Ondanks dat deze band een aantal platen heeft uitgebracht, is het voor mij toch echt een eendagsvlieg. Dit komt uiteraard door de toch erg aanstekelijke single en hit "Breakfast at Tiffany's". Daarnaast zijn de eerste vier liedjes ook nog alleszins acceptabel, maar daarna stort het een en ander toch een beetje in elkaar. Het niveau van de hitsingle wordt overigens nergens gehaald. Het is niet echt slecht, maar de spanningsboog blijft over het gehele album niet gehandhaafd. Kortom: leuke hitsingle, aardige liedjes, maar nergens memorabel.

"In Rock" van Deep Purple is echt monument van de rockmuziek. Samen met Led Zeppelin is Deep Purple een van de vaandeldragers van het genre. Hoewel deze bands vaak met elkaar worden vergeleken vind ik die vergelijking (los van het genre) eigenlijk geen hout snijden. Waar Deep Purple veel meer gebruik maakt van toetsen, is dit bij Led Zeppelin (vooral in hun beginperiode) nauwelijks het geval. Het geluid van beide bands zijn daarom verschillend en maakt in mijn eigen ogen een vergelijking overbodig. Beide bands zijn legendarisch, punt! Op "In Rock" worden de hoofdrollen opgeëist door gitarist Ritchie Blackmore en toetsenist Jon Lord. De interactie tussen gitaar en toetsen is fenomenaal. Dit ritmesectie van bassist Roger Glover en drummer Ian Paice zorgen voor een solide en groovend geheel. De stem van Ian Gillan maakt het uiteraard af. Klassieker "Child in Time" zal voor mij nooit vervelen, ongeacht hoe vaak deze in de Top 2000 voorbij komt. De rest van de songs doen mijn inziens niet veel onder voor "Child in Time" en zijn wellicht wat ondergewaardeerd. Wat mij betreft kunnen bijvoorbeeld "Speed King" en "Bloodsucker" zich prima meten met het epische "Child in Time". In deze samenstelling is Deep Purple op zijn best en "In Rock" is daarvan een eeuwige vastlegging.

Wow! Wat een fantastische rockplaat is "Machine Head" toch. Na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet. Er staat werkelijk geen zwak nummer op deze plaat. De opener "Highway Star" is een regelrechte klassieker. Over klassiekers gesproken: wellicht is "Smoke on the Water" de grootste rockklassieker ooit. Die riff is zo herkenbaar en nooit meer geëvenaard. Voor iedereen die gitaar leert spelen is dit de eerste echte rock riff die je moet kunnen spelen. Briljant in al zijn eenvoud. Persoonlijk vind ik "Lazy" het absolute hoogtepunt van "Machine Head". Het is een soort hardrock blues, en dan met name de interactie tussen toetsenist Jon Lord en gitarist Ritchie Blackmore is fenomenaal. Overigens kunnen deze heren elkaar op de gehele plaat erg goed vinden. Afsluiter "Space Truckin'" is een gepast einde van een legendarische plaat. "Machine Head" is mijn favoriete studioalbum van Deep Purple en een van de grootste rockplaten allertijden, ook nu nog!

