Mijn favoriete 10 van 1990:

01 World Party - Goodbye Jumbo
02 The Heart Throbs - Cleopatra Grip
03 Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas
04 Depeche Mode - Violator
05 Prefab Sprout - Jordan: The Comeback
06 Sinead O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got
07 Ride - Nowhere
08 The Sisters of Mercy - Vision Thing
09 Kitchens of Distinction - Strange Free World
10 The Sundays - Reading, Writing and Arithmetic

Geen absoluut topalbum voor mij in dit jaar. 1986 was het laatste jaar zonder 5* album.

1. Sonic Youth - Goo
2. Ride - Nowhere
3. The La's - The La's
4. The Charlatans - Some Friendly
5. Mazzy Star - She Hangs Brightly
6. Depeche Mode - Violator
7. A Tribe Called Quest - People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm
8. Dead Can Dance - Aion
9. Sonic Boom - Spectrum
10. The Sundays - Reading, Writing and Arithmetic

nog benieuwd naar:
New Fast Automatic Daffodils - Pigeonhole
McCarthy - Banking, Violence and the Inner Life Today
The Blue Aeroplanes - Swagger
Iggy Pop - Brick by Brick
The Serenes - Barefoot and Pregnant
The Heart Throbs - Cleopatra Grip
World Party - Goodbye Jumbo
Electribe 101 - Electribal Memories

1 Sonic Youth - Goo
2 Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual
3 The Pogues - Hell's Ditch
4 Lard - The Last Temptation of Reid
5 Jello Biafra & D.O.A. - Last Scream of the Missing Neighbors
6 Bitch Magnet - Ben Hur
7 Royal Trux - Twin Infinitives
8. Naked City - Torture Garden
9 The Jesus Lizard - Head
10 The Breeders - Pod

1. Prefab Sprout - Jordan, the Comeback
2. Nick Cave - The Good Son
3. The Waterboys - Room to Roam
4. Nits - Giant Normal Dwarf
5. The Serenes - Barefoot and Pregnant
6. Eno / Cale - Wrong Way Up
7. World Party - Goodbye Jumbo
8. Depeche Mode - Violator
9. Neil Young - Ragged Glory
10. Paul Simon - Rhythm of the Saints

1. Joe Henry - Shuffletown
2. Neil Young & Crazy Horse - Ragged Glory
3. The Waterboys - Room to Roam
4. Nick Cave & The Bad Seeds - The Good Son
5. Kevn Kinney - MacDougal Blues
6. Mark Lanegan - The Winding Sheet
7. The Pogues - Hell’s Ditch
8. Lou Reed & John Cale - Songs for Drella
9. Fatal Flowers - Pleasure Ground
10. Luka Bloom - Riverside

Veel gemist in 1990. Ik weet niet meer waarom. Wellicht maar eens wat oppikken.
Kan geen favolijstje benoemen.
Sterke albums die ik wel kan uit dat jaar:

Black Crowes - Shake Your Money Maker
Fish - Vigil In A Wilderness Of Mirrors
Nick Cave & The Bad Seeds - The Good Son
Depêche Mode - Violator

Uiteindelijk wel een geweldig decennium die 90's.

Goed jaar hoor!

1. Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual
2. Happy Mondays - Pills 'n' Thrills and Bellyaches
3. The Charlatans - Some Friendly
4. Pixies - Bossanova
5. Public Enemy - Fear of a Black Planet
6. Prefab Sprout - Jordan: The Comeback
7. The La's - The La's
8. The House of Love - The House of Love
9. Iggy Pop - Brick by Brick
10. Sonic Youth - Goo

1 Sonic Youth Goo
2 Pixies Bossanova
3 A Tribe Called Quest People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm
4 Ween GodWeenSatan
5 Prince Graffiti Bridge
6 Primus Suck On This
7 Paris The Devil Made Me Do it
8 Deee-Lite World Clique
9 The Breeders Pod
10 Naked City Torture Garden

Mijn favoriete 10 (besproken) platen van 1990 (in willekeurige volgorde).

Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990)
Nits - Giant Normal Dwarf (1990)
Prefab Sprout - Jordan: The Comeback (1990)
The Sundays - Reading, Writing and Arithmetic (1990)
Paul Simon - The Rhythm of the Saints (1990)
Pixies - Bossanova (1990)
Dead Can Dance - Aion (1990)
Lou Reed & John Cale - Songs for Drella (1990)
Depeche Mode - Violator (1990)
Midnight Oil - Blue Sky Mining (1990)

Nog 10 meevallers.

