Kijk, dat de titeltrack een dikke 5 sterren zou opleveren was van tevoren al duidelijk. Met dit nummer bewijst Rush dat men Led Zeppelin gepasseerd is en kan wedijveren met bands als Genesis, The Who en Yes als het aankomt op episch, gelaagd, virtuoos en stevig. Sterker nog, 2112 verslaat voor mij zelfs tracks als Supper's Ready en The Musical Box, omdat het ook als verhaal zo ongelooflijk goed is. Ik heb in mijn eerste jaar als filosofiestudent nog speciaal Ayn Rand's Anthem aangeschaft om te kijken in hoeverre het overeen kwam met Rush, maar merk toch wel dat Peart er iets eigenzinnigers mee heeft gedaan en gewoon een hele toffe scifi-track heeft neergepend. Het is moeilijk om een absoluut hoogtepunt aan te wijzen, maar toch ga ik het proberen: die riff van The Temple Of Syrinx is een van de hardste stukken ooit uit de geschiedenis van de band (alleen geëvenaard door Cygnus X-1?) en zo verdomd opzwepend. De zang van Geddy Lee is maniakaal en bij vlagen agressief en het drumspel van Peart is ongeëvenaard. Lifeson's soleerwerk tegen het einde is ook niets minder dan briljant. Niets dan liefde voor het eerste echte meesterwerk van de band.

Dan nu de rest...

Ja, ook de tweede helft mankeert niets aan. Ik besefte me wel tijdens het beluisteren hier dat ik echt veel te weinig naar de tweede helft luister, omdat buiten A Passage To Bangkok me echt weinig was bij blijven staan. Dat is onterecht, want ook Twilight Zone en het prachtige Tears zijn ijzersterk. In het laatste geval vind ik de ballad zelf onkarakteristiek voor de band. Door de strijkers doet het geheel me eerder denken aan bands als The Moody Blues, Earth And Fire of wat een latere band als Blood Ceremony doet. Desalniettemin ondanks het feit dat het wat on-Rush aanvoelt, een ware tranentrekker. Over het geheel valt trouwens toch ook niet te ontkennen dat de band, mede door Lifeson's bij vlagen erg zware riffstructuren, hier een flinke basis legt voor het heavy metal-genre.

De tweede helft trekt het geheel echter alsnog iets naar beneden. Allemaal prachtige nummers, maar geen 5 sterren materiaal zoals de 11/10 van de titeltrack. Dit neemt niet weg dat 2112 de eerste ultieme klassieker genoemd mag worden en dat dit album een absolute verplichte aanschaf voor iedere progliefhebber is.

Tussenstand:
1. 2112
2. Fly By Night
3. Caress Of Steel
4. Rush

Een album dat met zich met gemak in een top 100 allertijden van beste albums bij mij zou vestigen. Werkelijk iedere track is voor mij een hit. Waar we echter het meest over kunnen uitweiden, zijn de twee epics Xanadu en Cygnus X-1. In het eerstgenoemde nummer blijf ik immer genieten van de tegenstelling in de twee refreinen (of leidende coupletten?)

To stand within the Pleasure Dome
Decreed by Kubla Khan
To taste anew the fruits of life
The last immortal man

Oh, de glorie van de geslaagde reis en het vinden van het eeuwige leven.

Held within the Pleasure Dome
Decreed by Kubla Khan
To taste my bitter triumph
As a mad immortal man

Oh, de wanhoop van de eenzaamheid van het vinden van het eeuwige leven. Lee gooit hier ook nog extra emotie in zijn laatste wanhopige uithaal bij:

Nevermore shall I return
Escape these caves of ice
For I have dined on honeydew
And drunk the milk of Paradise

Die afsluitende solo van Lifeson is ook wederom een waar genot om naar te luisteren. Zoveel vuur en passie, werkelijk fantastisch! Ook hoe Peart hier tekeer gaat op verschillende soorten bellen en xylofoons als aanvulling op zijn normale drumkit.

Cygnus X-1 is samen met enkele passages uit 2112 denk ik het hardste nummer dat de band ooit heeft uitgebracht. Helemaal als tegen het einde Lee helemaal losgaat onder Lifeson's enorm strakke gitaarriff met de volgende tekst:

Spinning, whirling
Still descending
Like a spiral sea
Unending

Sound and fury
Drown my heart
Every nerve
Is torn apart

Hier horen wij de geboorte van progmetal. Hier hoor ik waar Fates Warning, Dream Theater, Opeth, maar ook Iron Maiden de mosterd vandaan hebben als het aankomt op snoeihard en virtuoos tegelijkertijd.

