Tot nu toe was ik niet enorm onder de indruk van The War on Drugs. De "oude" platen ken ik niet, de doorbraak plaat vond ik te V.S. en dan vooral Springsteen. Ik heb voor 97% niets met het opgeblazen geluid van Springsteen en dus The War on Drugs. De laatste studioplaat heb ik wel in huis, maar werd het uiteindelijk toch net niet.

Nu dus een live plaat. De langere termijn staat nog niet vast, maar ik moet toegeven dat de vooruitgesnelde reputatie van de band hier echt wordt waargemaakt. Een prachtig geluid, vast beter dan in de gemiddelde zaal, en een enorm goede band, waarin ieder lid een duidelijk eigen rol heeft. Hier wordt niet alleen de zanger/schrijver ondersteunt, maar een gezamenlijk product aan de man gebracht. Voor mij is de semi-live ervaring die ik in huis onderga, wellicht het zetje dat ik nodig had om The War on Drugs echt op waarde te schatten.

Zoals ik al aangaf, zal de tijd leren of de band blijvend is, maar ik zie mij wel eens naar een optreden gaan, als het weer veilig kan. Eerst deze winter maar eens doorkomen. Het wordt ernstig doorbijten. Juist mooie platen als deze schijnen lichtjes in donkere tijden.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik heb een stapel The Who platen in huis, LPs of cds, maar vaak uit de kast komen ze niet. Dat geldt dus ook voor Tommy. Er staan een paar nummers op, die weliswaar mooi in het verhaal van de opera passen, maar waar ik niet zo goed naar kan luisteren. Wat een serieuze luisterbeurt, na vele jaren, wel opleverde, is dat de rest van de 20+ nummers niet meer en niet minder dan ***** opleveren.

Voor mij onderstreept The Who een paar zaken op dit album. De kunst van Pete Townsend om fantastische songs te schrijven en uit te werken. De kunst van de band om een trio bezetting buiten alle proporties op te rekken. Niet uniek in die jaren, Cream, Hendrix, maar er komt meer bij. Townsend en Entwistle zijn geen buitengewone zangers. Hun harmonieën zijn geweldig. Tel dat op bij de goede rhythm and blues stem van Roger Daltrey en perfectie staat op de hoek te wachten. Het ritmische gitaarspel van Pete Townsend is onovertroffen op dit album en stelt Entwistle and Moon in staat om er op los te gaan waar dit zo uitkomt. En laten we wel wezen, het verhaal van Tommy Walker is ook aangrijpend en gaat over veel schijven. Zeker voor 1969.

Voor mij begint Tommy in 1969 met de eerste single 'Pinball Wizzard', in mindere mate gevolgd door 'I'm Free' en helemaal met 'See Me Feel Me', de hit in 1970. Allemaal singles. Daarna volgde 'We're Not Gonna Take It' van de Woodstock soundtrack. Dat er ook een LP was, is iets dat pas vele jaren later serieus tot me doordrong. LPs waren voor mij grotendeels een onbereikbare prijs. Die singles zijn dan ook nummers die The Who mede hun plaats aan het Britse pop pantheon van de jaren 60s hebben geschonken. Met The Kinks strijdt The Who toch voor eeuwig om plaats 3 daar.

Tommy is dus veel beter dan ik ooit had gedacht. Als die fiddling about uncle en Mrs. Walker er niet op hadden gestaan, was dit een ***** album geweest. Daarom is het een halfje minder. Verder ben ik zwaar onder de indruk en is dit niet de laatste keer dat ik Tommy gespeeld heb.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Een band die aangeeft de zaken heel anders te hebben aangepakt, bezie ik eigenlijk altijd een beetje met argwaan. Daarbij heb ik een bloedhekel aan bands die in interviews voor hun nieuwe plaat zeggen dat ze zo ontevreden waren over de vorige. Misschien terecht, maar in veel gevallen halen ze een plaat naar beneden die ronduit geliefd is en waarvoor? Alleen maar om de nieuwe te promoten als nog beter? Zie mijn scepsis.

Bij The Wooden Sky lijkt geen noodzaak tot argwaan. De band heeft de demo's als basis genomen voor de plaat en de "echte" studio voor 95% gelaten te hebben voor wat het was. Dat levert een plaat op die fris en donker tegelijk klinkt en zeker minder doorsnee dat de vorige, 'Let's Be Ready'. Stevig mid-tempo rockwerk wisselt de band af met ballades of een zang gitaar nummer, terwijl ook de viool en elektronica in de achtergrond niet wordt geschuwd. Op het een beetje cheesy laatste nummer na, dat lijkt een traditie bij The Wooden Sky, valt dat allemaal heel goed.

Swimming In Strang Waters is een album vol betere luistermuziek met de nodige donkere randjes, zonder dat de wereld nu direct vergaat. Het album neemt de luisteraar mee op een bescheiden avontuur met de nodige interessante muzikale hoogtepunten, zonder direct te excelleren. Hoge toppen van artisticiteit worden niet gehaald, maar de Canadezen uit Toronto tikken een heel behoorlijk niveau aan en zijn met deze plaat weer een stukje in mijn achting gestegen.

