Lekkere muziek en weer typisch Alter Bridge, deze plaat. Maar.... hier heb ik er al vier van. Wat nieuwe ingredienten hadden dit recept de broodnodige verrassing gegeven. Jammer...

Het doomgenre staat niet bekend als vooruitstrevend, maar wat Alunah op dit album laat horen is wel erg dertien-in-een-dozijn doom. Een eindeloze herhaling van riffs die van weinig inspiratie getuigen. De vlakke vocale prestaties van de zangeres brengen de nummers ook niet naar een hoger niveau. Het meest aantrekkelijk van deze release is het artwork....

Dat dus!

Dit album heeft al geruime tijd niet meer op mijn draaitafel gelegen, dus ik was alweer vergeten hoe goed dit album is. Alustrium speelt technisch uiterst sterk uitgevoerde progressieve (death/thrash/whatever) metal. Er wordt veel in tempo gewisseld, zowel in de nummers zelf als tussen de verschillende nummers. Dit maakt dat het album over de gehele speelduur interessant blijft, in tegenstelling tot de standaard techdeathbands waar ik afknap doordat de nummers maar op hoog tempo voorbij razen.

Extra punten verdient de band met het heerlijke melodieuze leadgitaarwerk, dat af en toe doet terugdenken aan de jaren '80 toen gitaristen als Friedman, Becker en Gilbert nog hip waren.

Was ik in mijn reis langs de discografie van Arjen Lucassen zomaar bijna het album van Ambeon vergeten. Niet gek, aangezien ik dit album zelden draai en ten tijde van de release links heb laten liggen omdat het helemaal niets voor mij was.

Wat startte als een idee om instrumentale ambient-versies te maken van Ayreon-nummers, mondde uit in een album met zang toen hij een opname van Astrid hoorde. Dat was de stem die paste bij dit project volgens Arjen.

Bij herbeluistering moet ik bekennen dat het album me beter kan bekoren dan in het verleden. Het album klinkt om te beginnen erg goed dankzij de warme klanken van de synths en de zang van Astrid is fenomenaal. Het is moeilijk voor te stellen dat zij nog maar 14 jaar was toen ze deze nummers inzong.

Het eerste kwartet nummers is wat mij betreft duidelijk sterker dan de rest van de plaat. Vanaf Fate kakt de boel aardig in en het akoestische gepingel in Surreal kan me helemaal niet bekoren. Leuk om heel af en toe te draaien als afwisseling bij metaalmoeheid, maar vooralsnog de minste plaat uit zijn discografie.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon -The Dream Sequencer
5. Ayreon -Flight Of The Migrator
6. Ayreon - Actual Fantasy
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ambeon - Fate Of A Dreamer

De traditionele metal van Ambush zit bol met verwijzingen naar bands als Judas Priest, Saxon en de Amerikaanse tegenhangers als de vroege Motley Crue (Die riff van Hellbiter doet erg aan Look That Kill denken) en Twisted Sister. De meerstemmige refreinen geven het geheel een vleugje AOR-gevoel mee.

De formule levert een lekkere pot traditionele heavy metal op, die nergens opzien baart maar verdomd lekker klinkt! Lekker riffwerk en fijne solo's, zo lust ik mijn potje metal wel.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Het wordt dringen in mijn top 20. Toegegeven, aanvankelijk moest ik even wennen aan deze worp van Amenra, niet in de laatste plaats door het gebruik van de Nederlandse taal. Maar voor dit album geldt zeker dat tijd een gunstige factor heeft. Nog steeds groeit mijn waardering voor 'De Doorn' met elke luisterbeurt en dan vooral het hartverscheurend mooie 'De Evenmens'. Wat een spanningsboog weet de band hier op te bouwen. Het andere hoogtepunt voor mij is Voor Immer. Ook hier speelt de band met dynamiek en weet men door het geraffineerd veranderen van accenten gedurende de riffs de luisteraar te boeien.

Groot minpunt van dit album is de erbarmelijke kwaliteit van deze persing. In de stille passages is zoveel ruis te horen dat de luisterbeleving danig wordt verminderd. Hopelijk kan een grondige reiniging dit verbeteren.

