Met The Seven Letters from Tibet grijpt Tangerine Dream mijns inziens terug naar haar kosmische periode, wat wellicht te wijten is dat Edgar Froese destijs veel bezig was met het remixen van oud materiaal. Daardoor komt mij de gedachte op dat de rol voor Jerome tot een minimum is beperkt of dat hij beïnvloed is door het oudere werk van zijn vader.

Het bovenstaande klinkt misschien zeer kritisch, maar is zeer zeker niet zo bedoeld. Wat ik probeer aan te geven is dat The Seven Letters of Tibet een verrassing voor mij was bij de eersre luistersessie. Na vele jaren up-tempo en rockachtige stukken daar ineens een heel sfeervol album. Heerlijke uitgesponnen klanken die je gemoedsrust naar een ander plan tillen. Diepgaande gevoelens brengt dit mij na boven over hoe de situatie in Tibet is. Een volk dat onderdrukt wordt door de Chinese overheerser en waarvan de Dalai Lama zich sinds jaren ophoudt in India. Op de hoes vermeldt Tangerine Dream dan wel geen politieke bijbedoeling te hebben met dit album, edoch door de ingehouden spanning in de muziek wordt dit beeld wel bij mij naar boven gehaald.

Op een paar zeer kleine foutjes in de productie net geen topalbum, maar toch wel 4,5 sterren gegeven aan dit wel heel sfeervolle werk.

Dit is een heel mooi verzamel album van Tangerine Dream en van even daarvoor. Alleen al door de eerste 4 tracks geeft het antwoord op een wens die ik lang had. Namelijk het kennismaken met het werk van The Ones en de twee delen van Ultima Thule.

De twee tracks van The Ones is echt een hele openbaring voor mij. In vele biografieën had ik gelezen dat dit laat jaren zestig muziek was met een voor die tijd duidelijke beat. Toch viel ik bij de eerste draaibeurten zo wat van mijn stoel. Is Tangerine Dream écht zo van start gegaan? Lady Greengrass had qua sound van Pink Floyd kunnen zijn, terwijl Love of Mine me soms bij vlagen doet denken aan Tom Jones. Ongelofelijk dat dit min of meer de eerste incarnatie was van Tangerine Dream. Echt leuk om te horen. Hiena volgen de beide delen van Ultima Thule wat fraaie instrumentale rock is. In het tweede deel hoor ik al duidelijk de klanken die in de begintijd voor de band gold. En ja, na al die verassingen aan het begin denk ik tenminste: "Na al dat moois gaat het vast instroten als een kaartenhuis." Maar niets is minder waar. Het blijf een zeer boeiende compilatie van de band die veel voor de electronische muziek heeft gedaan.

Zoals ik eerder heb laten merken op de MusicMeter ben ik normaal geen fan van compilatie-albums. Bij dit album kwam ik er al snel achter dat ik dit principe heel snel over boord kon gooien, Wat een samenstelling en boeiend muzikaal verhaal is hier op te horen hoe electronisch muziek is begonnen en is uitgegroeid naar een eigen plaats binnen de muziekwereld. Daarmee heeft Ultima Thule al naar een paar draaibeurten de status bereikt van een Bijbel over de electronisce muziek en in het bijzonder over Tangerine Dream natuurlijk. Voor de liefhebber van de eerder genoemde band en wie wil weten hoe de electronische muziek tot stand is gekomen is dit een aanrader pur sang. Dit is echte magie van beat tot complexe klankpartijen, het komt allemaal voorbij op de twee cd's die deze set rijk is.

Daarnaast is de vormgeving helemaal tip top, waardoor ik maar tot één conclusie kan komen, dit is wel erg leuk om te hebben. Sorry dat ik me even liet gaan, maar ik kon niet anders. Bij me volgende bericht zal ik proberen me in te houden, hier ging dat dus even niet.

Dit is inderdaad een Tangerine Dream album waar wat meer rock-klanken op te horen zijn. Dit gelukkig wel met enige nuance, zodat er van headbangen geen sprake is. Naast de gitaar is er voldoende sfeer te horen, waardoor het beeld ontstaat van in een trein zitten waar divese landschappen voorbij komen.

Mede hierdoor een album om even van de wereld te zijn, maar ook een prima soundtrack tijdens het riezen. Al kijkend uit het raam van de trein in herbergzaam gebied past het zeer goed. Daar door wordt de reis net dat stukje spannender van. Ook voor thuis op de bank is dit een prima album. Met de ogen dicht moet dan weliwaar wel zelf de beelden worden bedacht, maar in de muziek zitten daar wel voldoende aanknopingspunten in. Tot zover prima muziek.

Toch heb ik nu het idee dat dit album als dit stukje voor de MusicMeter klaar is toch voor lange tijd in het cd-rek gaat verdwijnen. Een gevoel van "ha wat lekker ontbreekt" een beetje. Dit wil niet gelijk zeggen dat de muziek niet goed is. Deze is van prima kwaliteit en de productie doet daar voor niet onder. Wat dat aan gaat niets dan lof en daarom ook een dikke voldoende. En als ik lange reis ga maken met de auto of trein gaat die zeker mee daar is de muziek erg geschikt voor. Het heeft daar voor de juiste drive.

Dit album doet mij terug verlangen naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Op de radio was nog een jonge Frits Spits te horen in de Avondspits op Hilversum 3. Die was dan ook zo enthousiast dat je dit zelf ook werd. Nu zo veel jaren later de zolder bezocht om dit album uit de mottenballen te halen.

De mooie hoes met dat zielige jongetje rechtsonder spreekt opnieuw tot de verbeelding en heeft ook iets tijdsloos. Het maakt me nog steeds nieuwsgierig waarom hij zo droevig is. De binnenhoes trekt deze lijn door. Daar zijn de heren Smith en Orzabal bij een rivier te zien, wat mij doet denken aan de eendjes voeren in mijn jeugd.

Een hoop nostalgie tot nu toe al zonder maar een noot te hebben gehoord. Nog een beetje dromerig kom ik bij de pick-up aan. Na de eerste tonen komen de uitzendingen van de Avondspits na boven. Frits Spits wist met zijn aan- en afkondigingen mij enthousiast te maken voor dit album.

Nadat de naald nu in de groef is gezakt bekruipt mij dit gevoel opnieuw. Van de heren Smith en Orzabal wordt vaak beweerd dat ze niet door één deur konden, maar ik heb hier het idee dat ze elkaar prima aanvullen. Het is hierdoor een behoorlijk goed album geworden, die voorbij is voordat je lucht kan halen bij wijze van spreken dan. Het heeft ook iets tijdsloos voor mij en is daarmee een goed album uit de vorige eeuw. Ik heb dan ook sterk de indruk dat het jongetje op de hoes niet huilt van verdriet maar van geluk.

Dit album was mijn kennismakig met het Alan Parsons Project. De lp kocht ik destijds nog met een laagje bladgoud op de hoes, dat gaf wel een gevoel dat je met iets waardevols naar huis ging.

De muziek op dit album is zeer behoorlijk te noemen. Er zit voldoende afwisseling tussen dromerige sferen en de wat meer up-tempo stukken. De productie is goed aan al kanten en de MusicMeter zit al vlot dik in de voldoende. Helaas echt doorslaan naar het paarse gebied doet het bij niet. Is het de productie die te glad is? Zit het zo goed in elkaar, dat het te goed is? Of wellicht iets anders.

Na een paar luisterbeurten kom ik er achter dat het muziek is waarvoor ik in de stemming voor moet zijn. Over het agemeen wil ik zelf het verhaal maken bij de muziek, maar op dit album is dat al zo uitgewerkt dat ik daar niet aan toe kom. Dat de productie daarbij wat gladjes is valt bij het voorafgaande in het niet. Deze is gewoon goed. Het is echt het element dat het voorgekookt op me overkomt.

Buiten dit feit om staan er best wel heerlijk songs op die best wel lekker wegluisteren. Had Alan en zijn team wat minder gladjes gewerkt, dan zou ik dit het label meesterwerk hebben gegeven. Daar is het nu helaas te steriel voor.

Wat MusicMeter al niet met je doet. Het is haast niet te bevatten. Eén van die dingen is door je muziekcollectie te laten gaan. Als deze naast cd's ook nog uit lp's bestaat ren je van de huiskamer naar de zolder en weer terug. Maar dit even terzijde.

Dit album kocht ik destijds omdat de tune van het Veronica-programma het Zwartegat er opstond. Dat vond ik zo'n spannend stuk muziek dat moest ik hoe dan ook hebben. Tijdens het luisteren in de platenzaak viel het hele album niet tegen. De hoes zeer fraai uitgevoerd, met die man die met hoofdpijn op de rand van het bed zit. En eenmaal de hoes open geslagen daar het antwoord waarom. Die vent met hoofdpijn is daaps geworden van de wetenschap en zeer zeker niet van de muziek.

Al na de eerste tonen zit ik al midden in de bekende sound van The Alan Parsons Project. Mooie wijdse klanken die mij naar de eerste wetenschappelijke stelling leiden What Goes Up... Hierna is tijd om naar een der mooiste vogels te kijken. Dit is goed gedaan, in gedachte zie ik het beest steeds hetzelfde rondje vliegen opzoek naar prooi. Na dit schouwspel is er tijd voor wat aardse zaken. De track One More River rockt aan alle kanten. Het laat zien dat kennis ook zo zijn speelse kanten heeft. Daarna laat ik mijn vrije gedachte gaan op het mooie Can't Take It with You.

Na het omdraaien volgt dan eindelijk de track waarom ik dit album kocht. Met spannende klanken begint In the Lap of the Gods. Het doet me gelijk denken aan de uitzendingen van het programma Het Zwarte Gat van Veronica. Wat later komt er een koor bij waardoor ik maar aan één ding kan denken en dat is de Carmina Burana van Carl Orff. Hierna volgt een song hoe gek je van Pyramides kan worden. Het instrumentale Hyper-Gamma-Spaces doet me altijd wat zweven. Een heerlijk ritme aangevuld met schitterende wijdse klanken. Het album besluit met het dramatische Shadow of a Lonely Man. Dit geeft direct een verklaring over die man die op de hoes is te zien. Met deze track wordt dit album in stijl afgesloten.

