Toen ik las dat er een blues coverplaat uit ging komen waren mijn verwachtingen uitzonderlijk laag gespannen. Mooie manier om inspiratieloze bloedarmoede te maskeren, zoiets. Wat schetst mijn verbazing dat ik een heerlijk groovende plaat hoor, waarop nummers worden gespeeld waar ik het normaal gesproken niet op heb. R.L. Burnside? Ik kon er niet naar luisteren en dat geldt eigenlijk voor veel blues uit de North Mississippi hills.

De wijze waarop The Black Keys de songs, veelal van Junior Kimbraugh, heeft ingevuld, is echter heerlijk. Het is allemaal in korte tijd opgenomen, maar dat betekent niet dat een nieuwe plaat van het duo geen big business is. Kortom, het moet wel kloppen en dat doet het ook. Toch wordt de sfeer van één lange jam heel goed overgebracht. Door goedkope trucjes, door een onvolkomen begin of einde te laten horen, maar vooral door de muziek zelf. Die is superieur. En net als op de soloplaat van Matt Berninger is het het Hammond orgel dat op gezette tijden de zon door laat breken in zijn volle glorie. Gewoon een heel lekkere plaat dit.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

The Black Keys doen gewoon waar ze heel goed in zijn, een bovengemiddeld album afleveren, met ditmaal een soulvolle component. Ik sluit **** niet uit,als ik het album nog wat vaker heb gehoord, want dat gaat zeker gebeuren. En voor iedereen die vindt dat het zo glad klinkt. Ik zou eens beter luisteren naar hoe de sologitaren door de nummers heen gieren. Echt heel lekker.

Die verpakking is toch iets stoerder dan de inhoud. The Blue Stones is gaan samen werken met een grote producer, Paul Meany, en dat heeft duidelijk een reden. Aansluiting bij grote bands zoals Twenty One Pilots vinden. Daar is natuurlijk niets mis mee, want daar zit toch het grotere geld. Valt dat slecht uit?

Nee. Hidden Gems is een gevarieerde plaat met een aantal invalshoeken, die maar een keer de verkeerde kant uit valt. 'Careless' is voor mij een nummer dat ik rustig aan me voorbij zou laten gaan. Het was niet voor niets een single, denk ik, het bovenstaande in gedachte houdend.

De single die mij echter op het album attendeerde was 'Spirit'. Daarin komt het beste van The Black Keys en Blood Red Shoes samen. Veruit het hardste nummer op het album en ook het beste. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe lekker ik dit nummer vind.

Dit was mijn norm en dan is het niet raar dat ik op Hidden Gems van de ene in de andere verbazing viel tijdens mijn eerste luistersessie. Er gebeurt namelijk nogal wat, wat niet direct met alternative rock te maken heeft. Ik kan me dan ook voorstellen dat puristen op dit vlak echt afhaken. Wie echter pop ook een aantrekkelijk genre vindt, zal genoeg van zijn gading vinden. Met die ene uitzondering voor mij dus.

Kortom, een verrassend album, maar ook heel vaak lekker album waar twee genres elkaar vaak succesvol vinden. Een album voor 2021 en niet "van" 2011.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik hoor juist een ruige versie van The Black Keys, maar kan me wel vinden in deze extra laag. Alhoewel ik me te pletter schrok van de eerste geluiden op het album, die vanwege de afstelling van de via een link toegestuurde muziek, veelste hard mijn oren binnenkwamen, draaide ik al gauw bij. Metro is een prima plaat, die misschien nog wel kan groeien. Binnen de beperking die een duosetting zichzelf oplegt, presenteren The Blue Stones zelfs een paar parels. Parels die liggen te blinken in het smerige geluid dat de band over het algemeen presenteert op Metro. Hoe luidt het gezegde ook al weer? Het is volkomen van toepassing op de muziek op Metro.

Mooie plaat. Tot deze had ik nog nooit muziek van deze singer-songwriter gehoord, maar het bevalt me uitstekend. Met dank aan het interview in Oor. Nu mag Bram Vanparys zeggen wat hij wil over zijn invloeden, maar Radiohead staat natuurlijk in grote letters op zijn voorhoofd geschreven. Dat geeft niets, Het gaat er om wat hij daar mee doet en dat doet niet heel veel onder voor 'Wall Of Eyes'. Het is iets toegankelijker, dat wel. Meer liedjes dan experiment, dat wel volop aanwezig is. Everybody Knows staat op mijn lijstje van platen om aan te schaffen.

Wie niets vermoedend een LP opzet, doet dit op 33 RPM. Dat deed ik dan ook, nadat het prachtig totaalpakket was afgegeven. Ongelofelijk mooie muziek klonk in mijn kamer. Traag, maar betoverend. In het tweede nummer klonk de zang van Nico Verhoeven, hij heeft een eigen, maar apart stemgeluid en zangstijl, wel heel merkwaardig. Ik dacht, misschien een speciaal effect omdat het een murder ballade betreft, maar in het derde nummer bleef het zo en dat klopt niet. Feit is wel, dat de muziek betoverend mooi klonk op 33 toeren.

Gelukkig bleef dat zo op 45 RPM (en bleek de mannenstem uit het eerste nummer een vrouwenstem te zijn).