Score: 86/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Amenra - De Doorn (86)
10. Kauan - Ice Fleet (85)
10. Frost* - Day And Age (85)
12. Cult Of Luna - The Raging River (84)
12. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
12. Dordeduh - Har (84)
15. Epica - Omega (83)
15. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
15. Styx - Crash Of THe Crown (83)
18. Empyrium - Über den Sternen (82)
19. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
19. Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Jazzrock en Canterbury zijn geen muziekstijlen die tot mijn dagelijkse muzikale dieet behoren, maar soms - zoals bij dit album van het Spaanse Amoeba Split - kan ik helemaal opgaan in een album. Er gebeurt enorm veel in de nummers, maar dankzij de transparante productie is alles uitstekend te volgen en wordt het nergens vermoeiend om naar dit album te luisteren. Met name het drumwerk is een genot voor het oor.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
9. Klone - Meanwhile (4,0)
10. OAK - Disintegrate (4,0)
11. Riverside - ID.Entity (4,0)
12. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
13. Redemption - I Am The Storm (4,0)
14. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
15. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
16. Walg - III (4,0)
17. Enslaved - Heimdal (3,5)
18. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
19. Ulthar - Helionomicon (3,5)
20. Ulthar - Anthronomicon (3,5)

Wat een inspiratieloze zooi is dit album. Nummers worden allemaal braaf volgens het beproefde recept gebrouwen, maar dan met tweederangs ingrediënten. Een nummer als Shield Wall (hallo Bolt Thrower) is nog wel aardig, Raven's Flight is ook wel OK (totdat de infantiele Twisted Sister-achtige twinsolo begint), maar verder....

Nee, Amon Amarth klinkt als een doorbakken biefstuk die kapotgepureerd is om zo makkelijk mogelijk naar binnen te glijden.

Op de terugweg van Wacken Open Air, waar de band een verrassingsoptreden gaf ter promotie van die album, was dit nieuwe album een prima begeleider. Het is, zoals Edwynn al aangeeft, een pretentieloos album dat precies datgene biedt dat je van deze band verwacht: lekker doorstampende heavy/power metal met een grunt. Lekker om tijdens een festival op mee te blèren met een pul bier in de hand en af en toe thuis een paar nummer van op te zetten.

Elk album van AA heeft wel een aantal uitschieters. Op dit album is dat voor mij Saxons And Vikings, dat boven het maaiveld uitkomt. Als geheel is het album echter te voorspelbaar om de moeite te zijn van het aanschaffen.

De transitie naar een meer mainstream geluid wordt op Am Universum doorgezet. De vergelijking met Paradise Lost heb ik al vaker gebruikt bij albums van deze band, maar de band lijkt een beetje hetzelfde pad te volgen dat de Britse band bewandelde in het midden van de jaren negentig.

Opener Alone is een erg sterke track, maar daarmee heeft de band meteen wel het meeste kruit verschoten op dit album. Goddes (Of The Sad Man), dat daarop volgt, is een matig nummer dat maar flets afsteekt bij de openingstrack. Gelukkig wordt het daarna wel weer beter met The Night Is Over, na het openingsnummer het beste dat dit album te bieden heeft. Crimson Wave valt op omdat de band hier als een soort grungeversie van The Doors klinkt.

Verder is het degelijkheid troef op Am Universum. Nergens vliegt de band uit de bocht, maar op de openingstrack na wordt het ook nergens echt spannend.

Score: 72/100

Inmiddels is dit album dankzij Night Of The Vinyl Dead ook op vinyl uitgekomen. Sir Spamalot heeft eigenlijk alles al gezegd over dit album. Het is mooi om deze band eens in een akoestische setting te horen en andere nuances van hun muziek de aandacht te horen krijgen. Daar leent het werk zich uitstekend voor.

