Ondanks dat "Honkin' on Bobo" uitsluitend covers bevat van bluesklassiekers, weet Aerosmith er haar eigen geluid aan mee te geven. Met andere woorden: ze zetten de klassiekers volledig naar hun eigen hand, en dat is knap. Deze hele plaat straalt die typische Aerosmith sound uit van hun beginperiode. Blues met die kenmerkende vuige en rauwe rand. Natuurlijk zijn de productietechnieken sterk verbeterd sinds toen, maar het is nog steeds onvervalste Aerosmith blues. De gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford werkt als een dolle. De ritmesectie grooved als de neten en Steven Tyler zingt hier op zijn typische briesende, jankende, gillende en krijsende manier door heen. Heerlijk gewoon. De heren hebben het niet beter kunnen verwoorden in het boekje en ik sluit me hier volledig bij aan: "Honkin' on Bobo" is blues done Aerosmith style".

Ronduit matige plaat van Aerosmith. "Just Push Play" overtuigt nergens en haalt ook niet het niveau van wat ik van Aerosmith verwacht. De plaat is overgeproduceerd en probeert te geforceerd hip te klinken. Dat heeft Aerosmith niet nodig. Ik wil gewoon die heerlijke gitaartandem van Joe Perry en Brad Whitford horen, de raspende stem van Steven Tyler en de stuwende ritmesectie van Tom Hamilton en Joey Kramer. Maar ik hoor het allemaal maar bitter weinig terug op "Just Push Play". Jammer, maar helaas.

"Live Bootleg" is precies wat je krijgt op dit album van Aerosmith. Ongepolijste liveopnamen van Aerosmith tijdens hun hoogtijdagen. Rauwe rock met een vleugje blues. Niet alle nummers vind ik even geslaagd, maar de band klinkt gedreven, rauw en vuig. De gespeelde liedjes hebben nog overduidelijk de wortels in de blues, en dat is toch hoe ik Aerosmith het liefste hoor. Dat de heren uitvoerig genoten hebben van de verboden middelen druipt af en toe een beetje door in het spel dat soms best slordig is, maar het spelplezier en de energie vergoeden veel. Rauwe maar lekker klinkende liveplaat van de bad boys uit Boston.

Op "Night in the Ruts" staat niet echt een grote hit, maar dat is geen enkele belemmering, want "Night in the Ruts" is een ouderwets vuig bluesrock album van Aerosmith. De gitaartandem Joe Perry and Brad Whitford laten heerlijke rauwe riffs en licks horen in de beste traditie van Aerosmith. Tom Hamilton legt een lekker groovende basis en Steven Tyler hijgt, krijst, sist en zingt daar in zijn eigen typische stijl overheen. "Reefer Head Woman" is mijn persoonlijke favoriet. Dit nummer klinkt ontzettend bluesy, de slide gitaar is heerlijk smerig en de solo scheurt uit je speakers. Aerosmith op z'n best. Niet alle nummers zijn even sterk, maar muzikaal is het allemaal een dikke voldoende. "Night in the Ruts" is in mijn ogen wat ondergewaardeerd en onterecht vind ik. Gewoon een heerlijk no-nonsense bluesrock album zoals ik dat het liefste hoor van de bad boys uit Boston.

"Nine Lives" vind ik een wisselvallig album van Aerosmith. Het album hinkt op twee gedachten: enerzijds het bedienen van een zo groot mogelijk publiek en anderzijds toch oude tijden doen herleven. Hier slaagt Aerosmith maar gedeeltelijk in. Op "Nine Lives" worden sterke momenten afgewisseld met uiterst zwakke. Ik mis de blues op "Nine Lives". Hiervoor in de plaats zijn er teveel momenten die ik te mainstream of te toegankelijk vind. Niet dat het slecht is, het klinkt namelijk bij tijd en wijle best aanstekelijk. Maar dat is voor mij niet voldoende om "Nine Lives" als geslaagd te beschouwen. Eigenlijk best jammer, want ik heb Aerosmith live gezien tijdens de "Nine Lives" tour en op het podium komen de liedjes van dit album een stuk beter tot hun recht dan in de studio. "Nine Lives" heeft zijn momenten (bijvoorbeeld "The Farm" of "Attitude Adjustment"), maar vind ik over de gehele linie te wisselvallig om te overtuigen.

