Het debuutalbum van Dog Eat Dog vind ik verfrissend en vind ik nog altijd een zeer aangename luisterervaring. De opvolger "Play Games" kan daar in mijn beleving niet aan tippen. De opener "Bulletproof" en single "Isms" hebben nog iets van de frisheid van het debuut, maar daarna wordt het een soort van surfmetal die me eigenlijk niet meer kan boeien. Er wordt krampachtig geprobeerd de hip-hop invloeden uit te breiden door wat rappers aan boord te halen, maar dat komt eigenlijk alleen maar geforceerd over. En die geforceerdheid loopt als een rode draad door "Play Games". Het debuut blijft leuk, maar alles wat daarna kwam mist die onbevangenheid en het plezier.

Op "Sunken Condos" horen we geen verrassend geluid van Donald Fagen. Sterker nog, deze plaat had zo een productie van zijn eigen creatie Steely Dan kunnen zijn. Juist daarom is "Sunken Condos" een heerlijke plaat in de beste Steely Dan traditie. Zoals gewoonlijk laat Fagen een prettige mix horen tussen jazz, funk en rock. De productie is als te doen gebruikelijk perfect, maar in het geval van Donald Fagen stoor ik me nergens aan het gelikte karakter. De instrumentatie is heerlijk in balans en gitarist Jon Herington laat prima gitaarwerk horen. Producer en multi-instrumentalist Michael Leonhart staat Fagen bij en de samenwerking leidt tot ongekende synergie. Op "Sunken Condos" laat Fagen enerzijds horen welke invloed hij in het verleden heeft gehad en anderzijds dat hij anno 2012 wat mij betreft nog steeds relevant is.

Het geluid op "The Nightfly" verschilt helemaal niet zoveel van de vertrouwde Steely Dan sound. Dat is ook niet zo gek want een aantal muzikanten op "The Nightfly" (met uitzondering van Walter Becker uiteraard) hebben ook al eens bijdragen geleverd op Steely Dan albums. Ik vind dat nergens een probleem, want Donald Fagen doet gewoon waar hij goed in is. Op "The Nightfly" hoor ik gewoon weer slim in elkaar stekende composities met verrassende arrangementen en kleine eigenaardigheden. Het geheel is weer een perfecte mix tussen pop, jazz en een vleugje rock. De veelgebruikte kritiek op Fagen en Steely Dan dat het allemaal te glad is maakt op mij geen enkele indruk. Ik hou hier wel van. Fagen is een perfectionist en dat maakt hem gepassioneerd om zijn doel na te streven. De uitstekende productie vind ik juist een positieve bijdrage aan het totaalgeluid. "The Nightfly" is een typische plaat voor de late uurtjes, al is het ook geen straf om dit album op elk ander moment te luisteren. Ik geniet met name van het uitstekende bas werk en ook de gitaarpartijen van Larry Carlton en Rick Derringer zijn om van te smullen. De hoes van "The Nightfly" is er eentje die de muziek goed visualiseert. "The Nightfly" is een prima aanvulling op het werk van Fagen met Steely Dan, maar ook op zichzelf vind ik dit een geweldig lekker album.

"Move By Yourself" is een album om op te relaxen. Donavon Frankenreiter laat een sfeervol geluid horen dat vooral uitstraalt om je niet druk te maken. Vergelijkingen met Jack Johnson snap ik, maar Frankenreiter kiest voor meer variatie in de instrumenten. Dit zorgt voor een wat dynamischer geluid. Wel is het heel veilig en soms wat te zoet. De hitsingle en titelnummer "Move By Yourself" is heerlijk, maar niet het beste nummer. Dat is mijn inziens voorbehouden aan het ontzettend bluesy klinkende "Fool". Overigens speel Frankenreiter heel smaakvol gitaar. Kortom: lekker no-nonsense niets-aan-de-hand plaatje. Best lekker zo op z'n tijd.