Voor liefhebbers die rootsachtige muziek met de nodige invloeden goed kunnen verdragen, is The Wooden Sky zeker een band om eens uit te proberen. Een zanger met een stevige strot, die bescheiden durft te zijn en bandleden die niet persé rechtdoor willen bij de invulling van de nummers. Dat zijn redelijke aanbevelingen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Het heeft even geduurd voordat ik durfde te schrijven over I See You. Ik vond er mijn weg niet in, nadat ik de tweede na het prachtige debuut ook niet om over naar huis te schrijven vond. The xx bewandelt heel voorzichtig een nieuw pad en dat is goed. Een derde plaat zoals het was, was er meer dan waarschijnlijk een teveel geweest. Het gevolg is opvulling en ja, dat laat al die mysterieuze en majestueuze stiltes in hun muziek vervallen. Jamie xx mag dus veel meer en dat viel niet altijd goed uit, was mijn eerste indruk.

Na meerdere luisterbeurten viel het kwartje wel. Romie zingt als een vrouw die tevreden met zichzelf is. Het contrast met Oliver Sim komt daardoor nog beter uit. Het album kent een aantal mooi gelaagde, zelfs spannende nummers. Dat de leden, naar eigen zeggen, meer durven te genieten en bewegen is mooi meegenomen, maar daar zie ik niets van in de huiskamer. Wat ik merk, is dat The xx een grote stap heeft durven zeggen in de richting van een nieuw geluid. Op haar derde album in acht jaar. Ter vergelijking, The Beatles waren alles behalve uit elkaar in dezelfde tijdspanne. Ik ben bejaard voordat we weten waar The xx op uit gaat komen in dit tempo.

Voor nu zonder meer het voordeel van de twijfel. Met I See You (prima nummer van Yes overigens) zet de band een noodzakelijke stap, die vooralsnog goed uitpakt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Alweer een presentje van Rum Bar Records. Dat label uit Boston begint inmiddels een reputatie op te bouwen waar het punk en garage rock and roll singles en platen betreft. Alsof de tijd heeft stilgestaan spoelen opwindende nummers over mij heen.

Wat opvalt, is dat het allemaal artiesten betreft die op leeftijd zijn en de boot 30 jaar geleden alleen lokaal niet hebben gemist, althans dat is mijn indruk op 6000 km en 30 - 40 jaar verderop. In het tweede deel van de jaren 10 krijgen zij opnieuw een kans en die grijpen zij met meerdere handen aan om een topproduct af te leveren.

Zo ook het debuut van dit duo, ergens diep uit moerassen van Louisiana, dat rockt zoals zelfs The White Stripes nooit hebben gedaan. Ook deze twee heren hebben een muzikaal leven achter zich met, voor mij, obscure bands. Decennia van werken in de marge. De mosterd haalt The Yeah You Rights bij Iggy & the Stooges vandaan, maar dan met veel betere melodieën en ingevingen. Dit is muziek die niet alleen wil schokken, maar ook vermaken. Het geluid is rauw, ruig, maar toch gericht op plezier maken en genieten. Het uitgangspunt is geen search & destroy zal ik maar zeggen. Op het podium schijnen eigen werk en covers elkaar in hoog tempo af te wisselen en dat gebeurt ook op deze EP met vijf songs, waarvan de laatste richting de 12 minuten klokt. Dat samen maakt het een mini album in tijd.

'Unvulgar' duurt lang, maar boeit mij zodanig dat ik het moeiteloos allemaal weer opnieuw opzet, te beginnen met de heerlijke opener 'How 'bout Now' en de korte cover van Iggy's 'I Got A Right'. De energie die Lucy Anna in zich samenbalt en deelt, is zeer prettig om te ondergaan. Rock en roll leeft en heeft een naam: The Yeah You Rights.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Er zijn van die decennia, zoals de jaren 80, dat ik mijn interesse voor nieuwe muziek totaal verloor en nog zelden iets hoorde waarvan ik dacht dit boeit me een heel album lang. Dat was het dan, had ik wel eens het idee en toen brak 1989 aan en al snel de jaren 90. The Young Gods, totaal langs me heen gegaan, tot 2019 en ik een plaat hoor waarop heel veel van die jaren 80, maar ook van daarna samenkomt. Een mix waarop ik niet snel uitgeluisterd raak.

Op sommige momenten hoor ik alleen mijn eigen verbazing. Wat gebeurt hier nu eigenlijk? Muziek alsof die gemaakt is door AI of robots, zo kil, clean (en een repeterend, afwijkend ritme) waarover heen een mondharmonica zo desolaat speelt, iid Lura, ik had de 'Once Upon A Time In The West associatie ook, alsof de laatste mens in dit post-industriële geweld om hulp roept en weet dat niemand hem meer gaat horen. 'Moon Above' is soort van niet om aan te horen en toch niet uit te zetten.

