Ook het tweede soloalbum van Richie Sambora is weer een schot in de roos. Net als op ”Stranger In This Town” laat Sambora op ”Undiscovered Soul” horen dat hij niet alleen een fantastische gitarist is, maar ook een uitstekende componist en liedjesschrijver. Ook beschikt Sambora over een stem die me regelmatig kippenvel bezorgt. Ook op ”Undiscovered Soul” zijn de invloeden uit de blues weer hoorbaar. Niet zo prominent als op ”Stranger In This Town”, maar toch. Maar naast de blues wordt er ook duidelijk geflirt met soul. De kracht van Sambora ligt in de midtempo nummers en de ballads. Daar komt zijn stem het beste tot zijn recht en etaleert hij zijn sterke punten het meest treffend. De rockers klinken prima, al hebben die wel snel een Bon Jovi gehalte. Op zich geen ramp, maar minder onderscheidend vind ik persoonlijk. ”Undiscovered Soul” staat bol van de hoogtepunten. Naast de titeltrack, zijn de eerste drie liedjes prachtig, maar ook ”All That Really Matters”, ”Harlem Rain”, ”Who I Am” en ”Downside of Love” zijn ontzettend mooi. Met dit album overtreft Sambora met gemak het soloproject van Jon Bon Jovi destijds: ”Destination Anywhere”. Voor mij nogmaals de bevestiging dat Sambora meer muzikaal talent heeft dan zijn bandleider. Ik was 17 juni 2014 bij het concert van Richie Sambora in 013 te Tilburg. Een fantastisch concert, maar helaas heeft hij geen nummer van dit album gespeeld. Dat was het enige minuscule smetje, want dit album verdiend het om live gespeeld te worden. Prachtplaat!

Al vanaf het eerste nummer weet ik eigenlijk wel dat dit niet iets voor mij is. Ik ben sowieso niet echt een aanhanger van punk, en ”Siren Song of the Counter Culture” (wel een mooie titel overigens) bevestigt dat maar weer eens. Eigenlijk is het niet eens echt de muziek die me tegenstaat. De gitaarriffs zijn best lekker, maar ik vind de muziek aan de andere kant ook wel een beetje nerveus. Wat me het meeste tegenstaat is de stem van de zanger. Ik vind het gewoon niet mooi, te schreeuwerig en het wordt irritanter en irritanter naarmate het album vordert. Ik heb wat dat betreft hetzelfde gevoel als bij een band als Billy Talent. Best lekker klinkende en energieke muziek, maar de stem heeft een te negatieve impact op mijn luisterbeleving. Aan het einde van de dag beleef ik ”Siren Song of the Counter Culture” precies op diezelfde manier.

Robben Ford is een gitarist die ik al jaren op de voet volg. Ik reken hem dan ook tot een van mijn favorieten. Een van de mooiste kenmerken van het gitaarspel van Robben Ford vind ik de ongelooflijke prachtige cleane tonen die hij uit zijn gitaar haalt. De warmte straalt er vanaf. Het is alsof je de gloed van een ondergaande zon over je heen voelt komen of alsof je wordt ondergedompeld in het spreekwoordelijke warme bad. Ik weet dat er ook critici zijn die het spel van Ford veel te glad en te netjes vinden. Natuurlijk, er zijn gitaristen die de grens meer opzoeken of meer het heil zoeken in rauwheid, maar in het geval van Robben Ford gaat zijn zuiverheid nergens ten koste van emotie, passie en intensiteit.

Bij Robben Ford is de blues altijd de basis van zijn muziek. Vaak voegt hij daar een flinke portie jazz en funk aan toe. Een mooi voorbeeld hiervan is het magistrale album ”Blue Moon”. Dat album vind ik Ford’s beste album en een perfecte synergie van klassieke bluestonen, jazz patronen en funky ritmes. Op zijn vorige album ”Bringing It Back Home” hanteert Ford dezelfde aanpak. Hoewel ”A Day In Nashville” typisch klinkt als Robben Ford, is er wel een kleine verandering ten opzichte van zijn vorige album. ”A Day In Nashville” is meer blues dan zijn voorganger. De jazznuances zijn er zeker nog wel, maar de blues heeft zeker de overhand. Overigens is de verwijzing naar Nashville in de albumtitel puur een verwijzing naar de studio waar het album in een dag live is opgenomen. Het is zeker geen referentie aan country muziek. De invloed van country is minimaal, al zijn er lichte trekjes van te ontwaren in liedjes als ”Ain’t Drinkin’ Beer No More” en ”Just Another Country Road”.

