mijn hoofd te krijgen is. Dit komt ook omdat het zo'n beetje de eerste vrijgegeven klanken waren van deze EP als zijnde voorproefje (je zag Ruban dit nummer opnemen). Misschien wel het meest poppy nummer van deze EP maar wel met de overduidelijke klanken van viool en cello (nog steeds Kathleen Rollins-McKie).

Op Take Cover doet Charlie Barnes mee. Charlie speelde wat huiskamerconcerten mee met Revere en had het afgelopen zomer enorm druk als extra bandlid van Bastille waarbij de promo voor zijn eigen solo-album wat naar achteren schoof. Take Cover is de eerste single van Man of Atom en heeft in mijn oren een hoog Editors gehalte. Een nummer dat ook al een paar keer op de radio is gedraaid en daardoor blijkbaar geen verkeerde keuze om naar voren te schuiven als single.

Na vier pop-getinte nummers volgen aan het einde twee wat 'zwaardere' nummers. Zoals we ze kennen zullen velen wellicht zeggen.
De titeltrack Man of Atom heeft een piano in de hoofdrol en klinkt wat gedragen met een paar fijne, onverwachte wendingen. Viool en cello krijgen een hoofdrol en zo hoort het. Voor mij zijn dat toch de smaakmakers van Revere. Let ook op het kristalheldere gitaargeluid.

Afsluiter Sonder is mijn favoriete track van deze EP. Volgens Stephen redelijk snel geschreven, maar wat doet dat ertoe als het zo'n prachtnummer is. Hij eist de eerste minuten de hoofdrol op met voornamelijk zijn zang. Na ruim drie minuten komt er een schitterende omwenteling waar de rollende drums van Cotterhill verantwoordelijk voor zijn.

Wat moet ik als ambassadeur van deze band nog zeggen? Ik schreef het al bij hun tweede album My Mirror/Your Target: ik probeer altijd objectief te zijn in mijn besprekingen maar hier kan ik dat gewoon niet meer. Al vanaf het begin werd ik meegenomen op dit avontuur, kreeg zelfs bij Stephen thuis al wat 'work in progress' te horen. Dan kun je niet neutraal meer zijn. Ben ik ook niet maar gelukkig hoef ik ook niet al te veel toneel te spelen. De nummers bevallen me goed, ik heb geen moeite met het wat toegankelijker geluid en ik hou enorm van wat deze band doet. Nog steeds.

Laat Man of Atom, gemixed door TJ Allen (Bat for Lashes) en gemastered door Ian Carter (Ghostpoet), maar een perfecte opmaat zijn voor een nieuw album, en dat die er maar snel mag komen!

Voor wie de vinylversie wil bestellen: Final 500 Records | And that's vinyl! - final500records.nl

Er zijn talloze muziekblogs te vinden met de meest waanzinnige tips. Precies 3 jaar geleden stuitte ik op de band Revere met hun debuut Hey! Selim.

Zoals als altijd is het dan downloaden en kijken of het wat is. Ik hoorde toen een fantastische cd waar ik binnen enkele draaibeurten compleet verslingerd aan raakte.
Hey! Selim was makkelijk te kopen via amazon en op hun eigen site boden ze nog wat oud werk aan. Heerlijke cd's in plastic hoesjes.
Revere werd helemaal mijn bandje en dat moest de wereld weten ook.

Op MusicMeter lukte het me aardig mijn enthousiasme over te brengen waardoor er steeds meer liefhebbers bij kwamen.
En toen moesten we 3 jaar wachten op de opvolger die begin oktober via V2 te koop zal zijn.
Een label waar de band erg blij mee is en waar deze site toch een rol in heeft gespeeld.

User B-records (Bas) wilde graag wat van mijn stukjes op deze site gebruiken voor zijn blog. Dat mocht hij mits hij Revere er op zou zetten en dat deed hij braaf. Het is dan erg fijn als de muziek dan ook aanslaat als tip want dat deed het. Bas werd ook fan.
Inmiddels is een grote wens van Bas uitgekomen door te kunnen werken in de muziekindustrie bij, je raadt het al, V2 records.

Tijdens een gezellige ontmoeting vertelde hij me dat hij wilde proberen om zijn bazen zo ver te krijgen Revere een contract aan te bieden. Dat leek een droom maar die droom werd werkelijkheid. Revere heeft onderdak gekregen bij een label dat er voor kan zorgen dat de band wat makkelijker toegang heeft tot Europa (het debuut was voornamelijk een succes in het Verenigd Koninkrijk).

Voor mij was de aanloop naar dit album dus zeer speciaal te noemen omdat ik meeleefde met de band die nu probeert door te breken naar een groter publiek en nog beter: ik kan ze nu eindelijk na 3 jaar ook live gaan zien. Voor mij toch echt een droom die gaat uitkomen.

En dan het nieuwe album..... My Mirror / Your Target.

Vol spanning ging de cd in de speler en pakte ik het boekje erbij. En dan zie je opeens je volledige naam staan bij de 'special thanks'. 'For starting the ball rolling over in Europe'...........
Dan valt je mond als fan toch echt even open. Dit is wel heel erg veel eer voor een toevallige samenloop van omstandigheden.... maar wat een eer!

Het album start met een 'oude vriend' I Won't Blame You genaamd, een nummer dat al eerder op single verscheen.
Het knalt er gelijk lekker in en we horen de ingrediënten die we ook op het debuut konden horen: pittige rock met net even dat beetje meer door de barokke saus die het krijgt.
Opvallend is dat dit nummer wat puntiger is dan de nummers op Hey! Selim. De band probeert zich dus duidelijk te ontwikkelen en dat doen ze goed. Dit nummer zuigt je onmiddellijk het album in en werkt erg aanstekelijk. Wie nog nog stil blijft zitten heeft het niet begrepen.

Ook Keep This Channel Open zal voor velen geen onbekend nummer meer zijn daar dit ook al eerder als single is verschenen. Misschien nog wel pittiger dan de opener. Stephen wil er blijkbaar niet al te veel omheen draaien en komt met een puntgave pop/rock song op de proppen. Hier krijg je een festivalpubliek wel mee in beweging. Jammer dat het seizoen daarvoor voorbij is maar dan mag Revere het in de concertzaaltjes doen. Gaat vast lukken met deze brok energie die we over ons uitgestort krijgen.

