"Mission Bell" is mijn kennismaking met Amos Lee. En wat voor een. Dit is een heerlijk album zeg! "Mission Bell" is een vrij ingetogen plaat dat stoelt op een singer/songwriter concept, maar de muziek is doordrenkt met invloeden uit de roots en country. Dit levert een mooie, intense, maar toch vooral prettig klinkende liedjes op. De stem van Amos Lee vind ik heel warm en melodieus. De instrumentatie klinkt authentiek waarbij ik naast de (veelal akoestische) gitaar ook de pedal steel en de viool voor erg mooie klankaccenten vind zorgen. Liedjes als "Windows are Rolled Down", "Violin", "Jesus", "Learned a Lot" en "Behind Me Now" vind ik prachtig. "Mission Bell" is een heerlijk album om op te relaxen, om weg te dromen en om tot rust te komen. Ingetogen schoonheid.

Amos Lee’s voorgaande album ”Mission Bell” vind ik overweldigend mooi. Op ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song” zet Amos Lee die lijn voort. En persoonlijk ben ik daar erg blij mee, want ik geniet intens van de mooie country en roots liedjes van Amos Lee. Hij zingt prachtig (dat begint al direct met de opener ”Johnson Blvd”), de melodieën zijn dromerig en meeslepend en de instrumentatie is authentiek. Vooral de mooie lapsteel die prachtig door de liedjes heen laveert is betoverend. In tegenstelling tot ”Mission Bell” gaat het tempo op een aantal nummers wat meer omhoog en is het geluid op die liedjes ook wat voller. Goede voorbeelden hiervan zijn ”Stranger”, ”Tricksters, Hucksters and Scamps”, Dit zorgt voor een goede variatie op ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song”. Uiteindelijk zijn de ingetogen liedjes waar ik me het meest tot voel aangetrokken. Zulke mooie klanken in combinatie met Amos Lee’s mooie stem en prachtige teksten zorgen er met grote regelmaat voor dat ik me laat meevoeren in de rustgevende visuele wereld van zijn muziek. Ook de samenzang en koortjes zijn zo mooi. Na ”Mission Bell” had ik op een dergelijk album als ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song” gehoopt. Die verwachting is dan ook volledig ingelost. Dit zo’n album dat in zijn totaliteit klopt: een prachtige titel, een mooie hoes en natuurlijk hemels mooie muziek.

”This Is the Life” vind ik een warm singer/songwriter album. Amy MacDonald heeft een karakteristieke stem die ook nog eens erg goed klinkt. Daarnaast komt ze erg charmant en sympathiek over. Dit zegt uiteraard niets over de muziek, maar beïnvloedt wel mijn luisterervaring. Al snel is me duidelijk dat ze die charmes niet nodig heeft om me te overtuigen. De liedjes op ”This Is the Life” spreken voor zich. Ze liggen prettig in het gehoor, de arrangementen zijn mooi en treffend eenvoudig, en de teksten zijn begrijpelijk en herkenbaar. De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat alles wel redelijk braaf is en weinig elementen van echte spanning bevat. Na verloop van is de urgentie van ”This Is the Life” voor mij wel verdwenen. Dit laat onverlet dat het een prima album is, dat ik zo nu en dan nog eens opzet.

Mooie soul en jazz gedreven plaat. Ik ben vooral onder de indruk van de instrumentatie. Wat een klasse muzikanten. Winehouse heeft een prima stem, maar zo uniek of bijzonder vind ik het ook weer niet. Het is meer dat ze met haar stem een bepaalde feel en sfeer meegeeft. De eerste twee nummers zijn voor mij direct de hoogtepunten. Sterk begin van een prima retroplaat met hedendaagse invloeden. De sound is lekker vol en vet. Jammer dat Winehouse niet de kans heeft gekregen om haar talent verder te benutten. Aan de andere kant heeft Winehouse weer eens bewezen dat persoonlijke ellende lijdt tot pijnlijk mooie muziek.