Nick Cave & The Bad Seeds - The Good Son (1990)
The Black Crowes - $hake Your Money Maker (1990)
Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (1990)
Clouseau - Hoezo? (1989)
Pale Saints - The Comforts of Madness (1990)
The Scene - Blauw (1990)
New Fast Automatic Daffodils - Pigeonhole (1990)
Ride - Nowhere (1990)
The Blue Aeroplanes - Swagger (1990)
The La's - The La's (1990)

Op mijn to do lijst.

The House of Love - The House of Love (1990)
Sonic Youth - Goo (1990)
The Serenes - Barefoot and Pregnant (1990)
Living Colour - Time's Up (1990)

Gemiste kansen.

Stef Bos - Is Dit Nu Later (1990)
Jan De Wilde - Hè Hè (1990)
Mike Oldfield - Amarok (1990)
Marc Almond - Enchanted (1990)

Miljaar! Er was toch nog eentje tussen de mazen van het net geglipt.


Roger Waters - The Wall - Live in Berlin (1990)
https://www.mupload.nl/img/w7ooe4.jpg

Wat het grootste popspektakel van de eeuw had moeten worden, werd zo ongeveer de grootste flop. OP de CD/LP registratie zijn alle geluidsproblemen aardig glad gestreken met behulp van banden van de generale repetitie en mogelijk zelfs door partijen later opnieuw in te zingen. Om mij niet te bezondigen aan het dark sarcasm dat Waters in The Wall de leraren verwijt, wil ik best toegeven dat ik plezier heb beleefd aan een paar momenten van deze met sterren opgetuigde Wall uitvoering.

Bert van de Kamp ***

JAARGANG 1991

Jaargang 1991 van het "toonaangevend tijdschrift" OOR is de allereerste die ik trouw begon te sparen. De jaren daarvoor had ik me maandelijks beperkt tot het Vlaamse rocktijdschrift Backstage (waarvan ik er jammer genoeg geen bewaard heb). Maar vanaf 1991 had ik het budget om een tweewekelijks afspraak te maken met muziekkrant OOR. Ik werkte als student namelijk een dag per week in een tweedehands platenzaak. Door meer te gaan lezen en bij de bron te zitten, ging ik me echt verdiepen in popmuziek.

Omdat ook mijn thesis over popmuziek zou gaan, wist ik een jaar later in 1992 voor een paar duizend Belgische franken de jaargangen 1980 (vanaf het laatste nummer van 1979 eigenlijk) tot 1990 over te kopen van iemand die ze graag de deur uit wilde. Die jaargangen waren niet compleet, maar die heb ik in de loop van de jaren '90 wel kunnen vervolledigen door uit te kijken in tweedehandszaken en op beurzen. In december 2000 kocht ik mijn allerlaatste OOR.

Uit die overgekochte jaargangen heb ik tot nu toe geciteerd. Vanaf 1991 citeer ik uit de jaargangen die ik zelf bij elkaar heb verzameld. Ik tel voor de ondergrens weer 10 stemmen bij (110 dus), aangezien het aantal stemmen op MusicMeter met de jaren oploopt. Er zullen zeker niet minder albums aan bod kunnen komen. En de platen die we gemist hebben, rakelen we wel op in de verzoekjesronde.

OOR 1991/01

NENEH CHERRY

Enigma - MCMXC a.D. (1990)
https://www.mupload.nl/img/h0hvsnhx8mu.jpg

Het soort muzikale onzin dat riekt naar geldklopperij? Ik zou dit om niet voor cynische ouwe droplul te worden uitgemaakt niet hardop durven te zeggen in de ontspanningshoekjes die in het discotheekcircuit zo'n opgang maken. Bovendien heeft de perfect klinkende kosmische house van Enigma vooral door het novelty effect wel wat. Dit neemt niet weg, dat in de toekomst weleens zou kunnen blijken, dat achter deze Duitse spookformatie leden van het orkest van James Last of andere onverlaten schuilgaan.