Deze plaat van de Texaanse muzikant Doug Sahm begint eigenlijk best wisselvallig. Twee van de drie eerste nummer zijn vrij standaard rock & roll liedjes die me eigenlijk nauwelijks iets doen. Maar zo ongeveer vanaf track nummer vijf begint het kwartje te vallen. De liedjes zijn inmiddels een boeiende mix geworden van blues, jazz en soul. En dit jasje past Doug Sahm veel beter dan rock & roll of 13 in een dozijn bluesrock. De stem van Sahm komt ook beter tot zijn recht in de warme gloedvolle blues-, jazz- en soulachtige composities. Overigens is de uitvoering van de klassieker "I'll Take Care of You" bijzonder smaakvol. Ondanks de wat twijfelende start is "Hell of a Spell" toch een meer dan voldoende plaat geworden.

Dr. John zorgt op ”Babylon” voor een broeierige en hypnotiserende sfeer. Repeterende ritmes en psychedlische geluiden slepen je mee naar New Orleans. De stem van Dr. John praat op je in als een prekende priester. Toch vind ik niet alles even prettig aan ”Babylon”. De achtergrondzang vind ik gewoon niet mooi en met name het kinderkoor op ”The Patriotic Flag-Waver” is gewoon hartstikke vals. Bijna niet door te komen als ik ernaar luister. Het afsluitende ”The Lonesome Guitar Strangler” vind ik dan wel weer zeer geslaagd, met name door het integreren van ”Sunshine Of Your Love”. Al met al vind ik ”Babylon” een prettige trip, ondanks de in mijn ogen wat gebrekkige koortjes.

Dit is een heel fijn album hoor! Wat minder psychedelisch dan een album als ”Babylon”, maar meer swingend en groovend. Veel blazers en verpletterend pianowerk. Naarmate het album vordert swingt het de pannen van het dak. ”Somebody Changed the Lock” is een eerste persoonlijk hoogtepunt en bij ”Junko Partner” kun je al niet meer stil zitten. Mijn voet tapt de hele tijd en mijn hoofd deint mee. ”Tipitina” is een klassieker en bevat vlammend pianospel. ”Those Lonely Lonely Nights” is misschien qua tempo wat lager, maar de groove is ontzettend lekker. De twee afsluitende liedjes zijn een waar feestje. Dr. John combineert op ”Dr. John’s Gumbo” vele stijlen, een mengelmoes en een smeltkroes van pop, rock, funk, soul, blues en jazz. Dit is New Orleans blues op zijn best. Lang leve The Nighttripper!

Waar Dr. John’s eerste albums vooral psychedelisch, hypnotiserend en broeierig waren, bevatten de latere albums van Dr. John meer swing, funk en groove. Net als op ”Dr. John’s Gumbo” is dit ook op ”In the Right Place” het geval. Opener ”Right Place Wrong Time” is direct raak en swingt de pannen van het dak. Het hele album heeft een lekkere groove, pittig en spetterend pianospel, mooie koortjes (de koortjes op Dr. John’s vroegere albums vind ik vaak niet zo mooi) en altijd die bezwerende (maar dan toch wat minder dan voorheen) stem van Dr. John zelf. Een andere favoriet is ”Such a Night”, waarbij ik vooral de melodie en zanglijnen erg aanstekelijk vind. ”In the Right Place” is wederom een heerlijk album van The Nighttripper. Hoewel de trip iets minder ”out there” is, vind ik het nog steeds, en misschien wel juist daarom, erg lekker.

Dr. John laat de typische New Orleans sound herleven op "Locked Down". Dr. John borduurt overduidelijk voort op zijn karakteristieke platen uit het begin van zijn carrière, maar de productie van Dan Auerbach doet het geheel modern en fris aan doen. De invloed van Auerbach is overduidelijk en het doet je ook direct aan The Black Keys denken. Dat is nergens storend, althans niet voor mij, want het geluid van The Black Crowes, met name op de plaat "Brothers", vind ik fantastisch. En juist dat geluid, die donkere soul en vuige blues, aangevuld met de hypnotiserende voodoo achtige vibe, donkere blazers en indringend toetsenwerk maken van "Locked Down" een broeierige beleving. De donkere krochten van New Orleans openbaring zich op deze plaat en het klinkt verslavend en meeslepend. "Locked Down" is een meer dan geslaagde comeback van Dr. John en wederom een bevestiging van de status van Dan Auerbach als producer/muzikant.