Voor de muziek van The Alan Parsons Project moet ik wel 100 procent in de juiste bui zijn. Anders krijgt het van mij het stempel van gelikte muziek zonder inhoud. Dit wil echter niet automatisch zeggen dat het werk van dit project slecht is of zo, maar op de één of andere manier zit er een mentaal gipswandje tussen Parsons en mij waardoor het niet kan overkomen.

Zo'n album als The Turn of a Friendly Card is behoorlijk sfeervol te noemen. Het doet mij denken aan een film over wat er gebeurd in casino's en andere gokhuizen. De gelukkige verhalen van grote winsten en aan de andere kant de zware verliezen die er plaats vinden. In het laatste geval zie ik dan ook een gokker alleen in zijn onderbroek naar huis gegaan. De goed geproduceerde muziek van Parsons versterkt dit beeld nog eens.

Hierdoor is dit album een soundtrack geworden van een film waarvan ik in mijn hoofd de regie voer. Hierdoor wisselen beelden van vreugd en droefheid elkaar constant af. Zei het spannend danwel emotioneel. Door deze factoren is dit best een afwisselend album te noemen. Dit album komt bij mij niet al te vaak uit het cd-rek, maar als het in de speler zit is het toch altijd opnieuw genieten geblazen van deze tijdloze muziek die een heel eind richting meesterwerk zit. Al bij al een mooi album.

The Ancient Technology Cult een mooie naam waar onder Jim Kirkwood werkt. En werken kan hij als de beste, gezien zijn discografie. Ja, en dan hier het album met de mooie titel Architects of Heresy Waar de titel opslaat is voor mij een vraag, want het komt niet terug in de manem van de tracks. Hoe dan ook, het gaat er uiteindelijk om wat de oren binnen komt.

Al is de Berlijnse School van het eerste uur dicht, muziek die daar op is gebasserd geeft me al snel een warm gevoel aan de tijd dat ik deze muziek aan het ontdekken was. Het begin van Illuminatrix Part 1 doet me denken aan een deur die achter me in het slot valt. In de ruimte waar ik ben beland is een grootte leegte te zien. Door het onbekende doet het wat angstig aan. Tot dat daar trommels zijn te horen die me de moed geven de ruimte verder te verkennen. Op een of andere manier doet de muziek denken aan Jean Michel Jarre, maar dan meer in een klassieke vorm gegoten. Dan is er ineens prachtige klassiek zang te horen van een vrouw. Vanaf dat moment begint de compositie naar mijn oren echt. Een dreigende orkestratie vult de kamer en voor mijn gevoel ga ik op reis na het onbekende. Gedurende de reis is er veel te zien en The Ancient Technology Cult houdt de drive er goed in. Halverwege de compositie is een rust moment te horen. Tijd om de nieuwe wereld in je op te nemen en te genieten van een situatie waarin zwaartekracht ver is te zoeken. Even een korte klaagzang en dan toch maar weer langzaam maar zeker de beuk er weer in. In gedachte komt een klassiek orkerst tot leven waarvan een dirigent de touwtjes strak in de hand heeft. Rust, bombast, spanning en ritme wisselen elkaar mooi af. Tot dat er een knal is te horen of een deur dicht slaat en daar sta ik dan opnieuw in een ruimte waar alleen leegte is te zien.

Met een soort angstige schreeuw gaat Thunder Perfect Mind van start, waarna al snel onweer is te horen. Even een tikje rust waarin het lijkt of iemand iets is aan het overwegen. Qua muziek doet het wat denken aan Johannes Schmoelling die bij Tangerine Dream heeft gezeten. Mooie ronde klanken die op een barokke manier een verhaal hebben te vertellen. Een lekkere plak kaas tussen de delen Illuninatrix.

Illuminatrix Part 2 begint heftig, iedere streng uitziende componist staat gelijk op mijn netvlies. En dan is er rust, in de zaal blijven een paar muzikanten over die zich gaan bezig houden met subtiele muziek. Als zoekend komt er van alles naar boven. Klassiek, wereld muziek en Oosterse klanken. Behoorlijk subtiel gaat een sequencer stukje bij beetje een tandje sneller lopen, een voorteken van een andere sfeer die nog op zich laat wachten. Een Klaus Schulze opbouw zou ik het haast willen noemen. Functioneel gepiel dus. Het houdt me daardoor aan de stereo gekluisterd, waar gaan die noten heen? Ik wil het weten, al brand het huis af. Na verloop van tijd kom ik voor mijn gevoel aan in het Midden Oosten, midden in een bloedhete woestijn om precies te zijn en hoor daar als een soort fata morgana de klassieke zang die op het eerste deel al te horen was. Daarna lijkt het of ik op de rug van een kameel door de woestijn heen ga. Wonderlijk is het in ieder geval.

En na een dik uur komt er dan een eind aan een album met behoorlijke en bij vlagen meesterlijke muziek. Een dikke voldoende voor nu, maar de kans is groot dat dit na boven wordt bijgesteld.

The Ancient Technology is één van de namen waar Jim Kirkwood onderwerkt. Veel van zijn muziek ik niet te koop in de winkel, maar is te downloaden via Lastfm. Wie een blik werpt in de discografie van de man, kan zien dat hij van doorwerken houdt.

Dit album begint gelijk loodzwaar. Na een soort preek waarin de duivel wordt genoemd en een koor met priesters is te horen Kort hierna worden de oren getrakteerd op zware klanken uit een kerkogel. Zodra dit stop is klassiek deuntje te horen wat overloopt in iets van folk, waarna de bombast weer even om de hoek komt kijken. Hierna begint het pas goed klanken uit het ogel doen me danken aan troepen verplaatsing in het veld. Even is een electriche gitaar te horen en kom ik even in het luchtledige terecht. In ongeveer de zevende minuut wordt de sequencer aangezet, waardoor er een heerlijk uitgesponnen sfeer ontstaat. Even gaat het gas eraf, waardoor ik het gevoel krijg in een vrije val te zijn terecht gekomen. Iets dergelijks vindt nog een paar keer plaats, waardoor hetzelfde gevoel ontstaat alsof iemand je hoofd onder water drukt in een zwembad. Ongeveer op de helft van de compositie zit ik midden in China, waar ze middels percussie instrumenten met een ritueel bezig zijn. Tot dat ik ineens wakker wordt geschudt en gelijk met denken aan het strenge hoofd van Beethoven. Ja, en zo is de hele structuur van het stuk wel. Spannende delen en minder spannende delen wisselen elkaar af. Soms wat verstilling en dan opeens bombast waar Vangelis nog een puntje aan kan zuigen. Door dit alles luistert het heerlijk weg en vliegt het half uur muziek voorbij als een razende tornado. De rust aan het einde is echt nodig om te mezelf te komen, even een stem, waarna ik het gevoel krijg alsnog van de aarde te vallen.

Part II begint met geluiden die me doen denken aan de andere kant van de dampkring te zijn gekomen. Na ongeveer twee minuten gaat de sequencer aan en ontstaat er een sfeer van onderweg te zijn. Even een pauze om lucht te halen, waarna ik in het diepe in wordt getrokken. Heerlijk rollende sequencers met er van alles aan toegevoegd. Tot daar die stem er weer is. Vanuit de rumite kom ik in eens in het Midden Oosten terecht. De hitte van de woestijn is goed voelbaar. Traag komt een kude kamelen voorbij waar in eerste instantie geen eind aan lijkt te komen. Langzaam kom ik in de normale wereld aan. De stad is al volop in bedrijf. Wel is het jammer dat hierna de rek uit het stuk is. Zo saai is het leven toch niet...

Of de pleuris uitbreekt begint Part III, ik ben gelijk goed wakker. Het brengt me gelijk in een dynamische wereld. Orkestrale geluiden vullen de ruimte, waarin het wel lijkt of ik ufo's voorbij hoor komen. Even lijkt het stuk stil te staan. Niet lang daarna is een Afrikaanse stam te horen, waarna ik me opeens op Pluto ben om de driekleur naar boven te hijsen. Niet lang daarna nemen sequencers me verder op reis. Heerlijke loopings volgen en alles begint op een positieve manier om me heen te draaien. Even kom ik in een kerk waar een koor aan het repeteren is en ben ineens blij met me Rooms Katholieke opvoeding. Na dit haast heilige moment gaat de sequencer opnieuw aan en krijg het gevoel of ik netjes wordt thuis gebracht.

En daarmee komt er een eind aan een behoorlijk album van The Ancient Technology Cult. In mijn oren een album voor wie geen genoeg kan krijgen van muziek die op de Berlijnse School is geënt. Als ik dan toch een puntje van kritiek heb, er had wat meer hoog in de productie gemogen, waar het na mijn idee net wat pakkende had kunnen zijn dan nu het geval is.

Zoals ik al elders schreef, Jim Kirkwood houdt van doorwerken waarbij ook muziek verschijnt onder andere namen, zo eentje is The Ancient Technology Cult. Dit Sacred Engines begint gelijk krachtig met Anange Het begin daarvan doet me denken of er een zware klassieke symfonie begint. Dit is echter van korte duur, want al snel zijjn rollende sequencers te horen. Qua sfeer doet het me denken aan iemand die aan het hardlopen is op het strand. Een mooi uitgestrekt beeld waar echter niet veel op te zien is en zo is muziek ook wel. Tot dat op het eind het orkest nog even om de hoek komt kijken. A Place of Serpents begint erg zacht en de geluiden doen me in eerste instantie aan het spoor denken. Hierna volg een lage toon waar verschillende zakken op zijn te horen. Later in de compositie komt er wat ritme bij waardoor ik wat los van de grond komt. Qua muziek moet ik denken aan de electronische muziek zoals deze in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Echt draken, wat serpents min of meer zijn, hoor ik niet of het moet zijn dat ze net bezig waren met een sierlijke dans. Het einde van deze track is bijna sprookjesachtig.

Met geluiden die aan het spookhuis doen denken begint The Shining Ones. Even lijkt het stil te worden door een lage toon die in de verte is te horen. Na verloop van tijd komt er heel subtiel leven in de brouwerij. Qua sfeer doet het me denken aan een kunstschilder die met beleid met zijn verf bezig is. Na ongeveer vijf minuten lijkt het wel of er een gordijn open gaat. Dit is van korte duur, want er volgt opnieuw subtiele muziek, tot dat later daar de spookhuis geluiden er weer zijn op een wat monotone beat. Na het einde toe verandert er niet zo veel en dat is jammer te noemen. Heel delicaat is het begin van A Garden in Eden. Het lijkt wel of een kogeltje zich sierlijk door een buis een weg baant. Later zijn er vogels te horen en lijkt de zon wel op te komen. Hierdoor geeft een mooie tuin haar geheimen prijs. Als daar later een diepe bastoon bijkomt wordt de sfeer warmer en in gedacht zie ik een Oostere tuin voor me. Wel is het jammer dat het daarna ineens stopt.