Daartegenover staat het antwoord op 'Bullet The Blue Sky'. 'Tear Up The Red Sky' heeft misschien wel teveel raakpunten met het U2 refrein. De enorm knallende gitaren accentueren de pijn. Treichler doet een Mark Lanegan en met succes.

De hardheid van dit nummer, maar ook latere nummers vormen een groot contrast met de meer elektronische kant van The Young Gods. Dit laatste had vreemd genoeg de overhand toen ik de plaat voor het eerst speelde, zacht op de achtergrond. de harde accenten vielen weg en mijn indruk was, gebeurt er wel iets op Data Mirage Tangram? Na herbeluistering werd dat wel bevestigd. Er gebeurt meer dan genoeg, maar het advies is wel speel dit album in ieder geval harder af. Pas dan komt de volledige volheid, pracht, als dat het goede woord is in deze context en kracht tot wasdom.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een plaat waar helemaal niet moeilijk over gedaan hoeft te worden. Het popt, swingt, rockt en punkrockt. Pretenties zijn heel ver te zoeken. Deze band uit Noorwegen mixt jaren 60 pop en bubblegum met de straffe ritmes van Green Day en The Offspring uit de 90s en komt vervolgens met een retestrak album op de proppen dat vol staat met hits (in een ander universum dat het onze). Met heerlijke, melodieuze nummers en vooral veel aandacht voor de vocale details.

Ik pretendeer geen moment dat dit een vernieuwend of uniek album is, maar het zit gewoon heel lekker in elkaar. Overigens, wie niet direct valt voor het eerste nummer en single hoeft niet echt verder te luisteren. Het gaat zo heerlijk door.

De band heeft zes jaar over dit album gedaan. Dat kan er toe geleid hebben dat men zich is verloren in menig detail. De keuzes die uiteindelijk gemaakt zijn, lijken 100% de juiste. For Those About To Pop! is een album dat bij mij een grote smile op mijn gezicht zet, die pas verdwijnt als de laatste noot is uitgestorven. Een heel lekker en vrolijkstemmend album dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Hoe lang ik 'Gloria' en 'Here Comes The Night' ken, is niet meer te achterhalen. Wel ongeveer toen 'How Long Baby' in mijn leven kwam, een nummer waar ik direct van onder de indruk was. Rond 1976 zat ik met mijn zelf bij elkaar gespaarde radio en cassette deck met een draad ertussen regelmatig klaar om op record te drukken op de dinsdag- en woensdagmiddagen na school (VARA en KRO). Op een van die al lang niet meer bestaande bandjes stond het nummer.

Deze verzamelaar kocht ik op cd begin jaren 00. Hem in 2025 weer eens afspelend, valt mij op hoe muzikaal Them was. Het klinkt anders en ze waren niet bang om zelf aan de slag te gaan met een nummer, hetgeen voor verrassende uitvoeringen zorgde. Van Morrison heeft niet voor niets zo'n lange carrière, kan terugkijkend gesteld worden. Het felle geluid zorgt voor een echte luisterervaring. Het scherpe orgeltje, de raspende stem van Morrison, de saxofoon. Allemaal elementen die Them apart zetten van veel andere U.K. R&B/blues bands uit die tijd.

Deze dubbelaar geeft heel veel luisterplezier en is heel goed per cd integraal af te luisteren. Bijna perfect zelfs.

Vijf albums in totaal? Wat een verrassing. Met deze plaat was voor mij de koek al op. Twee briljante nummers aan het begin maakten dat ik het album direct aanschafte, maar eenmaal thuis bleek het album al snel leeg te lopen. Af en toe nog een aardige song, maar niet meer dat dat. ***** voor het begin en ** 1/2 tot *** voor de rest.

De vergelijkingen met Coldplay snap ik volkomen, maar die band heb ik met 'Viva La Vida' in de ban gedaan. Dan zijn de eerste twee nummers van deze plaat toch vergelijkbaar met 'Clocks' en 'Yellow'. De rest met het gemiddelde nummer van 'X&Y', nou, zo bezien dan valt de score voor The Invitation nog alleszins mee.

Een beetje door toeval kwam ik op het spoor van dit album, "het meest gefocuste tot op heden", zoals de band het zelf zegt. Wat ik hoor op Do Not Always See, is niet direct origineel, maar wel zo goed gedaan dat ik vrij snel in een gemoedstoestand terecht kom waarin mijn fantasie volledig aan de haal gaat met wat ik hoor. Die fantasieën zijn niet direct apocalyptisch, maar zeker niet positief. Alsof de band in de studio alle zaken die zich buiten afspelen in de boze wereld vangt in zijn muziek door de controle volledig te laten zijn. Zo blijft de gekte buiten. Als de gekte toeslaat in een ontsporende gitaar, dan is het de viool die met een uiterste krachtsinspanning de zaak op de rails houdt. Het lukt maar net, want de spanning is bijna te groot.

