Een album dat ondanks de vele en zeer verschillende componisten een eenheid uitstraalt. Die The Kik saus is op prachtige wijze over de songs uitgeschonken, zodat alle nummers dat eigene hebben dat bij The Kik hoort. Straaltjes optimisme in donkere tijden en een grotere lach voor als we al blij zijn.

The Kik verbaast mij met de keuze van de songs. Ik had verwacht dat ze "een Armand" zouden doen, maar dan met meer en minder obscure Nederbiet songs uit de tweede helft van de jaren 60. Te beginnen met Het. Het werd The Rembrandts, Niels Geuzebroek en Adele, naast meer voor de hand liggende keuzes als The Beatles (dus ook Oasis) en Bee Gees.

Die keuzes alleen al maakt Hertaalt! tot een verrassing. De uitvoeringen zorgen voor een album dat o zo prettig wegluistert zonder ook maar een moment als vermomde compilatie van 50 jaar hits te klinken.

De andere verrassing is dat dit album binnen een jaar na het prima album 'Stad En Land' al in de winkels ligt. Dat is best snel, maar in mijn optiek hoe het hoort. Alleen van veel spelen, schrijven en opnemen worden bands snel beter. Niet van een keer in de drie, vier jaar een plaat uitbrengen die hetzelfde klinkt als die daarvoor. The Kik laat duidelijk een ontwikkeling zien vanaf 'Springlevend' en die maakt ze redelijk uniek in dit land. Dat laatste mag best wel eens wat meer mensen gaan opmerken. The Kik staat gelijk aan een brede lach en soms een kleine traan gedoopt in pure pop en beat.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Jin knalt er lekker in. 'Angela' is tekstueel een leuke variatie of 'Stacy's Mum' de hit waarmee Fountains of Wayne doorbrak in de V.S. eind jaren 90. Dave von Raven droomt weg op Angela, de moeder van zijn beste vriend.

De muziek laat horen dat de band zijn favoriete jaren achter zich heeft gelaten. Hoevaak kun je de jaren 60 opnieuw muzikaal succesvol herbeleven? De ontwikkeling is ook organisch. De stappen tussen '2' naar 'Stad En Land' en 'Hertaald' laten een voorwaarste beweging zien, waardoor de uitkomst van Jin niet raar is.

The Kik is inmiddels meer dan een pop bandje natuurlijk. De theater tours zijn gebouwd rond jaren 60 nummers en hun verhaal. De tour vorig jaar met de integrale uitvoering van twee Boudewijn de Groot albums past in een tendens waar heel muzikaal getalenteerd Nederland zijn geld mee begint te verdienen. Voor The Kik eindigde dit verhaal in Ahoy.

Met Jin moet de stap naar de kleine zalen van de lokale poptempels weer worden gezet. Het lijkt mij een heel rare ervaring om met je eigen muziek in de relatieve marge te musiceren terwijl met de muziek van een ander zalen worden volgespeeld. The Kik is echter een band die ook met de eigen muziek de grote zalen van poptempels verdient.

Het heeft me enige luisterbeurten gekost voordat Jin tot leven kwam, moet ik toegeven. Ik hoorde wel dat het niet slecht was, maar de muziek kwam maar niet tot leven voor me. Dat is inmiddels aan het veranderen. Het is immers een heel ander album en veel steviger dan The Kik ooit klonk. Ries Doms mocht nog nooit zo retestrak drummen in The Kik. Een aantal nummers zijn ook elektronischer dan voorheen. Geen orgeltje, maar synths. Dan heb je een andere band met dezelfde zanger.

Dus het komt allemaal goed, met uitzondering van de cover van 'Major Tom'. 'De Grote Baas' is wat mij betreft een overbodige song, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de cover van 'Pleasant Valley Sunday' in het verleden. Wat blijft, is dat The Kik in staat is om uiterst prettige nummers in elkaar te zetten. Ook als het steviger is en de invloeden na het einde van de jaren 60 liggen, komt de band met lekker vloeiende nummers. Zo lang dat het geval blijft, is er weinig aan de hand voor The Kik. Opnieuw gescoord dus.

De plaat is aan het groeien. Ik sluit meer sterren dan ook niet uit.

Deze recensie staat ook op WoNoBloG.

Mijn eerste indruk van de twee nummers die vooraf hoorde, 'Maandag' en 'Mooie Meid' was: dit is anders, maar wat mooi. Die indruk is volledig doorgetrokken nu het hele album er is. Wat een genot om naar te luisteren. De koortjes, de instrumenten en wat niet vliegen me om de oren en zo doen de invloeden dat ook. Zelfs Herb Alpert is niet veilig in zijn bejaardentehuis. De beat(les) ligt veel dieper verstopt dan voorheen, maar de 60s pop is overal te vinden op Stad En Land.

De switch naar iets serieuzere muziek is terecht. Na het overdonderend leuke en goede 'Springlevend', volgde toch een minder spontane '2'de. Het uitstapje met Armand was geweldig, zouden ze meer moeten doen, met andere helden dan, maar daarmee was de beat wel "uitgemolken". De verdiepingsslag die The Kik maakt pakt goed uit. De band weet qua arrangementen vocaal en instrumentaal alles uit een nummer te persen. Mijn vriendin sloeg wel een spijker op zijn kop, "ik vind het heel erg leuk, maar voor wie ze deze plaat maken? Ik weet het echt niet". Daarmee heeft ze het antwoord eigenlijk ook gegeven. Voor iedereen die van heel mooie muziek houdt. Daarnaast is het een plaat die The Kik zelf heel duidelijk wilde maken.