Yogi van Nieuwenhoven **

OOR 1991/02

TRENDS & BANDS VAN 1991

Queen - Innuendo (1991)
https://www.mupload.nl/img/onva6sk.jpg

Had ik me nog zo voorgenomen om ze eens flink aan te pakken deze keer. En dan hoor je de single Innuendo, zingt Mercury arroganter dan ooit. Een complete symfonie vol bombastische dramatiek in zes minuten de hitparade in. Als Queen het doet, mag 't weer. Liet The Miracle nog een aantal compacte popsongs horen, Innuendo biedt vrij strakke rock. In de luchtigere nummers compenseren humor en zelfspot enkele compositorische zwakheden. Innuendo is gewoon Queens beste sinds News Of The World.

Edwin Ammerlaan ****

Chris Isaak - Wicked Game (1991)
https://www.mupload.nl/img/tv1aciefsrf9.jpg

De teksten van Isaak verraden een onuitroeibaar fatalisme aangaande de liefde, hetgeen hem er niet van weerhoudt om keer op keer tot over zijn oren verliefd te worden zodat hij beurtelings overmand wordt door verlangen en verdriet. Dit centrale thema heeft hij weten te sublimeren in Wicked Game, zoals ook de titel luidt van de compilatie die is samengesteld uit Silvertone, Chris Isaak en Heart Shaped World. Elf stukken slechts telt deze op zich representatieve verzameling, waarmee de consument er nogal bekaaid afkomt.

Geert Henderickx ***

Sting - The Soul Cages (1991)
https://www.mupload.nl/img/se46e292xj.jpg

Zee, vader, religie, dat zijn de symbolen waarvan Sting gebruik maakt in songs die door hun afwisseling in stijl en sfeer als totaal een sterke indruk maken. The Soul Cages is een plaat die pas na een aantal keren luisteren zijn kracht en charme volledig prijs geeft. Sting heeft weer een groep van excellente muzikanten om zich heen verzameld. Jazzy en soms bijna frivool te noemen melodielijnen, flamenco en blues invloeden en Zuid-Amerikaanse en klassieke instrumentaties. Een fraai stukje vakmanschap.

Corné Evers ****

Gang Starr - Step in the Arena (1991)
https://www.mupload.nl/img/6mc7jr6l0cgjd.jpg

Wanneer Charlie Parker nog geleefd zou hebben en Miles Davis niet zo geobsedeerd was van Prince, hadden deze jazz pioniers Gang Starr waarschijnlijk aangewezen als hun opvolgers. Step In The Arena is een hip hop album, DJ Premier en rapper Keith zijn hardcore B-boys met een voorliefde voor jazz, die met hetzelfde elan als de bovengenoemde bebop cats hun muziek en zichzelf aan de wereld presenteren. Intellectuele zwarte heren die aardse schoonheid weten te waarderen. Muziek is nu eenmaal een universele taal.

Kees de Koning ****

OOR 1991/03

STING

Main Source - Breaking Atoms (1991)
https://www.mupload.nl/img/vruqu0.jpg

Main Source is geen groep met een uitgedacht concept, ze lopen niet te pochen met tegendraadse filosofieën en gaan sober gekleed. Desondanks hebben zij met dit debuut een geslaagde uitvinding gedaan. De teksten zijn literair verantwoord en met behulp van levende instrumenten en totaal onbekende samples weten deze drie heren nummers te creëren die telkens weer het origineel overtreffen. De groep is al vergeleken met A Tribe Called Quest. Hip hop op wetenschappelijk niveau, een Nobelprijs voor deze heren.

Kees de Koning ****

Throwing Muses - The Real Ramona (1991)
https://www.mupload.nl/img/gfcw7vn.jpg

Een mannelijke ritmesectie als stuwende motor achter twee geprofileerde datmes, Tanya Donelly, parttime Breeder neemt als zangeres en componiste nog altijd de tweede plaats in achter de begenadigde Kirstin Hersh die filosofie en psychologie studeerde. Thema's waarover je doorgaans boeken leest, blijken uitstekend geschikt tot songs verwerkt te worden. The Real Ramona is een intrigerend album dat je pas na herhaald draaien zijn geheimen prijsgeeft. Manie of magie? Het scheelt maar één letter.

