Instrumentaal klinkt het allemaal weer top op dit album. Jammer dat het qua zang na Coburn Pharr nooit meer wat is geworden. En ook al klinkt Jeff Waters, die dit album weer zelf inzingt, als zanger beter dan hij geklonken heeft, ook op dit album is de zang de zwakke schakel. Erg jammer want met een andere zanger zou dit album zomaar een volle ster meer kunnen scoren.

Minder evenwichting dan het debuut, maar Never, Neverland is een sterk album van Annihilator. Helaas is het ook het laatste interessante album van de band.

Kant A opent met het sterkste nummer van de plaat. The Fun Palace is een heerlijk nummer vol afwisseling. Road to Ruin is dan weer wat meer recht-toe-recht-aan maar rockt als een malle (die riff!) en kent een heerlijke solosectie. Sixes and Sevens kan me minder bekoren, maar wordt gered door het gitaarspel van Jeff Waters. Stonewall is vervolgens het zwakste nummer van de plaat.
Gelukkig volgt herstel met het titelnummer.

Op kan B wordt de thrashkaart wat meer gespeeld. Vanaf het fantastische Imperiled Eyes tot en met I Am In Command ligt het tempo overwegend hoog. Dat zijn ook de twee sterkste nummer van kant B.

Jammer dat Annihilator hierna nooit meer in de buurt van dit niveau is gekomen.

Deze CD is ooit via mevrouw Namsaap ons huis binnengekomen maar heeft nooit mijn CD-speler van dichtbij gezien. Tot vandaag..... En ik kan alvast beloven dat het ook de laatste keer is geweest. Wat is dit een zoutloze hap muziek zeg. Poppap zonder krenten....

Het is nergens heel slecht, daarvoor zijn de muzikanten te goed. Maar het is allemaal wel erg veilig... als sex met 10 condooms om, dan voel je ook niets meer.

Tegelijk met zijn nieuwste solo-album brengt Arjen Lucassen zijn debuutplaat uit. Het is leuk om dit album eens te luisteren, maar het materiaal op Pools Of Sorrow ~ Waves Of Joy nodigt niet echt uit om de CD regelmatig te luisteren. Toch hebben sommige tracks best potentie, zoveel wordt wel duidelijk op de bonus-CD waarop Arjen een aantal nummers opnieuw heeft opgenomen. Vooral het gebruik van een drummer in plaats van een computer maakt al een wereld van verschil. Deze CD komt niet vaak meer uit de kast, vermoed ik.

De terugkeer van Joey Belladonna betekent niet direct een terugkeer naar de jaren ’80-sound van Anthrax. Muzikaal borduurt de band redelijk door op We’ve Come For You All, alleen klinkt het veel frisser en energieker. Daar heeft de stem van Belladonna zeker een rol in. Hij laat op dit album horen nog steeds over een stel uitstekende stembanden te beschikken en draagt met zijn melodieuze stem in hoge mate bij aan het meezing-gehalte van dit album. Want ja, dit album staat boordevol nummers met sterke, melodieuze, refreinen. En hoezeer ik John Bush ook waardeer als zanger, Joey Belladonna brengt dan toch iets extra’s.

Lange tijd kan dit album wedijveren met mijn favoriete albums Spreading The Disease en Among The Living. Nummers als Fight ‘em.. In The End en I’m Alive laten de band in een ongekende vorm horen en als de plaat na Judas Priest was geëindigd zou dit album deze klassiekers naar de kroon kunnen steken. Helaas zakt het niveau met Crawl en The Constant. Hier wordt de Soundgarden-kaart gespeeld en daardoor vallen deze nummers teveel uit de toon bij de rest van de plaat, al zijn het zeker geen slechte nummers. Revolution Screams heeft goede momenten maar klinkt afgeraffeld.

Ondanks de dip aan het einde toch 4,5 sterren.

