Aardige plaat, deze comeback van Atrophy. Alhoewel, comeback... alleen zanger Brian Zimmerman is over van de originele line-up. Opener Punishment For All doet qua venen nog wel aardig denken aan de eerste twee albums, maar daarna wordt het toch wel erg generieke thrash metal. Weliswaar goed gespeeld, maar ook een beetje inwisselbaar.

Dit album was een paar maanden uit toen ik de band in het voorprogramma van Sacred Reich zag ik het oude Hedon. Mijn allereerste metalconcert. Indertijd heb ik dit album getaped van een LP van een vriend. Die tape ligt al decennia op de vuilnisbelt en, in tegenstelling tot het debuut, heb ik deze nog niet op LP gevonden. Gelukkig bieden de streamingdiensten solaas om het album terug te luisteren. Wat mij betreft heeft de plaat na 30 jaar nog niets aan kracht ingeboet. Het debuut vind ik nog net een tandje sterker maar ook hier staan enkele vette krakers op. Met name op de eerste vier nummers is de band in grote vorm. Daarna wordt het een fractie minder, maar nog steeds erg genietbaar. Met name de strot van Brian Zimmerman kan mij enorm bekoren.

Afgelopen maart zou ik de band in Nijverdal zien optreden, totdat ze hoorden dat de VS de grenzen zou dichtgooien en in allerijl terugvlogen. Hopelijk komt er een herkansing. Tot die tijd maar eens zorgen dan ik de LP eindelijk aan mijn collectie kan toevoegen.

Waar de nummers op het debuutalbum van dit trio nog samenhang missen, is dat euvel hier grotendeels opgelost. Heerlijke freaky jazz-fusion waar de individuele talenten van Alexander, Manring en Skolnick alle ruimte krijgen. Voor Magna Carta-begrippen is de productie zelfs uitstekend. De CD klinkt dynamisch en transparant, alsof je met de heren in de studio staat.

Mijn review op Zware Metalen:

August Life, het geesteskind van Gert Nijboer (onder andere Vengeance, Picture, Highway Chile) en Bryan Ketelaars (Armageddon, Auracle), bracht in 2018 het prima debuut New Eternity uit. Op dit album lieten de heren volvette heavy metal horen met progressieve invloeden, zoals ze die in de jaren tachtig graag in de Verenigde Staten pleegden te maken. Nu keren zij terug met opvolger Passage Of Time.

Wat direct opvalt bij het beluisteren van Passage Of Time, is het geluid dat producer Markus Teske dit album meegaf. Niet dat het debuut slecht klonk, maar het nieuwe album klinkt veel opener en gelaagder en opener Guidelines kant werkelijk je speakers uit. Op dit twaalf minuten durende nummer trekken de heren direct alle registers open om te laten horen dat de tijd niet stil heeft gestaan sinds hun debuut. De progressieve invloeden zijn nog veel duidelijker aanwezig en het nummer laat een stortvloed aan riffs en solo’s van gitarist Gert Nijboer voorbij komen. Een heerlijke manier om met de deur in huis te vallen.

Het navolgende Blackened Ground is een meer traditioneel metalnummer waarop zanger Bryan Ketelaars de show steelt. Hij beschikt over een krachtige en zuivere stem, maar geeft zijn zangpartijen nét even een rauw randje mee voor de juiste agressieve toon. Met zijn stem is hij sowieso smaakmaker op dit album. Luister maar eens naar het dreigende Constructing Monsters of het epische Tidal Waves, waar hij met zijn stem een enorme variatie laat horen zoals een Jon Oliva in betere tijden.

Daarmee wil ik gitarist Gert Nijboer zeker niet tekort doen. Hij strooit kwistig met volvette gitaarriffs en zijn solo’s zijn zwanger van de arpeggio’s en andere nek-acrobatiek. Daarbij is zijn spel heerlijk losjes en doet hij met weemoed denken aan de tijden van vóór de Youtube-generatie en hun klinische gitaarspel.

Nadat Nijboer en Ketelaars bijna een album lang vooral hun spierballen flexen, sluit de vinylversie af met het meer ingetogen The Water, dat klein begint, gaandeweg steeds verder uitbouwt om weer ingetogen te eindigen. Luister je de CD, dan krijg je met het akoestische Air To Breathe nog wat extra tijd om op adem te komen na alle geweld op Passage Of Time.