Holy Blood begint met geluid of iemand met een tuinslang een auto schoon spuit. En dan volgt haast klassieke muziek. Ik hoor een vrouwenstem die zo uit een opera had kunnen komen. Erg lang duurt die sfeer niet, want de kraan des onheils wordt opengedraaid. Even een rustig moment waardoor ik het gevoel krijg langzaam door een tunnel te gaan, maar aan diverse geluiden is wel te horen dat er iets staat te gebeuren. Maar dat is schijn, want zodra er wat strandgeluiden zijn te horen stopt het ineens.

Hierdoor zit ik wel met een vreemd gevoel naar de eerste tonen van To the Ends of the Earth te luisteren. Een beat waarop je de klok gelijk kunt zetten klinkt door de kamer. Op die beat zijn best vrolijke geluidjes te horen de me wat denken aan iemand die net zijn synthesizer uit de verpakking heeft gehaald en wat aan het uitproberen is. Waarmee een album ten einde komt met hier een daar een hoogtepuntje, maar echt geraakt heeft dit album me niet. Als ik een schoolmeester zou zijn kreeg het een 6 min.

Het doet qua tracklist wat vreemd aan, zo'n half gevulde cd, het doet me denken aan een toren waarvan de bouw halverwege werd gestopt omdat het geld op was. Toch gaat dit hier niet op, dit The Distant Light van The Ancient Technology Cult is namelijk een single en dan is het ineens een ander verhaal. Het past volgens de maker niet op zijn andere albums.

Dan het belangrijkste de muziek. Wat zoekend komt er iets opgang. Voor mijn gevoel heb ik net plaats genomen in een roeibootje en kom wat los van de kader. Zodra de muziek opgang is gekomen wordt ik meegenomen na het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. The Distant Light had zo uit de Berlijnse School van Tangerine Dream kunnen komen. Langzaam drijf ik dan ook weg. Na een minuut of zeven komt er wat verandering. Een beek groeit uit tot een rivier. Statig trekt er van alles voorbij en aan de opbouw te horen is dit slechts het begin. In mijn fantasie zie ik sterren fonkelen aan het firmament. Omstreeks de dertiende minuut komt er orkestratie in het stuk muziek. Het versterkt de statige sfeer. Even is daar een rustig moment, waarna langzaam en zeker de sequencers aan het werk worden gezet. Wat volgt is heerlijk electronische muziek, eerst nog wat ingehouden, maar al de rem er af gaat wordt ik meegesleept in een verhaal of ik in een achtbaan zit. Aan het einde van de rit wordt ik plechtig uit mijn karretje geholpen, waarna ik veilig en wel met een goede ervaring deze wonderlijke attractie verlaat.

Door de vele sferen die in het stuk zijn verwerkt heb ik toch het idee of ik naar een heel album heb geluisterd. Een dikke voldoende dus voor bijna 35 minuten genot.

The Cosmic Jokers is eigenlijk een groep die alleen op papier bestaat. De muziek zoals die op plaat is verschenen is het resultaat van het mixen van producer Rolf-Ulrich Kaiser. Hij gebruikte onder andere veel materiaal van Ash Ra Tempel. Hierdoor kon het gebeuren dat Manuel Göttsching zich terug hoorde in de platenzaak op muziek die hij zo niet kende.

Hoe dan ook is er uit deze vreemde gang van zaken wel een boeiende serie aan albums op de markt gekomen die het beluisteren meer dan waard zijn. Zo ook op dit deel waar Klaus Schulze apart wordt genoemd als lid van het gezelschap. Fraaie kosmische muziek vult de ruimte met een vette knip oog richting rock. Dit laatste is mede toe te schrijven aan de gitaar van Göttsching die meesterlijk is te noemen. Wat hij met zijn gitaar te weeg brengt is niet goed te beschrijven. Dit alles op een merkwaardig geheel aan klanken maken dit album tot een trip die zonder een joint aan te raken al een heerlijke is. Ik waan me althans ver in het universum. Los van alles en genietend van alles wat er in mijn fantasie naar boven komt.

Kortom in een dikke 40 minuten ben ik even helemaal weg geweest van het aardse en ben erg blij dat dergelijk materiaal jaren na de eerste uitgave op cd is verschenen, het is toch wel een wezenlijk onderdeel van de Krautrock wat nodig is om deze scene beter te doen begrijpen ondanks het eerder vertelde verhaal wat er aan kleeft.

Opnieuw een pracht album uit de serie van The Cosmic Jokers. Al vrij vlot is de gitaar van Manuel Göttsching te horen en alleen daardoor begin ik al te zweven naar grootte hoogten.

Het drieluik Kinder des Alles is een zeer fraaie trilogie aan rock, kosmisch en minder plaatsbare klanken. Hierdoor zit ik al vrij snel aan de andere zijde van de dampkring. Niet direct te plaatsen klanken zijn te horen op experimentele tonen uit wel te plaatsen instrumenten. Hierdoor is het mooi mix geworden die erg boeiend is om na te luisteren. En af en toe is de stem van Gille te horen die er een heerlijke bizare tint aan geeft.

Het tweede drieluik Galactic Supermarket begint heerlijk duister. Zo zou ik wel eens Albert Heijn binnen willen gaan. Daarna zijn al vrij snel rock-klanken te horen op experimentele klanken en af en toe is daar de stem van Gille. Hier en daar slaat de stress even toe op de vraag wat: Eten we vandaag? Maar verder lijkt het mij daar boven heerlijk boodscappen doen. Ruimte zat, niemand die je voor de voeten loopt en daarnaast heerlijke kosmisch muziek met rock-invloeden. Wat wil een mens nog meer? Oh ja, de stem van Gille die de aanbiedingen aanprijst. Al met al heerlijk winkelen aldaar en de wielen van het wagentje lopen niet vast.

Kortom; er is opnieuw sprake van een heerlijk album uit de Krautrock scene met muziek die geestverruimend werkt.

Het blijft hoe vreemd het verhaal ook is een grappige set albums wat onder de naam The Cosmic Jokers is uitgekomen. Heel even in het kort het verhaal. Nadat onder andere de heren Manuel Göttsching, Klaus Schulze en Harald Grosskopf de studio hadden verlaten voor een opname van een album onder de naam Ash Ra Tempel ging producer Rolf-Ulrich Kaiser aan de haal met het materiaal wat de plaat niet had gehaald of wel en bracht dit uit onder de naam The Cosmic Jokers.

Op dit deel zijn twee muzikale verhalen te horen. Van track 1 tot en met 7 ishet verhaal te beluisteren van Mr. Energy en van track 8 tot het einde van het album gaat het verhaal over Silver Channels.

En dan de muziek. Het album begint met de track Tim Bleibt bei Uns wat een duidelijke verwijzing is naar het album Seven Up van Ash Ra Tempel waarop Timothy Leary te horen was. Nadat het album begonnen is worden de namen genoemd van Klaus Schulze, Tangerine Dream en Ash Ra Tempel. Daarna volgt een verhaal over de aanhouding van Timothy Leary op behoolijk bizare muziek. Dit alles wordt vertelt door Gille Lettman in het Duits en geeft een mooi beeld over het ontstaan van de "Krautrock." Na de eerste track volgt een collage van muziek van Ash Ra Tempel aangevuld met andere klanken. Het boeiende hierbij is dat hier en daar duidelijk is te horen hoe Klaus Schulze bezig is op zijn orgel wat al in de richting zit van Irlicht.

Het tweede deel van het album begint in een vreemd duister sfeertje. Het doet mij althans aan de andere kant van de dampkring belanden. Gevoelsmatig kom ik in een kosmisch pretpark terecht. Heerlijk zweven op geluiden uit het orgel en andere electronica. Af en toe zijn wat mededelingen te horen om het toch nog een beetje aards te houden. Verder ben ik aan het zweven en zweven tot dat ik een ons weeg, wat in de ruimte niets uitmaakt. De muziek die hierbij gebruikt is toont grote overeenkomsten met het album Schwingungen. Zonder een jointje in mijn omgeving kom ik alleen al door de muziek in trance.

Als het album dan na een goede 47 minuten stopt na een verhaal over de liefde, volgen opnieuw de namen van Klaus Schulze, Tangerine Dream en Ash Ra Tempel waardoor een einde komt aan een bizarre trip wat dit album in wezen is. Kortom: Rolf Ulrich Kaiser kon prima met een schaar omgaan.

Het is maar goed dat bepaalde zaken goed bewaard zijn gebleven uit de muziek wereld. Zo ook deze van The Cosmic Jokers. Al snel na de eerste tonen bekruipt mij een gevoel: mijn geest krijgt de verzorging die het nodig heeft.

Vreemde klanken vullen de ruimte. Er tegen in gaan is verloren moeite, daarom laat ik me maar mee drijven naar een bijzondere wereld. Heerlijk los van de materie. Af en toe zijn er tonen te horen die me zeggen dat ik in een ruimteschip zit, maar echt hinderlijk is dit niet. Het is vooral genieten wat er om me heen plaats vindt en wat er te zien is. Dat is namelijk heel wat en soms is het best spannend. Gevoelsmatig schiet ik het ene filmrolletje naar het andere vol bij gebrek aan een digitale camera. Nee, die Planeten Sit-in bevalt me wel.

Heerlijke korte tracks die naadloos in elkaar over lopen, waar volgens mijn gevoel wel de nodige zorg aan besteed is. Het album is daardoor veel te snel voorbij. Een dergelijke trip had gerust een dik uur mogen duren.

Dat ik niet vies ben van kosmische muziek mogen na mijn eerdere berichten op deze site wel duidelijk zijn. Dit opnieuw een hele fijne van The Cosmic Jokers. Heerlijk relaxte muziek die op een vriendelijke wijze je kennis laat maken met de ruimte.

