In de afgelopen weken heb ik de plaat al mogen beluisteren en wat kunnen deze dames een album openen. Hun vorige knalde er direct in met 'Tennessee', deze met 'Silver'. A capella, twee stemmen en een galm en ruimte om hun stemmen alsof de hele dom van de Sint Pieter tot hun beschikking stond bij de opnames. Werkelijk prachtig en dan moet de band nog invallen, wat pas na 18 seconden gebeurt.

Saturn Return, hetgeen slaat op het feit dat Saturnus na 29 jaar weer op dezelfde plaats aan de hemel staat als bij je geboorte en dan nog wat astronomische invloeden op een vrouw, is opnieuw geproduceerd door het team rond Brandi Carlile, maar dat wil niet zeggen dat het album een herhalingsoefening is.

Het eerste nummer 'Silver' is de uitbundige country link met 'You Don't Own Me Anymore', maar daarna slaat het album een andere weg in en wordt het eigenlijk alleen maar mooier. Jaren 70 pop lijkt een inspiratiebron. Songs als/van 'Lydia', Christopher Cross, 'Jesse' roept het bij mij in herinnering, het soort ballads, m.u.v., Cross, waar ik toen best wel naar kon luisteren.

Deze invloeden maken Saturn Return een meer ingetogen album, maar niet minder mooi. De samenzang tussen de twee zussen is in een aantal nummers ook meer solo zang met harmonieën dan samenzang, iets wat de dames heel erg goed kunnen. Dat alles leidt dan wel tot pracht songs zoals 'Tin Can Angel'. Het prijsnummer van de plaat. Alles klopt aan dit nummer, op één ding na. De gitaarsolo klinkt totaal overbodig, zelfs geforceerd. Waar ik normaal gesproken een solo altijd een goede aanvulling vind, valt het hier dood in het vocale geweld dat de boventoon had moeten blijven voeren. Een heel klein minpuntje bij perfectie die The Secret Sisters, Lydia en Laura Roberts bieden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Wat een heerlijk plaat is dit. Die heeft bij ons thuis al menig overuur gedraaid. Ik had nog nooit van de gezusters Roberts gehoord, dus kan deze plaat niet vergelijken met de twee voorgaande platen, waarvan de laatste vrijwel het failliet van de zusters inluidde. Min of meer gered door Brandi Carlile, is er nu toch een derde plaat.

Die opent geweldig met 'Tennessee', maar gaat de overtreffende trap in met het prijsnummer van deze plaat, 'Mississippi'. Waar de tekst echt over gaat, is gissen, maar dat de hoofdpersoon te jong moeder is geworden en dreigt met dat gegeven leven weer af te nemen, zegt dat er echt iets getroubleerds aan de hand is en de muziek onderstreept dit.

You Don't Own Me Anymore, een trap na naar de platenmaatschappij die de Sisters dropte?, wie zal het zeggen. Het is in ieder geval een van de betere platen in het country, roots, Americana segment van het afgelopen jaar, waarop fantastisch wordt samengezongen. Nu heb ik dit jaar de Worry Girls zien optreden, dus ben heel benieuwd of The Secret Sisters dit niveau gaan aantikken in Paradiso op 8 april. Op plaat vind ik Worry Girls vooralsnog iets beter, want net origineler. Dat neemt niet weg dat You Don't Own Me Anymore de lat behoorlijk hoog legt en er moeiteloos overheen springt.

De cover van Paul Simon, 'Kathy's Song', is aardig en ik herken het getokkel onmiddelijk, maar is eigenlijk overbodig. Een aantal van de originals is simpelweg beter, met het al genoemde 'Mississippi' voorop. Wat een dijk van een nummer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

In Boston wonen hele kolonies overjarige muzikanten die het of nooit gemaakt hebben in de jaren 80 of 90, maar altijd muziek zijn blijven/weer gaan maken of hun hobby nu iets serieuzer aanpakken. Via het lokale label Rum Bar Records, "we maken net niet teveel verlies met dank aan de reguliere baan", komt dat werk in de wereld. Ik weet niet meer hoe ik met het label in contact ben gekomen, maar de relatie is inmiddels op een moderne variant van "penpal" aangeland.

The Shang Hi Los is een samenwerkingsverband tussen twee leden van Watts en The Dents, allebei prachtig nieuw werk recentelijk en een bassist en drummer uit het Boston circuit. Samen maken ze een nostalgische trip door de muzikale tijd en ruimte, maar plakken hier de kennis die in de afgelopen tientallen jaren is opgebouwd aan vast. Het resultaat is een aantal uitermate sterke pop/rock songs, met prachtige samenzang, die het beste samenbrengt dat deze vier muzikanten te bieden heeft. Voeg daar een verrassende cover van Chicago's 'Saturday In The Park' aan toe en The Shang Hi Los presenteert zich met een zeer overtuigend mini album.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit is een geweldig rock en roll album voor de jaren 20. De samenwerking tussen Dan Kopko en Jen D'Angora beloofde al veel, maar ze maken het met dit album meer dan waar. Het album rockt zoals ze dat vroeger deden en is qua sound helemaal relevant voor vandaag. De samenzang tussen de twee spettert en dan vooral in de openingstrack wat een van de beste nummers is die dit jaar is uitgebracht. Een heel erg lekkere plaat, die meedoet om de titel van het jaar 2023.