Heb ik dan helemaal niets aan te merken op dit album? Toch wel, want in de langste nummers – en dan met name op Guideliness – voelt het soms alsof er teveel ideeën in een nummer worden gepast of dat er een modulatie teveel wordt doorgevoerd. Maar wat de boventoon voert is dat August Life met hun tweede album een bijzonder krachtige en gevarieerd album hebben afgeleverd, die liefhebbers van US heavy metal en de meer progressieve Europese bands als Vanden Plas en Evergrey zeker zullen waarderen.

Ik vindt deze CD net een 'tikkie' beter dan 'The Wicked Symphony' doordat er een paar nummers opstaan die er met kop en schouders uitsteken (Death is just a feeling, Symphony of Life).

Op Alone I Rember is mooi het verschil te horen tussen een goede zanger en een geweldige zanger. Op moment dat Jorn Lande in deel twee van het nummer zijn stembanden inzet stijgt het nummer naar een veel hoger niveau.

Ben ik trouwens de enige die vindt dat het begin van 'Alone I Remember' verdacht veel op 'Monkey Business' van Skid Row lijkt?

Mijn review op Zware Metalen:

Sinds het debuut in 2001 heeft Tobias Sammet met zijn project Avantasia een indrukwekkende discografie opgebouwd. De beide Metal Opera-albums leunden nog zwaar op de powermetaltraditie die is gestart door Helloween, maar gaandeweg werden de albums pompeuzer, orkestraler en verdween de powermetal naar de achtergrond. Wat op elk album bleef, is de indrukwekkende line-up aan gastzangers. Ook op het tiende album Here Be Dragons trekt Tobias weer een blik met geweldige vocalisten open. De meeste daarvan hebben we al eerder op albums van Avantasia gehoord. Nieuwkomers zijn Tommy Karevik (Kamelot), Kenny Leckremo (H.E.A.T.) en Adrienne Cowan (Seven Spires, zong al wel live bij Avantasia).

Opener Creepshow is kort maar krachtig, laat een – voor Avantasia-begrippen – directer en minder bombastisch geluid horen en lijkt een knipoog naar de hairbands uit de jaren ’80. Het directe en wat drogere geluid van dit nummer zet de toon voor het hele album, dat in vergelijking met recente albums behoorlijk minder opgezwollen klinkt.

Na het kortste nummer volgt in het titelnummer met negen minuten het langste nummer van de plaat. Hierop laat Geoff Tate als gastzanger horen nog steeds over een stel prima stembanden te beschikken. Natuurlijk heeft hij niet meer de kracht van zijn topjaren, maar hij heeft zeker niet aan zeggingskracht ingeboet. Here Be Dragons is een heerlijk gedragen midtemponummer en een van de betere van het album.

Vanaf het navolgende The Moorlands At Twilight begint het album helaas een beetje als een kleurplaat te voelen. De schetsen van de nummers hebben we al zo vaak gehoord, alleen worden er nu andere kleuren gebruikt. Op The Moorlands At Twilight doet Tobias de tijden van The Metal Opera enigszins herleven en wie vraag je om een powermetalnummer met rollende dubbelbassdrums in te zingen? Natuurlijk maakt Michael Kiske hier zijn opwachting. Tommy Karevik kan het belegen klinkende The Witch niet redden en het energiek klinkende Phantasmagoria recycled stiekem toch wel veel eerdere ideeën uit het repertoire van Avantasia.

Op kant B revancheert Sammet zich enigszins. Het retro klinkende Bring On The Night doet erg aan het werk van Jim Steinman (o.a. Meat Loaf) denken en klinkt dankzij het toetsenwerk en gitaargeluid als een tijdreis terug naar de jaren ’80. Op dit album voelt dit nummer als een frisse wind, na wat mindere nummers. Ook de heerlijke openingsriff van de energieke Unleash The Kraken houdt de luisteraar bij de les. Wat een lekkere headbanger is dit!

Helaas voltrekt de keerzijde van dit album zich op vergelijkbare wijze als het eerste deel, al vallen de zangprestaties van Kenny Leckremo op Against The Wind en Roy Khan in het afsluitende nummer in positieve zin op. Helaas kunnen ze niet voorkomen dat de nummers wel erg inwisselbaar klinken.

Ondanks de minpunten van dit album denk ik dat Avantasia-fans zich aan Here Be Dragons zeker geen buil zullen vallen. Daarvoor levert Sammet genoeg kwaliteit.

