Na de recensie in Oor gelezen te hebben, begon ik toch maar niet aan the Dead Weather, ondanks dat Jack White prominent mee doet. Een aantal weken later zag ik hier op Musicmeter dat het album goed scoorde en las ik (redelijk) positieve recensies. Daarom toch maar aangeschaft en.... wederom dank aan Musicmeter. Wat een lekkere vuige rock plaat inderdaad.

Maar..... Shame, Shame, Shame on Oor. Wat een volkomen onzinnige, onware, miskleun van een recensie.
Nu heeft iedereen recht op zijn mening, maar om nou het rothumeur van de recensent die net (alweer) ruzie met z´n vrouw (of man) te hebben gehad, af te reageren op dit album, slaat echt helemaal nergens op. Ik vind het een regelrechte afgang voor een muziekblad dat toch enigzins serieus genomen wil worden.

Mensen, als je van the White Stripes houdt en/of als je van retro rock (met 60´s, Tarantino en Stones invloeden) houdt, ga dan retesnel naar Horehound luisteren, bij voorkeur lekker hard!
Alison Mosshart´s stem klinkt erg fraai en zoals gewoonlijk rules Jack White! En geloof me, er is echt helemaal niets mis met het geluid. Sterker nog, lekker rauw en direct. Er staan bijna alleen maar sterke tracks op. Eruit springen 60 Feet Tall, Hang You From the Heavens & Treat Me Like Your Mother. Het slotnummer Will There Be Enough Water en de Dylan cover New Pony, zijn ook niet bepaald verkeerd. Een aanrader dus, dit album.

Wat een fantastische trip is dit album zeg! Natuurlijk weer rauwe vuige rock 'n roll van Jack White en consorten. Wel hoor je dit keer bij vlagen een wat funkier geluid. Alison zingt trouwens fantastisch en wat opvalt is dat haar stem en die van Jack heel dicht bij elkaar liggen. Alsof je de vrouwelijke en mannelijke kant van dezelfde stem hoort, zo klinkt het ongeveer. Soms is moelijk te horen, wie wie is. Verder is echt alles goed: drums, gitaren, synthesizers en productie: wat een sound zeg!

Opvallend is soms de rol van de synthesizer. Dat electronische sausje wat er soms overheen zit, is erg goed gedaan. Er wordt soms echt heerlijk aan die knoppen gedraaid, met inderdaad allerlei vreemde effectjes tot gevolg, die de hoekige riffs nog wat aandikken. Terug van weggeweest is soms weer dat lekkere orgeltje.

Op dit album van the Dead Weather zijn alle songs goed tot subliem. Vaak loopt het in elkaar over en samen vormt het eigenlijk één grote rockorgie. Uitschieters noemen van de nummers is echt moeilijk: daarvoor zijn ze te goed en hangen ze ook wat teveel samen. Nou vooruit: The Difference Between Us & Die By The Drop dan: hard draaien graag!

Voor liefhebbers van bijvoorbeeld Led Zeppelin, the Doors & the White Stripes is deze cd een verplicht nummertje. Dit hoort tot de beste halve uurtjes muziek die tot nu toe in deze eeuw gemaakt zijn. Ook als je al die nummers maar achter elkaar blijft luisteren en luisteren neig je richting de 5,0* voor dit echt fantastische album.

Vol verwachting klopt ons hart als wij rond 5 december The Place I Left Behind aan zetten. En in eerste instantie valt het dan tegen. Dat gaat over openingssong Westside Street en dan zeker het eerste deel. Zelden meegemaakt, een openingssong die hier niet bij een rij favoriete songs staat. Gelukkig volgt dan de fraaie titelsong met de mooie violen en orgel. Gelijk daarna weer zo'n prachtsong: Mary's Gone. De basis is hier de piano, gelardeerd met een hele mooie steelguitar en strijkers en een sterke electric guitarsolo.

Virginia is pure lekker lopende countryrock met een sterk instrumentaal intermezzo. De vrolijke muziek contrasteert met de bluesy inslag van de tekst. Sugar Mama is wel aardige country: ik vind het net iets te basic. Meer een b-side van een single. The Banks of the Leopold Canal heeft dan veel meer diepgang. Dat is een mooi gedragen nummer, met een heel fraai einde. Gedragen maar eenvoudiger is Big City Lights. De titel zegt het al: Back Alley Blues is aangename countryblues.