"Made in Japan" is regelrechte muziekgeschiedenis en een must have voor elke rockliefhebber, sterker nog voor elke muziekliefhebber. Deze liveplaat overstijgt elk genre. Deep Purple is in de samenstelling op "Live in Japan", dus met Ian Gillan, Ian Paice, Roger Glover, Jon Lord en Ritchie Blackmore een van de beste rockbands die op deze aardkloot heeft mogen rondlopen. Op plaat klonk mark II al fenomenaal, live doen de heren er nog een schepje bovenop. Net even wat ruiger en rauwer en vooral meer blues wat mij betreft. Wat ik ook geweldig vind zijn de kleine variaties ten opzichte van de studioversies. En dan heb ik het niet over het oprekken van de nummers, maar bijvoorbeeld de kleine variatie in de riff van "Smoke on the Water". Simpel, maar verschrikkelijk gaaf. Ook het duel tussen Ian Gillan met zijn stem en Ritchie Blackmore op zijn gitaar op "Strange Kind of Woman" is geweldig. Gitarist Blackmore heeft nog nooit zo bluesy geklonken als op "Made in Japan". Zijn gitaartoon klinkt net even wat voller, vetter en warmer dan op de studioalbums. De drumsolo hadden ze wat mij betreft weg mogen laten, maar de rest is zo overweldigend goed (de versie van "Child in Time" is de allerbeste ooit!), dat ik zelfs die drumsolo kan verdragen. "Made in Japan" behoort bijvoorbeeld samen met "How the West Was Won" van Led Zeppelin tot de top van de liveplaten, niet alleen muzikaal, maar met name qua gevoel, beleving en sfeer. Klassieker pur sang!

”Songs from the Sparkle Lounge” opent met een frisse moderne rocker die ik heavier vind klinken dan hun oudere werk. Daarna grijpt Def Leppard terug naar de classic rock van weleer. Het klinkt allemaal bekend en de songs liggen lekker in het gehoor. Toch wordt het niveau van hun hoogtijdagen nergens gehaald en de ballads vind ik gewoonweg niet goed. De stem van de zanger past in mijn beleving veel beter in de uptempo songs dan in de langzamere. Def Leppard weet natuurlijk hoe ze moeten rocken, en dat is op ”Songs from the Sparkle Lounge” ook duidelijk te horen, maar echt verrassen doet het me nergens en spannend is het al evenmin. Wat overblijft is een vertrouwd classic rock album.

"Home" is een energieke met soul doorspekte pop/rock plaat. Het is allemaal niet heel erg spannend, maar het ligt uitermate prettig in het gehoor. De samenzang tussen Delaney & Bonnie is prima en de liedjes passen mooi in de country-, roots- en soulachtige setting. De bijdrage van Clapton is interessant, maar zijn invloed is niet direct hoorbaar op de plaat. "Home" is typisch zo'n plaat die niet slecht is, ook niet wereldschokkend goed, maar elke keer als je hem hoort krijg je een glimlach op je gezicht. Gewoon een feel good plaat om te ontspannen.

Feitelijk hebben we hier te maken met de voorloper van Derek and the Dominos. Veel van de muzikanten die spelen op "On Tour with Eric Clapton" zullen onder leiding van dezelfde Clapton uiteindelijk "Layla and Other Assorted Love Songs" opnemen. Clapton wilde na zijn tijd bij Cream de massahysterie ontvluchten en speelde en toerde samen met Delaney & Bonnie. "On Tour with Eric Clapton" is geen groots album, maar wel eentje waarop Clapton laat horen dat hij meer kan dan alleen rock an blues. De soul spat van dit album af. Je kunt horen dat Clapton geen druk kent en hij speelt onbevangen. De kracht van "On Tour with Eric Clapton" is juist die onbevangenheid en het grote speelvreugde die hier aan de dag wordt gelegd.

Wat een geweldige plaat is deze "Black Cat Oil" van Delta Moon. In Amerika is deze plaat al uit en middels (legale) download geniet ik er al een aantal dagen van. Dit is mijn eerste kennismaking met Delta Moon, maar op basis van deze topprestatie zal ik zeker de rest van hun catalogus gaan ontdekken. Delta Moon hanteert op deze plaat een mooie mix van akoestische en electrische blues, waarbij de tracks vaak rustig beginnen en uitmonden in prachtig mooie, venijnige, soms dreigend, maar vooral intens gitaarspel. Ondanks dat de nummers niet allemaal passen in dezelfde bluesstijl, is het toch een mooi coherent geheel geworden. Hoogtepunten zijn voor mij de titeltrack "Black Cat Oil" en "Black Coffee". Deze songs hebben een beklemmend karakter door het dreigende spel en de opzwepende ritmes. Alles wat ik mooi vind aan de blues heeft Delta Moon teruggebracht tot één album. Nu al één van mijn favoriete releases van 2012!

