Dit album wordt door veel mensen -onterecht- negatief weggezet. en ik moet toegeven, toen ik met het album thuis kwam op de dag van de release had ook ik hoog gespannen verwachtingen, opgelopen door de veelheid aan publicaties die eraan voorafgingen. Blondie was nog steeds in zijn hoogtij jaren. maar ik moest slikken en het album zeker 20 keer draaien voor ik de songs op zich en het album als geheel ging waarderen. en nu na veertig jaar kan ik met droge ogen zeggen dat ook dit album tijdloos is, voor mij althans. en ook nu zie ik dat het een prestatie van formaat is van Blondie om zichzelf op dit album opnieuw uit te vinden en niet voort te borduren op een oude leest.
Dan nu over het album zelf: Europa, wat een prachtige title voor deze ouverture, het is als het begin van een boeiende film, Deborah Harry die niet zingt maar declameert, heel erg mooi!
Live it up, een echt Blondie nummer met een knip oog na de B-52's.
Dan het cabaratesque Here's looking at you, ik moest er erg aan wennen, maar nu ik het goed ken vind ik het nog steeds betoverend mooi, de opening is klassiek meer gesproken dan gezongen met stickers en blazers, dan wordt je in de sfeer van Berlijn in de twintiger jaren geworpen...
The tide is high, menigeen vind het prut maar voor mij nog steeds een heerlijk zomernummer, een nummer 1 hit destijds dus zeker niet zomaar te verwaarlozen.
Dan wat ik beschouw als het titel nummer, refererend naar de hoes; Angels on the Balcony, een Bowieneque opening die doet denken aan scarry monsters and super creeps, die in hetzelfde jaar uitkwam, die overgaat in een van mijn favoriete Blondie nummers, alles klopt hieraan !
Go through it, vervolgens is het meest gedreven nummer van het album, een onvervalst Blondie nummer, met een zweem vijftiger jaren Rock 'n Roll en een vette blazers groep.
Ook het vervolg biedt diversiteit, Rapture, destijds de eerste blanke rap die inderdaad menig feest en festival heeft opgeleukt....Faces, een jazz nummer, ga er maar aanstaan zou ik zeggen, gedurfd en fraai en dan nog mooie ballades als Follow me (mooie afsluiter)

De board van Blondie's platenmaatschappij moest ook slikken toen ze deze staalkaart aan songs voor het eerst hoorden, ze zagen er niet direct grote hits tussen staan, uiteindelijk leverde ook dit album enkel grote nummer 1 hits op. Blondie was nog steeds actueel, maar het einde -van de eerste periode- was reeds in zicht.

Dit was een waanzinnig debuut van een weergaloze band die ik tot op de dag van vandaag volg.
Er is wat afgedanst op deze plaat die bol staat van goede catchy en energy-driven songs.
Ik kocht de LP in de week dat deze uitkwam in Nederland - voor Denis van het tweede album Plastic Letters de grote kaskraker werd en weken op nr. 1 sin de hitparade stond- ik luisterde in de platenzaak en ben na de spetterende opening van X offender direct voor de bijl gegaan. Sindsdien koester ik de unieke stem van Deborah Harry, herkenbaar uit duizenden.... de plaat is thuis maanden lang niet meer van de draaitafel afgekomen. In the flesh kwam op nr. 1 in Australie en markeerde het begin van de doorbraak van de band.

Het is hierboven al eerder omschreven, de ooh ooh en lavala's van zestigerjaren meidengroepen als de Shangri-la's ontbreken niet op dit debuut, het geeft de songs absoluut een meerwaarde. Er staan diverse favorieten op, het super opzwepende In the Sun, waar la Harry in het begin krijsend de toon zet. Rip her to spreads, een tonque in cheek tekst die in het oude CBGB in de NY underground scene veelvuldig is meegebruld, maar ook Man overboard met een aanstekelijk ritme.
Voor mij is dit album een monument van mijn late jeugd, ik zal het altijd blijven koesteren.
De hoes vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds super!

Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat Blondie al een jaar na Paralel Lines een volgend album uitbracht dat daar op geen enkele manier voor onder doet.
Persoonlijk vind ik dit album uitgebalanceerder, de songs heel gevarieerd, en de band speelt ook hier super!
De diversiteit is ook hiet weer de staalkaart van Blondie.

Met opener Dreaming hebben ze heel erg vaak ook de concerten geopend, om er gelijk maar even lekker in te zitten.... De hardest part is onversneden Blondie, het soort nummer waar later bands als Texas en Garbage ook op mee hebben gelift.
Union city blue en Shayla zijn twee prachtige ballads, met name d laatste erg goed gezongen door Deborah Harry. In wezen vind ik het titel nummer het minste nummer van de plaat, een zenuwachtig rocknummer.

Maar al de zeven nummers die daarop volgen zijn van grote klasse.
Accidents never happen, een evergreen, Die young stay pretty, met een soortgelijk loom reggae ritme als man overboard van het debuutalbum.
Slowmotion: onbegrijpelijk dat dit nummer nooit als single is uitgebracht het heeft alles in zich om een smashing hit te worden. Atomic, wat kan ik daar nog aan toe voegen alles is reeds gezegd over dit hoogst originele nummer (vette knipoog naar Moroder)
Sound asleep is het zwoelste lullaby-achtige nummer dat Blondie ooit in die sfeer heeft gemaakt.
En dan Victor, ja hier gaart La Harry echt volledig uit haar plaat, het is Punk avant la lettre.
En de afsluiter is gewoon subliem: Living in the real world, "every day I have to wake up, disappear behind my make-up"

tegenwoordig doen de meeste goede groepen er drie a vier jaar over om ene goede plaat neer te zetten, tussendoor een tour ....
Blondie tourde zich suf en nam de eerste jaren vrijwel jaarlijks een superalbum op tot in 1982 de energie volledig was weggelekt uit de groep.

Maar na een stilte van 17 jaar kwamen ze herboren terug, tot op de dag van vandaag geweldige muziek delend met de wereld.

Afgelopen vrijdag de geremasterde versie van No Exit aangeschaft en die vandaag eens goed beluisterd.

Terugkomend op dit topic valt mij weer op wat een bak negativiteit er over dit album is uitgestort in de loop der jaren, gelukkig ook enkele positieve bijdragen. Maar het lijkt wel of het gros enkel de vooruitgesnelde single 'Maria' goed heeft beluisterd.

Den nieuwe uitgave klinkt ruimtelijker en meer gelaagd. Einde jaren '90 heeft de harde kern enkele maanden in de studio doorgebracht om weer op elkaar ingespeeld te raken en met het hier voorgeschotelde materiaal aan de gang te gaan.
Natuurlijk waren de leden 17 jaar ouder, wijzer en ervarener, de Stem van La Harry is iets lager dan voorheen, maar nog steeds authentiek.

Ik volg de band al vanaf voor hun doorbraak met Denis in februari 1978. Kocht in 1976 nhun debuutalbum welk ik grijsgedraaid heb en nadien alle uitgebrachte albums, inclusief de vijf soloalbums van Deborah Harry. Ik ken al hun materiaal uit en te na.
Dit album vind ik zonder meer een voltreffer, een staalkaart van een goed op elkaar ingespeelde band die hier op dit album een repertoire neerzet wat uitblinkt in grote diversiteit en toch draagt elke song het
kenmerk: Blondie.

Vandaar dat ik al die eenduidige kritieken hier boven dat enkel Maria een goede song is en de rest bagger maar met een kilo Jozo zout neem, ik vraag mij in alle oprechtheid af of die mensen dit album wel eens volledig gehoord hebben?

Naast Maria staan er nog veel meer klasse nummers op die de tand des tijds royaal kunnen / hebben doorstaan. De opener Sreaming Skin, een uptempo ska nummer met een vrolijke en originele tekst, met in de chorus: You're way out of proportion! We've got the hemodynamic connection. Don't call me germ!,

Forgive and Forget van Chris Stein is een prachtige gedreven song, met geweldig drumwerk van Clem Burke, die afgelopen april het tijdelijke voor het eeuwige heeft gewisseld, een heengaan dat heel veel reacties losmaakte . Vanuit alle hoeken werden zijn geweldige drumskills geroemd (naast Blondie werkte hij ook met The Ramones, The Eurythmics, Bob Dylan e.v.a.

Na Maria werd Nothing is Real But The Girl, een nummer dat zo uit de Eat to the Beat periode had kunnen komen, met tekst en muziek van Jimmy Destri, een onvervalst goed Blondie nummer waarin Deborah Harry en Clem burke wederom uitblinken.

Verder nummers met diverse sferen, jazzy (Boom Boom in the Zoom Zoom Room), Country (The Dream's Lost On Me), sixties, (Out In The Street) en ga zo maar door. …
In 1999 en 2000-01 heb ik dit album minstens zo vaak gedraaid als Paralel Lines, de band's Magnum Opus in 1978-79, en ook nu zal ik het nog regelmatig met groot genoegen consumeren.

Het wachten is nu op High Noon, het sluitstuk van de band na 50 jaar, Volgens Deborah Harry is het een typisch Blondie album met een grote diversiteit aan stijlen. Ik ben benieuwd, Clem Burke heeft op het hele album nog meegespeeld, dus dat zal de nodige weemoed met zich meebrengen.

Dit album heeft werkelijk alles wat je van een goed pop album mag verwachten.
Geen enkel zwakke broeder tussen het songaanbod door een groep die Andy Warhol ooit omschreef als :
My absolute favorite pop group.

De hoes alleen heeft de tand des tijds doorstaan, een eye catcher!
De opening is vintage Blondie, Deborah Harry die de telefoon bijna van de muur trekt qua temperament. De keuze voor Mike Chapman was na de eerste twee albums op zijn minst opmerkelijk en bijzonder te noemen. Toen ik las dat hij de productie voor zijn rekening nam, hield ik even mijn hart vast.... Ik dacht het moet natuurlijk niet de kant van Smokie op gaan, maar op de een of andere manier heeft hij de Blondie sound niet enkel in tact gelaten maar ook geperfectioneerd naar een all time high level.
Dit album bestaat uit allemaal hits, de diversiteit is waanzinnig en de band speelt grandioos.
Mijn favoriete tracks zijn : 11:59 dat La Harry naar een super climax zingt een evergreen, maar ook het subtiele en prachtige Fade away and radiate, en het op Brooke Shields geschreven Pretty Baby.

