"I Feel Like Goin' On" is een smaakvolle, voornamelijk instrumentale, bluesplaat van Ronnie Earl. Alleen het nummer "Mary Don't You Weep" is voorzien van vocalen. In zijn samenwerking met Duke Robillard ("The Duke Meets the Earl") was ik al behoorlijk onder de indruk van het werk van Earl. Op deze bluesplaat is een hoofdrol weggelegd voor het gitaarspel van Ronnie Earl, maar ook voor de warme tonen van de hammond orgel. Beide instrumenten nemen afwisselend de rol van de vocalen over en de dynamiek in de songs zorgen ervoor dat het album afwisselend en spannend blijft, ondanks het gemis van vocalen. Met name de instrumentale uitvoering van Howlin' Wolf's "Howlin' For My Darlin'", de fantastische slowblues "Blues for the Homeless" en "Alone with the Blues" zijn echte pareltjes. "I Feel Like Goin' On" is een prettige ontspannende luisterervaring voor de melancholische medemens. Heel fijn!

Ronnie Earl & Duke Robillard zijn twee iconen en veteranen van de blues. Op "The Duke Meets the Earl" kruisen de twee de degens, of liever gezegd de gitaren. Niet om elkaar te bestrijden, maar om elkaar perfect aan te vullen in een achttal prachtige blues songs. De stijl van beide heren tillen de songs naar een hoger niveau. Instrumentale en vocale nummers wisselen elkaar af. Earl en Robillard wisselen smaakvolle ritmepartijen, licks en solo's uit en worden daarbij bijgestaan door een prima band, waar met name de toetsen voor extra diepgang zorgen. Het hoogtepunt wordt bereikt in de twee episch lange nummers (over de 10 minuten) "My Tears" en het afsluitende "A Soul That's Been Abused". "The Duke Meets the Earl" is een verborgen pareltje uit mijn muziekcollectie die nu toch echt een prominentere plek gaat krijgen.

Op de tweede plaat van Room Eleven wordt er niet zo heel veel afgeweken van het succesvolle debuut. Nog steeds zijn daar de jazzy popliedjes die worden gedragen door de innemende en prachtig zingende Janne Schra. Wel heb ik het gevoel dat er op "Mmm… Gumbo?" wat meer variatie binnen de liedjes wordt gezocht. Soms maakt dit het lastig om de liedjes eigen te maken, maar over algemeen klinkt ondanks de vele uitstapjes van stijlen "Mmm… Gumbo?" als een typische Room Eleven plaat. Relaxte jazzy pop met veel plezier gespeeld en gezongen. Niks mis mee.

”Six White Russians and a Pink Pussycat” staat boordevol onweerstaanbare jazzy popliedjes van Nederlandse makelaardij. In deze liedjes van Room Eleven is de prachtige stem van zangeres Janne Schra de absolute blikvanger. Inmiddels is Janne Schra uitgegroeid tot, in mijn ogen, een van de beste zangeressen van Nederland, maar ten tijde van ”Six White Russians and a Pink Pussycat” is haar talent al overduidelijk hoorbaar. De instrumentatie is diep geworteld in de jazz, maar vooral ook erg speels. Niet buitengewoon spectaculair overigens, maar het klinkt ontzettend lekker en is het perfecte vehikel voor de zwevende en dromerige stem van Janne Schra. De meeste liedjes zijn van eigen hand, maar voor een cover is Room Eleven ook wel te porren. De versie van George Michael’s ”Faith” is in alle opzichten beter dan het origineel. En hoewel ik het niet echt op bonustracks heb, is de cover van Meredith Brooks’ ”Bitch” ook weer eentje die het origineel te kijk zet. Maar je doet Room Eleven tekort door ze weg te zetten als een coverband. Room Eleven levert met ”Six White Russians and a Pink Pussycat” niet alleen een ijzersterk debuut af, maar ook eentje waar het speelplezier vanaf spat en daarmee dus ontzettend aanstekelijk werkt.