”A Day In Nashville” opent met het swingende ”Green Grass, Rainwater”. De gitaartonen zijn direct herkenbaar. Ford swingt zowel met zijn riffs en licks als met zijn mooie soulvolle stem. Die stem zorgt voor extra warmte op dit album. ”Midnight Comes Too Soon” is direct een hoogtepunt. Een mooie slowblues met prachtig warm gitaarspel. Op ”A Day In Nashville” komen ook weer een aantal instrumentals voorbij. ”Top Down Blues” en ”Thump and Bump” zijn heerlijke tracks. Het gitaarspel staat buiten kijf, maar ook het fantastische toetsenspel zorgt voor een mooie basis waar Ford lekker overheen kan soleren. Ondanks dat het album slechts negen tracks kent, voelt dat nergens teleurstellend. De liedjes klokken nauwelijks onder de vier minuten en overstijgen zelfs regelmatig de vijf en zes minuten (bijvoorbeeld het geweldige ”Cut You Loose”). Genoeg tijd dus om te genieten van Ford’s fenomenale gitaarpel, maar eigenlijk verdiend de hele band een compliment. ”A Day In Nashville” is dus eigenlijk niets nieuws onder de zon. Voor de kenners van Robben Ford’s werk is dit het zoveelste goede album dat eigenlijk niet teleurstelt en nogmaals een bevestiging is van man’s kwaliteiten en muzikaliteit. Voor de nieuwkomers is ”A Day In Nashville” een prachtige kennismaking en hopelijk een aanzet tot een muzikale ontdekking door het indrukwekkende oeuvre van Robben Ford.

Een prachtige mix van blues en jazz op deze plaat van meestergitarist Robben Ford. Dat Ford van nature een bluesgitarist is duidelijk, maar dat hij ook van de jazz heeft gegeten als lid van de liveband van Miles Davis wordt op "Blue Moon" net zo goed benadrukt. De composities zijn smaakvol, spannend en de aandachtsboog blijft gedurende de hele plaat gespannen. De gitaartoon is een van de mooiste in het genre. Technisch misschien niet heel baanbrekend, maar qua gevoel en beleving de absolute buitencategorie. Ik kijk nu al uit maar North Sea Jazz 2012 waar Robben Ford deel zal uitmaken van "Miles Smiles", de Miles Davis tribute band. Deze klasseplaat is een blijvende herinnering aan de kwaliteiten van een van de meest veelzijdige gitaristen van zijn generatie.

Robben Ford is uitermate veelzijdige gitarist. Hij beheerst bijna elk genre, maar excelleert met name in de blues, jazz, rock en funk. Ford heeft al vaker verklaard dat de blues de basis is voor al zijn muziek. Op "Bringing It Back Home" keert Robben Ford terug naar die basis. Maar pas op: schijn bedriegt, want op deze plaat beperkt Ford zich niet uitsluitend tot de blues. De basis is ontegenzeggelijk de blues, maar de invloeden uit met name de jazz en funk zijn overduidelijk aanwezig. De plaat is dan ook behoorlijk ingetogen. Ford houdt het tempo laag, maar juist daardoor is zijn gitaarspel nog prominenter aanwezig. Robben Ford perst de mooiste zuiverste, warme, en smaakvolle tonen uit zijn gitaar. Nergens klinkt het clichématig en altijd bijzonder gloedvol. De interactie met de toetsen/orgel op deze plaat is overigens fenomenaal. In het instrumentale "On that Morning" is dat prachtig hoorbaar. Maar ook nummers als "Everything I Do Gonna Be Funky", "Birds Nest Bound", "Fair Child" en het afsluitende "Fool's Paradise" zijn prachtig. Verwacht op "Bringing It Back Home" dus geen vlammende rauwe blues vol felle gitaarsolo's. Nee dit is warme blues, intens, indringend, meeslepend, jazzy, bij tijd en wijlen een beetje funky, maar vooral heel erg mooi!

”Soul on Ten” bevat een achttal liveopnamen van Robben Ford en zijn band, aangevuld met twee studiotracks. De toegevoegde waarde van die laatste twee is beperkt, maar de liedjes zijn wel uitstekend uitgevoerd. Het echt vuurwerk komt van de liveregistratie. De set opent met het funky ”Supernatural”. Het gitaargeluid van Ford is een van de mooiste uit de scene, en dat wordt kracht bijgezet door het direct daaropvolgende instrumentale ”Indianola”. Ford wisselt licks, riffs en solo’s moeiteloos af. Zijn toon vind ik vooral warm en gloedvol. Zijn stem past daar dan ook prima bij. De klassieker ”Spoonful” krijgt een mooie uitvoering en de band krijgt alle ruimte om te excelleren in ”Nothin’ to Nobody”. Het baswerk is jazzy en funky, maar ook de Hammond B3 orgel ronkt heerlijk door bijna alle liedjes. ”Soul on Ten” is Robben Ford op z’n best.

Heerlijk album. Robben Ford strooit weer met heerlijke licks en solo’s en zijn stem is prachtig zuiver en warm. ”Talk To Your Daughter” bevat de nodige bluesklassiekers en Ford voert deze magistraal uit. Zijn uitvoeringen blijven dicht bij het origineel, maar toch geeft hij er een eigen draai aan. Het swingt wat meer en het tempo ligt wat hoger. ”Help the Poor” en ”Born Under a Bad Sign” zijn daarvan mooie voorbeelden. Ook komen er geregeld blazers voorbij, zoals op het groovende ”Wild About You (Can’t Hold Out Much Longer)”, waarmee er een vol bluesgeluid wordt neergezet. Robben Ford houdt het dus niet alleen op pure blues. Hij strooit met nuances naar diverse genres, waarbij ik met name de jazzy flirts het mooiste vind. ”Talk To Your Daughter” is niet vernieuwend ten opzichte van eerder werk van Robben Ford, maar dat is nergens bezwaarlijk. Ford maakt heerlijke bluesalbums, speelt fabuleus gitaar en zingt uitstekend. Dit album past precies in mijn straatje en is wederom een mooie release in het oeuvre van deze moderne bluesheld.