I Just Can't Lose begint als een meer basic popcountry nummertje, met wat volgt zijn wel weer een aardige gitaar- en orgelsolo. Veel stijlen ineen horen we op het fraaie Never Prove False. Het instrumentale slot is erg mooi. Dear John is ineens echt heel matig, waarom dat wel heel simpele liedje erop staat? The Ballad of Frank Dupree klinkt dan gelijk een stuk beter, maar ik vind het in het begin wel een wat vlak nummer, waar het verhaal vertellen teveel voorop staat. Gelukkig is de gitaarsolo op orgel wel erg fijn, ook nog een keer op het einde. Oh, What A Life is geen topnummer, maar wel aangenaam, met name door de prima piano en steelguitar.

Als dit album vaker het hoge niveau van een aantal songs had gehaald, dan was het echt een top album geweest. Door een paar (wat) zwakke broeders, is het gemiddeld genomen een heel aardig album. Het verbaast me dat die toch door velen hier wel herkende mindere nummers toch op het album terecht zijn gekomen. Maar goed, er blijft genoeg om te genieten over.

Ik heb terug gekeken, want ik hoorde eerst The Place I Left Behind. Dat vind ik een goed album, op 3 mindere nummers na. Dit Winter Hours is wat minder afwisselend als dat album, er staat meer rustige country op. De goede songs zijn wat minder sterk en er staan ook wat meer mindere tracks op. De start van het album is wel goed: de eerste vier nummers zijn zeker de moeite waard en ook bijvoorbeeld nummers als As I Roved Out en het fraaie lange slotnummer The Sun Never Shines. Tussendoor valt het me niet altijd mee, bijvoorbeeld bij Polly en The Birds on the Bridge. Wat mixed feelings dus 'overall'.

Best of The Doobies II is de opvolger van:
The Doobie Brothers - Best of The Doobies (1976) - MusicMeter.nl

Hoewel de Doobie Brothers hun artistiek hoogtepunt hadden in de eerste helft van de jaren '70, mag ook deze Best Of Volume II met het beste uit de tweede helft van de jaren '70 er wezen. Alleen al vanwege What a Fool Believes natuurlijk. Maar die hele LP kant 1 is sterk. Little Darling (I Need You) is een hele fijne popsong, Echoes of Love loopt erg lekker en You Belong To Me is een mooie Michael McDonald ballad. Die drie nummers zijn trouwens de beste songs van het album Livin' on the Fault Line uit 1977. Kortom fijne seventies poprock van the Doobies!

Sinds kort heb ik de geremasterde 180 gram vinyl versie van deze heerlijke plaat van the Doobie Brothers in de .... uitklaphoes. Dus mocht je die willen: de US versie van FridayMusic heeft 'm. En oh ja: er staat ook geweldige muziek op. Niet voor niets was één van de eerste dingen die Michael Douglas hoorde nadat hij gevonden was in de Zuid-Amerikaanse jungle (in de film Romancing the Stone): the Doobie Brothers zijn uit elkaar.

Geweldige ritmes, mooie (samen-)zang, uitstekende muzikanten en veel heerlijke nummers: dat is Toulouse Street. En dan staan er ook nog eens een aantal geweldige klassiekers op: Listen To The Music, Rockin' Down The Highway & bovenal Jesus Is Just Alright. Overigens is geen nummer minder en wil ik zeker ook titelsong Toulouse Street & het lange fraaie Disciple met geweldige gitaren noemen. Een topalbum in the States dit Toulouse Street, voor mij zeker ook.

Fraaie laatste plaat van the Doors. De in de studio met 2 muzikanten versterkte band, speelt de pannen van het dak en Jim declameert en zingt zoals alleen hij dat kan. Per LP kant springen er wel steeds 3 nummers uit. Op Side A de funky opener The Changeling, met wat Stax invloeden. De heerlijke single Don't You Love Here Madly en natuurlijk het sterke L.A. Woman met dat briljante einde.

Op Side B springen de laatste 3 nummers eruit, en hoe! Werkelijk sublieme muziek krijgen we te horen en oh wat is het jammer dat deze lijn niet doorgezet kon worden door het overlijden van Jim.
Crawling King Snake IS Jim Morisson: wat een voordracht alleen al. WASP heeft inderdaad een fraaie Big Beat en ook wat soul. Over soulful gesproken: bij Riders on the Storm moet ik soms aan the Ghetto van Donny Hathaway denken, beide prachtige songs.
The Doors hebben in ieder geval op 1 van hun hoogtepunten afscheid genomen.