Dit is een fijne plaat zeg. Ik vind "Frank" zelfs beter dan commerciële (maar ook artistieke) klapper "Back to Black". Op "Frank" klinkt Amy Winehouse nog jazzier dan op de opvolger en dat bevalt me erg goed. Dit is echt nachtclubmuziek! De stem van Winehouse laveert prachtig tussen de bezwerende ritmes door. Bijna hypnotiserend. In deze jazzy setting komt Amy WInehouse haar stem het beste tot haar recht. Ik weet dat ze vaak in het soul hoekje gedreven wordt, maar voor mij is Amy Winehouse een jazz-zangeres pur sang. En van haar twee uitgebrachte platen, komt dit op "Frank" het beste tot uiting. Heerlijke plaat om op te relaxen, weg te dromen, niet alleen vanwege de zang, maar ook vanwege de recht in je gezicht teksten, de eerlijkheid, en de prachtige muzikale begeleiding. Voor mij is "Frank" de erfenis die Amy Winehouse collectief aan ons heeft nagelaten.

Normaalgesproken hou ik helemaal niet van die gladde popzangeressen met hun overgeproduceerde commerciële liedjes. "Not That Kind" van Anastacia is de uitzondering op die regel. Niet dat ik dit nu gelijk geweldig vind, maar ik irriteer me er ook niet aan. Sterker nog, sommige liedjes zijn behoorlijk genietbaar. Vooral in de uptempo songs veer ik een beetje op. Met name ook, omdat die liedjes een flinke portie soul en funk te bieden hebben. Maar uiteindelijk is de stem van Anastacia die me over de streep trekt. Ze heeft een volkomen eigen klank dat je geweldig of verschrikkelijk vindt. Ik vind haar stem in ieder geval heel mooi en het palet aan liedjes op "Not That Kind" bieden een vehikel voor haar vocale kwaliteiten. Overigens heeft Anastacia me na "Not That Kind" niet meer weten te overtuigen. Toen zijn haar liedjes ten prooi gevallen aan de scoringsdrift van de hitproducers. Noem het guilty pleasure, maar de stem van Anastacia op "Not That Kind" is voor mij de doorslaggevende factor om tot een voldoende te komen.

Anne Soldaat levert met het gelijknamige album wederom een frisse gitaarpopplaat af. Al vanaf de eerste riff in de albumopener "Maybe" ben ik verkocht. Anne Soldaat's gitaarspel is ogenschijnlijk niet heel complex, maar de sfeer en het gevoel dat hij er mee bewerkstelligt zegt alles over de kwaliteit van de beste man. Het nummer "Ding Ding Sun" is een pijnlijke misser, maar ik vergeef het hem, want de rest van het album is van ongekende klasse. Net als op zijn vorige soloplaat, maar ook op de plaat onder de titel "Do-the-Undo" hoor ik weer verfijnde popliedjes, zijn karakteristieke stem en natuurlijk die onweerstaanbare gitaargeluiden. Op "Mai Thai" laat Anne Soldaat zijn gitaar even flink grommen en dat levert dan ook een wat donkere song op, maar evenwel weer fantastisch. Soldaat is geen gitarist die eindeloos soleert, maar hij speelt volledig in dienst van het liedje. Als je al een solo hoort is deze kort, krachtig en to the point. Functioneel is het goede woord. Deze plaat gaat lekker tussen je oren zitten en is behoorlijk verslavend. Deze plaat is wederom een bevestiging van het talent van Anne Soldaat. Niet alleen als beste gitarist van Nederland, maar ook van zijn capaciteiten als liedjesschrijver. Internationale klasse!