Met Eggs & Marrowbone presenteert The Bullfight een totaalconcept. Een kunstboek, een expositie, een plaat en een tournee. Een tour de force dat bewondering oproept, maar ook de waardering verdient voor de geboden kwaliteit. Die ligt namelijk bijzonder hoog.

Muzikaal, want daar gaat deze website over, valt er heel veel te genieten. De ingetogen wijze waarop The Bullfight musiceert, accentueert het onderwerp, murder ballads, soms op uiterst lichtvoetige wijze om vervolgens zeer duister toe te slaan. De jazzy arrangementen van oude nummers zijn omgeven door een weemoed naar een tijd die niemand van ons meer heeft meegemaakt: de jazzholen van de jaren 20 en 30. De eigen nummers stralen een tijdloosheid uit die het album nog jaren goed beluisterbaar zullen maken. Fijngevoelig, fijnbesnaard, zijn woorden die de muziek op Eggs & Marrowbone juist beschrijven. The Bullfight is een meester in beheersing en delicaatheid. Daar geeft de eigenwijze zangstem van Nico Verhoeven iets totaal eigens aan. Indrukwekkend mooi.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit album is een voorbeeld van hoe een plaat heel langzaam onder de huid kan kruipen en daar een plaatsje verovert dat het niet van plan is om nog af te geven.

Het duurde even voordat ik gewend raakte aan de wijze waarop er gezongen wordt. Het klinkt in eerste instantie raar en wat onnatuurlijk. Wat het ook deed was de aandacht voor de muziek wegnemen. Pas na een aantal luisterbeurten begon ik de subtiele manier waar achter de zang gemusiceerd wordt beter te horen en daarmee steeg het album al snel in mijn achting. Alles viel langzaam samen en ik begreep eindelijk waar mensen het over hebben als ze The Bullfight als een te goed bewaard geheim beschouwen. Inmiddels ben ik er daar een van. Dit is een band die het verdient om gehoord te worden.

De wijze waarop de band met dynamiek in haar nummers speelt en de speelse wijze waarop zij gedragen stukken presenteert, is bij vlagen meer dan prachtig. Een mooie aanwinst in mijn platenkast.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Een van mijn favoriete jaren 90 platen. Heerlijke powerpop zoals er zoveel uit de VS kwamen rond die tijd. Whirligig liep iets op de grote meute vooruit. De plaat staat vol met geweldige nummers. Ik had ook drie andere nummers als favoriet aan kunnen klikken. Pas tegen nummer 10 wordt het een beetje eenvormig, maar dan ligt er al zoveel geweldigs achter me. Echt hoogtepunt is het toepasselijk getitelde 'Fragile'. De zanger stelt zich hier heel kwetsbaar op, in diverse opzichten. Prachtnummer.

Dibbel, ik heb nooit geweten dat er een tweede album is. Heb daar wel naar gezocht nadat ik op Internet werd aangesloten iets later in de 90s. Ik kwam enkel een solo plaat tegen van de zanger, die via zijn website bestelt kon worden.

Het is mogelijk om een band te ontdekken die al 38 jaar bestaat. Zelfs die ene, grote, internationale hit uit 1990, 'Heavenly Pop Hit, zei me, ook na beluistering niets.

Ik vond de vraag die de hoes bij mij opriep wel aardig. In de bol die afgebeeld staat, zit enkel artificiële sneeuw (zo fascinerend als klein kind om dat te zien vallen). Hoe verhoudt dat zich tot de muziek? Gaat die net zo nep zijn?

Dat bleek heel erg mee te vallen, maar een aspect van sneeuw blijft voor mij wel overeind op Snow Bound: op de een of andere manier warmt deze muziek mij geen moment. Dat heeft het gemeen met veel muziek die in de jaren 80 werd gemaakt. Te kil en afstandelijk. Het was mijn decennium qua muziek absoluut niet.

Waar het leuk wordt op deze plaat, is als er elementen van latere indierock of eerdere jaren 60 pop door de kilheid verweven worden. Dan laten Martin Phillips en zijn "doorgangshuis van muzikanten" zoals het elders omschreven wordt, wel degelijk zien dat er leven in The Chills zit. (Dat doorgangshuis valt de laatste jaren overigens reuze mee.) Een song als 'Scarred', met veel elementen die een goede popsong moet bevatten, dus ook handclaps, doet zijn werk onmiddellijk. Een heel fijne en mijn favoriet op het album.

De 80s komen vooral door in de referenties aan (de betere nummers van) A-Ha en de Pet Shop Boys, waaraan The Chills iets eigens meegeven, waardoor ze ten opzichte van de genoemde namen direct op voorsprong staan. Uiteindelijk komt het door deze mix dicht bij het latere werk van New Order. En ja, vleugjes REM zijn zeker herkenbaar RichardKoning.

Al met al is Snow Bound een afstandelijk album, maar er is niets mis met frisse, droge winterkou. Het komt dus zeker goed.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een heel verdienstelijk debuut, waar ik met veel plezier naar luister, maar iets meer variatie op het jeugdige gestuiter is op termijn wel wenselijk. Aan de positieve kant maakt dit het album heel aanstekelijk om naar te luisteren. De zusjes Tedeschi krijgen hopelijk de kans om die verdieping op termijn ook aan te gaan brengen, want die kans verdienen zij zeker.

vraagt erwinz zich af hier boven. Die vraag kan ik me ook stellen, met als antwoord waarschijnlijk inmiddels een paar te veel.

