Niet mijn eerste plaat van Rush, maar wel de eerste waar ik helemaal op verzot ben geraakt. Het epos 2112 is nagenoeg perfect: een episch verhaal gebaseerd op een verhaal van Ayn Rand, geweldig verteld/gezongen en instrumentaal verveelt het geen seconde. Ruim twintig minuten pure kwaliteit en daardoor is de rest van het album wat moeilijker te verteren. Toch vind ik de ballad Tears ook werkelijk prachtig. Een geweldig droef nummer. Twilight Zone is van de rest het best. Toch zijn het op zichzelf behoorlijk goede nummers. Ze staan alleen in de schaduw van het monsterlijk goede 2112. Rush is hier in elk geval volwassen geworden.


Tussenstand:
1. 2112
2. Fly By Night
3. Caress Of Steel
4. Rush

A Farewell To Kings was van tevoren al een van de grote favorieten om op de eerste plaats te eindigen. Een nagenoeg perfect album waar ik geen genoeg van krijgen. Ook afgelopen zaterdag was dat het geval. De epossen Xanadu en Cygnus X-1 draai ik nog regelmatig. Ook de titelnummer doet het verschrikkelijk goed. Xanadu ontroert me altijd. Rush behoort tot het kleine clubje van bands die het heel oprecht over kunnen laten komen. Closer To The Heart maakt me altijd vrolijk. Heerlijk nummer. Cinderella Man is in principe het minste nummer, maar doet het ook erg goed. Cygnus X-1 is snoeihard en virtuoos. Ik merk dat ik vooral Lennert aan het napraten Ben. We hebben beiden dan ook ontzettend genoten van dit album.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. 2112
3. Fly By Night
4. Caress Of Steel
5. Rush

Ah, ik zie dat Namsaap de opmerking al gemaakt heeft. Het valt mij ook wel op dat Rush na de grote stap met Fly By Night, toch weer een stapje terug moet. Caress Of Steel is een vreemd album. De eerste drie songs zijn niet heel boeiend. Er valt prima naar te luisteren, maar ik ontkom maar niet aan het gevoel dat er iets niet klopt. Misschien dat de heren te graag wilden. Twee albums in een jaar is wat mij betreft zelden een goed idee.

Gelukkig slaat die gedachte om op de fantastische afsluiters. De epics zijn bij vlagen echt heel erg goed. The Necromancer vind ik nog wel wat beter dan The Fountain Of Lamneth. De laatste gaat wel wat gebukt onder de nogal vreemde overgangen. Uiteindelijk verbaasde het me dat het na bijna twintig minuten ophield. Rush heeft nog veel te leren hier, maar ik kan niet ontkennen dat ik bij vlagen erg genoten heb.

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Caress Of Steel
3. Rush

Ruim een maand eerder, haha! Lennert en ik hebben de albums steeds gelijktijdig geluisterd, dus dat vergt wat organisatie om het dan ook vlot te laten verlopen.


Anyway, dit is de eindhalte. Voor mij nog altijd wat slikken, want ik heb de heren helaas nooit live in actie kunnen zien. Na de laatste tour heb ik me voorgenomen dat ik de volgende keer echt een kaartje zou kopen. Toen bleef het een tijd stil en kwam het nieuws van de kwetsuur van Neil Peart. Jammer, maar eigen schuld. Clockwork Angels is in elk geval prachtige zwanenzang. Al was ik ten tijde van de release niet bepaald zeker over de kwaliteit van dit album. Na enkele jaren rijpen, slaat Clockwork Angels in als een bom. Wat een geweldig album is het eigenlijk. Een prachtige samenvatting van de geschiedenis van Rush: de felheid van de jaren zeventig, de melodiën van de jaren tachtig. Prachtig versmolten in een heldere, moderne sound. Qua dynamiek mag het wel wat beter, maar de nummers zitten fantastisch in elkaar. Het is niet zo hapklaar als de oude klassiekers, maar dit is wel gegarandeerd vele uurtjes luisterplezier. Ik vind het erg lastig om favorieten aan te wijzen, want allemaal zijn ze erg sterk.

Eindstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Clockwork Angels
6. Moving Pictures
7. Snakes & Arrows
8. Fly By Night
9. Power Windows
10. Grace Under Pressure
11. Caress Of Steel
12. Signals
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Counterparts
16. Hold Your Fire
17. Test For Echo
18. Presto
19. Vapor Trails

Dit is stiekem toch een van de zwakkere platen van Rush voor mij. Het ligt niet aan de moderne sound. Voor mij mist de sfeer die Roll The Bones toch net wat lekkerder maakt. De muziek is op de openingssongs niet heel bijzonder. Spannend is het wederom niet, al maak ik een uitzondering voor de instrumental Leave That Thing Alone. Misschien is Rush hier gewoon te volwassen voor mij. Hier en daar is het spacy, maar ik mis de sci-fi. Overall een album dat ok is. Het is natuurlijk ook geen straf om er naar te luisteren, maar Rush kan beter.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Presto

Het mag duidelijk zijn dat Rush een grote stap in de goede richting zet na het aantrekken van Neil Peart. De teksten zijn direct beter en de muziek is veel interessanter. De blues wordt voor een goed deel losgelaten en maakt plaats voor een progressievere en psychedelische inslag. Gelukkig is FLy By Night nog wel een lekker harde plaat. Dat merk je ook aan het sterk verbeterde drumwerk. Het felle Anthem is een heerlijke binnenkomer. By-Tor & The Snowdog laat de (lekker) vreemde kant van Rush horen. Voor het eerst valt de kalme, serene rust van Rivendell op. Hoewel ik hier met enige hapering 4,5* toeken, wil ik wel vooral benadrukken hoe leuk dit album is. Beneath, Between & Behind en Making Memories zijn niet vervelende niemandalletjes. Het is dat ik dit album ook wat laat gekocht heb en daarom wat minder goed ken. Het zal in elk geval vaker gedraaid gaan worden. Gelukkig hoor ik hier ook al veel meer de vertrouwde Rush-sound dan op het debuut.

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

Het tweede album in de nieuwe stijl en wat mij betreft loopt het allemaal een stuk lekkerder dan Signals. Distant Early Warning staat op gelijke hoogte met de krakers uit de jaren zeventig. De eerste helft van dit album is waanzinnig goed. Op en top Rush, al is het hier nog wel wat wennen aan de jaren tachtig-sound. Voor mijn gevoel wordt er minder aan het verhaal besteed, wat eerder zo belangrijk was voor Rush en is de aandacht vooral naar de muziek zelf gegaan. Toegegeven: het steekt heerlijk in elkaar. De tweede helft is wel wat minder interessant dan de eerste en daarom is het ook net geen 4,5* geworden. Punt is wel dat dit album me veel meer doet dan ik verwacht had. Rush is hier toch wel erg goed bezig.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Grace Under Pressure
8. Caress Of Steel
9. Signals
10. Rush

Zo, dit album is altijd weer snel voorbij. De vijf sterren zijn dikverdiend, want wat levert Rush hier weer een prachtig album af. Een tijdje was dit mijn favoriet, maar dat was deels omdat ik maar weinig van de band kende toen. Toen is de waardering weggezakt, maar 1-2 jaar geleden sloeg Cygnus X-1 Part deux in als een bom. Een prachtig epos weer met de band op de top van zijn kunnen. Geddy Lee zingt hier naar mijn idee het beste. Het hele stuk is zo meeslepend en heerlijk filosofisch gebracht. De teksten zijn van wereldklasse. Je zou bijna vergeten dat er nog nummers na komen. Circumstances is prachtig. The Trees heeft ook dat epische. De afsluiter doet me het minst, maar is nog altijd van hoge klasse. Zo hoor ik ze toch heel graag.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Hemispheres
3. 2112
4. Fly By Night
5. Caress Of Steel
6. Rush

Het goede nieuws is dat mijn score een ster gestegen is en het slechte nieuws is dat ik er nog steeds weinig mee kan. Rush zit vol in de gladde jaren tachtig sound met een grote rol voor de keyboards. De vorige albums hebben me overtuigd dat Rush daar nog steeds volledig zichzelf kan zijn, maar hier beginnen ze me te verliezen. Hold Your Fire heeft een gladde, maar vooral veel te veilige sound. Er kan haast niets misgaan, maar tegelijkertijd zijn alle scherpe randjes vakkundig vlak gemaakt en is iedere spanning verwijderd. De laatste keer dat ik dit album hoorde, vond ik het vreselijk, maar inmiddels kan ik me er niet echt om storen. Het is natuurlijk wel jammer dat dit kwalitatief niet in de buurt komt van Grace Under Pressure, laat staan Power Windows. Veel bands uit de jaren zeventig zijn de AOR tour opgegaan in de jaren tachtig. Velen faalden miserabel, maar Rush houdt zich nog maar net staande. Dat mag ook wel als een compliment gezien worden.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Hold Your Fire