”Tiger Walk” van Robben Ford is een volledig instrumentaal album. Hiermee neemt Ford best een risico. Alles komt namelijk aan op de instrumentatie. Gelukkig is dit voor Robben Ford geen probleem. Ik beschouw hem nog steeds als een van mijn favoriete gitaristen, en op ”Tiger Walk” maakt hij dat wederom waar. Naast een technisch goede gitarist, is Ford vooral erg veelzijdig. Of het nu rock, blues, jazz of funk is, Robben Ford draait er zijn hand niet voor om. Die veelzijdigheid is ook terug te horen op de liedjes van ”Tiger Walk”. De basis in de meeste liedjes is de blues. Ford vult dit aan met nuances uit voornamelijk de jazz en funk. Daarbij durft hij met grote regelmaat buiten de standaard toonladders te spelen. Het album krijgt hierdoor een ongedwongen sfeer een jam-achtig karakter. De gitaartonen van Robben Ford vind ik vooral warm en gloedvol. Aangevuld met een zacht ronkend orgeltje op de achtergrond is het totaal geluid bijzonder aangenaam. Op ”Tiger Walk” mis ik de vocalen eigenlijk nergens en geniet ik des te meer van de prachtige tonen uit Fords gitaar.

Robben Ford is een van mijn favoriete gitaristen. Live heb ik hem al eens solo gezien, maar ook in de Miles Davis tribute band Miles Smiles. Ford is een uiterst veelzijdige gitarist die met name een gloedvolle meeslepende mix van blues en jazz speelt. Hij treedt daarbij regelmatig buiten de geëffende paden. Ook op "Handful of Blues" moet je je aandacht erbij houden. Ford is in staat om een blueslick in een fractie van een seconde om te buigen naar een tegendraads jazzpatroon en weer terug. Dit maakt zijn gitaarspel ontzettend spannend om naar te luisteren. Op "Handful of Blues" is met name het nummer "Good Thing" hiervan een goed voorbeeld. Verder is er natuurlijk ook veel herkenbaar blueswerk te horen. De covers op deze plaat worden met gemak naar de hand van Ford gezet, waarbij ik met name de klassieker "I Just Want to Make Love to You" uiterst smaakvol vind. "Handful of Blues" is heerlijk klinkende bluesplaat met de wortels in de traditionele blues, maar door het gevarieerde spel van Ford krijgt de plaat ook een moderne insteek. Daarnaast vind ik de toon van Robben Ford's gitaar prachtig om te horen; clean, warm en met veel gevoel gespeeld.

Gitarist Robben Ford heeft een van de mooiste klankkleuren in de bluesscene. Zijn gitaarspel is een mooie combinatie van warm en intens en fel en venijnig. Daarnaast hebben de albums van Ford vaak een heerlijke groove, zo ook "Robben Ford & The Blue Line". Die groove leidt tot een soort funky blues dat heerlijk in het gehoor ligt. Ford en zijn band wisselen instrumentale liedjes af met reguliere nummers. De baslijnen klinken vet en zeer dansbaar en het heerlijke orgeltje zorgt voor een warm geluid. En dan blijft het uiteraard geniet van het fantastische gitaarspel van Robben Ford zelf. Hij houdt de nummers spannend, nergens wordt het een herhalingsoefening of voorspelbaar gitaarpatserij. "Robben Ford & The Blue Line" is een smaakvolle swingende en groovende bluesplaat. Ford behoort tot een van mijn favoriete gitaristen en ook dit is weer een sterk album.

Robbert Fossen is al jaren de vaandeldrager van de Chicago Blues in Nederland. Tijdens een spontane show in een kleine club realiseerde de aanwezige muzikanten dat dit iets speciaals was. Robbert Fossen noemt deze band vervolgens Bobby's Teardrops en bestaat uit de crème de la crème uit de Nederlandse blues en jazz scène. Fossen neemt zelf de vocalen en gitaar voor zijn rekening. Op de zes snaren wordt hij daarnaast bijgestaan door Peter Struijk. Bart Landstra laat de typische Chicago mondharmonica sound herleven. Aad van Pijlen en Robbie Carree vormen de ritmesectie op respectievelijk de bas en drums. Op "Chicago on My Mind" worden een elftal Chicago bluesklassiekers vertolkt. De plaat is live opgenomen met een klein publiek en de intieme sfeer heeft wel iets van een echte juke joint. Er wordt flink geïmproviseerd en ondanks dat het allemaal covers zijn wordt het nergens een klakkeloze naspeeloefening. Robbert Fossen & Bobby's Teardrops houden de Chicago blues levend en ze bewijzen tevens dat ook Nederlandse muzikanten de blues snappen. Ik heb de heren zelf gezien tijdens de laatste editie van "An Evening with the Blues" in Tiel en ze gaven een spetterende show weg. Deze cd is een mooie herinnering aan dat optreden en aan het helaas ter ziele gegane bluesfestival in Tiel.

Ik heb helemaal niks met boy bands, laat staan met daaruit voortvloeiende popacts. Robbie Williams is daarmee een uitzondering. Die uitzondering beperkt zich overigens wel tot zijn debuutplaat "Life Thru a Lens". Op dit album hoor ik de pop/rock versie van Robbie Williams, voordat hij zich helemaal verkoopt aan de commercie. Ik hoor nog een echte band op "Life Thru a Lens" en de liedjes steken alleraardigst in elkaar. Hierna groeit Williams uit tot de grootste popster op aarde, en komt er alleen nog hier en daar een single voorbij die ik kan waarderen, maar qua albums is "Life Thru a Lens" voor mij de enige genietbare plaat van Robbie Williams.