Toch vallen The Courtneys uit aan de goede kant. De band doet heel veel goed, zonder in mijn ogen ergens echte briljantie aan te tikken. Daarvoor klinkt II te eenvormig. Het wordt pas echt leuk als ik de plaat in stukjes opknip bij beluistering. Dan valt op hoe ontzettend lekker 'Minnesota' in elkaar steekt en hoe 'Mars Attacks' een steeds bredere invloed van The B-52s toe laat, zonder de totale gekte van die band toe te laten.

Dat laatste is wel een opmerkelijk iets aan II. Het is een plaat van controle, van emoties die opvallen door afwezigheid en de zang die zich iets stoerder voor doet dan de werkelijk waarschijnlijk is. Tegelijkertijd suggereert de vrij zachte stem van drumster Cute Courtney een zekere naïviteit, die in werkelijkheid ver te zoeken is. Dat samen maakt haar stem heel prettig om naar te luisteren.

Samen maakt dit een plaat die sterke punten heeft, maar ook een aantal zwakke. Alle tien nummers samen overziende, verdient II niet meer dan ***. In blokjes kan het rustig richting de **** gaan, maar deze bespreking gaat over de hele plaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Na menigmaal naar Songs Of A Lost World geluisterd te hebben, bleef 'Why Can't I Be You' maar door mijn hoofd spoken. Onlogisch, want zo'n goed noch soort nummer staat er niet op het nieuwe, overigens goede album van The Cure. Daardoor trok ik deze plaat eens uit de kast en was totaal verbaasd hoe goed ik hem vond. Veel en veel beter dan mijn jaren 80 herinnering er aan. Het kan wel eens 30 jaar geleden zijn of meer dat ik Kiss me (3x) voor het laatste speelde. Van begin tot eind zitten genieten. Zeker, er is een enkele filler, maar nooit storend. De singles blijven er wel bovenuit steken. 'Why', 'Just Like Heaven' zijn met 'A Forest' gewoonweg de drie beste nummers van The Cure.

Het blijft duister, maar dat zou nog heel veel erger worden op de platen na 17 Seconds. In 1980 kwam ik toch nooit echt door het album heen en heb het dan ook niet heel vaak gespeeld in de afgelopen 45 jaar. Wie wat bewaard, heeft iets, dus kon ik de plaat uit de kast trekken toen ik 'A Forest' op de radio voorbij hoorde komen. Dat blijft het top nummer van de plaat en met een paar andere nummers van het oeuvre van The Cure. Maar, als geheel viel het me reuze mee op deze mistige ochtend. Het is gewoon een goed album en een tijdsdocument uit de tijd dat de hemel op onze hoofd dreigde te vallen en men nog niet wist, of vergeten was, dat we dan allemaal een blauwe hoed zouden dragen. (Overdag, bij mooi weer dan.)

Na een paar luisterbeurten ben ik er wel uit: het beste The Cure album ooit. Maar ja, ik was dan ook nooit echt fan van de band. Ik stond nooit in een hoekje bij het groepje "vleermuizen" dat met hun met zeep opgehoogde haren in het zwart stond te wachten tot het The Cure nummer op de dansavond voorbij kwam. De band had in de jaren 80 wel geweldige singles. LPs die ik daardoor kocht vielen allemaal tegen. Na 1989 overweeg ik voor het eerst weer een plaat te komen, want deze klinkt fantastisch, juist de lange stukken gaan er heel goed in. Het is gedragen, donker, alsof Robert Smith zijn innerlijke Pink Floyd alle ruimte geeft. De afwisseling met de kortere nummers werkt goed. Daar zit zelfs een van mijn favorieten bij, 'A Fragile Thing'. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die de lengte van de nummers creatieve armoede noemen. Ik hoor sfeer die wordt opgebouwd tot prachtige proporties met 'Endsong' (een profetische titel?) als episch masterpiece. Zoals 'Life Song' van The Black Angels een paar jaar terug. Beide zijn alternatief Top 2000 materiaal.

Nee, een 'Why Can't I Be You', laat staan een 'A Forest', zit er niet tussen, maar als geheel klinkt dit heel goed. Conclusie, dit kan wel eens mijn favoriet blijken te zijn. Eerst kijken of de plaat beklijft de komende tijd.

Een ijzersterk album dat per draaibeurt groeit en groeit. Steeds meer geweldige details komen als het ware vrij. Ik begin te neigen naar hun beste plaat tot op heden. Dat betekent concurrentie met 'The Hazards Of Love'. Ik ben heel plezierig verrast door wat toch bijna een comeback album kan worden genoemd.

The Decemberists bestaan 18 jaar en het roer moest eens om. Dat heeft de band niet volledig volgehouden, waardoor het nieuwe album bij eerste beluistering wat onsamenhangend overkwam. Na de derde luistersessie op Spotify heb ik het in huis gehaald en na nog een paar keer op en neer slingeren, kom ik toch tot de eenvoudige conclusie dat The Decemberists met I'll Be Your Girl "gewoon" weer een prima album hebben afgeleverd.