Opdracht geslaagd, is mijn oordeel als ik hoor wat er allemaal voorbij komt. Stad En Land is niet het leukste album van The Kik, dat blijft Springlevend, maar de mooiste? Dat gaat deze plaat winnen. Een van de eerste die op de longlist voor de top 10 van 2017 komt te staan. En live? Dat ga ik in februari zien hoe dat uitpakt. Als ze maar eindigen met 'Verliefd Op Een Plaatje"!

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Afscheid plaat van een van de belangrijkste bands uit de jaren 60 en de eerste band waar ik meerdere singletjes van had. Dat heeft een heel eenvoudige reden: Ter Meulen in Rotterdam verkocht oudere singles voor 0,59 cent, later 0,95 en daar zaten The Kinks heel vaak tussen. Dat stopte mijn moeder me nog wel eens toe. Dus van de hits uit 1967-68 had ik er zeker vier zo rond mijn 9e. Toen mijn oudere nicht besloot de singles waarvan ze de liedjes toch had weg te doen, had ik er zo opeens 10. (Heeft ze misschien nog steeds spijt van.) Later is dat tweede hands langzaam uitgebreid, maar nog altijd verre van compleet,

De band verdween na 'Lola' en 'Apeman' grotendeels uit mijn beeld, tot 'Schoolboys In Disgrace' airplay kreeg. Daarna ben ik de band weer gaan volgen tot eind jaren 80 de platen toch echt heel veel minder werden.

En toen kwam To The Bone uit. Opnieuw heel veel dezelfde liedjes, maar allemaal opnieuw uitgevoerd als een MTV Ungplugged sessie, een sessie die The Kinks niet meer vergund was. Dat had hun legacy een enorme boost kunnen geven, die uitermate verdiend was geweest. Het spel is heerlijk subtiel, iets wat de band live nooit aan toe kwam. Ik heb ze in Utrecht gezien in 1985, maar dat was een licht gênante vertoning zoals die twee broers met elkaar omgingen. Nog steeds 10 en 13 leek het wel. De muziek was best prima.

To The Bone maakt dat allemaal goed. Wat een prachtige set nummers van een van de beste bands ooit.

Dat Ray Davies het songschrijven niet verleerd is, blijkt wel uit het prachtige album 'Americana' dat dit jaar is uitgegeven. Subtiel, gelaagd, geslaagd, zoals To The Bone ook is.

The Knack, dat is My Sharona. Omdat mijn bandje besloot het nummer te gaan spelen een aantal jaren terug, heb ik de LP tweedehands aangeschaft voor €4. Get The Knack is gewoon een leuke plaat, maar niets bijzonders anno 2025. Ik kan niet meer beoordelen hoe dat in 1979 geweest moet zijn. My Sharona vond ik geweldig, maar kan me niet herinneren de LP ooit geluisterd te hebben.

Wat nu wel helder is, zijn de invloeden die The Knack toelaat in zijn toen nieuwe powerpop. Buddy Holly's 'Heartbeat' is natuurlijk de meest evidente, maar ook allerlei jaren 60 spul komt al dan niet subtiel verwerkt voorbij. Mijn voorzichtige inschatting is dat The Knack met een aantal andere V.S. bands als The Romantics voor een kleine verschuiving in het poplandschap hebben gezorgd. Met name voor mensen die punk veel te extreem vonden, maar hun pop best met een stevige bite wilden horen. Laat ik daarom Blondie ook toevoegen vanaf 'Parallel Lines'. (Zie ook de Buddy Holly connectie hier.)

Op een paar nummers na luistert Get The Knack heerlijk weg, met een enkele uitschieter naar boven en 5 sterren voor de eeuwige hit.

Met deze plaat zat ik nogal een tijdje in mijn maag. Ik heb hem blind gekocht, maar schrok toch wel toen ik hem thuis ging luisteren. Alex Turner haalt zijn lat niet en dat vindt ik nog steeds. Het is zijn lat echter niet waar hij over hoeft te springen, maar die met Miles Kane samen. Nu is Kane een verdienstelijk songsmith met een enkele uitschieter, in de schaduw van Turner kan hij hoogstens even ronddraaien, maar dat is het wel.

Na diverse luisterbeurten lijkt het er op dat Everything ... een plaat is die op twee gedachten hinkelt. Een van een soort Las Vegas versie van 60s hits van zangers die vanaf 1966 in konden pakken en een enorm duistere kant die in sommige nummers naar voren komt, waar de wereld behoorlijk zwart is gekleurd. Dat laatste maakt Everything ... een ronduit spannend album. Het maakt de plaat ook zowel lichter als donkerder dan zijn voorganger en de reden waarom ik hem uiteindelijk beter vind. De Scott Walker bombast trek ik sowieso nauwelijks voor een langere tijd achter elkaar.

Met 'Aviation', 'Bad Habits' en 'Used To Be My Girl' schiet The Last of the Shadow Puppets behoorlijk raak, andere songs klinken door de overdadige orkestratie van Owen Pallett behoorlijk tijdloos. Het rare is dan dat de intentie niet de perfecte popsong geweest lijkt te zijn. Daarvoor is het allemaal te stroef en ongewennig.

Everything ... is een moeilijk album. De tijd zal het leren of het beter komt. Goed is het al wel. Het grootste bezwaar tegen dit album is eigenlijk dat er nu zeker vier jaar tussen Arctic Monkeys albums kont te zitten. Te lang.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Dit is een van de vreemdste platen die ik de afgelopen jaren heb beluisterd en dat vervolgens ook bleef doen. Mijn vriendin vatte het album uiteindelijk het beste samen. Nadat ze van alles aan het doen was door het hele huis heen, liep ze de kamer weer in en zei: "dit is hele vreemde muziek, maar ik vind het toch leuk op de een of andere manier". Toen realiseerde ik me pas hoe hard ik het album aan het afspelen was en me iedere keer weer verbaasde over de wendingen die Eyeland me voorlegde. Het gaat van lieflijke singer-songwriter nummers naar "gewone" nummers met heel erg vervreemdende effecten -een redelijk rechtdoorgaand The Velvet Underground achtig nummer stort volledig in- , tot uiteindelijk het volledige experiment, waar geen kop noch staart meer aan te ontdekken valt. Niets dan geluidseffecten die in een bepaalde volgorde aan de luisteraar gepresenteerd worden.