Robbie Williams is een entertainer pur sang. "Live Summer 2003" laat dat ontegenzeggelijk horen. Williams bespeelt het publiek met het grootste gemak en iedereen eet uit zijn hand. Persoonlijk vind ik dat hij iets teveel doorslaat op "Live Summer 2003". Soms komt het wat clownesk over en dat irriteert me. Als Williams zich iets meer op zijn zang zou concentreren en niet alleen maar de showman uithangt zou het niveau een stuk hoger zijn. Dat betekent niet dat Williams niet goed zingt en zijn band is overigens ook prima. Daarnaast krijg ik het gevoel dat "Live Summer 2003" slechts een fractie van het optreden in Knebworth bevat. Dit gaat ten koste van de totale beleving, de DVD zal waarschijnlijk een beter beeld geven, al heb ik die zelf niet gezien. Robbie Williams is een goede zanger, een nog betere entertainer, maar op "Live Summer 2003" was een betere balans beter geweest.

Ik heb een zwak voor Robert Cray. De critici zullen zeggen dat zijn blues veel te gelikt is, te soft. Ik zal niet ontkennen dat ik af en toe best dat rauwe randje mis, maar ik vind dit toch hele lekkere muziek om naar te luisteren. Robert Cray laat op ”Shoulda Been Home” een heerlijke laidback mix horen van blues en soul. Mooie liedjes met ingetogen, maar toch erg bluesy gitaarspel. De eerste helft van ”Shoulda Been Home” is erg soulvol. Blazers, een orgel en de mooie warme stem van Cray zorgen daar met name voor. De tweede helft, met name vanaf het prachtige ”Out of Eden”, is bluesier. De gitaren worden iets feller, maar nog altijd is het met name gloedvol en smaakvol. Verwacht dus geen gitaarpatserij of vlammende solo’s van Robert Cray. ”Shoulda Been Home” heeft dat ook niet nodig als je het mij vraagt, want ik vind dit gewoon een hele mooie plaat.

Net als bijvoorbeeld een Gary Moore zal Robert Cray altijd last houden van de discussie of zijn muziek ”echte” blues is. Nu vind ik die discussie sowieso al arbitrair en eigenlijk niet echt zinvol. Ook ik houd van rauwe, smerige en korrelige blues waar het glazuur van je tanden wordt gespeeld, maar ik houd ook van blues die toegankelijker en gepolijst klinkt. Voor mij is zoveel duidelijk dat muziek van Cray doorspekt is met de blues. Maar daarnaast voegt Robert Cray daar de nodige soul aan toe. Kwalificaties als soulblues of bluesy soul kan ik me dan ook volledig in vinden. Doordat The Memphis Horns er een behoorlijk potje op los blazen krijgt het album een nog soulvoller karakter. Los van de terminologie vind ik ”Strong Persuader” dus gewoon een erg goed album. ”Smoking Gun” is een heerlijke opener en het gitaarspel van Cray is om van te smullen. Het is niet overdreven op de voorgrond gezet, maar het is dienend aan het liedje en vooral de solo’s vind ik 100% blues. De gitaartonen van Robert Cray zijn prachtig, clean dat wel, maar ook dat vind ik dus fantastisch om naar te luisteren. Ook hoor ik af en toe een lekkere twang in zijn gitaarspel, bijvoorbeeld op het afsluitende ”New Blood”. ”Right Next Door (Because of Me)” blijft na al die jaren gewoon een heel mooi liedje. Over het geheel vind ik tevens de zangmelodieën op ”Strong Persuader” erg lekker. Het geeft het album een mooie flow mee. Dus, blues of niet, ik vind dit prachtig.

Robert Cray doet wat hij altijd doet. ”Take Your Shoes Off” is toegankelijke blues met een flinke portie soul. Op dit album heeft de soul zelfs de overhand. Er zijn veel blazers te horen en dat zorgt voor een vol en warm geluid. Het gitaarspel van Cray is zoals altijd uitstekend. Niet spectaculair, maar gewoon verzorgd en smaakvol. Tegen het einde van het album steekt de blues dan echt de kop op. De twee afsluitende tracks ”What About Me” en ”Tollin’ Bells” (met name die laatste) zijn wat mij betreft de echte hoogtepunten van ”Take Your Shoes Off”. Vooral het gitaarwerk valt dan op en doet Robert Cray eer aan zijn talent. In zijn geheel is ”Take Your Shoes Off” dus nergens verrassend, maar de stem van Robert Cray vind ik altijd een genot om naar te luisteren, zeker in combinatie met zijn mooie cleane gitaartonen. Gewoon een goed album.