Vreemd genoeg viel mij in eerste instantie op dat de band steviger klonk, een paar keer een stevig rockelement toelieten. Pas daarna kwamen die jaren 80 synths, de hitjes van China Crisis schoten direct mijn hoofd in, op mijn netvlies. In de tweede helft stokt het een beetje. Als de band terug switcht naar het meer vertrouwde geluid zitten er tween mindere broeders tussen. Voor mij zijn dat 'We All Die Young' en het titelnummer. Daar tussen zitten de keien van songs 'Everything is Awful' en 'Rusalka, Rusalka/The Wild Rushes'.

Een nieuw geluid is bijna onmogelijk voor deze band. Driekwart van de typering van The Decemberists zit in de aparte stem van zanger Colin Maloy. Daar verandert niemand iets aan. Toch zetten een stevig aangezette gitaar en de synths duidelijk een toon die nieuw is voor deze band. Dat levert een aantal prima tracks op in de eerste helft van het album. Als in de tweede helft nog een aantal prima tracks voorbij komen, dan is mij al snel duidelijk dat de band het album in de juiste volgorde heeft afgeleverd. Andersom was te schokkend geweest en een mix van oud en nieuw disbalans.

Alles te samen kom ik uit op een zeer ruime voldoende voor een band die sinds '16 Military Wives' mijn aandacht steeds weer weet te trekken en vast te houden. Of er ooit nog iets zo overweldigends als 'The Hazards Of Love' gaat komen, dat betwijfel ik wel.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Vandaag er een halfje bij gedaan. Kant 2 is toch echt beter dan ik een aantal jaar geleden, eigenlijk altijd al, dacht. Er viel mij trouwens iets op, wat ik nooit eerder hoorde. De manier van zingen en spelen in 'South City Midnight Lady' is zo ongeveer de blauwdruk voor de hele carrière van de Little River Band. Toevallig noemt milesdavisjr de band hier boven. Ook b-kant van de single 'Natural Thing; 'Ukiah' beviel mij veel beter dan ooit te voren.

Al met al blijft The Captain And Me het album van The Doobie Brothers. Daar verandert mijn voortschrijdend inzicht niets aan. The Doobies hebben drie singles voor de eeuwigheid geleverd: 'Listen To The Music', 'Long Train Running' en 'What A Fool Believes' en een LP: deze.

"Before you slip into unconciousness ..." het begin van een van de allermooiste nummers van The Doors op een LP die deels overloopt van enthousiasme en aanzetten tot totale perfectie laat zien, die uiteindelijk op 'L.A. Woman' tot volledige wasdom zouden komen.

The Doors liepen over van de energie in de aanloop van dit album met materiaal voor 2 1/2 plaat op de plank dat allemaal even goed was. De eerste worp geeft meteen al een van de klassiekers van deze band in de vorm van hitsingle 'Light My Fire'. Nooit een grote hit in dit land, maar wel voor de eeuwigheid en wie weet wellicht voor er na ook. Natuurlijk de psychedelische zaken spuiten van het nummer af in de solo's, maar het is 1966/67, wat denken wij?

Hoe hard de band kan rocken komt voldoende tot uiting in 'Break On Through', 'Soul Kitchen' en andere nummers, terwijl de gevoelige kant zeker niet vergeten wordt. Bertold Brecht en Kurt Weil zijn bekend en de stomp van John Lee Hooker is ook niet aan de band voorbij gegaan. Het toont de kracht van The Doors aan, de diversiteit aan invloeden en het compositorisch vermogen. De invulling met een orgel en basorgel zet de band apart van de rest van het aanbod uit die jaren. De uitstraling van zanger Jim Morrison zal de rest hebben gedaan.

Met 'The End' op het einde doet de band natuurlijk een poging om flink te choqueren en dat zal vast gelukt zijn in de V.S. van 1967. In die van 2018 zal het ook weinig problemen geven om dit effect te bereiken bij een flink deel van de bevolking. Of het lange nummer echt goed is, is het punt niet. Het is een statement en als zodanig volledig geslaagd. De meeste andere nummers scoren muzikaal goede voldoendes, met daarbij enkele briljanten. De belofte die The Doors met 'The Doors' neerlegden, is later volkomen ingelost. Dit is een prima debuut. Toentertijd ongetwijfeld een sensatie, iets dat nu moeilijk meer voor te stellen is.

Dit is een album waarvan ik me durf af te vragen of die echt iets toevoegt aan wat er al is in dit genre van licht zwevende indie folk met af en toe een lichte bite. Dat antwoord zou wel eens verkeerd kunnen uitpakken voor The Franklin Electric. Er zijn betere bands in dit genre, waarvan labelgenoot Half Moon Run er zeker een van is, maar ook iemand als Patrick Watson en City and Colour lopen mijlenver voor.

Wie vervolgens de tijd neemt, komt dan toch voldoende tegen dat Blue Ceilings interessant genoeg maakt om naar te luisteren. Dat vergde in mijn geval wel enig doorzettingsvermogen. Bij de eerste twee luisterbeurten bleef echt alleen het tweede, meer gedreven nummer 'Someone Just Like You' hangen en dat is nog steeds het enige nummer dat ik zo kan oproepen. De rest schoof eigenlijk geruisloos voorbij.