Over het algemeen is de bluesscene een door mannen gedomineerd bolwerk, maar zo af en toe is er ook een vrouw die met overtuiging de blues weet te verkondigen. Denk bijvoorbeeld aan Susan Tedeschi, maar ook Rory Block kent de klappen van de blueszweep. Op "Blues Walkin' Like a Man" brengt ze een eerbetoon aan bluesgrootheid Son House. En wat voor een eerbetoon. Rory Block heeft geen band nodig om de sterke songs van Son House aan te prijzen. Het enige dat ze nodig heeft is haar stem, de akoestische gitaar en soms een verdwaald achtergrondkoortje. Rory Block heeft een intense stem, doorleefd wellicht, maar zeer overtuigend. Op één van de songs ("Grinnin' in Your Face") zingt ze zelfs a capella. Daarnaast speelt ze prachtig slide spel op de gitaar. Naast deze tribute to Son House eert Rory Block op andere platen ook blueshelden als Robert Johnson, Mississippi Fred McDowell en Reverend Gary Davis. Gezien de kwaliteit van deze plaat ga ik die ook maar eens ontdekken.

Na eerdere tributes aan Robert Johnson, Son House en Mississippi Fred McDowel is het vierde eerbetoon er eentje aan Rev. Gary Davis. "I Belong to the Band" is een plaat vol van zijn liedjes. Ook op deze plaat staat de stem van Rory Block en haar fingerpicking akoestische gitaarspel centraal. De religie speelt een grote rol in de liedjes van Rev. Gary Davis en dat aspect wordt extra kracht bijgezet door af en toe gebruik te maken van een gospelkoor. De liedjes krijgen hierdoor een extra warme gloed mee. Met deze akoestische reeks eert Rory Block op respectvolle en authentieke wijze een aantal blues grootheden. Ze doet hiermee oude tijden herleven. Ook "I Belong to the Band" is hier weer een treffend voorbeeld van.

Rory Block is bezig met een indrukwekkende reeks tribute albums. Naast Robert Johnson, Mississippi John Hurt, Son House en Rev. Gary Davis is ”Shake 'Em on Down” een eerbetoon aan Mississippi Fred McDowel. Met haar karakteristieke warme stem en prachtig akoestisch slide gitaarspel is dit wederom een heel respectvol eerbetoon aan een van de groten uit de bluesgeschiedenis. Het openingsnummer ”Steady Freddy” is van haar eigen hand en is feitelijk een profielschets van McDowel. De rest van de liedjes zijn smaakvolle bewerkingen van klassiekers van de meester, maar wel met het typische Rory Block sausje. Kortom: wederom een geweldig authentiek klinkend bluesalbum en een mooie toevoeging aan een prachtige reeks.

"The Lady and Mr. Johnson" van Rory Block is de eerste in de reeks albums waarop ze een tribute brengt aan de grootmeester van de blues. Op deze plaat is dat uiteraard Robert Johnson, maar Rory Block heeft inmiddels ook platen uitgebracht met een eerbetoon aan Son House, Mississippi Fred McDowel en Rev. Gary Davis. Op "The Lady and Mr. Johnson" vult Rory Block op geheel eigen wijze de liedjes van Robert Johnson in. Ze houdt de nummers herkenbaar, maar de stempel van Rory Block is overduidelijk. Haar mooie slide gitaarspel is prachtig en haar stem past mooi bij de liedjes van Robert Johnson. Rory Block weet hoe authentieke blues hoort te klinken. Ook een van mijn favoriete liedjes van Robert Johnson, "If I Had Possession Over Judgement Day" krijgt een prachtige uitvoering. Maar dat geldt eigenlijk voor alle nummers. Een waardig eerbetoon aan een blueslegende. Nu maar hopen dat Rory Block ook ooit zelf zo'n mooi eerbetoon krijgt, want dat verdient ze!

"Against the Grain" is gewoon weer een prima plaat van Rory Gallagher. Dat hij een uitzonderlijke gitarist was is weer overduidelijk op deze plaat uit 1975. Gallagher kiest in mijn ogen veelal voor een rockbenadering of een bluesbenadering. "Against the Grain" is wat mij betreft meer gericht op rock dan op blues. Dit is geen straf, maar ik prefereer de echte bluesman in Rory Gallagher (bijvoorbeeld op zijn gelijknamige debuutplaat of op "Calling Card", de opvolger van "Against the Grain"). Desalniettemin is "Against the Grain" een aanrader voor elke liefhebber van gepassioneerd gitaarspel. Overigens is de track "All Around Man" wel doorspekt met blues. Dat maakt deze dan ook mijn favoriet van dit album.