De muziek is stemmig, serieus, bloedserieus is beter, gedragen en gespeend van iedere uitbundigheid. Dat maakt het belangrijk dat het mooi is, want wie zit op enkel desolaatheid te wachten? En het is mooi. Prachtig zelfs bij vlagen, waar overheen teksten worden gezongen waarin niet noodzakelijk een goed einde gevonden wordt. De soundtrack voor een Disney of gemiddelde Hollywood film zit er niet in voor This Leo Sunrise. Het is de wisselwerking tussen de verschillende instrumenten die hier het verschil maken. Er valt veel te genieten als kleine stukjes samenvallen met elkaar en het grotere geheel. Bombastische muziek zonder bombast? Het kan, luister maar; de indruk is stevig zonder overmoedig en -matig effect bejag. Een bijzondere plaat, een mooie plaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Dit is mijn eerste Throwing Muses album, na twee Kirstin Hersh solo platen die redelijk goed bevielen. Eind jaren 80 begin 90 werkten mijn oren beslist anders. Inmiddels vind ik dit gewoon echt lekkere muziek. De stem van Hersh is daarbij zeker een bepalend element. Ze klinkt alsof haar stem door een bus is overreden om daarna in de fik gestoken te worden. De smeulende resten zijn vervolgens in haar strottenhoofd teruggeplaatst, dat vervolgens door de hitte werd aangetast. Het past prachtig bij deze muziek, die deels ook compromisloos is.

Harde intro's kunnen worden afgewisseld met meer subtiele of zelfs psychedelisch getinte stukken. Samen zorgt het voor een afwisselende sfeer, zowel binnen nummers als over het album. Totale chaos wordt voorkomen door het stug doorspelende ritme tandem. Op de juiste momenten snijdt de stem als een mes door de boter, alles anders makend. Voor mij werkt het en maakt nieuwsgierig naar wat ik heb gemist toen mijn oren anders stonden ingesteld.

Na publicatie van mijn Engelstalige post op WonoBlog heb ik begrepen dat het album is uitgesteld. De ene bron zegt augustus, de andere september. Corona werkt hard in op de muziekindustrie. In ieder geval kun je mijn volledige verhaal hier lezen als opwarmertje.

Tot zeer recentelijk kende ik alleen de single. Ik wist niet eens dat er een LP was. Something in the air is een klassieker natuurlijk. Zo raar, maar ook zo goed. Het geluid dat het nummer apart zet, het piano tussenstuk, is de bepalende sound van Thunderclap Newman en dat komt dan ook een paar keer terug op Hollywood Dream. Waar ik bang voor was, dat het telkens zou gebeuren, voorkomt de band of wat daar voor doorgaat. Een echte band is het nooit geweest, als ik het zo lees.

In een aantal nummers laat de band heel andere kanten van zichzelf zien en die bevallen me zeer goed. Het is dat sinds dit voorjaar alle leden van de band overleden zijn, als ik de originele bassist buiten beschouwing laat, want die heeft zijn eigen band, anders was het echt tijd voor een reünie tour. Mijn indruk is, vanuit 2016 terugkijkend, dat de band te laat kwam met Hollywood Dream in 1970. De psychedelia was echt voorbij in Europa. Nu zou de band moeiteloos kunnen touren met al die nieuwe retro psych bands.

Thunderclap Newman is geen top band, maar heeft een aantal heel leuke nummers op de plaat gezet en heeft een klassieker op zijn naam staan, waarmee de eeuwigheid gehaald kan worden. Something in the air is nog net zo prachtig/krachtig als vroeger. Niet zo bijzonder meer, maar nog steeds ontzettend goed.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Het overkomt me met een zekere regelmaat de laatste tijd dat ik geattendeerd wordt op een plaat van een artiest met een back catalogue van hier tot decennia terug, waar ik nog nooit iets van gehoord heb. Thurston Moore is zo iemand. Ik heb niets van de man in welke vorm dan ook.

Het is 2017 en Rock And Roll Consciousness lag voor me. Eerst een tijdje genegeerd en toen toch maar eens geluisterd. Dat klonk toch wel heel lekker en bij vlagen spannend, ondanks de enorme lengte van nummers. Het volgen van de langzame wendingen in de opbouw, de abrupte veranderingen, lekkere melodieën. Het kwam allemaal voorbij.

Nu is zijn stem niet om over naar huis te schrijven. Bijna gefluister over sonische stormen heen. Het past wel prima bij deze muziek. Ik merkte dat ik hem steeds welkom heette, zodra hij in een nummer invalt.

Wat mij ook bevalt, is dat de vier muzikanten alle de ruimte krijgen voor hun geluid. Ieders bijdrage is een onderdeel van de nummers en niet een ondersteuning die ondergeschikt is gemaakt. In die zin is het echt de Thurston Moore Group en niet een soloplaat. Een jazz aanpak op een rockplaat, want zo kan Rock And Roll Consciousness toch wel genoemd worden. Ondanks het experimentele karakter wordt hier gerockt, met af en toe een Zappiaans intermezzo van lead gitarist James Sedwards of een swing naar Nirvana.

