De film The Hunger Games vond ik sterk gemaakt en geacteerd en fraai in beeld gebracht. Alleen gaf het mij een raar dubbel gevoel: want wat werd in beeld gebracht? Je zat namelijk toch ook echt mee te kijken naar die vreselijke Hunger Games. Er gebeuren mooie dingen in de film, maar ook echt vreselijke dingen. En dat hoor je op deze zeer geslaagde soundtrack terug.

Het lijkt mooi te klinken, maar het blijkt een dreigend nummer te zijn, precies dus zoals de film The Hunger Games het bedoeld heeft, Abraham's Daughter van the Arcade Fire. Dat is één van mijn favoriete bands, die ik al vier keer live heb gezien.
Hoop klinkt door in de mooie countrysong Tomorrow Will Be Kinder van The Secret Sisters. Ik heb deze meiden die in 50's kleding /stijl op het podium staan, samen met Ray LaMontagne hier in Utrecht nog zien optreden.
Taylor Swift featuring The Civil Wars brengen ook een song met een country-inslag, rustig en erg mooi: Safe & Sound. You'll Be Allright zingt ze. Toch hoor je ook hier een donker randje: is dat wel zo?

Echt donker is het op The Ruler and the Killer. Sterk nummer, door de drums en de zang. Over die Dark Days gaat ook het fraaie countryliedje van the Punch Brothers, met een prachtige viool (wauw!). De bekendere The Decemberists komen met een aardig nummer wat lekker loopt, wat je in de titel terugziet: One Engine. Toch niet heel bijzonder.

Gelukkig zijn daar The Civil Wars weer, met het fraaie Kingdom Come. Come Away To The Water is een soort gedragen nummer, best aardig gedaan door Maroon 5. Echte goede country keert terug met (let op!) Miranda Lambert featuring Pistol Annies ( ) die de verschrikkelijke Hunger Games terecht koppelen aan the Devil in Run Daddy Run.
En daar zijn ineens The Low Anthem. Hun Lover Is Childlike is een wat complex maar mooi liedje. En het mooie Just A Game van Birdy zit onder de aftiteling van de film.

Een album vol met (vrij / hele) sterke songs, op enkele niet echt bijzonder nummer na, zoals Take the Heartland & Eyes Open. Maar de nummers hierboven beschreven zijn niet alleen goed, maar vormen ook een fraai geheel, een mooie sound(-track) voor the Hunger Games. Eén van de betere albums van 2012.

Soms vind ik de Isley Brothers wat te zoet klinken. Als ze iets niet doen op dit Live It Up, dan is het dat. Dit is een plaat vol met vette gitaarfunk en spannende en/of mooie ballads. Er staan 2 meesterwerken op deze plaat: de titelsong Live It Up (Part I and II) en slotsong Ain't I Been Good To You (Part I and II), wat werkelijk fenomenaal funky gitaarspel laat horen. Alle nummers zijn minimaal erg goed, vermeldenswaard is zeker ook de song Brown Eyed Girl. De instrumentatie is uitmuntend en alles wordt vol overtuiging gebracht door the Isley Brothers. Wat een plaat!

Het allereerste album dus van the J.B.'s, met de logische titel These Are The J.B.'s. Hiervan waren er wereldwijd 2 testpersingen bekend op LP, maar er moeten er nog een paar ergens zijn. De plaat zou ooit in 1971 uitkomen en was dus ook helemaal klaar. Pas nu, mede dankzij inspanningen van een koper op Ebay van één van die testpersingen is de plaat nu in 2 limited editions op vinyl alleen verschenen. Bij de plaat zit een boekje van 12 pagina's met foto's en uitgebreide toelichting. Producer is James Brown, gitarist is opvallend genoeg Bootsy Collins. De band bestond toen in totaal uit 8 leden.