En dan het nummer dat we al kennen van het debuut maar terugkeert in andere vorm: We Won't Be Here Tomorrow. Stephen wilde dit nummer laten terugkeren en had daar zo zijn redenen voor: It was the last addition to Hey! Selim but we felt it was a bit rushed and wanted to do it justice. It also fits better into the newer material and we figured there were plenty of people who had never heard it yet.
En dat kan ik nu beamen: het klinkt jachtiger en nog opzwepender. Verwacht geen enorm grote verandering, verwacht een nummer dat perfect in deze nieuwe omgeving past. Als ik dit hoor komt de stuiterende puber in me naar boven, de puber die helemaal gek werd toen hij Nick Cave's The Mercy Seat voor het eerst hoorde, de puber die stond te springen op Debaser van Pixies. Deze 43-jarige kan dat nog steeds blijkt nu wel (en doet dat op Revere).

A Road from the Flood laat de luisteraar na 3 felle nummers even op adem komen. Dit is de Revere waar ik verliefd op werd: de instrumentatie raakt me. Het zwierige barok gevoel is er nog steeds en de stem van Stephen voegt net dat beetje meer toe waardoor ik weer kan smelten bij een nummer. Als na ruime 2 minuten er een modulatie volgt ben ik helemaal in de 'hoera-stemming'.

Het kan nog een tandje lager. Landlock'd is een akoestisch getint nummer en laat horen dat Revere dit ook kan. Zo'n akoestische setting was al te horen op de EP's As the Radar Sleeps en A Soundless Tree.
Dit nummer komt keihard bij me binnen: zo ongelooflijk mooi en lieflijk gedaan dat een brok in de keel niet te vermijden is. Die samenzang, de strijkers... om stil van te worden zo mooi.

Dan volgt een interlude in de vorm van "...we just sank..." die een overgang vormt naar Tadoma (in akoestische vorm te vinden op de EP A Soundless Tree), een nummer dat de lijn van Hey! Selim voortzet. Ze zijn de liefhebbers van dat album zeker niet vergeten.
De strijkers (Ellie Wilson, Kathleen McKie) en blazers verdienen alle lof want ze maken dit nummer extra bijzonder. Iets wat Revere sowieso bijzonder maakt: ze slagen er in om bombast op uiterst smaakvolle wijze naar voren te brengen. Rocksongs krijgen hierdoor net even een andere twist. Natuurlijk zijn er genoeg andere bands die dat ook goed kunnen (ik ga deze keer geen namen meer noemen) maar Revere kan zich daar met gemak aan meten.

Code start met een hoop stemvervorming om vervolgens als een vulkaanuitbarsting tekeer te gaan. Alsof de wereld vergaat..........

These Halcyon Days is ook geen onbekende meer. Toen dit nummer eerder uitkwam was ik er zeer mee in mijn nopjes en dat ben ik nog steeds. Het levert me de nodige energie op die ik na een vermoeiende werkdag soms zo nodig heb. Een simpele maar o zo doeltreffende rocker: je stuitert er weer spontaan van door je woonkamer!

Solomon Says heeft wat zuidelijke elementen in zich. Voor deze Marc Almond-fan zeer plezierig te horen. Ik ben dol op dit soort nummers. Nee, het lijkt niet op Almond want daarvoor is het rock-element te groot maar het zwierige (inclusief een beetje zeemansgevoel) geeft me toch een vertrouwd gevoel. Op dit soort nummers toont Revere zijn klasse en laat horen net even verder te durven gaan. Wie heeft zin om een rondedansje met me te doen?!

Aangezien ik meegedaan heb aan de pledge actie om dit album van de grond te kunnen krijgen werd ik een paar weken geleden al beloond met het nummer Don't Look Up, Hannah!.
Er staat een uitroepteken achter de titel en dat mag je ook wel achter dit nummer zetten. De energie spat de luidsprekers uit. Hier gaan de mannen en vrouwen heerlijk over the top zonder kitscherig te worden. Dit zijn de nummers waar je alleen maar blij van kunt worden hoe beroerd je bui ook is. Een boost nodig? Zet dan gewoon dit nummer op. Dit moet live een ongelooflijk feest kunnen worden. Voor mij een enorm hoogtepunt op dit album.

Op Fold Up Your Flag is het wederom feest. Wat dat aan gaat is My Mirror/Your Target wel een genot om naar te luisteren als je zin hebt in positiviteit.
Als in een achtbaan dollemansrit onder aanvoering van Stephen wordt je heen en weer geslingerd om vervolgens na bijna 4 minuten verdwaasd te kunnen uitstappen. Maar wacht nog even want er volgen nog 2 nummers.

What Am I If I'm Not Even Dust? kende ik al van de cd's die ik via de site heb gekocht in het verleden. Dit is een ietwat gewijzigde versie maar in de afgelopen 3 jaar is het uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet en dat gaat het op dit album zeer zeker ook worden. De dreigende toon van de blazers geven dit akoestisch getinte nummer een bijzondere laag. Wat ongelooflijk mooi gedaan! Triest maar ontroerend.....

Op afsluiter Maybe We Should Step Outside krijgen de strijkers weer een prominente rol en dat verdienen ze.
Het langstdurende nummer start uiterst melancholisch en kent een schitterende opbouw zoals Revere dat zo goed kan.
Een betere afsluiting kan ik me niet wensen: alles klopt aan dit nummer.

Ja deze fan is in de zevende hemel. Dit album is ongelooflijk bijzonder voor mij geworden en het ontroert me, het doet me juichen, het maakt me onwijs blij.
Het is een perfecte opvolger van het album dat ik de laatste 3 jaar in mijn hart gesloten heb. Het is een album van een band waar ik van ben gaan houden. Het is een album waarvan ik hoop dat het ze het succes geeft wat de band verdient.

Ik hoop dat de liefhebbers die deze band aan zich heeft weten te binden net zo blij zullen zijn met het resultaat als ik. Ik ben trots op Stephen en zijn band.
Laat My Mirror/Your Target maar een groot succes worden en ga ze vooral ook live zien en horen!