Met "Permanent Vacation" laat Aerosmith het vuige bluesrockgeluid achter zich en verschuift meer naar een mainstream (hard)rock sound. In mijn ogen niet per definitie slechter. Over het algemeen is het geluid wat voller en dynamischer dan op hun vroegere albums. Op de singles "Rag Doll" en "Dude (Looks Like a Lady)" zijn zelfs blazer te horen. Aerosmith klinkt hierdoor zo best funky. "Permanent Vacation" staat vol catchy liedjes met soms onweerstaanbare refreinen die je niet uit je hoofd krijgt. Niet alle songs zijn even sterk, en alleen "St. John" doet je nog een beetje denken aan de bluesinvloeden van Aerosmith. "Permanent Vacation" is een prima comeback, hoewel ik de met blues doordrenkte Aerosmith van weleer prefereer. Toch is dit een uiterst genietbaar album met een paar zeer sterke singles.

Van Aerosmith 2.0 is "Pump" mijn favoriete album. Van begin tot eind stomende dampende rock met een bluesy groove. Toegegeven de blues is minder prominent aanwezig als in hun begindagen, maar de liedjes op "Pump" zijn toch wel erg lekker hoor. "Love in an Elevator" heb ik altijd al een geweldige song gevonden, maar als ze vooraf worden gegaan door "Young Lust" en "F.I.N.E." dan is het feest compleet. Met "Monkey on My Back" en "Janie's Got a Gun" zijn de eerste vijf liedjes allemaal raak. "My Girl" vind ik persoonlijk iets minder, maar zeker niet slecht. Het afsluitende "What It Takes" is een prachtige rockballad die eigenlijk beter is dan de grote hits van de jaren 90. "Pump" is wat mij betreft, ondanks de gewijzigde muzikale koers na hun comeback, een van de hoogtepunten in het oeuvre van Aerosmith. Lekkere energieke rockplaat, groovende ritmesectie, geweldige gitaartandem en de strot van Tyler die alles bij elkaar houdt. De macho hoes past hier ook nog eens perfect bij. Topplaat!

"Rock in a Hard Place" is niet mijn favoriete album van Aerosmith. Op de een of andere manier doet deze plaat me nauwelijks iets. Komt het onbewust door de afwezigheid van Joe Perry? Misschien wel. Zijn gitaargeluid is toch wel bepalend voor Aerosmith in mijn beleving. Niet dat de gitaren niet lekker scheuren op "Rock in a Hard Place" hoor, maar toch knaagt er iets bij me. Ook mis ik een beetje de vuige blues die altijd onder de rock van Aerosmith sluimert. Dit is uiteraard geen slecht album, maar het is er ook eentje die ik niet meer dan aardig vind.

Op "Rockin' the Joint" grijpt Aerosmith terug naar hun beginperiode. Er worden slechts een aantal recentere nummers gespeeld, maar het overgrote deel zijn het die vuige bluesrock liedjes waar het bij Aerosmith allemaal om draait. De band is goed op dit dreef en het ze hebben er duidelijk lol in. Steven Tyler haalt vocale capriolen uit en bespeelt het publiek met het grootste gemak. Joe Perry scheurt er ook weer lekker op los en de interactie tussen Perry en Tyler is erg onderhoudend. Eigenlijk valt er weinig aan te merken op dit lekkere live album. Je kunt zeggen dat het wellicht te kort is, maar ik vermoed dat er gewoon geknipt is in een live concert en deze selectie is eruit gerold (al weet ik dat niet zeker). Aerosmith rockt weer lekker vuig op "Rockin' the Joint" en laat horen dat de blues (vooral op "Rattlesnake Shake") de basis is voor hun muziek. Volume vol open en genieten maar!