Robert Cray levert met "Nothin But Love" wederom een prima bluesplaat af. Waar Cray nogal eens bekritiseert wordt over het feit dat zijn blues te glad klinkt, heb ik daar eigenlijk niet zoveel moeite mee. Alleen al vanwege het gitaarspel van Robert Cray is het de moeite waard om naar zijn platen te luisteren. Cray speelt met intens warme tonen en in combinatie met zijn stem geeft het zijn bluesgeluid een soulvol randje. Op "Nothin But Love" doet hij eigenlijk niets nieuws. Maar luisterend naar deze plaat groeit hij elke keer. Cray speelt en zingt fantastisch, maar ook zijn band verdiend credits. Een aantal van zijn bandleden hebben meegeschreven aan de nummers en dat maakt deze plaat geen egotrip van Robert Cray maar een echte bandplaat. Producer Kevin Shirley zorgt ervoor dat het evenwichtige blues en soul geluid voorzien wordt van een klein rauw randje, waardoor het geheel wat intenser overkomt. Robert Cray laat horen dat hij nog steeds tot de top van de bluesscene behoort.

Robert Johnson is niet de uitvinder van de blues, maar zijn invloeden zijn onmiskenbaar en hij is wel verantwoordelijk voor de vorm die de blues uiteindelijk heeft gekregen. Johnson presteerde het door delta blues te mengen met andere bluesstijlen, waardoor hij een voorbeeld werd voor vele blueszangers- en gitaristen. Dit is des te opmerkelijker, omdat Johnson slechts 27 jaar oud werd en een beperkt aantal nummers (zo'n twingtigtal) heeft nagelaten in maar twee opnamesessies. Zijn levensverhaal is omgeven met mystiek en dat draagt bij aan zijn legendarische status.

Johnson wordt geboren op 8 mei 1911 als Robert Leroy Johnson te Hazlehurst in de staat Mississippi van de Verenigde Staten. Net als vele met hem bracht hij een groot deel van zijn leven door op een plantage. Daar leerde Johnson de bluesharmonica spelen. Maar het was zijn grote wens om gitaar te leren spelen. Dit laatste lukte hem in zeer korte tijd. Deze prestatie is de basis van het mythische verhaal dat Robert Johnson zijn ziel zou hebben verkocht aan de duivel in ruil voor het beheersen van de gitaar. Het verhaal gaat dat Johnson naar een kruispunt zou zijn gegaan om daar gitaar te spelen. Om middernacht zou hij zijn benaderd door een grote donkere man die Johnson zijn gitaar afpakte, hem stemde, en het in ruil voor zijn ziel teruggaf, waarna hij perfect zou kunnen gitaarspelen. De betreffende man zou de duivel zijn. Dit verhaal is voor eeuwig vastgelegd in "Cross Road Blues", zoals die ook is te vinden op "King of the Delta Blues Singers".

Robert Johnson's erfenis is het gevolg van twee opnamesessies uit 1936 en 1937. "King of the Delta Blues Singers" bevat een compilatie van die opnamen. Van de zestien tracks stammen er twaalf uit 1936. De overige vier komen uit de tweede opnamesessie uit 1937. Naast "Cross Road Blues" zijn er nog twee andere tracks die verwijzen naar het verhaal over de duivel en het verkopen van zijn ziel. De tracks "Me and the Devil Blues" en "Hell Hound on My Trail" zorgden ervoor dat Johnson de banvloek kreeg van de Kerk, vanwege het aangaan van een pact met de duivel in ruil voor talent.

"King of the Delta Blues Singers" is misschien wel de meest pure, rauwe en tegelijkertijd meest intense en angstaanjagendste blues die ik heb gehoord. Enerzijds sleurt Johnson je mee naar de Mississippi Delta waar hij je een inkijkje geeft in het erbarmelijke leven van de zwarte man in een door blanken gedomineerde maatschappij. Daarnaast weet Johnson te provoceren door tegen de gevestigde orde te schoppen (de Kerk) en is hij zich zeer bewust van de legende die hij is. Zijn gitaartechniek is moeilijk uit te leggen. Op de een of andere manier creeërt hij in zijn eentje ritmische doorrollende gitaarpatronen. Eric Clapton heeft ooit verklaard dat hij in zijn eentje niet het geluid van Johnson kan reproduceren. Hij heeft daar altijd een tweede gitarist voor nodig, aldus Slowhand zelf. Dit geeft wel aan hoe uniek en complex het gitaarspel van Johnson moet zijn, ook al klinkt dat op het eerste oor niet direct zo. Speelt hier dan toch een duivelse invloed een rol?

Robert Johnson sterft op 27 jarige leeftijd op 16 augustus 1938 in Three Forks, Mississippi. Ook zijn dood is uitermate dubieus. Hij zou na een van zijn optredens whiskey hebben gedronken die zou zijn vergiftigd door een jaloerse echtgenoot van een van zijn scharrels (Johnson was wat dat betreft geen heilig man). Zijn muziek, het verhaal erachter en alle omstandigheden tezamen maken Robert Johnson een historische, spannende en mysterieuze man. Los van dat alles blijft het een feit dat Johnson de vormgever is van de blues en daarmee medeverantwoordelijk is voor hoe de hedendaagse muziek vorm heeft gekregen. Iedere keer als ik een nieuwe hype hoor in muziekland, dan luister ik naar "King of the Delta Blues Singers" en wordt alles in een klap weer in perspectief geplaatst (zoals door fredpit ook al is aangegeven)