Als totaal werkt Eyeland volkomen. Wie de tijd neemt, merkt dat alles op zijn plaats valt. Iets dat indruk maakt, want ik heb over het algemeen weinig geduld voor experimenten. Sterker, The Low Anthem is er voor het eerst in geslaagd om mijn aandacht vast te houden. Op de vorige twee platen lukte dit heel matig ('Oh My God, Charlie Darwin') tot helemaal niet ('Smart Flesh'). Deze plaat is een trip, een avontuur zonder bekend einde. Dat mag zeker wel eens gewaardeerd worden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Met Heartbreak Hi keert The LVE terug op een nieuw label en met zes nieuwe nummers. Als de plaat iets aantoont, is het de groei van de band.

The LVE kwam in mijn leven met een single, 'Love, When You Don't Want It'. Oprecht een van de allermooiste nummers van dit decennium. Hoe kom je daar ooit nog overheen? Waarschijnlijk nooit, een once in a lifetime nummer.

Wat The LVE wel gedaan heeft, is een aantal uitzonderlijk mooie nieuwe nummers uitbrengen. Dat begint meteen met het openingsnummer, 'Sad Song'. Het heeft alle kenmerken van een intentieverklaring en een excuus in een. In alle nummers van The LVE zit een hang naar het verleden, naar iets dat geweest is, maar geaccepteerd moet worden in het nu om een toekomst mogelijk te maken. Deze melancholie steekt uitzonderlijk sterk de kop op in 'Sad Song'. 'I'm like the sad, sad songs I like, I'm like the moody shit I write", zingen Gerrit van Dyck en Sara Raes samen. In deze zin komen alle dingen The LVE samen. Wie dit begrijpt, weet alles. Bovendien is de song gevat in zulke prachtige muziek, een bandgeluid dat zo perfect uitgebalanceerd is. Hier kunnen waarschijnlijk een aantal pluimen worden uitgedeeld aan drummer en producer Joes Brands.

Deze kwaliteit levert The LVE nog een paar maal op Heartbreak Hi, waarbij Slo-Mo de kroon spant. Die overgang in de solo is zo prachtig, maar vergeet vooral niet naar de overige nummers te luisteren, want The LVE levert voor 100%, meer nog dan op het voorgaande album uit 2015.

Hoe het kan dat sommige bands zo onbekend blijven, zal altijd een raadsel zijn, maar deze band is klaar voor een volgende -en wel verdiende- stap.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Begin februari. De wereld is wit, grijs, koud en daar is de nieuwe plaat van The Maureens. In mijn huiskamer schijnt de zon alsof de lente al in volle glorie is losgebarsten. Dit is popmuziek zoals die hoort te klinken. Op zoek naar de perfecte song en die vinden of minimaal benaderen.

De afgelopen jaren na de release en tour van 'Bang The Drum' uit 2015 verlieten drie leden de band, waarvoor er maar één terug kwam. Dat veranderde de leadzang, die vaak volledig tweestemmig was, denk aan The Jayhawks met Mark Olsen, en de keyboards zijn weg gevallen, met uitzondering van een gastrol. Dat is wat was en Something In The Air is wat is. En dat is mag er zijn.

Hendrik Jan de Wolff heeft een aantal prima songs aangeleverd, waar de hele band een prachtige omlijsting voor heeft gemaakt. De harmonieën met drummer Stefan Broos en bassist Wouter Zijlstra zijn prachtig en laten de schoonheid zien van muziek in de lijn van The Beatles - Big Star - The Posies. Niet het soort muziek waar de gemiddelde jongeling in 2019 warm voor zal lopen, maar iedereen met een pop hart tussen de 70 en 0 direct zou moeten aanspreken.

Waar het geluid echt anders is, is in de gitaarbegeleiding. Alles valt nu op de schouders van Martijn Vink en hij klaart die taak met verve. Hij heeft heel veel ruimte door het wegvallen van een gitaar en de keyboards. Zijn Rickenbacker laat het geluid van The Byrds herleven, in ander nummers fluistert zijn gitaar of brult meedogenloos. De dynamiek die hij aanbrengt, kleurt de plaat in, zoals de samenzang dat doet in het andere segment. Uit vele stijlen brengt zijn spel samen tot een coherent geheel. Echt genieten, binnen het geheel dat The Maureens is.

Een Spaans label, een zomerse tour over de grens in het vooruitzicht is mooi. Het gaat om de muziek en die is meer dan in orde. Alle nummers zitten (ver) boven de grauwe middelmaat. Ik zou ze allemaal aan kunnen klikken als favoriet. Ook de derde plaat van The Maureens is weer een bescheiden meesterwerk dat het verdient door duizenden gehoord te worden. Mijn advies? Gewoon doen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Zo ruig en heel stoer, zoiets. Punk zoals het, in ieder geval, voor mij al een tijd meer voorbij is gekomen. Heerlijke plaat.

Je hebt van die albums waarvan ik bij de omschrijving al zoiets heb: dat is niets voor mij en soms zit ik dan fout. Twee voorbeelden uit een inmiddels al best ver verleden zijn 'Moon Safari' van Air en 'Felt Mountain' van Goldfrapp. Niets voor mij en toch leuk. Dat proces ben ik ook doorheen gegaan met Forms van The Micronaut of beter de Duitse producer Stefan Streck. Zijn softe beats en elektronica worden afgezet tegen prettige zang, die het album samen naar een ander niveau trekken.