Menig een ziet dit - niet ten onrechte- als het Magnum Opus van Blondie, het album staat ook in de grote lijst van bestverkochte albums. Ik blijf het draaien tot mijn laatste dagen

Aardige recensie Ronald! E~n leuk dat je 44 jaar na dato een inhaalslag maakt.
We zijn van dezelfde generatie begrijp ik. Ik ontdekte Blondie na publicatie van de eerste pagina grootte foto Van -toen nog- Debbie Harry (na het hiaat van 17 jaar noemde zij zichzelf vanaf de jaren '90 Deborah) in muziekkrant Oor, toen nog een krant, dus een superfoto, La Harry met grote kool-omrande ogen keek de wereld brutaal tegemoet. ik luisterde het debuutalbum bij Stafhorst, de grootste platenzaak in Utrecht en was al verkocht bij de gesproken openingswoorden bij de openingstrack X-offender : I saw you standing on the corner, you looked so big and fine.....die plaat heeft weken op de draaitafel gelegen.
Voor mij geen bouwpakket maar inderdaad Plastic Letters, afwisselend hebben deze twee platen in 1976 mijn muziekachtergrond bepaald.

Er valt denk ik nog heel veel voor je te genieten bij deze trip down memory lane
Paralel Lines veroverde in korte tijd de hele wereld en toen was de rem er echt vanaf...
Voor mij met een zekere weemoed, want van dat moment moest ik mijn favoriete band met iedereen delen...

Toch heeft Blondie en in zekere mate Deborah Harry wel mijn muzikale leven bepaald in de afgelopen 44 jaar, ik volgde internationaal alle berichten over aankomende releases (Blondie en solo werk van Jimmy Destri en Deborah Harry, zij heeft 5 soloalbums, die stuk voor stuk prachtig naar Blondie refererend werk bevatten)....Net als bij ABBA was in 1982 d koek blijkbaar op, de leden hadden te lang en te intensief samen opgetrokken, in de studio en tijdens tournee's, er werd een pauze ingelast die in 1999 tot een einde kwam met de komst van het onvolprezen No Exit. De band was duidelijk volwassener geworden en gegroeid.
Het leverde een weergaloos come- back album op en er zou ook daarna nog veel moois volgen.

In 2017 kwam Pollinator uit, het laatste studio feit en het beste album na No Exit. EN as we speak is de band bezig aan die opvolger daarvan. Tevens komt -als het goed is, want al vier keer uitgesteld- in augustus van dit jaar de box-set uit "Against the odds" met daarin de zes albums uit de eerste periode tot 1982 met daarbij schijven met demo's, b-kanten van single's en niet gereleased materiaal.
Ook iets om naar uit te kijken dus.....

The Hunter, een album dat onder grote spanning en stress tot stand is gekomen. en na een jarenlange intensieve periode van Touren en studio uren.
Dat in ogenschouw nemend is dit een fantastische prestatie, onder productionele leiding van Mike Chapman wordt voor de vierde keer op rij een buitengewoon afwisselend en divers album gepresenteerd.
Blondie had inmiddels al bewezen van alle markten thuis te zijn en ook hier wordt dat weer breed tentoongesteld.
De hoes is bizar en toque in cheek en sluit volledig aan bij de openings track the Orchid club. een nummer waarin Harry lekker los kan gaan op een voodoo achtige begeleiding waarbij er vooral een glansrol is weg gelegd voor drummer Clem Burke, fenomenaal!

Island of the lost souls is het tweelingzusje van The tide is high, pretentieloze zomer ooit het voldoet waar het voor staat!
Dragonfly, het meest vreemde nummer van de plaat, Deborah in een soort van mega sound advertentie voor een soort van space flight, deels gesproken, deels gezongen.
For your eyes only, dit was bedoeld als de title track voor de toenmalige Bond film, Blondie kwam te laat aan met zijn track zodat de eer naar Sheena Easton ging (met ook een fraai nummer)
dit blijft gewoon een lekker pop nummer.
Ik snap nog steeds niet waarom Warchild als single zo weinig heeft gedaan, met het Hardest part-achtige synthesizer deuntje erin wat het heel catchy maakt gekoppeld aan een opzwepend refrein.
Alle nummers op kant twee van het album zijn goed, pop, regie en een prachtige ballad als afsluiter, die synoniemen vertoond met follow me, the afsluiter op Autoamerican.

Blondie werd vaak onterecht negatief weggezet met dit album, voor mij nog steeds de moeite waard om regelmatig op te zetten.

Wat heeft Blur ons vrij onverwacht op een megalomaan mooi nieuw album getrakteerd!

Ik hoor geen enkele zwakker broeder tussen deze verzameling nieuwe songs.
De opener greep mij gelijk bij de kladden en heb ik een aantal keren achter elkaar gedraaid, een absolute evergreen.

St. Charles Square, doet mij weer terug verlangen naar de jaren dat onze grote ontvallen meester Bowie een nieuw album uitbracht, de gitaren in dit nummer zijn zo typerend....
De geest van Bowie -hert is hier vaker genoemd- hangt in meer hoeken op deze fraaie release wat betreft de gitaren, maar ook wat betreft de geweldige koorpartijen.

Het meest nog in de manier van zingen zoals Damon Albarn op dit album doet en dan helemaal op de tweede van drie Japanse bonustracks "the Rabbi", mijn ogen dicht en terug mijmeren.
Natuurlijk heeft ALbarn een iets andere klankkleur, maar de overeenkomst in onmiskenbaar.

Het is inderdaad een album met weinig rocksongs of anderszins uptempo, maar de ballads worden wel goed afgewisseld met frisse popsongs (The .Narcissist).

Albarn en Coxon zijn naar mijn mening weer gegroeid in het componeren en weten hier een fijne toon te raken. De muzikale -subtiele-vondsten zijn ook weer raak en de arrangementen verzorgd.
Ook een album dat zijn schoonheid past helemaal prijsgeeft naar meerdere luisterbeurten..

Alle drie de bonustracks zijn ook super en heel jammer dat die toch niet aan het relatief korte originele album zijn toegevoegd, dat maar krap 36 minuten klokt. Ja mensen zoveel schoons maakt gulzig.
Maar ik ben blij hoor met wat ze ons geleverd hebben en zal daar nog lang van genieten!

Street Legal was het derde album dat ik van Dylan kocht, direct bij de release in 1978.
En de openings track Changing of The Guards, is nog steeds een van mijn all time favorite Bob Dylan songs,
De sfeer, de power, de drive, de melodielijn, de stuwend spelende band, het koortje maar bovenal de gedreven, bijna snerpende stem van Dylan tillen dit nummer voor mij naar een uitzonderlijke hoogte!

Patti Smith maakte decennia later een prachtige cover van dit nummer, ook zo geslaagd aangezien ze ook over zo'n bezwerende stem beschikt.

Desire was mijn eerste Dylan album, diepe diepe indruk maakte hij op mij en mijn klasgenoten met het waanzinnige Hurricane, grijsgedraaid destijds....
Maar op dat album is ook een onmiskenbare mooie rol weg gelegd voor Emmylou Harris.

New Pony was voor mij een mindere track, maar No Time To Think was weer Dylan zoals veel van zijn fans hem het liefst horen, opzwepend in een lange song met een bijtende tekst. Hier hoor ik nog wat Desire-achtige invloeden in de muziek, het gypsy-achtige strijkers arrangement....
Maar ook hier is het koor weer prominent aanwezig.

Baby Stop Crying, heerlijk hoe Dylan's stem hier goed uit de verf komt.

Tweede hoogtepunt is voor mij `Is Your Love In Vain, wat een wereldnummer, de prachtige blazers en het orgeltje in het begin zetten direct de toon. Maar ook hier weer: wat een geweldige melodielijn!

Senor, brengt ons in menig opzicht naar Latijns America. Een rustpunt op deze plaat maar wel ook hier weer met een dwingend karakter. Een heel eigen sfeer ook hier zijn de arrangementen en het gebruikte instrumentarium uitgelezen...

True Love Tends To Forget, brengt mij terug naar Dylan's begin tijd. Qua sfeer en ook qua rust.

We better talk this over, het nummer met de meeste rock-achtige sfeer, al in het intro.
Mooi, maar voor mij meer een vuller.

Where are You Tonight? begint met percussie waarna het dwingende orgeltje zijn intrede doet.
Een ouderwetse Dylan song, mooie opbouw, het onderschrijft de sfeer die op dit hele album hangt.

Af en toe krijg ik hoor ik hier ook invloeden van de Stones (of misschien beter gezegd : de Stones met invloeden van Dylan ..

Street Legal. verschilt qua sfeer erg van Desire, maar beide zijn onmiskenbaar Dylan, voor mij in een van zijn interessante periodes.

Vanaf de vroege jaren 70 begon mijn echte muzikale ontdekkingstocht, als een grote natuurspons ontdekte ik tal van muzikale stromingen waarvan een deel mij direct aasprak en ook een deel waarvan ik wist dat het nooit mijn grote belangstelling zou opwekken (R&B - veel Blues - en Funk) uitzonderingen als Motown en E,W&F daargelaten.

MM collega's die mijn recensies lezen zien dat het ook vaak materiaal bestrijkt van links tot rechts over het hele muzikale spectrum....

Terug naar de -heerlijke- jaren 70 (blijft denk ik toch mijn favoriete decennium door al de GROTE ontdekkingen). Net als inmiddels de zestiger jaren zag je ook in de jaren zeventig duidelijke groepen zich vormen, gekoppeld aan die diverse muziekgenres (van Hardrockers - tot - Soulkickers die iedere week high naar Ferry Maat luisterden) een programma dat ik nooit heb gehoord.
Ik was met enkele vrienden wel een groep die naar veel muziek luisterde en daar dan gevoel voor kreeg of niet.

Al vroeg was ik (na eerst Alice Cooper) een Bowie follower en stond aan de wieg van Roxy Music (dat ik nog steeds een van de allergrootste, inspirerende en belangrijkste acts ever vind).
Maar ook Sparks, Jethro Tull, ELO, Supertramp, Queen, Blondie, Eagles o.a. om maar een brede lijn aan te geven leerde ik goed kennen en waarderen. Pas later maakte ik een inhaalslag naar de jaren 60 en omarmde ik Procol Harum, Pink Floyd, Byrds etc.