De funkmuziek is werkelijk fenomenaal goed. Uitstekende composities worden werkelijk fantastisch neergezet door de band. Op de titelsong hoor je één van de weinige stukjes tekst, door James Brown: 'These Are the J.B.'s. Bootsy Collins speelt sterk op I'll Ze. ' Slotnummer When You Feel It Grunt If You Can (mooie titel!) is (deels) een medley, maar zo 'eigen' gespeeld, zeker verderop, dat het geweldig klinkt. Oh ja: je swingt werkelijk je stoel uit. Dit is toch wel een hele hele mooie ontdekking en uitgave.

Wat kwam ik nou ineens tegen op CD: uit 2011 The Lost Album van The J.B.'s & Fred Wesley. Ik had op RSD 2014 al These Are the J.B.'S op LP gekocht, net als op RSD 2019 More Mess on My Thing, maar er blijkt dus nog een verloren gegaan album beschikbaar uit hun toptijd: de jaren '70. En goed is het weer, op enkele iets meer 'cheesy' songs na. Er is hiervan een testpersing uit 1973, nog zonder titel. Uit die tijd komt deze veelal instrumentale muziek dus oorspronkelijk. Lekker funky en soms jazzy.

Opener en featuring song Watermelon Man mag er gelijk wezen. Ook erg goed vind ik Seulb, Transmograpfication, Get on the Good Foot (James Brown song), J.B. Shout en Funky & Some. Te cheesy is wat mij betreft deze versie van James Taylor's You've Got a Friend. Op het randje zitten Sweet Loneliness & Alone Again (Naturally). Fred Wesley blaast op dit album meestal de hoogste toon, maar alle J.B.'s spelen weer lekker mee. Alles bij elkaar een fijn album, wat ik niet had willen missen.

Vrij lage score hier, want er staan toch wel een paar lekkere funky soulnummers op dit Dancing Machine. Luister bijvoorbeeld eens naar Whatever You Got I Want, She's a Rhythm Child, natuurlijk Dance Machine, maar zeker ook het sterke slotnummer: The Mirrors of My Mind. En daarnaast zijn zowaar twee van de drie ballads aardig. Qua sound begint dit soms voorzichtig te neigen naar the Jacksons ipv the Jackson 5. Leuke plaat!

En zo is het: funky en swingend.

Michael Jackson en zijn broers live. Dat klinkt natuurlijk wat minder gepolijst als in de studio, dat klinkt een stuk rauwer: dat klinkt fantastisch. Luister eens hard naar Lovely One, Shake Your Body Down, the Motown Medley: wat een power, wat een energie, wat een klasse! En dan hebben we het nog niet gehad over de prachtige stem van Michael Jackson. Begeleid door heerlijke 'toeters' en funky gitaren en bas. Wat wil je nog meer?

Ik heb er maar 3 woorden voor: This Is It!

Net als bij the Beatles & the Stones, om maar even wat bandjes te noemen, werd er een US- en een UK-version uitgebracht van Are You Experienced. En aangezien ze allebei reguliere albums zijn, lijkt het mij logisch dat ze er allebei op staan, temeer daar er opvallende verschillen zijn. Namelijk: een drietal krakers ontbreekt op de UK version: geen Purple Haze, Hey Joe en The Wind Cries Mary, die gelukkig wel op deze US-version staan. Door de verschillen beoordeel ik de US-release met 5,0* en de UK-release met 4,5*. En ze werden toch echt allebei in 1967 uitgebracht, wie zijn wij om te zeggen, dat de ene release de enige echte was? En oh ja: ik vind de hoes ook veel gaver.

Waarom is mijn beoordeling zo hoog? Dit is echt moddervette ruige geweldige door je heen snijdende rock 'n blues met nog wat invloeden, soms klinkt het toch verdraaide funky. Het is een plaat die werkelijk bomvol staat met erg goede tot werkelijk geweldige songs. Het niveau is ongekend. En dan hebben we het nog niet eens over de kwaliteit van de uitvoering gehad. Want mensen, the Jimi Hendrix Experience klinkt waanzinnig op hun eerste album. Werkelijk een subliem debuut!