De Amerikaanse stad New Orleans is zo'n stad met een rijke muzikale geschiedenis en van grote invloed op de Amerikaanse muziek. Deze stad heeft dan ook de nodige muzikale iconen voortgebracht. Een daarvan is Dr. John. Al zijn gehele carrière combineert Dr. John allerlei muziekstijlen tot een psychedelische smeltkroes van blues, jazz, funk, etc. Hij heeft hier dan ook heel toepasselijk de bijnaam The Nighttripper aan te danken. Maar dit album gaat niet over Dr. John. Dit album gaat over een andere muzikale grootheid uit New Orleans. Dit album gaat over Satchmo, oftewel Louis Armstrong. Dr. John beschouwt Armstrong als een van zijn muzikale voorbeelden en ”Ske-Dat-De-Dat” is dan ook een eerbetoon aan zijn grote held. ”Ske-Dat-De-Dat” bevat 13 liedjes van Louis Armstrong die Dr. John geheel naar eigen hand zet, zonder het respect voor het origineel uit het oog te verliezen. Het gevaar van cover albums zit hem vaak in het klakkeloos naspelen van de originele composities. Dr. John kies niet voor de weg van de minste weerstand en hanteert een eigen benadering, waarbij hij met grote regelmaat nieuwe arrangementen loslaat om een ode te geven aan Armstrong. Waar de muziek van Louis Armstrong met name jazz georiënteerd is, zijn deze arrangementen van dr. John een mix van allerlei stijlen. Eigenlijk zoals we dat van dr. John gewend zijn. Persoonlijk vind ik dat dit een geheel nieuwe dimensie geeft aan de klassiekers van Louis Armstrong. Ook door de keur aan gastartiesten wordt het een kleurrijk muzikaal palet, waarbij ook invloeden uit de hedendaagse muziek niet worden geschuwd. Al met al vind ik ”Ske-Dat-De-Dat” een fantastisch eerbetoon aan een van de grootste jazzmuzikanten allertijden, en tevens een mooi voorbeeld van de veelzijdigheid en het muzikale talent van Dr. John.

”The Sun, Moon & Herbs” is wederom een erg lekker album van Dr. John, The Nighttripper. Het is een album vol opzwepende, repeterende en hypnotiserende ritmes. De muziek is een smeltkroes van allerlei verschillende stijlen die zo kenmerkend zijn voor de New Orleans sound. Het is zo’n album waarin je jezelf lekker kunt verliezen. Dr. John praat op je in, preekt en bezweert. Hij nestelt zich tussen je oren en spreekt de voodoo spreuken over je uit. Na een paar luisterbeurten begint ”The Sun, Moon & Herbs” behoorlijk verslavend en meeslepend te worden. Niks mis mee. Dit zijn verslavingen waar ik niet van wil afkicken.

”Gris-Gris” is de introductie van Dr. John aan de wereld. Letterlijk zelfs, want in het openingsnummer ”Gris-Gris Gumbo Ya Ya” vertelt hij je precies wie hij is. Wat volgt is een album vol voodoo ritmes en broeierige melodieën. De sfeer is constant dreigend en spannend. De repeterende ritmes en psychedlische geluiden volgen elkaar op en zorgen voor een soort van trance. Soms dreig ik wel het spoor een beetje bijster te raken, omdat ik de kop en de staart van het liedje kwijt ben. ”Gris-Gris” is ontegenzeggelijk een intrigerende luisterervaring. Dr. John sleept je mee in de krochten van New Orleans. ”I Walk on Guilded Splinters” vind ik het hoogtepunt. ”Gris-Gris” vind ik niet altijd even makkelijk, en vindt hem zeker niet geschikt voor alle momenten, maar het is wel zo’n album dat van begin tot eind boeit.