Bert van de Kamp ****

OOR 1991/04

CHRIS ISAAK

Pantera - Cowboys from Hell (1990)
https://www.mupload.nl/img/sik3jx5am.jpg

Bandnaam, plaattitel en foto zetten de argeloze op het verkeerde been. Pantera lijkt de vierduizendste hardrockende groep in een jaar. Maar wat blijkt? Dat Pantera een allemachtig strak en origineel klinkend heavy metalbandje is. Sinds Wargasms debuut hoorde ik niet meer zulke tegendraadse gitaarriffs en blind doorbeukende bas en drums. Phillip Anselmo is een zanger van het type genadeloze krijser. Dat alles samen met songs die zo pakkend zijn dat je ze nauwelijks als trash kunt omschrijven maakt het plaatje af.

Mark van Schaick ****

Ik weet het, niet op maar over de valreep (druk druk). Mijn top 10 van in 1990 uitgekomen platen:
01: Robert Johnson - The complete recordings
02: Led Zeppelin - Remasters
03: Sinéad o'Connor - I do not want what I haven't got
04: Dead Can Dance - Aion
05: Primus - Frizzle fry
06: Bob Dylan - Under the red sky
07: Gary Moore - Still got the blues
08: AC/DC - The razors edge
09: Iron Maiden - No prayer for the dying
10: The Breeders - Pod

OOR 1991/05

SINEAD O'CONNOR

R.E.M. - Out of Time (1991)
https://www.mupload.nl/img/3rke2k2olh9.jpg

Het gros van het repertoire kent een sierlijke melodielijn en een tegen het mystieke aanhangende melancholieke sfeer, maar de op het eerste gehoor bedrieglijk lichtvoetige psuedo-folk wordt gepast afgewisseld met een paar pakkende singlekandidaten alsmede enkele desolate hartenkreten van Stipe. Met een prijzenswaardige moed heeft R.E.M. het verkoopsucces van Green aangewend om op beheerste wijze te experimenteren, waarbij men opmerkelijk genoeg geen spoor van krampachtigheid vertoont.

Geert Henderickx ****

The Tragically Hip - Road Apples (1991)
https://www.mupload.nl/img/bl7ccpq9qv.jpg

De plaat bevat twaalf songs die prachtig zompig stuiteren. De ritmesectie fungeert bijzonder ouderwets als niet meer en minder dan een geoliede aandrijfas. Daaromheen zwermen de partijen van twee gitaristen (slag en solo). Boven deze dampende hutspot van instrumenten klinkt dan de stem van zanger Gordon Downie, de onbetwiste ster van het Tragically Hip collectief. Ik denk dat veel mensen bij het beluisteren van Road Apples tevreden zullen uitroepen: Goddank dat dit soort muziek anno 1991 nog gemaakt wordt.

Tom Engelshoven ****

The KLF - The White Room (1991)
https://www.mupload.nl/img/i3qh8n.jpg

De nummers refereren geregeld aan het vreemde verleden van de groep. Toch is het niet nodig om veel van The KLF te weten om van dit album te kunnen genieten. De hitsingles maken het tot een vrolijk dansbare en niet van humor gespeende plaat. Muziek die grotendeels op house geïnspireerd is, maar ook invloeden van gospel, dubreggae en zelfs country vertoont. Talentvolle gastrappers passeren de revue en bewijzen dat The KLF, ondanks de grappen en grollen, muzikaal wel degelijk serieus dient te worden genomen.

Bambi Bogert **** (de plaat wordt in de recensie nog Tune From The White Room genoemd)

Dinosaur Jr. - Green Mind (1991)
https://www.mupload.nl/img/pm5la9f2f2.jpg

In het overbrengen van adolescentenleed is Mascis een absolute ster. Hij kan klagen als Robert Smith, hij kan zijn gitaar laten scheuren als berijdt hij een tweedehands Solex en zijn slordig gespeelde songs laten zich uitstekend vergelijken met de ravage die een uitgeknepen jeugdpuist op het tere tienerhuidje achterlaat. Green Mind is niet het onbetwiste meesterwerk geworden waarop sommigen hadden gehoopt, maar het is wel een van de meest geslaagde en vooral eerlijke platen die dit jaar uit de gitaarunderground voortkwam.