Wel een van de beste albums die tot op heden in 2017 is uitgebracht. Alles klopt aan Heartworms, zonder doodgeproduceerd te zijn, zoals bijvoorbeeld Bryan Ferry's albums nadat de studio te veel mogelijk maakte in de jaren 80.

Heartworms is geen eenvoudig album. Tegelijkertijd heeft het iets enorm speels en frivools. Er zit zo veel in, er is zo veel weggelaten wat er ooit wel was. Laagje voor laagje zijn de nummers opgebouwd, gestript en weer terug gebracht tot wat we nu horen. Door niemand gehinderd knutselde James Mercer net zo lang tot de nummers tot zijn zin waren.

Gelukkig komt die zin geheel overeen met mijn smaak. In ieder nummer valt zoveel te ontdekken. Allerlei interessante zijpaden die verkent kunnen worden, voordat de snelweg de aandacht weer opeist. Stop daarbij de Caraïbische sfeer die zich regelmatig ontvouwt onder de pop van The Shins en Heartworms beschikt nog over een exotisch tintje ook.

Inmiddels schalt de plaat van het vinyl regelmatig door de huiskamer en valt het rijke geluid nog meer op. Heartworms is het soort plaat die de volledige aandacht volledig verdient en krijgt. Een meer dan grootste revanche voor het toch iets mindere album 'Port Of Morrow'.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Jaren terug luisterde ik met verbazing naar de minuut bij Matthijs en zag een paar jonge honden zich door een Led Zeppelinachtig nummer heen slaan. Het begin van menige luisterbuurt naar 'FC Walvisch Sessions', de eerste EP van deze band.

Het heeft even geduurd, drie jaar om precies te zijn, maar het vervolg is er en mag er zijn. Ik had geen idee wat te verwachten. Drie jaar is een enorm lange tijd en veel kan veranderen. Wat er niet is veranderd, is dat The Silverfaces erg lekkere muziek maken. De band is niet bang om heerlijk te rocken en daar vleugjes inspiratie van lang vervlogen decennia in uit te strooien.

Wat direct opvalt in het eerste nummer 'Break On Through', is hoe de band speelt met dynamiek. En daarop vooruit weet te lopen door hints in de rustige stukken te verwerken. Wie goed luistert, weet dat hij niet voor niets op de ontlading gaat wachten. Als er dan een Hammond orgel wordt ingetrapt voor de solo, is de staat van extase wel bereikt. Prachtige song.

Daarna gaat het tempo omhoog, wat commerciëler of meer rock geënt, maar allemaal vol klasse, om te eindigen met een rockballad van het soort waar de Earring tot The White Stripes patent op hebben. Qua kwaliteit past 'Don't Sleep In The Shade' daar gewoon tussen.

Prima bandje The Silverfaces. Ik hoop enkel dat het niet weer drie jaar duurt voordat we iets nieuws te horen krijgen. Dit smaakt naar meer en het liefst snel.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

2017: een totale herwaardering voor een album waar ik niet doorheen kwam, door een band waarvan ik geen vier nummers van achter elkaar kon draaien en eigenlijk maar twee nummers goed vond 'Big Mouth Strikes Again' en 'Panic'.

Door alle heisa rond hun opnieuw uitgegeven meesterwerk ben ik eens gaan luisteren naar het origineel. Sterker, ik bleek de plaat zelfs in de kast te hebben staan. Geen idee van! Zo erg dus.

Wat blijkt, in 2017 vind ik dit eigenlijk heel goed. Het zeurende in Morrisseys stem valt eigenlijk best mee, een enkele uitzondering daargelaten, Johnny Marrs getwinkel op de gitaar is hier grotendeels een strak aangeslagen, akoestische gitaar en die twee meer anonieme mannen op de achtergrond zetten een stevig fundament neer, waarbij vooral de basgitaar vaak heel positief op valt.

Als ik het zeer matige 'Frankly, Mr. Shankley' en 'The Boy With The Thorn In His Side', waarin Morrissey weer tot voorbij tranen bedroefd is en ik mijn walging nauwelijks kan onderdrukken, parkeer, dan houd ik acht prima nummers over. Acht zeer gevarieerde nummers ook. Iets dat me totaal verbaast, omdat ik The Smiths altijd als de belichaming van de totale eenvormigheid bezien heb.

Altijd leuk om na decennia te ontdekken dat het leven anders is dan ik heb gedacht. The Queen Is Dead is inderdaad een jaren 80 meesterwerk. Ik ben nog niet zover dat ik het andere werk ook herwaardeer, maar ga een manmoedige poging wagen of ik alles anders ga beluisteren in de nabije toekomst.

Op WoNoBlog staat een song by song uitwerking van de originele LP.