Niets mis met de rest van het materiaal overigens. Sterker nog, in tegenstelling tot 2112 vind ik de kortere nummers helemaal niet zoveel onder doen voor de twee epics. Closer To The Heart is met gemak een van mijn favoriete feelgood songs ooit. Maar toch blijven die twee langere songs net iets meer impact hebben heh.

De combinatie van snoeiharde (hard)rock en progressieve songstructuren komt hier in ieder geval compleet tot bloei. Wonderschoon album die bevestigt hoe ongelooflijk briljant de band is.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. 2112
3. Fly By Night
4. Caress Of Steel
5. Rush

Toch een stapje minder dan het vrij consistente Fly By Night. Buiten het feit dat I Think I'm Going Bald gewoon een raar buitenbeentje is, lopen de twee epics The Necromancer en The Fountain Of Lamneth net niet altijd even lekker. Dat wil overigens niet zeggen dat het geen fijne nummers zijn, maar de keuze om de stukken niet naadloos te laten aansluiten, zorgt ervoor dat ze bij vlagen stilvallen tussen de mooie stukken. The Necromancer is wel overduidelijk de beste song hiervan met prachtig psychedelisch gitaarwerk en toffe teksten. Opener Bastille Day laat de rockende Zeppelin-invloeden ook nog goed naar voren komen.

Caress Of Steel is gelukkig een lekker album waarbij de band veel probeert, maar nog steeds wat zoekende is en zodoende niet zo sterk is in zijn totaliteit als de voorganger. We weten wel allemaal wat deze experimenteerdrang aan volgend album heeft opgeleverd, dus een ramp zou ik het zeker niet noemen.

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Caress Of Steel
3. Rush

Het einde van een legendarische band, al was het volgens mij ten tijde van de release van Clockwork Angels niet duidelijk dat het uit elkaar gaan er toch aan zat te komen. Dit album was voor mij meteen een schot in de roos, waar Snakes & Arrows me maar niet kon pakken. Allereerst: de band was weer terug naar de scifi roots! Als afgestudeerd filosoof was ik sowieso blij verrast om in het steampunk verhaal verwijzingen naar Voltaire's Candide (en kritiek op Leibniz) terug te horen, maar ook de referenties naar William Paley's analogie van de Watchmaker (God) en Peart's overduidelijke kritiek hierop zijn fantastisch.

En de sound... oh manmanman de sound is fantastisch! Clockwork Angels heeft een moderne vibe die bij vlagen naar stevige progmetal neigt, maar heeft de avontuurlijke structuren van de jaren '70 en de warmte van de jaren '80 Rush. Die openingsriff van BU2B is heerlijk stevig en het opzwepende karakter van Headlong Flight zet aan tot headbangen. De prachtige tekst van The Wreckers en het melancholische karakter van Halo Effect brengen me in vervoering en Clockwork Angels gaat zoveel kanten op dat mijn emotionele spectrum daar bijna oververmoeid raakt. Wish Them Well heeft weer die sympathieke jaren '70 sound van een Fly By Night en The Garden is een prachtig rustige afsluiter.

Clockwork Angels was van tevoren al een serieuze kandidaat om mijn favoriete Rush album te worden, maar Signals gaat toch vanwege de emotionele status bij mij met het goud ervandoor en het mysterieuze en net wat meer speelse A Farewell To Kings pakt het zilver. Een bronzen status voor het laatste album van deze Canadeze demi-goden is echter alsnog een enorme winst, want ik ken geen enkele band die al zo lang bestaat en dan met het laatste album ineens alsnog een van mijn favorieten produceert. Van tevoren was het nog even spannend of Queen of Rush er met een hogere score vanaf zou komen, omdat beide bands voor mij constant hoge kwaliteit door hun veranderende sound heen blijven behouden. Welnu, Rush heeft een 4,24 en Queen een 4,25 gemiddeld. Het scheelt echt bijna niets.