Tom Engelshoven ****

Morrissey - Kill Uncle (1991)
https://www.mupload.nl/img/nj3147mh5ci.jpg

Kill Uncle is een vrij sobere en soms zelfs een beetje verstilde plaat geworden, waarop de keyboards een wat prominentere rol spelen dan op Viva Hate. De composities zijn geïnspireerd te noemen en klinken of ze met zorg en met oog en oor voor detail in elkaar gezet zijn. Morrissey is in de loop der jaren steeds beter gaan zingen en hoewel zijn teksten nog steeds over droefenis en ellende gaan, stoort dat minder dan ooit. Kill Uncle is al met al een waardevolle aanvulling op zijn toch al tamelijk imposante oeuvre. Sing on, Morrissey!

Oene Kummer ****

OOR 1991/06

VADER ABRAHAM

Lenny Kravitz - Mama Said (1991)
https://www.mupload.nl/img/1osefku.jpg

Maar Lenny heeft natuurlijk niet al een half miljoen platen verkocht omdat hij zo goed zijn helden nadoet en kalenderwijsheden zingt. Nee, het gaat om de manier waarop hij dat doet. Kravitz is iemand. Niemand weet zo'n grommende kreun te produceren als hij, een soort oergeluid, opklinkend uit z'n diepste wezen. En niemand beschikt over zo'n kracht en timing. Op Mama Said verwerkt Kravitz meer stijlen dan voorheen. Easy listening jazz, semi-akoestische hippie ballades en rauwe funk wisselen elkaar af.

Eduard van Holst Pelikaan ****

Sepultura - Arise (1991)
https://www.mupload.nl/img/8bx5cjoyk46g.jpg

Negens songs lang laat Sepultura horen hoezeer hun stijl verfijnd is. Des te intrigerender wordt het als je eerst eens bedenkt dat de groep omhoog is gekropen uit de sloppenwijken en vervolgens op de teksten let. Het zijn niet zomaar horrorverhaaltjes vol moeilijke woorden, maar uit het leven van de groep gegrepen overpeinzingen over sociaal onrecht en religieuze hypocrisie. Arise wringt zich rochelend in allerlei bochten, slaat maniakaal om zich heen, maar valt uiteindelijk als een goede vriend in de armen.

Mark van Schaick ****

Bob Dylan - The Bootleg Series, Vols. 1-3 (1991)
https://www.mupload.nl/img/uqooqjknw68.jpg

Dylan is de meest gebootlegde artiest ter wereld en veel dat nu officieel wordt uitgebracht was al in een of andere vorm bekend. Nu de kluizen open zijn, is de stroom niet meer te stoppen. Of wij daar blij mee moeten zijn? Als Dylan freak zeg ik volmondig: ja. Ik denk zelfs dat hij met deze platen een hoop afvalligen weer terug in zijn kamp zal weten te trekken. Vooral de liefhebbers van de akoestische Dylan komen hier aan hun trekken, want ruim de helft van de 58 songs valt in die categorie. En dat alles in superieure kwaliteit.

Bert van de Kamp ****

OOR 1991/07

R.E.M.

The Rolling Stones - Flashpoint (1991)
https://www.mupload.nl/img/xoq6rrpoh.jpg

Je kunt de Stones veel verwijten, maar niet dat ze als oude uitgebluste heren klinken. Ze vlammen hier bij tijd en wijle zelfs onverwacht hoog op. Kenmerkend voor deze toer was dat men naast de mix van oud en nieuw ook een stel weinig eerder gespeelde songs ter gehore bracht in nogal plaatgetrouwe versies. Dit werd mogelijk gemaakt door uitgebreide assistentie en de techniek. De balans opmakend bevat Flash Point net voldoende goeie annex bijzondere live versies om het tot verplicht aanschaf voor Stones fanaten te maken.

Herman van der Horst ***

Simple Minds - Real Life (1991)
https://www.mupload.nl/img/c9o00vsrlg97.jpg

Real Life is zonder meer het slechtste album dat de Simple MInds ooit gemaakt hebben. De plaat bevat stuurloze, holle en opgeblazen poprock die wordt gekenmerkt door synthetisch klinkende bas- en drumpartijen, enkele macho gitaarsolo's, quasi soulfulle achtergrondvocalen en een Kerr die zowel in zijn zang als zijn teksten steeds meer op een parodie van zichzelf begint te lijken. Geen enkel liedje is het beluisteren werkelijk waard. De Simple Minds hebben definitief opgehouden van enig artistiek belang te zijn.