Op 30 augustus 1970 traden the Doors op voor een half miljoen mensen op het Isle of Wight Festival. Voorop de hoes zie je boven de band een haast oneindige zee van mensen, indrukwekkend. En juist daar speelden ze één van hun beste concerten ooit (vastgelegd). De band klinkt uiterst geconcentreerd en gedreven en haalt alles uit de kast. Zelfs Jim Morrison klinkt scherp, terwijl hij toch in benevelde toestand scheen te zijn. Zijn stem is natuurlijk heel fraai, Robbie Krieger speelt geweldig gitaar, het orgeltje van Ray Manzarek is prachtig en John Densmore raakt ze precies goed. Ze spelen ook nog eens een dijk van een setlist. Alles valt samen in deze nacht op dat Engelse eiland.

Ik vind het juist niet zonde dat men een 'highlights' album uit brengt. En samengeraapt is het al helemaal niet. Dit album volgt grotendeels de tracklist van The Second Performance, alom beschouwd als het beste concert van de twee.

De complete concerten zijn alleen nog maar voor heel veel geld te koop. Echter, nog wel voor een schappelijk bedrag te krijgen is dit Live In Hollywood, Highlights From The Aquarius Theatre Performances, waarop vooral nummers staan dus van het tweede concert. Om eerlijk te zijn volstaat die 'samenvatting' voor mij, want ik zit niet echt te wachten op: "Request of the Management (6.45)" en andere intermezzo's. De 5 nummers die je mist zijn:
Mystery Train / Crossroads
Little Red Rooster (vind ik hun minste live nummer)
Gloria
The Crystal Ship
The Celebration of the Lizard (groot deel)

Je krijgt wel 14 tracks, 11 songs, die goed tot erg goed worden neergezet door Jim en de band. Met name de drie openingsnummers van het concert zijn echt sterk en Soul Kitchen.

Mocht je toch interesse hebben in een compleet concert van the Doors, dan zou ik Live In New York (2009) adviseren. Daar zijn ze vier avonden in topvorm en krijg je 27 verschillende songs te horen.

Net weer even gedraaid en oh oh oh wat is dit toch een geweldige live registratie van the Doors op hun hoogtepunt. Jim Morrison in topvorm, niet dronken of te stoned, bewust optredend in een kleinere club, maakt hij grappen met het publiek en stijgt tot grote hoogte al helemaal met The End. De wisselwerking tussen de band en Jim is ook erg goed, zoals je goed kan horen op een uitstekende Celebration of the Lizard. Maar ook een 'gewoner' nummer als Ship of Fools klinkt echt prima.

Dit is echt een uitstekend overzicht van hoogtepunten uit de vier concerten die toen in 2 dagen werden gegeven en een stuk betaalbaarder dan de 6cd box. Ernaast is de 2LP versie weer leuk, want cd en LP vullen elkaar mooi aan.

Vier geweldige live show in twee dagen in 1970 in New York. Geen dronken of stoned Jim, maar een rasartiest met een fantastische strot in bloedvorm net als zijn band. Want dat hoor je ook goed terug op dit album: wat een uitstekende band the Doors ook was. Wat een samenspel ook en wat een fraaie improvisaties. Ook al staan sommige nummers er een aantal keren op, vrijwel nooit klinkt het hetzelfde.

Nadeel van deze box is de prijs. Daar komt bij dat als je alle niet-songs weg haalt je concert 1, 2 en 3 (vrijwel) helemaal elk op 1 schijfje kan zetten. Alleen bij concert 4 is dat lastiger, maar dan kan je wel gebruik maken van de doublures. 3x Roadhouse Blues / Ship of Fools / Break on Through / Alabama Song volstaat wel, zodat de rest ook mooi op 1 schijfje past. Zo heb ik 4 concerten op 4 schijfjes (officieel) gedownload in cd kwaliteit. En wat een uitstekende kwaliteit is dat zeg! Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat je the Doors uit 1970 zo kan horen, het is alsof je naast ze op het podium staat. Ze spelen in totaal 27 verschillende nummers en tal van improvisaties voor je. Fantastisch!