Dit album heeft nummers die het mogelijk maken om mee weg te dromen, bijna in een meditatieve staat te geraken. Thurston Moore heeft mij flink verrast en dat is altijd leuk op zijn tijd.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Grappig feitje. Bij eerste beluistering dacht ik met een nieuw Nederlands post-punk, alternative rock bandje van doen te hebben. De manier van spelen en de net overdreven manier van de Engelse uitspraak, die passen daar goed bij.

Blijkt het om een band te gaan ergens uit de bush van Vermont. Ik zie meteen van die typische ronde barns voor me.

De muziek is echter prima, ook na deze constatering. Zanger Echo Mars (they / them) weet zoveel verschillende zaken in de stem te leggen, van emo tot punk en compassie tot optimisme. Dat maakt echt indruk. In de melodieën neemt de band me geregeld mee naar de pop hemel. Het ene nummer is steviger dan het andere, maar ze zijn allemaal goed en opvallend. Een hogere score behoord tot de mogelijkheden.

Een van de beste platen van de jaren 10. Gisteren "ruilde" ik mijn digitale exemplaar in voor de cd, die ik goedkoop tegenkwam. De zaak in kwestie was waarschijnlijk blij er eindelijk van af te zijn.

Sinds 'Honeyburst' volg ik de carrière van Tim Christensen, die echter met horten en stoten gaat. Het op dit moment al 7 jaar + stil waar het nieuwe platen betreft. Hij zit voornamelijk in Denemarken met Dizzy Miss Lizzy dat is heropgericht. Er komen zelfs een paar shows hier aan dit jaar.

Hoe groot Dizzy Miss Lizzy daar is, zag ik op vakantie in Denemarken in 2014. Op festival posters stond de band als (mede-)headliner.

Deze plaat is echt geweldig. Het overdonderende begin is een rocksuite zonder weerga. Het nummer zit zo lekker in elkaar, is prachtig opgebouwd en mag totaal ontsporen op het einde. Het heerlijk rockende 'Surprise Me' was een heel harde single, die het moeilijk had om op de radio te komen. De harde lijn trekt Tim Christensen met zijn toen vaste begeleiders enorm door. Vergeleken met 'Honeyburst' en 'Superiour' is dit een hardrockalbum. Maar van mij mag het. Met zijn ontzettende fijne stem trekt hij ieder nummer er door, ballad of rocker en alles er tussen in.

Wat mij opvalt, is dat hij de letter s zingt zoals het geschreven staat. Dat valt op in woorden als loser en reason. Een Engelsman maakt van de s een z, Tim Christensen iets tussen de s en de z in, wat zijn Engels een apart accent geeft. Ik hoor dan ook direct dat hij het is.

Dat is slechts een kleine voetnoot bij een fantastische plaat. Wat is het jammer dat deze man zo langzaam tot nieuwe nummers komt.

Lang geleden schreef ik deze recensie over het album op WoNoBloG. En Thomas86, ik was er bij in de, nu failliete, Sugar Factory in 2012, maar wat was dat een fantastisch concert.

Tim Knol komt in 2018 met een plaat waarin alles samen komt wat hij tot nu toe heeft gedaan, maar meer dan ooit zichzelf is. En ik kan alleen maar zeggen: het bevalt uitstekend.

Natuurlijk is het prachtig als Matthijs van Nieuwkerk in DWDD acht jaar geleden een 18 jarige jongen uit Hoorn aankondigt als "de nieuwe Neil Young", maar doorgaans is zo'n molensteen fataal voor een carrière. Knol raasde drie jaar lang van hoogtepunt naar hoogtepunt in het nieuwe normaal van 10s. Geen hits (tenzij een artiest iets met dance of trance doet), maar overal optreden voor volle zalen en op grote festivals.

'Soldier On', zijn derde plaat, was het omslagpunt. Ik heb hem zelfs nooit gehoord. Met The Miseries verbaasde Knol mij volkomen en zeer positief en nu is er Cut The Wire.

Tim Knol bedient zich van een aantal, goed uitgewerkte, invloeden en laat meerdere kanten van zichzelf zien. Hij is volwassen geworden en heeft geen enkel probleem dat te tonen. Sommige nummers zingt hij met een lagere stem en die zijn dan ook uiterst serious. Op andere momenten komt het licht ruimschoots aan de bovenkant, met een heerlijke poppy melodie en navenante solo's. De afwisseling in die nummers zorgt voor een afwisselend album waarin Tim Knol succesvol laat zien van meerdere markten thuis te zijn.

Voor mij komt dat allemaal samen in één nummer: 'Going Places'. Misschien moeten we de titel maar eens letterlijk nemen om te beginnen en gaat Tim Knol opnieuw op muzikale reis, zijn horizon nog verder verbredend. Een lange en succesvolle carrière tegemoet. Alleen een zekere mate van verandering en verdieping zorgen voor een carrière over een aantal muzikale generaties heen.