Pas bij een serieuze luisterbeurt begon mij op te vallen dat in ieder nummer wel een paar interessante dingen gebeuren, waar duidelijk goed over is nagedacht. Dat kan de toevoeging van een extra instrument zijn, een ingenieus loopje of een heerlijk ooh-ooh op de juiste plaats. Voeg daarbij de stem van zanger en bandleider Jon Matte en Blue Ceilings is zonder meer prettig om naar te luisteren.

Het album is echter zo ongevaarlijk dat dat ook weer meegewogen moet worden. Ik kom dan ook niet verder dan ***.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Eigenlijk had ik de plaat al overgeslagen, maar na een recensie, volgens mij in NRC, met maar één bal, dacht ik: zo slecht was hij toch niet? en ben nogmaals gaan luisteren. Inderdaad, zo slecht is de plaat helemaal niet.

Ook voor mij is The Fratellis de band van die ene hit: 'Chelsea Dagger' en voor 99.9% van de mensen met enige kennis van muziek zal dat zo blijven. Ik vond de tweede plaat overigens stukken beter dan het debuut, maar daarna hield het kennelijk op voor mij. Ik heb ze ook één keer live gezien, in het Paard en dat was heel vermakelijk.

Wat mij opvalt, is dat de plaat bij mij herinneringen oproept aan lang vergeten nummers als 'My Little Lady' van The Tremeloes en hits van The Fortunes, misschien zelfs The Searchers. Zanggroepjes, ook al bespeelden de leden ook instrumenten. Als er een uitstapje is, dan is het naar het geluid van de laatste van Arctic Monkeys. Direct het minste nummer op de plaat. (Door de paar jaren heen is de Arctic Monkeys plaat me wat gaan tegenstaan.) Deze plaat is vooral gevuld met prachtige, maar ook enigszins platte popliedjes; en daar is vaak niks mis mee en ook hier niet. Ik ga niet zo ver dat ik Half Drunk Under A Full Moon echt goed ga noemen. Dat is het niet.

Kortom, deze plaat 1 bal geven, zonder te verwijzen naar een zeer rijke poptraditie uit de jaren 60 en vroege jaren 70, is een gebrek aan muzikale opvoeding, vind ik. De genoemde bands zullen nooit mijn favorieten worden van die tijd, maar af en toe 'You've Got Your Troubles' horen, blijft toch even zwijmelen, net zoals de hits van The Tremeloes goed zijn voor een lach, met het vrolijkste nummer allertijden 'Even The Bad Times Are Good' voorop. En zo is het bruggetje met 'Chelsea Dagger' ook gemaakt. Beide waren in hun tijd vast goed voor veel gebrul in de kroeg.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De band The Field Mice zegt mij niets, maar heeft rond 1990 enkele hits gescoord in het V.K. De zanger/gitarist en songwriter van The Gentle Spring, Michael Hiscock, maakte deel uit van de Engelse band en komt nu terug in deze Franse band. Samen met Emilie Guillaumot and Jérémie Orsel is hij verantwoordelijk voor de nummers.

De liedjes op Looking Back On The World zijn grotendeels zacht en sensitief, gericht op de luisterervaring. Er staat dan ook veel moois op het album, dat een mooie een-op-een ervaring biedt om je in onder te dompelen. Wie vaker luistert, zal steeds weer een nieuw, subtiel, element ontdekken in de songs. Soms is gewoon iets moois meer dan voldoende om naar te luisteren en daar valt dit album zeker onder.

Wat je schrijft, David B, het is alsof dit een soloplaat van Casablancas is. Nu ken ik geen ouder werk van The Growlers, maar lijkt het er wel heel sterk op dat de band zich ernstig heeft laten inpakken door zijn producer en label baas. Uiteindelijk op het irritante af.

Als ik daar voorbij kijk, merk ik dat vrijwel ieder nummer een heel prettige lead melodie kent. Dat er invloeden tot en met Duran Duran aan het begin van haar carrière toe voorbij komen. Daarnaast vooral veel donker begin jaren 80 werk, maar dan met leuke stukjes er tussen en niet de doodslaande monotonie die in die dagen een voorwaarde was om mee te doen.

City Club is een album dat is opgebouwd uit tapeloop op tapeloop en dan valt mij op dat het zeker een vorm van levendigheid heeft die ik niet direct verwacht.

Daarmee redt het album het uiteindelijk niet. De The Strokes en dan met name de Julian Casablancas invloeden, de monotone manier van zingen en de bewerkte stem bij de opnames, werkt me uiteindelijk net te veel op mijn zenuwen. 2,5 * dus, met een uiterst kleine hint richting de ***.

Het hele verhaal kun je hier lezen op WoNo Magazine.

Ook weer met dit album heb ik hetzelfde als met veel Amerikaanse acts die dit soort muziek spelen. Het eerste nummer klinkt fantastisch, het tweede nummer is al iets minder in mijn beleving en na het vierde nummer haak ik af. Waarom dat is, is moeilijk te duiden. Teveel van hetzelfde sturm und drang gedrag in de muziek, maar hier helpt de stem van Craig Finn niet. Die gaat mij ook wat tegenstaan. Het is geen slechte muziek, dat hoor ik direct wel. Het is mijn soort muziek niet.