Oene Kummer *

OOR 1991/08

THE DOORS

Massive Attack - Blue Lines (1991)
https://www.mupload.nl/img/waayi62asj.jpg

Mensen die een plaat vol flitsende danskrakers verwachten komen bedrogen uit. De combinatie van echte instrumenten, twee deejays, mysterieuze raps, intelligente teksten, verbazingwekkend minimale muziek en hartverscheurende zang geeft de groep een heel eigen geluid. Een geluid dat een dromerige, haast surrealistische sfeer oproept en tegelijkertijd zo raak is dat de rillingen over je rug lopen. Massive (Attack) is het levende bewijs dat niet alles al een keer gedaan is. Blue Lines is in één woord een meesterwerk.

Bambi Bogert *****

Slint - Spiderland (1991)
https://www.mupload.nl/img/i51umpn7ofs5t.jpg

Als een uitgehongerde Slint-worm neemt het kwartet bezit van je. De band zegt veel met weinig middelen en laat nog meer aan de verbeelding over. Slint weet zijn organische, elementaire muziek fraai te doseren. De broeierige sfeer is vooral ingetogen. Een aantal keren wordt de even melancholieke als verraderlijke stilte onderbroken door een gitaarstormpje. Brian McMahan praat meer dan hij zingt. En dat doet hij soms suggestief of fluisterend. Geen nood, het verhoogt de spanning van een sober prachtalbum.

René Megens *****

Golden Earring - Bloody Buccaneers (1991)
https://www.mupload.nl/img/f193586.jpg

Dat de heren af en toe hun toevlucht nemen tot oude Willie Dixon-licks, Deep Purple-achtige riffs en hier en daar wat bombastisch gezang, doet niet af aan het feit dat ze een stuk of vier prachtige songs uitvoeren. Lagen gitaar in allerlei tempi, in verschillende feedbackstadia en in uiteenlopende klankkleurstellingen grommen, gieren en suizen. AOR van de bovenste plank. De Haagse schuimers hebben 't hem weer ouderwets gelapt in 'n tijdperk van samples, drumcomputers en dwingende dansbeats.

Pieter Franssen ***

Zeer fraai omschreven door René Megens!

En wat dacht je van die Slint-worm! Een vondst!

OOR 1991/09

LENNY KRAVITZ

Primus - Sailing the Seas of Cheese (1991)
https://www.mupload.nl/img/8nrf9jkf.jpg

Het mooiste is dat Sailing The Seas Of Cheese de zwaarst te verteren plaat is die Primus tot nu toe maakte. Alle elementen die de voorgangers tot zulke spannende avonturen maakten zijn weer aanwezig, maar lijken nu tot in het absurde uitvergroot. Songs? Bouwsels zijn het, ritmische structuren die uit het spectrum van rock, jazz en funk worden geplukt om van alle kanten betast te worden. Er wordt even op gekauwd en vervolgens worden ze weer uitgespuugd. Nee, dit is geen muziek voor de fijngevoeligen onder ons. Uniek.

Mark van Schaick ***

Swans - White Light from the Mouth of Infinity (1991)
https://www.mupload.nl/img/87lecj.jpg

Zowel tekstueel als instrumentaal gaat Gira verder op het pad dat hij eerder is ingeslagen, een richting die een natuurlijke evolutie lijkt vanuit een krachtveld waar eerder Nick Drake, Leonard Cohen en Joy Division de maat aangaven. Straalde The Burning World echter voornamelijk somberte uit, op White Light From The Mouth Of Infinity gloort een zeker positivisme door de soms dromerige, ietwat meditatieve sfeer. Een plaat die desondanks een doorbraak naar een breder publiek moet kunnen bewerkstelligen. Gewoon Gira's beste.

Corné Evers ****

OOR 1991/10

LIVING COLOUR

De La Soul - De La Soul Is Dead (1991)
https://www.mupload.nl/img/n05q5jy.jpg

Hun buik vol van verkeerd begrepen madeliefjes en hippie hop gezwets, heeft het drietal een nieuw begin gemaakt, waarbij ze zich ditmaal een plaats op de achtergrond toebedelen. Sommige songs zijn nog onmiskenbaar De La Soul. Maar de algemene tendens is een tragere beat, subtieler sample gebruik en een serieuzere ondertoon. Als er iets op dit album valt aan te merken, dan zijn het de flauwe tussendoortjes en sketches. De La Soul verleden tijd? Om de dooie dood niet. Haar tweede jeugd is net begonnen...