Ook op de nummers waar de band vol van leer trekt klinkt de band transparant en open. De saxofoon zit af en toe een beetje in de weg, maar dat mag de pret niet drukken. De opnamen klinken eerlijk en direct en zijn volgens mij zonder noemenswaardige nabewerking uitgebracht, getuige ook de zang van Tomi, die af en toe wegvalt als hij z'n microfoon iets te ver van zich houdt. Mooi album om in de verzameling te hebben.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik heb Borderland best veel gedraaid sinds de release, maar moet bekennen dat de verveling een beetje begint toe te slaan bij dit album. De nummers volgens vrij recht-toe-recht-aan popsongstructuren, waardoor mijn aandacht op een gegeven moment verslapt.

Score: 72/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

De komst Tomi Joutsen als zanger van Amorphis zorgt voor een flinke kwaliteitsinjectie. Zijn dynamische zangstem en brute grunt zorgen er mede voor dat de muziek op Eclipse een stuk veelzijdiger klinkt dan op de laatste twee worpen met Pasi Koskinen.

Productioneel staat Eclipse een stuk steviger dan het latere werk met Pasi, niet in de laatste plaats omdat de HM-2-pedalen weer uit de kast zijn gehaald. Wat verder opvalt aan dit album is dat de folk-invloeden weer prominenter aanwezig zijn.

Hoogtepunten van dit album zijn wat mij betreft Leave Scar, The Smoke en Same Flesh, maar zwakke nummers staan er eigenlijk niet op dit album. Heerlijk om Amorphis weer zo dynamisch en vol vuur te horen!

Score: 86/100

Op Elegy verwijdert Amorphis zich van het deathmetalgeluid dat de eerste twee platen kenmerkt om meer ruimte te maken voor de folk- en psychedelische elementen die op voorganger hun intrede deden. In Pasi Koskinen wordt een zanger gevonden om de cleane partijen over te nemen van Koivusaari en ook vindt een wisseling achter het drumstel en keyboards plaats. Met name die laatste wisseling doet zich gelden op deze plaat aangezien de keyboardpartijen diverse nummers naar een hoger plan trekken.

Door het vele gebruik van dubbele gitaarpartijen doet de band in sommige nummers erg denken aan Metallica ten tijde van …And Justice For All. The Orphan is hiervan een lichtend voorbeeld. Ook de invloed van Iron Maiden komt af en toe aan de oppervlakte, bijvoorbeeld aan het einde van My Kantele. Verder doet de band, vooral dankzij de gitaarmelodieën van Esa Holopainen, aan Paradise Lost denken.

Op Elegy laat Amorphis wederom een enorme progressie horen, al mist deze plaat een beetje de magie van Tales… Daarom scoort Tales… voor mij toch een fractie hoger.

Score: 88/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.



Aan bovenstaande verhaal heb ik een klein jaar later weinig toe te voegen. Toch stel ik mijn beoordeling een sterretje omhoog bij. Het luistert namelijk zo lekker weg!

Score: 78/100

1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Amorphis - Halo
10. Jethro Tull - The Zealot Gene
11. Toundra - Hex
12. Big Big Train - Welcome To The Planet
13. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Mijn review op Zware Metalen

De band Amorphis bestaat inmiddels alweer achtentwintig jaar en er zijn weinig bands die gedurende hun carrière zo’n consistent hoog niveau hebben gehaald op de albums die ze hebben uitgebracht. Het debuut The Karelian Isthmus was nog een weinig onderscheidende pure deathmetalplaat, maar daarna zette de band de toon met Tales From The Thousand Lakes en Elegy door steeds meer invloeden van buiten de death metal in de muziek toe te passen. Op navolgende albums blijft de band zijn geluid steeds verder ontwikkelen. In 2005 komt Tomi Joutsen de band versterken en hij blijkt met zijn indrukwekkende grunt en cleane zang het geluid van Amorphis nét dat beetje extra te geven. Op Eclipse komt dat wellicht nog niet helemaal naar voren, maar vanaf het geweldige Silent Waters levert de band nagenoeg alleen nog maar voltreffers af.