"Images and Words" is het tweede album van Dream Theater en de band levert direct een progressieve rock/metal knaller van formaat af. De opener "Pull Me Under" is een fantastisch nummer dat direct de toon zet. Alle instrumenten zijn perfect in evenwicht en het technische vakmanschap is ongekend. Dat geldt eigenlijk voor het gehele album. Wel moet ik bekennen dat al dit technisch vernuft soms een keerzijde heeft. Af en toe komt het wat klinisch over en daarom is de juiste stemming bij mij wel vereist om dit album in zijn geheel te luisteren. Aan de andere kant zijn juist de langere nummers, "Metropolis - Part One: The Miracle and the Sleeper" en "Learning to Live" naast het openingsnummer de hoogtepunten van dit album. "Images and Words" is een klassieker in het genre en zet Dream Theater direct op de progressieve kaart.

"Octavarium" klinkt als een klok, zoals de meeste albums van Dream Theater. Ik ben geen grote kenner of fan van deze band, maar hun albums vind ik over het algemeen een prettige luisterervaring. Wat dat betreft is dit het type progressieve rock/metal dat ik graag hoor. Wat me opvalt aan "Octavarium" is dat de wat minder lange nummers behoorlijk toegankelijk klinken. Van de uitgesponnen nummers daarentegen wordt wat meer effort van de luisteraar verwacht. In die composities komt de gelaagdheid en het muzikale vakmanschap van deze heren het beste tot zijn recht. De vocalen van de zanger zijn zeker niet mijn favoriet, maar met name het gitaarwerk van Petrucci compenseert dat ruimschoots, net als het fantastische drumwerk overigens. "Octavarium" is misschien niet het beste album van Dream Theater, maar het geheel is een prima trip in prog- rock/metal-land.

"Score" is een boeiende liveregistratie van Dream Theater, opgenomen in de legendarische Radio City Music Hall in New York. Het eerste gedeelte van de set wordt gespeeld in de band samenstelling en vind ik gelijk het sterkste gedeelte van "Score". Een goede selectie van liedjes die alle elementen van de muziek van Dream Theater bevat. Het gitaarspel van Petrucci is om van te smullen. De bas vind ik lekker vooraan in de mix gezet, wat zorgt voor een stuwend geheel. Zanger James LaBrie is zeker niet mijn favoriete vocalist, maar op "Score" vind ik hem eigenlijk prima klinken. Er zijn weinig momenten dat ik me aan hem stoor. Aan de tweede helft van de set is een symfonisch orkest toegevoegd. Ik word dan altijd een beetje huiverig, zeker met Metallica's S&M in mijn achterhoofd. Soms heb ik de neiging om de muziek van Dream Theater wat afstandelijk te vinden, teveel techniek, te weinig gevoel. Het toevoegen van een orkest is dan gevoelsmatig geen goede zet. Toch pakt het meer dan redelijk uit. Soms kun je je afvragen of de juiste arrangementen zijn gekozen, maar het klinkt best goed. De valse noten die hier al eens zijn aangehaald kan ik er zelf niet zo goed uithalen, dus die storende factor heb ik niet. Uiteindelijk luister ik het liefst naar Dream Theater zonder het orkest, maar "Score" is al met al een zeer genietbare (ondanks de aanzienlijke lengte van sommige liedjes) liveregistratie en scoort dan ook een dikke voldoende.