Het titelloze vijfde album van Anubis Gate is het eerste met Henrik Fevre op zang en het laatste met oprichter Jesper Jensen. Het geluid van de band verwijdert zich verder van de US powermetalinvloeden die op de eerste vier albums ruim aanwezig waren. Deels omdat het karakter van Henrik's stem duidelijk anders in dan die van Jakob Hansen, maar ook dat de nummers minder heavy klinken en wat gestroomlijnder.

Het album klinkt wat minder spannend dan voorganger The Detached en lijkt een overgangsalbum naar een nieuwe sound van de band. Een sound die op latere albums een betere uitwerking krijgt.

Ik ben geen liefhebber van coveralbums en ook dit album zal na deze luisterbeurt waarschijnlijk nooit meer gedraaid worden. Op Covered In Colors geeft Anubis Gate een heel eigen invulling aan covers van bands waardoor zij geïnspireerd zijn. Soms blijven ze redelijk trouw aan het origineel, maar op bijvoorbeeld Aggressive Perfecter en Back In Black gaan ze helemaal los met ombouwen van het nummer. Leuk om een keer te horen, meer ook niet.

Mijn review op Zware metalen

Het Deense Anubis Gate is al sinds 2001 in verschillende bezettingen actief. In deze 22 jaar heeft het geluid van de band zich op een interessante wijze ontwikkeld. De eerste twee albums van de band, met Torben Askholm op zang, lijken erg geïnspireerd op de progressieve US power metal uit de jaren ’80. De band klinkt hier nog onstuimig en rauw. Op de albums Andromeda Unchained en The Detatched, met Jacob Hansen (jawel, voormalig brulboei en gitarist van Invocator en tegenwoordig veelgevraagd producer) op zang, klinkt de band wat gepolijster, maar niet minder indrukwekkend.

Vanaf het vijfde titelloze album neemt bassist Henrik Fevre ook de vocalen voor zijn rekening. Dit album is weliswaar nog steeds stevig in de metal geworteld, maar andere invloeden en het rijkere gebruik van keyboards zorgen voor een dynamischer geluid. Ook krijgt de zang krijgt een grotere rol dankzij de vele meerstemmige partijen. Ondanks dat het progressieve karakter van de band behouden blijft, worden de albums in de loop der tijd iets toegankelijker qua geluid.

Dat toegankelijke laat de band op het nieuwste album horen met nummers als Emergence, The Phoenix en Equation. Drie enorm verschillende nummers, waarbij gitaar gedreven opener Emergence stevig uit de startblokken schiet en de metalen kant van de band goed laat horen, terwijl The Phoenix begint als een jaren ’80 popnummer maar gaandeweg transformeert tot een heerlijk rocknummer. Ook het opzwepende Equations kent een heerlijke ‘four-on-the-floor drive’ waarbij het lastig is om stil te blijven zitten.

In de complexere nummers verstaat Anubis Gate de kunst complexe ritmes en patronen toegankelijk te brengen, terwijl er voor de doorgewinterde progliefhebber genoeg te halen is. Luister maar eens naar het eclectische Number Stations, waar de band ingenieus speelt met maatsoortwisselingen en syncopen terwijl je als luisteraar in de flow van het nummer blijft. De fusion-achtige gitaarsolo op het einde maakt het nummer helemaal af.

Het dreigende The Intergalactic Dream Of Stardom is wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Gedurende negen minuten neemt Anubis Gate je op een luistertrip langs sfeervolle soundscapes, zware staccato gitaarriffs, epische zanglijnen en indrukwekkende gitaarsolo’s. Dit nummer gaat dan weer naadloos over in het zware World Of Clay waar de band laat horen de powermetalroots nog niet te zijn vergeten.

Anubis Gate bestaat uit meer dan capabele muzikanten en muzikaal zit Interference dan ook voortreffelijk in elkaar. Het sterkste wapen van de band is echter de fantastische zang van Henrik Fevre. Met zijn heldere stem zingt hij de nummers echt naar een hoger niveau en zorgt hij dat de band zich in het genre onderscheidt van de massa. Interference gaat hoog scoren op menig jaarlijst en is naast Haken’s Fauna wat mij betreft het beste dat in het progressieve genre is uitgekomen in 2023 tot nu toe.