Het verbaast mij altijd dat dit Axis Bold As Love net zo hoog scoort als Are You Experienced & Electric Ladyland. Dat zijn echt absolute topplaten, met veel ijzersterke songs en solo's. Hier is dat een stuk minder. Eigenlijk staan er vier nummers op van het topniveau van die platen. Dat zijn (natuurlijk) Little Wing, Spanish Castle Magic, Castles Made Of Sand & Bold As Love. Wait Until Tomorrow is ook niet onaardig. Maar de rest ligt toch onder het gebruikelijke niveau van the Jimi Hendrix Experience. Geef mij maar de eerste plaat uit 1967 en die erna uit 1968.

Uiteindelijk is The Big Roar toch één van mijn albums van 2011 geworden. De combinatie van soms geweldige intense Wall of Sounds, geweldige riffs, goed gebruik van de synthesizer, mooie rustige stukken tussendoor die soms voor fraaie contrasten zorgen, de fraaie stem van zangeres Ritzy Bryan en natuurlijk een flink aantal geweldige songs maken van deze debuutplaat een absolute topper. Werkelijk geniaal is Whirring, wat maar door en door gaat, heel sterk zijn opener The Everchanging Spectrum of A Lie, Buoy, het oh zo mooie Llaw=Wall en het ruige Chapter 2. Er staat verder ook werkelijk geen minder nummer op.

Het is een overdonderend album maar met genoeg rustpauzes voor een fraaie overall dynamiek, dus ook binnen de songs. Ook zijn er volop leuke details, zoals sterke intro's, een net andere gitaarriff die tussendoor komt, waardoor de muziek bepaald niet saai te noemen is. Integendeel.

Wat deden de Kinks? Ze pepten hun liedjes die soms wat al te sixties waren flink op met echt hele lekkere rockarrangementen. Gevolg: gierende gitaarsolo's van hoge kwaliteit bij heel wat sterke nummers. Daar is dan ook helemaal niets nep aan.

Ik vind het weer zo'n typische jaren zestig arrogantie: de originele versies zijn veel beter hoor. Hou toch op! Ray Davies had prima door dat die nummers wel wat peper konden gebruiken. Het resultaat is juist heel sterk: een zeer geslaagde poging van een rockconcert door the Kinks. Subtiele goede liedjes met een heerlijk rocksausje. Eén van de beste concerten verkrijgbaar op cd. Laat je vooral niet misleiden door de belachelijk lage score hier: op andere muzieksites scoort dit album veelal erg hoog. En terecht.

En ik heb mijn score juist naar beneden bijgesteld. There She Goes kan ik eigenlijk niet meer horen en dat terwijl veel songs bij de sound van dat nummer aansluiten. Wat ook opvalt is als je dit album in 2012 luistert, dat dit ook toch best gedateerd klinkt. Ik kan mij dus niet vinden in de mening van diegenen die zeggen dat dit aansluit bij nieuwere bands als Fanfarlo & Beachhouse om er eens een paar te noemen.
Het is eigenlijk best aardige popmuziek die vakkundig in elkaar is gezet en neer wordt gezet. Maar meer ook niet. Een klassieker vind ik het al helemaal niet.

Daar zijn de strijkers (gelukkig) weer, net als op hun mooie debuutalbum. Wat een prachtige enigszins dromerige opener is Aviation, sterk gezongen ook. Leuk dat het side project van de heren Alex Turner en Miles Kane een vervolg heeft gekregen. Miracle Aligner daarna is een wat eenvoudiger popliedje, maar toch best mooi, ook door de solo. Op het uitgebreide artwork van de deluxe lp zien we 2 vrienden die veel lol hebben. En dat is ook te horen op deze plaat. Zoals op het mooie nummer met de aparte titel Dracula Teeth.