Maar nu terug naar de jaren 70, vanaf vroege voorjaar 1977 was ik volledig in de ban van Boston, veroorzaakt door hun megalomaan goede debuut single en album.
Mooier dan RonaldjK kan ik hun gitaarsound niet omschrijven, maar wel 100% onderschrijven.

Wat ik altijd fijn vond -en vind- aan Boston is dat de groep inderdaad een uiterst geraffineerd en misschien ook wel gepolijst soort rock muziek heeft geproduceerd, met grote aandacht voor alle details, solo's zowel instrumentaal als aan de zang en de koorwerkjes,, alles past naadloos en perfect in elkaar. Daarin vind ik deze groep waarschijnlijk de grootste die ik ken. (natuurlijk wil ik dit talent bij Queen ook onderschrijven, maar hier ervaar ik toch echt de Amerikaanse en de Engelse versie qua bands).

De single (titeltrack) heb ik ontelbaar keer gedraaid op een volume dat mijn ouders naar de kalmeringstabletten deed grijpen en mijn vader zich naar de ouderwetse stoppenkast deed spoeden.
Wat ik ook -op alle albums- geweldig vind is de naturelle manier waarop de hardrock nummers afgewisseld worden met de meest prachtige en grandioos gecomponeerde ballads.
Piece of Mind en Foreplay / Long Time zijn naast More Then a Feeling mijn favorieten. Maar het albums als geheel is niet te versmaden.

Hierboven wordt inderdaad vaak de vergelijking getrokken met andere rockbands zoals Van Halen, maar wat ik destijds al dacht en nog steeds vind is dat Boston het echt niet moest hebben van een aanstellerige frontman als David lee Roth. De band beschikte over top kwaliteit met de grandioze zanger Brad Delp (*dank Ronald), en een wereldgitarist / componist Tom Scholz.

De muziek en de zelf gekozen presentatie stijl (met de prachtige hoezen (vergelijkbaar met de vliegende schotel stijl van ELO, maar dan met de gitaar in de hoofdrol) waren voldoende. dat gold toen en ook nog tot aan de dag van vandaag.

Het was gelukkig niet heel lang wachten op het onvolprezen volgende album Don't Look Back.
Ook weergaloos mooi....

Dit is het enige Boston album dat ik mis op cd.

Ik had het album wel al een keer eerder bij een streamingdienst beluisterd, maar daarna verder niet veel aandacht gegeven…. Tot vandaag en dan maar drie keer achter elkaar op de ear pods.

En ik moet zeggen het viel mij niet tegen, nadat ik al de reacties hierboven tot mij had genomen, was de nieuwsgierigheid goed gewekt. Dus vanmiddag op het atelier dit album wederom een kans gegeven.

Boston ken ik natuurlijk al vanaf hun prille begin in 1976 toen More Then A Feeling echt wekenlang door mijn hoofd speelde, nog steeds een van mijn favoriete rock nummers of all time, Ook het tweede album Don't Look Back kon ik zeer waarderen en kreeg uren airplay in huize Roxy6..
De albums die volgden vond ik wat schraal afsteken bij de eerste twee, maar desalniettemin zeer genietbaar.
Boston voor mij was vanaf dag 1 toch vooral het compositorisch talent van Tom Scholz in combinatie met de onovertroffen stem van Brad Delp, die ik op gelijke hoogte vind staan als Ian Gillan en Robert Plant in hun hoogtij dagen, dat wilde ik vast even kwijt..... Brad, die helaas al lang niet meer onder ons is, is hier op vijf van de tien nummers te horen. (Snif).

Dan nu dit moeilijk te vinden album, het is natuurlijk op en top Amerikaans, laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben toch wel enthousiast geworden zeker nu het voor de derde keer mijn oren binnen dendert...

Ik moest echt wennen aan de andere stemmen en mis Brad Delp in iedere song die door een ander wordt gezongen. (Een van de redenen dat ik Queen in het post-Mercury tijdperk niet meer met andere zangers kan-wil horen). En ik vind het drumwerk hier ook duidelijk minder dan op eerdere albums.

De opener I Had a Good Time is Boston Old School, met lekkere gitaar riffs en een geweldig zingende Brad Delp, niets op aan te merken dit nummer, een dikke 10.

Stare Out Your Window track twee begint akoestisch, waarna al snel de elektrische gitaren het overnemen, het nummer wordt gezongen dor Fran Cosmo, een mij onbekende zanger. fraaie koorzang in het refrein (Scholz kan het nog steeds goede songs schrijven) een goede voldoende.

De titeltrack Corporate America is echt van grote klasse, die opent rete-geraffineerd, met een gedreven ritme en wordt gezongen door Delp en Cosmo. Hier ook het typische Boston gitaargeweld in het refrein. Dit nummer alleen is de aanschaf al waard van dit vet ondergewaardeerde album. Wat een song mensen! een triple 10!
Een nummer wat voor mij direct na More Then A Feeling als second best komt.
Alles klopt hier naar mijn idee en wat een enorme gitaar wall tegen het einde....

With You gezongen door een dame Kimberley Dahme, voor het eerst in mijn Boston geschiedenis dat ik een Scholz compositie zo vertolkt hoor worden, zeker niet slecht, Dahme beschikt over een prachtige stem die ze ook goed gebruikt, enkel de sound en sfeer verwacht ik hier niet maar eerder op een Shania Twain album, echter ook hiervoor een goede voldoende.

Someone Hier neemt Brad Delp het stokje -gelukkig want we luisteren hier tenslotte naar Boston- weer over. Het is weer Boston Grand Cru, mooie song, uptempo met rustige ballad momenten erin. Fraai refrein en wederom schitterende gitaarpartijen, een groeisong. dikke 9.

Turn It Off Wordt gezongen door Fran Cosmo, rustig begin tot de gitaren alle ruimte weer in nemen, hier hoor je goed wat een andere stem doet in een typische Boston nummer, zeker niet slecht maar ook zeker wennen.... Hij heeft absoluut een goede stem, maar niet zo onderscheidend als Delp, een 7-en half. ook door de lekkere bass....

Cryin' wordt ook door Cosmo gezongen, mooi vol nummer en qua sfeer heel anders dan het voorgaande nummer. Ik vind de productie hier echter wat vlak, maar met de compositie an sich is niet veel mis. Veel akoestische gitaarwerk aangevuld met de elektrische broers...

Didnt Mean to Fall in Love Het nummer begint met het geluid van een overgaande telefoon, gevolgd door een schitterend intro waarover Delp zingt en zo al zijn onmiskenbare signatuur afgeeft. Een onvervalste Boston Classic met ook Spaanse gitaar stukken erin verweven en ook hier weer het onvergetelijk mooie gitaargeluid waar de band patent op heeft. Fraai koorwerk en een melodielijn waar menige groep een moord voor zou doen, ook hier een dikke 10.

You Gave Up on Love vier lead vocals: Tom Scholz, Dahme, Beth Cohen, Charlie Farren op dit nummer maar helaas Niet Brad Delp, Begint lekker zwaar met een bass, waarna gas terug genomen wordt...en de zang wordt ingezet, om al snel in een onvervalst Boston refrein los te barsten, heren aangevuld met wederom een zangeres Beth Cohen, ook hier hoor ik in de compositie echt Boston old school, daarom een 9.

Livin' for You sluit dit album af, een live track gezongen door Delp en Cosmo, dat we natuurlijk kennen van het album Walk On. Erg lekker!!! En een fraaie afsluiter.

Het moge duidelijk zijn dat ik -als ijsbeer op een schot- mij niet verhoud tot het merendeel van de recensie schrijvers hier. Want ik vind het wel degelijk al met al een fijn album, wat ik nog zeker vaak zal draaien.

Nadat ik in 1976 het debuutalbum van Boston bijna letterlijk grijs had gedraaid was het -gelukkig- maar kort wachten op de opvolger. Die Kwam 1978 , Don't Look Back, de beruchte tweede, waarvan de titeltrack op single al vooraf gereleased was. Ik herinner mij nog dat het nummer veel airplay kreeg and het einde van zomer '78.

Het album kocht ik in de week van de release en het kwam bijna niet van de draaitafel af.
De titeltrack vind ik tot op de dag van vandaag een van de beste rocktracks die ik ken.
Natuurlijk is More Then A Feeling het absolute keizersnummer van Boston en dat ook nooit overtroffen worden, maar de tweede single van dit album A Man I'll Never Be, komt voor mij wel erg dichtbij.

Ook omdat het twee volstrekt onvergelijkbare tracks zijn. MTAF is een uptempo rocksong met diverse lagen, prachtig koorwerk en het superkenmerkende gitaargeluid van de band.
AMINB is een ballad, geweldig gezongen door Brad Delp en ook met fraaie koortjes.

De overige zes tracks zijn absoluut verdienstelijk en dragen allemaal het Boston keurmerk. de songs zijn gelaagd en goed opgebouwd, waarbij naast de gitaar wall ook ruimte is voor stuwend en stevig drumwerk en de kenmerkende keyboards zoals in The Journey.

Ook de hoes sluit weer perfect aan op het imago dat de groep aan het opbouwen was.
Het is al eerder genoemd, de overeenkomsten met de andere Prog-Rock collega's van het ELO, die ook hun hoezen als kenmerk van de band steeds weer heeft ingezet.

Het enige nadeel van dit album is de lengte, er hadden best nog een a twee goede Boston songs aan toegevoegd kunnen worden. De reden is bekend, Tom Scholz voelde zich danig onder druk gezet door de platenmaatschappij en heeft voor zijn doen onder hoge druk dit album geleverd.

Ik heb vanavond even de twee door RonaldjK genoemde (dank daarvoor ! ) docu's bekeken op YouTube.
Daaruit komt heel goed naar voren wat een geweldige aimabel persoon Tom Scholz is, een engineer avant la lettre, die wars is van stardom of sterallures. Integendeel een man die met heart en soul bezig is om de muziekwereld te verrijken, niet enkel met prachtige muziek maar ook met equipment dat daarvoor nodig is.