Between You, God, the Devil and the Dead klinkt op het eerste gehoord wat 'underwhelming', maar zo langzamerhand begint het album me steeds beter te bevallen. De doomroots zijn nog steeds hoorbaar in de riffs, maar het geluid van Avatarium kruipt steeds verder richting de traditionele bluesy hardrock waar bands als Rival Sons in excelleren. I See You In The Dark is daar een mooi voorbeeld van.

Wederom een prima plaat van deze band. Alhoewel Leif Edling niet meer meespeelt op dit album is hij nog wel verantwoordelijk voor 6 van de 8 nummers. Het geluid van de band is op deze plaat nog verder verwijderd van het Candlemass-geluid dat het debuut nog domineerde. Wat Avatarium hier laat horen is klassieke hardrock in de beste Uriah Heep en Rainbowtraditie met een hoofdrol voor zangeres Jennie-Ann.

Ondanks dat het gebodene vertrouwd en prima klinkt word ik als luisteraar echter nog niet naar het puntje van mijn stoel getrokken. Misschien heeft het album nog even tijd nodig om te rijpen. Vooralsnog zet ik in op een 3,5*.

Het commentaar dat ik gaf bij Hurricanes & Halo's geldt ook in zekere mate voor The Fire I Long For, aangezien dat dit album de koers van zijn voorganger redelijk aanhoudt, al wordt weer iets meer uit het doomvaatje getapt. Edling neemt nog verder afstand van de band en heeft nog op drie nummers meegeschreven. Productioneel klinkt het album iets rauwer, met name door het gruizige gitaargeluid.
Het titelnummer steekt wat mij betreft met kop en schouders boven de rest uit.

Score: 73/100

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Approbation is voor mij een plaat met twee gezichten. Kant A opent sterk met The Pale Moon, een nummer met veel variatie. Daarna zakt wat mij betreft het niveau van deze plaat toch een beetje teveel in. Kant B daarentegen laat deze band in optima forma horen met twee sterke prognummers die duidelijke invloeden van Opeth en Steven Wilson-gerelateerde bands laten horen.

The Approbation zal waarschijnlijklijk niet vaak meer gedraaid worden en mijn jaarlijst niet halen, maar dit album laat absoluut potentie horen. Daarom ben ik zeker benieuwd hoe een opvolger zal klinken.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Anubis Gate - Interference (4,5)
7. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
8. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
9. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
10. Hypno5e - Sheol (4,0)
11. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
12. Marianas Rest - Auer (4,0)
13. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
14. Klone - Meanwhile (4,0)
15. OAK - Disintegrate (4,0)
16. Riverside - ID.Entity (4,0)
17. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
18. Mystery - Redemption (4,0)
19. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
20. Redemption - I Am The Storm (4,0)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Herkenbaar, uitgerekend The Malevolent geeft het album dankzij de zang van Ross Jennings wat kleur. Verder is het een uitstekend, maar enigszins flets album. Ik hoor de potentie, maar het lijkt alsof ze steeds met de handrem op spelen.

Score:73/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Wederom weet Arjen, naast een aantal grote namen, te verrassen met onbekende vocalisten die sterke partijen inzingen op dit album. Vooral Magali Luyten weet indruk te maken op Liquid Eterniet en het fantastische Ride The Comet. Ook wijlen Steven Lee was voor mij een onbekende en maakt indruk op deze plaat. Met Jorn Lande, Floor Jansen en Hansi Kürsch staan er ook weer wat grotere namen op het album die hier fenomenaal zingen.

Dit album klinkt in muzikaal opzicht als een logisch vervolg op The Human Equation, al halen de meeste nummers net niet dat niveau. Wel staan er met Age Of Shadows, Beneath The Waves, The Fifth Extinction, Ride The Comet en The Sixt Extinction een aantal fenomenale tracks op 01011001. Nummers als Comatose, The Truth Is In There en River Of Time zorgen met hun wat meer lichtvoetige karakter voor de nodige afwisseling om bijna 1 uur en 45 minuten geboeid te blijven luisteren.

Ik zag dit album altijd als een ‘minder’ album in de discografie van Ayreon, maar eigenlijk groeit mijn waardering voor 01011001 alleen maar.