Nu is mijn weerzin tegen wat ik moderne muziek noem in het algemeen iets afgenomen. Simpelweg omdat het niet meer te vermijden valt en mijn oren zich er aan gewend hebben, maar dat is iets anders dan het thuis voor mijn lol op te zetten. Dat doe ik met Forms wel. De manier waarop de beat steeds stopt en start is af en toe ontzettende irritant, maar zorgt vaak ook voor een enorm levendig en bruisend nummer. Op de een of andere manier doet de muziek me denken aan een aflevering van 'Star Trek'. de originele serie, waarin er een feest is, waar de modernste muziek klonk die men circa 1968 kon bedenken. Die muziek is nu hier.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Moody Blues kende ik van de singles als kind en jonge tiener. In de jaren 80 kopieerde ik de meeste LPs van een vriendin, maar bekoren deed het nooit echt. De originele cassette van 'Long Distance Voyager' was eigenlijk mijn favoriet, de cd van 'Days Of Future Passed' een verplichting, maar geen echte favoriet.

4 januari 2018, Ray Thomas sterft op 76 jarige leeftijd en daardoor ga ik eens wat luisteren. Dit album is niets anders dan een revelatie, merk ik. Het zit zo goed in elkaar, de lagen prachtig aangebracht, de zang fantastisch (en soms gewaagd daar in de achtergrond), de uitwerking heel goed gedaan.

'Ride My See-Saw' kende ik uit mijn vroege jeugd van de radio en heb het nummer daarna nog vaak gehoord. Volgens mij op een cd compilatie van de band die ik ooit heb aangeschaft. Een van de twee John Lodge rockers van de band.

Tot op heden had ik altijd het idee dat de band draaide om de twee blonde voormannen, Hayward en Lodge. Dat is door het overlijden van Ray Thomas flink bijgesteld. Hij en toetsenman Mike Pinder namen zeker de helft van de composities voor hun rekening. Weer iets geleerd, maar ook dat die van Thomas mij heel erg bevallen. Een ander leuk weetje is dat de b-kand van single 'Ride My See-Saw'. A Simple Game' in 1970 een hit was voor de Four Tops. Dat lijkt toch heel ver uit elkaar te liggen.

In Search Of The Lost Chord van zomer 1968 staat nog redelijk vol met psychedelia. Daarmee kwam het album een beetje als mosterd na de maaltijd. De voormannen van de 60s, The Beatles en The Stones, namen in het voorjaar duidelijk een andere afslag. In 2018 maakt dat niet meer uit. Het album klinkt fantastisch in mijn oren en is een duidelijk voorbode van een andere stroming die al gauw populair zou worden begin jaren 70, symfonische rock. Moody Blues had daar met deze plaat al een mooie voorsprong op genomen.

Het blijft leuk, dit soort ontdekkingen kunnen doen. Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ik was te jong voor deze albums. Door de singles van The Moody Blues, die kende ik wel allemaal en omdat ze bijna allemaal up tempo zijn, had ik een totaal verkeerd beeld van de band. Toen ik de albums leende van een huisgenote midden jaren 80 en ze op cassettebandjes zette, viel dat niet mee.

Ergens in de tweede helft van de jaren 10 ben ik aan een inhaalslag begonnen en heb alle albums tweedehands op de kop getikt. 'Question Of Balance' vrij recentelijk als laatste. En de meeste landden heel goed. Deze weer eens gedraaid en ik vind hen gewoon heel erg mooi gemaakt. Ja, het klinkt soms heel braaf, maar enorm goed en gevarieerd uitgevoerd. Opvallend feitje, voor mij. Ik had destijds één The Moody Blues single, 'The Story In Your Eyes'. Die staat niet op dit album. B-kant 'Isn't It Strange' wel. Een overblijfsel dat bij gebrek aan materiaal hier is toegevoegd?

Het eindigt met wat toch wel mijn favoriet is 'I Am Just A Singer In A Rock And Roll Band'. Geweldige samenzang, knallende gitaren en weergaloze solo. Alles wat de gemiddelde LP The Moody Blues liefhebber niet direct met de band zal associëren.

In mijn derde klas MAVO lang geleden zat een jongen Sjef of Jef genaamd. De band was al met grote vakantie. Hij kocht of kreeg iedere week wel een of meer LPs. (Wat een droom was dat.) Hij was een groot The Moody Blues fan. Het heeft even geduurd, maar ik weet eindelijk waar hij het over had als hij er enthousiast over vertelde.

Voorzichtig instarten qua scoren, maar mijn inschatting is dat dit album gaat groeien. Bij de vorige was dat uiteindelijk de verkeerde kant uit. Ik had hem echt vaak genoeg gehoord. Deze is sterker en gevarieerder. Gigi's Recovery vertoont alle vormen van groei die een tweede album hoort te laten zien.

Heel veel bandjes mogen op de 'Songs Of Praise' van Shame golf meeglijden. Vaak volkomen onterecht. In dit geval is het volkomen terecht. Het is lang geleden dat ik voor mijn gevoel zo'n open, authentieke, naïeve en toch goede plaat gehoord heb. Niet noodzakelijkerwijs volkomen goede plaat, maar wel uiterst direct en effectief.

Begint de plaat nog vrij standaard met de schreeuw-praatzang die zo standaard is voor bozige, Engelse (post)punk en The Edge gitaarspel, zonder de enorme galm van de delaypedalen,, gaandeweg laat The Murder Capital die conventies varen. De plaat wordt veel spannender dan ik kon vermoeden op basis van de opening. De band lijkt volkomen de eigen weg ingeslagen te zijn. Het is alsof er niemand geweest is die zei: "dit kun je maar beter niet doen" en als iemand dat heeft gezegd, lijkt het in de wind geslagen te zijn. Enorm lege stukken, die te lang duren, zeker, volgen op een muzikale storm. Daar zit het naïeve deel van de plaat, maar ook het authentieke. Dit is wat The Murder Capital is en wil uitstralen.