Na het vertrek van Anneke van Giersbergen uit The Gathering levert ze met haar nieuwe band Agua de Annique een mooie sfeervolle plaat af. Ik ben van mening dat Anneke een van de beste zangeressen is van Nederland en dat bewijst ze maar weer eens op Air. Over het soms wat overduidelijke accent in haar Engels stap ik, gezien haar vocale kwaliteiten, vrij makkelijk overheen.

Over het algemeen stralen de nummers op Air min of meer dezelfde sfeer uit, met uitzondering van het tweede nummer "Witnesses". Dit is een wat harder nummer en past mijn inziens wat minder in het geheel, wat het overigens geen slecht nummer maakt. Ook "You Are Nice" heeft een stevige gitaarriff en wijkt daarmee ook wat af van de wat rustigere uitstraling van de andere nummers.

Hoogtepunten zijn voor mij "Day After Yesterday", "Ice Water", "Trail of Grief" (mooie gitaarsolo), en "Come Wonder with Me".

Een ruime voldoende voor Anneke en haar band, vooral door de sfeer. Na deze releases neigt ze naar mijn mening iets meer naar de mainstream popmuziek. Persoonlijk ben ik daar wat minder enthousiast over, maar Air krijgt een verdienstelijke 3,5 sterren.

Dit is een ontzettende lekkere groovende plaat! Een fantastische mix tussen rock, blues en soul. Ontzettend retro en doet je terugverlangen naar de jaren 70. Dat dit tegenwoordig nog gemaakt wordt door een groepje jonge gasten uit het zuiden van de Verenigde Staten mag misschien wel een wonder worden genoemd. Alabama Shakes krijgt het voor elkaar met dit geweldige debuut. Boegbeeld op "Boys & Girls" is zangeres Brittany Howard. Wat en geweldige strot en ongekend hoeveel gevoel en emotie ze in elk nummer legt. Daarnaast hanteert ze zeker niet onverdienstelijk de gitaar. Haar bandmakkers ondersteunen haar met dampende en stampende grooves. Heerlijk hoe die bas en dat orgeltje met elkaar samenwerken. Ja, wat mij betreft is dit echt een van de revelaties van 2012. Ik geniet hier met volle teugen van en kijk uit naar wat nog komen gaat.

"Live it Out" is een radiovriendelijke plaat van Alain Clark. Met name de singles zijn goed gekozen en ze zijn hitgevoelig. Maar de rest van het album is toch wel erg middelmatig hoor. Het klinkt te geforceerd om echt funky en soulvol te klinken. Het ligt er allemaal te dik bovenop. Na een keer luisteren heb ik het wel gehoord. De muziek is te inwisselbaar om interessant te blijven. Leuke singles, maar daar blijft het dan ook bij.

"Jagged Little Pill" was de grote doorbraak voor Alanis Morissette. In een klap werd ze wereldberoemd en deze plaat werd een groot commercieel succes. Vernieuwend zou ik dit niet willen noemen. Mijn inziens was "Jagged Little Pill" zo'n succes, omdat mevrouw Morissette vooral erg boos was. En die woede laat ze heel treffend horen op deze plaat, waar ze al haar frustraties, verdriet en woede over mannen en (stukgelopen) relaties van zich af zingt. Ik vind "Jagged Little Pill" vooral en fijne rockplaat, en nu eens van een vrouw. Morissette brengt haar boodschap overtuigend en het zit muzikaal gewoon goed in elkaar. De kracht van "Jagged Little Pill" is de emotie en het feit dat Alanis Morissette de stem van haar generatie is. Alleen daarom al is het waard "Jagged Little Pill" te vermelden.

"MTV Unplugged" bevat akoestische versies van liedjes van de eerste twee albums van Alanis Morissette aangevuld met o.a. een cover van The Police's "King of Pain". De nummers worden mooi gespeeld en Morissette zicht prima. Door de sobere instrumentatie is de volledige aandacht gericht op haar stem. Toch vind ik dat de uitvoeringen op "MTV Unplugged" wat minder bite hebben in vergelijking met de studioversies. Helaas kan de stem van Morissette dat niet in alle gevallen compenseren. De impact van een nummer als "You Ougtha Know" vind ik in de akoestische uitvoering gewoon een stuk minder. "MTV Unplugged" is een heel aardig album in de MTV Unplugged reeks, maar toch prefereer ik de studioalbums.