Dit is blues in zijn meest pure vorm. Deze opnamen uit de jaren 30 zijn alle opnamen die bekend zijn van legende Robert Johnson. Man wat is dit intense blues zeg, dit komt keihard binnen. Zo puur, rauw, intens, meeslepend en bezwerend. Een man alleen met zijn akoestische gitaar. Johnson zijn stijl is volkomen uniek en niemand, maar dan ook niemand heeft dit ooit kunnen evenaren. Zelfs Eric Clapton heeft ooit verklaard dat hij in zijn eentje het geluid van Johnson niet kan reproduceren, hij heeft altijd een tweede gitarist nodig. Dit album is een monument uit de bluesgeschiedenis en moet gekoesterd worden. Het enige nadeel is dat dit album zo is samengesteld dat van elk nummer de bekende opnamen achter elkaar is gezet. Je hoort dus hetzelfde nummer tweemaal, alleen een andere take. Dit maakt het voor mij lastig om het gehele album van begin tot eind te luisteren. Dit is blues die je raakt in je ziel, zo authentiek en eerlijk. Hier is geen speld tussen te krijgen. Robert Johnson legt de bakermat voor de muziek zoals we die nu kennen.

Ik moet eerlijk zeggen dat het wat luisterbeurten heeft gekost voor ik de ware aard van deze plaat ontdekte. De plaat "Raising Sand" waarop Plant samenwerkte met Allison Krauss vind ik prachtig en het duurde even, voordat ik me realiseerde dat "Band of Joy" voortborduurt op die rootsachtige sound. Plant bewandelt niet de geplaveide wegen en kiest niet de voor de hand liggende covers. Hij wordt begeleid door een uitstekende band, de instrumentatie is rijk en gevarieerd. Hoogtepunt voor mij is het broeierige en beklemmende "Satan, Your Kingdom Must Come Down". Blues van buitengewone klasse, en juist in dit soort songs komt de ware kracht van Plant's stem tot wasdom. Als zanger van Led Zeppelin was zijn stem al buitengewoon, maar de nuances in zijn stem komen op een platen als "Raising Sand" en deze "Band of Joy" nog beter uit. Samen met de begeleidende muzikanten doet Plant de titel van deze plaat eer aan.

Deze samenwerking is op het eerste oor niet de meest voor de hand liggende, maar wat pakt dit fantastisch uit zeg. Een van 's werelds beste rockstemmen, samen met de mooiste stem in de roots en americana bundelen hun krachten. Het resultaat is een warme rootsplaat met licht neurotische en dreigende trekjes.

"Raising Sand" staat vol met covers, geselecteerd door producer T-Bone Burnett. Hij heeft niet gekozen voor de weg van de minste weerstand. De selectie bestaat uit niet voor de hand liggende nummers, maar het betreft een verzameling obscure liedjes. De selectie is zorgvuldig, want na een aantal luisterbeurten leert me dat deze songs perfect passen bij Plant en Krauss.

De samenzang tussen Plant & Krauss bezorgt me kippenvel, maar ook de nummers waar ze elk de lead nemen zijn meer dan goed. Daarnaast zijn de muzikanten van topniveau. Met name gitarist Marc Ribot steelt mijn inziens de show met zijn fantastische indringende, soms dreigende en hartverscheurende gitaarspel. De sfeer op dit album is alles bepalend. De diep in de roots, americana en country gewortelde nummers krijgen hierdoor nog meer smoel, zonder dat het ergens overigens heel uitbundig wordt. De nummers zijn veelal rustig, ingetogen, af en toe een uptempo nummer, maar over het algemeen blijft het tempo laag. Dit doet niets af aan de kracht van de nummers en hoe ze worden vertolkt. Sterker nog, de boodschap en het gevoel komen nog harder binnen.

"Raising Sand" is voor mij een van de hoogtepunten van het nieuwe millennium en stijgt daarom mijn top 10 binnen. Heerlijke muziek voor de late avond (maar eigenlijk voor elk moment) om lekker bij weg te dromen, je te laten meevoeren op de bezwerende melodieen en de prachtige zangpartijen. Bloedmooi is de meest treffende term die bij me opkomt.

Robert Randolph bespeelt een bijzonder instrument: een soort van overdrive lap steel met een flinke bak effecten. Dit levert spetterend snarenspel op dat bij tijd en wijlen doet denken aan Derek Trucks. Randolph en zin Family Band laten op "We Walk This Road" een zeer prettige mix horen van blues, soul, funk en een beetje gospel. De achtergrondkoortjes en samenzang doen heel warm aan en Randolph beroert zijn snaren als een echte baas, soms aangevuld met wah-wah en fuzz effecten. Dit is dus geen gitaaralbum, maar echt een liedjesalbum waarop prachtig gespeeld en gezongen wordt. "We Walk This Road" is gewoon een klasse album.