Wie zich daar voor openstelt, gaat mee op een avontuur, dat veel spannender is dan 'Songs Of Praise', maar niet beter. De standaard voor de late jaren 10 is wel gezet door die plaat. Maar uiteindelijk vind ik When I Have Fears niet vergelijkbaar. Het is een andere grootheid, maar hoe groot? Dat gaat de tijd ons leren.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Het heeft even geduurd voordat bij mij het kwartje viel bij Meandering. Een album dat ik wel opzette, maar nooit echt op doorpakte, net zo min als het mij beetpakte. De relatie ontstond meer sluipenderwijs. Zo traag als een meanderende rivier inderdaad.

Zij van Asteroid Galaxy Tour kwam nogal eens in gedachten en dat pakt gewoon niet altijd even goed uit. De muziek van The Mysterons is wel net wat leuker. Ook hier is weer een flinke greep gedaan uit het jaren 60 arsenaal van geestverruimende geluiden. Inmiddels kunnen we ook in Nederland bijna van een plaag spreken. The Mysterons doet dat overigens op een overtuigende en doeltreffende wijze. Goede vondsten, speelse wendingen en versnellingen maken de muziek leuk én spannend. Waarbij opvalt dat de band regelmatig oosterse melodieën op een manier weet in te weven, zonder het irritant te maken; ik ben geen fan van het gejengel. Een flink pluspunt. Daarmee valt de stem van Josephine van Schaik steeds beter op zijn plaats en maakt de band uiteindelijk uniek.

Luisteren naar Meandering maakt een dag een stukje mooier.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Als late aanhaker, zie de uitleg op mijn WoNoBlog later deze week, kan ik alleen maar zeggen dat ik Laugh Track een geweldig album vind. Gevarieerd, veel dynamiek en een enorm goede sfeer. Voorlopig ****, maar ik sluit een verhoging niet uit.

Het is dankzij Matt Berninger's solo album dat ik toch uitgekomen ben bij The National. Eerst met "Frankenstein", maar dit album is duidelijk heel veel beter en staat vol met mooie en goede muziek. Een van de betere albums van 2023.

The New Pornographers komen opnieuw met een heerlijke pop plaat. Toch bekruipt mij voor het eerst het gevoel te luisteren naar een formule. Whiteout Conditions haalt het net niet bij de vorige plaat, 'Brill Bruisers'. Die is net frisser, maar ook gevarieerder. Wellicht omdat Dan Bejar hier wel deel nam en een paar nummers bijdroeg. Nu zijn alle nummers van A.C. Newman en dat is hoorbaar. Nu heb ik hem als componist van überpopsongs van alternatieve snit heel hoog zitten. Whiteout Conditions valt dan ook zeker niet tegen. De eigen concurrentie is gewoon heel erg hoog.

De jaren 80 synths geven dit album zijn kleur en vaart. Nu ben ik in algemene geen jaren 80 muziek fan, maar de mix met goede en vlotte rock en pop wil er vaak wel in. Combineer dat met de hemelse koortjes op Whiteout Conditions en er kan niet heel veel fout gaan. Daar is deze band zo goed in.

Begrijp me niet verkeerd. Dit is helemaal geen slechte plaat, verre van zelfs. Het is dat ik een aantal voorgangers in bezit heb, die ik heel hoog heb zitten en die zitten hier misschien wat in de weg.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Toevallig vroeg ik me een paar weken geleden af of de band nog bestond. Bij wijze van, viel op dat moment een aankondiging van een single in mijn digitale postbus. Die vond ik al erg aardig, 'We Never Have Sex anymore' valt wel in het rijtje gimmick hits van de band. In dit geval door de aangename toeters.

Als geheel bevalt de plaat me prima. De melodieën zijn sterk, het enthousiasme spat er van af en alles retenstrak gespeeld, zonder het speelse en ondeugende te verliezen. We leven inmiddels ruim 25 jaar na de doorbraak en heeft de band eigenlijk negen jaar stilgelegen. In de tussentijd heeft de rock er wel een lid met een PHD titel bij gekregen. Een Smash 2.0 zit er dan gewoon niet meer in, maar wie echt objectief luistert, kan zich afvragen of dit het beste album is van de band. Ik neig meer naar 'Ixnay On The Hombre' en daar schurkt Let The Bad Times Roll aardig tegenaan. Inclusief pianoversie van 'Gone Away'. Daar mag iedereen wat van vinden, maar wat het in mijn oren aantoont, is dat een goed nummer een goed nummer is ongeacht het arrangement. Het blijft volkomen overeind.

De opvullinkjes? Ach, grappig toch, die Grieg verpunking? Zelfs al stond dit arrangement al in een 'Total Guitar' issue uit de tweede helft van de jaren 90. Alles daar omheen is van een prima niveau. Ruime voldoende dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Eurus begint zoals Smetanas 'Moldau' (Vltava). 'O Sleeper' begint als een waterstroompje in de heuvels van zuid-west Tsjechië en gaat als een beek tussen de bomen doorslingert verder, om langzaam uit te groeien tot een grote rivier. En terug in dit geval, want in 'Dry Branches' horen we het bos weer.

The Oh Hellos komen met Eurus met een superoptimistische plaat. Het nieuwe folk geluid dat zo ongeveer begin met Mumford & Sons alweer bijna 10 jaar geleden, wordt hier naar een nieuw niveau van eclectiek getild. Het geluid is soms zo overweldigend dat er maar twee opties overblijven: totale overgave of heel hard wegrennen. Ik heb in dit geval gekozen voor overgave. Wat bij mij lang niet altijd het geval is bij deze muziek. Hier wel.