Weer een prima plaat van Rory Gallagher. "Blueprint" is een lekkere rockplaat met een vleugje blues. Dat vleugje had van mij wel iets meer mogen zijn. Het is naar mijn mening wat meer rock georienteerd en ik mis daardoor het echte intense gevoel dat ik bij Gallagher's debuutplaat wel heb. Dat doet overigens verder niets af aan dit album. Gallagher combineert songschrijversschap met afwisselend en veelzijdig gitaarwerk.

"Calling Card" van Rory Gallagher is wederom een bewijs van de grootheid van gitarist en songschrijver Rory Gallagher. Waar ik op bijvoorbeeld "Blueprint" de rock de bovenhand vind hebben, vind ik dat Gallagher op "Calling Card" de blues weer flink laat doorsijpelen in zijn songs. Uiteraard is de rock prominent vertegenwoordigt, maar in de licks en solo's spatten de bluesroots er vanaf. Luister maar eens naar tracks als "Do You Read Me", "Calling Card" en "Jack-Knife Beat". Gallagher is zowel de akoestische als electrische gitaar meester en die diversiteit is ook te horen op "Calling Card". Ook de afwisseling tussen gitaar en toetsen op enkele songs spreekt me aan. Gallagher laat wederom horen hoe zijn gitaarspel samensmelt tot een onweerstaanbare combinatie van techniek en emotie.

Rory Gallagher. Topgitarist pur sang. Of het nu blues is of rock, Gallagher hanteert een smaakvolle mix van beide stijlen. Ook op "Defender" laat hij weer de mooiste klanken uit zijn Fender schallen. Albumopener "Kickback City" heeft een fantastische riff en groove en de toon is direct gezet. "I Ain't No Saint" laat vooral de bluesy kant Gallagher horen. De eerste helft van deze plaat neigt vooral naar rock. Goed uitgevoerd, meer dan goed gespeeld, maar het echte vuurwerk begint voor mij op de tweede helft, waar Rory Gallagher meer richting de blues schuift. "Don't Start Me Talkin'" en "Seven Days" zijn doorspekt met blues, waarbij Gallagher op het laatstgenoemde nummer ook laat horen dat hij fantastisch slide gitaar kan spelen. Gallagher sluit "Defender" af met het prachtige "No Peace for the Wicked" en bewijst met deze plaat wederom zijn legendarische status als gitarist.

Waar Rory Gallagher op zijn fantastische debuutplaat vooral blues en rock combineert, voegt hij er op "Deuce" nog een element aan toe, namelijk folk. Hierdoor wordt zijn gitaarspel nog diverser. Hij varieert met het grootste gemak tussen deze stijlen en laat het geheel samensmelten tot een mooie mix aan goede liedjes, niet alleen muzikaal gezien, maar zeker ook tekstueel. Rory Gallagher is een muzikant die zich graag ontwikkelt, en dat bewijst hij met "Deuce". Na een eerste luisterbeurt greep het me niet direct, maar "Deuce" begint steeds verslavender te worden naar mate ik ernaar luister. Eeuwige zonde dat Gallagher zo vroeg heen is gegaan. Dat draagt ongetwijfeld bij aan zijn legendarische status, maar ik had nog zo graag met enige regelmaat een nieuwe Gallagher plaat willen horen. Gelukkig heeft hij ons een fantastische erfenis nagelaten, en "Deuce" is daarin zeker een van de hoogtepunten.