Eindstand:
1. Signals 5*
2. A Farewell To Kings 5*
3. Clockwork Angels 5*
4. Permanent Waves 5*
5. Hemispheres 5*
6. 2112 4.5*
7. Grace Under Pressure 4.5*
8. Power Windows 4.5*
9. Fly By Night 4.5*
10. Moving Pictures 4*
11. Snakes & Arrows 4*
12. Hold Your Fire 4*
13. Counterparts 4*
14. Vapor Trails 4*
15. Caress Of Steel 4*
16. Rush 4*
17. Roll The Bones 3.5*
18. Presto 3*
19. Test For Echo 3*
Gemiddelde: 4,24*

Rockt lekker! Rush klinkt hier modern, stevig en nog steeds lekker technisch. Met Nobody's Hero hebben we ook weer een van de meest aangrijpende teksten door Peart neergepend. Samen met The Pass zeker een van de mooiste thema's die ze ooit hebben aangesneden.

Andere songs die er goed ingaan zijn het spetterende Animate, Stick It Out, Cut To The Chase en Leave That Thing Alone. Lifeson en Lee klinken frisser dan op de vorige twee albums het geval was en over het geheel kan ik geen minpunten ontdekken. Ja, het kan spectaculairder en het is misschien wat meer mainstream geworden, maar de kwaliteit is nog steeds hoog. Lekker album.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Caress Of Steel
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto

De titeltrack is nu alweer zo'n jaar het geluid van de wekker van mijn partner, waardoor ik het album nu al een tijdje associeer met wakker worden. Een terechte vergelijking, want het voelt alsof de band met de komst van Neil Peart ook ineens helemaal ontwaakt is. Niet alleen zijn de muzikale partijen beduidend beter geworden (minder repetitie, strakker en meer virtuoos), ook de teksten zijn een enorme verbetering. En de songs als geheel hebben hier alleen maar profijt van.

Anthem is nog steeds een van mijn favoriete hardrockende openers van de band. Niet alleen is de openingsriff enorm aanstekelijk en stevig, Geddy's uithalen bij het refrein zijn fenomenaal goed. Het solostuk in combinatie met de dansende baslijnen en de spetterende drums maken het allemaal af. By-Tor And The Snow Dog is de eerste geslaagde epic, terwijl Fly By Night een heerlijk vrolijk en gelukzalig nummer is. Rivendell en In The End gaan ineens weer een folkloristische kant op waar ik ook heel blij van wordt.

Nog steeds niet compleet de grootsheid die de band later zal evenaren, maar het is voor mij alsnog een eerste 'klassieker' in de zin dat alle nummers me bevallen en de band absoluut een flinke stap naar boven is gegaan ten opzichte van het debuut!

Tussenstand:
1. Fly By Night
2. Rush

Fijn album, al valt het me nu voor het eerst goed op dat ik het album in vergelijking met voorloper Signals beduidend toegankelijker is. Niet dat dit een minpunt voor Grace Under Pressure is, want vooral de eerste helft bestaat fantastische songs. Tekstueel gezien heeft de tragiek achter Red Sector A me altijd getrokken, maar ook het opzwepende baswerk van Distant Early Warning, The Enemy Within en The Body Electric brengen me lekker in vervoering. Qua soleerwerk intrigeert het me dat Lifeson veel ingetogener en aftastender speelt. Niet direct to the point, maar opbouwend en zoekend. Dat klinkt negatiever dan ik bedoel, want helemaal de solo's van Red Sector A en Distant Early Warning heb ik zeer hoog zitten. Red Lenses is de enige song die me niet veel doet, maar verder is ook Grace Under Pressure weer een schot in de roos.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Fly By Night
8. Moving Pictures
9. Caress Of Steel
10. Rush

Iedere band die filosofie goed begrijpt heeft bij mij een streepje voor. Ik besloot dan ook dat Rush een van de grootste bands ooit was toen ik Peart's teksten Nietzsche's Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik hoorde parafraseren. Wat hij van Rush had gevonden: werkelijk geen idee, maar ik ben er blij mee. Het openingsnummer is als tweede deel net niet zo spannend als de afsluiter van A Farewell To Kings, maar is alsnog een dikke 10/10 voor zijn afwisseling, prachtige atmosferische stukken, fantastische tekst en Geddy Lee's zang.