"Clear Blue Flame" van Delta Moon is een echte swampblues plaat. Zompige gitaarpartijen, stuwende baas, rollende drums en een van drank doorleefde rauwe stem. Broeierig tot en met, bezwerend en beklemmend. Zoals de naam van de band al aangeeft, deze muziek sleurt je mee naar de nachtelijke delta van het zuiden van de Verenigde Staten.

Wat kan ik zeggen over dit album? Een ding is zeker, voor mij is dit de beste plaat allertijden en staat dan ook onbetwist op nummer 1 in mijn persoonlijke top 10.

Ondanks dat dit album wellicht geen pure blues plaat is, ademt deze plaat mijn inziens wel de essentie van de blues uit. Blues is verlangen, liefde, hartzeer, seks. Ook wordt wel eens gezegd "Anybody who's singing the blues is in a deep pit yelling for help" En vooral dat laatste ademt Layla and other Assorted Love Songs van begin tot eind uit. Het vertelt een verhaal. En wat een verhaal!

Van het eerste tot het laatste nummer wordt je meegezogen in de pijn, liefde en vooral het verdriet van Clapton ten aanzien van zijn "verboden" liefde met Patty Boyd, de partner van vriend en Beatle George Harrison. Uiteindelijk wint hij haar toch voor zich en loopt het verhaal goed af, maar daar merk je bij het beluisteren van deze plaat niets van. Luister bijvoorbeeld naar "Have You Ever Loved a Woman". Ik ken geen betere manier om liefdesverdriet in woorden uit te drukken:

Have you ever loved a woman? So much, that you tremble in pain?

Naast de teksten, waar de emotie vanaf druipt, wordt het verhaal versterkt door een magistrale band, waarbij Eric Clapton en Duane Allman elkaar tot grote hoogte stuwen met hun gitaarspel. Clapton hoeft niet alleen maar de gitaarheld uit te hangen om God te zijn. Allman's slide gitaarpartijen geven een extra dimensie aan de emotie.

Hoogtepunten zijn (moeilijk kiezen, maar vooruit): "Nobody Knows when You're Down and Out", "Anyday", "Key to the Highway", "Have You Ever Loved a Woman", "Little Wing" (Hendrix kan trots zijn, wat een prachtige uitvoering) en natuurlijk "Layla".

Ook de albumhoes is er eentje van pure schoonheid. Ik weet dat de albumhoes niets zegt over de kwaliteit van de muziek, maar een mooie albumhoes heeft voor mij toch iets magisch. En als ik naar de cover van Layla kijk, dan voel ik weer de emotie van de 14 nummers. Over het geheel is nagedacht en daar hou ik van. Voor mij bestaat er geen mooier voorbeeld van een conceptalbum.

Na dit alles kan ik deze plaat alleen maar belonen met 5 sterren.

Derek and The Dominos hebben maar een studioplaat uitgebracht, en laat nou net die plaat, "Layla and Other Assorted Love Songs" mijn favoriete plaat allertijden zijn. Daarom ben ik extra verheugd dat er ook een liveregistratie van Derek and The Dominos is uitgebracht. Deze plaat heb ik gekocht in New York City en het is de aankoop meer dan waard. Uiteraard is het jammer dan Duane Allman niet te horen is op deze registratie. Het samenspel tussen Allman en Clapton stuwde de studioplaat naar grote hoogte. Maar na het luisteren van "Live at the Fillmore" moet ik toch ook concluderen dat Clapton Allman niet nodig heeft om te excelleren. De band levert een werkelijk puike prestatie met deze concertregistratie. De nummers worden heerlijk opgerekt en dat levert zeer smakelijke jams op. Ik besef me dat je daarvan moet houden, maar dat doe ik, en dus geniet ik keer op keer weer van de instrumentale capriolen van Clapton op zijn gitaar, maar ook de ritmesectie en de samenzang mogen er zijn. "Live at the Fillmore" is een sfeervolle en prachtige registratie van Clapton in bloedvorm. Absolute topper!