Net als op zijn debuutplaat blijft Rory Gallagher op zijn laatste studioalbum "Fresh Evidence" dichtbij de blues. De cirkel is rond zo te zeggen. Opener "Kid Gloves" zet direct de toon en Rory Gallagher neemt je op de andere tracks mee door de verschillende stijlen van de blues. Niet heel expliciet, maar in de kleine nuances in zijn gitaarspel laat hij telkens een ander aspect van de blues horen. Met name op de Son House cover "Empire State Express" is dat goed te horen met fantastisch akoestisch slide gitaarspel. De blues is in essentie redelijk beperkt qua noten, maar telkens weet Gallagher er een verrassende twist aan te geven en dit wordt versterkt door zijn intense gevoelige manier van spelen. Want uiteindelijk gaat blues om het gevoel, en dat weet Rory Gallagher uitstekend te verwerken in zijn muziek. Ondanks dat Gallagher ten tijde van "Fresh Evidence" wellicht over de hoogtijdagen van zijn roem heen was, is dat op geen enkele manier te horen op deze plaat. Constante kwaliteit van deze legendarische gitarist.

Dit is werkelijk een fantastische liveregistratie van een van 's werelds beste gitaristen binnen het bluesrock genre. Op "Irish Tour" klinkt Rory Gallagher op zijn best: vlammend, energiek, intens, rauw, maar vooral gedreven en bluesy. De nummers worden in een aantal gevallen lekker opgerekt en muzikaal klopt alles. De fantastische ritmesectie die de solide basis legt voor het weergaloze gitaarspel van Gallagher. Daarnaast vind ik de interactie tussen de toetsen en de gitaar van toegevoegde waarde. In 1974 bevond Ierland zich in roerige tijden, vele muziekacts meden Belfast vanwege het risico op aanslagen van de IRA, maar Gallagher speelde er een van zijn beste shows en ik kan me heel goed voorstellen dat de muziek van Gallagher verlichting bracht in donkere tijden. "Irish Tour" is daar uitstekend geschikt voor, maar is bovenal een mooie erfenis van een veel te jong gestorven gitaarheld.

Nooit gedacht dat ik het nog eens zou zeggen, maar ik vind "Jinx" een minder album van Rory Gallagher. De liedjes missen kwaliteit in vergelijking met platen als "Rory Gallagher" en "Deuce" bijvoorbeeld. Gitaartechnisch is het uiteraard allemaal dik in orde, maar alleen daarmee heb je nog geen goede plaat. De Rory Gallagher waar ik graag van houd hoor ik eigenlijk alleen maar terug op "Easy Come, Easy Go". De blues komt te weinig terug op "Jinx", dat in mijn ogen teveel op rock is gestoeld. "Jinx" is geen slechte plaat, maar ik verwacht van Rory Gallagher gewoon meer. Wat dat betreft houdt hij de lat zelf hoog met zijn platen in (met name het begin) de jaren 70.

Samen met "Irish Tour" is "Live in Europe" een prachtig live document van Rory Gallagher. Ik heb beide albums ook ooit samen in een combi pack gekocht. "Live in Europe" begint fantastisch met "Messin' with the Kid" en "Laundromat". Rory gaat lekker los op zijn zwaar versleten Fender en de blues en rock licks vliegen je om de oren. Op "I Could've Had Religion" gaat het tempo iets naar beneden, zoals Rory zelf ook aankondigt, maar het bluesgevoel wordt er daarom niet minder om, misschien wordt het juist wel versterkt. Met "Pistol Slapper Blues" en "Going to My Hometown" heb ik persoonlijk wat minder, waarschijnlijk omdat ik Rory het liefst elektrisch hoor spelen. De twee afsluitende tracks daarentegen rocken weer zoals ik Rory graag hoor, al had het drum intermezzo in "Bullfrog Blues" achterwege mogen blijven. Gevoelsmatig heb ik een lichte voorkeur voor "Irish Tour", maar dat neemt niet weg dat "Live in Europe" van grote klasse is.

Op "Photo-Finish" is weer fantastisch gitaarwerk te horen van Rory Gallagher. Wel vind ik dat op zijn studio-albums de nadruk meer op rock wordt gelegd. Dit terwijl met name op zijn eerste (twee) albums er een gebalanceerde mix tussen blues, rock en een vleugje folk te horen was. De bluesinvloeden zijn uiteraard niet verdwenen op "Photo-Finish", maar ik neig zelf iets meer naar het meer bluesier geluid van het gelijknamige debuut of "Deuce". Dit neemt niet weg dat Gallagher eigenlijk geen slechte albums heeft afgeleverd en ook "Photo-Finish" er weer eentje van een prima niveau. Goede songs en fantastisch gitaarspel. Gewoon lekker dus.