Met Queen Of Time zijn we aanbeland bij album nummer dertien. Opener The Bee maakt duidelijk dat we geen grote veranderingen in het geluid van de band hoeven te verwachten, maar ook dat de mannen nog lang niet metaalmoe zijn. Na het voor Amorphis zo typische keyboardintro, komt de voltallige band het ingezette thema verder uitbouwen om vervolgens over te schakelen op zo’n heerlijk vette riff waar de band patent op lijkt te hebben. Ook gedurende de rest van het nummer schakelt de band moeiteloos over van ingetogen passages naar brute refreinen. Op Message in Amber komen de folkinvloeden nadrukkelijk aan bod en fluitist Chrigel Glanzmann (Eluveitie) is weer ingeroepen om de folkelementen kracht bij te zetten. In het tweede gedeelte van dit nummer introduceert Amorphis een heus koor, een noviteit voor de band, dat ook op de rest van het album nog voorbij zal komen.


Naarmate het album vordert, wordt steeds meer duidelijk dat de band veel moeite heeft gedaan om het Amorphis-geluid van een nieuwe dimensie te voorzien. Het gebruik van het koor is daar een voorbeeld van, maar denk ook aan de ondersteuning van het orkest in bijvoorbeeld The Golden Elk en Heart Of The Giant. Het zorgt ervoor dat de band, ondanks de uit duizenden herkenbare sound, fris als nooit tevoren klinkt. Het album staat bol van de sterke nummers, maar Amongst Stars verdient het om uitgelicht te worden. Mede dankzij de gastbijdrage van Anneke van Giersbergen is dit nummer één van de hoogtepunten van het album. Het mooiste heeft de band echter tot het laatste bewaard met Pyres On The Coast. Op dit nummer komt werkelijk alles samen wat deze band zo sterk maakt en de prachtige orkestratie maakt dit nummer Episch met een hoofdletter.
Jens Bogren, die ook al prima werk leverde op Under A Red Cloud, heeft dit album voorzien van misschien wel de beste productie van een Amorphis-album ooit, waarbij hij knap ruimte heeft gehouden voor orkest en koor. Amorphis levert met Queen Of Time wederom een topalbum af!

Wat een verschil met het debuut, deze plaat. Het gruizige geluid dat het debuut kenmerkte is deels gebleven, maar er is een flinke dosis melodie toegevoegd. Daarnaast zijn cleane zang en keyboards als ingredienten toegevoegd en is het basspel van Olli-Pekka Laine veel interessanter dan op het debuut.

The Castaway is een mooi voorbeeld van de varieteit die de band in een nummer brengt. Van zware death metal naar bluesy rock, met ondertussen vrolijke polka en floydiaanse passages. Op First Doom klinkt de band als Paradise Lost, maar net als je denkt dat deze invloed er te dik bovenop ligt, gooit de band het over een andere boeg en wordt het een typisch Amorphis-nummer.

Black Winter Day is voor mij, en zo te zien hier voor velen met mij, het absolute hoogtepunt van dit album. Een geweldige opbouw, gepassioneerde cleane zangpassages en een hoofdrol voor de toetsen maken dit nummer tot een van mijn favoriete nummers van de9 band.

Op Drowned Maid lijkt het even alsof Greg Mackintosh een mopje meespeelt. Dit nummer had zo op Gothic kunnen staan. Dat mag als een compliment gezien worden. Zeker omdat het nummer op dat album ook een van de betere nummers zou zijn.

Afsluiter Magic & Mayhem klinkt in het tweede deel bij vlagen als een Eurohousenummer door een deathmetalband gespeeld. Variëteit genoeg dus. En zo kan elke track wel uitgelicht worden want dit album bevat eigenlijk alleen maar topnummers.

Score: 91/100

De eersteling van Amorphis is geen slechte plaat, maar in mijn optiek wel de minste plaat uit de catalogus van de band tot op heden. Het deathmetalgeluid, dat ondanks de zagende HM-2-gitaren vooral aan de death metal uit het Verenigd Koninkrijk uit die tijd doet denken, is nog erg eendimensionaal. Toch staan er heel aardige nummers op zoals The Gathering en Black Embrace, waar erg vette riffs voorbij komen. Op basis van dit album valt echter niet te vermoeden dat deze band in de jaren na dit album enkele klassiekers zou uitbrengen.