Devon Allman is een druk baasje. Naast zijn solocarrière, speelt hij tevens in de superformatie The Royal Southern Brotherhood. Met die laatste bracht hij eerder dit jaar het heerlijke ”HeartSoulBlood” uit. Nu verschijnt dan ook zijn tweede soloalbum ”Ragged & Dirty”. In tegenstelling tot zijn eerste album, ”Turquoise”, is ”Ragged & Dirty” zoals de titel al doet vermoeden iets rauwer. De gitaren klinken in de uptempo liedjes wat ruiger en regelmatig rockt het behoorlijk. De opener ”Half the Truth” is daar een goed voorbeeld van. Allman is niet in een hokje te plaatsen. Hij combineert blues, soul, funk en southern rock tot een lekkere smeltkroes. In de gitaarsolo's en in de langzame liedjes doorklinkt de blues (het instrumentale ”Midnight Lake Michigan” is bloedstollend mooi). De stem van Allman is heel soulvol. En in de uptempo liedjes klinkt de tweede gitaar vaak heel funky. Ook het gebruik van de Hammond B3 orgel verraad de afkomst van Allman. De invloed van zijn vader is duidelijk hoorbaar. ”Ragged & Dirty” is geen vernieuwend album. Het is niet eens origineel en baanbrekend, maar als liefhebber van blues en rock vind ik dit heerlijke muziek. Devon Allman is een van die jonge gasten die de muziektraditie van weleer heden ten dage hooghoudt. Zijn vader kan terecht trots op hem zijn. Dit is een heerlijk no nonsens album voor eigenlijk elk moment van de dag.

Devon Allman, zoon van Gregg Allman en neefje van Duane Allman, heeft de muziek in zijn genen zo te zeggen. Dat de muziek op "Turquoise" je doet denken aan de muziek van Allman Brothers is dan ook niet zo gek. De Southern rock waart over het gehele album. Toch vind ik dat niet het overheersende geluid. Over die Southern rock hoor ik toch vooral soul en blues. Op "Turquoise" staan de liedjes centraal. Op "Turquoise" gaat het niet zozeer om het rocken, maar om het brengen van de boodschap van zijn liedjes. Zoals hier al werd aangegeven krijg je regelmatig een singer/songwriter gevoel bij "Turquoise". Hoogtepunt vind ik overigens het prachtige intense "Strategy". Ook de samenzang op het afsluitende "Turn Off the World" is hemels mooi. Maar eigenlijk is dit hele album gewoon goed. De opener "When I Left Home" (met Luther Dickinson op slidegitaar) zet wat dat betreft direct de juiste toon. Devon Allman doet met "Turquoise" zijn familienaam met verve eer aan en is er eentje om in de gaten te houden wat mij betreft.

Na een aantal psychedlische albums vol met jams kiezen de heren van de DeWolff op 'Grand Southern Electric” voor een andere aanpak. De liedjes op ”Grand Southern Electric” hebben meer een kop en een staart. Ze zijn korter van duur en dus meer to the point. Qua geluid grijpt DeWolff nog steeds terug naar de jaren 60 en 70. Zoals gezegd is de psychedelica in mindere mate aanwezig, maar de referenties naar Lynyrd Skynyrd, Deep Purple en andere retro rock grootheden zijn nog steeds overduidelijk. Dus ook op dit album is heerlijk gitaarwerk te horen, stuwende drums en een lekker ronkend orgeltje. Aangezien de producer van dienst in het verleden heeft samengewerkt met The Black Keys is die invloed op ”Grand Southern Electric” ook terug te horen. Zonder overigens dat het naspeeloefening is, want DeWolff klinkt wat mij betreft nog steeds als DeWolff. Het mooie en tevens heerlijke aan ”Grand Southern Electric” vind ik de broeierige zompige sfeer. Lome ritmes die toch swingend zijn en qua instrumentatie vind ik deze retro sound prachtig. Of ik dit album beter vind dan hun voorgaande albums vind ik moeilijk te zeggen. Gezien de andere aanpak heeft elke stijl zijn charmes, maar DeWolff is nog steeds in staat om retromuziek modern te laten klinken, en dat is gewoon knap.