Gracias Señor is een album om positief tegemoet te treden. Het enthousiasme en liefde voor deze muziek spat van het album af. Dat gaat gepaard met een aantal stevige rock nummers die zich verhouden ergens tussen The Tragically Hip en The Black Crowes. Stevige alternatieve rock met hier en daar een zuidelijke inslag. Daarnaast komen in andere nummers elementen uit de classic (hard)rock naar boven. Wie goed luistert, komt ook Britpop tegen. Vooral Supergrass hoor ik voorbij komen. Met een groot verschil, de tongue-in-cheek voordracht van Gaz Coombes ontbreekt hier volledig. Jan Straetemans is een serieus zanger.

Dat maakt het album niet bijster origineel. Tegelijk wordt het niveau van die dagen niet altijd aangetikt door de Belgische band. Iedere vorm van samenzang ontbreekt op het album, wat het net iets minder interessant maakt dan het had kunnen zijn. Dat haalt een halve * van de waardering af.

Daar staat tegenover dat The Sore Losers niet de intentie hebben zich als origineel te profileren. Dat spreekt dan direct weer in hun voordeel. De band wil gewoon vuig rocken en doet dat dan ook met twee stevige gitaren, lekker doorbeukende bas en drums en een ruige strot. Als in de ballade 'Where Are You?' er een lekker orgeltje doorheen klinkt, zet het een kersje op een toch al smakelijke taart. Kortom, een niet bijster origineel, maar zeker geslaagde plaat.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Klassieker. Dat kan inmiddels wel gesteld worden. Ik vind de plaat veel beter dat toen. Ik draaide recentelijk een live plaat van Joe Jackson en het viel me op hoezeer de heren rond 1979 in dezelfde vijver visten. Hierbij is het geluid van The Specials wel veel authentieker (en de ontwikkeling van Jackson veel indrukwekkender). Mijn indruk is dat de heren op de toppen van hun kunnen spelen op deze plaat. Veel moeilijker moest het niet worden. Dat geeft de plaat het rauwe randje wat het juist zo goed maakt. In 1979 was Madness mijn favoriet. Het is inmiddels meer gelijkgetrokken.

Een aantal nummers knalt werkelijk uit mijn speakers. Ook zoveel jaar later. Eigenlijk ben ik best onder de indruk. De groove is heerlijk, de wisselwerking tussen de ritmesectie en de meer melodische instrumenten is geweldig en de zang heel erg authentiek met de working class accenten uit Engeland en de Caraïben samen. De plaat versie van 'Too Much Too Young' kan ik nu zelfs hebben, ook al is het teveel vulling. Kortom, een volledige herwaardering.

Wat een uitzonderlijk lekkere plaat van een clubje jongelingen uit Den Haag. Geproduceerd door Dave von Raven van The Kik, met wie The Stangs ook door het land touren als voorprogramma.

De kennismaking live beviel al prima. Een sterke The Outsiders invloed met een orgel er aan toegevoegd, scheurde door het Patronaat heen. Een aantal songs sprongen er direct uit.

Op dit mini album speelt The Stangs zes prima songs en een mindere weg in een kwartier tijd. De invloed van Von Raven op het album lijkt groot. Ik hoor The Outsiders werkelijk nergens terug op de plaat. Nederbiet van de Golden Earrings tot psychedelica uit het Londen van 1966/67 en V.S. rockjazz van CTA en BS&T, het komt allemaal voorbij. Benjamin Harman toetert een stukje mee, dwarsfluit en veel soorten ouderwetse toetsen. Samen met de band wordt een sfeer neergezet die de luisteraar een halve eeuw terugnemen, maar tegelijkertijd urgent een uitermate poppy klinken.

Net als het inmiddels ter ziele gegane Taymir weet The Stangs het verleden te koppelen aan een jeugdig elan, bergen energie en een gevoel voor een prima popsong. Dat laatste is de basis en die zit hier helemaal geramd. De Von Raven saus die daar overheen ligt, maakt het geheel uitzonderlijk. Vooralsnog een gouden combi deze twee.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Voor het eerst sinds jaren uit de kast getrokken en weer eens gespeeld. Aanvankelijk dacht ik dat het zonder Stills een geweldig Neil Young album was geweest, maar kwam daar snel van terug. Het album is zoveel beter dan ik het me kan herinneren.

De kennismaking in 1976 verliep via de single, 'Long May You Run', die ik zeker aardig vond in toen. Een paar nummers kwamen tot me via de LP Top 20 bij de VARA op dinsdagmiddag. De LP zal begin jaren 80 in huis gekomen zijn. Zo een met een inkeping, maar van prima kwaliteit.

De Neil nummers zijn een verlengde van wat hij uit heeft gebracht op 'Zuma' en doen daar niet echt voor onder. Met Crazy Horse hadden ze vast ook prima geklonken. Stills is Stills en daar had ik altijd wat moeite mee, maar dat verdween hier volkomen naarmate het album vorderde. Uiteindelijk vond ik het heel lastig om tot de twee beste nummers te komen. Daar komen er meer voor in aanmerking. Prettige herkennismaking met andere woorden.