Moving Pictures mag dan niet mijn favoriete plaat van Rush zijn, hij is wel weer erg goed. De Canadezen leveren zeven heel knappe songs af die allemaal op hun eigen manier speciaal zijn. Daarmee wil ik ook wel zeggen dat er minder cohesie is tussen het songmateriaal dat er voorheen wel was. Het is verder minimale kritiek, want Red Barchetta, Limelight en The Camera Eye behoren tot mijn favorieten van de band. Ik heb hier wel het gevoel dat Rush zijn magie langzaamaan aan het kwijtraken is. Geddy Lee zingt vaak fenomenaal en Lifeson heeft hier soms zijn beste riffs. De jaren zeventig zijn voorbij en Rush is klaar voor de jaren tachtig.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Caress Of Steel
8. Rush

Yep, meest radiovriendelijke Rush so far. Dat het toegankelijker is, boeit me niet. Dit plaatje van Rush heb ik altijd wel goed kunnen waarderen, maar met deze marathon merk ik dat het me meer doet dan grote favorieten als 2112 en Hemispheres. Een verhoging naar vijf sterren is dan ook onvermijdelijk. Ieder nummer is een voltreffer. Vanwege de openingszin van SPirit of the Radio, draai ik het vaak in de ochtend. Het zorgt altijd voor een goed humeur. Freewill is ook een sfeermaker. Virtuoos en met een positieve boodschap. Het vervolg is spannender en soms wat somber. Het gekke Different Strings vind ik ook erg leuk. Jacob's Ladder en Natural Science zijn de twee epics die de prijzen winnen. Wat een vakmanschap van dit drietal! Genieten van begin tot eind.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Fly By Night
6. Caress Of Steel
7. Rush

Weer een album waarbij de waardering groeit. Ik dacht dat de goede jaren tachtig platen wel ophielden met Moving Pictures, maar na Grace Under Pressure valt op dat ook Power Windows erg leuk is. De grote lp-hoes sprak me al langer aan, maar hier staan een aantal echt leuke songs op, zoals de energieke opener en het machtig gezongen Territories. Ik weet wel dat Rush met Hold Your Fire een kant opgaat die straks even slikken zal zijn, maar Power Windows doet het gelukkig erg goed. Zo goed dat ik heb getwijfeld aan 4,5*. Het gitaarwerk mag er ook absoluut wezen. Misschien moet ik dit album nog wat vaker gaan draaien, want hoewel ik veel complimenten uitdeel, kan ik me zo niets herinneren van het aandeel van Neil Peart. Dat kan ook niet helemaal de bedoeling zijn.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush

Hier raken de Canadezen me kwijt. Ik weet wat erna komt en destijds zou ik waarschijnlijk nog roepen dat deze misser eenmalig is, maar dat is niet zo. Mijn favoriete platen van Rush komen uit de jaren zeventig. Ik ben in elk geval blij dat ik met deze marathon besef dat een aantal platen uit de jaren tachtig behoorlijk goed zijn. Presto heeft het gewoon niet. Het is een gezapig album zonder spanning. Alleen Chain Lightning heeft gave baspartijen, maar de rest laat me koud. Halverwege was ik eigenlijk ook wel klaar met luisteren. Ik heb al twaalf albums gehoord die ik zonder twijfel liever luister dan deze. Rush en middle of the road muziek. Ik had het eigenlijk ook niet verwacht, maar het gebeurde wel op Presto.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Hold Your Fire
13. Presto

Dit album lag al op mijn verkoopstapel en heb ik ooit afgescheept met 2,5*. Nu ik het album afgestoft heb en weer hoor, moet ik bekennen dat het me wel beter bevalt. Na een dag vol later werk van The Kinks, werkt duidelijk in het voordeel van Rush. Het muzikaal vakmanschap van dit drietal staat er mijlenver vandaan. Zelfs op een mindere plaat als deze, valt niet te ontkennen dat Lee en kompanen heel degelijk musiceren. De nummers steken voor een groot deel goed in elkaar. Het is toch wel jammer dat de muziek vooral drijft op de verder prima sfeer. Spannend is dit album niet. De rap op de titeltrack is koddig. Vroeger zou ik me er aan gestoord hebben, maar tegenwoordig kan ik me er niet druk om maken. De muziek is vooral mooi zonder bijzonder te worden. Ergens doet het me denken aan het latere werk van Pink Floyd. Zelfde euvel. Verder geen klachten. Dit drietal doet het uitstekend. Ze vergeten alleen om indrukwekkend te zijn.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Hold Your Fire
14. Presto