Score: 70/100

Het verschil tussen dit album en voorganger Elegy is niet meer zo groot als de albums hiervoor op hun voorganger hadden. Het geluid op Tuonela klinkt wat gepolijster en meer recht-toe-recht-aan. En dat maakt het album toch wat minder dan zijn voorganger. Met het vertrek van Kim Rantala zijn ook de bezwerende keyboardmelodieën, die Elegy zoveel kleur gaven, verleden tijd. En met het gladdere geluid komen ook de beperkte zangcapaciteiten van Pasi Koskinen duidelijker aan de oppervlakte. De zang wordt voor het eerst ook niet meer afgewisseld met de grunts van Tomi.

Ondanks deze minpunten is Tuonela een uitermate genietbaar album dat met onder andere The Way, Rusty Moon en Divinity een aantal zeer sterke nummers bevat. Alleen met Shining zakt de band voor mij een beetje door het ijs.

Score: 78/100

'Tales....' en 'Elegy' behoren tot de favoriete album in mijn collectie en ook albums als 'Silent Waters' en 'Skyforger' zijn fantastisch maar na het laatstgenoemde album raakte ik toch een beetje uitgekeken op het geluid van Amorphis. Een beetje nieuw elan kon geen kwaad.

Nu is er 'Under The Red Cloud', een album dat mij bij het titelnummer en opener gelijk vol beetpakt. Nieuwe elan? De band heeft zichzelf een flinke schop onder de reet gegeven! Het geluid van de nieuwe Amorphis is veel krachtiger en Tomi Joutsen maakt veelvuldig gebruik van zijn grunts.

Naast het openingsnummer zijn Bad Blood en The Skull absolute prijsnummers. Pas bij 'Sacrifice', het laatste nummer van kant B zakt het niveau iets in. Op de tweede plaat herpakt Amorphis zich echter gelijk met 'Dark Path', al slaat daarna bij mij de verzadiging wel een beetje toe. Het laatste reguliere nummer 'White Night' zorgt echter toch voor een prachtige afsluiting van het album met een mooie rol voor Aleah Stanbrigde op zang.

Amorphis heeft naar mijn mening met 'Under The Red Cloud' een van de beste albums uit hun al niet misselijke discografie uitgebracht. En dat mag 25 jaar na oprichting een ware prestatie genoemd worden.

Mijn review op Zware Metalen

Het Engelse Amplifier timmert al bijna twintig jaar aan de weg. Vanaf het titelloze debuut uit 2005 levert de band steevast kwalitatief uitstekende albums uit. Met Trippin’ with Dr. Faustus is de band toe aan album nummer zes.

Met voorganger Mystoria legde de band de focus meer op stevige rocksongs en minder op de expirimentele uitstapjes die eerdere albums kenmerkten. Deze lijn wordt op Trippin’ With Dr. Faustus doorgetrokken. Psychedelische, epische rock op een fundament van stevige gitaarriffs met elementen van bands als Soundgarden, Black Sabbath, Pink Floyd en een vleugje King’s X. Uitzondering hierop is het folknummer Anubis, dat een prettige afwisseling biedt op het album.

De band heeft voor dit nieuwste album ruim de tijd genomen en dat is te horen. De nummers klinken stuk voor stuk ‘af’ en ook de productie klinkt als een klok. Voor de opnames van dit album heeft men er voor gekozen het album volledig analoog op te nemen. Helaas moet ik het voor deze recensie doen met een digitale versie van het album, maar ik ben benieuwd hoe dit album op vinyl zal klinken.

Ik ben Anathema gaan luisteren vanaf 'Alternative 4' en heb sindsdien de ontwikkeling van deze band gevolgd. Pas enige tijd terug heb ik dit 'transitiealbum' op CD gehaald.