De andere drie nummers zijn stuk voor stuk ook pareltjes. Circumstances is het meest 'niets aan de hand' rock, maar nog steeds met ijzersterk musiceren. The Trees is een terechte fan-favoriet door de absurde teksten en het prachtige gitaarspel. Afsluitende instrumental (de tweede so far?) La Villa Strangiatto toont een experimenterende band. Rock, prog en jazz wisselen elkaar hier met gemak af en leveren een fantastisch, speelse compositie op.

A Farewell To Kings heeft voor mij net wat meer afwisseling en hoogtepunten. Hemispheres is desalniettemin absolute top-tier progrock en met gemak een van de beste albums van de band te noemen.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Hemispheres
3. 2112
4. Fly By Night
5. Caress Of Steel
6. Rush

Ik ben dol op de jaren '80 Rush, maar ik begrijp van dit album toch wel enigszins waarom het bij de fans allemaal wat minder aanslaat. Time Stands Still is wel het meest poppy dat de band tot dan toe heeft gemaakt en heeft buiten enkele mooie zanglijnen en baswerk toch net niet heel veel te bieden. Gelukkig zijn Force Ten, Lock And Key, The Mission, Turn The Page en High Water echt hele mooie proggy popsongs waarbij de keys en Lee's zang zoveel goedmaken dat het allemaal toch prima uit te zitten is. Het is een goed teken dat een van de tot nu toe mindere albums bij mij alsnog zoveel goedkeuring krijgt, want ik kan me ook echt onmogelijk storen aan waar ik naar luister!

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Caress Of Steel
12. Rush

Ik weet dat ik een van de weinigen ben, maar Moving Pictures doet het als geheel niet helemaal voor me. Als ik er naar luister vind ik het allemaal best en kan ik ook geen zwak moment duidelijk benoemen, maar ik zet het album alsnog niet graag nog een keer erna aan. Tom Sawyer en Limelight zijn goede songs, maar doen me alsnog minder dan het gros van de andere Rush-singles. Nee, de hoogtepunten zijn voor mij de laatste twee nummers. Witch Hunt is episch en dreigend, terwijl Vital Signs een heerlijke new-wave vibe heeft. Ook Red Barchetta is een geniale track, waarbij vooral het gitaarwerk van Lifeson op perfecte wijze de automobiel-romantiek uitbeeldt. En toch vind ik het allemaal verre van het meest interessante dat ik van de band ken.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Fly By Night
6. Moving Pictures
7. Caress Of Steel
8. Rush

Bij het herbeluisteren van dit album vroeg ik mezelf vooral af waarom ik hier niet veel vaker naar luister. Opener Spirit Of The Radio blijft een fantastisch vrolijke song, Freewill heeft een ijzersterke tekst met een muzikaal hoogstandje van alle muzikanten tijdens Lifeson's gitaarsolo. Jacob's Ladder is een dreigende epic. Entre Nous en Different Strings zijn weer wat melodieuzer en Natural Science is een ijzersterke afsluiter. En dan bedoel ik ook van het kader 'zonder Natural Science geen Dream Theater' kwaliteiten. Van proto-progmetal naar Police-achtige new wave riffs. Geddy Lee zingt minder ruig, maar nog steeds wel erg mooi. Wederom een stukje prog-perfectie!

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Fly By Night
6. Caress Of Steel
7. Rush

Power Windows bevalt nu ineens wederom een stuk beter dan ik me herinnerde. Ik bedoel hiermee niet dat ik slechte herinneringen aan het album heb, maar wel dat ik een paar vooringenomen favorieten had en voor de rest een hoop songs die ik niet erg onthield. Dan kom ik er nu ineens achter hoe fantastisch mooi Territories is. Marathon blijft ook een favoriet door dat machtig mooie refrein en de schoonheid van Mystic Rhythms kan ik ook niet ontkennen. Big Money is daarnaast een heerlijk opzwepende opener.

Het album is wederom een stukje lichter dan de voorganger, maar met de toename van de toetsen en het ieler worden van het gitaargeluid, klinkt het geheel wel majestueus en gestroomlijnd. Deze sound bevalt me nog steeds prima en dit album heeft me dan toch nog een stukje verrast!

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Caress Of Steel
11. Rush

Het moet me even van het hart dat The Pass voor mij een van de mooiste Rush-songs ooit is. Muzikaal gezien voelt het voor Rush' doen relatief simpel aan, maar de baspartijen en de subtiele solo zijn nog steeds erg mooi. Hetzelfde geldt voor Geddy Lee's fragiele zangpartijen. Maar die tekst... manmanman.