De eerste langspeler van deze band borduurt voort op het progressieve psych/stonergeluid van de debuut-EP Progeria. Het afsluitende Butterpriest Jam is niet helemaal mijn kopje thee, maar slokt een aardig deel van de speelduur van dit album op. Dat drukt de score, die anders gemakkelijk naar de vier sterren was gegaan.

Heerlijke EP van deze Noren! Proggy psychedelische rock met een scheutje Black Sabbath. Luister daarvoor maar eens naar het slot van Silver Storm of Shelobs Cave. Liefhebbers van de progreesievere platen van Motorpsycho kunnen hier vast waardering voor opbrengen.

Mijn review op Zware Metalen

In 2003 verraste John Arch, na zich zeventien jaar lang uit de muziekwereld te hebben teruggetrokken om fulltime als meubelmaker aan de slag te gaan, met de geweldige EP A Twist Of Fate. Hierop liet hij ondanks de vele jaren van muzikale inactiviteit horen dat zijn markante stem nog niets aan kracht had ingeboet. Dit album markeerde ook de start van een hernieuwde samenwerking met Jim Matheos. Deze kreeg een vervolg in 2011 met het fantastische Sympathetic Resonance, dit keer onder de noemer Arch / Matheos. Acht jaar later vinden de heren de tijd rijp voor de opvolger Winter Ethereal.

Waar Sympathetic Resonance werd opgetrokken uit nummers die eigenlijk door Matheos waren geschreven voor een toekomstig Fates Warning-album, zijn de nummers dit keer speciaal voor Winter Ethereal geschreven. Toch klinkt het nieuwe album meer in het verlengde van het recente werk van Fates Warning dan de voorganger, ware het niet dat John Arch er met zijn unieke stem op onnavolgbare wijze een eigen draai geeft aan de nummers. Het kost Arch naar eigen zeggen steeds meer moeite om zijn stem, na een lange periode van inactiviteit, weer op niveau te krijgen. Het is hem desondanks weer gelukt om een uitstekende prestatie af te leveren voor dit album.

Opener Vermillion Moons is een afwisselend progressief epos van negen minuten dat dankzij de herkenbare tegendraadse gitaarpartijen van Jim Matheos en de vocale acrobatiek van John Arch direct vertrouwd klinkt. In het eerste deel gaat het gaspedaal af en toe flink naar beneden, maar het nummer wint halverwege aan kracht als het tempo flink naar beneden gaat en John Arch op indrukwekkende wijze laat horen hoe ingetogen hij kan zingen. Hoe het nummer daarna naar een climax gaat is indrukwekkend. De toon is daarmee ook gezet voor de rest van het album en in de navolgende nummers Wanderlust en Solitary Man wordt het niveau van de opener dan ook niet gehaald.

Het agressieve Wrath Of The Universe brengt de luisteraar weer naar het puntje van de stoel. De wijze waarop Matheos alle gitaarpartijen met elkaar verweeft is een lust voor het oor en John Arch klinkt bevlogen als nooit tevoren. Op Tethered krijgt de luisteraar even tijd om weer op adem te komen. Deze ballad had niet misstaan op een album van Dream Theater uit betere tijden en doet je afvragen hoe goed deze band misschien had geklonken als John Arch was aangenomen na zijn sollicitatie. Hierna geeft de band gas met de eerste single Straight And Narrow om daarna via het zware Pitch Black Progress en Never In Your Hands toe te werken naar de machtige afsluiter Kindred Spirits waar de heren gedurende dertien minuten alle registers open trekken.

Voor het inspelen van het album hebben de heren, net als op de voorganger, huidige en voormalige collega’s van Fates Warning ingevlogen. Daarnaast spelen Steve DiGeorgio (Death, Testament, Charred Walls Of The Damned en nog een karrevracht aan andere bands), Sean Malone (Cynic, Gordian Knot) en Thomas Lang ook mee.