Door die vreemde rock-muziek zit ik gevoelsmatig in de ruimte. Mooie klanken en stemmen wijzen me de weg door een landschap aan muziek. Daarnaast ziijn er ook gedeeltes de klassiek aan doen of anders gezegd symphonisch. Lekkere rock met als doel je oren fijn bezig te houden. En daarnaast zijn de nodig geluiden uit de electronica winkel te horen. Heerlijk trippen dus op uiteenlopende klanken.

Door dit alles vliegt het dikke half uur wat dit album duurt als een speer voorbij. Kortom: een mooi album voor wie zich wil verdiepen in hoe kosmische muziek tot stand kwam.

Het is in eerste instantie vreemd om een band te horen die soundtrackmuziek naspeelt van een band die hofleverancier was voor dergelijk muziek in Hollywood. Toch is dat waar hier sprake van is The Fantasy Merchants spelen op dit album de filmmuziek van Tangerine Dream na. En dit doen ze niet onverdienstelijk.

Op dit album is muziek te horen uit de volgende films: The Keep, Firestarter, Heartbreakers, Near Dark, Sorcerer en Risky Business. De muziek klinkt best aardig. Natuurlijk is te horen dat we hier de ware Jacob, Tangerine Dream, moeten missen. Dit kan ook niet anders, want die band bezit een arsenaal instrumenten die niet voor een ieder is weggelegd.

Toch weten The Fantasy Merchants prima met deze beperking om te gaan. Nergens klinkt het zielig en aan de andere kant is het ook wel leuk om eens Tangerine Dream even een tikje anders te horen. Ik blijf bijvoorbeeld de positieve rillingen krijgen bij het aanhoren van Gloria uit The Keep. Dat blijft staan als een huis en mag in deze uitvoering best gedraaid worden op mijn uitvaart.

Met andere woorden, het afgelopen dikke uur heb ik zeer aangename uitvoeringen voorbij horen komen van bekend of minder bekend werk. Dit heeft mij alvast nieuwsgierig gemaakt naar ander werk van The Fantasy Merchants.

Wat meteen opvalt aan dit album is de behuizing waar de cd in zit. Hij zit namelijk in een box waar normaal een dvd in zit. Dit is goed gekozen, want hierdoor komt de pittoreske foto van een Engels stukje landschap goed tot zijn recht. Eenmaal open wacht er nog een verassing. In de box bevindt zich een vel licht geel papier welke verzegelt is met een dot rode verf en roept daarmee een Middeleeuws gevoel op. Als ik na voorzichtig pielen, ik wil niets beschadigen, het zegel heb verbroken kom ik bij een tekst geschreven in een lettertype waar ze vroeger Bijbelteksten mee schreven. Erg leesbar is die tekst ook niet, maar met enige moeite wordt mij duidelijk wat Andy Condon heeft willen zeggen met dit album. Het is een boeiend stukje tekst waarin is te lezen wat hem heeft gebracht dit album te maken. Wel is het een beetje vreemd om te lezen in Bijbelschrift iets over de duur van het stuk muziek wat is te vinden op de cd.

Genoeg over de achtergronden van deze cd en op naar de praktijk. De cd begint met het geluid van kwetterende vogels en naar verloop van tijd komen daar sferische klanken uit de elektronica winkel bij. Het geeft me een gevoel bij het ontwaken van de dag aanwezig te zijn. Langzaam lijkt het dan ook dat de zon aan de kim verschijnt. De muziek blijft echter wel aan de subtiele kant. Het roept ook een gevoel van weemoed op, of het wil zeggen dat het de hele dag grijs blijft. Even lijkt er een vacuüm te ontstaan door een stilte die valt. Daarna volgt er letterlijk en figuurlijk stemmig muziek. Na mijn idee staat een koor te zingen in een sacrale ruimte waar een bijzonder tafereel staat te wachten. De warme bas die later het stuk inkomt versterkt dit gevoel nog eens. Met mijn ogen dicht zie ik mensen in een statige processie de ruimte betreden om een bijzonder tafereel te aanschouwen. Het doet spannend aan en houdt me daardoor aan de stereo gekluisterd. De sleur van alle dag ben ik inmiddels vergeten. Het is knap te noemen met hoe weinig Andy Condon me aan de stereo doen kluisteren. Een spelt die valt in de hooiberg is ongeveer wat er te horen is. Na verloop komt er subtiel ritme het stuk in, waardoor een gevoel van ontspannen reizen ontstaat. Dit is een voorbode naar een stuk kosmische muziek in oude Berlijnse Stijl. Tot dat daar ineens dat bijzonder koor het stuk komt binnenwandelen. Langzaam komt er wat meer ritme in het stuk. Vreemd genoeg doet het mij wat denken aan een klassieke uitvoering van het nummer Crazy van Seal. Nadat net gedacht te hebben volgt een haast klassiek stuk muziek., maar naar verloop van tijd komt dat Crazy ritme terug met hier een daar een slag op de elektronische percussie. Niet lang daar na volgt er opnieuw een stuk ingetogen muziek. Na verloop van tijd is er iets te horen wat een aanvulling had kunnen zijn op Mike Oldfields Tubular Bells. Hierna lijkt het even stil te worden wat me een gevoel bezorgt in het luchtledige te belanden. Na verloop van tijd komt de muziek subtiel terug en geeft me daardoor een gevoel van opnieuw in het hier en nu terecht te komen. Fraaie rustgevende klanken vullen de kamer die me heerlijk doen wegdrijven. Ook daarna volgt een subtiele verandering in de muziek. Qua sfeer kom ik nu terecht in een grootte kathedraal waar een jongenskoor staat te zingen. Hierdoor is er mijn inziens sprake van haast gewijde muziek. De klanken zijn wat desolaat, maar vertellen wel een oeroud verhaal lijkt het wel. Daarna komt een thema terug wat eerder in de lange compositie was te horen. Een thema wat niet echt vrolijk klinkt, maar wel een gevoel van troost bezorgt. De vogels die aan het begin waren te horen keren terug waardoor het lijkt of er iets gespiegeld wordt. Hieronder zijn subtiele zware bassen te horen die me een gevoel bezorgen ver weg van de maatschappij te zijn. Als deze ophouden wordt dat gevoel nog eens versterkt. De vogels kwetteren nog even door, waarna het stil wordt in de kamer en ik met de vraag blijft zitten wat heb ik de afgelopen 42 minuten gehoord?

Het is mede daardoor een bijzonder album te noemen, want dit gevoel komt naar iedere luistersessie terug en nog steeds ben ik niet in staat dat gevoel een goede plaats te geven. De muziek is subtiel zoals ik al eerder schreef en daarnaast hoor ik ook de nodige symboliek waardoor het ongrijpbaar wordt. Interessant is het zeker en naar mijn idee is hier sprake van een zogenaamd groeialbum en wellicht een meesterwerk op termijn. Voor nu een album om even alles te doen vergeten en te genieten van bijzondere klanken.

Op het moment dat ik dit hoesontwerp voor het eerst zag moest ik gelijk denken aan de omslag van één of ander jongensboek. Vliegen met je doldwaze oom door vreemde werelden om vervolgens thuis komen met sterke verhalen die verbaasde gezichten opleven in de trant van: Het is toch niet waar??? En zo zit er al een hele fantasie achter dit hoesontwerp van wie dan ook. Ik nog een uitgebreide zoektocht ondernomen op internet, maar helaas zonder positief resultaat. En dan de muziek die in drie hoofdstukken is opgedeeld en gecomponeerd en gespeeld zijn door Andy Condon de man achter The Glimmer Room. De muziek op dit album is duidelijk geïnspireerd door de Berlijnse School.

Met haast klassiek pianospel begint Home Without the Journey. De muziek doet triest aan en roept daarmee een beeld op van iemand die zich nergens thuis voelt. Naar verloop van tijd verdwijnt dit trieste beeld en maakt plaats voor ruimtelijke klanken waaronder een subtiel ritme zit. Waarna de klassiek bespeeld piano ever terugkeert. Daarna volgt muziek die me duidelijk aan vrijheid doet denken. Los van alles en de dagelijkse regeltjes. Doen wat in je gedachte opkomt zonder gehinderd te zijn door wie dan ook. Met me ogen dicht zit ik inderdaad met een oom in een sportvliegtuigje zoal op de hoes staat. Heerlijk in de ijle lucht en fraaie beelden van landschappen en wolken om me heen. Niets geen stress, maar intense rust ondanks de zware bromtoon die er te horen is. Na verloop van tijd komt er meer spanning in het verhaal. Muziek die me wat aan Tangerine Dream doet denken van begin jaren tachtig van de vorige eeuw geven me het gevoel van opnieuw te luisteren naar zo’n heerlijke synthesizerplaat. Het is dan wellicht niet origineel te noemen, maar wel erg lekker. Even lijkt de muziek stil te staan en symboliseert daarmee mooi rondjes te vliegen in ijle lucht boven in de atmosfeer. Het is zonde om hierdoor te moeten typen, want het is erg fraai en houdt me dusdanig aan de speakers gekluisterd in een hemelse sfeer die nauwelijks te beschrijven valt. Na verloop van tijd komt er heel subtiel leven in de compositie en geeft daarmee mooi het einde aan van een bijzondere trip die de muziek me bracht. Jammer is hier wel dat er een blokfluit is te horen die niet al te best gespeeld wordt. Die had dus beter achterwege kunnen worden gelaten, want daarentegen zijn de klanken uit de elektronicawinkel meer dan de moeite waard en hebben genoeg zeggingskracht.