”Systematic Chaos” is wederom, zoals ik eigenlijk van Dream Theater gewend ben, een toonbeeld van muzikaal vakmanschap. Niet altijd even makkelijk om naar te luisteren, maar daarom misschien wel juist zo boeiend. ”Systematic Chaos” is zelfs voor Dream Theater begrippen een behoorlijk stevig en hard album. De ene monsterlijke gitaarriff na de andere perst Petrucci uit zijn gitaar. Maar altijd melodieus. De solo’s zijn zoals altijd een genot om naar te luisteren. Daaronder levert Mike Portnoy opnieuw weergaloze drumpartijen. De gitaar en drum passen mooi op elkaar en daar kan ik met genot naar luisteren. Toch zijn er ook een aantal dingen die ik wat minder vind op ”Systematic Chaos”. De keyboards vind ik niet altijd even mooi. Begrijp me goed; over het algemeen vind ik toetsen een zeer welkome aanvulling op het totale geluid. Maar ik houd gewoon meer van de (Hammond) orgel, meer van het warme geluid zo te zeggen. De toetspartijen op ”Systematic Chaos” vind ik soms (niet altijd) wat nerveus klinken, met name in de solopartijen. Als ritmische ondersteuning zijn de toetsen wel fraai overigens. Ook ben ik geen grote fan van zanger James LaBrie. Zijn stemgeluid vind ik zeker acceptabel, maar ik ben er gewoon niet kapot van. Gelukkig wegen deze in mijn ogen mindere factoren niet op tegen de gewoon uitstekende liedjes, zowel qua structuur, opbouw, gevoel en techniek. Uiteindelijk vind ik ”Systematic Chaos” dus gewoon een prima album, een uitermate prettige luisterervaring waar je iets meer moeite voor moet doen, maar dat wel wordt beloond.

"Elmwood" van Drive Like Maria is een verdienstelijke debuutplaat. Aanstekelijk en sympathiek zijn de woorden de me te binnen schieten bij het beluisteren van deze plaat. De vergelijking met andere bands is zo gemaakt en het is allemaal niet erg origineel, maar daar stoor ik me niet aan. Weer kom ik tot de typering aanstekelijk en sympathiek. Live is deze band een genot om te aanschouwen en "Elmwood" biedt voldoende materiaal om op het publiek over te brengen. Veelbelovend bandje.

Drive-By Truckers blijven kwalitatief goede albums afleveren. Dat bewijst ook deze "A Blessing and a Curse". Goede teksten met de rauwe pijnlijke waarheid begeleid met een intens southern rock geluid is het handelsmerk van Drive-By Truckers. Ook de songs op deze plaat zijn weer van prima kwaliteit. De conceptuele gedachte van het album "The Dirty South" mis ik een beetje op deze plaat, daardoor komt hij bij mij wat minder hard binnen. Hierdoor is de sfeer op "A Blessing and a Curse" voor mij minder beklemmend. Klein minpuntje voor wederom een prima plaat met voor mij "Gravity's Gone" als mooiste nummer.

Wat ik zo knap vind aan Drive-By Truckers is dat ze op elke nieuwe plaat anders klinken, maar toch zo vertrouwd Drive-By Truckers. Ook "Brighter Than Creation's Dark" is weer een typisch prachtige Drive-By Truckers plaat. Wat mij betreft wel een verbetering ten opzichte van "A Blessing and a Curse" waar men toch een beetje de mainstream op zocht. Waar op "The Dirty South" de broeierige donkere sfeer overheerste ademt "Brighter Than Creation's Dark" meer een country sfeer uit. Dit komt met name door de hoofdrol van de pedal steel op deze plaat. De nummers zijn afwisselend rockend ("The Righteous Path", "The Man I Shot") en ingetogen. Door het gebruik van de eerder genoemde pedal steel behoren de ingetogen nummers tot mijn persoonlijke favorieten ("Daddy Needs a Drink", "Bob", "The Opening Act", "This Purgatory Line"). Wat een prachtige klanken produceert dat instrument toch en wat is het tegelijkertijd sfeerbepalend. De heren Mike Cooley en Patterson Hood leveren elk weer goede nummers. Ook bassiste Shonna Tucker doet een duit in het zakje, maar ik vind vooral haar tweede stem een toevoeging aan de vocalen van Cooley & Patterson. Kortom 75 minuten lang genieten en sfeerproeven van muziek uit het zuiden van de Verenigde Staten.

Het wordt eentonig, maar Drive-By Truckers leveren met "Decoration Day" gewoon weer een uitstekende plaat af. Drie gitaristen en drie zangers zorgen voor een dynamisch geluid en afwisseling in de nummers. Wederom staat de plaat in het teken van het zuiden van de Verenigde Staten, al is het geen concept plaat als "The Dirty South". Op "Decoration Day" is er voldoende afwisseling tussen de meer rock georiënteerde nummers en de wat langzamere meer op country gestoelde nummers. De laatstgenoemden zijn wat mij betreft wat intenser en hebben een rijker palet aan instrumenten, waarbij ik met name het gebruik van de pedal steel erg mooi vind. Gewoon weer genieten van broeierige Southern rock. Constante kwaliteit is ook een kwaliteit.