Ik ben benieuwd hoe dit album in september gestalte krijgt op het podium. Arjen heeft aangegeven dat voor dit optreden een nieuw surroundsysteem gebruikt gaat worden. Alle samples en effecten op dit album lenen zich uitstekend voor een surroundweergave.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon -The Dream Sequencer
5. Ayreon - 01011001
6. Ayreon -Flight Of The Migrator
7. Ayreon - Actual Fantasy
8. Ayreon - The Final Experiment
9. Ambeon - Fate Of A Dreamer
10. Stream Of Passion - Embrace The Storm

In vergelijking met het debuut vind ik de nummers op Actual Fantasy gemiddeld genomen sterker en voelt het album coherenter aan dan zijn voorganger. Toch mist een absolute kraker zoals Sail Away To Avalon. Dit keer wordt geen enorm blik met gastzangers opengetrokken, maar Okkie Huijsdens, Robert Soeterboek en vooral Edward Reekers geven een prima invulling aan de nummers.

Ik heb zowel de 1996-versie als de revisited-versie uitgebreid geluisterd en ik moet zeggen dat ik toch een voorkeur hou voor de eerste versie, die misschien wat gedateerder klinkt. Op revisited wordt de muziek door het toegenomen bombast soms wel erg platgeslagen.

1. Actual Fantasy
2. The Final Experiment

Mijn Review op Zware Metalen

Het jaar 2017 was een mooi jaar voor de fans van Ayreon. Niet alleen bracht Arjen Lucassen met The Source een uitstekend album uit, ook werd onder de noemer Ayreon Universe drie avonden achtereen 013 in Tilburg uitverkocht alwaar de muziek van Ayreon (en Star One) op indrukwekkende wijze live werd uitgevoerd. De eerste twee avonden van de concertreeks werden voor deze release vastgelegd, die in uiteenlopende varianten te verkrijgen is op CD, DVD, Blu-Ray en vinyl.

Om met het audiogedeelte van Best Of Ayreon Live te beginnen: de opnamen laten de luisteraar op mooie wijze horen hoe indrukwekkend het concert is geweest en hoe goed de complexe nummers door de band en de zestien vocalisten zijn vertolkt. Zeker waar het bijvoorbeeld gaat om de prestatie van John Jaycee Cuijpers, die de niet bepaald krappe schoenen van Russel Allen moest vullen, toen laatst genoemde helaas moest afzeggen voor dit festijn. Of de indrukwekkende stem van Michael Mills, die de nagenoeg onmenselijke hoge tonen van zijn stem ook live moeiteloos lijkt te kunnen reproduceren. Maar met het niet noemen van de overige vocalisten doe ik hen tekort daar iedereen, zonder uitzondering, een uitstekende prestatie neerzet.

Ook de band, met Ed Warby, Marcel Coenen, Ferry Duijsens, Johan van Stratum en muzikaal leider Joost van den Broek, speelt werkelijk fantastisch en laat geen steekje vallen.

Dan de DVD. De beeldregistratie van The Theater Equation was toch wel op een teleurstelling uitgelopen en dat zou tijdens de concerten van Ayreon Universe echt beter moeten. Ten opzichte van eerstgenoemde is de registratie van deze concertreeks gelukkig een stuk beter. Toch ben ik niet heel enthousiast over deze beeldregistratie. De camerabeelden zijn soms wat onscherp en de overgangen in de beelden zijn soms erg onlogisch en onrustig. Ik neem aan dat er bij het bepalen van de camerastandpunten rekening is gehouden met het niet hinderen van het aanwezige publiek, maar daardoor zijn de gekozen standpunten wat ongelukkig.

De DVD/Blu-Ray is een mooie herinnering voor iedereen die er vorig jaar live bij was. Voor wie de optredens heeft gemist is de DVD/Blu-Ray helaas te mager om de grootsheid van de live-optredens te beleven. Daarvoor kun je dit jaar beter naar Graspop gaan.

Vorig jaar heb ik twee van de vier liveshows mogen aanschouwen en ik was onder de indruk van de wijze waarop een van mijn favoriete albums op fantastische wijze werd vertolkt. Deze liveregistratie doet volledig recht aan de shows. Het geluid is erg goed gemixed en een lust voor het oor. Was ik bij de Ayreon Universe DVD nog kritisch op de beelden, op deze DVD heb ik niet aan te merken. Overgangen kloppen veel beter en zijn een stuk rustiger.

ITEC is mijn portal naar Ayreon en tot de dag van vandaag een van mijn favoriete albums aller tijden. Ik kocht het album indertijd volgens mij naar aanleiding van de gloedvolle review in Aardschok en was overdonderd door het bombast, de variatie en de fantastische zang op dit album.