De feiten: Anne Soldaat is een fantastische liedjesschrijver. Anne Soldaat is een fantastische componist en Anne Soldaat is een fantastische gitarist. Alles komt samen op "In Another Life", zijn eerste plaat onder zijn eigen naam. Soldaat gaat al de popgeschiedenisboeken in als partner in crime van Daryll-Ann en hij maakte ook al eens een plaat onder de noemer Do-The-Undo. De eerste vijf nummers van "In Another Life" klinken vooral dromerig. Heerlijk om jezelf in te verliezen. Echte luisterliedjes. Dan gaat het tempo wat omhoog en klinken de liedjes wat gewaagder. Er is dan ook meer ruimte voor het gitaarspel van Soldaat. Aan het einde van de plaat komen de luisterliedjes weer terug met "Pillow Talk" als een van de hoogtepunten. Anne Soldaat levert met "In Another Life" een mooie gedoseerde plaat af die al zijn talenten etaleert.

"In Your Room" heb ik blind gekocht naar aanleiding van de fantastische plaat "Air" van Agua de Annique, de band van Anneke van Giersbergen na haar vertrek uit The Gathering. En eigenlijk vind ik "In Your Room" een behoorlijke teleurstelling. Dit heeft ongetwijfeld met verwachtingen te maken. Deze verwachtingen had ik gebaseerd op het geluid van The Gathering en Agua de Annique. Dat geluid heeft Anneke helemaal losgelaten op "In Your Room". Ik prijs haar streven naar verandering, maar deze verandering is niet mijn smaak. De stem van Anneke is nog steeds geweldig, maar de liedjes zijn dat niet. Het klinkt mij allemaal te poppy, luchtig en over de top vrolijk. Er staan wel een paar mooie liedjes op deze plaat. Dit zijn met name de nummers die tot het minimale zijn gestript ("Wonder" en "Home Again") en waar de stem van Anneke de hoofdrol opeist. Maar deze momenten zijn te schaars om de rest van de plaat te redden.

De sober setting op "Pure Air" zorgt ervoor dat de fantastische stem van Anneke van Giersbergen nog beter in de spotlight komt te staan. Ze is wat mij betreft al jarenlang een van de beste zangeressen van Nederland. Het album is gebaseerd op haar eerste album als Agua de Annique. "Pure Air" bevat uitgeklede voornamelijk akoestische liedjes van die plaat ("Air"), aangevuld met enkele covers. Daarnaast wordt Anneke bijgestaan door een keur aan gastartiesten. "Pure Air" is lekker om naar te luisteren, al vind ik wel dat de spanning en de af en toe dreigende sfeer van "Air" niet altijd wordt geëvenaard. Dat is het nadeel van de akoestische instrumentatie zal ik maar zeggen. Maar als je Anneke van Giersbergen op haar mooist wil horen zingen, en dat wil ik best regelmatig, dan is "Pure Air" een schot in de roos.

Anouk weet me met haar studioplaten eigenlijk nauwelijks te raken, met uitzondering van haar derde album "Graduated Fool". Desondanks is dit een prima live registratie van één van haar concerten in Ahoy, Rotterdam. De setlist is gevarieerd en ballads en rockers wisselen elkaar af, al moet ik wel zeggen dat mijn aandacht bij de meeste ballads neigt te verslappen. Ze wordt begeleid door uitstekende muzikanten (die ze later overigens wel "ontslaat") en de interactie met haar band is mooi te horen op de dertien minuten durende versie van "Home is in my Head", waar de bandleden alles uit de kast halen. Kortom: zeer genietbare liveplaat van Anouk, waarmee ze voor mij nogmaals bevestigd dat ze op het podium thuis hoort en niet uitsluitend in de studio.

Op "For Bitter or Worse" kiest Anouk voor een ander geluid. Ze verruilt haar gebruikelijke rockgeluid voor een meer soul georiënteerde sound. En dat bevalt me eigenlijk wel. Anouk haar laatste albums werden wel heel voorspelbaar, en daarnaast heb ik altijd gevonden dat haar stem beter tot haar recht komt in de soul, blues of jazz. Daarnaast kan ik ook aan de instrumentatie horen dat het geluid meer naar soul schuift, dus minder gitaar en meer toetsen en blazers. "For Bitter or Worse" is Anouk haar break-up plaat. Ze schrijft en zingt alles van zich af na het stuklopen van haar relatie. Tekstueel is het geen hoogstandje, maar het is zeker niet slecht. Maar eigenlijk vind ik gewoon dat ze prachtig zingt en er veel emotie in legt. De hoes is nogal controversieel, maar daar hou ik wel van. Een beetje gewaagd, maar dat past wel bij Anouk. Ik vind "For Bitter or Worse" een welkome afwisseling in vergelijking met de rest van oeuvre en zeker de beste Anouk plaat in jaren.