Carbon Statures begint haast in een religieuze sfeer. In gedachte heb ik het gevoel in Oosterse tembel te zijn beland waar een bijzonder tafereel zich aan het afspelen is. Gewijde zang op subtiele klanken uit de elektronicawinkel zijn er te horen. Totdat daar een stem is die een bijzonder verhaal heeft te vertellen. De muziek die hier te horen is zit tegen de stilte aan en is behoorlijk sfeervol te noemen. Belletjes op gewijde klanken zou ik het willen noemen van een schoonheid om door een ringetje te halen. Muziek die me dus aan de stereo doen kluisteren en me een gevoel bezorgen in een mooie tempel aanwezig te zijn die zijn weerga niet kent. Muziek om je heerlijk eenzaam op te voelen hoe vreemd dat ook mag klinken. Carbon Staturen eindigt zo zacht dat ik in eerste instantie niet in de gaten heb dat het is afgelopen. Erg bijzonder…

Heel fraai is dan ook het subtiele begin van Cool Blue and the Plough te noemen. Net alsof het leven voorzichtig weer aanvangt. Heel langzaam komt er dan ook leven brouwerij. In de beste traditie van de Berlijnse School. Daarnaast moet ik hierbij ook wat denken aan het vroege werk van Ron Boots. Het doet me wat denken aan het album Dreamscape van eerder genoemde. Totdat er een warme gloed uit de speakers is te horen die qua klankkleur zit in het verlengde van het album Architecture & Morality van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Fraaie warme elektronica in een gedragen sfeer die hoop uitstraalt. Door al die factoren vliegt het stuk muziek voorbij of het niets is, maar laat me desalniettemin achter met een gevoel dat ik naar een heel prettig album heb geluisterd. Wat net zoals het hoesontwerp echt een plaatje is.

The Glimmer Room is een muzikaal project van de Brit Andy Condon die woont in ballingschap in de nabijheid van Essex. Na vele jaren als live artiest te hebben gewerkt besluit hij aan het begin van deze eeuw om ook platen te gaan maken. Daar is dit Tomorrow’s Tuesday het eerste bewijs van. Naast zichzelf op synthesizers wordt Andy Gorden op dit album bijgestaan door Danny op gitaar, Ojay op gitaar en Vic zang op Tomorrow’s Tuesday. En dan nog het hoesontwerp wat voor mij een beeld oproept van een dame werkzaam in de sex industrie, is een ontwerp van Gary Hall.

En na deze korte introductie wordt het tijd voor muziek. Every Day I Die For Your Body sluit qua titel aan op het hoesontwerp. Mijn gevoel roept een verhaal op van een man die naar de Wallen gaat en daar achter de ramen een mooie vrouw zit zitten, maar niet naar binnen gaat omdat hij zijn relatie met zijn echtgenote niet op het spel wil zetten. Als hij dan later in de auto stapt om naar huis te gaan heeft hij dan ook een onbevredigd gevoel. De muziek sluit hierbij aan, want uit de boxen zijn klanken te horen die klinken als een soundtrack. De muziek is voor mij een mix van Tangerine Dream en Roxy Music. Het heeft iets melancholisch en gevoelsmatig ben ik op weg naar huis terwijl ik dat niet wil. Weggerukt uit een wereld waar ik had willen blijven. Kortom; een stuk muziek met een sterk verhaal. Lake Song geeft me al naar een paar tonen het gevoel van buiten te zijn in de natuur. Naarmate het stuk vordert komt er meer spanning in het verhaal. Het maakt daarmee de denkbeeldige expeditie compleet. Een heerlijk ritme en de nodige veranderingen houden mijn oren aan de luidsprekers gekluisterd. In één woord: heerlijk. Last Deep Breath houdt dit goede gevoel mooi vast. Opnieuw een heerlijke drive met de nodige spanning rolt uit de speakers. Vooral het laag is er mooi en warm van toon. Het is wat dat betreft adembenemend mooi. As the Crow Files begint met ruimtelijke klanken uit de elektronica winkel. Na wat zoeken is daar weldra een sfeer te horen die aan vliegen doet denken. Met mijn ogen dicht zie ik vogels de meest fraaie loopings maken. Een sfeer van vrijheid en die bassen die zijn te horen zijn om door een ringetje te halen.

Terminal Individuality begint met klanken die aan dun glas doen denken. Na verloop van tijd komt er muziek bij die me op de één of andere manier aan de Middel Eeuwen doet denken. Lang van die sfeer kan ik niet genieten, omdat er snel iets rockachtig de compositie inkomt. Daarna komt het eerdere thema even terug, waarna opnieuw muziek klinkt die ik wil indelen bij fijne elektronische muziek. Qua structuur doet het me denken aan Tangerine Dream midden jaren tachtig. Waterline begint wat delicaat en zoekend. Het vormt daarmee een mooie opbouw naar iets filmisch. Zware bassen en een melancholisch sfeer nemen me mee op een bijzondere tocht. Hier en daar doet de muziek wat denken aan Roxy Music.Verder is het muziek voor onder een fraaie documentaire over de natuur. Tevens zou het ook goed passen aan het einde van een droeve film. Borrowed Time trekt die sfeer mooi door. Het begin is een tikje nerveus, maar daarna volgt een stuk muziek waar enige melanchologie uitspreekt. Voor mijn gevoel spreekt er een sfeer uit van hoelang hebben we nog. In de compositie zit een fraaie beat die me doet denken aan een secondewijzer die bezig is aan zijn laatste rondjes op de wijzerplaat. Een droeve piano die ook is te horen versterkt dat beeld nog eens. Bij elkaar opgeteld roept het een sfeer op van leegte. De allerlaatste seconde in nabij…

Prelude begint in een sfeer ergens diep in de ruimte te zijn achtergelaten. Narmate het stuk vordert komt er een heerlijk ritme het stuk binnen. Het geeft me een gevoel van bezig te zijn met reizen naar een onbekende bestemming. Dit gevoel wordt nog eens versterkt doordat het stuk ineens stopt. Sweet Smel of Cloves begint in een grijze sfeer en een ritme op wandeltempo. Dit blijft de gehele compositie een rode draad binnen het stuk. De zang die is te horen op dit stuk roept iets filosofisch bij me op. Het gehele stuk roept bij mij een gevoel op van als laatste klant in een kroeg te zitten. De track 3.33 am begint met zware bassen die het donkere uur mooi illustreren. Na verloop van tijd kruipt er wat licht de compositie in. Een rustig ritme en heldere tonen vullen de ruimte en geven me een gevoel van vrijheid ondanks de donker deken om me heen. Without You I Would Have No One to Leave trekt die sfeer mooi door. Wel is het hier jammer te noemen dat het stuk erg aan de korte kant is. Maar niet lang getreurd, want Floating in Formaldehyde maakt wat dat betreft heel wat goed. Uit de speakers klinkt een beat de me doet denken aan aangenaam reizen naar een vreemde bestemming. Qua muziek doet het me opnieuw wat denken aan een combinatie van Roxy Music en Tangerine Dream. Als ik mijn ogen sluit voel ik dat ik langzaam maar zeker de werkelijkheid wordt uitgetrokken. Alleen wat is dat jammer dat het einde me te abrupt in de oren klinkt. Vrolijk is het begin van Waiting for the Penny to Drop te noemen. Het roept een ontspannen sfeer op ondanks de beat die me wat aan zware industrie doet denken. Verder “huppelt” het vrolijk door en geeft daarmee een gevoel van onbezorgdheid. In een melancholische sfeer begint Tomorrow's Tuesday het roept een gevoel op van dat er een dag nadert waar een zware beslissing moet gaan vallen die in geen geval leuk is. Uit de speakers klinkt namelijk muziek die een droeve sfeer uitstraalt.

Ja en daarmee komt er op een bijzondere wijze een einde aan dit album wat een ruime voldoende verdient. Wel is het jammer te noemen dat bepaalde tracks niet wat langer waren, want er zaten zeker aanzetten in voor een beter verhaal dan ze nu op dit album zijn belandt. Dat is eigenlijk mijn enige klacht over dit best wel bijzondere album, want ondanks dit euvel is het uur voorbij gevlogen voordat ik er erg in had.

Voor de Nederlandse band The Nits heb ik een zekere zwak gehad. Dit komt wellicht door het feit dat ze wel hits hebben gehad, maar nooit echt zijn doorgebroken in Nederland. In de tijd dat deze mini uitkwam heb ik ze ook live gezien, wat erg bijzonder was.

Dit album begint gelijk goed met het schitterende Sketches Of Spain. Het stereo-beeld wordt ten volle benut op deze beeldende song. Met mijn ogendicht zie ik het beeld van een schilder die de stad aan het verfraaien is.'s Ochtends bij ontwaken in mijn hotelkamer op zondag zie ik vrij normaal beeld uit mijn kamer. Het doet mij beseffen dat de tijd aan voorbij aan het gaan is. Een echt Bild Am Sonntag. In het Acres Of Tintoretto voel ik dat er iets gezelligs staat te gebeuren.

Dapper Street is voor mij de mooiste song op dit album. Zeer fijne muziek, goede zang en vooral veel sfeer. Een tikje nostalgisch zelfs. Memories Are New lijkt op het eerste gehoor wat saais te hebben, maar dit is beslist niet zo. Het is mooi pianowerk met fijne gitaar en een ingetogen ritme. Na die ingetogenheid komt voor mij iets wat lijkt op een protest liedje. Zo'n ritme van: Den Haag we komen er aan.

Opzich een prima album en mooie songs van Nederlandsche bodem, maar omdat hij zo kort is niet de volle mep.

Als er een Nederlandse band is met een vriendelijke uitstraling dan is het The Nits. Naast dit voorafgaande zijn ze ook behoorlijk creatief met geluid en daardoor ook met muziek.

Dit album, Omsk, is daar een goed voorbeeld van. Mooie sfeervolle songs met de nodige variatie en sferen, maar bovenal goed geproduceerd. Ieder instrument is goed hoorbaar zelfs op de lp die bij dit verslag wordt gebruikt. Al doet de stem van Henk Hofstede wat denken aan die van David Bowie, past deze behoorlijk goed bij deze over het algemeen opgewekte muziek. Daarnaast zijn de heren ook zeer creatief bezig met geluiden uit het dagelijks leven in de muziek aan het verwerken. Daardoor komt die voor mij in aanmerking om de installatie te testen. En wat blijft een song als Nescio na al die jaren staan als een huis. Wat een paar simpel lijkende piano aanslagen al niet toe in staat zijn.

De heren van The Nits weten dit behoorlijke niveau tot het einde van het album vast te houden. Hiermee is het één van de betere albums van eigen bodem. Wellicht nog het vermelden waard de achtergrondzang wordt verzorgt door Mathilde Santing en Fay Lovsky.

The Omega Syndicate werd opgericht in maart 2002 door de heren David Gurr en Xan Alexander. Later kwamen er wat mensen bij, maar de kern heeft altijd bestaan uit de heren Gurr en Alexander. De muziek die de heren maken kan gerekend worden tot een voortzetting van de Berlijnse School zoals deze werd gemaakt door onder andere Tangerine Dream en Klaus Schulze. Verder valt op de mooie hoes, maar de verdere informatie is sumier te noemen.