Ik ben niet lyrisch over ”So-Called Chaos”. Slecht vind ik hem evenmin. De liedjes liggen prettig in het gehoor, waarbij met name de refreinen erg catchy en aanstekelijk zijn. Desondanks is de variatie in mijn beleving best beperkt. De uptempo liedjes hebben min of meer allemaal dezelfde opbouw: ingetogen begin en een melodieus en stevig refrein. Zoals gezegd, het klinkt aangenaam, maar spannend en echt boeiend vind ik het niet. Ik mis denk ik die bite en het venijn van ”Jagged Little Pill”. Het is allemaal iets te braaf en binnen de lijntjes. Wat overblijft is een aardig album, maar met een beperkte houdbaarheid.

Op ”Supposed Former Infatuation Junkie” kiest Alanis Morissette voor een andere aanpak in vergelijking met haar doorbraakalbum ”Jagged Little Pill”. Eigenlijk zijn beide album niet echt met elkaar vergelijkbaar. Op ”Jagged Little Pill” was mevrouw Morissette voornamelijk boos, en ze liet dat merken in stevige recht-toe-recht-aan rocksongs vol emotie. Op ”Supposed Former Infatuation Junkie” heeft Alanis nog steeds van alles te vertellen over wat haar dwars zit, maar de vorm is anders. De muziek is gelaagder, bombastischer en experimenteler. Dit levert een aantal zeer goede en intrigerende liedjes op. Alleen staan er op ”Supposed Former Infatuation Junkie” ook mindere liedjes, althans in mijn beleving. Vooral het middenstuk kan me niet echt bekoren. Morissette kiest mijn inziens iets te vaak vorm over inhoud. Het spontane karakter van ”Jagged Little Pill” hoor ik hier niet echt terug. Die charme mis ik een beetje. Daarnaast denk ik dat een wat kritischer selectie van liedjes tot een bondiger en meer gebalanceerde tracklist had geleid. ”Supposed Former Infatuation Junkie” is een genietbaar album, zeker een voldoende, maar vind ik uiteindelijk toch iets minder houdbaar dan ”Jagged Little Pill”.

De uit Texas afkomstige bluesgitarist en zanger Albert Collins heeft wellicht de meest coole bijnamen uit de bluesscene. Hij mag zich onder andere "The Iceman" en "The Master of the Telecaster" noemen. Deze aanduidingen hebben direct betrekking op zijn stijl van gitaarspelen, want die mag je met recht uniek noemen.

Albert Collins stemde zijn gitaar op een andere manier dan de gebruikelijke. Normaliter wordt een gitaar als volgt gestemd (van de dunste naar de dikste snaar): E B G D A E. Albert Collins stemde zijn gitaar in de open F mineur (F C Ab F C F) of in D mineur (D A F D A D). Hiermee ontstond een specifiek gitaargeluid dat ook wel aangemerkt wordt als "Icy", vandaar de bijnaam "The Iceman". Gezien zijn voorliefde voor de Fender Telecaster kun je de verklaring voor zijn andere bijnaam zelf wel invullen.

Op "Cold Snap" uit 1986 vervagen de grenzen tussen blues, rock & roll, funk en jazz. Sterker nog op dit album maakt Albert Collins deze grenzen zelfs irrelevant. Het instrumentarium is uitgebreid; van gitaar (zowel lead als rhythm) tot bas, drums, percussie, toetsen en blazers. Juist hierdoor is "Cold Snap" mijn favoriete Albert Collins album.

Albert Collins verhaalt in zijn nummers met name over de relatie tussen man en vrouw. Dit kun je opvatten als cliché (en dat is het misschien ook wel), maar hij weet het op een inventieve en frisse manier te brengen. In het nummer "Too Many Dirty Dishes" beschuldigt hij zijn vrouw/vriendin vreemd te gaan, omdat er teveel vuile vaat in de gootsteen staat. Hoe verklaar je dat anders dan door te concluderen dat er een andere man over de vloer is geweest? Toch?