Op "Graduated Fool" horen we de echte Anouk. De rock chick die ze diep van binnen is. Deze plaat doet geen enkele commerciële concessie en is daarmee direct haar minst toegankelijke. Op deze plaat staat niet echt een grote hit. Maar juist dat gegeven levert een goede plaat op. Anouk haar stem komt in deze setting het beste tot haar recht; ze schreeuwt, gromt, huilt en bezweert. De muziek is hard en de gitaren zijn over het algemeen zwaar en melodieus. Zelfs de ballads klinken niet zo zoet en sappig zoals we op latere platen zullen terughoren. Hoogtepunten zijn de opener "Too Long", het zware en logge, maar zo intense "Who Cares", het funky "Searching" en de rocker "I Live for You". Anouk heeft op "Graduated Fool" lak aan alles en dat levert mijn inziens verreweg haar beste album op.

Ik heb een soort haat-liefde verhouding met Anouk. De ene keer vind ik haar platen zeer acceptabel, de andere keer helemaal niks en heel soms geweldig. Vooral "Graduated Fool" vind ik een geweldige plaat. Op die plaat staat feitelijk geen enkele hit en Anouk doet haar eigen ding, doet geen concessies en heeft lak aan wat de massa wil horen op de radio. Op "Hotel New York" lijkt het alsof ze het tegengestelde wil doen. Er staan feitelijk alleen maar radiovriendelijke liedjes op. Daar is op zichzelf niet zo veel mis mee, maar het spreekt mij een stuk minder aan. Het is zeker niet slecht, maar het is me allemaal te braaf en voorspelbaar.

Over het algemeen vind ik de albums van Anouk redelijk middelmatig, met een enkele uitzondering daargelaten. Met name "Graduated Fool" vind ik erg sterk. Maar met "Sad Singalong Songs" weet Anouk me te verrassen en verbazen. Dit album begint zo langzamerhand behoorlijk verslavend te worden. De muziek op "Sad Singalong Songs" is orkestraal, soms wat bombastisch, maar toch vooral bloedmooi en meeslepend. De manier waarop Anouk hier overheen zingt is fantastisch. Haar mooie diepe warme en donkere stem past perfect bij de muziek en thematiek van het album. Het is ook lastig om er individuele liedjes uit te lichten, aangezien het allemaal mooi in elkaar overloopt. Zelfs aan de volgorde van de songs is aandacht besteedt. Ook het songfestival liedje "Birds" begint steeds meer te groeien. Anouk heeft het perfecte vehikel gekozen om "Sad Singalong Songs" te promoten, en daarnaast zet ze iedereen te kijk door na negen jaar de finale te halen en af te sluiten in de top 10. "Sad Singalong Songs" is naast "Graduated Fool" het hoogtepunt van haar oeuvre tot nu toe. Hulde voor haar eigenzinnigheid, hulde voor de muziek, hulde voor de zang, kortom: hulde voor Anouk!

Dit is het soort muziek waarbij ik altijd op twee gedachten hink. Instrumentaal is het allemaal prachtig. In het geval van "The Crying Light" is de sfeer somber aangekleed, veel gebruik van piano en strijkers. De emotie spat er vanaf. Dan is daar de zang, en daar begint voor mij het hinken. Ik hoor dat Antony zijn ziel en zaligheid in zijn songs legt en dat hij het oprecht meent. Maar zijn stem is voor mij zo moeilijk om naar te luisteren. Dit geluid is gewoon niet aan mij besteed moet ik erkennen. Eigenlijk vind ik dat wel jammer, want muzikaal gezien is dit het toppunt van emotie en daar hecht ik over het algemeen vrij veel waarde aan. Toch heeft het vocale aspect toch een te grote (negatieve) invloed op mijn beleving.