Het valt me niet mee om dit album uit te zitten. Het staat boordevol goede ideeën maar de uitvoering, en dan met name productioneel en zangtechnisch, is zo beroerd dat het tegen gaat staan. Dat drumstel lijkt wel van karton.....

Dit album zou eens opnieuw opgenomen moeten worden, of desnoods als integraal opgenomen liveplaat uitgebracht worden. Ik kan me voorstellen dat je het geluid voor lief neemt als je met dit album bent opgegroeid (heb ik zelf ook met diverse platen) maar In de huidige staat zal ik het niet vaak meer luisteren.

Helaas.... een logisch vervolg van de weg die ze zijn ingeslagen met Distant Satellites. En daarmee ben ik afgehaakt. Op het eerste deel van het albums staan nog een aantal aardige momenten, maar gaandeweg zakt de plaat door de ondergrens van wat ik acceptabel vindt. Enige lichtpuntje is dat de overdreven pathos van recente albums hier wat getemd is.

Aanvankelijk overviel mij een lichte teleurstelling bij het horen van de nieuwste worp van Anciients, maar na ettelijke luisterbeurten bevalt Beyond The Reach Of The Sun me steeds beter. Het album is wat psychedelischer dan de eerste twee albums en bij diverse nummers (In the Absence of Wisdom is een mooi voorbeeld) hoor ik invloeden van Alice In Chains terug dankzij de zanglijnen. Een enorm boeiend album!

Met 'Voice Of The Void' heeft Anciient een prima opvolger die qua stijl voortborduurt op het debuut. Dit betekent dus muziek doorspekt met invloeden van bands als Baroness, Mastodon en Opeth. Hier en daar hoor ik ook een snufje Voivod. Een ratjetoe aan stijlen dus met progressieve inslag.

'Follow the Voice' trapt het album op waanzinnige manier af en vat samen wat we ruim een uur lang kunnen verwachten. Op het navolgende, bijna 11 minuten durende 'Buried in Sand', laten de heren horen in lange nummers te kunnen boeien met een interssante opbouw en veel tempowisselingen, iets wat voor 'Worshipper' in mindere mate ook geldt.

Vanaf Pentacle tot en met Ibex Eye zakt het niveau even. De composities worden wat langdradiger en missen het vermogen om mij te boeien. Gelukkig herstelt de band zich daarna met verve. Waar men excelleert in lange composities steelt het kortste nummer (instrumentaal intermezzo Descending even niet meegerekend) de show. Een heerlijk meeslepend nummer met ijzersterk refrein!

Als album is dit misschien niet zo sterk als 'Heart Of Oak' maar Anciient levert toch weer een ijzersterke plaat.

Bij het horen van het nieuws dat Jon Anderson en Roine Stolt samen een album zouden opnemen werd ik als liefhebber van de muzikale geschiedenis van beide heren aanvankelijk erg enthousiast. Echter, realiseerde ik me, zou dit avontuur ook tot een enorme miskleun kunnen leiden. Van de zijstapjes van Roine naast The Flower Kings recentelijk werd ik niet erg enthousiast en de laatste werkjes van Jon deden mijn bloed nu ook niet bepaald sneller stromen.

Bij de eerste luisterbeurt (in de trein) was ik niet erg enthousiast. Het album kwam te langdradig over, er zat geen ‘flow’ in. Bij de tweede luisterbeurt (in de auto) was ik weinig enthousiaster.

Pas toen ik voor het eerst de tijd nam dit album zonder enige afleiding thuis af te spelen viel het kwartje. Er gebeurt zoveel op dit album en er zitten zoveel lagen in deze muziek dat het al je aandacht vraagt om de muziek te begrijpen. Het gaat me dan ook te ver om de nummers hier individueel te bespreken.

Wat je hier hoort verenigt Yes ten tijde van ‘Tales From Topographic Oceans’ met het beste werk van The Flower Kings. Stolt heeft werkelijk fantastische arrangementen geschreven, uitgevoerd door topmuzikanten en zelf excelleert hij als vanouds op de gitaar.