In vergelijking met latere albums kent dit album misschien nog niet zo'n sterrencast, al is Fish natuurlijk een grote naam., maar voor mij destijds onbekende zangers als Erwin Blologh en Jay van Feggelen zingen indrukwekkend goed. Muzikaal zit dit album ook fantastisch in elkaar. Dynamisch en vol variatie waardoor ik me moeiteloos zeven kwartier in dit album onderdompel.

In 2018 is dit album uitgebracht met een nieuwe mix. Hoewel ik voorkeur geef aan de originele mix, is het wel verfrissend om in de nieuwe mix andere details te ontdekken. De originele mix klinkt echter warmer en coherenter. Of misschien komt mijn voorkeur wel doordat ik al 25 jaar vergroeid ben met die versie.

1. Into The Electric Castle
2. Actual Fantasy
3. The Final Experiment

Voor iemand die de werken van Arjen Lucassen tot zijn favorieten rekent, heb ik nog bar weinig bijgedragen op de fora bij zijn albums. Dat lennert en RuudC een marathon weiden aan zijn werk is voor mij een mooie aanleiding om de albums van Arjen weer eens onder de naald te leggen en af te zetten tegen elkaar.

Mijn kennismaking met Ayreon is ‘Into The Electric Castle’ en vanaf dat moment ben ik de releases van Arjen Lucassen gaan volgen. Pas veel later maakte ik kennis met The Final Experiment.

Het eerste deel van dit album kan ik bijzonder goed waarderen. The Awareness, Eye Of Time en vooral Sail Away To Avalon behoren wat mij betreft tot het beste dat Lucassen in zijn carrière heeft gemaakt. Helaas zakt de plaat na Sail Away… behoorlijk in om pas vanaf Merlin’s Will weer op te bloeien.

Productioneel valt er nog wel een en ander aan te merken op het album want het album klinkt erg dof en vlak. Helaas zijn de originele tapes verloren gegaan en zit een opgefriste versie van dit album er niet in. Voor wie het concept van Ayreon volgt kan het ook wat verwarrend zijn dat op dit album de rollen in het verhaal nog niet consequent door dezelfde zangers worden gezongen zoals op later werk.

The Final Experiment is een album dat absoluut de potentie van Arjen Lucassen als componist en arrangeur laat horen, maar bevat nog genoeg ruimte voor verbetering. Ondanks alle minpunten toch een krappe vier sterren ****.

The Human Equation is na Into The Electric Castle eigenlijk weer het eerste Lucassen-album waarop de typische potpourri van muziekstijlen weer te horen is. De stevigere gitaren van Space Metal en Flight Of The Migrator zijn gebleven en in dat opzicht klinkt dit album zeker steviger dan ITEC. Ook productioneel klinkt dit album een stuk strakker en moderner dan ITEC.

Dit album kent een fantastische cast van zangers en zangeressen. Ook de voor mij minder bekende namen blijken fantastische zangers te zijn. Magnus Ekwal van The Quill heeft een fantastische soulvolle stem waarmee hij het nummer Day Twelve: Trauma naar grote hoogte zingt. Ook Eric Clayton (Saviour Machine) was voor mij een prettige verrassing met zijn Bowie-achtige klank.

Ik had dit album al even niet meer gedraaid, maar heb me dit weekend weer eens flink ondergedompeld in deze muziek. Ik rekende dit album altijd al tot mijn favoriet na ITEC, maar ik nijg er na ettelijke luisterbeurten naar om dat album zelf boven ITEC te plaatsen. Dat is vooral op basis van de tweede CD, dat een groot hoogtepunt is. Het is de eerste CD die me er uiteindelijk van weerhoudt om dit album op 1 te zetten. De eerste CD begint ijzersterk, maar vanaf Voices t/m Playground vind ik de nummers toch iéts minder sterk. Allemaal relatief natuurlijk, want dit album verdient niets minder dan 5 sterren.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon -The Dream Sequencer
5. Ayreon -Flight Of The Migrator
6. Ayreon - Actual Fantasy
7. Ayreon - The Final Experiment

Het wordt steeds lastiger om de albums van Lucassen te 'ranken', aangezien het niveau van veel van zijn albums zo dicht bij elkaar ligt. Ook The Source is weer een knaller van jewelste met een indrukwekkende cast. Arjen heeft het idee losgelaten dat hij telkens nieuwe zangers moet introduceren op Ayreon-albums en dus horen we opnieuw James LaBrie, Tommy Karevik, Michael Mills, Floor Jansen, Simone Simons, Hansi Kursch en Russel Allen op een Ayreon-album. Van de nieuwkomers kunnen met name Tommy Rogers en Nils K Rue me erg bekoren.