Arcade Fire maakt muziek dat niet direct mijn voorkeur geniet. Maar ik sta open voor nieuwe ontdekkingen. "Neon Bible" laat in ieder geval rijke arrangementen horen met her en der bombastische orkestratie. Dat Arcade Fire een band is met de nodige kwaliteiten is me wel direct duidelijk. De liedjes zijn mooi opgebouwd en ook de teksten zitten prima in elkaar. Ik vind het dan ook zeker geen straf om naar te luisteren. Mijn smaak is het echter niet, dus heel vaak zal ik "Neon Bible" niet opzetten. Maar als die dan zo nu en dan in de shuffle voorbij komt, heb ik ook nergens de neiging om te skippen.

Dit vijfde album van Arctic Monkeys is wat mij betreft weer raak. Ik beleef "AM" als een gebalanceerde combinatie van hun voorgaande albums. De eerste helft van "AM" heeft de frisheid, de energie, de puntigheid en bravoure van hun eerste twee albums. Ja, het tempo is lager, maar toch. De tweede helft van "AM" klinkt donkerder, intenser en heeft de meeslependheid van "Humbug". Met name op de tweede helft, en dan vooral de liedjes "Why'd You Only Call Me When You're High", "Snap Out of It" en "Knee Socks" hebben een heerlijke groove, een bepaalde mate van dansbaarheid en de vocalen van Alex Turner hebben in mijn beleving zelfs iets croonerachtigs. Overigens vind ik de falsetstem van drummer Matt Helders een heerlijke toevoeging. En die koortjes, zalig gewoon. Naast de eerder genoemde liedjes vind ik ook "Arabella" een topper. Dat nummer heeft een heerlijke bas. Overigens vind ik de baslijnen over het gehele album lekker naar voren gemixt en dat draagt bij aan de lekkere groove op "AM". Na vijf studioalbums zit de sleet er wat mij betreft nog niet in bij Arctic Monkeys. Hun geluid is duidelijk veranderd ten opzichte van hun debuut. De springerigheid is er een beetje uit, maar er is een swingender geheel voor in de plaats gekomen. Mij bevat het in ieder geval erg goed.

Arctic Monkeys schieten wederom in de roos met hun tweede plaat "Favourite Worst Nightmare". Deze plaat staat weer bol van aanstekelijke, verrassende, originele en slim in elkaar stekende songs. De Arctic Monkeys kiezen niet voor het standaard concept, maar hun songs zitten vol met niet alledaagse hooks en breaks. Daarnaast zijn de teksten van Alex Turner venijnig, sarcastisch, doordacht, maar vooral heel slim en origineel. Je zou het bijna een vorm van moderne poëzie kunnen noemen. Ook is "Favourite Worst Nightmare" weer bijzonder energiek, met een enkel rustpunt. Ook deze rustpunten zijn de moeite waard, al zijn de Arctic Monkeys up hun best als ze een goede dosis red bull achter de kiezen hebben. Na hun overweldigende debuut maken de Arctic Monkeys met "Favourite Worst Nightmare" de belofte meer dan waar.

Waar Arctic Monkeys op hun voorgaande twee platen vooral grossierde in aanstekelijke catchy songs met slimme hooks en breaks klinkt het geluid op "Humbug" anders. Het tempo gaat met grote regelmaat behoorlijk omlaag, en de energie heeft plaatsgemaakt voor een soort lome groove (in de goede zin des woords). Ergens zou je deze aanpak kunnen vergelijken met The Black Keys. En ik moet zeggen dat ook dit geluid me wel bevalt van de Arctic Monkeys. Het klinkt donkerder en dreigender, en het heeft een bepaald hypnotiserend effect. Laten we het erop houden dat de Arctic Monkeys hun sound verder hebben ontwikkeld. Ik kan niet zeggen dat ik de ene aanpak prefereer boven de andere, maar "Humbug" klinkt in ieder geval als een volwassen plaat.