Dan volgt het nummer met de prettige strandclip Everything You've Come to Expect , waar beide mannen zijn ingegraven tot hun hoofd en geplaagd worden door de golven en een mooie dame. De golven zijn ook op de plaat te horen, zelf vind ik dit een heerlijke song. Bad Habits geeft een net andere sound, van relaxt naar wat steviger, van dromerig naar geheimzinniger: lekker ook voor de afwisseling. Sweet Dreams, TN klinkt me net te gedragen maar moet misschien nog even landen.

Dat hoeft Used to Be My Girl zeker niet, want dat had ook een geweldig goed Arctic Monkeys nummer kunnen zijn. En dat trekken ze in een wat lager tempo en met wat violen door op She Does the Woods, ook al zo'n prachtig nummer. Inmiddels denk ik aan de sound van Favourite Worst Nightmare.
Op Pattern keren we weer terug naar hun debuutplaat en spelen de strijkers en zang weer de absolute hoofdrol op deze fraaie song. Het wordt gevolgd door de mooie afsluiter The Dream Synopsis, met sterke zang en een fijne piano.

En zo is doet Everything You've Come to Expect zijn naam niet helemaal eer aan. Aan de ene kant wel, want er staan een aantal songs op die zo op de debuutplaat hadden gekund, maar ook een aantal die wat steviger zijn en eerder richting the Monkeys gaan. Het levert juist de nodige afwisseling op, waarbij de balans goed in de gaten is gehouden. Everything You've Come to Expect is een erg fijne plaat.

Dat zijn inderdaad twee dingen die spelen bij dit album. Je moet er wat aan wennen. Er staan minder catchy nummers op als we gewend waren van the Magic Numbers. Het is allemaal wat bedaarder, dus ik moest ook even schakelen. En helaas is het soms wat saai: niet alles is even goed. Daarnaast is het ook een cd die je een paar keer moet draaien, dan kan je 'm wat meer waarderen.

Het probleem met de saaie wat mindere nummers is, dat die achter elkaar staan. Daardoor lijkt het hele album wat saai.
De openingssong The Pulse is ouderwets goed. Hurt So Good is een mooi typisch MN nummer. Why Did You Call is niet zo van dat niveau, maar klinkt toch aardig.
De nummers daarna zijn minder. Once I Had is volgens mij deels mislukt. Ze proberen een andere manier van samenzang, maar op Resless River, verderop op dit album, klinkt dat veel beter. A Start With No Ending & Trowing My Heart Away zijn op z'n gunstigst mindere B-kantjes. Saai en simpel.
Restless River is dus wel een mooi en origineel nummer.Only Seventeen klinkt wel aardig, maar Sound of Something is wat meer catchy en een prima song. Bij The Song That No One Knows zijn we weer op het niveau van de openingssong. De laatste 2 nummers zijn ook aardig, I'm Sorry eindigt (na een stilte) met prachtige strijkers.

Op de live versies op de bonus cd hoor je dat the Magic Numbers live beter zijn, dan op de plaat. Ze kiezen gelukkig 4 goede nummers van dit album, die beter uit de verf komen zo.

Kortom, een wisselend oordeel over dit album. Over het geheel haalt het niet het niveau van de voorgangers, maar als je naar de juist nummers luistert is het helemaal niet onaardig. De huidige score van 3,14 is dan ook aan de lage kant.

De titel dekt niet echt de lading. Deze box bevat niet alleen disco, maar ook soul en funk uit de periode van ruwweg 1975-1985. Daardoor hoor je meer klassieke soul & funk nummers, meer pure disco tot elektronische disco uit de jaren '80. De muziek komt van verschillende labels, zoals bijvoorbeeld Salsoul, Motown en P.I.R. Dit alles zorgt voor redelijk wat afwisseling.
Het jammere is alleen dat er teveel obligate overbekende nummers op staan. Dit in tegenstelling tot het betere volume 2: The Magic of Disco, Vol. 2 (2015) Al 'zappend' staat er echter genoeg interessants op. CD 4 is daarbij de minste van de vier. Zo kan je uit deze 80 tracks zeker 2 goede cd's samenstellen, waardoor het al met al toch best aardig is.