In "I Ain't Drunk" simuleert Albert Collins een echtelijke ruzie over of hij wel of niet dronken is. De zinsnede I ain't drunk, I'm just drinking is een typisch voorbeeld van hoe Albert Collins op een simpele doch treffende wijze typische alledaagse beslommeringen in een relatie beschrijft.

Prijsnummer op het album is "Lights Are On But Nobody's Home". Ik reken dit nummer zelfs tot één van mijn favoriete blues songs. Het is een slow blues van het allerhoogste niveau en de intro en het gitaarspel zijn simpelweg fenomenaal. Met zijn scherpe puntige gitaar licks brengt hij een klaagzang over hoe hij nooit iets goeds kan doen binnen een relatie.

Playin' with my mind babe
Always accusin' me of doin' wrong
I say you're playin' with my mind, woman
You're always accusin' me of doin' wrong
I can see your lights on baby
But I can't see, I can't see nobody home

Net als vele grote bluesartiesten is ook Albert Collins ons veel te vroeg ontvallen. Hij overleed in november 1993 aan de gevolgen van longkanker. Albert Collins werd 61. Hij zal niet alleen herinnerd worden aan de kwaliteit en kwantiteit van zijn albums, maar ook aan zijn energieke en humoristische live optredens. Hij stond erom bekend om regelmatig met zijn gitaar het publiek in te stappen en te midden van de mensenmassa gewoon door te spelen. Een prachtige anekdote doet uit de doeken hoe Albert Collins tegen het einde van een optreden in Chicago al spelend de club verliet met zijn gitaar aan een extra lange kabel en buiten bij de halte op de bus stapte. Met dat beeld in mijn gedachten zet ik "Cold Snap" nogmaals op en geniet ik van de unieke en gevarieerde muzikale tapijtjes van Albert Collins.

The Master of the Telecaster, oftewel Albert Collins, heeft een uniek gitaargeluid dat ook op "Ice Pickin'" weer prominent aanwezig is. Zijn felle puntige manier van gitaarspelen in combinatie met die typische Fender Telecaster sound is zo herkenbaar en tekent de blues van Collins. Nou ja blues? Eigenlijk is de muziek van Collins een mooie mix tussen blues en funk. Luister maar eens naar de gitaarpartijen. Het lead gitaarspel van Collins is onmiskenbaar blues, maar de onderliggende rhythm partijen funkt als de neten. "Ice Pickin'" is een mooie afwisseling tussen normale (vocale) nummers en een serie instrumentale nummers. Vooral in die laatste etaleert Collins zijn unieke gitaarspel. "Conversation with Collins" is het absolute hoogtepunt waarop Albert Collins een echtelijke ruzie perfect weet te simuleren met zijn gitaarspel. "Ice Pickin'" is een heerlijke plaat met een lekkere swing.

Ook live laat Albert Collins horen dat hij zijn bijnaam, The Master of the Telecaster, volledig waarmaakt. "Live '92/'93" is zoals de titel al doet vermoeden een collectie live opnamen ui 1992 en 1993. Albert Collins en zijn begeleidingsband, The Icebreakers, brengen een set vol blues, soul en funk. Albert Collins zorgt met zijn karakteristieke tonen uit zijn Fender Telecaster voor de blues. Collins speelt fel, puntig, kort en venijnig. De begeleidingsband zorgt voor een soulvolle en funky gloed door het gebruik van blazers en toetsen. Ook de tweede gitarist doet het totaalgeluid goed. Hierdoor kan Collins zich volledig richten op zijn bluesy licks en solo's. Hoogtepunten zijn de prachtige slowblues en klassieker "Lights Are on but Nobody's Home" en het funky "My Woman Has a Black Cat Bone". Op "Live '92/'93" laat Albert Collins horen dat hij in de zijn nadagen van zijn carrière nog steeds de enige echte Master of the Telecaster is.