En ja, Jon Anderson klinkt zoals we van hem kennen. Zijn typische je-houdt-wel-of-niet-van-zijn-stem past uitstekend bij deze prachtige muziek.

De 2-LP versie van dit album is gestoken in een prachtige gatefoldhoes waar Silas Toball voor verantwoordelijk is. Eerder was hij ook al verantwoordelijk voor hoezen van Agents Of Mercy en The Flower Kings.

Invention Of Knowledge is een prachtige ontdekkingsreis voor liefhebbers van symfonische rock. Een reis die je keer op keer kunt ondernemen om nieuwe dingen te ontdekken.

Al browsend door mijn platen kom ik deze van Andrew Bird tegen. Ooit gekocht rond de release van het album, omdat ik The Mysterious Production Of Eggs bij een vriend had gehoord en wel kon waarderen. Vrij snel belandde de plaat daarna in de platenkast om er nooit meer uit te komen.

Niet omdat de muziek me niet aanspreekt, maar de muziek sluit niet echt aan bij mijn doorgaans steviger muziekdieet. Vanmorgen heb ik echter enorm genoten van deze lichtvoetige popliedjes. Het titelnummer en Roma Fade zijn favoriet, maar ook de rest van de plaat kan me prima bekoren. Niet dat ik dit album nu grijs ga draaien, maar wellicht dat ik deze over een jaar of acht weer tegenkom en met hetzelfde plezier opzet.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Akallabêth is het imposante werkstuk van een tweetal Tolkien-fans uit de VS. Het concept van dit album rond de Silmarillion laat me eerlijk gezegd Siberisch koud, maar muzikaal is dit werkstuk echter bijzonder interessant!

Gewapend met een uitgebreide sample-bibliotheek levert het duo een imposant symfonisch blackmetalalbum af. En het moet gezegd dat voor album dat met zoveel digitaal knip en plakwerk in elkaar is gezet, het geheel bijzonder goed klinkt. Waar digitale drums mij doorgaans een doorn in het oor zijn, kan ik er op dit album prima mee leven. De drums zijn knap geprogrammeerd en klinken niet storend. De orkestrale composities zijn ook bijzonder knap gemaakt en klinken overtuigend. Het is wel jammer dat ze de gitaren op dit album volledig overstemmen. Iets meer contrast tussen orkest en gitaar was welkom geweest. Het zijn echter kanttekeningen bij een geweldig album!

Score: 84/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Mijn review op Zware Metal

De Spanjaarden van Angelus Apatrida steken hun voorliefde voor Bay Area thrash metal niet onder stoelen of banken. Sterker nog, inmiddels brengt de band met Cabaret De La Guillotine zijn zesde album uit dat vol staat met strakke thrash metal die vaak doet denken aan Death Angel, Forbidden en vooral Testament.

Originaliteit hoef je dus niet te verwachten bij Angelus Apatrida. Dat maakt de band overigens wel goed door de geleverde kwaliteit. De nummers zitten prima in elkaar en er wordt goed gemusiceerd. Ook de productie van Cabaret De La Guillotine klinkt uitstekend. Het grootste verschil met het eerdere werk is dat de band wat vaker het tempo naar beneden brengt – zoals op The Die Is Cast – en meer melodie in de nummers brengt. Met Farewell levert de band zelfs een heuse ballad af (die qua opbouw overigens verdacht veel lijkt op The Ballad van zijn grote voorbeeld). Het komt de afwisseling op dit album erg ten goede. De band krijgt tien punten aftrek voor gebrek aan originaliteit, maar wie daar niet om geeft en niet genoeg kan krijgen van dit soort thrash metal telt ze er gerust weer bij op.

Ik heb het gedaan.... twee keer zelfs... Dit album helemaal uitgeluisterd. Het doet me niets, op een verdwaald lekker riffje en solo na. Tien nummers lang raast er een platgeslagen muur van geluid door m'n speakers die langs me heen gaat. Misschien ligt het wel aan mij, want mijn collega bij Zware Metalen en de recensent van Aardschok zijn lyrisch. Ik zelf zet Never, Neverland nog even op...