Winter Ethereal is een heerlijk progressief metalalbum dat de liefhebbers van het eerdere werk van Arch en Matheos, al dan niet onder de noemer Fates Warning, zeker zal bekoren. Het niveau van Sympathetic Resonance wordt niet gehaald. Dat moet echter niet als diskwalificatie van Winter Ethereal worden opgevat, aangezien het niveau op de voorganger wel erg hoog was.

Aanvankelijk kon ik weinig enthousiasme opbrengen voor dit album van Arch Enemy, maar ik moet toegeven dat het album bij elke luisterbeurt beter wordt. Iets meer afwisseling dan de voorganger, al blijft het recept grotendeels gelijk. Een nummer als Poisoned Arrow kan me gestolen worden, maar verder een prima plaatje.

De versnelling in Deceiver, Deceiver (I Open My Eyes.....) doet me erg denken aan de versnelling in Death's Symbolic (I Close My Eyes.....).

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Wat een heerlijk mistroostige plaat is Take Up My Bones! Traag voortslepende riffs, trieste cellopartijen en sfeervolle toetsen dragen de plechtige meerstemmige zang. Een heerlijke soundtrack voor deze koude en donkere decemberdagen.

Score: 84/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Amorphis - Halo (78)
13. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
15. Toundra - Hex (77)
16. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
17. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
18. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)

Het debuut Take Up My Bones sloot mijn top 20 van 2022 af. Ik keek dan ook uit naar deze opvolger.

Stilistisch borduurt deze plaat voort op het debuut, dat maakt Cursed To Nothing gelijk duidelijk. Echter, op het eerste gehoor kunnen de nummers op Untouched By Fire veel minder boeien. Toch merk ik dat na een aantal luisterbeurten de nummers wat meer gaan leven en dat de plechtige sfeer van de muziek me weer in zijn greep krijgt.

Op dit album zingt Arjen voor de verandering eens alle leadpartijen zelf. Alleen voor de achtergrondpartijen schakelde hij Wilmer Waarbroek in. Arjen is geen groots zanger, maar toch hebben zijn zangpartijen hier hun charme. Als verteller voor het concept van dit album wist hij Rutger Hauer te strikken.

Muzikaal is dit album wat lichter dan hij doorgaans met Ayreon laat horen, al gaat het er soms behoorlijk heavy aan toe zoals op Parental Procreation Permit. Op andere moment komt zijn voorliefde voor het lichtvoetige van Beatles naar voren (When i’m a Hundred Sixty-four) of ELO (E-police, Dr. Slumber’s….) en natuurlijk Pink Floyd.

Ondanks dat dit album het niveau van zijn werk met Ayreon niet benadert, staan er erg vermakelijk nummers op dit album. Dan heb ik het vooral over de eerste CD. Op de tweede CD staan eigen nummers die niet zo goed binnen het concept van CD 1 pasten en een aantal covers. Het niveau van de eigen nummers is beduidend lager dan op de eerste CD. De covers worden op zich aardig gebracht, maar de afwisseling met eigen werk maakt dat de tweede CD geen cohesie kent. Die draai ik daarom ook zelden.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon -The Dream Sequencer
5. Ayreon - 01011001
6. Ayreon -Flight Of The Migrator
7. Guilt Machine - On This Perfect Day
8. Star One - Victims Of The Modern Age
9. Ayreon - Actual Fantasy
10. Ayreon - The Final Experiment
11. Ambeon - Fate Of A Dreamer
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Blijkbaar had ik hier nog helemaal niets geschreven, terwijl ik dat album uitgebreid heb geluisterd voor mijn review op Zware Metalen:

Wat doe je als je hoort dat de wereld over vijf maanden vergaat? Dat is de vraag die centraal staat op Songs No One Will Hear, het vierde solo-album van Arjen Lucassen. Tegen de achtergrond van deze naderende ramp schreef hij acht nummers die vanuit uiteenlopende perspectieven een antwoord proberen te geven.

De nummers worden voorafgegaan door End Of The World Show, waarin Michael Mills als showmaster op humoristische wijze een inleiding geeft in het concept van dit album. Als verteller gidst hij de luisteraar langs de uiteenlopende reacties van de mensheid op de naderende ondergang.