Bambi Bogert****

Seal - Seal (1991)
https://www.mupload.nl/img/5wbwuc8tgif6.jpg

Het publiek dat en masse op de singles afgevlogen is, zal zeker verrast worden door de muzikale pretenties en subtiliteiten die Seal hier ten toon spreidt. De rest is absoluut minder eenduidig: melodieus trekkende songs, opgetrokken rond zijn warme veelvuldig gedubde vocalen, akoestische gitaren en breed uitwaaierende strijkersarrangementen. Songs die heel in de verte beurtelings namen als Joni Mitchell, Al Jarreau of Gina Vannelli in herinnering roepen, maar boven alles een romantische Seal stempel dragen.

Herman van der Horst ***

OOR 1991/11

ZIGGY MARLEY

Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)
https://www.mupload.nl/img/3d41gcj.jpg

Deze plaat, een eenmalig project van een stel vrienden uit de rockscene van Seattle, is in eerste instantie een eerbetoon. Prachtig breed uitgemeten rock in de sfeer van de jaren zeventig, echter zonder een moment oubollig te klinken. Zwaar bluesy klanken domineren de songs die eerder uitbundig dan verdrietig of introvert. Met akoestische en slide gitaar, banjo, minieme keyboards en harmonica is de begeleiding mooi ingekleurd voor de fraaie, poëtische teksten. En verder? Verder ben ik gewoon diep onder de indruk...

Mark van Schaick*****

OOR 1991/12

FISHBONE

N.W.A - Efil4zaggin (1991)
https://www.mupload.nl/img/zbjaa35tz4.jpg

Ditmaal zonder Ice Cube, die na wat onenigheden over de financiële stand van zaken gekozen heeft voor een solocarrière. De overgebleven Niggers With Attitude hebben altijd de schijn opgehouden dat ze Cube konden missen als kiespijn en dat ze zonder hem nog wel een veel beter album konden afleveren. De realiteit is helaas anders. Productioneel gezien is het een soliede album maar de teksten zijn volkomen waardeloos. Met zijn vertrek is NWA een faillissement nabij. Het is jammer maar deze homeboys didn't make it.

Kees de Koning **

Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge (1991)
https://www.mupload.nl/img/rmb8v8e.jpg

De plaat veegt deze bezwaren met een zelfverzekerde zwaai aan de kant: tien songs lang laat Van Halen zich van haar beste kant horen. De opener biedt Eddie onmiddellijk de ruimte zijn Van Halen signature gitaar aan de massa's voor te stellen. De plaat is verder voor elk wat wils. Het was misschien geen makkelijke bevalling, want producer Andy Johns zat ruim negen maanden achter de knoppen. Toch is F.U.C.K. het beste bewijs dat de Van halens, ondanks het feit dat ze vreselijk miljonair zijn, nog altijd een superieure positie innemen.

Mark van Schaick ****

OOR 1991/13

JAMES BROWN

Crowded House - Woodface (1991)
https://www.mupload.nl/img/zjn1iz309oa5.jpg

Tim Finn solo was behelpen en Crowded House een geschenk uit de hemel, maar voor het bereiken van de absolute topvorm was het wachten op de hereniging van Tim en Neil als de nieuwe Lennon & McCartney. Veertien pure popliedjes die minutieus maar toch dynamisch met rimpelloze vocalen op een goudeerlijke wijze gestalte worden gegeven. Op zijn minst entertaint het allemaal maar, maar merendeels grijpt het naar de keel of houdt het een herkenbare spiegel voor van de gekke, dolle en dwaze wereld waarin wij leven.

Harry van Nieuwenhoven ****

Smashing Pumpkins - Gish (1991)
https://www.mupload.nl/img/bavh9rreh6br.jpg

De tien hyperbolische nummers voldoen aan de voorwaarden. De beste liedjes zijn behoorlijk bezwerend en herinneren op de beste momenten aan The Beatles ten tijde van Strawberry Fields Forever. Daarnaast zijn er up temponummers die zich vooral onderscheiden door een spannende en opwindende mix van fuzzende en boogiënde gitaarrock als ware Sonic Youth op schoot gekropen bij ZZ Top. De neo-psychedelische poptrip van de Smashing Pumpkins op Gish is gis en smashing tegelijk en kan van harte aanbevolen worden.