No hero in your tragedy
No daring in your escape
No salutes for your surrender
Nothing noble in your fate
Christ, what have you done?

Prachtige dubbelzinnigheid in de laatste zin. Zowel een exclamatie ('mijn god, wat heb je gedaan') als een beschuldiging aan het adres van Christus die kiezen voor de dood als een nobele daad neerzette. Ik weet niet of er een lied is van deze band dat me persoonlijk meer raakt.

Goed, de rest van het album is beduidend minder sterk. Nog steeds vind ik het fijn om te horen, maar ik merk dat er buiten The Pass geen songs opstaan waar ik doorgaans vrij snel van roep 'oh ja, die!'. Opener Show Me Don't Tell Me is nog leuk en Chain Lightning gaat er ook prima mee door. Dat funky Scars is eigenlijk ook nog best een leuk experiment. Meer middle of the road dan Anagram heb ik echter nog niet bij de band gehoord. Superconductor doet het ook niet voor me. Red Tide is dan weer een stuk leuker.

Presto heeft nog steeds een algemene sound die me wel bevalt, maar buiten The Pass niets dat er echt uitspringt. Het is mij hier ook allemaal te gladjes. De eerste soort van misser.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Caress Of Steel
12. Rush
13. Presto

Ik ga het zeggen: ik vind Roll The Bones een lekker nummer en kan me echt niet ergeren aan die rap die er in zit. Lekkere baspartijen, mooie gitaarsolo en leuke teksten. Dreamline is een fijne opzwepende opener, Bravado is progpop done right, Where's My Thing? is een geslaagde instrumental en Ghost Of A Chance heeft een fantastische solo. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Neurotica. De solo's zijn wel veel te kort, maar Lifeson gaat behoorlijk goed tekeer!

Hiertussen zijn songs als Face Up en Heresy toch net iets minder. Sterker nog, laatstgenoemde track vind ik zelfs vrij zwak voor Rush' doen. Maar als geheel is dit album geen straf om te luisteren. Presto had met The Pass wel een absolute topper die hier dan toch een beetje ontbreekt, maar voor op de achtergrond is het alsnog prima genieten.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Caress Of Steel
12. Rush
13. Roll The Bones
14. Presto

Zeggen dat het album tegenvalt omdat het later zoveel beter wordt, is eigenlijk natuurlijk niet eerlijk naar de band toe. Het naamloze debuut van een van de beste bands ooit is namelijk ook zonder het muzikale en lyrische talent van latere drummer Neil Peart gewoon erg fijne Led Zeppelin-achtige hardrock. Het gitaarwerk, zang en baspartijen zijn gewoon erg fijn en kunnen met gemak strijden tegen het gros van het Zeppelin-oeuvre. Dat Working Man het enige echt er bovenuit stekende nummer is, is dan maar een feit dat we moeten meenemen. Nog steeds geen album dat ik heel vaak aan zet (de rest is immers beter), maar als Rush deze kwaliteit en sound had vastgehouden door de carriere heen, dan had ik het alsnog een 'goede' band genoemd.

Signals was mijn eerste Rush-album en nog steeds met gemak een van mijn favorieten. Hier hebben we namelijk voor het eerst een plaat te pakken waar de teksten me ook persoonlijk raken. Hoe tof ik hun fantasy/sci-fi werk ook vond: uiteindelijk heb je mij als band het meeste als ik mezelf herken in wat er gezongen wordt. Subdivisions en The Analog Kid raken me dan als man die zijn jeugd op het platteland heeft doorgebracht en nu als een mot naar de lichten van de stad is getrokken nog het meeste. Laatstgenoemde song heeft daarnaast ook een prachtige gitaarsolo die zijn weerga niet kent.

Muzikaal gezien zal het album voor veel mensen wel te weinig gitaar hebben: ik ben werkelijk dol op de manier hoe de toetsen hier ingezet worden. Op songs als Subdivisions en The Weapon hoor je heel goed hoe alles zo in elkaar zit dat je de bas net niet mist, omdat de toetsen in hun melodielijnen ook genoeg laag hebben. Maar als Lee dan toch ineens zijn bas weer tevoorschijn trekt, zijn de toetsen ook weg, terwijl de algehele klank van de toetsenlaag alsnog een beetje resoneert in Lifeson's gitaarspel. Werkelijk prachtig genuanceerd musiceren!