Ontstaan n.a.v. de tsunami-ramp in 2004: bij de organisatie Artists Project Earth (APE) ontstond het idee om de sound van de beroemde Buena Vista Social Club te laten samengaan met westerse popmuziek.
Veel artiesten leverden hiervoor een bijdrage zoals te zien. Bijzonder is het nummer As Time Goes By, de laatste opname van zanger Ibrahim Ferrer, die in 2005 overleed.
Een deel van de opbrengst komt ten goede aan de organisatie Artists Project Earth.

Deze latin versies blijven overigens telkens erg dicht bij het origineel. Dit alleen al doordat bijna alle vocalen verzorgd worden door de originele artiesten.
Doe er dan een Buena Vista Social Club sausje overheen en je hebt een cd met herkenbare nummers die erg geschikt zijn voor al uw dineetjes, thee-middagen etc. met vrienden en familie.

Eigenlijk best grappig en verrassend af en toe (Arctic Monkeys b.v.), het is alleen een trucje dat telkens toegepast wordt en dat op den duur toch wel een beetje gaat vervelen.

Pop/Rock hoort een soort jeugdige rebelsheid te bevatten, dan pas is het opwindend en goed. Toch is er ook pop/rock die gemaakt lijkt te zijn door en voor heren (en dames?) 'op leeftijd'. Niet te veel fratsen, goed verzorgd en flink gerijpt.
Bij de muziek van Richard Hawley krijg ik dan ook eerder het beeld van een man die goed in het pak steekt, nipt aan een glas rode wijn, leest in een diepgaand boek dan dat van rondspringende jonkies die de wereld gaan bestormen. Gesoigneerde pop dus.
Beslist niet erg, want soms komen we uit de stoel om nog eens ouderwets de dansvloer op te gaan in het bescheiden rockabilly nummer Serious bijvoorbeeld. Maar niet te lang, want dan staan we voor gek; laten we het gewichtig houden.
Hawley past goed in het rijtje Jarvis Cocker (niet zo verwonderlijk als ex-Pulp lid zijnde), vroege Scott Walker, Cousteau enzovoort.
Toch mis ik hier net dat kleine beetje extra dat ik bij genoemde namen wel hoor. Net iets te flets om briljant genoemd te worden, net iets te Sir Cliff Richard-zoet en i.t.t. de vorige spreker mis ik juist de over-het-randje-kitsch. Hawley is een te nette meneer op deze cd om er voor te zorgen dat ik wild enthousiast raak. Ondanks dat vind ik het wel een zeer aangename cd (ook in mij schuilt af en toe die gesoigneerde meneer op leeftijd denk ik dan maar).
Niks mis met af en toe gewoon eens 'aangenaam'. Misschien vindt je schoonmoeder die zondagmiddag op de thee komt het ook nog wel wat

Richard Swift stelt met zijn tweede niet teleur: hij gaat lekker door waar hij gebleven is en dat is met het maken van mooie liedjes met originele arangementen.
Nummers die goed in elkaar steken dus.

Opener Dressed Up for the Lady laat dat gelijk al horen. Er zit een deuntje in wat ik maar niet kan thuisbrengen, maar herkennen doe ik het zeker (alleen hoe heet dat nummer dan toch)! Als iemand anders weet wat ik bedoel graag een p.m. mijn richting.
The Songs of National Freedom heeft wat Elton John-achtigs. Waar een band als Scissor Sisters dit wat campy doet, pakt Swift het serieuzer aan en tovert het om tot een goed pop-nummer.
Most of What I Know klinkt ook alsof het al jaren oud is en toch krijg je niet een retro-gevoel (althans ik niet).
Een knap in elkaar gezet nummer dat een zomers gevoel weet op te wekken zonder te veel 'happy-joy-joy' te worden. Leuke drum-partij ook en de trompet geeft het wat intiems mee.
Buildings in America start gelijk al intiem. Lieflijke gitaar, af en toe handgeklap en mooie koortjes. Jammer dat de stem van Swift niet enorm uitblinkt (het blijft soms wat neuzelig). Na 2 en een halve minuut komt er wat meer spanning in het nummer wat het dan verder weet te behoeden voor de valkuil die saaiheid heet.
Artist & Repertoire heeft de piano in de hoofdrol. Hij zingt hier 'Sorry Mister Swift' tot zichzelf. Mooie blazers trouwens. Lijkt op het eerste gehoor wat onopvallend maar is wel een pareltje op dit album.
Kisses For The Misses daarentegen is weer een heerlijk popnummer. Een beetje die jaren '70 touch. Het neigt soms wat naar oubolligheid, en daar weet Swift zich gelukkig net vandaan te houden, maar hij moet oppassen want het scheelt niet veel.
P.S. It All Falls Down borduurt daar prima op voort. Het leven is zo treurig nog niet. Dit is een charmant nummer waar zelfs de meest grote chagrijn zijn voetjes nog wel op mee zal laten wiebelen. Revolutionair? Vernieuwend? Spannend? Welnee! Maar dat hoeft ook niet altijd, soms is het heerlijk om met dit soort muziek even op adem te komen. Zeker als ik heel in de verte de echo van een band als Queen hoor die naast hun pompeuze nummers ook wel eens van dit soort liedjes ten gehore brachten.
Ballad Of You Know Who gaat een versnelling omlaag en heeft iets zwierigs over zich. Het klinkt allemaal ook heel degelijk. Duidelijk een vakman die er mee bezig geweest is, alleen ook hier geldt dan weer: veel risico dat het het ene oor in gaat en het andere uit. Toch gebeurt dat net niet, met dank aan de strijkers die het wat schwung mee geven.
The Million Dollar Baby doet me heel in de verte een beetje denken aan Elliott Smith, die had ook dat softe over zich. Mooie liedjes die opvallen door hun eenvoud. Misschien wat zoet, maar zeker niet klef. De harmonieuze zang doet dit nummer een hoop goed.
De afsluitende song heet The Opening Band. Grappig om je album af te sluiten met deze titel...
Het heeft iets gospelachtigs, mede ook door de tekst.

Ik heb Swift ooit live gezien en vond het een innemende man. Misschien dat het een beetje doorwerkt in mijn beoordeling (een kleine 4*). We hebben hier niet te maken met dé sensatie van 2007, maar het zou wel jammer zijn als deze cd weer in de schaduw blijft staan van alle grotere broers en zussen.
Ik vrees wel dat dat gaat gebeuren en laten we in dat geval hopen dat Swift toch gewoon doorgaat met waar hij goed in is: het maken van prima popmuziek.