Minder letterlijk genomen, is 'Going Places' het nummer waarin zijn hele carrière tot op heden samen komt. Van de pop kant van zijn West Coast helden, tot de gruizige poppunk van The Miseries, maar bovenal zijn nieuw gevonden stem en diepte, met in die diepte verstopt de gevoeligheid. Al die kanten werkt hij succesvol uit op dit nieuwe album. Eigenlijk een aanrader voor alle liefhebbers van de betere pop, met verschillende invalshoeken.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Al jaren vraag ik mij af wat er zo interessant is aan Tindersticks. Ik kan helemaal niets met de band. Ik heb deze plaat een, o.k. korte, kans gegeven, maar hoorde niets anders dan verveling. Terwijl ik mensen ken die dit prachtig vinden. Wonderlijk hoe smaken uit elkaar kunnen liggen, maar dat zorgt wel voor de broodnodige diversiteit. Dus Tindersticks, ga vooral door, maar zonder mij.

Ik zal niet scoren, want deze plaat is niet voor mij en dat is wat anders dan beoordelen op kwaliteit. (Iets wat meer mensen zouden moeten doen ...)

Vijf jaar geleden ontdekte ik TMGS via een recensie van erwinz. Een van die momenten in het leven waarin zich een totale muzikale belevenis openbaarde. 'Rivers & Coastlines: The Ride' werd mijn plaat van het jaar 2013. Iedere keer als de trompetten zich vermengen met de muziek liepen en lopen de rillingen van genot over mijn rug heen.

Daarna werd het, op twee losse nummers na, heel stil rond TMGS. Bassisten kwamen en gingen, het label hield er mee op. Tot dat ik afgelopen winter een muzikaal pakketje mocht downloaden. De bekende klanken schalden direct door mijn huiskamer heen. Daarom had de plaat, onvermijdelijk, minder impact dan vijf jaar geleden. Een openbaring kan nu eenmaal maar een keer plaatsvinden. Maar al snel bleek dat ook deze mix van softe pop, country en westcoast pop, vermengd met mariachi trompetten superieur is. Ain't No Place is opnieuw een winnaar en als geheel wellicht nog sterker dan zijn voorganger.

Omdat de release met meer dan een half jaar werd uitgesteld, rijpte de plaat uitermate prettig. Toen eenmaal de cd in de bus viel, bleek er een andere, veel mooiere hoes op te zitten en een sample uit een oude cowboyfilm verwijderd, wegens problemen rond de clearing van rechten. Het verandert helemaal niets aan de uitkomst. Dat is en blijft een prachtige plaat.

Met het beschrijven van de muziek van TMGS komt het woord melancholie als eerste naar boven. In veel van zijn teksten weet Peter Lodiers nooit waar het gras groener is en lijkt daarom altijd onderweg naar en van huis. Dat gevoel weet de band perfect te vangen in haar muziek. Van de warme orgelgeluiden, naar zachte kabbelende gitaren, met soms een felle uithaal. Daar overheen legt de band het zalvende geluid van de trompetten. Dan weet ik: dit is de muzikale hemel. Telkens zo raak, steeds de juiste toon. Dit zijn nummers die van binnenuit gloeien. Nummers waar de hele wereld voor hoort te vallen.

Nu circa 10 maanden na de eerste kennismaking, is Ain't No Place nog steeds niet over 'Rivers & Coastlines: The Ride' heen geschoven. Daarvoor heb ik die plaat veel te veel gedraaid in het verleden en opnieuw door deze nieuwe release. Wel is Ain't No Place mij al net zo dierbaar en een grote kanshebber voor een top positie in 2018.

Overigens, op dinsdag 18 december, 21.00 uur live te zien in Q-Bus, Leiden. De enige NL show dit jaar.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Prachtig en verrassend album, met de kanttekening dat ik er wel voor in de stemming moet zijn. In de juiste mood echter komt iedere noot binnen en hoor ik eigenlijk per luisterbeurt steeds meer. Naast de wat hardere begin nummers, met name song 2, neemt Cunliffe vanaf song 3 de luisteraar mee zijn Corona opsluiting in met een set prachtige, introverte nummers. Zet daar die prachtige stem overheen en luistergenot is gegarandeerd. Secret Exhibition, opnieuw dank aan de Flying Nun Newsletter, is een super verrassing

Het schijnt dat Town of Saints na de tour die volgde op het geslaagde tweede album het bijltje er bij neer wilde gooien. Dat was artistiek en muzikaal zeker een vergissing geweest. Wie weet, heeft het besluit om door te gaan er juist voor gezorgd dat de band dieper is gegaan dan ooit. Naar mijn mening graaft Town of Saints dieper en heeft het onderweg alle overtollige ballast de kuil uitgeschept.