Robin Trower, oftewel "the white Hendrix", zoals zijn bijnaam luidt, levert met "Bridge of Sighs" een puik album af wat laveert tussen blues en rock. Trower werd bekend als gitarist in Procol Harum, maar met zijn tweede album vestigt hij zich als een van 's werelds vooraanstaande gitaristen. Hij is wellicht niet zo bekend als een Eric Clapon, Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix of een Jimi Page, maar Robin Trower staat bij de kenners bekend als voortreffelijke gitarist, die ondanks zijn vergelijkingen met Jimi Hendrix toch een volstrekt eigen geluid heeft. Ook op "Bridge of Sighs" laat hij dit treffend horen. Met name het titelnummer is van ongekende schoonheid door de broeierige sfeer die Trower creëert met de tonen van zijn gitaar. Ik vind met name de manier waarop Trower omgaat met de dikke snaren (de lage tonen) op zijn gitaar adembenemend. Zijn spel klinkt diep en donker, warm en dreigend tegelijk. Trower speelt op deze plaat in een trio samen met James Dewar op bas en zang, en Reg Isidore op drums. Wat Trower ook siert is dat hij bij zijn leest blijft en zich concentreert op zijn gitaarspel en de zag over laat aan James Dewar, die dit niet onverdienstelijk doet. Zelf heb ik Trower in 2009 live gezien in Nijmegen samen met Jack Bruce. Een geweldig concert dat me altijd bij zal blijven. "Bridge of Sighs" is een sfeervolle plaat gedragen door de mooie gitaartonen van een gitarist die van mij meer erkenning mag krijgen.

Bij mij is er verwarring omtrent deze release. Volgens mij zijn er twee versies. Een studioalbum met de titel "Living out of Time". En een live versie met de titel "Living out of Time: Live" Ik zelf heb die laatste, en die heeft een totaal andere tracklist zoals die haar staat vermeld, maar de hoes is wel weer hetzelfde. Desalniettemin is Trower heerlijk op dreef op deze plaat. Zijn bijname "The White Hendrix" doet hij eer aan en hij laat een bijzondere warm mix van blues en rock horen. Zelf neemt Trower de vocalen niet voor zijn rekening, maar of hij dit nu wel of niet doet, het gaat om zijn gitaarspel, en dat is dik in orde. Vooral in de lang uitgesponnen nummers neemt Trower uitgebreid de tijd om te excelleren. Heerlijke plaat van een bijzonder goede en begaafde gitarist.

Robin Trower, ofwel The White Hendrix, levert met "The Playful Heart" een prachtig jazzy en bluesy album af met een licht psychedelisch tintje. De muziek is een warme mix van jazz en blues doorspekt met het geweldige en karakteristieke gitaarspel van Trower. Hij is een echte Fender adept en dat laat hij horen met mooie diepe warme donkere klanken. Robin Trower wisselt de vocalen op "The Playful Heart" af met zanger Davey Pattison. Ik verkies de stem van Pattison boven die van Trower, aangezien ik die laatste wat te monotoon vind en laten we eerlijk zijn: de kracht van Trower is zijn meesterschap op de gitaar. Als Pattison de vocalen voor zijn rekening neem kan Trower zich helemaal richten op zijn gitaarspel en dat komen de liedjes wel ten goede. Dat neemt niet weg dat feitelijk alle nummers van goed niveau zijn. "The Playful Heart" is een mooi album van een fantastische gitarist die zijn bijnaam meer dan waard maakt.

Het gelijknamige album van deze superband wordt nu opgevolgd met een live album/DVD/Blueray. Tal Bergman, Joe Bonamassa, Renato Neto, Ron DeJesus en Michael Merritt worden tijdens deze liveset bijgestaan door percussionist Daniel Sadownick. De setlist beslaat het gehele debuutalbum weliswaar in een andere volgorde, aangevuld met funk en jazzklassiekers, waaronder een aantal van Miles Davis en Herbie Hancock. De liedjes worden heerlijk opgerekt en er ontstaat een heerlijke instrumentale jamplaat, waarbij de vocalen nergens worden gemist. De sfeer in de legendarische Iridium in New York is goed en het publiek is enthousiast. De productie is kraakhelder en alle instrumenten zijn perfect van elkaar te onderscheiden. De gitaarpartijen van Joe Bonamassa en Ron DeJesus vullen elkaar perfect aan, waarbij er een duidelijk verschil is in klankkleur. Met name de baspartijen van Merritt vind ik heerlijk funky. De DVD/Blueray is prachtig gefilmd en je kunt dus naast de audioverwenning ook nog eens genieten van de beelden. Dit livealbum is heerlijk en ik kijk uit naar een volgend studioalbum.

Workaholic Joe Bonamassa komt alweer met een volgend project. Of het nu solo is, samen met Beth Hart of in supergroep Black Country Communion, Bonamassa blijft verbazen in veelzijdigheid. In Rock Candy Funk Party horen we weer een hele andere kant van hem. "We Want Groove" is old school funk en jazz. Rock Candy Funk Party is gewoon een supergroep, ondanks (of misschien wel juist daarom) dat de leden van deze band niet bekend zijn bij het grote publiek. Maar voor de echte muziekliefhebber en -kenner des te meer. Deze supergroep bestaat uit Tal Bergman op de drums (tevens producer), Ron DeJesus op gitaar, Mike Merritt op bas, Renato Neto op toetsen en de al eerder genoemde Joe Bonamassa op gitaar. Deze muzikanten hebben een track record om u tegen te zeggen, om maar te noemen: Prince, Chaka Kan, Simple Minds, Billy Idol, Bruce Springsteen, Rod Stewart, Levon Helm, en ga zo maar door. De plaat opent met de vette funk van "Octopus-E". De toon is direct gezet. Dit is een opzwepende plaat. Wat verder ook opvalt is dat alle muzikanten in dienst van de liedjes spelen. Er zijn geen ego's die een negatieve impact hebben. Dit is dus geen Joe Bonamassa plaat, maar een echte bandplaat! Alle karakters hebben een evengrote inbreng en dat draagt bij aan het coherente geluid en de diversiteit binnen het genre. Na een paar energieke funk en jazz composities volgt een rustpunt in de vorm van "The Best Ten Minutes of Your Life". Dit is een sfeervol en warm palet aan ingetogen funky en jazzy tonen. Dromerig is het juiste woord hiervoor. Dan volgen weer een aantal nummers die swingen als de neten, om vervolgens weer heerlijk loom en zwevend af te sluiten met "New York Song". In het bijbehorende artwork is ook te lezen hoe de instrumenten zijn verdeeld op elk nummer. Met name voor de gitaarpartijen is dit handig: er staat duidelijk vermeld wie welke gitaarpartij en solo speelt en wie je links en rechts uit je speakers hoort komen: Ron DeJesus of Joe Bonamassa. Dus productietechnisch zit "We Want Groove" uitstekend in elkaar. "We Want Groove" is enerzijds een zeer welgeslaagde poging om de old school jazz en funk te laten herleven en anderzijds nogmaals een bevestiging van de veelzijdigheid en inmiddels toch ook grootsheid van Joe Bonamassa.