Harry van Nieuwenhoven ****

Marillion - Holidays in Eden (1991)
https://www.mupload.nl/img/8895xq.jpg

Meer dan Seasons' End bestaat de plaat uit een verzameling fragmenten die maar geen geheel willen vormen. Fish was door de lading van zijn teksten en de emotie in zijn zang in staat de plaat een verhaal te laten vertellen. De muziek was het versterkend element. Steve Hogarth bezit die gave en uitstraling niet en dat is jammer. Zo weet Steve Rothery zijn gitaarsoli niet echt aan te kondigen met spannend spel en van prominent toetsenwerk is al helemaal geen sprake. Zelfs de drums klinken onopvallend en plichtmatig.

Edwin Ammerlaan ***

Tom Petty & The Heartbreakers - Into the Great Wide Open (1991)
https://www.mupload.nl/img/pji8y6ha1.jpg

Dat de plaat als een regelrechte opvolger van Full Moon Fever zou uitpakken, mag verbazingwekkend heten. Per slot van rekening onderscheiden The Heartbreakers zich door een robuust en tegelijk subtiel rockgeluid. Net als op Petty's soloplaat rust de instrumentatie op een fundament van akoestische slaggitaren, terwijl de onmiskenbare invloed van Lynne zich doet gelden in de fluweelachtige totaalklank. Afgezien daarvan haalt deze Into The Great White Open in compositorisch opzicht niet het hoge niveau van Full Moon Fever.

Geert Henderickx ***

OOR 1991/14+15

OOR KLASSIEK

Deze zomereditie bevatte geen recensies van platen die minimaal 110 stemmen halen op MusicMeter.

OOR 1991/16

CANDY DULFER

Metallica - Metallica (1991)
https://www.mupload.nl/img/gmyyuhx3iw0lr.jpg

Bob Rock heeft er voor gezorgd dat het volvette groepsgeluid in goede banen werd geleid. Verder is het een wijs besluit geweest om de ritmewisselingen en de ingewikkelde songstructuren achterwege te laten. Sommige nummers klokken nog altijd in op een zeven minuten, maar ze klinken tenminste als één geheel. Ingehouden leadzang, mooie harmonieën, akoestische gitaren en violen. Voor iedereen die Metallica bekritiseert omdat ze niet meer klinkt als op Kill 'Em All, volstaat het citaat: We wrote this LP for ourselves.

Mark van Schaick ****

Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine (1989)
https://www.mupload.nl/img/ikn1b354w4gh5.jpg

Twee jaar na datum dan eindelijk ook in Europa verkrijgbaar. Voor wie na Foetus en The The opnieuw de emotionele diepgang in het leven zoekt. Nine Inch Nails is Trent Reznor, een uitgeteerde jongeman met dreadlocks. De plaat wordt bepaald door een mix van punk, rap en hardrock met een noisy ondertoon en zwaar industriële percussie inkleuringen, maar kent ook een bijna paranoïde meeslependheid. Reznor toont dat hij het lef heeft het zwakkere, kwetsbare deel van zijn persoonlijkheid naar voren te brengen.

Corné Evers **** (de laattijdige plaat heeft ook een andere hoes in OOR dan hier op MusicMeter)

OOR 1991/17

DAVID BOWIE

Blur - Leisure (1991)
https://www.mupload.nl/img/l6eaz23pwe.jpg

Over Blur is in Engeland heel wat te doen. De nieuwe Stone Roses, wordt er gefluisterd, omdat Blur toevallig ook rock met dansmuziek vermengt. Blur is jong, sexy en opwindend. Althans dat zou de groep graag willen zijn. Wat mij betreft is Blur vooral arrogant, gemanierd en snel tevreden. Blur is de band van Damon, poseur van beroep. Zingen kan hij niet, wel zeiken, zeuren en mij op de zenuwen werken. Leisure is een gemakzuchtig debuutalbum en Blur typisch zo'n bandje waarbij de houding belangrijker is dan de muziek.

Oene Kummer ** (vroeg of laat keert zo'n voornaam zich wel eens tegen je)