The Clock Ticks Down is het eerste echte nummer van de plaat. Het start op Floydiaanse wijze rustig, om vervolgens uit te groeien tot een groots, dynamisch en meeslepend geheel. Lucassen zingt verrassend sterk en krijgt hierbij vocale steun van Irene Jansen, die een deel van de lead voor haar rekening neemt.

Daarna volgt Goddamn Conspiracy, een heerlijk rechttoe-rechtaan rocknummer met een sterk refrein. Joost van den Broek laat zijn Hammond heerlijk scheuren in de geest van Ken Hensley en Jon Lord. De combinatie van Lucassens zang en de achtergrondvocalen van Irene Jansen klinkt hier bijzonder krachtig.

Afwisseling blijft troef; juist die dynamiek vormt de grote kracht van dit album. The Universe Has Other Plans bouwt langzaam op en eindigt met een epische gitaarsolo van de maestro zelf. Het vrolijke, Beatlesque Shaggathon brengt lucht voor het aangrijpende We’ll Never Know, waarin Floor Jansen een ontroerende gastrol vervult.

Nadat Dr. Slumber zijn Blue Bus bij de plek van impact van de meteoriet heeft geparkeerd, pleit Lucassen in het akoestische Just Not Today ervoor te genieten van de tijd die resteert. Daarna volgt het hoogtepunt van de plaat: Our Final Song. Deze vijftien minuten durende achtbaan voert de luisteraar nog eens langs alle sferen die dit album te bieden heeft.

Waar recente albums van Arjen Lucassen soms wat te lijden hadden onder eenvormigheid en zelfcitaten, is dit een opvallend sterk werk geworden. Songs No One Will Hear is een meeslepende en avontuurlijke plaat waarmee de luisteraar zich volledig kan verliezen in het verhaal en ontsnappen aan de waan van de dag.

Mijn score in de review was 86 uit 100. Bij nader inzien schat ik het album nu iets lager in, maar nog steeds draai ik de plaat met veel plezier.

Score: 82/10

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Mijn review op Zware Metalen:

Supersonic Revolution is ontstaan toen Arjen Lucassen door het Duitse magazine Eclipse werd gevraag om een cover op te nemen. In korte tijd trommelde hij vier Nederlandse muzikanten op (Timo Somers, Joost van den Broek, Koen Herfst en John Jaycee Cuijpers) en nam daarmee I Heard It On The X van ZZ Top op. De chemie onder de muzikanten bleek zo goed dat Arjen graag een heel album voor ze wilde schrijven en opnemen. Het resultaat hiervan staat op het debuutalbum Golden Age Of Music.

Wat Supersonic Revolution laat horen is hardrock die geworteld is in de jaren ’70 en inspiratie haalt van bands als Deep Purple, Rainbow en Uriah Heep. Dat hoor je ook terug in de open mix waar alle instrumenten duidelijk hun eigen ruimte krijgen. Het album klinkt weliswaar hedendaags, maar je hoort geen gedubbelde gitaren en geen lagen van synths. Gewoon vijf muzikanten die samen een lekker pot hardrock maken.

Ook tekstueel is Golden Age Of Music een grote ode aan de jaren die Arjen Lucassen hebben gevormd, met referenties aan artiesten als David Bowie, T-Rex, Deep Purple en ABBA. Wie Arjen Lucassen volgt op Facebook en Youtube heeft middels de ‘guessing games’ al de nodige hints hierover gehad.

Ondanks dat Supersonic Revolution als een echte band wordt gepresenteerd, wordt bij het beluisteren van het album snel duidelijk dat de composities van de hand van Lucassen komen. De riff van de energieke opener The Glamattack had zeker niet misstaan op het laatste album van Star One en ook elders komen riffs en melodieën voorbij die herinneringen oproepen aan het werk op zijn Ayreon-albums.