Dit vierde album ervaar ik als de minste van Arctic Monkeys. "Suck It and See" is zeker niet slecht, maar de liedjes pakken me toch een stuk minder als op de drie voorgangers en, met de kennis van nu, ook op opvolger "AM". Er zijn best pakkende melodieën te ontdekken, maar de keuze voor de zanglijnen vind ik niet altijd even geslaagd, waardoor mijn aandacht dreigt te verslappen. Het begin van "Suck It and See" is vooral ingetogen en dat levert op zichzelf best frisse popliedjes op. De latere liedjes op "Suck It and See" zijn energieker en vertonen af en toe trekjes van de eerste twee albums. Maar het geheel haalt niet het niveau van zijn voorgangers. "Suck It and See" laat weer een nieuwe twist aan het geluid van de Arctic Monkeys horen. Persoonlijk vind ik dat minder goed uitpakken, maar "Suck It and See" heeft zeker zijn momenten.

Ik vond de hype destijds rondom de Arctic Monkeys wat overtrokken. Ik schonk er niet zoveel aandacht aan. Ik heb de singles wel gehoord en vond het alleraardigst klinken, maar ik was er nu niet direct van ondersteboven geblazen. Op de een of andere reden vond ik hun tweede album "Favourite Worst Nightmare" wel direct raak. En ook het zompige "Humbug" liep ik mee weg. Maar nu ook met terugwerkende kracht naar "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" luister vind ik mijn te snelle conclusie destijds onterecht. Dit debuut is fris, energiek, slim en uiterst aanstekelijk. De riffs en hooks nestelen zich direct in je hoofd en de teksten van Alex Turner zijn grappig, scherp en intelligent tegelijk. Ook bassist Andy Nicholson maakt indruk met heerlijke funky baslijnen. Hoogtepunten te over. Ik raak in een flow als ik naar dit album luister, maar als ik er een paar mag noemen, dan behoren "Fake Tales of San Francisco", "Still Take You Home", "Red Light Indicates Doors Are Secured", "When The Sun Goes Down" en de afsluiter "A Certain Romance" tot mijn favorieten. "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" is niet alleen overdonderend, maar ook nog eens verdomd lekker.

Aretha Franklin geeft op ”Unforgettable” een respectvol eerbeton aan Dinah Washington. De stem van Franklin is op jonge leeftijd al fantastisch en vol intensiteit en beleving. Wat dat betreft krijgen de liedjes van Dinah Washington de stem die ze verdienen. De jazzy en soulvolle liedjes zijn over het algemeen ingetogen en zodoende krijgt de stem van Aretha nog meer kracht. Wellicht dat ”Evil Gal Blues” en het afsluitende ”Soulville” qua tempo wat uit de toon vallen, maar qua liedje vind ik die spannender dan de rustige ballads. Daarom vind ik als geheel vooral de stem van Aretha Franklin de blikvanger op album.

Jazzdrummer Art Blakey levert met "The Jazz Messengers" een prima klinkende jazzplaat af. Als drummer drukt hij op een bescheiden manier de stempel op deze plaat, al denk ik dat zijn kwaliteiten als bandleider net zo groot zijn. Hij houdt met zijn solide spel het geheel strak bij elkaar. Blakey gebruikt vele percussiemiddelen, waarmee hij tussen de drumgeluiden door iets extra's biedt. Naast Blakey zijn op deze plaat ook een aantal andere fijne muzikanten te horen: Horace Silver op piano, Hank Mobley op sax, Donald Byrd op trompet en Doug Watkins op bas. De heren zorgen voor een solide en uiterst prettig klinkende jazzplaat, waar overigens geen revolutionaire geluid wordt aangeboord, maar ze maken hun naam als "The Jazz Messengers" gewoon waar.

"Piano Starts Here" bevat sfeervolle pianojazz van een zeer getalenteerde Art Tatum. Wel vermoed ik dat het een album is voor de echte jazzliefhebber. Persoonlijk kan ik jazz erg goed waarderen, maar wel met mate. Datzelfde heb ik ook met "Piano Starts Here". Voor mij persoonlijk niet voor elk moment, maar zo op zijn tijd is het warme en gevarieerde pianospel van Art Tatum zeer genietbaar.