Dat valt bijvoorbeeld af te leiden uit het feit dat de uitbundige country een prominente plaats heeft gekregen op het album. In de eerste single 'Up In Smoke' komen The Hackensaw Boys samen met de nieuwe folk beweging van de laatste 10 jaar. De viool is prominent aanwezig en zweept de boel op. Dat geldt ook voor het intro van 'No Mistakes' waar 'Cést La Vie' van Emmylou Harris gekruist wordt met de Charlie Daniels band. Het is de viool van Heta Salkolathi die veelal prominent aanwezig is en de sfeer van Celebrate voor een groot deel bepaalt.

Daartegenover staan een enkele pure country song, maar ook de indierockers waar Town of Saints zo goed in is. Maar dan zonder enige omfloerstheid en gewoon recht op het doel af.

Het resultaat is een zeer gevarieerd album, waar al het beste van de Gronings-Finse band samenkomt. Dat is bij veel bands wellicht te veel van het goede en op Celebrate een klein beetje. De pure country is voor mij net teveel pure country. Dat scheelt een half puntje, maar dat neemt niet weg dat dit album een tour de force is die volop aandacht verdient.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik sluit niet uit dat The First Exit naar de volle mep kan groeien. De band is duidelijk gegroeid sinds de reeks singles en EP van de afgelopen drie jaar. Door net iets meer te spelen met licht en donker maken de nummers nog meer indruk en is het net iets toegankelijker (een snufje Personal Trainer). Zonder concessies te doen aan de post punk uitgangspunten. Het samenspel tussen de twee gitaristen is weergaloos, terwijl zanger Lukas Jansen steeds meer in zijn rol groeit. Tramhaus is hard op weg om in de hoogste regionen van Nederlandse bands te komen. Als het daar al niet is gearriveerd.

Geweldige energieke plaat. De zin om te spelen spat werkelijk uit ieder nummer met single 'Please Don't' als absoluut hoogtepunt. In ieder universum, behalve de onze, staat dit nummer weken, zo niet maanden op nummer 1. Het heeft lang geduurd, meer dan zes jaar, maar het was het wachten meer dan waard. Urgenter dan ooit te voren. Top plaat!

In de zomer van 1999 reed ik al kamperend door Engeland heen in een huurauto. De radio stond een groot deel van de reis op. Vijf nummers bleven maar voorbij komen "in heavy rotation": dat soundtracknummer van Madonna, die grote hit van Shania Twain, The Vengaboys, DJ Jean (dus 2x Nederlandse makelaardij) en 'Why Does It Always Rain On Me'.

Eenmaal thuis meteen de cd gekocht die me eigenlijk nog steeds goed bevalt. Ja, het is zoetsappig, maar het heeft geregeld een, lichte, bite en steekt gewoon heel goed in elkaar. Eigenlijk is het wat Travis betreft nooit meer zo goed gekomen als op dit album. Een aantal nummers steken er heerlijk bovenuit en doen het nog steeds goed.

Mijn favoriet is 'As You Are' juist omdat de dynamiek van het nummer perfect is, de solo inventief en de explosie majestueus. Een nummer zo goed heeft de band niet meer gemaakt. Wel, eerder, een leuker nummer. Het laatste nummer op de eerste cd.

In de winter van 2000 de band gaan bekijken, ik dacht in de Melkweg. In het voorprogramma stond Keith Caputo. Over wegspelen van de hoofdact gesproken. Totaal onbekende liedjes stonden direct in mijn geheugen gegrift.

Vandaag is een box set verschenen van Trees met de twee LPs en veel extra's dat ook op een schijfje had gepast. Voor mij de kennismaking met de band en de muziek. Tot nu toe had ik heel weinig met de Britse folk van circa 1970. Meestal haak ik na een paar nummers af. Dat had ik bij mijn kennismaking er mee, midden jaren 70 en nu nog steeds.

Ik had geen idee wat te verwachten en dacht bij het eerste nummer: dat gaat niet lang duren. Dat deed het wel. Moeiteloos. Dat heeft een paar redenen, merkte ik. Ten eerste maakt Trees echt folk rock. Lead gitarist Barry Clark durft echt op pad te gaan. Ten tweede, de invloed van Jorma Kaukonen/Jefferson Airplane. Die is onmiskenbaar hoorbaar in het geluid van Clark en in de stijl waarop songs van Trees soms veranderen. Ten derde heeft de stem van Celia Humpris een paar intonaties en vermijdt zo het vaak drammerige van andere Britse folkzangeressen. Ten vierde, gekoppeld aan de Airplane, psychedelia is Trees niet vreemd. Ten vijfde, verweven de twee gitaren zich prachtig en weet de bassist ook heel vaak prachtige duiten in het zakje te doen. Door dit alles zit er een variatie in de muziek die ik mis bij de Britse folk bands uit die tijd (die ik ken).