Werkelijk fenomenaal live album van the Doors. Er zijn er nogal wat, maar dit is toch (één van?) de beste. Jim is rustig en sober en zet een briljante performance neer, natuurlijk perfect ondersteunt door de band. De opnames zijn uit 1970, maar dat kan je je haast niet voorstellen. Wat een goede sound en uitstekende productie, gedaan (natuurlijk) door Bruce Botnick. Ik heb het gevoel alsof ik op het podium sta mee te luisteren.
Leuk is dat er ook een aantal nummers op staan die je niet zo vaak terugziet op live albums, poontan64 noemt ze hierboven. Daarnaast zijn de bekende nummers voortreffelijk uitgevoerd, zoals Roadhouse Blues, een hele lange fraaie When the Music's Over & Light My Fire van ruim 11 minuten. Wat een aanrader!

Grappig, de afbeelding bij dit the Doors Star Collection Vol. 1 is die van deel 1 en 2 samen. En juist die heb ik net tweedehands gekocht. Het vreemde is dat er een aantal niemendalletjes op vol. 1 staan, terwijl er een paar bekendere nummers ontbreken. Maar die vind je dus terug op vol. 2. En als je ze beiden hebt is het juist aardig dat er ook een aantal minder bekende nummers op staan.
Sterkste songs hierop zijn opener Waiting For the Sun, het stampende Roadhouse Blues, het overbekende Light My Fire in de lange albumversie, Back Door Man, Land Ho & Peace Frog.

The Doors Star Collection Vol.2 is opvallend genoeg beter dan Vol. 1. Het is een afwisseling van bekende en (wat) minder bekende erg goede songs van de band. Ook de trackvolgorde is leuk gedaan. Toppers zijn Soul Kitchen, The Soft Parade, The Crystal Ship, Love Street & Riders on the Storm. Het beste kan je deze plaat kopen samen met Star Collection Vol.1, dan heb je een heel aardig overzicht van the Doors. Zeker als je dan ook nog Weird Scenes Inside the Gold Mine (1972) erbij neemt, vol met fraaie albumnummers. Dan heb je een aardig compleet en heel fraai plaatje.

Je zal maar een vervolg moeten maken op debuutplaat The Doors. De band kwam in hetzelfde jaar nog met Strange Days, een album wat alweer op dat hoge niveau zat. Razendknap dus. De onmiskenbare Doors sound is verpakt in 8 sterke tot uitstekende songs, waarbij Love Me Two Times en People Are Strange er nog eens uitspringen.

Maar dan volgt nog één van de beste nummers ooit: het intense When the Music's Over. Dit sublieme meesterwerk van de heren wordt weer schitterend opgebouwd, van zacht naar hard en terug, van rust naar geschreeuw en weer terug. Dit wordt perfect neergezet door het ijzersterke spel van de band en een absoluut uitblinkende Jim Morrison. En dat dan ook nog eens 11 minuten lang.

Over lekkere toetjes gesproken: het hoofdgerecht krijg je er als laatste ook nog eens bij. Daarom verhoog ik deze ijzersterke plaat naar 5,0*. Dankzij een uitgave op RSD 2015 nu ook op geremastered mono vinyl te horen.

Ik heb nog een exemplaar bemachtigd van dit album op 2x 12" vinyl 45 RPM, analoog geremastered. Dan klinkt deze plaat nog tijdlozer dan hij al is. Het geluid is subliem, net als de muziek. Elk nummer op dit indrukwekkende debuut is raak, van goed tot fantastisch. Intens uitgevoerd en neergezet door Jim en de band. Het orgeltje van Ray Manzarek alleen al is geweldig, maar natuurlijk ook de soms absurde teksten van Jim Morrison en zijn mooie zang, het 'droge' drummen van John Densmore en de directe stijl van gitaar spelen van Robby Krieger.
Er staan zoveel mooie songs op dit album. Zelf vind ik Break on Through (To the Other Side), The Crystal Ship, Soul Kitchen, Back Door Man, Take It As It Comes en vanwege het sublieme orgeltje Light My Fire (wel in deze lange albumversie) geweldig. The End blijft natuurlijk heel bijzonder: wat een creepy sfeer heeft dat nummer toch, indrukwekkend. Een stunning debuut dit The Doors, dat is duidelijk.

Deze verzamelaar is uitgegeven op Record Store Day als eerste reissue sinds 1972. Er is een Limited Edition van 5500 dubbel LP's uitgegeven, zelf heb ik nummer 5437. Alles is geremastered door Bruce Botnick van de originele master tapes en door Rhino op Amber kleurig vinyl geperst. Reden genoeg om het op LP aan te schaffen. Er is nu ook een cd uitgave.