Rush is al jaren een favoriete band van me, maar met 19 albums op zak zijn er een aantal die je niet of nauwelijks draait. Het debuut hoort daarbij. Ik draai het wel eens vanwege het ijzersterke Working Man. Het is dan ook dat nummer dat de doorslag geeft in het geven van de score. Zeven nummers lang hoor je leuke bluesrock die het potentieel van deze band toont, maar het komt er nog niet echt uit. Goede muziek voor in een kroeg. Lee en Lifeson zijn hier al geweldige muzikanten, maar ik mis Neil Peart. Met zijn drumspel en teksten zal Rush pas compleet worden. Working Man tilt het debuut naar een krappe vier sterren.

Het lijkt wel een behoorlijke statement om dit album ergens onderaan de tussenstand te gooien, maar ik heb wel degelijk van dit album genoten. De sound verandert hier behoorlijk en de aandacht verschuift flink richting de synths. Het geluid is ook veel voller. Te vol naar mijn mening, want soms heb ik wel behoefte aan wat rustmomenten. Het zit naar mijn idee ook allemaal wat minder interessant in elkaar dan op de voorgangers het geval was. Het sfeert meer dan het rockt. Toch ontdek ik aan het eind met The Weapon, Losing It en Countdown een paar nummers die voor een keurige 4* zorgen.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Caress Of Steel
8. Signals
8. Rush

Na een reeks tegenvallende albums van Rush kneep ik 'm toch wel een beetje voor Snakes & Arrows. Het was ten tijde van dit album dat ik me wat in de band ging verdiepen, maar toch heb ik dit album tot vandaag al een aantal jaren niet meer gehoord. Dat Far Cry een goede opener was, wist ik nog wel. Wat daarna komt staat in mijn herinnering te boek als aardig. Maar ja, dat gold voor de vorige platen ook wel.

Far Cry is nog altijd te gek. Met enige opluchting kan ik zeggen dat Armor & Sword en Workin'Them Angels ook ijzersterk zijn. Prachtige composities waar je dynamiek weer terugkeert. Hier en daar hoor ik hints naar het werk uit de jaren zeventig, maar er wordt vooral teruggegrepen naar de eerste helft van de jaren tachtig. Ik ben ook dol op Spindrift dat met de baspartijen van Geddy Lee prachtig dreigend is.

Ik merk dat ik erg gelukkig wordt van Snakes & Arrows. Alles waar ik moeite mee had; gebrek aan afwisseling en dynamiek, de missende kwaliteit, zit hier plots weer goed. Het is niet het beste werk van Rush, maar hier mogen de Canadezen trots op zijn.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Snakes & Arrows
7. Fly By Night
8. Power Windows
9. Grace Under Pressure
10. Caress Of Steel
11. Signals
12. Rush
13. Roll The Bones
14. Counterparts
15. Hold Your Fire
16. Test For Echo
17. Presto
18. Vapor Trails

DIt album heb ik al zelden gedraaid en ook nu weer heb ik moeite met het luisteren ernaar. Het doet me allemaal niks. De dynamiek is ver te zoeken en ik vind de band ook wat ongeïnteresseerd klinken. Presto vond ik erg lastig uit te zitten en Test For Echo zit daar niet ver van af. Het voelt natuurlijk niet goed om een van je favoriete bands zo af te branden, maar ik kan hier echt niks mee. Er staat ook wel genoeg materiaal op dat aan te horen is. Dat is het meest positieve dat ik kan bedenken hier. Het is echt matig


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Test For Echo
16. Presto

Een uur en zeven minuten is verdomd lang voor een album. Zeker als je er eigenlijk na drie nummers wel al klaar mee bent. Ik heb de remix en ben dan eigenlijk wel benieuwd of de originele versie nog dramatischer klinkt. Op dit soort momenten snak ik naar de organische sound van de jaren zeventig. Waar iedere noot spannend is. Dit is een bak klinische, dichtgeplamuurde progplaat, waar ik tot op zekere mate wel kan waarderen dat Rush weer hard klinkt. Het probleem is voor mij dat Rush zielloos klinkt. Steeds dezelfde tempo, geen moment rust en geen enkele nuance. Alle dynamiek is weg, want het staat continu vol open. Deze plaat vermoeit me en als die herrienoten van Freeze voorbij komen, kost het me moeite om dit album niet uit te zetten. Dit is toch duidelijk de minste plaat van de band


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Test For Echo
16. Presto
17. Vapor Trails