Als geheel is Eurus uiterst gevarieerd. Van uiterste intimiteit naar het totale loslaten van alle zintuigen en opgaan in het woeste gedruis. Daarmee tikken The Oh Hellos een niveau aan, dat ik nog niet eerder van hen hoorde. Sterker, ze laten alles en iedereen achter zich op dit terrein. Iedere hey-ho van de afgelopen 10 jaar kan bij het grofvuil. Door af en toe op te schuiven naar de dynamiek die een band als Dropkick Murphys kenmerkt, wel met de nadruk op akoestische instrumenten, krijgt hun neo-folk een spreekwoordelijke schop onder het achterste die de muziek totaal tot leven brengt.

Na 'Notos', die ik heb gemist in 2017, nu Eurus. Ik verwacht een boxset onder de naam 'Anemoi' in 2020. Dat zou wel eens een van de beste uit de geschiedenis van de folk kunnen gaan worden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Zelden een plaat gehoord die mij zo op en neer slingert als deze. Meestal vind ik een plaat goed of slecht/niet interessant/verkeerde genre. In goed zitten vervolgens allerlei gradaties.

Bij On The Corner Where You Live kan ik het album binnen drie nummers aan de kant gooien en andere keren een tweede keer opzetten, om te genieten van de momenten van rust en muzikale vondsten. Daarbij komt de plaat overigens nooit in de buurt van "soortgenoten" Half Moon Run of de laatste van Husky waar ik altijd naar kan luisteren. Daar is de plaat uiteindelijk te eentonig en vlak voor.

Meestal is een recensie bij mij bedoeld als een aansporing om naar de besproken muziek te gaan luisteren. In een plaat die ik slecht vind, stop ik geen energie. Wie ben ik uiteindelijk om slecht te spreken over iets waar iemand zijn ziel en zaligheid in gelegd heeft gelegd?

Daarom dus laat ik de afweging geheel over aan de lezers. Bepaal zelf maar. Daarbij wel de complimenten voor de instrumentale opener. Die doet het altijd. De beoordeling zit, vooralsnog, precies in het midden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG

Voor mij was deze plaat de kennismaking met de prachtige stem van Karen Jonas, natuurlijk via erwinz. Ik heb de plaat al een tijd niet meer gespeeld, maar het gros van de songs staat in mijn geheugen gebrand. De samenzang en de dadendrang van het duo is hier perfect.

Helaas bleef het hierbij. Het is mij niet duidelijk of het Alex is die het onderwerp is van de verlatingswoede op de eerste soloplaat van Karen. Het kan verklaren waarom het bij deze een plaat gebleven is waar het The Parlor Soldiers betreft. Mijn recensie was destijds de eerste die op mijn eigen WoNoBlog verscheen. Er staat ook een interview met Alex over deze plaat en later met Karen Jonas over haar solowerk.

Hoe goed ik dat laatste ook vind, de belofte van deze plaat zeurt nog steeds na. Hier de tekst van toen:



Afkomstig van WoNoBloG, 18-2-2012

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, deze plaat houdt niet volledig over, al valt er genoeg te genieten voor fans van een stevige pot Britpop. The Persian Leaps is een duo, ooit eenmans-project, toen band en nu eenmans-project met behoudt van de bassist, uit Milwaukee. Twee heren van een iets gevorderde leeftijd die nog muziek maken samen en uitbrengen. De doorbraak is aan hen voorbij gegaan.

Daar brengt Smiling Lessons, omdat bandleider Drew Forsberg nooit goed lacht op foto's, geen verandering in. Zet de plaat op en direct kunnen de invloeden worden ontdekt. Het loopt van Small Faces de jaren 90 in met herinneringen aan Oasis en een beetje Teenage Fanclub. Het energieke 'PRN' zet direct de toon en knalt er lekker in. Dat energieniveau houdt de band moeiteloos vast, maar daardoor wordt het enigszins vermoeiend. Zeven nummers is precies genoeg. Dat zou een goede maat geweest zijn voor alle Oasis platen na 'What's The Story (Morning Glory)'.

Om tegenwicht te bieden, laat ik niet onvermeld dat Smiling Lessons ook heerlijke momenten kent waar in de sussen 2 en 4 de luisteraar om de oren vliegen, waarmee van die leuke, kleine melodietjes in nummers worden gecreëerd, die het bij mij doorgaans goed doen. Dat maakt Smiling Lessons tot een leuke plaat om af en toe naar te luisteren.

Kortom, een welkome plaat, maar hij komt met enige beperking in reikwijdte.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Help Us Stranger is mijn favoriete The Raconteurs album tot op heden. 'Broken Toy Soldier' was het album met die ene waanzinnig sterke single, een van de beste van de jaren 00. "Consolers Of The Lonely' was een goed album zonder een hit in zicht. Inmiddels is het radiolandschap volkomen veranderd. Een hit voor een band als The Raconteurs is net zo onmogelijk als energievriendelijke vliegtuigen. Zeer gewenst, maar gewoon (nog?) niet mogelijk.

Er staan genoeg nummers op Help Us Stranger die het verdienen om een hit te worden. Zowel up tempo als ballads en dat maakt het een gevarieerd en sterk album. Daarnaast staan er een aantal sterke albumtracks op. Ook een beperkt aantal dat ik toch als filler zal bestempelen. Dat maakt het geen wereld album, wel een heel sterk album.

Kennelijk is in 2013 al een poging ondernomen om een nieuw album te maken, wat niet lukte. Wat er toen mis is gegaan, weet ik niet, maar aan de relaxte manier waarop hier gemusiceerd wordt, blijkt uit alles dat deze vier heren, maar voor alles Benson en White natuurlijk, elkaar alle ruimte geven om het beste in zichzelf naar boven te halen. Dat leidt tot een goede wisselwerking waarin een plus een regelmatig drie wordt.