De eerst track, Analogue Waves, begint wat duister en ik krijg het gevoel of ik in een riool ben beland. Na wat gesis en het vallen van druppels water waan ik me in de ruimte. Zodra er een heerlijk romig klinkende sequencer er bij komt kan de denkbeeldige reis echt beginnen. Hierna wordt in alle rust naar iets toegewerkt, waarbij een heerlijk romige bass is te horen. Ondanks dat het best lekker klinkt blijven de heren soms een tikje te lang in een bepaalde sfeer hangen waardoor er geen echte drive in het stuk zit. Het voelt daardoor aan als een uitdijend universum in plaats dan aan golven.

In een duistere sfeer begint 12.21 pm, heel in de verte hoor ik wat experimentele klanken en soms moet ik de oren even spitsen om überhaupt wat te kunnen horen. Tot dat er uit de diepte een sequence in het stuk komt. Veel is er niet te horen, maar het is wel rustgevend te noemen. Heerlijk wegdrijven in een sfeer van niets hoeft. Hier en daar komt er wat bij of valt er wat af, maar het is bovenal de rust die aangenaam is om naar te luisteren. Tegen het einde komt er rustig meer leven in de brouwerij. Niet veel, maar net genoeg om me met beide benen op de aarde terug te zetten. Toch blijf ik in gedachte nog wat na zweven. Waarmee 12.21. pm op een mooie wijze tot een eind komt.

Dark Skies begint ergens vanuit de diepte op wat space geluiden na is er niet veel te horen. Voor mijn gevoel ben ik ergens beland waar het leven nog moet beginnen. In die sfeer blijven de heren lekker hangen wat heerlijk ontspannend werkt. Wel wordt op een gegeven moment langzaam een begin gemaakt richting het leven. In de tussen tijd wordt een mooi landschap geschilderd middels klanken. Met mijn ogen dicht heb ik het gevoel dat ik op reis ben in een groot onbekend gebeid. Door dit sfeertje weten de heren me wel aan het toestel gekluisterd te houden, met betrekkelijk weinig. Toch komt er gaande weg wat bij waardoor ik het gevoel krijg in een uitgesponnen bolero te zijn terecht gekomen. Wel is het hier een tikje jammer dat er niet wat meer spanning in zit, wat de Bolero van Ravel wel heeft. Het is niet vervelend om naar te luisteren, maar wat meer spanning had het naar een hoger plan kunnen tillen. Tegen het einde toe zijn er nog wat symfonisch aandoende geluiden uit de electronica-winkel te horen.

En daarmee komt een einde aan een album met electronische muziek die toch een ruime voldoende verdient, want nergens gingen mijn tenen krom staan. Alleen is het wel jammer dat er soms wat spanning ontbrak, waardoor ik het gevoel kreeg in een bepaalde sfeer te blijven hangen. Ondanks dat toch een heerlijk album en de productie is in orde.

Wat gelijk opvalt aan dit derde album van The Omega Syndicate is de afbeelding op de hoes. Ontworpen door ene Gaz. Het doet me wat denken aan modern sprookje. Van iemand die na lange tijd thuis komt en ziet dat de wereld behoorlijk is veranderd. Ja en dan The Omega Syndicate zelf bestaat uid de heren David Gurr en Xan Alexander beide op toetsen en andere zaken uit de electronica-winkel. Daarnaast krijgen ze hulp van een gitarist met de naam Rob Clynes die op bijna alle tracks aanwezig is behalve op de derde track.

Dit derde album van The Omega Syndicate begint wat experimenteel met geluiden die uit de ruimte hadden kunnen komen. Na een tijdje zoeken gaat de track Apoclypse echt van start. Het is duidelijk dat de heren hebben geluisterd naar het meer rock-achtige werk van Tangerine Dream. Daarnaast ziijn wat knipogen te horen na albums als Rubycon en Encore. Berlijnse School dus. Wel is jammer te noemen dat er in de track Apocalypse geen echte ontwikkeling zit. Voor mijn gevoel blijf ik midden in een tunnel hangen. The Lycenthropic Principle begint wat speels met lage tonen, wel is al snel te horen dat de heren bezig zijn een heerlijke drive te maken. Een scheurende electrische gitaar op up-tempo werk uit de electronica. Het rockt aan alle kanten. Wel had de productie wat beter gekund hier, omdat het als een blok klinkt met weinig ruimte voor ruimte.

Pixie's Playground begint als een sprookje. In gedachte hoor ik iemand de zin oplezen: "Er was eens." Als daar later het geluid van een dwarsfluit bijkomt wordt deze sfeer nog eens versterkt. Verder klinken speelse klanken en wordt ik een bijzondere wereld ingetrokken. Het lijkt hier wel of alles nog kan. Lekker spelen en de woorden spanning en stress lijken niet te bestaan. Hierdoor lijkt deze track voorbij te vliegen.

Met veel laag begint The Global Extinction of the Wireless. Qua sfeer moet ik een heel klein beetje denken aan In the Air Tonight van Phil Collins. De lage tonen houden nog een tijdje aan, maar naar verloop van tijd komt er een relaxt gespeelde electrische gitaar het stuk inwandelen. Een voorteken van dat er leven in de brouwerij gaat komen. Na verloop van tijd moet ik wat denken aan het album Encore van Tangerine Dream. Hoe mooi deze sfeer ook is, op een gegeven moment lijkt het wel of de heren even te lang blijven hangen in een zelfde sfeer. Hetgeen een tikje jammer is, want qua structuur had een stuke spanning wel gemogen of een vreemde wending wellicht. Een Edgar Froese bijvoorbeeld die achter de toetsen vandaan kruipt om een gitaarsolo ten beste te geven bijvoorbeeld.

Met space geluiden begint Masque. Van meet af aan wordt duidelijk dat er een rock stuk in de maak is met electronca. De heren blijven even een tijdje hangen in een bepaald ritme, waarna klanken volgen die aan symfonische rock doen denken. Moet hier op één of andere manier aan Camel denken. Tegen het einde komt de gitaar van Rob Clynes erbij, waarna opnieuw een prima album van The Omega Syndicate ten einde komt.

Mooi oranje is niet lelijk hebben ze vast gedacht bij het ontwerp van deze hoes voor het tweede van The Omega Syndicate, een project van de heren Dave Gurr en Xan Alexander. En dan het album zelf, dat bestaat uit twee delen. De eerste twee tracks zijn studio opname en de zeven delen van Phonosphere zijn live opgenomen tijdens een concert wat de heren gaven op 13 novermber 2004 in het National Space Centre te Leicester. Op de eerste twee tracks krijgen de heren hulp van ene Stuart Jackson.

De eerste track op dit album heeft gelijk al een grapige titel. Our Communication Satellite Has Disappeared begint met wat gesis en ruimtelijke geluiden achter in de boxen. Het geeft daarmee het gevoel weer dat de normale communicatie lijnen zijn verbroken. Na verloop van tijd komt er heel voorzichtig een sequencer in het stuk. Hierdoor ontstaat een sfeer die aan de Berlijnse School doet denken. Het had in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt kunnen zijn. Het warme Moog-geluid vult de kamer met geluid. Als ik de ogen sluit zit ik zo aan de andere kant van de dampkring.

De track Onyx begint ook ergens in de diepte wat een voorbode is van het begin van een kosmische compositie. Het zit tegen de stilte aan en het lijkt niet direct op gang te komen. Toch is wat te horen is best sfeer vol te noemen Het vergt de nodige inspanning, maar wat te horen is erg mooi. Na ongeveer 8 minuten komt er meer leven in de brouwerij, waardoor het lijkt of ik op reis wordt genomen. Een fraaie lage toon en wijdse klanken vullen het stereo beeld. Langzaam komt er wat bij, maar het is na mijn gevoel ook een stuk muziek om het hoofd op leeg te maken. En dan lekker weg te drijven in een wereld die geen einde lijkt te kennen. Ten slotte wordt ik weer netjes thuis gebracht.

En dan het live gedeelte van dit album. Phonospere 1 begint een tikje experimenteel en brengt me aan de andere kant van de dampkring. Eenmaal daar volgt er statige muziek. Omdat de de delen van Phonosphere mooi in elkaar overlopen is het in feite, één lange compositie in de traditie van de Berlijnse School. Geluiden dus die aan de kosmos doen denken. Daarnaast is het woord Phonosphere een woordgrapje op het bestaande woord Photosphere wat inhoudt dat iets geen gedefinieerd opervlakte van steen of zoiets heeft. De zon bijvoorbeeld. Hoe het ook zij wat ik aan muziek krijg te horen had ik op 13 november 2004 daar best live willen bij zijn. Het zijn heel behoorlijke composities de delen van Phonosphere die goed in elkaar overlopen, zoals ik al eerder schreef. Het doet me wat terug verlangen naar het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Hierdoor vliegen de zeven delen letterlijk voorbij. Wat wel een tikje jammer is dat er nergens applaus of andere geluiden uit publiek zijn te horen, maar daarvoor in de plaats dus wel boeiende muziek.

En zo komt na een dikke 68 minuten een einde aan een behoorlijk album van The Omega Syndicate, met muziek die duidelijk is geïnspireerd is door de Berlijnse School en daar is niets mis mee, als het maar na behoren is gemaakt.

Aan de buitenkant begint dit album mooi door het schitterende hoesontwerp wat eigenlijk best link is. Waterdruppels en een printplaat is nou niet de meest geslaagde combinatie te noemen als het om veiligheid gaat. Kortsluiting is dan snel het gevolg. En dan Thomas Fanger zelf, hij werd geboren op 16 mei 1962 in Berlijn en werkte samen met onder andere Mario Schönwälder, en verder met Michael Kersten onder de naam Mind Flux. Dit, Parlez Vous Électronique? is zijn solo debuut.

Met wat tonen uit de diepte begint Vanila Crush het roept daarmee beelden op van diep in de zee te zijn. Na verloop van tijd wordt een sequencer gestart waardoor een gevoel van reizen ontstaat. Daarnaast is duidelijk sprake van dat er naar de lessen uit de Berlijnse School goed geluisterd is. Het doet sterk denken aan de muziek die in het midden van jaren zeventig uitkwam. Hoe mooi het ook mogen klinken het duurt net even te lang door het ontberen van een zekere spanning. Twinkling Sun begint een tikje experimenteel, maar eenmaal opgang moet ik wat denken aan het vroegere werk van Kraftwerk. Ondanks dit lijkt het hier of de plaat blijft hangen, omdat er niets wezenlijks in de compositie plaats vindt.