"Orchards/Lupine" grijpt terug naar de psychedelische rock en blues van de jaren 60 en 70. Deze jonge gasten doen de muziekgeschiedenis herleven. DeWolff laat duidelijk horen door wie ze zijn beïnvloedt en laten een heerlijk groovend en meeslepend geluid horen op "Orchards/Lupine". Albumopener "Diamonds" zet direct de toon. Hypnotiserende ritmes zorgen ervoor dat je meegevoerd wordt op de trip die dit album bewerkstelligt. De hoogtepunten vind ik persoonlijk de lange opgerekte nummers. Tracks als "Everything Everywhere" (fantastische gitaarsolo overigens) en "The Pistol" zorgen voor een jamachtige vibe waar je door gegrepen wordt. De andere, wat kortere nummers, zijn overigens ook bijzonder fijn. Ik ben niet helemaal weg van de vocalen, maar het stoort me ook nergens. De muziek en de klanken is waar het om draait op "Orchards/Lupine". Met slechts een ronkend orgel, meeslepende hypnotiserende gitaren en groovende drums neemt DeWolff je mee op een reisje door de muziekgeschiedenis. Behoorlijk knap van de toekomstige generatie.

Deze jonge honden doen de jaren 60 en 70 herleven. ”Strange Fruits and Undiscovered Plants” is een combinatie van classic rock a la Deep purple en psychedelica a la The Doors. Dit levert een groovende swingende smeltkroes op van rockende gitaren, stuwende drums en vlammend orgelspel. De referenties aan het verleden zijn duidelijk. Je zou daardoor kunnen denken aan een gebrek aan originaliteit, maar het geheel is zo lekker uitgevoerd dat ik het nergens een bezwaar vind. Het eerste nummer vind ik nog een beetje rommelig, maar daarna wordt het steeds beter en beter met het epische ”Silver Lovemachine” als hoogtepunt, maar ook ”Birth of the Ninth Sun” mag er wezen hoor. Persoonlijk vind ik de liedjes waarop ietwat gas teruggenomen wordt het mooiste. De midtempo liedjes met mooie melodieën, dromerige frasen en hypnotiserend ritmes springen er voor mij bovenuit. Met muzikaal talent zit het dus wel goed in Nederland. De jongens van DeWolff onderstrepen dat nog maar eens.

Ik ken Dinosaur Jr. eigenlijk alleen van naam en reputatie. "Farm" is eigenlijk de eerste plaat die ik integraal van Dinosaur Jr. beluister. En ik moet zeggen dat deze plaat me erg bevalt. Stevige melodieuze gitaarrock, waarbij met name het intense, maar tegelijk ook ijzige en schelle gitaarwerk van J. Mascis opvalt. Bij Mascis overheerst de emotie boven de techniek. Dit maakt "Farm" tot een meeslepende luisterervaring. Het geluid is erg fuzzy, maar dat vind ik op "Farm" nergens storend. Het draagt juist bij tot de onderhuidse spanning die gedurende de hele plaat merkbaar is. Hoogtepunten zijn voor mij de opener "Friends", "Plans", het bloedstollend mooie "Said the People" en "I Don't Wanna Go There". Deze plaat maakt me zeker nieuwsgierig om eens verder in de discografie van Dinosaur Jr. te duiken.