Drie bluesgitaarslingers bundelen de krachten op ”Showdown!”. Albert Collins, Robert Cray en Johnny Copeland laten een stuwende set bluesliedjes horen. Uptempo shuffles met af en toe een rustpuntje. Het verschil in gitaarspel tussen Collins Cray en Copeland is duidelijk te horen, maar toch past het allemaal prima bij elkaar. De ritmesectie houdt alles bovendien bijzonder lekker bij elkaar. Het bluesgeluid is alles wat je van de blues verwacht, dus reken niet op vernieuwing, alle bekende licks en riffs komen voorbij. Maar wat wordt het smaakvol uitgevoerd. Persoonlijke hoogtepunten zijn ”T-Bone Shuffle”, ”Bring You Fine Self Home” en ”Black Cat Bone”. ”Showdown!” grijpt terug naar de vroege elektrische blues en klinkt heerlijk, zeker omdat in de jaren 80 de blues toch een beetje een knauw heeft gekregen in vergelijking met de 60s en 70s. Kortom: heerlijk album.

"Feel So Good" van Albert Cummings is een liveplaat van een van de vele bluesrock artiesten die Amerika rijk is. Albert Cummings heeft niet echt een onderscheidende factor, maar de man kan behoorlijk smaakvol gitaarspelen. Zijn uptempo nummers zijn meer een soort van party- of shuffle blues en neigen soms naar rock (typerend is de afsluitende Led Zeppelin cover "Rock & Roll"). Maar in de slowblues laat Cummings horen dat hij zeer behendig is op de gitaar. Door het enthousiaste publiek dat Cummings ook goed betrekt bij zijn optreden krijgt deze plaat een sympathiek karakter. "Feel So Good" is geen hoogvlieger maar een meer dan degelijke en genietbare plaat.

Deze plaat is een ware mijlpaal in de bluesgeschiedenis. "Born Under a Bad Sign" is wat mij betreft de beste plaat van een van de drie Kings of the Blues, Albert King. Als je het wel beschouwd is Albert King een opvallende verschijning: strak in driedelig kostuum, pijprokend en een Gibson flying V gitaar om zijn nek. Een echte bluesheld als het aan mij ligt. Zijn stem is warm en diep, en zijn gitaarspel is herkenbaar uit duizenden. Scherp, venijnig, puntig en to the point. Er zijn maar weinig bluesgitaristen die de kunst van het weglaten zo goed beheersen als Albert King. Met uitsluitend strikt noodzakelijke licks en solo's is Albert King in staat om zijn punt te maken. Louter sterke songs op dit album. Albumopener en titelsong is een klassieker en gecovered door elke artiest die pretendeert de blues een warm hart toe te dragen. Het origineel wordt mijn inziens zelden overtroffen. Dat gevoel overheerst bij deze plaat; velen hebben geprobeerd de blues te preken, maar slechts een selecte groep is daarin echt geslaagd. Albert King is daar een van! Deze plaat ademt blues van begin tot eind.

"I'll Play the Blues for You" is een van de mooiste platen uit mijn platencollectie. Ik vind deze persoonlijk nog beter dan de Albert King standaard "Born Under a Bad Sign". Het openingsnummer en titelnummer is een van mijn favoriete bluesliedjes. Het gitaarspel van King is prachtig, maar toch ook waardering voor de rhythm gitarist. Onder het mooie lead spel van King hoor ik prachtige melodieuze ritmepartijen. Samen met de blazers, het funky basspel zorgt dit voor een vol, dynamische en behoorlijk swingend geheel. Dat swingende komt ook op de manier waarop Albert King zingt. Hij kiest voor harmonieuze zanglijnen die het geheel een extra groove meegeeft. Dit is echte blues, maar wel met een twist. Soul en funk spelen net zo'n grote rol. "I'll Play the Blues for You" is wat mij betreft een bluesklassieker van een van de meest eigenzinnige figuren uit de bluesgeschiedenis.