De combinatie Scholz - Delp was een diamanten combinatie, de perfecte stem bij die sound.
Zij deden naar mijn bescheiden mening niet onder voor Page-Plant of May-Mercury.

Het is ook leuk om te horen hoe enorm perfectionistisch Scholz min de studio bezig was om een track als Don't Look Back tot in de finesses te verbeteren. Dat deed mij denken aan Bryan Ferry die op een soortgelijke manier de tracks heeft opgebouwd voor zijn Olympia.

Don't Look Back een album dat ik koester en nog ieder jaar wel enkele keren draai.

Wat blijft dit een hemel schreiend mooi album!

Boudewijn de Groot volg ik al vanaf mijn vroege jeugd. Mijn vader draaide dit album al en ik ken al de teksten uit mijn hoofd.

En naarmate ik zelf ouder word ga ik het album (net als heel veel van zijn werk) steeds meer waarderen.
Op dit moment komen de prachtige klanken uit de luidsprekers, de geweldige warme stem van Boudewijn met zijn mooie articulatie.

En wat daarbij nu meer dan ooit opvalt is wat een prachtige kleine monumentjes de nummers zijn, stuk voor stuk!

Neem Naast Jou, zo herkenbaar en tijdloos later voor adolescenten die hun eerste schreden op het liefdespad zetten, sekse en voorkeur spelen daarbij volstrekt geen rol. Maar het gevoel bij die gebeurtenis is zo integer en mooi weergegeven.

Testament, samen met Shaffy en List's Pastorale (ook van De Groot en Nijgh) misschien wel de mooiste Nederlandstalige nummers, maar tegelijkertijd denk ik alle nummers op die eeuwige album komen daarvoor in aanmerking.

De vrolijkheid in Het Land Van Maas En Waal, is zo aanstekelijk! Vrienden van mij hebben nog niet zal geleden op deze melodie een lied voor mij geschreven bij het bereiken van een kroonjaar, daardoor is het lied mij nog dierbaarder geworden.

Maar ook Vrienden van Vroeger, Beneden Alle Peil en Verdronken Vlinder zijn tijdloze evergreens. Zowel qua compositie, arrangementen en de goede teksten.

Een aantal jaren geleden had ik het voorrecht vanuit mijn toenmalige functie om een lang en mooi gesprek met hem te voeren en hebben we naar afloop nog een stuk samen opgelopen richting station.

Ik maak een hele diepe lange buiging voor Boudewijnen ben hem heel erg dankvoor voor zijn mooie oeuvre en heb de stille hoop dat er nog wel een aanvulling komt. Hij blijft voor mij de onbetwiste beste Nederlandse zanger en kleinkunstenaar!

Het tweede solo album van Bryan Ferry kwam een jaar na zijn solodebuut. en ook nu is het voornamelijk een coveralbum, enkel de titel track (die volgens mij verwijst naar de gelijknamige film uit 1958) is door Ferry zelf geschreven/gecomponeerd.

"The 'In' Crowd", als openings track wordt hier over het algemeen zeer gewaardeerd, ik vind het zelf het minste nummer van het album. Teveel `gerausd, net als `The Thrill of it all' , de opener van het Roxy Music Country life album dat hetzelfde jaar verscheen.

Maar track 2 is direct raak, prachtig! Net als 'Walk a mile in my shoes' een uitvoering die zo op For your Pleasure had kunnen staan.

'What a wonderful world' klinkt lekker fris door de koptelefoon. maar is een niemendalletje.

'It Ain't me babe' is echter van andere koek, Ferry zingt met eensets lagere stem dan doorgaans en heel pakkend, prachtig nummer, had ook zo qua sfeer op Stranded kunnen staan.

'Fingerpoppin' van Ike Turner, vind ik een overbodige cover

Maar het opvolgende 'Help me make it through the night' van Kris Kristofferson wordt prachtig gezongen, een heel gelaagde ballad met mooie strijkers.

De titeltrack is tevens de afsluiter en door de meester zelf geschreven. De manier waarop hij begint te zingen brengt me direct terug naar het debuutalbum van Roxy Music en ook de stijl van de compositie doet aan dat album denken, de inspirerende synthesizers.. Ook hoor ik er vage echo's in van 'Prairy rose' het prachtige nummer op Country life, met name in het refrein...

Het is bizar hoe de sfeer van sommige nummers na jaren opeens een ander referentiekader kunnen oproepen.

Maar nu ik vanavond voor het eerst in jaren dit album goed door de air pods hoor, valt mij op dat ook in de vroege covers onmiskenbare Roxy Music draden zijn geweven.
Een mooie en fijne ontdekking.

Na het onvolprezen Mamouna heeft Bryan Ferry zichzelf weer een uitstapje gegund naar een ander muzikaal tijdperk, waar hij misschien toch ook nog iets van zijn signatuur op achter kon laten...

En dat is meer dan gelukt op As time goes by, wat overigens een Prachtige titel is voor deze oude verzamelaar met Cabarateske en melancholieke songs uit de eerste helft van de vorige eeuw.

Het geheel is uiterst smaakvol samengesteld en vormgegeven, dat kunnen we helemaal aan Ferry overlaten.
Wie van de oude melancholieke nummers houdt met soms ballroomorkest begeleiding is dit het neusje van de zalm.

Het brengt mij terug bij de albums (die ik ook in mijn collectie heb) van Marlene Dietrich, Hildegard Knef, Eartha Kitt e.v.a.

De muziek is prachtig opgenomen en het geheel zorgt voor veel en vaak luisterplezier, als achtergrond maar ook om in de wintermaanden met een goed glas bij weg te zinken...

Ik lees hier veel kinnesinne-achtige berichten over deze muzikale uitstap van Bryan Ferry, tegen die mensen zou ik willen zeggen : think out of the box, probeer je in te leven en voor te stellen waarom een genie (zo kunnen we BF wel omschrijven binnen zijn metier) als Ferry dit graag wil maken en het graag met zijn volgelingen wil delen.

U leest, ik ben enthousiast! Ik zie het graag als mensen hun artistieke en creatieve talenten breed benutten.
In zijn soort een prachtig album!

Twee jaar na het prachtige en boeiende Olympia kwam Ferry onverwacht met een Jazz-ragtime album, The Jazz Age, daarop vele solo en Roxy Music nummers in een twintiger jaren Jazz jasje.

Een buitenkans voor d liefhebber van de soort, maar veel followers beschouwen het toch maar als een hobby-dingetje van Ferry…

Iedere fan haalde opgelucht adem toen weer twee jaar nadien er vrij kort voor de release plotseling het bericht kwam van een nieuw Bryan Ferry album met veel nieuw materiaal en twee covers.

Avonmore , genoemd naar de streek waar het is opgenomen.
Ferry op een foto uit de tachtiger jaren op de cover. Maar het moet gezegd: het is een wereldalbum!

Het sluit eigenlijk erg goed aan op Olympia met dat verschil dat dit album naar mijn idee “opener” klinkt, daar waar de voorganger volledig dichtgemetseld was met prachtig geweven muzikale structuren, samples, soundscapes etc. En heel veel instrumenten in 1 nummer.

Dit album heeft ondanks de geraffineerde arrangementen en ook veelvoud aan instrumenten toch een zekere frisheid behouden.

Al het materiaal heeft weer de inhouden chique benadering die Ferry’s handelsmerk is geworden in de jaren vanaf Avalon. Dat betekent in de praktijk, super geraffineerde intro’s waar de muziek prachtig in is verwerkt.

Loop De Li heeft iets zwoels… prachtig opgebouwd en swingend!

Midnight train, heeft en volstrekt andere muzikale ondergrond, wie goed luistert hoort vaag iets van een trien die door dendert. (niet zo duidelijk als op Bowie’s Station tot station, maar wel subtiel aanwezig, door het gebruik van de instrumenten) in dit nummer spelen de gitaren de hoofdrollen.

Soldier of Fortune, begint heet akoestisch en subtiel, Ferry zingt hier erg melancholisch …
Langzaam van de gitaren en drums in, mooi kalm nummer…

Dan nummer 4, het absolute prijsnummer van deze cd en misschien wel het allerbeste Ferry nummer in de laatste 30 jaar! Driving me Wild. Het past naadloos bij Both ends Burning (Siren) en Same old scene (FLesh & Blood) dat is in de opening al te horen…
Maar wat dit nummer nog beter maakt is de gedrevenheid, de prachtige stem van Ferry, de mooie Hobo op de achtergrond en bovenal het waanzinnige Cathy melodielijntje dat komt na de refreinen: …..Don’t leave me in dispair….
Het is knap om stil te kunnen blijven zitten bij dit nummer.
Mijn broer ging kort na het verschijnen van Avalon naar een Ferry concert en vertelde dat dit een van de grote hoogtepunten was!

A special kind of guy, had zomaar op Mamouna kunnen staan, subtiele begeleiding qua instrumenten.

Avonmore is een waanzinnig ritmisch nummer met vioolklanken a la Eddy Jobson en een legioen aan gitaren (waaronder Johnny Maar en Nile Rodgers) die voortdenderen…
Het nummer straalt een enorme urgentie uit, met een mooi subtiel refrein…heel knap gemaakt.

Lost, begint daarna heel rustig los en chill, een heel mooie ballad die ook weer rijk voorzien is van diverse klanken.

One night stand, ademt vanaf het begin af Bete Noir uit…. Dit nummer had daar zo tussen de andere nummers gepast. Dezelfde stuwende baslijnen, achtergrondkoortjes en driftige swing, denk daarbij aan de danseressen uit de Limbo clip. Ongelofelijk knap samengesteld, alles valt prachtig samen en swingt tot op het bot.


Send in the clowns, de al veel gecoverde evergreen voelt hier als een vreemde eend in de bijt, maar kan ook zo doorgaan voor Vintage Ferry. Het nummer zie ik wel op Frantic passen.
Het wordt ondersteund door een wat zangerige muziekpartij met harpen en veel strijkers.
Een groei briljant…

Johnny and Mary van Robert Palmer krijgt hier de Ferry treatment en wordt daardoor spannender en hypnotiserende dan het origineel. Een stuwende synthesizer geeft de toon aan. Nou heb ik natuurlijk meer met de stem van Ferry. Maar het wordt hier echt beter van naar mijn idee.