In de discussie wat beter is solo of band meng ik me niet. Beide heren hebben zeer verdienstelijke soloplaten gemaakt om niet te spreken van een paar werkelijk superbe The White Stripes platen natuurlijk. Met Help Us Stranger is The Raconteurs helemaal terug aan het front en daar gaat het om. Genieten voor zolang het weer duurt.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

It Takes A While is het vierde album van deze Belgische band, maar voor mij de eerste. Het duurde een paar luisterbeurten voordat ik de echte charme van het album begon te waarderen. Van aardig groeide het album door naar goed en beter.

The Rhythm Junks heeft een aantal gezichten die alle passen bij het totaal plaatje. Van subtiele ballads, waarin de sfeer telkens subtiel verschuift, naar rockelementen waar de band The Black Keys en zelfs een light uitvoering van Royal Blood voorbij laat komen.

Centraal staat naast de stem van voorman Steven De bruyn zijn mondharmonica's. Deze zijn uitzonderlijk sfeerbepalend op het album. De vertaling naar de livesetting zie ik niet, dat zal toch echt anders klinken tijdens de zang. Het ritmetandem is uitzonderlijk competent en vangt ieder nummer op gevatte wijze. Daarover heen liggen uiteindelijk de mysterieuze klanken van een omnichord. Het enige extra instrument of It Takes a While.

Voor mij een nieuwe band, maar een die naar meer smaakt. Gewoon een heel prettige plaat, die niet al zijn geheimen direct prijs geeft en de investering er regelmatig naar te luisteren geheel terugbetaalt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Vlak voor de zomer werd ik geattendeerd op het label Rum Bar Records uit de V.S. Dat heeft al tot kennismaking met een aantal erg leuke platen geleid. Another Round is er daar een van.

De vraag is of een plaat gevuld met b-sides, acoustic versies en covermateriaal de juiste introductie voor een punkrock band is, maar hij is mij in ieder geval goed bevallen. Het start met 'Buy Me A Round', dat naar ik aanneem het ware gezicht van de band is. Er wordt stevig gerockt, nog steviger gezongen. De muziek houdt het midden tussen rock, een popfeel, punk en country(rock), kortom alle ingrediënten die in mijn ogen Amerikaanse (punk)rock zo leuk kunnen maken. Wegsturen van de Springsteen bombast en gouden melodieën omarmen. The Right Here laat het allemaal zien in dit en nog een paar nummers. Dit is dus een b-kant? Dan is het tijd om met de rest van het repertoire kennis te maken!

Als de zaak omlaag gaat en er een akoestische gitaar overblijft of alleen een piano en orgel, blijft de kracht van ieder liedje moeiteloos overeind. Ik kan de mannen zo zien zitten in een intieme setting zoals de Q-Bus in Leiden vaak biedt en de zaal volkomen stil spelen.

Waar het ook verrast, is in de twee covers. 'Dead Flowers' krijgt net een ruiger randje mee, dat, misschien vreemd genoeg, alle sterke punten in het nummer naar voren haalt. Net iets steviger, net iets ruiger. Waar The Stones het country element naar voren schoven, belicht The Right Here de rock kant. Sterk gedaan. (Ik vraag me overigens af waarom The Stones dit nummer niet als tweede single van 'Sticky Fingers' hebben uitgebracht in 1971. Geheide hit toch? Of te country en daarom te schokkend voor hun fans toen?) De andere cover is 'Modern Love' van Bowie. Ook dit krijgt een punkrockrandje mee dat het nummer siert. Het gaat iets simpeler rechtdoor dan Bowies stomper, maar ook hier wordt de kracht van de melodie goed naar voren gehaald.

Kortom, een gevarieerde plaat, maar er staat geen misser op.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Iedereen heeft zijn eigen Rolling Stones, vanwege het moment van instappen. Black And Blue was mijn eerste album, gekocht op een vakantie in Engeland in mei met mijn ouders, meteen na mijn mavo eindexamen. 2.69 pond, dat was zoveel goedkoper dan hier.

De plaat was niet lang daarvoor uitgekomen. De nieuwe single was uitgelekt in de week ervoor. Ik denk dat het Mi Amigo was dat 'Hey Nigrita' liet horen. Ik was totaal geschokt. Het voelde een beetje als verraad zo'n soul, funk, reggae nummer. Een week later was 'Fool To Cry' de single en wat moest ik daar dan mee?

Zoals vaker bij The Stones viel alles al snel op zijn plaats en groeiden de nummers in mij. Inmiddels draai ik het album niet vaak meer. Die eer valt cd2 van de 'Goat's Head Soup' ten deel met die drie geweldige nieuwe nummers. Gisteren dus wel. Ik had er ineens zin. Kookmuziek dus lekker hard en ik liep een hele plaat lang dansend en zingend door het huis. 'Memory Motel' en 'Melody' blijven de all time favourites, maar ook 'Hot Stuff', 'Hey Nigrita', 'Cherry Oh Baby', gingen er prima in. Eigenlijk viel alleen 'Crazy Mama' me iets tegen. Voor de rest is het een 100% geslaagd album. Een album dat ik van voor naar achter ken en eigenlijk een ding opviel, de cd stond aan, dat ik voor het eerst in al die jaren niet automatisch in mijn hoofd de tik in 'Melody' hoorde die op de LP zit.

Zeg 'Melody' en je zegt Billy Preston. Zijn invloed op dit album is heel groot. Het warme orgel en de fijne piano zijn een prima aanwinst die dit album significant opstuwt. Verder staat er gewoon geweldig gitaarwerk op de plaat en de droge, harde tikken op de snare van Charlie zijn heerlijk. Niet alleen de nummers zijn goed, het geluid is dat ook. Prachtig ruim gemixt.