Losing It is een van de beste ballads van de band. Vooral het tweede couplet (over Ernest Hemingway) raakt me altijd in zijn treffendheid:

The writer stares with glassy eyes, defies the empty page
His beard is white, his face is lined
And streaked with tears of rage

Thirty years ago, how the words would flow
With passion and precision
But now his mind is dark and dulled by sickness and indecision

And he stares out the kitchen door
Where the sun will rise no more

Signals is niet hard en stevig, maar voelt voor mij aan als een veel volwassener en serieuzer album dan Moving Pictures. Ik weet dat ik hier een van de weinigen zal zijn, maar ik luister dit album nog steeds liever dan de rest van de discografie, hoe mooi die ook mag zijn en hoeveel 5-sterren ratings ik tot nu toe ook heb gegeven. De new-wave invloeden, synthesizers en meer down-to-earth teksten maken voor mij een van de mooiste albums ooit met een paar van mijn favoriete Rush-tracks.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Fly By Night
7. Moving Pictures
8. Caress Of Steel
9. Rush

Weer een positieve verrassing, want de afgelopen jaren kreeg ik buiten opener Far Cry vrij weinig van de nummers mee. Nu valt het me eigenlijk lekker op hoe de band weer wat van de jaren '80 warmte terugbrengt en ook weer een paar mooie uitschieters schrijft. De instrumentaaltjes zijn weer om je vingers bij af te likken en met Armor And Sword en Faithless zijn er ook weer twee lyrische pareltjes te horen. Het album heeft wel een stevige productie, maar ademt meer dan Counterparts en Vapor Trails deden. In dat opzicht is het een album denk ik voor de oude fans een fantastische comeback geweest. Live klinken de songs allemaal wederom nog een tandje beter. En dan moet het echte klapstuk nog komen!

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Snakes & Arrows
11. Hold Your Fire
12. Counterparts
13. Vapor Trails
14. Caress Of Steel
15. Rush
16. Roll The Bones
17. Presto
18. Test For Echo

Ik kan er echt weinig over zeggen. Test For Echo staat al sinds 2007 in mijn kast, maar echt nooit voel ik me geroepen om het album aan te zetten. Driven vind ik op Rock In Rio echt een fantastische track, maar op album komt het allemaal niet zo goed over. Zo'n track als Time And Motion heeft best nog wel wat weg van progmetal, maar de productie is net niet zwaar genoeg om het nummer helemaal naar grote hoogtes te stuwen. Opener Test For Echo vond ik altijd best aardig, maar ook nu is het allemaal gewoon te tam. Rond Virtuality wordt het allemaal wel iets interessanter/steviger, maar nog steeds valt het allemaal in het niet bij wat de band verder allemaal gedaan heeft. Resist klinkt in akoestische versie op Rock In Rio ook beduidend beter.

Tevens ook het eerste album waarop ik Lee's zang bij vlagen echt behoorlijk zwak vind eigenlijk. Nu is het vanzelfsprekend logisch dat dit een keer gebeurt, maar jammer blijft het toch. Beledigt me overigens ook nergens, maar het is wederom geen album dat ik snel nog een keer op ga zetten.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Caress Of Steel
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto
16. Test For Echo

Nou, ik heb dus echt totaal geen problemen met de productie en ik heb nog eens de normale versie ook. Het album duurt net iets te lang, maar ik kan me na 6 lange jaren waarin de toekomst van de band onzeker was best voorstellen dat men de fans genoeg wilde aanbieden. One Little Victory, Ghost Rider, Vapor Trails, Earthshine en Secret Touch behoren in ieder geval tot mijn favorieten van dit vrij stevige en opzwepende album. Live kwamen de nummers op Rush In Rio nog een stukje beter uit de verf, maar dit album is tot aan Clockwork Angels zeker het luidruchtigste wat de band heeft geproduceerd. Ik snap de haat in ieder geval niet, al kan ik me voorstellen dat mensen meer houden van de subtielere zachte klanken van de jaren '80. Voor mij een album dat zich lekker kan meten met Counterparts, zowel qua sound als composities.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Vapor Trails
13. Caress Of Steel
14. Rush
15. Roll The Bones
16. Presto
17. Test For Echo