Alweer een incarnatie van Chris Eckman (ex-The Walkabouts). Hij is de zanger in een Kroatische, instrumentale surfrock band, The Bambi Molesters. Samen noemen ze zich The Strange en hebben een album (uit 2004) op hun naam staan. In 2019 is er een vervolg en die er mag zijn. Net als zijn samenwerking met Chantal Acda en Eric Thielemans in Light, Distance & Sky is Echo Chamber een uiterst sfeervol album, waarin er sprake is van ware collaboratie. Waar 'Gold Coast' redelijk dicht bij Eckman's werk in The Walkabouts bleef, is Echo Chamber enorm veel diverser. Schoon, vies, jazz, rock, Americana het komt allemaal voorbij en meer. Dat maakt dat vrijwel ieder nummer en de wendingen binnen de nummers tot een verrassing leiden en meestal tot nog grotere schoonheid.

Zoals gezegd, in The Strange is Eckman de zanger en tekstschrijver. Het zijn de leden van The Bambi Molesters die muzikaal de toon zetten. Eigenlijk is alleen 'Dime A Dozen', waar Eckman misschien niet geheel toevallig ook een gitaar beroert, echt te koppelen aan zijn eerdere werk. Het had zo op 'Setting The Woods On Fire' van The Walkabouts gepast.

Zoveel nummers zijn zo ontzettend sfeervol. Van een doorrookt jazzhol ver na sluitingstijd tot de prairies voor Zadar en een lekker portie roots rock, The Strange maakt er iets moois van met de whiskey stem van Eckman er voor. Daarbij valt ook op van hoeveel markten The Strange thuis is. De inzet van toeters en blazers maakt het af. Het werkt allemaal wonderwel goed. Voor mij een van de betere albums van 2019 tot op heden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik heb het niet zo op albums uit de jaren 80. Ze komen dus niet vaak uit mijn platenkast. Vandaag deed Aural Sculpture dat wel. De twee hits van het album komen nog steeds met een zekere regelmaat voorbij in het publieke domein, waarvan ik 'No Mercy' altijd al veruit de beste vond.

Als geheel beviel de plaat me circa 40 jaar na dato eigenlijk wel. Een paar nummers verrasten mij zelfs. Sterker, ik ga het album nog wel een paar keer draaien de komende tijd.

Luisteren naar Sweet Sally Sad Departure kan een overdonderende ervaring zijn. Tegen alle trends in komt The Stream met een conceptalbum, wellicht zelfs een rock opera. In het tweede nummer slaat iemand de deur achter zich dicht en daarna vervolgen wij het verhaal van de stukgelopen relatie in alle vormen van verwerking, tot het moment dat er een zekere berusting ontstaat, die het begin is van een nieuw begin.

Muzikaal trekt The Stream bijna alles uit de kast. Een stevig rockgeluid kan veranderen in kamermuziek met piano. Verder komen violen, blazers, keyboards en vooral een paar hemels zingende dames op de achtergrond die het geluid zeer verfraaien, voorbij. Vele invloeden dus, maar die laat ik je graag zelf ontdekken. Begin met V.S. pop/rock eind jaren 70 en laat je van daaruit meevoeren door The Stream.

Dat maakt Sweet Sally Sad Departure tot een zeer gevarieerde plaat die de luisteraar succesvol langs verschillende sferen en gemoedstoestanden brengt. En passant laat The Stream zien hoeveel stijlen zij beheerst. Dat begint direct in 'Overture', waarin alle registers al open (en weer dicht) gaan en de hele plaat soort van in samengebald zit.

Dit album kenmerkt zich door een uitzonderlijk hoog ambitieniveau en dat maakt The Stream volledig waar. Als ik dan een minpunt moet noemen dan is het de Engelse uitspraak van de zanger en dat niet alles 100% origineel klinkt. Dit wordt echter meer dan ruimschoots gecompenseerd door het gebodene. **** Dus, met een kans op groei in de toekomst.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Dit is mijn enige The Style Council plaat. Ik had er ook nog wat op cassette, maar het bleef niet echt mijn ding. Dat is niet veranderd. Net zoals ik The Jam of Paul Weller solo nooit echt zal gaan waarderen. Het blijft bij individuele nummers. Dat is hoe het is.

Introducing heeft wel zijn momenten en toont duidelijk aan waar de band naar toe zou groeien in de paar jaar die het bestond. De mix van soul, pop en een vleugje jazz of class komt al tot volle wasdom. De schok voor The Jam fans, afscheid single 'Beat Surrender' indachtig, zal groot geweest zijn. Al zong Weller dus al over die overgave, waarmee hij een lange en succesvolle carrière tegemoet ging.

Dit album is zeker goed te beluisteren, maar beter gaat het niet worden.

Wanneer heb ik deze plaat voor het laatst gespeeld? Zo lang geleden, dat ik heel even dacht dat ik de radio per ongeluk had aangeklikt op de versterker met al dat gepraat aan het begin. O, ja?!, daagde het al snel.

The The staat toch voornamelijk in mijn geheugen door die prachtige single 'Uncertain Smile' en de vreselijk ingewikkeld, typisch jaren 80 klinkende LPs die daarop volgden. Met Dusk waarvan een paar nummers destijds op de radio werden gedraaid, kwam ik weer terug bij de band, die ik toen ook heb zien spelen, ik denk in De Melkweg. Schandalig laat beginnend voor iedereen die nog met de trein naar huis moest. Ondenkbaar in de laatste 10 jaar.