De voorgaande albums van Drive-By Truckers zijn zeker niet slecht, sterker nog deze band levert al jarenlang gewoon goede albums af. Wel vond ik naar verloop van tijd de country invloeden de overhand nemen ten opzichte van de Southern rock en daarmee ging dat rauwe randje wel verloren. Op ”English Oceans” is dat rauwe randje weer terug. De dubbele gitaartandem laat van zich spreken en met name de eerste helft van ”English Oceans” is stevig te noemen. Patterson en Cooley leveren om en om gewoon sterke liedjes af. Opener ”Shit Shots Count” is direct een hoogtepunt. Een heerlijke riff, maar let ook op blazers tegen het einde van het liedje. Onverwacht, maar het werkt wonderwel goed. De lapsteel gitaar is op ”English Oceans” niet meer te horen, maar daar staat heel mooi toetsen- en pianowerk tegenover. ”Pauline Hawkins” is weer zo’n geweldig nummer, net als ”Hanging On”, ”When Walter Went Crazy” en het broeierige ”Grand Canyon”. Op de tweede helft van ”English Oceans” gaat het tempo wel iets naar beneden en horen we meer rootsinvloeden. Ik vind de liedjes stuk voor stuk sterk en naast de heerlijke muzikale omlijsting bewijzen Patterson en Cooley eens te meer dat ze fantastische verhalenvertellers zijn. ”The Dirty South” blijft mijn favoriete album van Drive-By Truckers, vooral door die rauwheid en grimmigheid, maar ”English Oceans” mag zich wat mij betreft meten met het beste werk van Drive-By Truckers. P.S. de hoes is ook fantastisch.

De titel van dit album zegt het al. Drive-By Truckers brengen een eerbetoon aan de Southern Rock en aan Lynyrd Skynyrd in het bijzonder. Maar ”Southern Rock Opera” gaat verder dan een lofzang aan die legendarische band. Ook komen de nodige politiek/maatschappijkritische liedjes voorbij, zoals ”Wallace” en ”The Three Great Alabama Icons”. In die liedjes schetsen Drive-By Truckers een grimmig beeld van het zuiden van de Verenigde Staten. Iets wat ze in perfectie zouden uitwerken op hun meesterlijke album ”The Dirty South”. Maar ook ”Southern Rock Opera” is om van te smullen. De sfeer is broeierig en meeslepend, net als de liedjes. De gitaren grommen, klinken vuig en hebben dat lekkere rauwe randje en de teksten blijven sterk, toch echt een kwaliteit van deze band. De liedjes zijn afwisselend ingetogen en meer recht-toe-recht-aan (bijvoorbeeld ”Guitar Man Upstairs”). Juist de ingetogen nummers vind ik extra overtuigend. ”Birmingham” is prachtig, net als ”Plastic Flowers on the Highway” en de magistrale afsluiter ”Angels and Fuselage”. ”Southern Rock Opera” is misschien wel een album dat aan de lange kant is, wellicht dat niet alle liedjes van dezelfde hoogstaande kwaliteit zijn, maar vullers zou ik het allerminst willen noemen. Uiteindelijk vind ik ”Southern Rock Opera” niet zo goed als ”The Dirty South”, maar het is wel een typisch Drive-By Truckers album met goede liedjes, goede muziek, een prachtige hoes en een heerlijke indringende sfeer. Klasse!