Riley Mulherkar is mede-oprichter van het The Westerlies, een jazz ensemble uit Seattle en opgericht in 2011.

Riley speelt trompet en brengt nu zijn debuut soloalbum uit. Ik grijp niet snel naar hedendaagse jazz-albums, maar af en toe maak ik een uitstapje. Dit omdat wat ik op YouTube en bandcamp hoorde wel interessant vond.

Eigen composities en vier nummers van anderen: Honey Man is van George Gershwin, King Porter Stomp is van Jelly Roll Morton, Stardust van Hoagy Carmichael en No More is een traditional.

Wat opvalt is dat dit een fris album is met leuke twists en wat mede door de niet al te lange speelduur goed te behappen is. Het heeft een fijne vibe en klinkt zeker niet stoffig.

Benieuwd of er meer publiek voor is op deze site.

'Spinvismeisjes aan de macht' las ik in een artikel op 3voor12. Eefje, Aafke, Roos... ze doen het allemaal prima en daar komt nu Rita bij.
We hadden in het verleden al Rita Corita maar dat was andere koek (om Eefje er dan maar weer bij te halen).

Rita Zipora noemt Massive Attack en Portishead als invloed. Staat leuk in de bio's op het net natuurlijk maar ik vind dat iets té veel eer. Maar ja, Rita moet wat om een beetje uit de buurt van Eefje te blijven.
Gaat haar niet lukken, het doet er gewoon te veel aan denken alleen zijn haar nummers wat jachtiger en dansbaarder.
Natuurlijk is het flauw om al deze in eigen taal zingende dames op één hoop te vegen maar aan de andere kant is het ook niet vreemd. Die vergelijkingen zijn onvermijdelijk en ik denk zelfs niet geheel onterecht. Maar is dat dan per definitie een minpunt of zelfs slecht? Welnee. Ik denk dat liefhebbers van met name Eefje hier veel plezier aan zullen en kunnen beleven.

Net als bij al die eerder genoemde namen, inclusief Spinvis zelf, is dit wel iets waar je van houdt of waar je van gruwt. Ik denk dat er nauwelijks een middenweg is. Minder extreem dan Roos, dat scheelt, en het feit dat het wat pittiger klinkt dan Eefje zou mensen over de streep kunnen trekken.
Voor mij was dat niet nodig. Ik vind Rita eigenlijk net zo leuk en kan er vooralsnog veel lol aan beleven.
Benieuwd of Rita live ook sterker is dan op haar album want dat vind ik wel de kracht van Spinvis en consorten: live niet te versmaden.

En Als Ik Kijk? Dat is gewoon een tof plaatje.

In het hoesje van dit album staat al dat Robert's gezondheid het niet toeliet om de geplande theatershow 'n Duivels Genoegen ten uitvoer te brengen. Long was nog herstellende van een hartinfarct.
Gelukkig was hij wel fit genoeg om, met zijn muzikanten, de 14 splinternieuwe liedjes uit die show op cd te zetten, samen met een nieuwe bewerking van een al bestaand nummer dat als bonustrack is toegevoegd. Aldus het boekje.

Hoe wrang dat opener Liedje voor als ik... al heel snel zo bewaarheid zou worden (ook Zo Erg gaat over de dood). Ik vind het een heel erg mooi liedje en deze krijgt door de tekst een wel extra sterke lading:

Dit is een liedje voor als ik er niet meer ben.

Voor als er afscheid van mijn resten wordt genomen Ik hoop tenminste dat de vrienden die ik ken
Ook inderdaad die laatste keer nog willen komen

En dat ik ook voldoende stof heb nagelaten Voor wat verhalen die je glimlachend vertelt En dat je toch met liefde over me kunt praten.

Al heb ik jullie soms dan ook teleurgesteld Dit is een liedje voor de aula na de dienst Voordat ik weggedragen word door de suppoosten En voor de koffie en de cake wordt opgediend Dit is bedoeld om wie er achterblijft te troosten.

Nou ja je mag natuurlijk best een traantje laten
Dat vind ik ergens ook wel weer een compliment
Maar niet te lang dan, want je weet dat zal niet baten
Wie overleden is die blijft dat tot het end
Dit is een liedje voor het feest dat achteraf pas
Wordt gevierd door alle vrienden en vriendinnen
Die nog wat aarde en wat bloemen op m’n graf
Hebben gestrooid en daarna kan het feest beginnen
Dus vul de glazen en bespreek m’n fouten


En denk na het drinken met vertedering en weemoed
En laat de geesten en lach dansen op tv
Een maf idee, jouw feest waaraan je zelf niet meedoet
Dit is een liedje voor wanneer ik ben vergaan
Voor als m’n grafsteen overwoekerd en verzakt is
Als er geen enkel kleinkindje meer zal staan
Omdat de laatste nabestaande te verzwakt is
Dit is een liedje dat uiteindelijk verstomt
Maar altijd zullen er weer nieuwe liedjes komen
Zoals er altijd ook weer nieuwe vreugde komt
En nieuwe liefde, nieuwe hoop en nieuwe troost
Ondanks tranen, ondanks dood en ondanks pijn
Is dit een liedje voor dat jullie er nog zijn
Ondanks de tranen ondanks dood en ondanks pijn
Dank jullie wel dat jullie m’n vrienden wilden zijn

Buiten dit indrukwekkende liedje weer de bekende afwisseling tussen grappige nummers met sterke teksten en mooie luisterliedjes. Ik blijf altijd wat moeite hebben met die afwisseling en het zorgt er voor dat ik Long goed vind, maar niet meer dan dat.
Ik ben het ook wel een beetje eens met platedraaier voor wat betreft het intrappen van open deuren. Hij voegt niet veel nieuws meer toe aan zijn oudere werk die nog steeds heel actueel is, maar anno nu minder mensen zal shockeren. Toen was de impact groter dan nu. Ik denk ook niet dat het mogelijk is om nog sterker dan toen voor de dag te komen, dus het valt hem ook niet echt aan te rekenen.
Blijft over: zijn laatste album wat gewoon weer aangenaam is om te beluisteren.