De manier waarop de nummers gepresenteerd worden is verbluffend sterk. Vooral organist Joost van den Broek en gitarist Timo Somers gaan regelmatig helemaal los op hun instrumenten. Mooie voorbeelden hiervan zijn het eerder genoemde The Glamattack, dat een waanzinnig proggy instrumentaal middenstuk kent, en het opbeurende Came To Mock, Stayed To Rock. Maar ook elders vechten de heren menig duel uit. Zanger John Jaycee Cuijpers heeft live tijdens de Ayreon-shows en op de laatste Star One al bewezen zijn mannetje te staan als zanger en levert op dit album ook weer een geweldige zangprestatie. Hij krijgt regelmatig de ruimte om voluit te gaan, maar schittert ook op een ingetogen nummer als Holy, Holy Ground. De ritmesectie, met Koen Herfst op drums en Arjen zelf op bas, zorgt voor een solide fundatie waarop de andere bandleden kunnen schitteren.

Liefhebbers van het eerdere werk van Arjen Lucassen kunnen dit album met een gerust hart aanschaffen. Ook liefhebbers van melodieuze hardrock in het algemeen zullen veel plezier beleven aan Golden Age Of Music.

Dankzij de rerelease op vinyl via Night Of The Vinyl Dead maak ik eindelijk kennis met dit debuut van ARK. Lang niet zo sterk als de opvolger, maar toch luistert deze plaat lekker weg. Het is een beetje een ratjetoe aan stijlen die op dit album samenkomen. Daardoor klinkt de plaat wat onevenwichtig, maar ook erg vermakelijk. Het is de stem van Jørn die het materiaal naar een hoger niveau brengt.

Ik lees bij een aantal opmerkingen dat de productie niet erg goed is. Nu weet ik niet hoeveel er gesleuteld is aan het bronmateriaal voor deze persing, maar het geluid van deze persing klinkt alleszins redelijk.

Kort maar prachtig, deze EP. Drie energieke nummers, waarvan het uptempo False Alarm me het beste bevalt. Een prima start van deze ondergewaardeerde band.

Ten opzichte van het debuut mist Delirious Nomad up-tempoknallers als March Of The Saint en Madhouse. Daarentegen staat er met Aftermath wel een weergaloze powerballad op deze plaat.
Over de gehele speelduur is deze tweede plaat iets constanter dan het debuut en met name vanaf het eerder genoemde Aftermath is het genieten.

Score: 80/100

Prima debuut van deze band. Het album begint met drie knallers van nummers, die nog regelmatig op hun setlist voorbij komen. Helaas daalt het niveau van de nummers vanaf Take A Turn een beetje, al klinken de nummer dan nog steeds prima. Met Envy en False Alarm (dat ook al op de debuut-EP stond) sluit het album gelukkig erg sterk af.

Score: 79/100

Dit weekend heeft Punch The Sky met regelmaat op de draaitafel gelegen. De heren hebben weer een prima album afgeleverd, maar ik betrap mezelf er toch op dat ik iets minder enthousiast ben dan dat ik bij Win Hands Down Was. Dit album gaat in dezelfde lijn verder, maar ik mis toch net het vuur van de voorganger. Enkele nummers uitgezonderd dan, want End Of Attention Span is een heerlijk nummer en ook Never You Fret is een van mijn favorieten. Verder zijn het de wat meer gedragen nummers Fly In The Ointment en Unfair die me erg kunnen bekoren.

Ondanks het iets mindere enthousiasme is Punching The Sky nog steeds een prima plaat.

Hoe een mening kan veranderen. Nu ik de albums van AS achter elkaar aan het luisteren ben komt dit album me toch een stuk beter over dan mijn eerdere opmerking beschrijft. De toppers zijn absoluut Raising Fear, Chemical Euphoria en Book Of Blood (John zingt hier werkelijk fantastisch!). Dit zijn zoals eerder gezegd enkele van de beste nummers die de band heeft gemaakt. Maar de overige nummers mogen er ook zijn al halen zij niet het topniveau. De productie van het album is ook prima voor elkaar.