Ik kan me voorstellen dat als ik een paar jaren eerder fan was geworden van The Stones, zoals met hulp van oudere familieleden en kennissen wel gebeurde met The Beatles en The Kinks, ik Black And Blue nooit zo was gaan waarderen. Nu blijft het toch echt mijn Stones album. De rest kwam allemaal later pas. Wie vindt 'Coney Island Baby' van Lou Reed echt goed? Ik, ook dat was mijn eerste.

Tijdens 'Melody' kwam er een bizarre gedachte in mij op. Ik word onvermijdelijk ouder. Dood zijn betekent tot in de eeuwigheid nooit meer 'Melody' horen. Dat was een gedachte die er behoorlijk in hakte.

Beste live plaat ooit? Beste Stones solo ooit? Beste coverversies live? Het staat allemaal op deze heerlijk rauwe live plaat. De solo in Sympathy For The Devil is echt onovertroffen. 'Love In Vain' is totaal anders dan op 'Let It Bleed' en zoveel beter. Sterker, ik speel hem zelf zo al jaren. 'Carol' en 'Little Queenie' kennen geweldige uitvoeringen. Net als de LP nummers 'Stray Cat Blues' en 'Live With Me'. 'Midnight Rambler' vond ik als tiener helemaal niks. Dat is inmiddels totaal herzien. Geweldig nummer. De Stones waren in Madison Square Garden in absolute topvorm, een week voordat ze 60s ten grave droegen in Altamont.

Leuk detail. De roep om 'Paint It, Black' die te horen is voor "Sympathy" komt terug op de 1990 live plaat als ze het nummer wel spelen (en nog steeds). Dankzij de 'Tour of Duty' soundtrack.is het nummer niet meer weg te denken. Dat was beslist anders geweest zonder deze serie. Zie '19th Nervous Breakdown'. Zeker zo sterk, maar verdwenen.

Goat's Head Soup was na 'Black And Blue' mijn tweede Stones LP in 1976. Cadeautje van mijn broer. Eigenlijk had ik de plaat al jaren niet gedraaid en werd door de heruitgave en de twee nieuwe songs getriggerd de plaat weer eens op te zetten. Het werd een zeer aangename herkennismaking.

Eerst 'Criss Cross' en 'Scarlet'. Allebei goede Stones middenmoters, duidelijk nooit afgemaakt. Allebei de nummers hadden op het origineel kunnen staan en alles liever dan 'Dancing With Mr. D.'. Al heeft dat nummer zeker zijn momenten.

Goat's Head Soup is wel af. Aan de productie en het geluid is heel veel aandacht besteed. Veel meer dan aan 'Exile ..'. De albums zijn daarom ook niet echt vergelijkbaar. Daarvoor komt 'Sticky Fingers' meer in aanmerking en dan scoort 'Goat's Head Soup' helemaal niet slecht. Allebei hebben een killer eerste single, hoe verschillend ook, maar is Goat's experimenteler. Juist 'Hide Your Love' is geweldig, 'Winter' prachtig en '100 Years Ago' heel krachtig. Met 'Star Star' staat er ook nog eens een geweldige Chuck Berry kloon op het album.

Er is echter een ultiem kenmerk aan deze plaat en dat is de rol van de keyboard spelers. Het spel van Nicky Hopkins in fenomenaal. Men mag van 'Angie' vinden wat men wil, maar het is wel de ultieme ballad, met zo'n grote rol voor Hopkins dat het bijna onwerkelijk is dat de man geen lid van de band is. Billy Preston is op de orgel(achtige) instrumenten zeer onderscheidend, terwijl Ian Stewart zijn boogie woogie er tweemaal uit mag gooien. De toetsenisten zijn, met Mick Jagger, de helden van deze plaat.

Dat maakt Goat's Head Soup een afwijkende Stones plaat, maar wel een op een hoog niveau. Ik heb er met heel veel plezier naar zitten luisteren.

"De grote vier" moeten er van mij altijd al vijf zijn. 'Get Your Ya-Ya's Out' uit 1970 is in mijn ogen voor altijd de ultieme live Stones plaat. Het is nooit ruiger en beter geworden. Wel veel en veel gelikter door iedereen die mee kwam spelen later. Van dat niveau staat Goat's Head Soup helemaal niet ver vanaf, blijkt nu. Ik denk meer dat het de schrik van de rockrecensenten in 1973 was dat ze naar 'Angie' moesten luisteren en het de grootse Stones hit ooit werd; tot dat 'Paint It, Black' die rol overnam door 'Tour Of Duty' eind jaren 80., begin 90. Er is helemaal niets mis met deze plaat en zelfs hoor ik de smerigheid van 'Dancing With Mr. D.' in 2020. Vooruit, zelfs dat nummer mag blijven.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Tsja, na een paar maanden dezelfde plaat uitbrengen met een extraatje. Ik blijf het geldklopperij van de eerste orde vinden. Ook als de Stones het doen. Ik vond de plaat als een LP recentelijk en besloot hem te kopen vanwege de Lady Gaga 'live versie van 'Sweet Sound Of Heaven'.

Eigenlijk valt het allemaal wat tegen. Er zitten zelfs hoorbaar kleine foutjes hier en daar. Dat neemt niet weg dat de energie er nog steeds in en de power in Jaggers stem is onmiskenbaar. 80 Jaar en zoveel kracht. Er is niet heel veel verschil met 40 jaar geleden. Sterker, hij zingt misschien wel beter dan toen, omdat er iets meer diepte in zijn stem zit.

De grote vraag blijft, waarom is de Europese tour afgelast? Was dit het dan? Ik was van plan ze toch nog een keer te gaan zien.