De titel dekt bepaald niet de lading. Deze box bevat bepaald niet alleen disco, maar ook soul en funk en dan ook nog eens uit de periode van ruwweg 1975-1985. Daardoor hoor je meer klassieke soul & funk nummers, meer pure disco tot elektronische disco uit de jaren '80. De muziek komt ook van heel verschillende labels, zoals bijvoorbeeld Salsoul, Motown en P.I.R., maar er staat ook een geweldig underground nummer op als There but for the Grace of God van Machine. Natuurlijk vind je wel een paar obligate songs, maar dat valt eigenlijk reuze mee. Misschien ook omdat het volume 2 is? In ieder geval is dit een prima samengestelde verzamelaar, zeker een aanrader.

Ik heb heel wat fraaie verzamelaars vol met re-edits en remixes, vaak nooit eerder uitgegeven. Ze zijn meestal gekoppeld aan één specifieke DJ, zoals Walter Gibbons, Tom Moulton of Larry Levan (die we hier zowaar niet terug vinden). Het leuke aan deze boxset van BBE is dat er veel onbekende mixen opstaan van veel verschillende bekende DJ's. Dit zorgt alleen al voor veel afwisseling. De meeste mixen zijn uitstekend gedaan. Daarnaast horen we natuurlijk veel verschillende artiesten, hoewel ik wel veel Salsoul terug zie in de tracklist. Niet dat hier veel mee mis is overigens. Van de 30 nummers op deze box vind ik er zeker 22 (erg) goed, tot overheerlijk. Genieten dus voor de liefhebber en een absolute aanrader!

En daar is dan de tweede plaat van the Naked and Famous uit Nieuw Zeeland, maar opgenomen in California. Openingsnummer A Stillness is een sterke opener, erg mooi gezongen en met geweldige synthesizers. Single Hearts Like Ours klinkt heel aardig, maar komt niet in de buurt van het fraaie Waltz: een nummer gespeeld als een soort vlotte the XX, met een heerlijke beat.
De titelsong heeft een fijne synthesizerbasis en... stevige gitaren tussendoor: mooi. The Mess is eerst een vrij simpel wel aardig duetje, tot het halverwege lekker losbarst. Hetzelfde ritueel herhaalt zich op Grow Old, waar ook een stemvervormer wordt gebruikt. Het tweede gezongen deel van het nummer is mooi.

Golden Girl is een kort maar mooi nummer. De titel I Kill Giants klinkt veelbelovend, maar het klinkt toch allemaal vrij vlak, niet heel bijzonder. What We Want is heel verrassend, want daar hoor ik toch wat Fleetwood Mac in terug. Maar een prima song, met ook een mooie piano. We Are Leaving heeft een mooi rustig vrij minimalistisch intro, tot het nummer fraai losbarst. Ook hier een opvallend mooie piano en een 'Arcade Fire' -achtige trommel.
To Move With Purpose heeft een triest sfeertje en 'loopt' best aardig, zeker op het einde. Tot slot een popsong met een akoestische gitaar en strijkers: A Small Reunion. Weer een nummer met Arcade Fire invloeden. Des te verder het nummer komt, des te beter het wordt.

Meer dan de helft van het album bestaat uit echt (hele) goede songs. Een paar songs zijn echt geweldig! De rest varieert van leuk tot heel aardig. Er zit behoorlijk veel afwissling in dit album, ook soms binnen de nummers, terwijl er toch steeds een duidelijke sound van de band te herkennen is. Al met al zeer zeker geslaagd te noemen, dit In Rolling Waves.

In eerste instantie beviel deze wat meer afwisselende plaat van the National mij wel. Maar het vreemde is: des te vaker ik 'm luister, des te minder sommige nummers worden. Er zit wat mij betreft een behoorlijk kwaliteitsverschil tussen een paar echt goede nummers en een paar aardige tracks. De helft is goed, de rest minder.