Score: 83/100

Er valt misschien een en ander te klagen over deze live EP: korte speelduur, afwezige topnummers... maar tjonge, wat is de band hier in topvorm! De energie spettert werkelijk uit de speakers bij het beluisteren van deze nummers en doet zeker recht aan de livekwaliteiten van deze band.

Ik heb de 2x CD van Revelation inmiddels via internet opgesnord voor 'A trip through red times'. Erg benieuwd naar die liveregistratie.

Deze LP opent nog veelbelovend met I Believe. Van wat er daarna te horen is kan ik weinig zeggen....Ik val voortdurend in slaap....

Het klinkt allemaal erg netjes en braaf wat Garfunkel hier doet. En zoet....mierzoet, zo u wilt.

Na een tip van Proggy2 bij dit album terecht gekomen en van Bandcamp geplukt.

De muzikanten weten goed wat ze doen, kunnen veel op hun instrumenten en de zang is prima voor elkaar. Ik hoor invloeden van mijn favoriete bands terug ( Vooral DT ten tijde van mijn all time favoriete album SOAM) en de vroege Spock's Beard. En toch....... deel ik het enthousiasme van mijn voorgangers hier niet.

Ik mis iets.... als ik het album hoor, dan hoor ik verschillende muzikanten hetzelfde nummer spelen, maar niet met dezelfde beleving... niet als groep. Vooral de drumpartijen lijken mij af en toe een eigen leven te gaan leiden. Ik had in ieder geval moeite het album uit te luisteren.

Vooralsnog ben ik de eenling hier, dus zal het vooral aan mij liggen . Wellicht valt het kwartje nog.

Asphyx was ik na hun eerste twee LP's en EP uit het oog verloren en van de discografie tussen die albums en Necroceros heb ik tot op de dag van vandaag geen noot gehoord.

Toen ik eerder dit jaar hun laatste worp hoorde was ik ik wel gecharmeerd van hetgeen ik hoorde maar raakte het album toch een beetje op de achtergrond in de stroom van nieuwe releases. Afgelopen week stond de LP me weer aan te staren in de platenbak bij de lokale platenboer en heb ik hem toch maar meegenomen.

Met elk rondje op de draaitafel raak ik enthousiaster over deze plaat. De brute, onversneden, deathdoom klinkt nog net zo overtuigend als tijdens hun vroege platen. Wat dat betreft is er niets veranderd. Gelukkig is de band productioneel wel met z'n tijd meegegaan. Necroceros klinkt echt fantastisch!

Hoogtepunten zijn Three Years Of Famine (denken meer mensen aan Metallica's To Live Is To Die in het middenstuk?) en Yield Or die, met z'n heerlijke classic Savatage-vibe (ik kom zo even niet op de titel van het nummer waar ik aan moet denken).

Het Noorse trio van Astrosaur maakt muziek die valt te omschrijven als instrumentale progressieve post metal. Productioneel prima in orde en de nummers luisteren lekker weg. De energie van de band is hoorbaar in de nummers. Helaas blijven de nummers niet altijd de gehele speelduur boeien en had af en toe de schaar gepakt mogen worden om de nummers in te korten. Uitschieter van de plaat is voor mij wel Karakoram II.

In de jaren '90 is At The Gates helemaal aan mij voorbij gegaan. Ik leerde de band kennen op Wacken in 2015 en kocht daarna hun comeback-album dat mij al uitstekend beviel.

Nu, 25 jaar na release van deze schijnbare klassieker, heb ik dit album Slaughter Of The Soul alsnog aan mijn collectie toegevoegd. Wat een heerlijke plaat! Ik kan me voorstellen dat dit album destijds impact maakte. Nu nog staat de muziek fier overeind en klinkt de productie uitstekend. De speelduur van 34 minuten is voldoende voor deze voortrazende bende. Daarna even op adem komen en....repeat!

Score: 85/100

Prima uitgevoerde thrashy death metal waar wordt gestrooid met vette gitaarriffs. Qua songwriting is het wel wat beperkt. Het lijkt erop dat er vooral riffs aan elkaar zijn geplakt zonder al te veel druk te maken om het verband onderling. Desondanks een aardige plaat om eens te luisteren.