The Source is een stuk steviger dan The Theory Of Everything en zit met zijn metalen sound dicht tegen Star One aan. Het folk-element, dat het Ayreon-geluid zowaar kenmerkt, is hier ook minder aanwezig. Dat maakt dit album ook wat minder dynamisch dan veel ander werk. Dat neemt niet weg dat dit album boordevol sterke nummers staat, met The Day That The World Breaks Down en Everybody Dies als hoogtepunten.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Theory Of Everything
5. Ayreon -The Dream Sequencer
6. Ayreon - 01011001
7. Ayreon - The Source
8. Ayreon -Flight Of The Migrator
9. Guilt Machine - On This Perfect Day
10. Star One - Victims Of The Modern Age
11. Ayreon - Actual Fantasy
12. Ayreon - The Final Experiment
13. The Gentle Storm - The Diary
14. Ambeon - Fate Of A Dreamer
15. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
16. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Na het project Ayreon voor een aantal jaren in de ijskast te hebben gezet wegens een gebrek aan inspiratie en om zich te focussen op andere projecten, vindt Lucassen het tijd om met een vervolg van 01011001 te komen.

The Theory Of Everything is het meest progressieve album van Ayreon tot nu toe, met vier nummers van +20 minuten (die op verzoek van InsideOut in fragmenten zijn geknipt). Diverse muzikale thema's komen in de nummers op verschillende wijze terug, maar verder kennen de nummers geen structuur van herhalingen. Ook kom je op dit album geen pakkende refreinen tegen zoals op het voorgaande werk. Dat maakt dit album wat lastiger te doorgronden misschien. Volgens Arjen zelf is dit mede daarom ook zijn minst succesvolle album in verkoopaantallen, naast dat dit album ook beduidend minder heavy klinkt dan THE of 01011001.

Persoonlijk vind ik deze kenmerken van het album eerder een aanbeveling. De continue ontwikkeling in de nummers zorgt er voor mij voor dat ik als luisteraar continu geboeid blijf. De 90 minutenlang dit album vliegen dan ook voorbij.

Heb ik dan nog wat te zeuren over dit album? Ja, over de teksten. De verhalen van Ayreon zijn normaal al niet zo aan mij besteed, maar op TTOE zijn de teksten soms wel erg cheesy en leiden af en toe af van de geweldige muziek. Ook vind ik de cast op deze plaat minder sterk dan op eerdere albums, al vind ik JB een positieve verrassing alhier, net als Michael Mills. Tommy Karevik, die ik dankzij zijn werk met Seventh Wonder tot en met The Great Escape hoog had zitten, zingt uitstekend, maar begint hier de overdreven maniertjes te ontwikkelen die me in zijn latere carrière tegen gaan staan.

Het zijn kleine kritiekpunten die de pret bij beluistering nauwelijks kunnen drukken. Daarom scoort dit album dan ook hoog in mijn ranking van de Lucassen-discografie.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Theory Of Everything
5. Ayreon -The Dream Sequencer
6. Ayreon - 01011001
7. Ayreon -Flight Of The Migrator
8. Guilt Machine - On This Perfect Day
9. Star One - Victims Of The Modern Age
10. Ayreon - Actual Fantasy
11. Ayreon - The Final Experiment
12. Ambeon - Fate Of A Dreamer
13. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
14. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Mijn review op Zware Metalen

Oorspronkelijk was Transitus niet als Ayreon-album bedoeld, maar als soundtrack voor een zelf uit te brengen film. Als gevolg van het coronavirus zijn de plannen voor de film op een laag pitje gezet en heeft Arjen Lucassen besloten de muziek toch onder de noemer Ayreon uit te brengen. En waarom niet? Transitus heeft de kenmerken van een typisch Ayreon-album: de verhaallijn (al sluit die niet aan op de eerdere albums), een hele trits aan geweldige zangers en zangeressen en een grote variëteit aan instrumentalisten. Ook de muzikale thema’s klinken vertrouwd en typisch Ayreon.