Prima debuutplaat van Audioslave. Ik vind Cornell een van de beste rockzangers en dat bewijst hij hier ook weer, maar dan wel met name op de wat rustigere nummers, als het briljante "Like a Stone". Morello produceert weer de nodige memorabele riffs en de ritmesectie zorgt voor een solide basis. Al met al een dikke voldoende en een uiterst genietbare rockplaat met een gruizig randje.

Na hun gelijknamige debuut komt Audioslave met het sterke "Out of Exile". Op "Out of Exile" krijg ik het gevoel dat de band beter op elkaar is ingespeeld dan ten tijde van het debuut. Dat maakt het debuut geen slechte plaat, integendeel zelfs. Toch vind ik "Out of Exile" beter klinken. Er is meer variatie. Niet alleen qua opbouw en structuur in de songs, maar ook bijvoorbeeld in het gitaarspel van Tom Morello. Hij maakt goed gebruik van de hard/zacht dynamiek en het is niet alleen maar een opeenvolging van allerlei trucs en effecten. Naast de nodige killer riffs komen toch ook weer inventieve solo's voorbij, maar ook de melodieen zijn uiterst sterk. Cornell is en blijft een van mijn favoriete rockzangers en dat laat hij op "Out of Exile" maar weer eens horen. Met name in de wat langzamere nummers als "Be Yourself" en "#1 Zero" gaat zijn stem door merg en been. Naast Morello en Cornell is de ritmesectie bijzonder sterk. Funkend en groovend zou ik bijna willen zeg. "Out of Exile" is heerlijk album van een band die duidelijk is gegroeid ten opzichte van hun debuut. Wat mij betreft toch jammer dat hierna nog maar een album zou volgen.

Gevoelsmatig vind ik dit derde album van Audioslave hun meest toegankelijke. Dat maakt "Revelations" geen slecht album, maar ik mis een beetje het meeslepende en intense karakter van "Out of Exile"; naar mijn mening Audioslave's beste album. Op "Revelations" is het gitaarwerk van Tom Morello uiteraard weer om van te smullen en is Chris Cornell buitengewoon goed bij stem. Er zitten zelfs liedjes tussen met de nodige hitpotentie. Dit komt met name doordat een aantal nummers een behoorlijk funky en groovend karakter hebben. Het meest treffende voorbeeld is "Original Fire". Het absolute hoogtepunt vind ik "Wide Awake" dat me qua sfeer doet denken aan "Out of Exile". Inmiddels is gebleken dat "Revelations" het laatste album is geweest van Audioslave. De heren zijn weer terug bij hun "oude" bands, respectievelijk Rage Against the Machine en Soundgarden. Misschien heeft het zo moeten zijn, maar wat mij betreft had "Revelations" best een vervolg mogen krijgen. Gewoon een prima album van een prima band.

Lekkere rockplaat van een echte rock chick. Van dit soort vrouwelijke muzikanten hebben we er te weinig. Ik vind haar een stuk beter te pruimen als Courtney Love. Auf Der Mauer heeft een betere stem en haar songwriter capaciteiten schat ik ook hoger in. Wat mij betreft is deze plaat dan ook van een hoger niveau dan de meeste Hole albums. De bas had naar mijn mening wel wat naar voren gemogen in de mix. Af en toe gaat haar basgeluid verloren in de muur van gitaren. Persoonlijke hoogtepunten zijn "My Foggy Notion", "Would If I Could" en de epische afsluiter "I Need I Want I Will" (wel een beetje jammer van het gejodel van oma aan het eind). De pianoballad "Overpower Thee" is een vreemde eend in de bijt. De stem klinkt fragiel en wellicht een beetje vals, maar de impact is net zo groot als de stevige nummers. "Auf Der Mauer" is een solodebuut met potentieel voor wat nog komen gaat.