Voor het eerst is er zo weer een 'opgeknapte' heruitgave van deze ijzersterke compilatie met de beste albumtracks in hun volle glorie, een aantal hits en b-sides. Dat die (over-)bekende songs van verzamelaar 13 er niet op staan schept juist ruimte voor wat minder bekende en erg fraaie nummers. En wat ook klopt is de samenstelling: iedere LP-kant heeft zijn eigen fijne sfeer door de gekozen songs en volgorde. Op Side One kom je ineens het geweldige Shaman's Blues tegen en Peace Frog/Blue Sunday & The Wasp daarna zijn ook geweldig. Daar tussenin staat het simpele maar mooie Love Street, wat voor een goede afwisseling zorgt. En die lijn wordt dit hele album doorgetrokken. Ik blijf het een prima kijk op de fantastische muziek van the Doors vinden. "Weird Scenes Inside the Goldmine: Ride the Highway west Baby! ...the west is the best..." (uit 'The End')

Een prachtige box is er gemaakt van opnames van Southern Soul in the Fame Studios van 1961 tot en met 1973. Alles staat op 3 cd's: 3x 25 nummers en is vakkundig geremastered. Er is 2,5 jaar graafwerk door de archieven aan vooraf gegaan.

Er staan een aantal grote artiesten op (Wilson Pickett, Otis Redding, Aretha Franklin, Etta James, Candi Staton e.a.), maar ook onbekend werk, zelfs een artiest onder de noemer van 'unknown female' (een prachtnummer trouwens!). Zelf vind ik het nummer I'm Your Puppet gaaf om te horen, want dat wordt opvallend gebruikt door DJ Shadow & Cut Chemist op Product Placement. Ook de 2 Candi Staton & Arthur Conley nummers zijn erg prettig om naar te luisteren, net als Fancy van Bobbie Gentry. Echt mooie stem: Jimmy Hughes met Steal Away en Otis Clay natuurlijk: Do Right Woman, Do Right Man (heerlijke titel!). En nog veel meer moois natuurlijk.

CD1 heeft als titel 'Steal Away' en bevat nummers vanaf 1961 tot 1966. Hiervan vind ik er zo'n 10 echt erg goed. Niet dat de rest slecht is of zo, maar het is ook niet heel bijzonder. CD2 heet 'Slippin' Around' en de nummers daarop komen uit de periode 1966 - 1969. Op CD3 - met de duidelijke titel 'Get Involved' - staat tot slot materiaal uit 1969 -1973. Van beide laatste cd's heb ik er 16 songs uitgepikt die ik erg goed tot prachtig vind. Die zitten overall dus op een hoger niveau dan CD1, maar ik moet er wel bij zeggen dat ik normaal al de voorkeur geef aan de periode eind jaren '60 / jaren '70 als het over soul & funk gaat.

Gemiddeld kom ik dan uit op ruim 4,0 sterren voor deze box, maar als ik mijn eigen selectie van zo'n 40 nummers draai, dan geniet ik van ruim 4,5 sterren muziek. Zeer de moeite waard!

Het album begint met een introductie van James Brown himself en dat is niet voor niets, want the Fatback Band blijkt inderdaad 'one of the funkiest bands on the eastcoast' te zijn. De band speelt met een heerlijke groove, een lekkere vibe en ook met veel talent.
Het funkt meestal aan alle kanten, zeker op de vier beste nummers opener Mister Bass Man, het langere ijzersterke New York Style, het leuke Wicky Wacky en de fraaie titelsong. Wel moet er gezegd worden dat er één behoorlijke dissonant is, in de vorm van Love. Die zang alleen al... Maar goed, verder is het moeilijk stil te zitten en lekker genieten: Keep On Steppin!
Trouwens: wat een mooie hoes!

In Leeuwarden in zijn platenzaak kwam ik Wobbe tegen, een van de producers van deze plaat. Op zijn label Universe is dit album opnieuw uitgebracht en ik nam 'm op vinyl mee in een mooie uitklapbare hoes.

Gelukkig maar. Want dit is meer dan alleen een rock 'n roll plaat. Er is ook lekkere bluesrock en piano blues te horen. Naast een paar prima covers, staat er al sterk eigen werk op. Daarvan vind ik vooral Lepers & Dead, Showbiz Blues & Good Thing erg goed. Ook Wobbe heeft hierop een 'eigen' fraaie instrumentale track. Prima plaat zeg!