Op Jungle Bar krijgt Thomas Fanger hulp van Klaus Hoffmann-Hoock. Deze track begint inderdaad met geluiden uit het oerwoud. Speelse klanken of je op een vrolijke expeditie bent. De wijdse tonen uit de gitaar van Hoffmann-Hoock versterken dit beeld. Qua muziekstijl doet het mij wat denken aan Ashra. Lekker ontspannen, misschien wel te veel van het goede, want ik begin zowat in te slaap te vallen. Het begin van de track The Lost Track trekt die lijn in eerste instantie door, even denk ik nu komt er wat, maar wat volgt is een slecht geproduceerde beat en wat er verder is te horen is ook niet bepaald om er over naar huis te e-mailen.

Velvet Beach beloofd wat meer te worden, golven door het stereo-beeld, waarna heel rustig naar iets wordt toegewerkt. Het is in ieder geval sfeervol gedaan. In gedachte zie ik een strand dat maar door lijkt te gaan Na verloop van tijd begin ik hier wat variatie of spanning te missen. Pure Dreams daarentegen is wel vrolijk te noemen in het begin, maar wat is de productie slecht. Het doet me denken een tape die niet goed over de weergavekop loopt. Ook het begin van Aquanaut heeft daar last van. Verder moet ik hier denken aan een slechte imitatie van Inventions for Electric Guitar van Manuel Göttsching. Waar je gewoon van af moet blijven, want er is er maar één die dat kan en dat is Göttschning zelf.

Calm is fraai stukje kosmische muziek wat niet had misstaan op het album Phaedra van Tangerine Dream. Het vormt daarmee een mooie voorbode voor het stuk The Land of Milk and Honey. Deze track maakt veel goed. Gevoelsmatig kom ik in een prachtig land terecht waar ze nog nooit van stress of van een gat in de ozonlaag hebben gehoord. Heerlijk weg zweven naar het onbekende waar het vast goed toeven is.

En daarmee komt er dan toch nog een goed einde aan een album wat hier en daar wat missers heeft. Natuurlijk ben ik hier van uitgegaan dat het een debuut album is, maar ik denk dat naar deze bespreking het album maar zelden de binnenkant van de cd-speler gaat zien.

Mijn eerste reactie als ik de naam Bach zie is dat ik gelijk moet denken aan complexe composities die wonderbaarlijk lekker weg luisteren. Veel wiebeltjes, krullen de nog eens voorzien zijn van krullen en vooral veel wiskunde die alles mooi in elkaar laat vallen. Daarnaast muziek die blijft boeien na vele draaibeurten. Als kind van 5 jaar was er voor mij maar één stuk muziek waar ik me helemaal in kon vinden, namelijk Tocata und Fuga d-moll BWV 565. Dit werk heb ik sindsdien wel een keren gehoord en het blijft maar boeien en wonderbaarlijk heb ik nooit daarbij het gevoel gehad dat het grijsgedraaid was of zo.

De naam van Bach is ook binnen de elektronische muziek geen vreemde. Met het oer instrument der elektronische muziek, de Moog synthesizer, liet Wendy Carlos al horen dat de composities van deze Duitse componist overeind bleven. Daarnaast was een band als Procol Harum fraai in staat om thema’s van Bach in hun muziek te verwerken. Met andere woorden de muziek van Bach wil maar niet gedateerd klinken, en mocht het dit wel doen dan is daar wel een mouw aan te bassen door de composities op een modern toestel te spellen.

Ja, en zo zit er al een hele gedachte in mijn hoofd bij het aanschouwen van de hoes van dit EP-tje van een half uur. Op het moment dat ik Bach on Tap voor het eerst beluisterde vond ik er eerlijk gezegd niet aan. Hetgeen ik hoorde was getingel en getangel waar ik wat onrustig van werd. Het deed weliswaar aan Bach denken, maar dan in een minimalistische sfeer. Voor mijn gevoel zag ik Bach achter een klavecimbel zitten en eindeloos pielen tot dat de juiste tonen voor een nieuwe compositie was gevonden. Nog niet de krullen die krullen hebben waar ik het eerder over had, edoch een structuur vinden waar langs het moest gaan lopen. Steeds hetzelfde cirkeltje maken en in een soort trance geraken. Zo komt hetgeen over wat Tim Doyle op dit cd-tje heeft gezet. Daarnaast roept het ook een gevoel op van midden in de stad te zijn waar iemand op het carillon de markt op het plein probeert op te vrolijken. De mensen daar lopen ook in een soort van cirkels van kraam tot kraam en scharrelen zodoende de boodschappen bij elkaar voor de komende week. Een prettige sfeer, waar niets mis mee is, maar wat spanning zou best hebben gemogen. Een schreeuw van een marktkoopman bijvoorbeeld dat zijn haring de lekkerste is of dat als je beste kaas van het land wil hebben je bij de kraam naast de kroeg moet wezen.

Die spanning mis ik dus in de muziek wat op dit schijfje is te horen. Vrijblijvende muziek die geschikt is voor op de achtergrond en daar zeker een rol vervult, edoch op de bank bij een stel kritische oren die ook voor MusicMeter actief zijn is het een gevalletje van met de hakken over de sloot. Leuk om het een paar keer te hebben gehoord, maar mijn gevoel zegt nu al dat de cd in de kast beland om daar mondjesmaat uit te komen. Als ik echt van Bach wil genieten zet ik wel iets van Tom Koopman op of één van zijn collega’s of stop een cd van Wendy Carlos in de cd-speler daar kan ik meer van genieten dan van dit “experiment” zeg maar…

Dit is voor mij opnieuw een bijzonder album van Ash Ra Tempel. Deze keer staat naast de indrukwekende lijst van muzikanten ook die van één der meesters op drugsgebied, Timothy Leary, op deze lijst. Het is daarmee een album geworden om heerlijk op te zweven, waar een pilletje of poedertje niet altijd noozakelijk hoeft te zijn. De juiste stemming, dat wel. De titel Seven Up wijst wel in de richting van verdovende drugs, maar met een beetje fantasie valt al een eind te komen.

Track één, Space, doet mij terug gaan na de tijd dat ik nog hele kroegtochten ondernam in de weekeinden. Ieder café had zo zijn eigen sfeer en aan het einde van de avond als het langzaam maar zeker licht werd, daar even wat paniek, waar had ik mijn fiets ook weer gelaten? Door al die sferen, gezelligheid, muziek, peuken, drank en wat er verder bij kwam kijken raakte ik althans van de wereld. Dit gevoel komt bij deze track helemaal terug. Lekker stuiteren door het centrum van de stad in de positieve zin van het woord. Op weg naar huis een paar keer van de fiets vallen en als de politieman vroeg hoe het met je was, steevast antwoorden dat het wel goed ging...

Track twee, Time, sluit daar goed bij aan. Met een overdosis van alles wat God verboden heeft lig je eindelijk in bed. Je voelt je even zwaar kl.t., maar dan ineens is daar dat stemmetje wat je tot rust brengt. De zweverige muziek daaronder versterkt dit nog eens goed. Had je in de stad al de nodige geestverruimede middelen genomen, nu beginnen ze goed te werken. Mooie figuren draaien voor je ogen, nog even sputter je nog tegen, maar je er aan overgeven is het beste wat je kan doen. Het gevoel dat je alle tijd hebt krijgt de overhand en zo beland je ongemerkt in een andere wereld. Een wereld waarin je niet merkt dat de muziek is opgehouden..........

(psssssst, al bij al een album om even van de wereld te zijn. sssst).

Klassiek uit de electronica-winkel het blijft een gevoelige kwestie. De puristen van klassiek zitten zo boven op de kast, omdat ze van mening zijn dat je zo niet met klassiek werk om mag gaan. En anderzijds de liefhebbers van electronische muziek die hier met de vraag zitten of Tomita wel zelf kan componeren.

Hoe dan ook, als de techniek er is, waarom dan niet uitproberen hoe ver je kan gaan? Waar liggen de grenzen en wat maakt het zo vreemd? Zelf heb ik naast pop-albums ook veel klassiek in huis, dus aan vergelijkingsmateriaal is er genoeg voor handen. Rest me het album in de speler te doen en mijn bevindingen aan de Meter toe te vertrouwen.

Al vrij snel hoor ik opgewekte tonen die wat aan kauwgom doen denken. Waarna een boeiende orkestratie volgt. Het Star Wars Main Title klinkt in de uitvoering van Tomita behoorlijk grappig en volgt het origineel goed. Heerlijk duister begint Space Fantasy en groeit mooi orkestraal uit. Hierdoor krijg ik echt het gevoel of ik in een concertzaal zit. Later volgt een wat meer kosmisch deel en in gedachte zie ik de orkerstleden zoeken naar de juiste sfeer. Het is een mooi schouwspel. En als de lijn is gevonden volgt er heerlijke muziek van de componisten R. Strauss en Wagner. Wat een mooi einde kent.

Pacific 231 van de componist Honegger begint met geluiden die aan een haven doen denken. Na een wat hectische sfeer schets volgt iets vrolijk wat een aangenaan verhaal is om na te luisteren. Het doet echt denken aan varen op een groot schip. Het begin van The Unanswered Question is behoorlijk zacht. Wat ik wel hoor is een mooi uitgesponnen bed aan vioolklanken. Hierdoor ontstaat een mooi ongrijpbare sfeer wat wel de nodige inspanning vergt om te volgen.

Aranjuez van de componist Joaquin Rodrigo is uiterst sfeer vol gedaan. De gitaren die hier normaal op zijn te horen mis ik niet echt. Daarvoor in de plaats is er genoeg anders te horen wat met liefde voor detail is gemaakt. Peer Gynt: Solveig's Song van Grieg blijft in de uitvoering van Tomita staan als een huis. De opbouw volgt mooi het "origineel." Zeer helder is het begin van Hora Staccato van Dinciu Heifetz en daarna volgt iets wat doet denken aan de klassieke manier van voetjes van de vloer. Anders gezegd: even de stress aan de kant.