Blues en rock zijn mijn favoriete genre. Rory Gallagher maakt hiervan mijn inziens de perfecte combinatie. Zijn riffs klinken zoals rockmuziek moet klinken en zijn licks en solo's zijn doorspekt met de blues. Gallagher voegt er vervolgens nog elementen uit de folk aan toe. Dit maakt deze debuutplaat van Gallagher tot een onweerstaanbare cocktail van intens gitaarspel, goede teksten en gloedvolle zang.

Gallagher gebruikt zijn gitaarspel als middel om zijn muziek kracht bij te zetten. Nergens krijg ik het gevoel dat hij zijn muziek gebruikt om zijn gitaarspel te etaleren of dat het ontaard in een nutteloze exercitie van gitaargeweld. Alles is smaakvol, warm, meeslepend en alles in dienst van het liedje en de boodschap van Gallagher.

Deze debuutplaat is mijn absolute favoriet van Rory Gallagher, al heeft de man meerdere uitstekende albums op zijn naam staan. Uiteraard is hij viel te vroeg gestorven. Eeuwige zonde wat mij betreft, want zijn muziek en dan vooral de prachtige tonen uit zijn oude versleten Fender zullen me altijd bijblijven.

De eerste twee albums van Rory Gallagher vind ik geweldig, waarbij ik het gelijknamige debuut fenomenaal vind. Het derde album ”Blueprint” vind ik dan ook wat tegenvallen. Niet slecht uiteraard, maar in vergelijking met de eerste twee, gewoon wat minder. Het vierde album ”Tattoo” is dan in mijn beleving weer een stap voorwaarts. Vooral de diversiteit van ”Tattoo” vind ik aansprekend. Dit album bevat blues, rock en tevens elementen uit folk en zelfs wat flirts met jazz op ”They Don’t Make Them Like You Anymore”. Naast fantastisch gitaarspel zijn ook de liedjes gewoon goed, en dus niet alleen een middel om het gitaarkunsten van Gallagher te etaleren. Of het nu elektrisch, akoestisch of slide is, Gallagher draait er zijn hand niet voor om. Dit alles komt mooi tezamen op ”Who’s That Coming?”. Een ander hoogtepunt is ”A Million Miles Away”. Heerlijk bluesy en een lekker loom (positief bedoeld) ritme. ”Tattoo” reken ik tot de betere studioalbums van Gallagher. Maar als het er op aankomt blijft Gallager een echt podiumbeest en komen zijn liedjes live het beste tot zijn recht. Wat dat betreft is zijn veel te vroege overlijden nog steeds een gemis.

Roy Buchanan, de grote onbekende legende. Bij de kenners erkent als een groot gitarist, maar bij het grote publiek nauwelijks bekend. Zoals bij de meeste gitaristen wordt live pas echt duidelijk wat Roy Buchanan in zijn mars heeft. Buchanan speelt blues, maar met een twist zo te zeggen. Verschillende invloeden mengt hij tot een gitaarmengelmoes. Soms gaat hij iets teveel over de top als hij de trukendoos opentrekt, maar met name in de authentiek klinkende bluesliedjes schittert Buchanan. De traditional "Amazing Grace" wordt mooi ingetogen gespeeld en zorgt voor kippenvel, net als het altijd schitterende "The Messiah Will Come Again". Op "Malaguena" gaat Buchanan helemaal los en laat hij ook latin invloeden horen. De laatste drie tracks klinken als authentieke blues en klassieker "Green Onions" is een prachtige afsluiting. "Live: Amazing Grace" is een mooie herinnering aan een gitarist die publiekelijk meer erkenning verdiende, en dit live-album is in ieder geval een mooie erfenis.