Prima liveplaat van The Dire Straits. Vooral Mark Knopfler laat horen wat voor een geweldige gitarist hij is. Nog meer dan op de studio albums van The Dire Straits. Mooie uitvoeringen van "Private Investigations", "Sultans of Swing" (die gitaarsolo blijft prachtig), "Tunnel of Love" en "Telegraph Road".

Ik heb wel wat moeite om de hele plaat mijn aandacht vast te houden. Dat komt met name door de stem van Mark Knopfler, die me gedurende de plaat toch wat monotoon begint te klinken en soms zelfs wat zeurderig overkomt. Ook heb ik het gevoel dat hij niet altijd even zuiver bij stem is.

3,5 sterren, met name door het goede gitaarspel van Knopfler en de mooie sfeer van een aantal nummers.

Ondanks dat deze plaat wellicht het grootste succes is van de Dire Straits, vind ik het niet hun beste. Er zijn enkele uitschieters, namelijk "Money for Nothing" met die briljante en zo herkenbare gitaarriff, het funky klinkende "One World" en de prachtige afsluiter "Brothers in Arms". Voor de rest zijn het nogal voortkabbelende nummers, waarbij ik alleen bij "Walk of Life" nog even opveer omwille van de aanstekelijke melodie. "Brothers in Arms" is een plaat die ik zelden van begin tot eind speel, en als dat al gebeurt dan is dat als achtergrondmuziek. Het luistert lekker weg, maar ik vind bijvoorbeeld de soloplaat van Mark Knopfler "Sailing to Philadelphia" veel beter, net als de voorgaande studioalbums.

"Communique" van Dire Straits is een plaat die voortkabbelt in de positieve zin van het woord. Lekkere songs die prima in elkaar steken. Het gevaar dreigt dat het iets te gezapig wordt, maar dan is er altijd het prachtige gitaarspel van Mark Knopfler. De tweede helft van de plaat vind ik beduidend minder, maar gelukkig staan er ook sterke songs op "Communique". Dit is bij uitstek een plaat om bij te relaxen en te genieten van de talenten van Mark Knopfler. Wat dat moet wel gezegd worden, hij is op afstand de dragende kracht van de band.

Fantastisch debuut van Dire Straits. Deze gelijknamige plaat was een verademing ten tijde van de release, en eigenlijk nog steeds als ik hem nu draai. Wel draait het op "Dire Straits" om drie dingen: de liedjes van Mark Knopfler, de stem van Mark Knopfler en natuurlijk het bloedmooie gitaarspel van Mark Knopfler. Alles draait om deze man en dat doet hij met verve. Vanaf de eerste warme tonen van het openingsnummer ben ik verkocht. Als ik het gitaarspel van Knopfler op deze plaat sec beschouw hoor ik gewoon blues. Deze plaat kent vele hoogtepunten, maar klassieker "Sultans of Swing" gaat nooit vervelen. Alleen al om die schitterende gitaarsolo. Knopfler's stijl is uniek en tegelijkertijd zo herkenbaar. Dat weet hij met dit debuut direct te profileren en die status houdt hij tot de dag van vandaag vast, en dat is knap. Is deze plaat als geheel een klassieker? Daar kun je verschillende criteria voor hanteren, maar ik vind gezien de unieke en herkenbare stijl van het gitaarspel van Knopfler, en het feit dat dit debuut de kennismaking daarvan met de rest van de wereld markeert, je deze plaat een klassieker mag noemen.