Ik hoop zeer dat onze ouder wordende meester nog in staat is -om tussen al het toeren van de laatste jaren- ons nogmaals te verrassen met zo’n prachtig album.
Een dikke 5 *****

Voor mij is dit een van Bryan Ferry's mooiste albums.

De plaat wordt vaak vergeleken met Boys & Girls, dat gaat voor mij niet op. B&G ligt echt in het verlengde van Avalon en maakte ook direct goed duidelijk dat Ferry eigenlijk Roxy was in de tweede periode.

Veel mensen vinden de eerste vijf albums totaal anders, maar ook daar kan ik mij niet in vinden.
Ja bij die eerste vijf platen was er sprake van een enorme avant-gardistische gedrevenheid een stel jonge, bevlogen en zeer getalenteerde mensen van de kunstacademie die toevallig ook nog eens goed konden musiceren lieten de wereld versteld staan en schudde de hele boel een beetje op.

Ferry in de tweede periode en helemaal in zijn solo-vervolg (want de eerste soloalbums dateren ook vanaf de vroege jaren '70 en gingen gelijk op met de Roxy albums) heeft een eigen, meer uitgebalanceerde stijl ontwikkeld en dat vind ik erg knap aangezien vrijwel al zijn nummers direct herkenbaar zijn als Bryan Ferry.
Hij zorgt nu al vele jaren lang voor absoluut de mooiste song intro's. Daarin kent hij voor mij geen gelijke.

Dit album vind ik ook veel sfeervoller dan B&G die over de hele lijn eenzelfde chique inslag heeft, terwijl hier meer de melancholie en latin invloeden opvallen.

Limbo is natuurlijk een droomopener, gelikt en geraffineerd.
Kiss en Tell is Ferry's persoonlijk klasse-vendetta tegen Jerry Hall -die hem inwisselde voor Mick Jagger om en nabij 1976) de stuwende drums in de opening knallen de boxen uit.
The Right Stuff, weer een wereldnummer, swingend en opzwepend.

Het prijsnummer op dit album is voor mij de afsluitende titel track, wat een geweldig sfeervol nummer, de melancholie druipt er vanaf en de heerlijke zigeunerviool past er perfect in... ik draai dit nummer een paar keer per jaar.

De overige nummers zijn absoluut goed, maar missen net The Touch die de heir genoemde nummers wel hebben. Maar al met al vind ik dit echt een album uit de bovencategorie, zo worden ze maar zelden gemaakt.

De hoes is overigens de vlag die de lading volledig dekt, ook beeldschoon!

Dit tijdloze album van Bryan Ferry is de lakmoesproef dat zijn naam synoniem is voor Roxy Music.

Natuurlijk hebben Phil Manzanera, Andy Mackay en in de beginjaren Bryan Eno ook de nodige artistieke hoogstaande bijdragen geleverd aan het Roxy oeuvre, maar Ferry is/was de absolute kapitein op het schip.

Avalon, het is hier vaak genoemd, is de duidelijke voorloper, dat hoor je vooral aan de geweldige intro's van veel nummers zoals: van Avalon's The Main thing <. en de link met >. The Chosen one op B&G.

Ik kan geen zwak nummer ontdekken op deze plaat, van het begin tot het einde is het een uiterst smaakvolle, boeiende, broeiende en stijlvolle collectie songs.

Slave to love is natuurlijk een perfect nummer als single, evenals Don't stop the dance. In beide nummers is een geweldige roll voor de ritme sectie en de bassen weggelegd.
WIndswept is het meest opwindende nummer prachtig opgebouwd en Ferry zingt het met een mateloze overgave.
Boys & Girls, als mooi ingetogen en rustige ballad het meest stijlvolle.

Deze duidelijke signatuur heeft Ferry op veel albums hierna verder uitgewerkt, vaak mooi, soms iets minder.

Ook een opmerking over de buitengewoon mooie en geslaagde cover is hier wel op zijn plaats.
Een prachtige klassieke filmpose, een verstild frame gevangen in de tijd.

Er zullen nog veel albums volgen maar zelden een die zo coherent was wat betreft sfeer, composities en kwaliteit. TIJDLOOS MOOI!

Een Ferry album vol Dylan-songs die een volledige Ferry make-over krijgen.
Dat pakt over het algemeen goed uit met daarbij de aantekening die al meerdere mensen hier maakten dat de keuze van de nummers aan de voor de hand liggende kant is gebleven en dat is jammer.

Ik haf Ferry graag bijvoorbeeld : 'Changing of the guards' horen uitvoeren (Patti Smith heeft dat nummer prachtig gecoverd) of 'one more cup of coffee' van het Desire album.

Ik volg Ferry en Dylan al vele decennia lang en ben dus bekend met het werk van beide heren. Hun muziek wordt gekenmerkt door een grote mate van eigenheid. Dylan -die van oorsprong als protestzanger werd neergezet- heeft zijn muzikale idioom altijd bescheidener gehouden dan Ferry, waardoor zijn songs ook altijd meer laveerden tussen singer/songwriter songs en licht rockende/blues songs.
Ferry is veel meer een pop-rock musicus met uitstapjes naar crooner-songs en ballads.
Wat zijn interpretatie van de Dylan songs interessant maakt is dat hij de nummers door andere arrangementen en instrument gebruik volledig naar zich toetrekt. Enkel de melodielijnen en teksten blijven overeind en herkenbaar als van Bob Dylan.

De nummers die door Ferry zijn bewerkt worden daardoor totaal anders qua beleving, rijk georkestreerd en / of van een stevige rockbodem voorzien.
Een aardig detail is dat bij beide heren de stem door d loop der jaren aan erosie onderhevig is geweest, wat leidt tot wat hevige en korrelige zangpartijen die in sommige nummers daardoor voor een meerwaarde zorgen. Ook brengt Ferry meer koorwerkjes en meerstemmige zang in de nummers.

Door de keuze van de nummers biedt dit album diverse stijlen, het opent met een blues nummer (zelf heb ik vrijwel niets met blues) maar Ferry zet er een rock-achtige bodem onder en ook de castagnetten die gebruikt werden op Ladytron zijn onder het stof uitgehaald.

Ook al is het een veelgecoverd nummer, toch vind ik Ferry's uitvoering van 'The times they are a changing' wel iets toevoegen.

'Knockin on heavens door' met subtiele koortjes en een mooi geluidstapijt met aandacht voor de gitaar en de mondharmonica die daar een duet overheen spelen.

Uitschieter vind ik zelf "Positively 4th street', dit zingt Ferry zo mooi en gevoelig, zoals ik hem graag hoor.
Na wat opvulwerk volgt het mooie 'Gates of Eden', prachtige arrangementen die het nummer mooi inkleuren.

De afsluiter 'All along the watchtower' kan ik zeker waarderen, ook al hoor ik het liefst de onvolprezen Jimi Hendrix versie, die ruw en ongepolijst is. Maar ook hier weet Ferry er zijn onmiskenbare stempel op te drukken waardoor het een heel lekker stuwend nummer wordt.

Al met al een geslaagd Dylan-cover album. Ik heb ten tijde van het verschijnen in een van de Engelse bladen een quote gelezen van de oude bard zelf die zei dat hij wel een slechter was gecoverd en dit wel kon waarderen.

Waarvan acte.

Na het -in mijn ogen- geslaagde uitstapje As time goes by- a trip down memory lane-komt Ferry in 2002 met zijn eerste album in de nieuwe eeuw gevuld met "eigen" Werk en een enkele cover. (twee van Bob Dylan, zijn grote leverancier voor goed songmateriaal).

En om direct met de deur in huis te vallen: het is een SUPER album!
Ook dit keer wist Ferry een legioen aan perfecte muzikanten om zich heen te verzamelen om tot het beste resultaat te komen, echter geen van de oude Roxy Music mede-bandleden geven hier acte de presence. En dat is opvallend aangezien ze nog wel met elkaar tourden in die tijd.
Wel heeft Roxy kompaan van het eerste uur Brian Eno meegeschreven aan de laatste track.

Hieronder ga ik even langs de opmerkelijke nummers die dit album tot een feest voor de trommelvliezen maakt:

De opener: It's All over Now, Baby Blue ( een van de nummers van zijn Amerikaanse collega is Vintage Ferry in de jaren 70. Strak en goed geproduceerd.

Crue: zou een Roxy Music nummer geweest kunnen zijn, geweldig qua tekst en muzikale gedrevenheid.

Goddess of Love: een swingende aubade aan Marilyn Monroe, catchy, knipperend en tijdloos, mede geproduceerd door Dave Stewart (Eurythmics).

Don't Think Twice, It's All Right: in mijn oren de beste cover die Ferry ooit heeft gemaakt van een Dylan song, om te janken zo mooi...

Nobody Loves Me: ook een monument van een song, beeldschoon.

Fool for Love: Ook dit had een Roxy Song kunnen zijn. Weergaloos....

Hiroshima: Onheilspellend, melancholieke en een "wall of sound", met een hoofdrol voor diverse gisteren....

One Way Love: een ultieme popsingle, die volgens mij nooit op single is verschenen, ook hierin de herkenbare producershand van Dave Stewart.

I Thought: een prachtige compositie geschreven door Bryan F. en Brian E.
Ook hier een melancholische ondertoon maar prachtig gearrangeerd en uitgevoerd....
Afsluiter van Frantic, een absoluut Statement in het oeuvre van Bryan Ferry.

Ferry wijkt qua cover behoorlijk af met In Your Mind, de Amerikaanse-Miami Vice achtige hoes is duidelijk voor over de landsgrenzen bedoeld.

Het album opent met het stevige 'This is tomorrow', tevens de eerste single, een typisch up tempo Ferry nummer met lekkere koortjes en swingend refrein.

"All night operator" doet me qua sfeer denken aan Country life, het Roxy album van drie jaar daarvoor, met name het refrein heeft de Roxy-hoekigheid.

'One Kiss' kon mij in de zeventiger jaren totaal niet bekoren, maar nu ik het voor de eerste keer goed met de nieuwe Air-pods hoor, moet ik zeggen dat het toch wel een lekker nummer is.