Roy Buchanan is samen met Albert Collins de vaandeldrager van de Fender Telecaster. Collins is daarentegen veel bekender geworden en heeft zelfs de titel "Master of the Telecaster" meegekregen. Buchanan heeft een dergelijke waardering nooit gekregen, althans niet bij het grote publiek. Inmiddels staat Buchanan bij de echte muziekliefhebber wel bekend als een meestergitarist. Eigenlijk is me dat wel direct duidelijk bij het beluisteren van zijn titelloze debuut. Buchanan brengt een tweedeling aan op dit album. De liedjes met vocalen zijn overwegend country en rootsachtig van aard. "Haunted House" is daarvan mijn favoriet. De instrumentale nummers daarentegen zijn echte blues (met uitzondering van "Cajun"). Zo zijn "John's Blues" en "Pete's Blues" prachtige instrumentale hoogstandjes op zijn Telecaster. Het hoogtepunt is echter het bloedstollend mooie "The Messiah Will Come Again". Naast zijn intense kippenvel opwekkende gitaarspel is de gesproken tekst ook nog eens indringend en draagt dat bij aan de intensiteit van het nummer. "Roy Buchanan" is wat mij betreft een sterk debuut van een ondergewaardeerde grootmeester. Prachtplaat!

Op ”HeartSoulBlood” gaat Royal Southern Brotherhood gewoon verder waar ze op hun titelloze debuut gebleven waren. Maar ”HeartSoulBlood” klinkt misschien nog net even gevarieerder dan de voorganger. Royal Southern Brotherhood kookt een stampende en dampende mengelmoes van southern rock, blues, soul en funk. Deze heren zijn niet voor een gat te vangen. Het gitaarwerk van Devon Allman en Mike Zito is om je vingers bij af te likken. Ook hun afwisselende vocalen zorgen voor meer dan voldoende dynamiek. Cyril Neville zorgt daarnaast nog eens voor de nodige warmte en soul, terwijl met name de funk van de ritmesectie komt. Het album opent heerlijk met het stuwende ”World Blues”. De intro van ”Here It is” is super funky met dat lekkere basloopje. ”Callous” is een meeslepende powerballad met intens gitaarwerk. ”Let’s Ride” swingt de pannen van het dak en het ingetogen ”Takes a Village” is een mooie gospelachtige ballad. Deze superband overtuigt opnieuw met ”HeartSoulBlood”. Heerlijk album vol funky bluesrock.

Heerlijk zompig vet Southern rockalbum van deze superformatie. De gitaristen Devon Allman en Mike Zito leveren heerlijk gitaarwerk, dat niet alleen zwaar en rockend klinkt, maar ook verrassend funky. En dit album bevat mooie nuances uit diverse genres als blues, soul en rock. De stem van Allman vind ik het prettigst, maar ook Mike Zito zingt niet onverdienstelijk, maar eigenlijk geldt dat voor alle vocalen, ook in de samenzang en koortjes. "Royal Southern Brotherhood" heeft een heerlijke groove, waar de bassist en drummer/percussionist zeker een significante bijdrage aan levert. Devon Allman timmert inmiddels behoorlijk aan de weg, zijn soloalbum "Turquoise" is dan ook zeker een aanrader, maar dat geldt ook voor het solowerk van Mike Zito. Maar de kracht van "Royal Southern Brotherhood" zit hem in de optelsom van de afzonderlijke delen. Deze band klinkt als een eenheid, niet alleen technisch en kwalitatief, maar ook qua plezier en beleving. Devon Allman houdt samen met deze klasse muzikanten de naam en faam van zijn familienaam hoog. Heerlijk album!

”Want, One” en ”Want, Two” is mijn kennismaking met Rufus Wainwright. Uiteraard al veel van de man gelezen, maar qua muziek zijn deze twee albums het eerste wat ik tot me neem. Van de berichten hier had ik begrepen dat deze beide albums oorspronkelijk als dubbelaar waren bedoeld. Dat begrijp ik goed, want muzikaal liggen ze in elkaars verlengde. En muzikaal gezien bevallen ”Want, One” en ”Want, Two” me best goed. Wellicht iets wat te bombastisch of kitch zo nu en dan, maar mooie arrangementen en rijke instrumentatie. Het is alleen de stem van Rufus Wainwright die ik gewoon niet zo mooi vind. Te ijl en ook te monotoon na verloop van tijd. De emotie in zijn stem is daarentegen weer overtuigend, want Wainwright spaart zichzelf en zijn omgeving niet in de indringende teksten. Muzikaal gezien vind ik ”Want, One” en ”Want, Two” prima albums, maar ik neem ze tot me in mate gezien mijn mindere affiniteit met de vocalen van Wainwright.