Wat valt dat op? Het eerste is toch wel dat deze plaat qua sfeer nog niet in de jaren 90 is gearriveerd. De typische jaren 80 duisternis waart over het album heen, maar waar een aantal prima te genieten songs op staan, die daarom toch op hun eigen manier in de jaren 90 zijn beland. De (angst voor de) ondergang van de aarde heeft plaats gemaakt voor een melancholisch gevoel en een stuk contemplatie naar het zelf en de omgeving daar omheen. Dat geeft dit album een sterke meerwaarde.

Wat me het meeste opviel en dat was echt verrassend, is de overeenkomst met het vroege solowerk van George Michael. Niet dat ik daar veel van heb, een paar singles, maar onvermijdelijk was die muziek zeker in die jaren. Het serieuze en de manier waarop de composities zijn uitgevoerd in arrangement, zang en sfeer, laat overeenkomsten zien. Iets dat ik in 1993 beslist niet heb gehoord. Interessant.

Alles overziende is er geen beter The Hip album dan 'Up To Here' uit 1989. Het album dat ik achteruitluisterend leerde kennen na 'Fully Completely'. Daarna ondernam de band een zoektocht langs zachtere muziek en een terugkeer naar de indierock waar ze goed in zijn, met dan weer een uitschieter en dan weer een dip. Live, ik heb ze twee keer gezien, is de band onovertroffen. Zo intens, zo strak en goed met een unieke voorman. Die nu dus gaat sterven aan een niet te genezen ziekte. Zonder de grote doorbraak in Nederland. Iets wat ik eigenlijk in de jaren 90 verwachtte op grond van de optredens en platen.

Dat maakt Man Machine Poem een speciaal album, want waarschijnlijk de laatste van de band, maar niet op voorhand een goed album. Die was al klaar voordat de diagnose werd gesteld. Het slechte nieuws is ook niet wat Man Machine Poem goed maakt. Dat is de inhoud. Er staan een aantal geweldige nummers op dit album, waarbij The Tragically Hip niet bang is geweest om te experimenteren. In combinatie met datgene waar het onovertroffen in is: samen rocken.

Opnieuw weven de twee gitaren in en uit elkaar en is de bas niet bang om een melodisch hoogstandje af te leveren. Daar overheen kronkelt Gordon Downie zijn teksten met zijn kenmerkende, indringende stem. Door het gebruik van dynamiek hebben de nummers prachtige, stuwende momenten, waarna het gas er weer af gaat. Het maakt Man Machine Poem een krachtig album, waar van veel verschillende indrukken genoten kan worden.

Ook als de compositie op zich iets minder is, zoals bijvoorbeeld in 'What Blue', dan trekken Downie, de drie gitaristen de song moeiteloos over de streep. Middelmaat kent deze band niet, daar doet het gewoon niet aan. Het prijsnummer is voor mij het dromerige 'In Sarnia'. Alles waar The Tragically Hip goed in is, komt hier samen. In een ballad.

Als Man Machine Poem het afscheid is, dan neemt The Tragically Hip waardig afscheid. Een van hun betere platen sinds 1993.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Gisteren voor het eerst sinds een tijd Up To Here weer eens opgezet. Voor het eerst had ik het idee dat ik het wel gehoord heb, hoe furieus de plaat ook begon. Een beetje gedateerd ook, na 30 jaar.

Mijn avontuur met The Hip begon met plaat drie, 'Fully Completely'. Dus dit zal mijn tweede of derde album geweest zijn, wel het album waarbij alles echt op zijn plaats viel. Zo lekker. Het enorm geweldige gitaarwerk in 'New Orleans is sinking', voor altijd mijn favoriete TTH song. Alles valt hier op zijn plaats lijkt het wel.

Wat vooral opvalt op Up To Here is het lekker slidewerk van Rob Baker, die rare stem van Paul Langlois en het inventieve baswerk van Gord Sinclair. Het gitaarduo Baker - Langlois dat heerlijk in en uit elkaar weeft. Een tandem zoals dat alleen ontstaat door van jongst af aan of heel erg lang samen te spelen. Daar overheen legt Gordon Downie natuurlijk zijn onbegrijpelijke teksten, die hij brengt met elke vezel in zijn lijf.

Voor mij is en blijft Up To Here hun beste plaat. De zoektocht die dreigde te verdwijnen in het muzikale niets, een beetje vergelijkbaar met het pad dat The Walkabouts aflegden in dezelfde tijdsspanne, eindigde soort van waar TTH begon, opwindende muziek, maar nooit meer met deze intensiteit en kwaliteit.

Toen ik hem meteen weer opzette, viel hetgeen waarmee ik hierboven begon wel weer mee, maar het moet gezegd, ik kwam door tijdgebrek niet verder dan de eerste vier songs.

Ik zie boven mij een aantal enthousiaste reacties, maar ik heb al een Editors. Bovendien moeten de songs echt een slag beter wil The Twilight Sad de stadionpretenties die in hun muziek zitten verwerkt ook daadwerkelijk gaan vullen.

Niet alles is negatief. Verre van, de band geeft, aanvankelijk, voldoende variatie op het album en toont aan degelijke, enkele zelfs goede songs te kunnen schrijven. Toch ben ik bang dat dit album net als een aantal van zijn voorgangers snel in de vergetelheid bij mij zal raken. Er zijn simpelweg veel betere albums in dit genre, zoals bijvoorbeeld 'In Dream' van Editors.