"Love me Madly again' is ook meer een Roxy nummer. Ik vermoed dat Ferry na Siren nog wel het een en ander in the vault had liggen waar hij op een later tijdstip mee naar buiten kon komen...
Stevige gitaren die we vaker hebben gehoord in dit soort nummer en ook hier de onmiskenbare koortjes.
Ferry zingt met zijn 'gevoelige' kant dit nummer, de parel van kant A.

'Tokyo Joe', is niet aan mij besteed. een opvullertjke

'Party doll' vind ik daarentegen weer vintage Roxy Music, kan zo op Country life ook....

'Rock of ages', prachtig intro met subtiele opbouw, op het moment dat Ferry invalt wordt het rustiger, in het refrein een heel ander koortje dat we gewend zijn van Ferry, het gaat zelfs een beetje richting soul....wat een duidelijke meerwaarde aan het nummer geeft.

'In your mind' de afsluiter van dit relatief korte album (krap 36 minuten) heeft een heel oorspronkelijke sfeer, het is een melancholiek nummer, wat zeer gedreven wordt gespeeld. Prachtig.

Ik ken MM al vele jaren maar ben pas veel later member geworden en nog weer veel later mijn meningen gaan schrijven. Het leuke daarvan is dat je muziek die je zo lang kent soms na lange tijd weer grondig gaat beluisteren en tot nieuw inzichten en conclusies komt.

Bij Ferry moet ik zeggen dat het me helemaal niet tegen valt, maar hij si dan ook een perfectionist.
Dit album vond ik altijd zo zo maar nu na 43 jaar dringt de schoonheid van dit album in alle hevigheid tot mij door.

Ik blijf het een album voor de Amerikaanse markt vinden maar het heeft toch absoluut de Ferry-Roxy touch waar ik helemaal voor ga.

Dit heb ik altijd -al vanaf het moment van uitkomen- Ferry's meest bizarre album gevonden.
Dat kwam door de vreemde mix van covers, eigen werk en oude Roxy Music nummers in een nieuw jasje
(sort of - director's cut).

Eerst een groot compliment: Ferry zingt op de toppen van zijn kunnen. Van ingetogen (Casanova) tot opzwepend (The Price of love en de titeltrack)

Let's stick together werd een terechte monsterhit een nr.1 in diverse landen. En nog steeds zal het menig seventies party naar hogere sferen brengen.
Jerry maakte na haar cover appearence op de hoes van Siren nu ook haar clip-debuut in de bijpassende videoclip, wulps kirrend in een tijgervel bracht ze menig mannenhart op hol.
Ook in de Price of love clip figureerde ze nog alvorens over te stappen op een leven als Mw. Jagger.

De nieuwe bewerkingen van vintage Roxy nummers (vier van het debuut album) heeft mij altijd bevreemd.
'Sea breezes' vind ik niets toevoegen in deze vorm. 2HB klinkt voller en is mooier geproduceerd, waardoor er iets voor te zeggen valt.

Maar ' Chance meeting' is altijd een favoriet van mij geweest op het debuut. Die vind ik daar dus ook beter passen en ik hoor ook niet een significante verbetering...

'You go to my head' heeft een spannende bewerking gekregen d drum en de blazers hebben prominente rollen en Ferry zingt heel ontspannen.

'The Price of love' opent met een vette trompet en heeft ook weer een swingend koortje en laat Ferry op mondharmonica horen.
Re-make/Re-model is een uiterst zwakke rip off van het origineel, een volledig overbodige nieuwe versie!
Luister na deze versie eens na de versie die het debuutalbum van Roxy Music opent, in die laatstgenoemde wordt je volledig uit je stoel geblazen, de band speelt daar super op elkaar ingespeeld, met ieder een solo en Brian Eno tovert de meest bizarre geluiden uit zijn synthesizer en Ferry zingt super daarbij is die finalen het nummer hoogst origineel.

Ten slotte, ook de enige hoes waarop Ferry voorzien is van een snor, het geeft hem iets louche, afwijkend van het dandy imago, meer nachtclub...
maar kort daarna werd hij steeds meer de stylish gentleman, de rol die hem past als geen ander.

Twee jaar na Taxi verschijnt dan eindelijk Mamouna, het album waar Ferry zes jaren aan heeft gewerkt, zo intensief dat hij er een soort van writersblock aan over heeft gehouden. Oorspronkelijk zou het album Horoscope heten.
Productioneel zat hij op enig moment zo vast, dat hij niet verder kon... intussen wilde de platenmaatschappij ook wel wat meer output dan enkel eigen creatieve erupties.

Daarom werd besloten het roveralbum Taxi tussendoor op te nemen en uit te brengen, het bleek later een heel goede zet. Het heeft Ferry duidelijk goed gedaan om aan de slag te gaan met bestaande nummers en die te voorzien van zijn subtiele, super gestroomlijnde signatuur...

Het gaf hem ook duidelijk weer energie en zin om zijn "eigen" album te voltooien.
Met behulp van veel oud gedienden en muzikale vrienden is Mamouna het resultaat.
Naast Phil Manzanera en Andy Mackay, zijn oude Roxy Music collega's, maakte ook Bryan Eno weer zijn entree om mee te werken aan een van de nummers.

Dat leverde een uiterst verzorgd en doordacht album met weer geweldige intro's en muzikale vondsten op.
Sommige mensen hier hebben moeite met zijn ouder wordende stem, maar zelf vind ik het juist wel een meerwaarde toevoegen (ik heb dat hetzelfde met stemmen als van Leonard, Cohen, Bowie en Bob Dylan).
De manier waarop hij zingt op Your Painted smile vind ik geweldig.

Op zicht vind ik op dit album minder aansprekende songs staan dan op Boys & Girls en op bete Noir, maar de aandacht en finesse die hier aal iedere song aan zich is besteed maakt veel goed.
Er wordt geweldig gemusiceerd door al de topkrachten en Ferry is als geen ander in staat om met al die mooie solopartijen een geweldig klanktapijt te weven.
Iets waar hij zich in de loop der jaren duidelijk heeft verdiept en zich eigen heeft gemaakt. het is helemaal goed te horen top Olympia, daar had hij ook de creme de la creme die bepaalde passages voor hem speelden, daarna sloot hij zich tijdenlang in de studio op om de mooiste composities te "smeden".

Een nummer als Which way tot turn had ook zo op Olympia kunnen staan. Prachtig gezongen ook.....
Menigeen ontdekt de schoonheid van dit album na enige tijd, zelfs nadat het een tijdje is weggezet en weer gedraaid wordt. Zo ging het bij mijzelf ook eerlijk gezegd.

Ik zie wel dat Ferry zijn best heeft gedaan ook om de uptempo nummers af te wisselen met de meer gedragen songs. En zonder enige twijfel hoor ik zelf hierin menig oude Roxy Concept.

Ook op dit album staan geen zwakker nummers, wel groeibriljanten...

Ferry zingt echt heel mooi, luister door de koptelefoon naar Chain reaction of Which way to turn. En ook de gitaren zijn waanzinnig goed aan bezig op dit album.
Terwijl dit niet mijn favoriete instrument is

Tenslotte: Iemand hierboven schrijft : de eerste keer zonder zijn eigen gezicht op de hoes, maar dat is niet waar, Boys & Girls had ferry ook niet op de front cover.
Zelf heb ik betere hoezen gezien van Ferry, dit is voor mij een "oud Engels schilderij".
Echter een mooie verpakking van een nog mooiere inhoud!

Zelf heb ik Bryan Ferry vanaf het begin (Roxy Music 1) gevolgd.

Wat ik mij herinner uit publicaties destijds over het cancelen van Horoscope in -ik dacht 1992- is dat opname-moeheid eraan ten grondslag lag.
Vanaf zijn voorgaande album Bête Noire had Ferry jarenlang geschreven, gewerkt en geschaafd aan het materiaal van de opvolger, ingegeven door zijn grote drang naar perfectie.
Daardoor was hij op een punt aangekomen dat hij het materiaal zo als het toen was in één keer in de ijskast heeft geplaatst.
Aangezien de platenmaatschappij ook in zijn nek hijgde heeft hij toen in een razend tempo een aantal covers opgenomen voor het "tussen" album Taxi, alle songs voorzien van het geweldige Ferry-sausje!

Dit leverde enkele tijdloze en geraffineerde "nieuwe" songs op zoals o.a. een nieuwe versie van 'I'll Put A Spell On You' van Creedence Clearwater Revival. Dit leek door de wijziging van het tempo en voorzien van totaal ander arrangement een geheel nieuw nummer.
Op het moment van de release was al duidelijk dat Bryan Ferry dit leverde als een douceur voor de platenmaatschappij, om de heren daar in hun in drie-delig-grijs gerust te stellen. Want de budgetten waren inmiddels ruimschoots overschreden.
Ferry zei ook in interviews dat hij hoopte dat een tijdelijke afstand van het materiaal waar hij zich zo intensief mee bezig had gehouden wellicht nieuw zuurstof zou toevoegen.

Direct na de release van Taxi, ging hij verder met dat materiaal wat uiteindelijk zou leiden tot Mamouna.
Een album dat een zekere rijpingstijd nodig heeft om zijn schoonheid volledig te laten uitkomen.

Met Horoscope ben ik blij, het heeft een andere sfeer die niet onderdoet voor Mamouna.

Drie jaar na het Dylan-covers album Dylanesque, maakt Bryan Ferry zijn legioen volgers heel blij met een nieuw persoonlijk album, met veel eigen werk en enkele prachtige covers.

Er hangt een klein wrang randje aan Olympia, want op dit album staan de nummers waar hij in de studio met zijn oude bandleden aan heeft gewerkt met de bedoeling een nieuw Roxy Music album het licht te doen zien. De meningsverschillen over welke kant het op zou moeten gaan en de muzikale koers die ieder in gedachten had bleken onoverkomelijk en onverenigbaar. Ferry hakte op enig moment de knoop door en heeft besloten het door hem ingebrachte materiaal voor zijn nieuwe solo album te gebruiken. Indirect zou je dit dus een half Roxy Music album kunnen noemen. Schrale troost is dat zijn oude companen -waaronder Eno- op diverse nummers meespelen.