”Want, One” en ”Want, Two” is mijn kennismaking met Rufus Wainwright. Uiteraard al veel van de man gelezen, maar qua muziek zijn deze twee albums het eerste wat ik tot me neem. Van de berichten hier had ik begrepen dat deze beide albums oorspronkelijk als dubbelaar waren bedoeld. Dat begrijp ik goed, want muzikaal liggen ze in elkaars verlengde. En muzikaal gezien bevallen ”Want, One” en ”Want, Two” me best goed. Wellicht iets wat te bombastisch of kitch zo nu en dan, maar mooie arrangementen en rijke instrumentatie. Het is alleen de stem van Rufus Wainwright die ik gewoon niet zo mooi vind. Te ijl en ook te monotoon na verloop van tijd. De emotie in zijn stem is daarentegen weer overtuigend, want Wainwright spaart zichzelf en zijn omgeving niet in de indringende teksten. Muzikaal gezien vind ik ”Want, One” en ”Want, Two” prima albums, maar ik neem ze tot me in mate gezien mijn mindere affiniteit met de vocalen van Wainwright.

"My Name is Buddy" is een kritische plaat van Ry Cooder tegen de Amerikaanse maatschappij. Hij gebruikt het personage van Buddy The Red Cat om zijn boodschap te vertolken. De muziek klinkt heel authentiek heeft alle elementen die je van country, roots en folk mag verwachten. Cooder speelt ingetogen gitaar, maar wel heel mooi. De muziek had wat mij betreft wat spannender gemogen. Het wordt na een tijdje wel voorspelbaar en de country clichés hoor je al van ver aankomen. Maar wat wil je ook met zeventien tracks. "My Name is Buddy" is zo'n typische plaat om mijmerend op je veranda naar te luisteren, bij voorkeur in een schommelstoel. Ry Cooder blijft dicht bij de authentieke Amerikaanse rootsmuziek en dat is misschien niet altijd even verrassend, maar wel eerlijk en gemeend. En dat kan ik wel waarderen.

"Gold" is een bonte verzameling liedjes, waar de melancholiek vanaf spat. De country voert de boventoon, maar ook andere invloeden als blues, soul en rock komen voorbij. Adams is een begenadigd liedjesschrijver en kies de ene keer voor een sobere en sombere aanpak, en de andere keer meer rijk en uitbundig. Ondanks dat sommige nummers vrolijk klinken is de ondertoon toch vaak drukkend en zoals eerder gezegd melancholisch. "Gold" is een singer/songwriter plaat met vele gezichten, maar blijft daardoor juist gezien de hoeveelheid tracks van begin tot eind meer dan genietbaar.

Op "Love is Hell" worden de twee delen van de "Love is Hell" EP's samengevoegd tot het album zoals Ryan Adams het initieel wilde uitbrengen. "Love is Hell" is geen gemakkelijke kost, de thema's zijn zwaar, de muziek is melancholiek en de sfeer is bij tijd en wijlen beklemmend. Toch is dit een prachtplaat. Mooi en pijnlijk tegelijk. Meeslepend en afschrikwekkend, maar zo verschrikkelijk intrigerend. De stem van Ryan Adams zit vol met emotie en de muzikale begeleiding past er perfect bij en is ontroerend mooi. Een van de verrassendste tracks vind ik de Oasis cover "Wonderwall". Adams varieert hier heel mooi met zijn stem, waardoor deze versie wat dynamischer klinkt dan het origineel en is in zijn geheel minstens evenwaardig als het origineel. Vooral het pianostuk aan het einde is adembenemend mooi. Het hoogtepunt vind ik het intense en hartverscheurende "The Shadowlands" met een fantastische ingetogen gitaarsolo. "Love is Hell" is mijn favoriete plaat van Ryan Adams. Niet heel toegankelijk, maar daarom juist zo spannend en interessant. Ryan Adams neemt je mee door de diepste krochten van zijn ziel en geeft je een inkijkje in zijn wereld. Confronterend maar prachtig.