Wat ik de band na moet geven, is dat het moeilijk is om stil te blijven zitten naar mate het album vordert. Als The Twilight Sad niet zoveel droefenis zou uitstralen, de jaren 80 doem is weer heel populair deze dagen, dan zou een track als 'Auge / Maschien een partytrack genoemd kunnen worden. Omdat alles relatief is, doe ik dat gewoon.

De bombast groeit en groeit en borrelt bij mij op een gegeven moment te ver over het emmertje heen. Het intro van de laatste track, 'Videograms', komt dan ook niet alleen als een verrassing, maar zeker ook een verademing.

Tegenover een waanzinnig lelijke hoes, staan zeer inventieve songtitels, die niet zo maar blijven hangen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Wanneer ik Hypnotised heb aangeschaft, weet ik niet meer. In de eerste helft van de jaren 80 schat ik, nadat ik album #3 had aangeschaft. Ik vond het helemaal niks, weet ik nog. Eigenlijk begon mijn liefde voor de band met de verzamelaar 'True Confessions' die ik in de jaren 00 afgeprijsd kocht.

Gisteravond stond ik in het Patronaat in Haarlem voor de Duitse metal band Néander. Op uitnodiging van een bandlid. Ik had het zelf nooit verzonnen. De show begon met 'Teenage Kicks' over de PA en werd zo op het idee gebracht om mijn drie The Undertones LPs eens uit de kast te trekken. (De eerste heb ik op cd.) Van begin tot eind van deze plaat zitten genieten. De snotneuzen uit Derry die het toen waren, maakten zulke scherpe muziek. Het is inderdaad onbegrijpelijk Lens dat dit niet breder is opgepikt.

Ter troost. Het heeft mij ook decennia gekost en ik vind het inmiddels beter dan ooit te voren. Dus wie weet wat er nog kan gebeuren.

Positive Touch is de eerste stap van een band in transitie die helaas nooit is afgemaakt omdat de band na 'The Sin of Pride' al uit elkaar ging, Van punk(pop) bandje uit Noord-Ierland naar een band die in verschillende muziekstijlen en -invalshoeken zijn weg succesvol weet te vinden. Nummers als 'Julie Ocean', destijds geregeld op de radio te horen, net als eerste single ''It's Going To Happen' zijn daar sterke indicaties van. Zover ik mij kan herinneren was het laatst genoemde nummer mijn introductie tot The Undertones' muziek.

De bovenstaande conclusie kan ik anno 2025 trekken, toen niet. Ik kende de eerste twee platen nog niet. Voor mij was dit album destijds een grensgeval. Ja, ik kon er naar luisteren, maar heel goed vond ik het niet. Punk vond ik gewoon niet veel aan en daar staan nog steeds wel een aantal nummers van op Positive Touch.

Vandaag de dag vind ik The Undertones een echt goede band. Misschien wel de beste van de punk golf van 1977-79. Door de drie songschrijvers die de band rijk is, kent zij een enorme muzikaliteit en variatie. In Feargal Sharkey een aparte stem die goed bij de korte songs past.

Door de jaren heen heb ik al mijn oude LPs nooit weggedaan. Het is zo'n rijkdom om de plaat zo uit de kast te kunnen trekken. Ook al is het eens in de vijf jaar. Het is direct feest.

Wat is het eeuwig zonde dat de band hierna op was. Vandaag heb ik alle vier de platen weer eens gespeeld. De succesvolle ontwikkeling van enthousiast punkpop bandje naar volwassen pop band is toch op zijn
minst opvallend te noemen. Het doet mij denken aan de stappen die Fontaines DC zet van 'Dogrel' naar 'Romance'. Die band lijkt echter wel door te zullen stoten naar de mainstream, waar The Undertones naar de obscuriteit toe gleden. Hier had gewoon heel veel meer in gezeten, als de bandleden het met elkaar waren blijven vinden.

In de jaren 00 zag ik de band alsnog live zonder Feargal in het LVC in Leiden. Een geweldig concert. Zo kreeg ik toch nog iets mee van waar ik rond 1980 geen enkele interesse in had.

Ik heb The Sin of Pride in 1983 gekocht, maar het album viel me na een paar luisterbeurten zwaar tegen. Het duurde flink wat jaren, maar inmiddels kan ik het volledig op waarde schatten,

True Confessions is de perfecte singles verzamelaar. Alles staat er op en laat horen hoe gevarieerd The Undertones waren, inclusief de groei die de band doormaakte van standaard punkbandje met hele leuke songs naar meer pop met soulinvloeden. Ook jammer dat het ophield in 1983 want mijn indruk is dat er meer in de band gezeten had.

Uiteindelijk is dat meer er wel gekomen nadat de heren minus Feargal, die het wel echt verbruid moet hebben bij de anderen, eenmaal van middelbare leeftijd weer nieuwe platen maakten en gingen toeren. Ik heb ze gezien, nog in het oude LVC dus zeker acht jaar geleden, waarschijnlijk veel meer. Dat was helemaal prima. De twee "nieuwe" platen ken ik overigens niet. De jongste is ook al weer 13 jaar oud lees ik net.