Een aantal nummers op dit album waren geschreven voor andere artiesten als Jenny Arean en Martine Bijl.
In het (homo-erotische) hoesje schrijft Long een open brief aan zijn fans van het eerste uur die vonden dat ze wat tekort kwamen aan nieuw werk. Hij wijdt dit aan zijn theater-activiteiten en t.v. shows.
Maar naar eigen zeggen staan nu veel van zijn beste nummers op dit album en is de Italiaanse invloed (Long woonde inmiddels in Italië) terug te horen in het nummer Jouw Ramen dat eigenlijk Fenesta Vascia heet een een oud Napolitaans volksliedje is.
Zelf ben ik liefhebber van het wat rustiger werk van Robert Long en hoeven de hoempa-deunen niet zo, maar deze hebben dan vaak weer de sterkste teksten. Want ook hier op dit album blijft Long een meester in zijn vak voor wat betreft het schrijven van sterke teksten.

Eigenlijk noemt iedereen Vroeger of Later als zijnde het beste album van Robert Long. Ik weet het zo net nog niet. Misschien vind ik dit album wel net even een tikkie mooier.
Op zich niet zo heel vreemd omdat hier een hoop rustiger nummers op staan en het hoempa gedeelte wat minder.
Hoe ongelooflijk sterk ik zijn teksten ook altijd vind en hoe goed ik me er in kan herkennen; ik blijf die 'meedeiners' toch altijd maar zo zo vinden. Doe mij maar de melancholische kant en die is op dit album goed vertegenwoordigd.
Maar het moet gezegd: als het dan weer die bedenkelijke kant opgaat zijn de teksten ronduit meesterlijk te noemen! (Beschaafde Tango bijvoorbeeld).
Heerlijk hoe Long de kleinburgerlijkheid aanpakt en hoe hij de handelswijze van de kerk bekritiseert.
Jammer dat ie er niet meer is; met het nieuwe kabinet zou dat misschien wel weer eens heel hard nodig kunnen zijn want als er iemand muzikaal kon verwoorden hoe ik tegen de dingen aankijk is het Robert Long wel

Roberta Flack..... natuurlijk ken ik haar wel vanwege de bekende nummers, maar verder? Nee, niet echt.
Dan zie ik dit album op nummer 1 staan bij user Arrie en als ik iets niet met elkaar rijm is het Roberta Flack met de muzikale voorkeuren van Arrie. Of dat terecht is of niet doet er niet toe: het verrast me en dat is maar goed ook want dan betekent het dat ik dit zeer zeker moet gaan beluisteren. Ik ben niet vies van soul dus echt tegenvallen zal het zeer zeker niet was mijn gedachte.

En inderdaad; het valt niet tegen. Dit is heerlijke muziek gezongen met passie en waar 8 uitstekende composities op te vinden zijn.
Niet het toch wat gelikte geluid van 'Killing Me Softly' maar gloedvolle tracks die je steeds verder meevoeren in een broeierige sfeer.
Neem een Angelitos Negros..... dit zijn de nummers waar Quentin Tarantino altijd zo'n fijne neus voor heeft in zijn films. Dat dit nummer nog niet gebruikt is vind ik nu zelfs ronduit verrassend. Schitterend!

Gelukkig niet alleen een schitterend nummer, gewoon een schitterend album. Waar die top 10 lijstjes soms goed voor kunnen zijn

musicfriek tipte me de clip Ti Porto A Cena Con Me van Roberto Casalino te vinden op het album Il Fabbricante di Ricordi Live.

Daar bestaat dus ook een studio-album van uit 2019: vol duetten met de originele uitvoerende artiesten. Zo vinden we ook Songfestivalkraker L'Essenziale in de tracklist. Leuk weetje is dat de artiest in kwestie de nummers heeft (mede-) geschreven. Casalino neemt zijn eigen nummers nu gewoon zelf op. Eigen nummers, ooit bekend gemaakt door andere zangers en zangeressen in zijn eigen jasje. Een jasje dat goed valt.

Een album vol heerlijke Italiaanse pop, gezongen met een ietwat rauw randje. Regelmatig is het heerlijk zwijmelen zoals zo vaak op Italiaanse pop-albums, alleen zorgt het rauwe randje ervoor dat het niet te zoet wordt, wat vaak het geval is.

En die clip? Ik snapte de tip wel ja Hoe homo-erotisch wil je het hebben. Niet verwonderlijk, daar Roberto van de familie is. Maar dat doet er op dit album niet echt toe.

Terug naar het nummer Ti Porto a Cena con Me, afsluiter van dit album: de eerste aanslag op de piano doet me enorm denken aan mijn favoriete bandje REVERE met I Won't Blame You. Iets andere toonhoogte, maar toch....

In 2008 schreef Casalino samen met Tiziano Ferro de single Non Ti Scordar Mai di Me voor Giusy Ferreri. Het nummer werd een enorm succes in Italië en stond 12 niet opeenvolgende weken bovenaan de Italiaanse Singles Chart. De start van een grootse carrière voor Ferreri, die ook op dit album te horen is net als het nummer waarmee zij toen doorbrak.

Het probleem met veel Italiaanse pop is dat ik het maar zelden een heel album trek. En dat is hier gelukkig niet het geval. Ik vind het heerlijk!

Het grootste gedeelte is natuurlijk al 'oude koek' maar zeker nog niet oudbakken: frisse popsongs van een frisse artiest die momenteel een leuker, of eerder, beter album aflevert dan bijvoorbeeld een Kylie.
Dit is pop zoals pop anno nu hoort te klinken: luchtig, boeiend, dansbaar en vooral met veel plezier.
Ik luister graag naar Robyn tussen alle andere albums door waar ik doorgaans naar luister. Niks zwaarmoedigs, niks baroks, geen bombast. Gewoon lekker puntig en goed in elkaar zittend. Soms heb je gewoon niet zoveel meer nodig.
Natuurlijk is het enigszins jammer dat dit album niet echt nieuw meer is door het voorafgaan van de twee Body Talk EP's maar ach waarom zouden we daar over zeuren. Ik ben al blij met de uptempo versie van Indestructible. Zo had ik ze graag tegengekomen op de laatste Kylie.
Drie kwartier met een brede glimlach geluisterd naar Body Talk en de neiging om swingend door het huis te bewegen was lastig te onderdrukken. Goed teken!

Doordat Scott Matthew de leadzang heeft op de track Terrible Dawn was mijn belangstelling er onmiddellijk. Wat een bloedmooi nummer is dat toch!