"Let Go" laat de belevingswereld van een Canadees tienermeisje horen. Avril Lavigne zingt al haar dagelijkse zorgen, beslommeringen, mijmeringen en belevenissen van zich af. Het geheel is gestoken in een aanstekelijk pop/rock jasje. Het blijft allemaal wel heel erg netjes en tussen de lijntjes. Nergens verrassend en dus uitermate voorspelbaar. Lavigne lift duidelijk mee op het succes van een Alanis Morissette. Na al die jaren blijft er uiteindelijk een sympathiek plaatje over, maar ook niet meer dan dat.

Aynsley Lister is een prima gitarist en dat laat hij horen op "Equilibrium". De vergelijking met John Mayer is snel gemaakt, maar ik vind dat John Mayer wat dieper geworteld is in de blues. Lister neigt meer naar de pop/rock met her en der wat stevig gitaarwerk. Ik had liever een wat striktere keuze voor de blues gezien. Desalniettemin is "Equilibrium" een prima plaat geworden. De Gnarls Barkley cover "Crazy" krijg een smaakvolle bluesbewerking en "Big Sleep" is een prima bluesrocker. Tegen het einde van de plaat trekt Lister wat meer van leer op zijn gitaar en dat levert in "Running out on Me" en "Sugar Low" nog een tweetal heerlijke stuwende gitaarsongs op. In de midtempo en ballads neigt Lister me iets teveel naar pop/rock, maar hier en daar laat hij toch prima, smaakvol en gedreven op blues gebaseerd gitaarspel horen.

Van Ayreon ken ik alleen ”The Human Equation”. Dat vind ik een interessant en intrigerend album, vooral vanwege het concept/verhaal. Nu heeft elk album van Ayreon een verhaal, zo ook deze ”01011001”, maar die vind ik toch een stuk minder boeiend. Ik mis hier de menselijke kant van ”The Human Equation”. ”01011001” komt wat afstandelijk op me over. Daarnaast vind ik het onderscheidend vermogen van de mannelijke vocalisten wel heel beperkt. Ik denk echt dat ik meerdere liedjes naar dezelfde zanger zit te luisteren. Bij de vrouwelijke stemmen vind ik het verschil veel treffender. Tenslotte staat de lengte van het album me tegen. Nu zijn alle albums van Ayreon van aanzienlijke lengte, maar gezien bovenstaande bezwaren is het een behoorlijke lange zit. Kwalitatief zit alles gewoon prima in elkaar, Arjen Lucassen is een echte vakman. Toch vind ik ”01011001” een hele opgave om door te komen, wat mijn luisterbeleving dusdanig negatief beïnvloedt.

Ik ben geen grote kenner van het overige werk van Arjen Lucassen, aka Ayreon, dus ik kan niet beoordelen in hoeverre "The Human Equation" daarvan afwijkt. Ik heb wel eens gehoord dat zijn albums doorgaans verhalen over buitenaardse thema's. "The Human Equation" gaat echter over een aards thema. Dit is een conceptplaat dat verhaalt over een man die door een auto-ongeluk in coma raakt en gedurende twintig dagen heen en weer geslingerd wordt door allerlei emoties en beslissingen/gebeurtenissen uit het verleden. Elk van die twintig dagen wordt gepresenteerd door een song op "The Human Equation". De muziek klinkt als onvervalste progressieve rock/metal. Er wordt een breed palet aan instrumenten gebruikt, dat zorgt voor een vol geluid. Her en der wordt er ook nog geflirt met andere genres, zoals folk. Productietechnisch zit het allemaal prima in elkaar en Lucassen weet de emotie van de betreffende dag goed te vertalen naar de muziek. Door de volle productie loert het gevaar van overdaad schaadt: soms hoor ik teveel verschillende vocalen per nummer, is het geluid veel te veel dichtgetimmerd en wordt bijna elke stilte opgevuld. Soms geeft dit een beklemmend gevoel. Los hiervan is "The Human Equation" in een interessant concept en levert dit op zijn minst een intrigerende plaat op.