Op deze plaat hoor ik de lol die ze hadden in het maken van liedjes. Als ik zoiets als 'Mars Bar' hoor, dat work, rest and play komt rechtstreeks uit de Engelse/Australische reclame van lang geleden: "A Mars a day makes you work, rest and play", word ik zo enorm vrolijk. Veel meer heeft een lekker liedje ook niet nodig. Die brille, maar tegelijkertijd onschuld, is iets wat de band anders invulde op een prachtig nummer als 'Julie Ocean'. Ik heb overigens nooit geweten dat er een langere versie was. Op Hilversum 3 was het ook altijd zo voorbij in mijn herinnering, de paar keer dat het gedraaid is.

The Undertones scoorden volgens mij nul hits in Nederland. Toch een sterk teken dat "wij" hele slechte oren hebben waar het goede popmuziek betreft. Maar, hoe goed vond ik de band toen? Veel minder dan nu. Met mijn eigen oren was ook iets mis, al heb ik drie LPs in de kast staan. Alleen de eerste ontbreekt als ik het me goed herinner.

Met True Confessions, afgeprijsd gekocht begin jaren 00, schat ik, drong pas echt tot me door hoe goed deze band was. Die indruk is niet veranderd. Regelmatig speel ik hem met veel plezier af.

Toch een album van heel veel net niet nummers. Alleen al die rare single, waar Jagger - Richards de meeste centen opstreken voor iets waarmee ze zelf ook heel weinig van doen hebben gehad, geeft aan dat er iets goed mis zat. Een bittere sample zogezegd. Toch is 'Bittersweet Symphony' voorlopig het nummer waardoor The Verve nog wel een tijdje herinnerd zal worden. Ik heb het nooit zo heel veel gevonden. Er staan een paar betere nummers op het album, vooral in het iets zachtere segment, maar niet een waardoor ik de plaat uit de enorme kast trek. Meer zo af en toe bij toeval voor een paar nummers.

Daarna werd het nooit meer iets. De soloplaten van Richard Ashcroft zijn toch allemaal matige platen en met zijn oude makkers kon hij niet meer door een deur. The Verve, een middelmatige bandje uit de 90s.

Kan een album urgenter beginnen dan Looking For Faces? Ik zou zeggen, bijna niet. De manier waarop de drums het album openen, de drummer gaat echt voluit, kan een band alleen maar volgen. Het resulteert in het meest urgente nummer van de plaat. Dat kan duiden op kiezersbedrog, want wie op basis van dit nummer direct de plaat koopt, zou thuis wel eens kunnen schrikken. Immers, het gas gaat er direct af in nummer twee. Het titelnummer is de aanzet van een zeer gevarieerd album, waarbij de kwaliteit van liedjes schrijven en spelen aangenaam hoog blijft.

Wel blijf ik na meerdere luisterbeurten met een vraag zitten, want wie of wat wil The Vices eigenlijk zijn? Op basis van hun debuut album, ook het eerste album op het Mattan label, kom ik daar niet echt achter. Het album lijkt op de omgevallen platenkasten van hun ouders, die, en dat moet gezegd worden, over het algemeen over een goede smaak beschikken. De band probeert dan een flink aantal stijlen uit. Zelfs een nummer als 'Dreadlock Holiday' is niet veilig.

Dit is een vraag en geen kritiek. De positieve kant van het verhaal is, dat vrijwel alle stijlen succesvol voorbij komen. Wat mij betreft valt eigenlijk alleen het singer-songwriter nummer op de akoestische gitaar niet helemaal positief uit. Met de andere stijlen weten The Vices wel raad. Dat levert een gevarieerd album op, misschien zelfs iets te gevarieerd. Echter, dit is de eerste plaat van de band, waarop zij laat zien waartoe zij in staat is. En dat is nogal wat. Daarom stel ik dan ook onvoorwaardelijk dat Looking For Faces een meer dan prima debuut is.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik had twee serieuze luisterbeurten nodig, maar daarna viel het kwartje wel echt. Pracht plaat, die heden en verleden doet samensmelten. Qua Nederland zit The Visual ongeveer in het zelfde vaatje als Dakota/Loupe, maar pakt af en toe echt door. Dromerige pop is hooguit een startpunt. Er wordt meer dan genoeg gerockt en af en toe moet ik zelfs aan de wereldmuziekkant van Led Zeppelin denken. Dat heb ik niet vaak, maar op deze plaat toch echt. Het toont de veelzijdigheid en de kwaliteit van The Spirit Of Age. En ja, geweldige zangeres.

Dit was destijds mijn derde The Walkabouts album en hij kwam keihard binnen. Nog steeds vind ik hem echt geweldig. De mix van aan de ene kant the beauty and the beast in de zang en de andere kant folk-ballad en de alternative rock werkt heel erg goed. In een interview op de Praag dvd van de band, zegt Chris Eckman, "toen ik Carla ontmoette was ik fan van punkrock en zij van folk. Later in onze carrière was het omgekeerd. Zij wilde juist hardere nummers spelen". Qua gitaarsolo's is Eckman natuurlijk een Neil Young kloon.