De (echte) goede nummers zijn Karen, Lit Up, Daughters of the Soho Riots, Abel, City Middle & Mr. November. De rest volgt op een behoorlijke afstand, met als grootste mispeer Looking for Astronauts. Dat nummer irriteert behoorlijk: hier gaat the National zowaar door de ondergrens heen.

Tot mijn verrassing vind ik dit één van de beste albums van The National. Het is meer een indiepop dan een indierock plaat, maar wel een hele goede popplaat. Er staan simpelweg veel (hele) mooie liedjes op en de gastvocalen zijn ook echt geslaagd. Daarvan vind ik The Alcott met Taylor Swift en Once Upon A Poolside met Sufjan Stevens het allermooist. Your Mind Is Not Your Friend met Phoebe Bridgers mag er trouwens ook wezen. Verder zijn Eucalyptus, Tropic Morning News, New Order T-Shirt & Grease in Your Hair ook favoriete songs. Dan heb ik al bijna het hele album genoemd en dat zegt eigenlijk genoeg.

Goedemorgen, ik ben onverwacht toch weer terug bij mijn beginscore. Dat ligt allereerst natuurlijk aan de vele prachtige songs op dit High Violet, zoals Anyone's Ghost, het briljante en trieste Afraid of Everyone, de fraaie drums en percussie op Bloodbuzz Ohio & het oh zo mooie Runaway.

Minstens zo belangrijk is dat dit album niet bepaald saai is, een gevaar dat aanwezig is bij de muziek van the National. Er zijn voldoende tempowisselingen in en er zit genoeg variatie tussen rust en 'wat steviger' muziek. Ook de elektrische gitaar speelt zijn rol en de drums zijn ook opvallend goed. Kortom: een fraai en compleet album van the National.

Tot nu toe vond ik vrijwel alles van the National mooi. Uitzondering is Boxer, dat vind ik een bijzonder goede plaat. Sommige nummers op hun albums zijn erg mooi, maar meestal is het wel wat eentonig. En dat laatste is nu het verschil met dit Sleep Well Beast: dit is minder eentonig dan de meeste platen van the National. Synthesizers, gitaren, samples en natuurlijk ook melancholie wisselen elkaar af. Je hoort nog steeds goed de sound van de band, maar op een paar nummers klinken ze echt anders, zoals op het sterke new wave synthesizer nummer Walk It Back en punky Turtleneck. Op andere nummers hoor je andere dingen dan normaal, maar minder prominent.

Naast Walk It Back vind ik Nobody Else Will Be There met mooie piano, het tweede deel van I'll Still Destroy You met fraaie violen, het prachtige Guilty Party, pianosong Carin at the Liquor Store en het lieve Dark Side of the Gym wel erg goed. Prima dat ze wat meer variatie erin hebben gebracht en dat ze desondanks of juist daarom toch weer een goede plaat hebben afgeleverd.

Ik hoorde bij diegene die High Violet een stapje terug vond voor the National. Gelukkig grijpt dit Trouble Will Find Me weer terug op oudere sounds, zoals die op the Boxer. Het album staat vol met prachtige melancholische rock, maar met genoeg versnellingen, wendingen en voldoende pit. Zoals ik aangaf, hoor ik daar soms wat van de rustige oudere U2 in terug. Het niveau van de songs is zeer hoog over het hele album heen. Trouble Will Find Me is echt een prachtplaat geworden.

Het is eigenlijk ondoenlijk om 3 favoriete songs te kiezen. Dat kan je ook zien bij favoriete tracks, waar users nu al alle dertien nummers een vinkje hebben gegeven. Wel kan je naar delen van het album kijken. Zo is er een uitstekend meer uptempo begin van het album met de eerste drie nummers, waarbij het piano-driven Don't Swallow the Cap er het meest uitspringt.
Dan heb je het mooie middenstuk met Sea of Love, Heavenfaced, Graceless. En tot slot een melancholisch hoogtepunt met het oh zo mooie trio I Need My Girl, Humiliation & Pink Rabbits, met een 'eervolle vermelding' voor het drummetje van Humiliation.
Mooi, mooi, mooi...