Toch wijkt het tiende album van Ayreon muzikaal ook af van het eerdere werk. De muziek is wat theatraler en laat zich luisteren als een Broadwaymusical. Transitus is ook minder heavy dan bijvoorbeeld The Source uit 2017 en doet meer denken aan The Gentle Storm. Grote afwezige is drummer Ed Warby, de powerhouse die vanaf 1998 op alle albums van Ayreon drumde. Zijn krachtige drumstijl paste niet op Transitus. Zijn plaats op de drumkit wordt ingenomen door Juan van Emmerloot, die met zijn dynamische en gevarieerde stijl een belangrijke stempel op de muziek drukt. Vergelijk The Gentle Storm maar eens met Transitus om te horen welke invloed een drummer op de muziek kan hebben.

Centraal op deze plaat staat het verhaal over de verboden liefde tussen Daniel (gezongen door Tommy Karevik) en Abby (Cammie Gilbert). Dit verhaal wordt tussen de nummers door op karakteristieke wijze door Tom Baker (Dr. Who, Little Britain) verteld. Deze opzet doet denken aan Lost In The New Real, waar Rutger Hauer als verteller aan meedeed.

Het gaat wat ver om ruim tachtig minuten, waarin tweëntwintig nummers voorbij komen, in detail te bespreken. Hoogtepunten zijn er genoeg, zoals Two Worlds Now One, waarin Tommy Karevik en Cammie Gilbert excelleren. Maar ook het nummer Talk Of The Town, met een hoofdrol voor Paul Manzi (ex-Arena), die zichzelf lijkt te ontstijgen met een fantastische zangprestatie. Of neem Get Out! Now!, een onvervalst rocknummer waarop Dee Snider laat horen dat de tijd geen vat op hem lijkt te krijgen. Wat een stem heeft deze man nog steeds! Het is Joe Satriani die op dit nummer een spetterende solo weggeeft.

Simone Simons laat als Angel Of Death samen met haar Furies (Charlotte Westendorp en Marcelo Bovio) op This Human Equation horen dat ze zich als zangeres enorm blijft ontwikkelen. Het jazzy Message From Beyond is een prachtig duet tussen Amanda Sommerville en Cammie Gilbert, afgetopt met een mooi opgebouwde solo door Marty Friedman. Grootste verrassing op Transitus is wellicht Johanne James, bekend als drummer van Threshold, die onder andere op Lavinia’s Confession en Inferno laat horen over een mooie soulvolle stem te beschikken die bij vlagen doet denken aan Carl Anderson (Judas in Jesus Christ Superstar).

Voor zover de lofzang, want er zijn ook wel een aantal kritiekpuntjes te noemen. Waar de muziek van Ayreon altijd wel over-the-top is, wordt op Transitus de grens van goede smaak soms iets te nadrukkelijk opgezocht. Door de gekozen opzet van het album wordt af en toe het tempo iets teveel uit het album gehaald. Elk nummer wordt ingeleid door de Storyteller en ook intermezzo’s die het verhaal ondersteunen, zoals Old Friend en Daniel’s Vision, voelen een beetje stroperig aan. Het album is dan ook duidelijk bedoeld om als geheel te beluisteren en het verhaal te beleven. Het leent zich niet voor de shuffle-functie op Spotify. En waarom zou je? Arjen Lucassen en het platenlabel hebben kosten noch moeite gespaard om van Transitus een totaalbeleving te maken. De CD en LP gaan vergezeld van een een comicbook waarin het verhaal van Transitus opgetekend is, en de earbook is helemaal een lust voor het oog en oor.

Score: 85/100

Na het succesvolle ITEC gooit Arjen het over een iets andere boeg. Op dit eerste deel van het tweeluik Universal Migrator klinkt vooral zijn voorliefde voor de progressieve rock van de jaren ’70 en in het bijzonder het werk van Pink Floyd.

The Dream Sequencer is een album met een heerlijke flow en sfeer. Ondanks de speelduur van 70 minuten kan ik dit album dan ook moeiteloos integraal luisteren. De originele mix klinkt in mijn oren ook nu nog erg goed, maar ik heb wel een lichte voorkeur voor de mix die vorig jaar is uitgekomen. De details die op de nieuwe mix naar voren maken het luisteravontuur voor mij nog completer. Ook klinkt het geheel wat frisser.