Twee bluesgiganten, Albert King en Stevie Ray Vaughan, bundelen de krachten op "In Session". Het album is vernoemd naar een gelijknamig televisieprogramma, waar twee muzikanten samen een aantal nummers live ten gehore brachten. Leuke anekdote is het feit dat Albert King in eerste instantie helemaal niet wilde opdraven, omdat hij niet wist wie Stevie Ray Vaughan was. Achteraf bleek hij dat donders goed te weten, maar King kende Vaughan alleen onder de naam Little Stevie. King vertelt deze anekdote overigens ook zelf op "In Session". Dat is tevens een van de leuke aspecten aan deze plaat, de interactie, de korte gesprekjes tussen Stevie Ray Vaughan en Albert King zijn op de plaat gelaten en dat zorgt voor iets extra's. Muzikaal gezien is dit natuurlijk de eredivisie van de blues. Twee grote gitaristen smelten hun kenmerkende tonen samen tot een mooie blues smeltkroes. De warme tonen uit de Fender stratocaster van Vaughan en de felle puntige tonen uit de Gibson Flying V van King zorgen voor een mooie mix, die bijzonder mooi op elkaar aansluit. Een van mijn favoriete bluesnummers komt voorbij, en ook deze uitvoering van "They Call It Stormy Monday" is weer om van te smullen. Een ander absoluut hoogtepunt is "Blues at Sunrise", waarbij King Vaughan uitdaagt om de Jimi Hendrix licks te spelen. Ook is het ontwapenend te horen hoe verlegen Vaughan eigenlijk is om samen met een van zijn grote helden te spelen. "In Session" is een mooie en spontane samenwerking waarbij de grenzen tussen twee generaties enerzijds, en tussen blanke en zwarte blues anderzijds vervagen.

Gitarist Alex Schultz levert met ”Think About It” een bluesalbum af vol met invloeden uit de jazz. Maar door het gebruik van een blazerssectie krijgen een aantal liedjes ook de nodige funk en soul mee. Schultz maakt op ”Think About It’ gebruik van meerder zangers. Alle drie, namelijk Finis Tasby, Lynwood Slim en Tad Robinson, staan ze hun mannetje. Daarnaast bevat het album ook nog een drietal heerlijke instrumentale tracks. Schultz heeft zijn favoriete muzikanten geselecteerd en de vakkundigheid, beleving, passie en spelplezier spatten er vanaf. Of het nu swingende blues is, jazzy blues of slowblues, Schultz beheerst het allemaal en zijn gitaartonen zijn heerlijk warm. ”Think About It” vind ik een prachtig blues album, niet heel standaard, maar ook niet perse vernieuwend. Alex Schultz is geen grote bekende, maar hij is een vakman en een liefhebber, en dat druipt er op ”Think About It” vanaf.

Grunge, het meest ongedefinieerde genre binnen de muziek, maar toch weet bijna iedereen waarover men het heeft wanneer de term Grunge valt. Alice in Chains is een van die bands die onlosmakelijk is verbonden aan het genre, en "Dirt" is een absolute klassieker binnen deze stroming. "Dirt" is een meeslepende en intense plaat. Hoofdthema op deze plaat is drugs en de daarbij behorende verslaving. Bij het luisteren van deze plaat bekruipt me soms zelfs het angstige gevoel hoe een dergelijke verslaving moet zijn. Ik wil drugs absoluut niet verheerlijken, maar in het geval van Alice in Chains levert het een fantastische meeslepende, angstaanjagende, emotionele en intense luisterervaring op. Je hoort en je voelt de pijn, wanhoop, angst, isolement en dreiging uit de stem van zanger Layne Staley. Hij zuigt je zijn hoofd binnen en laat je kennismaken met de diepste donkerste krochten van zijn ziel. Aangevuld met de gejaagde, donkere, sobere en soms zelfs depressieve gitaarriffs van gitarist/zanger Jerry Cantrell maakt dit het plaatje compleet. "Dirt" is een van de meest expressieve en sprekende platen die ik ken en is in staat het verhaal van de muziek te visualiseren als je ernaar luistert. Pijnlijk en mooi tegelijk.