The Hollies zijn een onderdeel van mijn allervroegste, muzikale jeugdherinneringen. Zo alles vanaf 1967 zal bewust of onbewust voorbij zijn gekomen. 'Stop Stop Stop' en 'Dear Eloise' weet ik zeker, daarna vanaf 'Listen To Me'. Hoe hoog ik de band eind jaren 70 nog had zitten, blijkt uit het feit dat een van de eerste LPs die ik zelf kocht een dubbelverzamelaar van The Hollies was, met daarop ook de nog oudere hits, die ik echt niet kende uit 1963 en 1964. 'Busstop' is een van de nummers die er wel uit zichzelf al bij waren gekomen en dat gold ook voor 'King Midas In Reverse' en 'Look Through Any Window' en 'Carrie Ann'. Nummers die heel regelmatig voorbij kwamen bij Radio Veronica als "Gouwe Ouwe".

Wat opvalt aan deze verzamelaar, nu ik hem recentelijk weer eens afluisterde, is hoe divers het repertoire van The Hollies eigenlijk is. Met alle winden meewaaiend, hebben ze een hitcarrière gehad van bijna anderhalf decennium, wat lang is voor een band die toch voor het grootste deel afhankelijk was van het materiaal van derden. Daar zitten monumentale nummers bij als 'He Ain't Heavy, He's My Brother', 'Gasoline Alley Bred' of 'The Air That I Breathe', maar ook heel veel perfecte popliedjes, psychedelische experimenten en een soort van ruige rockers, met daaronder hun enige Nederlandse #1 hit, 'The Day That ..'. Maar altijd met die samenzang die veel van hun nummers zo aanstekelijk maakt.

Niemand lijkt The Hollies te rekenen tot de grote, Britse bands van de jaren 60. Als ze genoemd worden is het in categorie 3, de overigen. Toch, als ik dit lijstje met hits zo zie, dan is het zeer de vraag of dit terecht is. Waarschijnlijk is het omdat de serieuze journalisten de band rekent tot de Cliff Richard garnituur. Te braaf, te netjes en geen eigen materiaal. Dit laatste is niet volledig terecht, want een flink aantal hits, is wel zelf geschreven. Het zij zo. Als ik de plaat opzet, is er alle ruimte voor een flink portie jeugdsentiment, om heerlijk mee te zingen en onbekommerd te genieten. Dit is pop met een hele grote letter P. Laat ik maar een lans breken en The Hollies in categorie twee plaatsen met The Small Faces, Spencer Davies Group en The Animals. Het contrast is wel direct duidelijk. Dat dan weer wel.

Een geheel ander ding dat opvalt. In The Hollies spelen is en was een gezond iets. Alle originele leden en zij die hen vervingen in de grote hitperiode, leven nog allemaal. Dat is iets vrij uitzonderlijks in de popmuziek.

Dit is een van die platen die enige rijpingstijd behoefte. Ondanks de bakken herrie die geregeld over mij werden uitgestort, bleef het niet hangen. Toch hoorde ik genoeg interessants om geregeld terug te grijpen op de plaat.

Inspector Cluzo is een Frans duo met een zeer internationaal geluid, zoals wel meer Franse artiesten mij het afgelopen jaar hebben verrast. Tegelijkertijd trekken de heren zich geregeld terug op het platteland van zuidwest Frankrijk waar zij ter compensatie voor de herrie en al het reizen in stilte een boerderij bestieren.

Dit is een duo zoals meerdere duo's die muziek maken die onmogelijk door hen op een podium gereproduceerd kan worden. Gelukkig denkt Inspector Cluzo niet in beperkingen, want de arrangementen maken dit album heel interessant. Denk lekker zoemende Hammond orgels en van alle kanten invliegende gitaarpartijen. Mits goed gedaan kan ik daar heel gelukkig van worden.

We The People Of The Soil is dus een autobiografische titel. De geit op de hoes zal echt op het erf rondlopen. Ze zingen ook over het zijn van boeren in het eerste nummer. Daarin komen direct al een aantal invloeden voorbij, die ook op de rest van het album vallen te ontdekken. Van The White Stripes tot classic rock, het potje waar bij ons DeWolff de mosterd haalt zeg maar.

Wat dit album dan boven het gemiddelde uittrekt, is dat Inspector Cluzo een aantal verschillende kanten heeft, waar het rockjasje wordt uitgetrokken en men een zachte kant laat zien met akoestische gitaar en piano. Vrijwel alle nummers overtuigen. Heel soms ligt het er gewoon te dik op, maar dat is makkelijk vergeefbaar door het entousiasme waarmee Inspector Cluso e.e.a. opdient. Lekker album.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Afgelopen herfst bracht Fire Records een box set van 4 cds uit onder de naam 'The Wasted Years' met daarop het vroegste werk van The Jazz Butcher, een mij totaal onbekende band uit Londen, die midden jaren 80 platen begon uit te brengen. Nu heb ik notoir weinig met de muziek uit de jaren 80, al zijn er zeker mooie momenten, dus enige scepsis was er zeker voordat ik, zeer uitgesteld aan de eerste plaat van de boxset begon.