Bias Bushell schreef een paar jaar later 'I've Got The Music In Me' voor de Kiki Dee Band. Toch een van de meest opwindende nummers uit 1974. Hij is de toetsenist die zo stoned uit zijn ogen kijkt op het live filmpje op You Tube. Veel later trad hij toe tot The Moody Blues. Qua zang van Boshell sluit ik me volledig aan bij Droombolus.

Dat terzijde. Voor mij is Trees een prachtige ontdekking, ook 50 jaar na dato.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Een zeer aangename kennismaking met Trip To Dover. Er stroomt een ongelofelijke hoeveelheid energie uit deze plaat, die ronduit aanstekelijk werkt. Als de totaal niet-dance liefhebber werd ik stevig gegrepen door dit Eindhovense duo. Ik moest regelmatig denken aan Tubeway Army/Gary Newman, wiens robotachtige muziek wordt vermengt met de power van Depeche Mode en de pulsen van Giorgio Moroder en Donna Summer. Vertaal dat naar modernere apparatuur en voilá, Fade To Gold.

Daar boven zit hetgeen wat deze band voor mij nog aantrekkelijker maakt: het gitaarspel en de zang van Olga Taal. Met haar geweldige strot kan zij eigenlijk alles aan. Met hetzelfde ogenschijnlijke gemak zou zij de zangeres in een hardrock-, punk- of popband kunnen zijn en kunnen dubbelen voor Anouk. Ik ben het eens met E-Clect-Eddy. De uitspraak is een dingetje dat verbetering behoeft. Dat is echter het enige dat ik over de plaat kan zeggen, dat mij minder bevalt. Verder, prima plaatje, waarvan ik me voor kan stellen dat het live een groot feest van catch en release moet zijn op vloer.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Dit is een behoorlijk verwarrende plaat. Daarom schat ik hem voor nu nog even conservatief in, maar sluit niet uit dat de plaat kan blijven groeien. Waarom dit alles?

Bij de eerste beluistering dacht ik van doen te hebben met een vrij platte r&b plaat, qua zang, qua beats. Toch was er iets dat me zei nogmaals te luisteren. Vanaf dat moment gaf Lacuna met horten en storen meer van zichzelf prijs. Het harde randje onder de soms gladde synths, een opdoemde gitaar die niets spaart, de verandering in Trixey Whitleys stem. Het won me steeds meer voor de plaat.

Al snel was duidelijk dat hier in het geheel geen vluchtig, commercieel product lag, maar een zorgvuldige opgebouwde plaat, met enorm veel aandacht voor juist die details die de popliefhebber direct weg zal maar jagen of overhaalt om meer volwassen muziek te gaan beluisteren in de toekomst. Iedere liefhebber van serieuze popmuziek heeft een aantal van die platen gehad. Lacuna zou er een voor de jeugd van vandaag kunnen zijn. Die ontdekking dat er meer is.

Trixey Whitley biedt dat meer op haar derde album. Het is knap in elkaar gezet, het intrigeert en er wordt zeer soepel gezongen. Bij vlagen is Lacuna gewoon uitzonderlijk goed. Hoe goed gaat de tijd mij leren.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Voor mij is dit album de echte kennismaking met Tunng. Een album dat mij continue aan het denken zet over leven, doodgaan en dood. Ik zou er de muziek, waar een plaat als deze toch (ook) voor bedoeld is, bijna door vergeten. Intrigerende teksten, feiten en weetjes over de dood komen voorbij, die verbazen, me in de lach doen schieten. De nadruk ligt ook op de teksten en de boodschap. Muzikaal kabbelt het allemaal rustig voort, ongevaarlijk. Desalniettemin is het vaak erg mooi, maar wel heel serieus, zoals bij het thema past. Op een bepaalde manier zie ik een aantal nummers als kerkmuziek voor ontkerkelijkten. Muziek die troost kan bieden aan hen die achterblijven na het verlies van een geliefde. Het is mogelijk om met relatief minimale middelen een maximaal muzikaal effect te bereiken. Zeker als er ook nog eens prachtige samenzang gepresenteerd wordt.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Let's get this party started, maar dan in punkrock. Tusky trekt de boel aan en laat niet los tot aan de laatste noot. De band rond John Coffee gitarist Alfred van Luttikhuizen, die hier ook de zang voor zijn rekening neemt, houdt van een feestje bouwen. Het gaspedaal gaat er op zonder nog los te laten.

Tegelijkertijd heeft Tusky een perfect oor voor melodie en een diepgeworteld popgevoel, waardoor onder alle opwinding pure liedjes zitten die allemaal minimaal raak zijn en maximaal toppers in het genre. Tusky laat een band als The Offspring direct achter zich met goudeerlijke melodieën die gemaakt zijn om van begin tot eind met een grote lach op het gezicht te ondergaan.

Nee, van originaliteit kan deze nieuw band niet beticht worden, maar dat geeft helemaal niets als de kwaliteit zo hoog ligt. Tusky heeft direct een heleboel voor op menige band uit het land van herkomst van deze muziek. Zoals ik al schreef: Let's get this party started, hell yeah!

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.