Er staan veel goede tracks op dit Life After Death. Er staan ook een aantal missers op. Eigenlijk vreemd, want had ze er dan niet op gezet met een speelduur van richting de 2 uur. Hierdoor krijg je toch wat mixed feelings bij deze plaat.

Wat wel goed gedaan is, is dat CD 1 vooral goede nummers bevat en dat de meeste missers op CD 2 staan. Dan heb ik het over nummers als Another, Playa Hater & Nasty Boy. Die staan in groot contrast met de opener van die tweede cd: het geweldige Notorious Thugs. Tussendoor zijn Ten Crack Commandments, Sky's the Limit en vooral de laatste twee Long Kiss Goodnight & You're Nobody de moeite meer dan waard.
Favorieten op de eerste cd zijn: Somebody's Gotta Die, Hypnotize, I Love the Dough & Mo Money Mo Problems. Ook daarop vind je wel wat simpeler track als Fuck You Tonight (met die vreselijke R. Kelly) & I Got A Story To Tell, maar de rest is ook (erg) goed.

De plaat is wel afwisselend, maar vormt toch een mooie eenheid. Dat ligt ook aan de goede productie en de herkenbare flow van the Notorious B.I.G., die natuurlijk prima is, hoewel ik 'm niet zo bijzonder vind als op voorganger Ready to Die. Als je vervolgens dus goed selecteert, dan heb je bij elkaar één volle goede cd. Hadden ze toen volgens mij beter voor kunnen kiezen.

Een mooi overzicht van de hoogtepunten van de O'Jays dit Collectors' Items. Uitgebracht toen ze in de jaren '70 ook flink succes hadden gehad, zeker met fraaie nummers als I Love Music, Back Stabbers, For the Love of Money & Love Train. Ook staan er mooie ballads op waarvan met name het lange Stairway To Heaven mij bevalt. Erg fijn is dat van I Love Music en For the Love of Money de sterke lange versies op dit Greatest Hits album staan. Eén nummer ontbreekt helaas: Put Our Heads Together, want dat komt uit 1983. Deze 2LP is later trouwens ook nog op CD uitgegeven. Aanrader dit album van Philadelphia International Records.

Uitstekend overzicht van de dance muziek die in de jaren 1980-1984 in de Top 40 stond. In die tijd kocht ik veel singletjes en 12-inches en heel wat nummers staan op deze verzamelaar. Ik heb 'm nu ook op 2LP, terwijl ik dacht dat deze 3-delige serie alleen op 2CD was uitgegeven. Vanaf de plaat hoor je een prima helder geluid, dat is ook wel eens anders met verzamelaars uit deze tijd. Ook staan er van zes nummers de extended 12" versions op, dat is helemaal mooi meegenomen.

Favorieten van mij zijn Odyssey, Rockwell, precies deze van Billy Ocean, the Pointer Sisters, het fraaie Groove Me van Fern Kinney (12"), Blondie, the B B & G Band (12"), Weeks & Company (12"), Tom Brown, het sterke Somebody Else's Guy van Jocelyn Brown (12"), Marcia Hines, natuurlijk Super Freak van Rick James (12"), Shannon (12"), Freeez, K.I.D. met het geweldige Don't Stop (12") en tot slot de belangrijke vraag: Do You Wanna Funk? Dat moet toch lukken hiermee.

Hoe kan je hier nou 6 favoriete tracks aan vinken? Bij CD1 was ik al klaar en had ik er al een paar overgeslagen die eigenlijk ook zo'n vinkje verdiende. Een geweldige 2CD is dit, met ook erg goede albumtracks & b-sides. Een werkelijk uitstekend overzicht van de carriere van deze geweldige band. Inmiddels speel ik dit album als ik the Police luister en niet meer de losse albums. Daar staat nog eens een minder nummer op, hier nauwelijks. Echt een aanrader dus.