Dit is een hele mooie sfeervolle plaat van Dire Straits. "Love over Gold" gaat niet voor de standaard hapklare radioliedjes, maar voor mooie uitgesponnen muzikale tripjes, waarin alle kenmerkende Dire Straits elementen voorbijkomen. De diepe warme donkere stem van Mark Knopfler en zijn kenmerkende gitaarspel. De twee openingstracks "Telegraph Road" en "Private Investigations" zijn de beste nummers van het album. Al moet ik zeggen dat ik het afsluitende "It Never Rains" ook erg mooi vind, en dan met name de uitgerekte gitaarsolo aan het eind. "Industrial Disease" had er wat mij betreft niet opgehoeven. Dit nummer past qua sfeer totaal niet in het concept van "Love over Gold". Los daarvan is "Love over Gold" een prachtige, veelal ingetogen album en een van mijn favorieten als het om Dire Straits gaat.

Mooie plaat van Dire Straits. Met name de eerste twee nummers zijn fantastisch. Opener "Tunnel of Love" is een mooie muzikale trip met sfeervol en prachtig gitaarspel van Mark Knopfler. Ook het tweede nummer "Romeo and Juliet" is een Dire Straits klassieker. Samen met "Espresso Love" zijn dit de hoogtepunten van "Making Movies". De overige nummers zijn verre van slecht, maar met name de twee openingstracks steken er wel met kop en schouder bovenuit. De composities op "Making Movies" zitten gewoon goed in elkaar, maar uiteindelijk is Mark Knopfler de aantrekkingskracht van Dire Straits. Het is altijd een genot om Knopfler te horen gitaarspelen en dat is ook weer duidelijk hoorbaar op "Making Movies".

Niet alle nummers op "On Every Street" vind ik even goed. De opener "Calling Elvis" duurt gewoonweg wat te lang en de rockers "The Bug" en "Heavy Fuel" klinken aardig, maar missen overtuiging. De sfeervolle nummers op "On Every Street" zorgen ervoor dat dit album toch behoorlijk genietbaar is. Het titelnummer heeft een fantastisch instrumentaal intermezzo en "Fade to Black" en "You and Your Friend" laten prachtig gloedvol en bluesy gitaarspel horen van Mark Knopfler. Ook "Planet of New Orleans" is een mooie track. Al met al is "On Every Street" een prima album, met helaas ook wat mindere broeders, maar daarentegen ook een aantal pareltjes. Wisselvallig? Wellicht, maar zeer zeker de moeite waard.

Anne Soldaat behoort tot de top van de Nederlandse popscene. Hij verdient deze status eigenlijk alleen al als gevolg van zijn werk (als gitarist) bij de ter ziele gegane Nederlandse band Daryll-Ann. Daarnaast brengt hij soloplaten uit en speelt hij fantastisch gitaar in de begeleidingsband van Tim Knol. Do-The-Undo en de gelijknamige plaat is een verfrissende popplaat van Anne Soldaat en kornuiten. Deze plaat bevat een serie uiterst prettige, bekwame, goed geschreven en goed gespeelde popliedjes. De muziek klinkt frist, opgewekt, energiek en over het algemeen vrolijk. Soldaat blijkt naast een goede gitarist ook een goede schrijver te zijn. Zijn stem past perfect bij de sfeer die hij creëert met de muziek. Daarnaast is Anne Soldaat een van de beste gitaristen van Nederland. Hij heeft geen spetterende gitaarsolo's nodig om te excelleren. Met zijn spel legt hij de basis voor zijn liedjes. Hij tovert mooie ritmes en melodieën uit zijn gitaar, waarbij hij de kunst van het weglaten tot in de perfectie beheerst. Af en toe een mooie solo, maar nergens overdadig, over de top of dat het leidt tot gitaarpatserij. Leuk hoe Soldaat verwijzingen aanbrengt in zijn liedjes naar klassiekers als bijvoorbeeld "Radar Love" van Golden Earring. "Do-the-Undo" is een uitstekende plaat van Nederlandse bodem afkomstig van een van Nederlands beste muzikanten. Voor goede muziek hoef je niet ver te zoeken. De Nederlandse popscene biedt voldoende perspectief. Deze "Do-the-Undo" en Anne Soldaat zijn daarvan het levende bewijs!