Absolute hoogtepunten op dit album zijn voor mij The Shooting Company Of Frans B. Cocq en And The Druids Turn To Stone, twee nummers die tot mijn favorieten uit Arjen’s oeuvre behoren. Maar eigenlijk doen de meeste andere nummers op dit album er weinig voor onder. Alleen Dragon Of The Sea, Temple Of The Cat en Carried By The Wind halen het niveau voor mij net teveel naar beneden om ITEC te verslaan in de ranglijst.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon -The Dream Sequencer
3. Ayreon - Actual Fantasy
4. Ayreon - The Final Experiment

Op Flight Of The Migrator klinkt de metalkant van Ayreon flink door. In dat opzicht beschouw ik dit album ook een beetje als een voorloper van Star One. Het album opent bijzonder sterk met Chaos en aansluitend Dawn Of A Million Souls, dankzij de fantastische zang van Russel Allen. Wat een stembanden heeft die gast! Waar hij bij Symphony X en (vooral) Adrenaline Mob nog wel eens de nijging heeft om erg rauw te zingen, houdt hij het hier iets cleaner en dat maakt dat ik hem nog beter vind zingen. Het bandmaatje van Russel, Michael Romeo doet hier overigens nog een geweldige solo.

Journey To The Waves Of Time was indertijd mijn eerste kennismaking met Ralf Scheepers. Een heerlijke over-the-top zanger die dit nummer sterk vertolkt.

De inleiding van To The Quazar (The Taurus Pulsar) haalt na de sterke start van het album een beetje teveel de vaart uit de plaat. In het tweede deel, als de zware riff van het nummer start, ontwikkelt het nummer zich sterk.

En dan Into The Black Hole….. wat een bazennummer! Stilistisch gaat Arjen een beetje terug naar het nummer Arabia uit zijn tijd met Vengeance. Een episch nummer vol met afwisseling tussen rustige passages en epische bombast. Als klap op de vuurpijl zingt Bruce Dickinson ook nog eens een sterke partij.

Out Of The White Hole heeft op de remix een boel extra effecten, solootjes en meerstemmige partijen meegekregen. En alhoewel ik daar doorgaans niet echt op zit te wachten moet ik zeggen dat dit nummer er misschien wel beter en interessanter van wordt. Mij kan deze versie meer boeien dan de 2000-versie.

De laatste twee nummers zijn qua zang minder sterk dan de overige nummers, maar an sich is The New Migratior wel een erg sterk powermetalnummer.

Al met al is Flight Of The Migrator een sterk metalalbum dat qua luisterplezier eigenlijk niet onder doet voor zijn proggy evenknie. Toch stel ik deel 1 er nèt voor.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon -The Dream Sequencer
3. Ayreon -Flight Of The Migrator
3. Ayreon - Actual Fantasy
4. Ayreon - The Final Experiment

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

FYM is een conceptalbum en gaat over de hoofdpersoon Fym Sallow, een introverte historicus die in een jungle woont. Fym gaat op een gevaarlijke zoektocht om scherven van een gebroken mystiek wapen te vinden. Onderweg komt ze mythische wezens, tovenarij en kerkers tegen. Muzikaal is het album al net zo’n avontuur. In een kleine 80 minuten verkent Azure het gehele spectrum van jazz, pop, folk en progressive metal waarbij ik meer dan eens moet denken aan Pain Of Salvation (mooie voorbeeld is Agentic State), mede ook door de eclectische zangstijl van Christopher Sampson, wiens stem overeenkomsten heeft met die van Daniel Gildenlow met het bereik van Michael Mills.

FYM is geen album om even te luisteren terwijl je met andere dingen bezig bent, daarvoor gebeurt er teveel. Het is echt een luisterverhaal waarbij je constant op je qui-vive moet zijn om alle wendingen op dit album te doorgronden. Toegegeven, de speelduur van dit album, in combinatie met het soms wat drukke karakter van de muziek, maakt dat soms best lastig is om geboeid te blijven. Wanneer het wel lukt, wordt je als luisteraar beloond want met elke luistertrip ontdek je weer nieuwe dingen.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Als dit als Extol klinkt, dan moet ik die band ook zeker gaan checken want dit Azusa klinkt echt geweldig. De zangeres doet me bij vlagen erg denken aan Dawn Crosby (Fear Of God, Détente). Afwisselende Progressieve Post Punk/Metal in korte intense nummers. De speelduur is niet bijzonder lang maar omdat er zoveel gebeurt valt dat niet eens op. De productie - zwaar maar helder - is om door een ringetje te halen en verhoogt het luisterplezier.

Score: 80/100