En tja, dan ga je er naar op zoek en kijk je of de rest misschien ook wel leuk is.

Wel leuk? Me dunkt! Ik werd zeer aangenaam verrast door de mooie, veelal instrumentale, composities op dit album van voormalig Madredeus lid Rodrigo Leão.
Heerlijke filmische nummers die warmte uitstralen zoals de soundtrack van Amélie dat ook doet. Niet dat het er op lijkt maar het wekt bij mij dezelfde gevoelens op.

Het is nog geen 40 minuten warm bad maar daardoor blijft het puntig en verlang ik telkens weer naar de repeat-knop. Wat een zeer mooi album zo aan het einde van het jaar.
Ik draai het graag en ben benieuwd of het nog potten kan gaan breken in het jaarlijstje dat nu toch wel met rasse schreden begint te naderen.

Maar echt belangrijk is dat niet uiteraard: hier ontvouwt zich zoveel schoonheid die ik graag met jullie wil delen. En dan kan ik maar 1 ding roepen: aanrader!!!!!!

Rodrigo Leão & Scott Matthew blijkt ook een heel album lang een perfecte combinatie te zijn. De romantische, haast filmische muziek van Leão combineert erg sterk met de melancholiek van Matthew.

Het mooie, al wat oudere That's Life staat ook op het album en dat tussen 12 andere, soortgelijke nummers. Mooi dat het nummer The End, toch een enorme favoriet van mij, hier ook op terugkeert in een andere vorm. Minder emotioneel, maar wat barokker.

Dit tweetal mag wat mij betreft best vaker de handen ineen slaan. Het levert een rijk georkestreerd, romantisch album op waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Dromerige zwart-wit beelden schieten voorbij in mijn gedachten. Tijdloos en vredig.

Scott Matthew flikt het 'em weer. Nu samen met Rodrigo Leão.

Coveralbums. Er wordt elke keer genoeg over gezegd en geschreven. Soms pakt het goed uit en levert het geweldige platen op, meestal valt het tegen. Het hangt ook erg af van de nummers die op zo'n album staan en hoe je daar mee bekend bent.

Op Cover Me van Rogue Wave staan allemaal jaren '80 nummers. Oei, mijn favoriete decennium. En dan staan er ook nog eens enorme favorieten op. The Cure, Echo and the Bunnymen, The Church, The Cult, Big Country.... dat gaat geen gemakkelijke worden. En toch begon ik er aan.

Lastig, lastig, lastig. Niets kan tippen aan de originelen en Rogue Wave al helemaal niet. Een beetje fletse indiepop. Cheesy af en toe. Het is niet beroerd, maar echt wild kan ik er ook niet van worden. Het klinkt zo verveeld, maar dat ligt ongetwijfeld aan de zanger. Ik was niet bekend met deze band, maar deze zang nodigt niet uit om op zoek te gaan naar hun reguliere albums.

Wat weet dit album dan toch nog enigszins te redden? Nou, de herkenbaarheid van de nummers met dank aan de ijzersterke oorspronkelijke versies!

Það Kólnar í Kvöld... is een mooi album maar wist me nog niet te raken zoals zou moeten.
Dat is met dit tweede album van Rökkurró wel anders. Het klinkt voller, sentimenteler misschien maar vooral grootser.
Uiteraard moet je daar van houden. Waar je ook kunt kiezen voor het kleinere gebaar zoals op de voorganger daar ga ik dus voor het wat klassiekere geluid waardoor het op mij sferischer en mysterieuzer overkomt.
Durf ik het te zeggen? Ja! Ze bewegen zich hier iets meer richting landgenoten Sigur Rós en dat komt met name door de muzikale omlijsting die we hier voorgeschoteld krijgen en dan met name de strijkers die af en toe opduiken en wat ontbraken op Það Kólnar í Kvöld... en misschien is dat zo vreemd nog niet daar Alex Somers verantwoordelijk is voor de productie.
Verder gaat de vergelijking overigens behoorlijk mank. Sigur Rós is magisch waar Rökkurró een stuk aardser klinkt. Nuchterder zou ik haast willen zeggen. Des te opvallender dat juist Somers achter de knoppen zit want zijn project met partner Jónsi is behoorlijk ambient en dat zou ik dit album niet willen noemen.
De zang van Hildur Kristín Stefánsdóttir is uiteraard ook niet te vergelijken met die van Jónsi. Zij zorgt door haar geluid voor een typisch folk-geluid (Sjónarspil is daar een mooi voorbeeld van) en ze doet me onwillekeurig regelmatig denken aan onze eigen Anneke van Giersbergen.

Í Annan Heim vind ik een stap voorwaarts t.o.v. hun debuut en belooft zeker heel veel voor de toekomst.

Rolling Stones is een band waarmee ik ben opgegroeid. Niet omdat mijn ouders liefhebbers waren of zo (die hebben vrij weinig met muziek), maar omdat ze al zo lang meedraaien. Als kind al (jaren '70) kwam ik in aanraking met hun muziek waarmee ze al begonnen waren toen ik nog niet eens geboren was, als tiener zong ik mee met de (jaren '80) hits, en tot op de dag van vandaag (inmiddels zelf al een oudje) spelen ze een rol in mijn muzikale leven als muziekliefhebber.

Dat mag toch best bijzonder genoemd worden, zeker als je kijkt naar de hype elke keer weer als er iets van de band uitkomt. Herinneren we ons Blue & Lonesome uit 2016 nog? Zelfde verhaal. Een enorme hype en het sloeg aan.
Dus mijn hele leven een rockband die telkens weer met iets nieuws komt, op tour gaat en een enorme schare fans aan zich kan blijven binden. Wat je ook van de muziek mag vinden: ik vind het knap.

En die muziek heeft me eigenlijk altijd wel weten te boeien. Dusdanig dat ik de band live in De Kuip ben gaan zien tijdens de Voodoo Lounge tour (1995!) omdat ik dat album gewoon goed vond en de geruchten gingen dat het wel eens hun laatste tour zou kunnen wezen. Tja.....