Wat schetst mijn verbazing dat ik een samenstelling van muziek aan begon te horen waar grotendeels het beste van de voorgaande jaren werd samengebracht. Pat Fish en zijn vrienden putten uit alles van jaren 60 pop en garage rock tot punk, new wave en postpunk, maar dan die elementen die het totaal genietbaar maken. De duisternis waar veel bands uit de eerste helft van de jaren 80 zich in wentelden, wordt door The Jazz Butcher voorzien van wat licht, terwijl de afwisseling tussen de nummers sowieso voor een variatie zorgt, die ondenkbaar was voor de meeste bands uit die tijd. De hemel ging op onze hoofden vallen, maar van een blauwe hoed geen spoor. Die is er volop op A Scandal In Bohemia. Wat een uiterst prettige verrassing en zeker een tip voor mijn MuMolijst van de jaren 80.

De andere platen ben ik nog niet aan toe gekomen en er komt ook nog eens een tweede boxset aan, The Violent Years, in maart. Dus nog lekker veel te ontdekken.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Inmiddels worden een aantal van de albums van The Jazz Butcher opnieuw uitgegeven. Deze zit in een bundeling The Violent Years. Op deze manier kwam het album mijn kant op. Opnieuw, na 'A Scandal In Bohemia', valt mij op wat een prettige platen deze band maakte in de jaren 80. Ik vraag mij wel af of ik de plaat toen had gewaardeerd. Het antwoord luidt waarschijnlijk nee. Mijn oren werken beslist anders dan toen.

Waar luisterde ik toen naar? In 1989 kwamen vrijwel al mijn jaren 60 helden met sterke platen, na jaren van aanmodderen in de jaren 80. Daar ging mijn spaarzame studentuitkering, het deel wat overbleef, naar toe. Verder beslist een nieuwe band als The Stone Roses. REM, ik deed mijn best. Lenny Kravitz?, zeker, maar hij bekleef niet. Dus veel meer ruimte was er niet.

Als ik naar Big Planet, Scarey Planet luister hoor ik de diverse invloeden die de band subtiel en minder subtiel toeliet in zijn muziek. Sommige songs op dit album zijn volkomen geslaagd. Jachtige energie verpakt in new wave en punkelementen, pop en garagerock uit de jaren 60. Andere songs zijn flauw. Een grappig (bedoelde) tekst, maar met een weinig tot de verbeelding sprekende muzikale omlijsting. Dat maakt het album niet perfect, wat het wel had kunnen zijn.

Dat laatste had niet de reden mogen zijn waarom deze band zo obscuur is. (Niet zo obscuur dat er 30 jaar later geen luxe boxset wordt uitgegeven.) Daarvoor zijn een aantal van de songs en misschien wel de plaat als geheel, te goed. Niet zo goed als de bovengenoemde plaat, die mij echt totaal verraste, maar wel gewoon goed. Het is zeker tijd voor een herwaardering van The Jazz Butcher, met nog een flink aantal platen te ontdekken.

Ik kan drie dingen verzinnen die misschien tegen de band werkten, toen. Het is niet bijzonder origineel wat hier gebeurt. Het was beslist eerder gedaan, soms beter. The Jazz Butcher a.k.a. Pat Fish is niet de beste zanger. De variatie tussen de nummers onderling is wellicht te groot. Zeker in de nummers die ik bij gebrek aan beter maar sci-fi noem. Daar staat tegenover dat een goede song een goede song is. Dat rechtvaardigt een herwaardering dan wel ontdekking, voor zover nodig.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Het album recentelijk gewoon weer eens een paar keer gedraaid. Er zijn weinig albums waarvan ik zou willen dat ik meer dan ***** zou mogen geven, maar dit is er een van. Wat me het meeste opviel, is hoe ik de complexere stukken, die ik als jonge tiener voor het eerst hoorde op mijn verzamel LP 'Pop History' en niets van begreep, steeds beter ga vinden. Het album groeit nog steeds en dat is wel een prestatie na zoveel jaar.

(Op 'Pop History' stonden m.n. nummers van Electric Ladyland and 'Band of Gypsys'. Beide albums kocht ik pas in de jaren 90 op cd, met een hoes van Gered Mankowitz, dus een derde cover.)

Er zijn albums die hun best doen om een luisteraar totaal op het verkeerde been te zetten. Aaarth is er daar een van. Het begin van het album doet een dance (of hoe dat ook heet) album vermoeden, waarna ik het eigenlijk direct uit zette. In het vervolg van het nummer komt er ook nog een stevig pot metal voorbij en was ik er wel klaar mee. Ik las de titel als Aaaarrghhh en dat klopte wel bij wat ik hoorde.

Later bleek dat de eclectische hoes van Aaarth een prima binnenkomer voor het album is. The Joy Formidable uit Wales brengt namelijk een eclectische mix van stijlen, die hun basis vinden in alternatieve rock. Ik hoor invloeden van tijdgenoten als Band of Skulls, Blood Red Shoes, maar ook Anna Calvi en Wolf Alice. Terwijl zangeres Ritzi Bryan haar gitaar kan laten krijsen als A Place to Bury Strangers op een zonnige, zondagmiddag zou doen. Over dat alles een beetje van die andere Welshe trots Manic Street Preachers.

Wat ik de onderliggende kwaliteit van Aaarth vind, is de continue wijze waarop contrasten binnen songs en tussen nummers worden gemaakt. Deze band weet hoe een spanningsboog tot een geweldig einde te brengen, binnen nummers met sterke dynamiek te werken. Het feit dat er, eigenlijk uit het niets, een piano ballad opduikt in het midden van het album en niet op het einde zoals andere bands dat plegen te doen, is een teken van durf.