Ja, en dan het toetje van dit album. The Sea Named "Solaris" gebaseerd op twee werken van Bach en eigen inbreng van Tomita. Het roept bij mij een beeld op van reizen door de kosmos. Hier en daar even een moment van bezinning of een drankje en dan opnieuw op pad om nog meer van de ruimte te zien. Al met al een erg mooi einde aan dit bijzondere album wat goed laat horen dat klassiek op electronica best kan. Even de zee op het einde, en dan concluderen dat een speciale vakantie voorbij is.

Als je zo links en recht op Internet kijkt kom je er snel achter dat onze Swiebertje heel wat vrolijker er uit ziet dan Modest Moessorgski de componist van Pictures at an Exhibition wat op dit album is te horen in de uitvoering van Isao Tomita. Het zware Rusische leven is echt op het gezicht van Moessorgski af te lezen.

Met dit in het achterhoofd ging ik althans anders luisteren na dit album van Tomita. Goed we weten dat de bewoners van het grootste land op de wereld niet het makkelijkste leven leiden. Koude winters, veel wodka om deze te trotseren en als of dat niet genoeg is nog een streng regime vanuit Moskou. Kortom: de gemiddelde Rus heeft ook zo ze verzettje nodig. Deze vindt hij of zij dan in de vorm van schilderijen in het museum. Sommige van deze doeken hebben een vrolijke afbeelding toch heeft het leeuwendeel een sombere uitstraling. Hierdoor toont het op een doordachte wijze het leven.

Dan terug na de muziek en om precies te zijn na de uitvoering van Tomita. In grote lijnen is deze prima te verhapstukken. Hij weet met de spullen uit de electronica winkel de eerder genoemde sfeer prima weer te geven. Het lopen langs de doeken met verschillende sferen komen goed uit de verf. Toch is er her en der toch wel sprake dat bepaalde apparaten die Tomita gebruikt wellicht nu zelf in een museum staan. Dat maakt het er juist toepasselijker op en is zeker niet bedoeld als kritiek. Op een track als Ballet of the Chicks in Their Shells komt dit het best tot uiting. In gedachte staat er weldra een tekenfilm op mijn netvlies, wat even een lichtpuntje is naast al die zware thematiek die ook binnen de muren van dit museum te zien zijn.

Als het album dan stopt na een kleine dikke 37 minuten heb ik dan ook het gevoel dat een Rus ook plezier in zijn of haar leven wil hebben gezien de wijze van uitwerking van de diverse thema's die op de doeken worden weergegeven. Weliswaar overstemt de zwaarmoedigheid, maar daarnaast zijn er wel lichtpuntjes die de Rus even doen vergeten in wat voor zware maatschappij hij leeft. Dit alles heeft Tomita wel goed weten te vangen met zijn electronica en af en toe een paar klanken die aan Tom en Jerry doen denken het geeft wat lucht aan de beeldvorming.

Naast een mooie hoes, ook een goed album van deze Japanner die met grote liefde klassieke muziek brengt op electronische basis. Ook op dit album met composities van Claude Debussey getiteld Snowflakes are Dancing weet hij dit goed tot leven te brengen.

Al bij het doorbladeren van het cd-boekje wordt duidelijk dat Tomita over de nodige spullen beschikt om met de steker in het stopcontact muziek te maken. Op dit album wordt vooral gebruik gemaakt van diverse Moog synthesizers die destijds bekend stonden om hun warme sound.

En dan de muziek wat op dit album is te horen. Voor mijn gevoel is Tomita hier er wel in geslaagd om dit werk van Debussey goed tot leven te brengen. Wel zijn er op sommige plaatsen geluiden te horen die wat doen denken aan speelgoed. Dit is jammer te noemen, omdat dit binnen de context van dit album niet niet geheel passend is.

Het winterlandschap wat Claude Debussy met zijn compositie bedoelde wordt verder goed uitgevoerd. De sneeuw valt en in huis wordt er gewerkt aan een gezellige sfeer. Buiten gebeuren vreemde tot lachwekkende zaken die bij gladhied horen. Hierdoor lijkt het of de tijd stl staat, wel is daar de zorg aanwezig om in deze situatie te overleven De wind waait om het huis. Het zijn van die zaken die bij de winter horen.

Dit alles komt mooi voorbij ondanks dat sommige klanken aan speelgoed doen denken. Hier en daar is wel te horen dat er historische electronica is gebruikt, maar de sfeer is tijdloos te noemen. al gaat het over een bepaald jaargetijde. Een prima album dus van deze Japanner.

Jaren is er gedacht dat Tomita niet zelf kon componeren. Dit beeld werd mede veroorzaakt door het feit dat op veel van zijn platen klassieke muziek stond, maar dan in een electronische uitvoering. In 1978 veraste hij de wereld met het zelf geschreven album The Bermuda Triangle.

Over dit denkbeeldig gebied tussen Miami, de Bermudaeilanden en Puarto Rico gaan nogal wat verhalen de ronde. Zo zouden er veel scheeps- en vliegtuigrampen plaats vinden en zaken ploteseling van de aardbodem verdwijnen. In een sage wordt dan ook gesteld dat dit komt door marsmannetjes en ufo's. Een meer wetenschappelijk verklaring is dat door het vele verkeer en ontsnappen van methaangas in de Bermudadriehoek de oorzaak is van de vele rampen.

Tot zo ver de achtergronden en op naar de muziek. Met het voorafgaande in het hoofd is het begin van het album spannend te noemen. Geluiden van onweer en andere natuurgeluiden vullen de ruimte. Als daar het verhaal uit de electronica-winkel bijkomt ontstaat er meteen een vreemde sfeer. Pluis is het niet en als het even stil wordt moet ik gelijk denken aan een onverklaarbare verdwijning. Door het gebruik van nu sterk verouderde spullen zie ik dan ook Tomita zitten in een erker van een kasteel omringt door niet te tellen spinnenwebben.

Dit alles versterkt de lugubere sfeer alleen nog eens waardoor de informatie die ik over de Bermudadriehoek heb kunnen vinden op internet echt tot leven komt. Het is echt een verhaal wat van de mysteries en overklaarbare zaken aan elkaar hangt. Doordat de composities van Tomita relatief kort zijn trekt dit album als een film aan me voorbij. Spanning en opluchting komen en gaan. Het is wonderbaarlijk wat er binnen een korte tijd voorbij komt. Iets in mijn gevoel zegt dan ook dat Tomita iedere noot tegen het licht heeft gehouden. Een track als The Dawn Bermuda is dan ook te mooi voor woorden.

Als het album dan na 53 minuten stopt heb ik dan ook het gevoel of ik net op start heb gedrukt. Er komt zoveel voorbij waardoor het net als de Bermudadriehoek niet te vatten is Een mooi album dus om eens kennis te maken met het componeertalent van deze Japaner. Tomita heeft na mijn idee de kwestie of de sage over de Bermudadriehoek prima in muziek omgezet, waardoor het gebruik van oude electronica enkel bijzaak is.

Bij het zien van het woord percolations moest ik gelijk denken aan één van de voorlopers van het koffiezetapparaat, de percolator. Een toestel bestaande uit een metalen kan, een hole buis waardoor warmwater met hoge druk werd ingespoten naar een bovenliggend bakje met koffie waar het water vervolgens naar beneden kwam als een bakkie troost. Dit alles gepaard gaande met de nodige vieze geluiden. Met dat voorgaande heeft dit album niets mee te maken, want onder percolatie wordt verstaan, de neerwaartse beweging van water in de onverzadigde zone van de bodem, zoals dat wetenschappelijk wordt omschreven. Tot zo ver de natuurkunde van dit album en tijd voor wat informatie wie er achter Tribe of Astronauts schuil gaan. Dat is namelijk een moeilijke opgave, want de leden van deze band zijn niet met naam bekend. Met andere woorden er is niets te vertellen over hun achtergronden en rest er nu slecht één ding de muziek beschrijven die op dit album staat.

Bij het zien van het woord Percoaltions moest ik ook denken aan een plaat die mijn ouders hadden van de Italiaanse componist Giovanni Battisa Pergolesi die leefde van 1710 tot 1736. Op die plaat was rustige ingehouden klassieke muziek te horen. Die rust van die plaat treken de Tribe of Astronauts door op dit album Percolations. Het is zoals ik al schreef rustgevend te noemen wat er te horen is. Het doet me wat denken aan druppels water die naar beneden vallen in een groot waar verder niemand is dan de muzikanten en ik. Af en toe is het even stil en denk even dat er iets mis is met de cd-speler, maar vervolgens is daar het rustgevende getingel en getangel er weer. Na verloop van tijd is het dan ook niet moeilijk om voor te stellen dat het water is die langzaam maar zeker in een klein stroompje naar beneden gaat vanaf een berghelling. Het geeft daarmee antwoord op de vraag, waarom de stenen met de jaren zo’n mooie ronde vorm hebben gekregen. Na verloop van tijd krijg ik dan ook het gevoel dat ik vanuit de huidig tijd in de oertijd ben beland waaruit het al het leven nog moet uit ontstaan. Rustgevende klanken die nieuw leven symboliseren die op een voorzichtige ontdekkingstocht zijn. Hoe langer ik in die sfeer zit des te rustiger wordt ik in mijn donder. Muzikaal gebeurt er eigenlijk niets wezenlijks, edoch de bijzondere sfeer die met minimale middelen wordt opgewekt doet wonderlijk aan. Verder roept het een beeld op van een omgeving op waar men bezig is met klankschalen een bijzonder cerimonie te verrichten. Alle beslommeringen van alle dag lijken dus niet meer te bestaan. Zou ik nu niet zitten te tikken en me alleen op de klanken concentreren, dan zou ik zo trance kunnen raken.

Als de cd dan na een klein uur stopt heb ik dit in eerste instantie niet in de gaten. Het lijkt wel of de rustgevende klanken in mijn gedachten door blijven gaan, terwijl dat niet zo is. Mede daarom is dit prima muziek om op te onthaasten en even de maatschappij te doen vergeten. Een album voor de pure rust dus om even te vluchten uit de jachtige maatschappij. De productie is prima in orde.

Dit album is niet in de winkel te koop maar via nevenstaande link te downloaden.

http://www.last.fm/music/Tribe+Of+Astronauts/Percolations+%5BWebbed+Hand+wh064%5D