Het album zelf biedt een vol en rijk geluid, sommigen zullen het “over” geproduceerd noemen, maar ik vind het heel goed gedaan, Na diverse luisterbeurten -vooral met de koptelefoon op- hoor je nog nieuwe elementen in de nummers. Er worden soundscapes en gesproken samples gebruikt die ook vervreemdende effecten opleveren. Verder veel strijkers, goede percussie en soms wel vier of meer gitaristen op 1 song en natuurlijk de onvermijdelijke koortjes.

Er is een keur aan grote namen aangetrokken om dit album zo bijzonder te maken naast de oud Roxy Music leden o.a.: David A. Stewart (Eurythmics) Groove Armada, Dave Gilmour, Scissor Sisters, Nile Rodgers, Jonny Greenwood (Radiohead) and Flea.

Het nummer opent met het zwoele ‘You can dance’, een typische productie van deze tijd, zeker als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld Limbo uit de Bete Noir periode. Dan wordt de evolutie in het produceren goed duidelijk. Ferry zingt vlot en is goed op dreef in dit nummer.

‘Alphaville’, opent ook subtiel met een piano en pratende stem totdat ineens de volledig band tegelijkertijd invalt, Ferry zingt hier met een andere stem als bij de opener. Er wordt een mooi en zeer divers klanktapijt geweven…

Heartache by numbers heeft een speciale vibe, een zekere urgentie waarmee Ferry zingt.
Het refrein is fris en open met mooie stemmen in het koor. Scissor sisters hebben hier aan bijgedragen.

‘Me oh my’ de eerste track die door Ferry alleen is geschreven brengt mij qua sfeer terug naar Roxy’s Flesh & Blood, maar had ook zo op Bete Noir kunnen staan, ook omdat dit nummer ‘opener’ klinkt, minder vol dan de vorige nummers.

‘Shameless’, de track waaraan ook Groove Armada heeft meegewerkt, was het album als dance track al vooruit gegaan. Het is zeker niet mijn favoriet, ik vind het een vrij rommelig nummer.

‘Song to the Siren’ van Tim Buckley, is voor mij het hoogtepunt van Olympia, Ferry zingt hier zo gevoelig, in het begin ondersteund door de prachtige hobo van Andy McKay. Het nummer is rijk gevuld met diverse instrumenten die prachtig gemixt zijn, bloedstollend mooi!

No Face, No Name, No number, maakt na dit hoogtepunt een beetje een fletse indruk. Het is wat tam in vergelijking met de rest van de tracks.

‘BF Bass’ (Ode tot Olympia) geschreven samen met Phil Manzanera, maakt dit tot een echt Roxy nummer, ik denk dat het op een groepsalbum net zo had geklonken, maar wel een sfeer van voor het Avalon tijdperk, meer Stranded. Een lekker fel koortje in het refrein.

‘Reason or Rhyme’, is een onvervalst Bryan Ferry nummer, chique en gedistingeerd zingt hij hier met een mooie pianobegeleiding naar een prachtig instrumentaal middendeel.
Ook hierin weer vreemde stemmen op de achtergrond die voor aparte klanken zorgen.

‘Tender is the night’ is een subtiele finale, Ferry declameert meer dan dat hij zingt. Het is een melancholisch nummer met een cabaret-achtige sfeer.

Er staan twee extra tracks op de luxe versie: Lennon’s “Whatever gets you through the night’ , dit past qua sfeer goed op het album, maar had ergernis in het midden moeten staan van de tracklist.

‘One Night’ is meer de Ferry van The Bride stripped bare, een trip down memory lane.
Beetje een vreemde eend in de bijt.

Al met al is dit wel een van mijn favoriete Ferry solo albums, samen met Bete Noir en Boys & Girls.
Een album dat na veel draaibeurten nog verrassingen prijsgeeft door de rijke arrangementen.

CHIEP, een vraag: A Fool For Love is een track op het Frantic Album, of betreft het hier iets geheel nieuws? Ik vermoed een nieuwe interpretatie....

Het is zonder meer een prachtige verzameling songs! En IntoMusic, dit is zeker een goed document om verder kennis te nemen van Bryan Ferry's oeuvre.
Maar de samenstelling is natuurlijk -zeer- beperkt en aan persoonlijke smaak onderhevig.

Ik mis veel van zijn 5 ***** nummers (eigen composities!!) van zijn laatste echte album met origineel materiaal (Avonmore uit 2014), staat hier enkel op de 1e cd (Best Of) de Robert Palmer song Johnny and Mary , terwijl bijvoorbeeld Driving Me Wild, van hetzelfde album daar mijlenver bovenuit stijgt.

Van het album Bête Noir staat enkel het het super gave Kiss and Tell op deze Best Of. (wat een intro mensen, met die bas die invalt...) Maar waarom niet ook The Right Stuff ?

Zijn grotendeels met 'eigen' materiaal gevulde en overigens prachtige Frantic, uit 2002, komt er denk ik nog het meest bekaaid van af, geen van de single's als Goddess of Love (over Monroe) of One Way Love, of Dylan's Don't Think Twice, zijn hier toegevoegd. Jammer maar helaas...

Op cd 2- en-3, staan er van bovengenoemde albums nog wel summier wat tracks, maar dat had royaler gekund, graag had ik daarvoor The Orchestra CD ingeruild.

Als leider van de beste Engelse band ooit, Roxy Music, en gevolgd door zijn uitgebreid opgebouwde solo-oeuvre daarna, hoeft Bryan Ferry zich natuurlijk voor niemand meer te bewijzen. Qua diversiteit en signature is hij samen met Bowie een van de smaakmakers geweest die de Engelse muziek in de late 20e eeuw en de vroege 21e eeuw een gezicht én geluid heeft gegeven.

Het stemt mij blij dat deze prachtige uitgave er nu komt (ik koop het als completist wat betreft RM - BF) voor het boekwerk, de samenstelling en de tracks die ik nog niet had. Maar het stemt mij aan de andere kant droevig wanneer het besef doordringt dat er wellicht niet zo heel veel meer zal worden toegevoegd aan deze bijzondere canon.

Gezien zijn -helaas enkel digitale- release van de EP met vier oude covers (Love Letters) uit 2022, is mijn hoop nog niet helemaal vervlogen... Maar ik heb op andere forums wel gelezen dat hij veel moeite heeft bij het nog zelf schrijven van teksten en dat ook de kwaliteit van zijn stem hem steeds meer in de steek laat.
Dat zou de hoofdreden zijn van het uitblijven van 'nieuw' werk.
Toch mag ik hem als 'krasse knar' nog graag horen, ook de stemmen van Dylan en Cohen vond ik bij het ouder worden nog steeds interessant en aangenaam. Het is maar hoe het productie technisch gezien wordt gebruikt. De manier hoe de producer Leonard Cohen's stem op zijn laatste album You Want It Darker gebruikte vind ik fenomenaal.

Ongeveer tegelijkertijd met het uitkomen van deze prachtbox komt ook de onvolprezen Roxy Music gitarist
(van het eerste tot en met het laatste uur) Phil Manzanera met een oeuvre overzicht van zijn muzikale loopbaan tijdens én na zij Roxy Music periode, Phil Manzanera : 50 Years Of Music, ook een prachtige box, met 11 cd's, en ook een boekwerk van 100 pagina's, en een cd met rarities en op al de album cd's extra tracks. Een buitenkans voor de liefhebber van de soort...:-)

De cover van de box is smashing, daar waar Ferry heeft gekozen voor zijn onmiskenbare Gentleman style, komt Manzanera met een Iconische Warhol-achtige afbeelding met zijn beroemde Vliegerbril (uit de For Your Pleasure - periode.

Beide boxen zijn iets om naar uit te kijken!

Waarschijnlijk een van de laatste concerten van de grote Maestro.

De tracklist is gevarieerd met een aantal stevig ingekorte tracks om zoveel mogelijk nummers te kunnen spelen.

In deze nadagen klinkt Ferry's stem nog enigszins acceptabel, maar het is toch ook goed dat hij een klasse band om zich heen heeft verzameld.

Out of the Blue met de geweldige vioolsolo blijft mooi, alhoewel deze versie het wel aflegt tegen de onvolprezen openingsuitvoering van live album Viva Roxy Music, daar betreft het de allerbeste opening van een concert ooit en giert de viool van Eddie Jobson aan het eind als een overvliegende straaljager.

Maar op dit live album van een concert dat 45 jaar later plaatsvindt is er ook genoeg moois te horen.
De spanning in The Bogus Man blijft goed overeind en het koorwerk is goed toegepast. En ook hier vind ik Ferry echt goed zingen.

In Limbo is goed te horen dat de band goed op elkaar is ingespeeld, het klinkt wel iets tammer dan de vlammende uitvoering op Bête Noire.

Just Like You, een oude Roxy klassieker uit de Stranded periode wordt ook fraai gezongen.
Evenals Your Painted Smile, met een mooie rol voor de gitaar.

Don't Think Twice … Blijft voor mij Ferry's mooiste Dylan cover, waar in deze uitvoering de mondharmonica een belangrijkere rol krijgt dan de vleugel.

Bij Dance Away klinkt het geheel wel ineens wat dynamischer en lichter, de castagnetten klepperen helder door de boxen. Ook het opvolgende Avalon krijgt hier een prima uitvoering.

Enerzijds vind ik het ook dapper dat hij een nummer als Streetlife hier live speelt, het stamt uit een periode waarin hij fier, flashy en fel voor het voetlicht trad (1973) en die fase ligt wel achter hem, maar toch blijft er een aangename song over anno 2020.

De laatste drie songs zijn alle drie een trip down memory lane, lang vervlogen tijden die hier herleven.
Virginia Plain, waar het voor Roxy Music ooit allemaal mee begon krijgt hier een eigentijdse jas disgoed past.
Instrumentaal klinkt het ook nog steeds lekker. Maar het toont tevens aan dat de originelen tot het beste behoort uit de moderne muziekgeschiedenis.

Editions of You (die songtitel blijft meesterlijk) is een van mijn favorieten van For Your Pleasure, het krijgt hier de rol van uitsmijter en ik hoor dat de band hier heel gedreven speelt, de sax en toetsen brengen een heel smaakvol en het koortje geeft aan: partytime !