Mijn favoriete album van Drive-By Truckers is "The Dirty South". Ik merk op "The Big To-Do" toch een stijlbreuk met dat album. Het is een wat meer rock georienteerd album. Daardoor had ik toch wel een paar luisterbeurten nodig, voordat het kwartje viel. In eerste instantie luister ik meer naar de muziek, de melodieen en de sfeer voordat ik naar de teksten luister. Ik miste daardoor de wat broeierige, beklemmende, benauwde sfeer van "The Dirty South". Maar toen ik naar de teksten ging luisteren merkte ik dat die sfeer juist is verwerkt in de verhalen van deze plaat. Deze band is in staat om tekstueel zo expressief te zijn, gewoon recht toe, recht aan, er niet omheen draaien, gewoon zeggen waar het op staat. Dit geeft de songs zoveel kracht. Muzikaal vind ik het dus iets minder, maar de indringende verhalen over de Zuidelijke staten van Amerika maken dit meer dan goed.

Tot op heden is "The Dirty South" mijn favoriete plaat van Drive-By Truckers. Al heeft de band in mijn ogen nog geen slecht album afgeleverd, steekt deze er met kop en schouders boven uit. Ik hou van conceptplaten en dit is er weer eentje. "The Dirty South" is de perfecte titel van een plaat die verhaalt over het zuiden van de Verenigde Staten.

Drive-By Truckers schetsen een beeld van een schimmige samenleving vol corruptie, criminaliteit, gierigheid, afzondering, hoop, liefde, pijn. Alle menselijke aspecten komen voorbij en wordt aangekleed met die typische broeierige en dreigende sfeer.

De bandleden spelen in perfecte harmonie met elkaar, waardoor je het gevoel krijgt er echt bij te zijn. Tekstueel is het ook van een hoog niveau. De diverse songschrijvers (vooral Patterson Hood, Mike Cooley en Jason Isbell) hebben verschillende stijlen, thema's en invalshoeken, maar toch is alles een perfect gebalanceerd en consistent geheel. Los van de onderwerpen zitten de teksten ingenieus, cynisch, sarcastisch en ironisch in elkaar. Het geheel is doorspekt met zwarte humor (waar je van moet houden), maar legt op een pijnlijke en treffende manier de boodschap van Drive-By Truckers bloot.

Voorbeeldje (uit "Cottonseed"):

They say every sin is deadly
But I believe they may be wrong
I am guilty of all seven
And I don't feel to bad at all

And I used to have a wad of hundred dollar bills
In the back pocket of my suit
I had a .45 underneat my coat
And another one in my boot.
I drove a big old caddillac
Bought a new one anytime I please
And I put more lawmen in the ground
Than Alabama put cottonseed.

"The Dirty South" is een collectie van verhalenvertellende songs die enerzijds meeslepend zijn en anderzijds vernuftig in elkaar zitten, zowel muzikaal als tekstueel. Het is jammer dat deze band nog geen grote naamsbekendheid geniet. Aan de andere kant is dat misschien ook wel het beste, blijft het toch een beetje voor mezelf (en voor andere echte liefhebbers).

Duffy doet de oude soul herleven op "Rockferry". Waar Amy Winehouse en Adele naar mijn smaak iets meer de jazz opzoeken (vooral Adele dan), klinkt Duffy warm en dus heel soulvol. Ze heeft een mooie diepe donkere stem die mooi deint op de lekkere melodieën op "Rockferry". Niet elk liedje is even sterk, maar over de gehele linie is dit een prima album. De grote hit "Mercy" klinkt retro als modern tegelijk. De productie is overigens tiptop in orde. Jammer dat we na "Rockferry" nauwelijks nog iets hebben gehoord van Duffy. Ze heeft hierna nog een album uitgebracht, maar die flopte hopeloos. "Rockferry" is in ieder geval een prima debuut en een lekker warm en gloedvol album.

Op "First Time! The Count Meets the Duke" bundelen de pianisten Duke Ellington en Count Basie de krachten. Samen met hun beide orkesten laten ze een swingende vorm van jazz horen. De interactie tussen beide pianisten is smaakvol, maar ze bieden de muzikanten uit beide orkesten voldoende ruimte om te excelleren en te soleren. Door de vele muzikanten en instrumenten doet het geluid je denken aan een big band. Dit benadrukt het swingende karakter van "First Time! The Count Meets the Duke". Dit maakt dat deze plaat een opgewekte en frisse uitstraling heeft en dat leidt tot een uiterst prettige luisterbelevenis.