Een heerlijk album van Doe Maar, dit ”Doris Day en Andere Stukken”. De muziek van Doe Maar is groovend en dat is op dit album niet anders. Er zit een heerlijke loomheid in die je van begin tot einde doet meedeinen. Met ”Is Dit Alles” en ”Belle Helene” begint het album fantastisch. Muzikaal zitten er niet echt missers tussen. Je zou kunnen zeggen dat het tekstueel niet altijd hoogstaand is, soms zelfs een beetje infantiel, maar aan de andere kant zitten de liedjes ook bol met tekstuele slimmigheidjes en vernuftigheden. Terug naar de muziek, want dat spreekt me het meeste aan op ”Doris Day en Andere Stukken”. De reggae groove is zo lekker en alle baslijnen zijn stuk voor stuk om van te smullen. Ook wil ik een lans breken voor het gitaarwerk. Niet altijd op de voorgrond, maar los van de lekkere reggae ritmes zijn ook sommige gitaarsolo’s het vermelden waard. Zo is de solo op ”Radeloos” bijzonder fraai en smaakvol. Hoogtepunt vind ik ”Situatie” en vind ik zeker een van de beste liedjes, niet alleen op ”Doris Day en Andere Stukken”, maar in het oeuvre van Doe Maar in het algemeen. De term onnederlands goed zal ik voor ”Doris Day en Andere Stukken” niet gebruiken, want dat vind ik eigenlijk denigrerend. Dit is gewoon goed!

Ik kan de muziek van Doe Maar uitermate goed waarderen, maar comeback plaat "Klaar" haalt mijn inziens nergens het niveau van in hun hoogtijdagen. Voor Doe Maar begrippen wordt er te vaak afgeweken van hun herkenbare lome reggae sound. Het is niet erg om te horizon te verbreden, maar in het geval van "Klaar" pakt het mijn inziens gewoon niet goed uit. Ik zal dit album zeker niet als slecht bestempelen, maar in relatie tot het oudere werk, valt "Klaar" daarbij in het niet. Ook vind ik het geluid iets te glad en overgeproduceerd klinken. Ik zie "Klaar" meer als een extraatje om de reünieconcerten destijds invulling te geven. Live bewijzen de heren dat ze het nog steeds kunnen. De Symfonica in Rosso concertreeks uit 2012 laat dat ontegenzeggelijk horen. Maar de nieuwe nummers op "Klaar" mogen nog niet in de schaduw staan van hun klassiekers.

Dit klinkt interessant. Haar stem is intens, ijzig en doordringend. De muziek is doorspekt met R&B, Hip-Hop invloeden en elektronica. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hiermee aan moet, maar het intrigeert me wel. Over de gehele plaat is de stem toch de zwakste schakel. Soms wordt het iets te zeurderig of klagerig. Jammer want de muziek zelf zit prima in elkaar.

"All Boro Kings" is voor mij echt guilty pleasure/jeugdsentiment. Toen ik jong was (wow wat klink ik nu oud) was dit ongekend populair. Ik heb ze ooit nog eens ergens live gezien en sindsdien moet ik daarom bekennen dat ik altijd een zwak heb gehad voor dit sympathieke bandje.

De uitschieters zijn "No Fronts", en "Who's The King", maar de aanstekelijke gitaarriffs (niet altijd de meest originele, maar toch) vliegen je geregeld (over het hele album) om de oren.

Ik heb de combinatie van gitaar en saxofoon altijd een interessante gevonden en door het te verpakken in dit hardrock/metal//rap jasje ontstaat er een lekkere crossover waar het plezier vanaf spat.

Dog Eat Dog weet niet meer het speelse en sympathieke niveau te halen van hun debuutplaat. Ik heb ook het gevoel dat de heren op deze plaat iets te geforceerd hun muziek rijker aan willen kleden met allerlei instrumenten. Het gewenste effect wordt maar minimaal bereikt.