En dan nu Hackney Diamonds. Wie had kunnen denken dat ze op zo'n hoge leeftijd nog met een album zouden komen?! Onverwoestbaar, en dat is hun geluid eigenlijk ook.
Hackney Diamonds is een uitstekend Stones album. Als dit hun laatste blijkt te zijn hebben ze daar een perfect album voor afgeleverd. Alles uit het verleden horen we wel een beetje terug en diverse gastartiesten helpen mee om de nummers net dat beetje extra glans te geven. Een beetje Sticky Fingers (Get Close), Some Girls, Let It Bleed (Sweet Sounds of Heaven) of Beggars Banquet. Het keert allemaal wel terug en daarmee presenteren ze ons een soort greatest hits maar dan met nieuwe nummers, nummers die gewoon lekker klinken.

En hoe cool dat Paul McCartney juist meedoet op Bite My Head Off dat zo'n lekkere punk-rockandroll attitude heeft. Vol energie: invloed van producer Andrew Watt? Ik hoor hier wel wat Pearl Jam/Eddie Vedder in terug.

Is de hype terecht? Daar kan je over blijven discussiëren natuurlijk. Natuurlijk gun ik heel veel onbekende artiesten eenzelfde soort aandacht. We kunnen natuurlijk ook een beetje gniffelen om de hoge leeftijd, maar doe het ze maar eens na als je zelf die leeftijd hebt bereikt. En ja, het is gewoon een enorme hype, maar af en toe mag dat wel, knijp ik een oogje dicht

De Stones zijn altijd in mijn muzikale leven aanwezig geweest. Een mega fan zal ik mezelf niet noemen, maar ik heb dan toch weer wel al hun albums in de kast staan (en dat zijn er aardig wat), dus een liefhebber mag ik zeker genoemd worden. Of ik een liefhebber ben van Hackney Diamonds? Ja hoor. Nu al.
En laat de mannen maar lekker doorgaan op deze manier. Ik vind het wel stoer.

Op z'n 17e vertrokken van huis om het te gaan maken in de muziekbizz en dit jaar met z'n derde album op de proppen komen.
Het zal allemaal best, maar ik had nog nooit van deze Roman Fischer gehoord totdat opener Into Your Head mijn oren deed spitsen. Dit ademde het popgevoel van een band als Kent en heel in de verte hoorde ik ook wel een echo van bandjes als The Killers.
Pop met een stekelig randje maar o zo catchy en zeer snel goed in het gehoor liggend. En dat was alleen nog maar het eerste nummer van deze cd.
Het zet zich voort op de overige nummers: pop met hier en daar een licht jaren '80 briesje. Absoluut niet wereldschokkend en ik denk zelfs redelijk geschikt voor een breed publiek.
Liefhebbers van de film Sommersturm hebben al een aantal nummers van deze jonge artiest kunnen horen die in die film langskomen. Zelf behoor ik daar ook toe en het is dan ook een leuke anekdote want erg bewust was ik daar uiteraard niet van.
Als je op zoek bent naar iets heel bijzonders of vernieuwends dan raad ik je aan even verder te kijken. Ben je wel geinteresseerd in lekkere popmuziek met toch een licht alternatief randje dan kan dit derde titelloze album van Roman Fischer wellicht een tip zijn.

Gisterenavond Roo Panes voor de eerste keer live mogen meemaken. De man en zijn gitaar. Meer was het niet. Petje op en zo casual als maar kan. De niet onaantrekkelijke Roo werd er heel puur door.
De Tolhuistuin was een perfecte locatie en iedereen greep een kussen, als ze nog ergens lagen, en werkelijk de hele zaal ging zitten op de grond. Een mooie, unieke ervaring. Ook leuk om mee te maken dat iemand ten huwelijk werd gevraagd vlak voor het laatste nummer (Roo kondigde het aan en wist er dus van). Hoe mooi als je dat overkomt, als het ook je verjaardag is (de dame die ten huwelijk werd gevraagd was jarig).

Alles klopt dan op zo'n avond. De stem van Roo is om onmiddellijk verliefd op te worden en meer is er niet nodig.

Op deze Mahogany Sessions treedt hij op met band. Wat zou ik dat ook nog graag mee willen maken! Die strijkers vullen het prachtig aan. Een nummer als Ophelia raakt me dan net nog meer.
De nummers zijn iets meer uitgekleed dan op zijn laatste album, maar toch blijft hij redelijk dicht in de buurt. Minder akoestisch dan ik gedacht had, maar dat is niet erg.

Roo Panes heeft dit jaar mijn hart gestolen. Ik denk dat ik 22 maart gewoon maar weer naar de Tolhuistuin ga.

Een naam die me niets zegt maar waar ik toch even bij blijf hangen, dat in combinatie met een hoes. Soms heb ik niet meer nodig om iets te gaan beluisteren. Nou ja, een videoclip wil ook wel helpen (My Narrow Road).

En dan hoor ik de eerste klanken, die stem en BAM! Raak. Roo Panes. Ga ik gelijk niet meer vergeten. Quiet Man is de titel van het album. Niet zijn eerste, zijn derde. Hoe kan het toch zijn dat die albums compleet aan me voorbij zijn gegaan?

Die stem! Die stem mensen.... hemels, en dat in combinatie met de opbouwende sfeer in opener A Message to Myself (Jeff Buckley meets Sigur Rós). Dan kost het toch echt even tijd om na die ruime vijf minuten terug op aarde te landen.
Dat lukt bij My Sweet Refuge. Hier valt de warme stem van Panes goed op. Niet alleen in de hoogte, maar ook in de lagere regionen weet hij mij te raken. Veel aardser, maar net zo mooi. Vooral de subtiele orkestrale klanken maken deze muziek net even dat beetje meer. Nick Drake is niet ver weg.

Sketches of Summer is het lieve lentebriesje. Tijdloos zwevend door de tijd, puur zoals puur hoort te zijn. Een artiest als Sufjan Stevens kan dat ook zo goed.

En van de lente naar de zomer in Ophelia. 'Take heart my love as when I see you I see hope'. Ook hier is het weer de combinatie van zijn prachtige stem, deze keer met een wat rauwer randje en de ronduit schitterende muzikale begeleiding en dito koortjes. Romantiek in de beste vorm zonder klef te worden.

A Year in a Garden kent ook al zo'n kristalheldere klank. Panes weet hoe hij pakkende nummers moet schrijven zonder dat het té populair gaat worden en de kritische luisteraar zijn aandacht zal verliezen. Weelderige folk en toch niet vervallen in overbodige bombast. Dat is knap. Hij doet het toch maar mooi.