De balans tussen de twee is op de plaat veruit het beste. De rockers rocken echt. 'Old Crow', 'Fire Trap, 'Hole In The Mountain', met toeters en al, staan als een huis. Live behoorden ze ook echt tot mijn favorieten. De ballads zijn ook absoluut top. 'Bordertown', 'Up In The Graveyard' en 'Sand And Gravel', behoren tot de bands beste.

Hierna werd de band gepolijster, met nog een aantal zeer mooie platen daaronder, totdat de muziek in verstilling dreigde te verdwijnen. Setting The Woods On Fire rockt echt hard op de juiste plaatsen en is niet meer geëvenaard.

Ik draai het niet vaak meer, maar als ik het doe, weet ik weer waarom The Walkabouts mijn favoriete band was in de jaren 90. Ik heb ze heel vaak gezien en ook de laatste keer in Paradiso was ik er bij. Hopelijk op 5 april a.s. Chris Eckman solo in Rotterdam. Daarmee heb ik de band zien groeien, maar ook weer naar de kleinere zalen zien afdalen. Ik vraag mijzelf nog steeds af, waarom het niet is gelukt om de volgende stap te zetten. Echt zonde van zoveel talent en schoonheid.

Dit weekend de plaat weer eens opgezet, na heel erg lang. De bedoeling was 'Amused To Death' van Roger Waters, maar mijn oog viel eerst op deze. Ondanks de vele jaren zonder de plaat kon ik hele stukken zo meezingen. De impact was eigenlijk precies hetzelfde als toen ik de plaat voor het eerst hoorde. Alles bij elkaar opgeteld vind ik het een perfect debuut. De plaat staat vol gracieuze muziek vol warmte, empathie en melodie. Jacob Dylan en zijn band hebben nooit meer, zelfs niet bij benadering een betere plaat gemaakt. Alleen '6th Avenue Heartache' had hier op mogen staan.

Na de twee openingsnummers komt het motorblok van vier dat de plaat bepaalt. Alles daarna zijn inkoppers die niet verzaken. Van de eerste tot de laatste noot klopt alles. ***** is dus een eenvoudige conclusie.

Twee weken terug stond ik in mijn platenzaak en hoorde een nummer dat ik niet thuis kon brengen. De artiest lag op het puntje van mijn tong, maar wilde er niet uit komen, wat ik vaak heb als ik een nummer hoor, dat ergens op lijkt. Het moet eerst af en over zijn. Inmiddels begon een tweede en een derde nummer terwijl ik nieuwe releases en aanbiedingen door liep. Bij navraag bleek het om de nieuwe The War On Drugs te gaan. Nee, dat had ik niet voorop mijn tong liggen.

Ik heb de plaat wel gekocht en direct veel gedraaid. Dat is een verrassing, want 'Lost In The Dream' vond ik oervervelend. Na meerdere luisterbeurten, merk ik dat ik uiteindelijk toch op twee gedachten hinkel. Prachtige plaat, diep gelaagd, met arrangementen die flink uitwaaieren, met telkens een nieuwe laag. Uiteindelijk is de muziek zo stevig dat iemand zich er op kan stuklopen.

Aan de andere kant vraag ik me af of dit alles niet heel snel gaat vervelen. De nummers zijn zo lang, het monoliete geluid zo eenvormig. Een ding heb ik nog niet gedaan en dat is de plaat op de koptelefoon afluisteren. Ik ben wel heel benieuwd wat ik dan allemaal ga ontdekken. Dus er is hoop.en de mogelijkheid dat de 3,5* nog stijgt dus ook. De andere richting is echter niet ondenkbeeldig.

Een ding kan wel gesteld worden. Adam Granduciel is rich and famous categorie in gekomen, maar dat heeft op zijn werk weinig invloed gehad lijkt het. Evenwichtig genoeg persoon dus.

En die zanger op de punt van mijn tong? Mike Scott van The Waterboys.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Tot nu toe was ik niet enorm onder de indruk van The War on Drugs. De "oude" platen ken ik niet, de doorbraak plaat vond ik te V.S. en dan vooral Springsteen. Ik heb voor 97% niets met het opgeblazen geluid van Springsteen en dus The War on Drugs. De laatste studioplaat heb ik wel in huis, maar werd het uiteindelijk toch net niet.

Nu dus een live plaat. De langere termijn staat nog niet vast, maar ik moet toegeven dat de vooruitgesnelde reputatie van de band hier echt wordt waargemaakt. Een prachtig geluid, vast beter dan in de gemiddelde zaal, en een enorm goede band, waarin ieder lid een duidelijk eigen rol heeft. Hier wordt niet alleen de zanger/schrijver ondersteunt, maar een gezamenlijk product aan de man gebracht. Voor mij is de semi-live ervaring die ik in huis onderga, wellicht het zetje dat ik nodig had om The War on Drugs echt op waarde te schatten.

Zoals ik al aangaf, zal de tijd leren of de band blijvend is, maar ik zie mij wel eens naar een optreden gaan, als het weer veilig kan. Eerst deze winter maar eens doorkomen. Het wordt ernstig doorbijten. Juist mooie platen als deze schijnen lichtjes in donkere tijden.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.