De stem van Alison Krauss is werkelijk hemels, zo ook op "Paper Airplane" van Krauss en haar Union Station. De muziek is doordrenkt van de roots en country invloeden en de stem van Alison Krauss laveert daar prachtig overheen. Niet alleen de klank van haar stem is adembenemend, maar ik geniet ook van de mooie melodieën die uit haar zanglijnen komen. Alsof je meedeint op de golven van haar stembanden. De liedjes waarop Krauss de vocalen op zich neemt zijn met name ingetogen van karakter. Maar nergens vind ik dat storend, want Krauss overtuigt zo sterk dat ik intens van die liedjes geniet. Toch staan er op "Paper Airplane" ook wat snellere en meer uptempo nummers. Deze nummers bevatten meer de klassieke country sound en de vocalen worden op die nummers vertolkt door Union Station zanger en gitarist Dan Tyminski. Als ik zijn stem hoor krijg ik gelijk een glimlach op mijn gezicht en denk ik terug aan de fantastische film "O Brother Where Art Thou?" waarin de vocalen van Tyminski al een prominente rol vertolkt. Door de afwisseling in de vocalen tussen Krauss en Tyminski ontstaat er een mooie balans tussen de rustige meer roots georiënteerde songs en de wat snellere meer country georiënteerde songs. Overigens is de samenzang op "Paper Airplane" ook hemels mooi. Ik zal direct eerlijk toegeven dat ik de rest van het oeuvre van Alison Krauss & Union Station onvoldoende ken om te beoordelen of "Paper Airplane" beter of slechter is dan voorgaand werk. Ik ken Alison Krauss met name van haar samenwerking met Robert Plant, en in die combinatie heeft ze mijn hart veroverd. Maar als ik "Paper Airplane" op zichzelf moet beoordelen stel ik vast dat ik dit een heerlijke, voornamelijk ingetogen, maar prachtig gezongen en gespeelde rootsplaat vind. Hier krijg ik geen genoeg van. Klasseplaat!

De muziek van Alphabeat heeft weinig om het lijf. Het is dertien in een dozijn popmuziek dat het ene oor in en het andere oor uit gaat. Indruk maakt dit dan op mij ook nauwelijks. Toegegeven, het klinkt zomers, vrolijk en opgewekt, maar verder voel ik hier helemaal niets bij. Echte bagger vind ik dit ook niet, ik heb wel eens slechter gehoord. Want op een zomerse dag kan ik van liedjes als ”Fascinaton” en ”10.000 Nights” best vrolijk worden. Voor de rest vergeet ik dit het liefst zo snel mogelijk.

”Territory” is een vrij ingetogen en over het algemeen akoestisch gedreven bluesalbum. Naast blues zijn er invloeden uit de country, americana, een vleugje tex-mex en zelfs even reggae te horen. Best gevarieerd dus. Het ingetogen karakter en de akoestische insteek is ook direct een beetje het makke van dit album. Er is niets mis met akoestische blues, maar Alvin Youngblood Hart blijft op ”Territory” wel heel erg binnen de lijntjes kleuren. Dit geldt zowel op instrumentaal, vocaal als tekstueel vlak. Soms dreigt er het gevaar van voortkabbelen. Aan de andere kant zijn de liedjes bijzonder smaakvol uitgevoerd, waardoor ”Territory” uiteindelijk een bijzonder genietbaar album is.

Ik weet niet zo goed of dit nu een EP is? Voor een volwaardig album is hij wat aan de korte kant. Wat de kwaliteit van de liedjes betreft vind ik het niet onder doen voor een regulier album van Amos Lee. Deze zes liedjes zijn weer van serene schoonheid. Het openingsnummer ”The Darkness” klinkt dreigend en past wat dat betreft precies bij de titel. ”Simple Things” vind ik het mooiste nummer. Prachtige meeslepende stem, mooie dromerige melodieën en traditionele rootsy instrumentatie. Diezelfde ingrediënten komen terug op de overige liedjes, waarbij ”Say Goodbye” nog het meest luchtige overkomt, ondanks dat de titel anders suggereert. Tussendoortje of niet, kwalitatief is ”As the Crow Flies” weer dik in orde.