Als Jack White liefhebber ken ik natuurlijk the Raconteurs ook al lang. Dit Consolers of the Lonely is hun beste plaat, maar het was al even geleden dat ik 'm draaide. Door Salute Your Solution, die ik in een trailer hoorde, pakte ik het album er weer bij. Dat is trouwens een tri-fold 2LP in een echt prachtige hoes. En het geluid van het zware vinyl is indrukwekkend.

Ik ben eigenlijk behoorlijk overdonderd door deze plaat. Wat een klasse muzikanten, wat een klasse muziek. Sterker nog, dit hoort bij de allerbeste Jack White platen. Het album staat echt vol met geweldige rocksongs in allerlei soorten. Bluesrock, countryrock, rustiger songs, hardere tracks en toch met één mooie gezamenlijke sound.

De allerbeste nummers zijn de opener en titelsong, het hardere strakke Salute Your Solution, de prachtige pianosong You Don't Understand Me, het sterke Switch and the Spur, de bluesrock van Many Shades of Black en het geweldige slotnummer Carolina Drama. Wat een plaat!

Je hoopt er zo op, een ouderwets goede Jack White/Raconteurs plaat. Zeker na de prima singles gehoord te hebben. Dan zet je 'm aan en al snel weet je dat het meer dan goed zit. Want wat is dit een fantastisch (blues/classic) rockalbum geworden zeg! Naar mijn idee nu al één van de beste Jack White platen ooit en dat wil toch wat zeggen. Wat spelen the Raconteurs genadeloos goed en overvol met energie. Alsof het jonge jochies zijn, die hun debuutplaat vol knallen. Die dan ook nog eens vol staat met steengoede songs.

Want kies hier maar eens 3 favorieten uit. Ik vind het haast niet te doen. Laat ik de knallende opener Bored and Razed noemen, de nu al klassieker Help Me Stranger, het hele mooie Only Child, het sublieme Don't Bother Me, het prachtige Somedays (I Don't Feel Like Trying) en de songs van de eerder verschenen single/EP Sunday Driver, wat iets beatlesesque heeft & Now That You're Gone. En laat ik niet de supercatchy songs Hey Gyp (Dig the Slowness) en Live A Lie vergeten. En zo heb ik ze toch bijna allemaal genoemd...
Hartelijk dank heren, voor al dit moois! Is dit een klassieker in wording?

Een geweldige band, een prachtzaal en -publiek en vele intense mooie en rauwe songs. Dat is The Raconteurs Live At The Ryman Auditorium. Direct op de plaat gezet, zoals dat gaat in the Vault series van Thrid Man Records, klinkt het alsof je er zelf bij ben. Een intens en werkelijk fenomenaal concert.
De platen zijn dan ook nog eens geperst op 'Rawhide & Tobacco' & 'Gold and Oil' vinyl. Het ziet er ook nog eens fraai uit.

In zijn eigen platenmaatschappij heeft Jack White een concertzaal, waarom ook niet? Daar treden regelmatig artiesten op, waarna het concert regelmatig ook via zijn platenlabel wordt uitgebracht. Dit gaat vaak via the Vault, waar je weer lid van moet zijn om de verschillende bijzondere items te krijgen. Zo ook dit live album. Maar gelukkig is er via internet vervolgens wel weer aan te komen en draait het mooie blauw/zwart gesplitte vinyl hier nu rondjes.

Dit concert is in één keer opgenomen, waardoor het een lekkere rauwe pure sound heeft. Het is net of je er zelf bij bent. En dat is bij deze band natuurlijk helemaal niet verkeerd, want wat kunnen zij spelen zeg. Helemaal los gaan ze op Top Yourself wat echt geweldig is, net als bijvoorbeeld Many Shades of Black en afsluiter Steady as She Goes. Maar de hele setlist is natuurlijk erg fijn: dit is puur genieten.