The Joy Formidable is geen hoogvlieger, maar een zeer solide subtopper die het verdient gehoord te worden. Als ik hoor wat de band kan en aandurft, hoor ik een link met de V.S. band Slothrust, die recentelijk ook zo'n enorm gevarieerd album, 'The Pact', heeft uitgebracht. Dat album maakte nog iets meer indruk, maar het scheelt niet veel. Kortom, een aanrader dus.

Dit is een aangepaste versie van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een aantal jaar geleden na afloop van een concert in de Leidse Stadsschouwburg, waar The Kik optrad in het kader van hun eerste theatershow, schreef ik dat de band een chroniqueur zou kunnen worden voor lang vergeten muziek uit de jaren 60. Die plaat is nooit uitgekomen. Met dit Boudewijn de Groot eerbetoon doet The Kik iets wat ik niet aan heb zien komen: gewoon twee albums integraal spelen van Neerlands grootste hippie singer-songwriter, met inherent daaraan een ode aan zijn tekstschrijver Lennaert Nijgh.

Met deze stap, daarvoor hoef ik alleen maar te luisteren naar de enorme instrumentatie op het podium, plaatst The Kik zich in dezelfde klasse als The Analogues. Met een groot verschil, dat de muziek van The Beatles de Ziggo Dome vol krijgt en dat zie ik deze twee, toch enigszins vergeten, platen niet voor elkaar krijgen.

Voor mij is Boudewijn de Groot de man van een paar fantastische singles uitgebracht tussen 1965 en 1973. Waarvan ik mij er twee kan herinneren uit mijn vroege jeugd, omdat ze veel op de radio gedraaid werden, 'Het Land van Maas En Waal' en 'Prikkebeen'. Tot voor circa twee jaar had ik niets van hem op plaat, correctie LP. De singles 'Als De Rook Om Je Hoofd Is Verdwenen' en 'Jimmy' had/heb ik wel. Sindsdien is eerst 'Vijf Jaar Hits' en daarna 'Voor De Overledenen' in huis gekomen, tweede hands elpees tegen een prijs van een paar euro's.

Nu is er dus The Kik met een integraal eerbetoon. Al luisterend naar de plaat, vind ik het echt prachtig. De band lijkt gemaakt voor het uitbrengen van deze muziek. Ik zou bijna vergeten hoe leuk ik met name 'Springlevend' en 'Stad En Land' vol met hun eigen werk vind. Daar staan dus deze klassiekers uit de jaren 60 tegenover. Het besef hoe goed sommige nummers van Boudewijn de Groot zijn, daalt nu meer in dan ook. Het prachtige 'Naast Jou' bijvoorbeeld, maakt zoveel indruk op me. Dat deed het al, maar nu op de een of andere manier nog meer. Ik merk dat hier zich hetzelfde fenomeen voordoet als bij The Analogues: ik waardeer The Beatles sindsdien veel meer dan in de afgelopen dik 30 jaar. Het is weer mijn favoriete band, zoals in mijn vroege jeugd. Met de muziek van Boudewijn lijkt hetzelfde te gebeuren. Met een verschil, ik ken(de) zijn LPs niet. 'Picknick' is toch wel de volgende die ik ga proberen in huis te halen.

Een andere vraag is of ik deze plaat van The Kik fysiek zal kopen. Het antwoord zou nee moeten zijn, maar het zou goed ja kunnen worden. Waarom? Omdat in tegenstelling tot bij The Analogues Boudewijn de Groots originelen er bijna niet tussen in staan. Ik vind The Analogues prachtig, maar als ik The Beatles thuis wil horen, speel ik The Beatles zelf wel. In het theater is het prachtig. The Kik wil ik wel degelijk thuis horen. Ook omdat ik al fan ben van de band, ongeacht deze thematische coverplaat.

En Dave von Raven die kan zingen zonder Rotterdams accent?! De wonderen zijn de wereld niet uit. The Kik heeft iets prachtigs gedaan. Een stuk Nederbiet is tot leven gewekt op een superieure wijze. De enige vraag die resteert, is wat de band als volgende stap voor zich(zelf) ziet. Ik vermoed dat in dit soort platen en tours meer succes zit dan in het eigen werk, dat zo leuk is, mensen. Geef dat ook een kans als je het nog niet kent! Voor nu is het 100% genieten van deze plaat.

Eigenlijk was ik wel klaar met schrijven, maar er is nog een ding dat mij opvalt en beslist niet onvermeld mag blijven. Een reden waarom ik deze plaat misschien wel beter ga vinden dan de originelen: het drummen van Ries Doms. Als ik hoor hoe hij invalt bij 'Verdronken Vlinder' en het zwevende van het origineel even onderuit mept en er een rock song van maakt, kan ik alleen maar mijn pet afnemen en eer bewijzen aan het drummen van Neerlands eigen "Animal". Chapeau.

Deze recensie staat ook op WoNoBloG.

P.S. De vijf sterren zijn voor het totaal plaatje, dat volledig klopt. De uitvoering, het concept, de muziek en de durf. Ja, dat is meer dan ik het origineel geeft. Daar zou ik net iets afdoen aan een aantal nummers die de tand des tijds of ik persoonlijk (net) niet goed genoeg vind. In deze context is het allemaal fantastisch.