De opvolger van dit the Funky 16 Corners, Funk verzamelalbum Cold Heat, biedt hetzelfde: Heavy Funk Rarities uit de periode 1968-1974. Het is verzameld en geproduceerd door Egon. Ook hier een goed gedocumenteerd boekwerkje met van hem veel info over elk nummer en elke artiest en een aantal prachtige foto's. De remastering is uitstekend: het originele geluid is opgekrikt maar blijft mooi(er) bewaard.

Ik las een mooie omschrijving van dit album: "The best collection... of funk archaeology. Full of wicked grooves." Er zijn de laatste jaren heel wat prima albums met "funk archaeology" (wat een mooie term!) verschenen, zoals bijvoorbeeld op Jazzman (California Funk, Florida Funk etc.), maar dit hele album heeft toch wel een erg hoog niveau en een aparte rauwe funksfeer: echt geweldig. Dat hoge niveau komt ook, omdat Egon de Funk overal vandaan heeft gehaald en niet uit een bepaald gebied. En omdat hij uitstekend kan 'crate diggen' en een goede smaak heeft natuurlijk.

Eindelijk heb ik dan de originele LP voor een goede prijs gevonden. Eight Miles High, de titelsong die de gehele tweede kant beslaat, vind ik in deze lange versie echt fantastisch. Zelfs, of juist, de drum- en bassolo mogen er meer dan zijn. De gitaren zijn geweldig op deze hele plaat. Een plaat die ook een progressieve inslag heeft, goed te horen op het hele fraaie Everyday's Torture. En te zien op mijn hoes: dit album is in 1970 uitgegeven in de serie Progressive in Frankrijk. Verder vind ik Song of a Devil's Servant erg goed en ook opener Landing mag er wezen. Kortom, de waardering hier is toch enigszins aan de lage kant (3,67) voor deze fraaie en gedurfde plaat van the Golden Earring.

Ik kwam deze verzamelaar goedkoop op 2LP tegen en het blijkt een heel aardig overzicht te zijn van grote hits uit de periode 1980-1985. Precies mijn favoriete periode van de jaren '80 waarin ik ook veel singletjes kocht. Flink wat van deze nummers heb/had ik dan ook op single, 12-inch of LP.

Om eens een paar goede daarvan te noemen: Maneater, Smalltown Boy, Africa, Bird of Paradise, Love Games, Tunnel of Love, Big Love, Avalon, Joan of Arc, I Won't Let You Down, Vienna, Without Your Love, How 'Bout Us & In The Air Tonight. Opvallend ook hoeveel nummers 1 uit die tijd erop staan. Wat mij betreft een aanrader dit The Greatest Popsongs of the 80's.

Lin-Manuel Miranda begon in 2009 het project The Hamilton Mixtape, wat in 2015 leidde tot de Broadway musical Hamilton. Eind 2016 werd de Mixtape zelf uitgebracht, met daarop deze versies van verschillende hiphop-, R&B- en popartiesten. Het album kwam binnen op 1 in de Amerikaanse albumlijst.

Vrijwel alle hiphop nummers zijn (erg) sterk, zeker die van The Roots, Nas & van K'naan, Snow tha Product, Riz MC en Residente. Ook de interludes zijn goed. Flink wat R&B is (echt) mooi, zeker die van Alicia Keys, Andra Day, John Legend en vooral Jill Scott. De popnummers zijn minder op deze plaat, uitgezonderd Regina Spektor. Vaak (iets) te glad, te commercieel. Dat haalt het overall cijfer naar beneden. Rond ik het toch naar boven af: 4* Haal je die paar mindere songs weg, dan hou je een kleine 50 minuten echt goede muziek over.

Alle kanten en effecten en emoties van de liefde worden bezongen in the Southern Soul. Het hart daarvan lag in de steden Nashville, dan iets naar beneden het kleine Muscle Shoals (met de Fame Studio) en ten westen daarvan weer Memphis. De mooie hoes toont het 'hart van de Southern Soul' op de kaart.
Op dit verzamelalbum niet de grote(re) (wat) bekendere sterren, maar de meer underground artiesten, die ook van die prachige intense soulmuziek hebben gemaakt. Het levert een heel mooi verzamelalbum op. Er zit ook nog wat afwisseling in tempo in.
Kip Anderson komt twee keer voorbij, prettig: hij maakt mooie muziek. En dan ineens hoor je ene Johnny Truiit: wow! En wat te denken van het funky Your Love's So Good van Lee Webber en Mister Fortune Teller van Dee en Don? Fraaie uptempo soul is er van ene Stacy Lane. En zo kom je nog veel meer pareltjes tegen, wat te denken van Shirley Brown's You'll Never Ever Know. Mooi, mooi!