My Narrow Road was dus mijn kennismaking. Het Jeff Buckley gevoel, Nick Drake. Genoeg om mijn aandacht te pakken en het lukte hem dus ook om me gelijk in zijn muzikale greep te krijgen. De manier waarop hij zijn stem gebruikt als instrument sprak me enorm aan. Bezwerend is misschien wel de beste benaming voor dit nummer. Tergend langzaam onder de muzikale huid kruipend. Heel in de verte moet ik zelfs denken aan het solowerk van Eddie Vedder.

A Gift to You klinkt wat traditioneler en valt op door de extra vocalen. Ook hier kan ik het Eddie Vedder gevoel niet vermijden, terwijl zijn stem toch echt anders is. Simpel door alle eenvoud en toch weten te pakken. De vocalen van Panes zijn het echte cadeautje uiteraard. Krachtig in alle eenvoud.

De donkere, warme stem valt op Cub weer extra op, en net als eerder op het album slaagt Panes er in om pakkende nummers te schrijven die alles behalve doorsnee klinken maar toch iets in zich hebben dat herkenbaar klinkt. Misschien is dat ook wel de kracht van dit album.

Het intro van Quiet Man doet me een beetje aan Radical Face denken. Dat is dan ook het enige, want snel daarna vraag ik me doorlopend af waar het me nog meer aan doet denken. Aan deze kant van de grote folk-vijver zijn namelijk nog wel meer artiesten te vinden. Ik denk aan een Josh Ritter of Nick Harper. Bon Iver zie ik ook wel voorbij komen, maar dat is dan misschien wanneer zijn zang wat ijler wordt, want verder herken ik die er niet zo in. Hoe dan ook een bezwerend nummer dat naar een explosie lijkt op te bouwen die er uiteindelijk niet echt komt. Hierdoor blijft het uiteindelijk redelijk binnen de lijntjes.

Warrior valt op door de prachtige subtiel toegevoegde blazers. Over het hele nummer hangt een schitterende, warme gloed. De zang maakt het verder af. Knap hoe hij met zijn stemgeluid weet om te gaan: hier voegt hij weer het rauwe randje toe. De man lijkt er alles mee te kunnen.

Op afsluiter Peace be with You gebruikt Panes zijn stem tijdens het intro even als een soort blaasinstrument. Akoestische gitaar en het donkere stemgeluid zorgen dat dit nummer een waardige afsluiter is. Ook zonder toeters en bellen kan hij het goed af.

Een album van bijna een uur, maar het vliegt voorbij. Met zo'n strot ook niet zo raar. Met groot gemak weet Roo Panes (eigenlijk Edward Panes) me van begin tot eind te boeien. Hij is voor mij zeker niet de zoveelste folky zanger en dat komt door de muzikale begeleiding die nergens echt spaarzaam is, maar toch subtiel weet te blijven.
Quiet Man heeft me vanaf de eerste beluistering helemaal in zijn greep gekregen en ik denk zo dat dit er eentje is die aan het einde van het jaar hoog kan gaan scoren, wat dus betekent dat het een blijvertje gaat zijn. Zo'n album waar je nog jaren plezier aan gaat beleven.

Alle Roo Panes albums staan op 4,5* bij mij, dus het moge duidelijk zijn dat ik hier wel naar uitkeek.

Voor het eerst zit ik op 4*. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien een beetje Roo Panes verzadiging, of zijn de nummers net een tikkie minder rakend dan voorheen?

Wederom fraaie nummers en schitterende instrumentatie inclusief de warme stem van Panes.

Maar lijkt allemaal iets gewoner te zijn geworden of het ligt aan mij en de emoties komen minder binnen.
Heel af en toe ervaar ik een beetje een Paul Simon vibe. Dat is natuurlijk geen slechte referentie.

Neemt niet weg dat The Summer Isles een mooi album is waar ik zeker met plezier nog vaak naar zal luisteren.

Roosbeef....... ik kan er in mijn omgeving niet veel mensen mee blij maken. Wil ik naar een concert dan ben ik afhankelijk van 1 andere mede-liefhebber en de rest gruwt ervan.
Ze hebben geen smaak en voelen de emotie niet. Zo die is er uit

Nee, ik snap het heus wel. Ze is apart en zingt nogal opvallend. Het 'kinderlijke' wordt niet door iedereen gepruimd. Ik geef zelfs toe dat ik elke keer weer verbaasd ben over mijn onmiddellijke verliefd worden op elk nieuw album. Kalf is daarop geen uitzondering. 'Zie de schoonheid passeren' zingt ze in de opener Amerika. Ik hoor de schoonheid passeren....
Amerika is een volwassen klinkend nummer waar zelfs de zang een heel stuk minder 'kinderlijk' klinkt. Dat Tom Pintens nog steeds aan boord is kunnen we wederom goed horen. Ik hoor een dEUS echo en dat is een compliment van jewelste.

Op Controleer Mij is het alweer gedaan met de 'volwassen' zang. Roos kirt op zeer aangename manier. Van mij mag ze want het nummer klinkt als een mantra in mijn oren. Een klein draaikolkje waar ik al snel in opgezogen word. Een prachtig werkje waar liefhebbers als ik snel verliefd op worden.

En verliefd worden op dit nieuwe album is geen kunst. Of het nu op het dansliedje Kalf is, het zwierige Raak Mij Aan, het bijna demo-achtige dus rauwe Gedachten of Duitse rocker Und Man Liebt So Viel....... het is allemaal bijzonder, mooi, vreemd, lief, schattig, stout en ga zo maar door.

Kalf slingert een beetje alle kanten op maar legt de nadruk toch wat meer op rust. Roos lijkt wat bedaarder geworden zonder haar stekeligheden te verliezen. Je moet ze nu op andere plekken zoeken en dat lukt als je je er voor openstelt. Prikkelende teksten, mooi muzikale invalshoeken en misschien toch wat minder opvallende zang. Ze mag de maniertjes (als dat het zijn) van mij op het volgende album dan ook voor de volle 100% weglaten, want ook een volwassener Roosbeef klinkt geweldig en zorgt ervoor dat ik met haar mee groei en verliefd blijf.

Kalverliefde is het al lang niet meer und ich liebe so viel!