Er worden nergens geluidsbarrières doorbroken maar het werk wordt smaakvol en sophisticated gebracht, zoals we van deze heer van stand gewend zijn. Maar hier en daar wordt de felheid van vroegere dagen wel enigszins gemist, zoals bij Same Old Scene. Daarbij klinkt de productie soms wat dof, daarin sluit ik mij wel aan bij Rainmachine. Maar de diversiteit in de tracklist, een doorsnede van het hele oeuvre van Ferry solo en zijn band Roxy Music maakt dit toch tot een hele genietbaar live album. Daarbij klinkt het publiek dermate enthousiast dat het ter plekke in The Royal Albert Hall vast een feestje met hoofdletters was.

Het slotapplaus zegt genoeg….Ik had er graag bijgeweest….

Er zit vijf jaar tussen het vorige Album: Bete Noir van Ferry (met voornamelijk eigen werk) en Taxi.
Ferry was al een tijd bezig met Mamouna maar zat volgens eigen zeggen volledig "vast".
Aangezien de platenmaatschappij toch ook andere belangen heeft dan enkel creatieve output werd besloten de tijd tot de release van Mamouna te overbruggen met een coveralbum.

Dit heeft Ferry duidelijk weer de goede weg op geholpen, want Mamouna kwam niet veel later alsnog uit.
Ook werd gemeld dat Ferry met plezier aan Taxi heeft gewerkt, nou zijn covers bij hem altijd in goede handen is al eerder gebleken.

De keuze van de nummers is heel divers, toch weet Ferry er volledig zijn eigen geëngageerde stempel op te drukken. De opener "I'll put a spell on you is" is vooral groot geworden in de rauwe -en voortreffelijke- versie van Creedence Clearwater Revival. Maar deze nieuwe versie van Ferry heeft mij zeer aangenaam verrast. Luister er vooral een keer naar met een goede koptelefoon op (en ga dan vooral het hele album door en je hoort veel meer diversiteit).

Maar er staat nog veel meer moois op dit album. Al de covers hebben het onmiskenbare stempel gekregen waarvan Ferry ook zijn eigen nummers voorziet. Op die manier trekt hij deze songs ook zijn eigen oeuvre in.
Het album is weel een groeibriljant, pas na meerdere keren draaien vallen meer details op.

Taxi, de titeltrack is een fraaie jazzy ballad, waarvan de sfeer goed aansluit bij de prachtige hoesfoto.

Als "tussendoortje" voldoet dit album zeker aan de kwaliteitsnormen, een fijne late-evening of zondagochtend album....

Nadat Roxy Music in 1975 een pauze in heeft gelast om de diverse bandleden de kans te geven zich te oriënteren op andere projecten, heeft Ferry in drie jaar tijd ook drie solo albums uitgebracht.
En in mijn beleving drie totaal verschillende albums, waarvan 'The Bride stripped bare' mijn favoriet is.

Een geweldige titel voor het album dat ook staat voor zijn Coup de Grace, want hij had nog een rekening te vereffenen met Jerry Hall die het jaar er voor Mick Jagger lieve aan haar zijde zag dan de Engelse gentleman.
Hij kijkt ook niet bepaald vrolijk op de hoes.

Het Album herbergt old fashioned rock songs en een enkele ballad en gelukkig ook nog wat materiaal waarin we duidelijk de meesterhand van Roxy Music herkennen.

'Sign of the times' is een lekkere opener, gevolgd door het prachtige 'Can't let go' met een subtiel intro.

Aan het einde van plaatkant A (heb dit album voor de cd eerst jaren op vinyl gehad) staat het Roxy-achtige 'When she walks in the room' dit nummer ademt voor mij een Strandes-achtige sfeer en had zo op dit album kunnen staan.

'What goes on', was destijds de eerste single die van het album werd getrokken, een bescheiden hitje. Ik vind het zelf meer een dertien in een dozijn nummer....

Carrickfergus een oude Engelse traditional die vaak door heel diverse artiesten is gecoverd vind ik hier wel een mooie bewerking krijgen, heel subtiel met de akoestische gitaar. Verbluffend hoe goed Ferry's stem hier nog was.

'That's how strong my love is' is een typisch Ferry-Roxy nummer en hadden ze beter op singel kunnen uitbrengen dit is minder mainstream en heeft -denk ik- meer hit potentie. Ferry zingt ook hier erg mooi. Lekkere blazers ook in het refrein. en bij de bridge. waar er ook nog een vette sax bij komt.

Het album eindigt met 'This island Earth', briljante titel en ook hier horen we duidelijk de Roxy invloeden met name in het intro en in de manier van zingen, hoge en lage tonen wisselen hier constant....
Spannende muzikale begeleiding die het nummer ook iets onheilspellends geven.

Een album met diverse gezichten, diepgravende teksten over de (verloren) liefde en het leven.

een mooi document in de tijd....

Waarom maakte Ferry in 1973 van zijn debuutalbum, dit coveralbum, nou gewoon omdat hij daar erg veel zin in had. Zijn avant-garde popmuziek kon hij al goed bij Roxy Music kwijt.

Het pleit voor zijn veelzijdigheid en klasse dat hij een project als "This foolish things" op dat moment in zijn carrière uitbrengt. En er later in zijn muziek loopbaan mee doorgaat (ATAP - Let's stick together deels - Taxi)
Al de nummers die hij graag covert krijgen zijn eigen signatuur mee, met eigen arrangementen en leuke vondsten.

Hij zingt met duidelijk plezier de sterren van de hemel, met zijn hoogsteigen timbre en geluid.
De opener is een Dylan classic, die nu ook een Ferry classic is geworden.

De songs beschrijven een tijdsbeeld van de jaren 30 (These fooolish things) tot de jaren 70.
Het leuke is ook dat dit album voor een op en top Engelsman als Ferry een buitengewoon Amerikaanse inslag heeft op sommige momenten zoals in ('Piece of my heart') en in de Beach Boys : Don't worry baby.

Ook regelrechte rockabilly : " Baby I don't care, leuk gebracht maar not my cup of tea....

Aardig is de cover van 'Sympathy for the deel' die hij een eigen sfeer mee geeft. maar een ander prijsnummer is : "I love how you love me", met die typisch jaren 50 sfeer.
"Loving you is sweeter then ever" geeft hij een Roxy sfeertje mee....en dat doet. hij hier heel erg goed.

De afsluiter "These foolish things" is een heerlijke late-evening ballad, met en bar rumour op de achtergrond en een jazzy blazer. Het refrein is heel erg 30 jaren, ik vraag me af of La Dietrich dit nummer ook op haar repertoire had?

Al met al een heel origineel album waarover Ferry zelf zei bij het uitkomen:

"It's a very catholic selection, I've given up trying to please all of the people all of the time. Some will like it for one reason, some for another. And some will presumably dislike it for the wrong reasons though I hope the general point of it will be understood. It's amusement value. I think."

En zo is het maar net!

Het laatste Bryan Ferry album tot aan vandaag de dag…

Het betreft hier een muzikale bewerking van veel van zijn bekende Roxy Music- en Solo album nummers. Het levert een fijne, fris en oorspronkelijk album op met een vette knipoog naar de jaren 20 van de vorige eeuw.

Een deel van de nummers is gebruikt voor de succesvolle en knetter dure serie BABYLON BERLIN. Een prachtig vormgegeven serie die zich afspeelt in de jaren 20.

Leuk is dat er op dit album geen synthesizers aan te pas komen en ook geen pc’s met tal van soundscapes en samples, Neen hier is alles oorspronkelijk met echte mooie instrumenten.
Met een hoofdrol voor de geweldige blazerssectie (trompet, trombone, sax en clarinet, maar ook de strijkers leveren prachtig werk.

Ferry’s stem leent zich uitstekend voor dit soort nummers, dat is ook al meermalen gebleken.
Het album opent subtiel met Alphaville, wat volstrekt onherkenbaar is op deze manier.

In Reason or Rhyme krijgen de blazers de vloer wat een aanstekelijk muzikaal swingend nummer oplevert.

Sign of time is zonder zang dito keer en krijgt een fris ragtime-behandeling.

Het prachtige Bitter-Sweet, hier de titeltrack, maar al eerder uitgebracht op Country Life van Roxy Music, herbergt nog steeds de melancholische sfeer die de oorspronkelijke versie ook al kenmerkte. Bryan zingt het met het nodige gevoel voor weltschmerz….

Zijn stem krijgt steeds meer iets hezigs en krakerigs, maar dat vind ik gezien zijn leeftijd en staat van dienst (al die vele life optredens de laatste jaren) logisch en het geeft wel een karakteristieke meerwaarde.

Dance Away wordt ook als instrumentale ~Ball Room floorfiller bewerkt….

Zamba met een ingetogen zingende Ferry is ook een smartelijk nummer, gedragen door voornamelijk strijkers en subtiele piano op afstand.Het heeft hier een hoog Bete Noir gehalte, erg mooi!

Hierop sluit Sea Breezes prachtig aan, in een langzamere versie dan het origineel en instrumentaal. Het krijgt daardoor iets heel ‘gedragens’. Totdat er halverwege -net als in het origineel- een tempo wisseling komt, waardoor het ineens een levendige uitstraling krijgt.

While my heart is still Beating, van Avalon, blijft overeind als een prachtige song. Door de melodie lijnen herken je het origineel, maar ook dit nummer krijgt the 20th-treatment en verwordt zo tot een prachtige 20-er jaren ballad. Ferry draagt het geheel.

Bitters end, van het Roxy Music debuut album, heeft de melancholieke sfeer behouden, castagnetten subtiel op de achtergrond.

Chance meeting, krijgt hier zijn derde bewerking. Het was eerder al van een nieuwe jas voorzien voor het Let’s stick together album. Hier krijgt het nummer iets dreigends, maar er zit ook een prachtige clarinet bijdrage in.

Sluitstuk is een bewerking van Boys & Girls, het titelnummer van een ouder Ferry album.
Dit nummer is voor mij bijna onherkenbaar, ja de melodielijn is overeind gebleven, maar het instrument gebruik is volledig anders.

Ferry is hier ondanks de eerder genoemde slijtage kenmerken toch verrassend goed bij stem.
En wat hier ook wel is gebleken; dat zijn songs onverminderd overeind blijven na al die jaren en na een volstrekt andere benadering en bewerking.

Diepe buiging voor de heer Ferry!