Alle kanten en effecten en emoties van de liefde worden bezongen in the Southern Soul. Op dit verzamelalbum niet de grote(re) (wat) bekendere sterren, maar de meer underground artiesten, die ook van die prachige intense soulmuziek hebben gemaakt. Het levert een heel mooi verzamelalbum op. Er zit ook nog wat afwisseling in tempo in, op dit tweede deel nog wat meer funky soul zelfs.

Kip Anderson doet nu drie keer mee, waarvan Watch You Work It Out echt goed is. Verder staat er heel veel moois op album. Voorbeelden zijn the Kelly Brothers met Love Grows Stronger, Dee & Don met I Can't Stand It, de heerlijke funk van Lee Webber met Seventh Son en Lucille Mathis met I Don't Want to Go Through Life (Being A Fool). En dan doen ik geen recht aan al die andere goede tot sterke songs, zoals Tiny Watkins met Way 'Cross Town & Marva Whitney met Here I Am. Ook dit Volume 2 is dus de moeite meer dan waard.

Alweer het volume 3 van drie delen The Heart of Southern Soul. Southern Soul uit Nashville, Muscle Shoals & Memphis. Voor dit volume wordt een andere insteek gekozen, het wordt aan een aantal artiesten opgehangen. Allereerst de toch niet onbekende Doris Duke met maar liefst vijf songs, dan Freddie North met vier nummers en twee van Bobby Powell. Dit komt de variatie niet ten goede. Ook is er minder variatie in tempo: er staat bijvoorbeeld geen echte funky soul op, zoals op de andere delen. En tot slot staat er een enkele filler op.

Het goede nieuws is, dat Doris Duke eigenlijk alleen maar goede nummers heeft op deze verzamelaar en dat de opener van Freddie North er ook mag zijn.. Verder staan er nog flink wat sterke tracks op, zoals Jimmy Jules met Ten Carat Fool, Five Degrees Fahrenheit met Big Bad Rain en Jerry Washington met I Won't Leave You Hanging. Een redelijk geslaagde verzamelaar, maar niet zo goed als volume 1 & 2.

Als er bij de categorie Rock / Funk staat en ik vind 'm ook nog eens goed gewaardeerd terug op een andere website, dan zou je verwachten dat ik enthousiast ben over deze plaat met de fraaie titel The Glorieus Dead. Maar het blijkt een gevalletje van 'toch niet helemaal', want er staan simpelweg te weinig echt goede songs op. Sommige nummers - meestal de snellere - boeien zeker wel, maar meestal is het wel aardig of kabbelt het zelfs een beetje voort. Een beetje een tegenvaller dit album.

En ja hoor, ook ik heb deze 2LP gekocht in een kringloopwinkel, toen ik op vakantie was in Drenthe. Tot mijn verbazing staan er maar liefst 7 (!) Prince nummers op. Twee van de grote kleine man zelf en verder van Chaka Khan, twee van Sheila E. en ook songs van The Time & Apollonia 6. Er kon midden jaren '80 toch geen artiest aan Prince tippen?

Verder natuurlijk Madonna's eerste hit, Van Halen, Dan Hartman, Level 42's beste nummer, het mooie I Won't Let The Sun Go Down en Shout To The Top, om er even een paar te noemen. Flink wat van deze nummers had/heb ik op single, 12-inch of album LP. Maar ook leuk om ze zo verzameld te hebben. Ook leuk is dat de singletjes aan de binnenzijde van de gatefold hoes zijn weergegeven, inclusief hitparade notering. Erg leuk dus dit The Hits Album uit 1985.

Na het goede album The Stylings of Silver kwam The Horace Silver Quintet met dit Further Explorations. En ze leggen inderdaad prima uit, dat ze fijne hardbop kunnen maken. Ook deze plaat is gevuld met mooie songs die sterk uitgevoerd worden. Dit onder leiding van pianist Horace Silver, samen met trompettist Art Farmer, op tenor saxofoon Cliff Jordan, bassist Teddy Kotick en Louis Hayes op drums. Alles klinkt en is goed aan deze plaat.