Prachtige plaat van The Rolling Stones. Onderdeel van de "grote vier" en verveelt nog steeds niet. Je kunt op "Beggars Banquet" duidelijk horen waar de roots van The Stones liggen. Sterke songs doordrenkt van de blues en country. De eerste drie songs zijn meteen raak. Wat een manier om het album te beginnen. De klassieker "Sympathy for the Devil" zal nooit vervelen. De opzwepende ritmes, piano en dan die bezwerende stem van Jagger en die mooie koortjes. "No Expectations" en "Dear Doctor" hebben die heerlijke laidback country feel. Prachtige liedjes, met een vette knipoog in "Dear Doctor". Ook de andere tracks zijn van grote klasse. Nummers als "Parachute Woman", "Jig-Saw Puzzle", "Street Fighting Man" en "Prodigal Son" blijven tijdloze songs. Muzikaal is het uiteraard allemaal dik in orde. "Stray Cat Blues" bevat spetterend bas en gitaarwerk. "Factory Girl" is pure country en afsluiter "Salt of the Eart" bevat zelfs wat gospelelementen (mooi koor). Veelzijdige doch consistente plaat, een ware klassieker.

"Exile on Main St" behoort tot het befaamde rijtje van de grote vier album ("Beggars Banquet", "Let it Bleed", "Sticky Fingers" en "Exile on Main St") van The Rolling Stones. Ze ontlopen elkaar naar mijn mening qua niveau niet heel veel. De feel vind ik wel degelijk anders op "Exile on Main St" in vergelijking met bijvoorbeeld "Beggars Banquet" en "Let it Bleed". Ik hoor nog steeds de invloeden uit de blues, country en rootsmuziek in het algemeen, maar op "Exile on Main St" vind ik dat het geheel wat overgoten is met een vurig rocksausje. Het tempo ligt over het algemeen wat hoger, de gitaren klinken wat vuiger en steviger. Hoogtepunten voor mij zijn het fantastische "Tumblin' Dice", "Sweet Virginia", "Ventilator Blues" en "Shine a Light". Maar eigenlijk is deze hele plaat van begin tot eind gewoon goed en vooral erg consistent. En dat is knap, gezien het aantal nummers. The Rolling Stones weten 18 nummers lang de aandacht vast te houden, en ondanks dat mijn persoonlijke voorkeur iets meer uitgaat naar een plaat als "Let it Bleed" vind ik "Exile on Main St" van vergelijkbare klasse en is het terecht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

"Let It Bleed" is waarschijnlijk mijn favoriete Rolling Stones plaat. Net als "Beggar's Banquet" laat deze plaat een mooie mix horen van rock, country, blues en roots. Alleen vind ik "Let It Bleed" net een tikkeltje mooier. De opener "Gimme Shelter" is direct heerlijk. De Robert Johnson klassieker "Love In Vain" krijgt een mooie en verrassende uitvoering. Ik kan me voorstellen dat je hier niet zo van houdt, maar ik vind het intens en meeslepend. "Country Honk" is de country uitvoering van "Honky Tonk Woman", en ik kan deze uitvoering erg waarderen. Heerlijk die country snik erin. "Live With Me" is niet mijn favoriete liedje, maar eigenlijk heeft elk liedje op "Let It Bleed" wel iets. Nou en "Live With Me" heeft een heerlijk rollend basloopje dat in je hoofd blijft zitten. De drie daaropvolgende nummers zijn fantastisch, een mooi drieluik met het titelnummer, het hypnotiserende "Midnight Rambler" met die mooie mondharmonica en een prachtig liedje van en door Keith Richards "You Got the Silver". "Monkey Man" rockt heerlijk en het afsluitende "You Can't Always Get What You Want" wordt mooi vocaal ondersteund door een koor. "Let It Bleed" laat The Rolling Stones horen in topvorm. Jagger zingt fantastisch en de gitaristen Richards en Taylor wisselen elkaar mooi af. Het gitaarspel is veelal ingetogen maar prachtig, het klinkt warm, donker en gloedvol. Na het laatste nummer zet ik de plaat steevast op repeat, want "Let It Bleed" schreeuwt erom om meerdere malen achter elkaar te draaien.