Glimlachen! Alsof ik terug ben naar 1980 en '81, de albums Seventeen Seconds en Faith van The Cure. Dit is alleen Nederlandstalig, althans, dat denk ik vanwege de liedtitels. Want het galmpje waarin de zang is gedrenkt is nét genoeg om de teksten nauwelijks te kunnen verstaan.

Het is alsof The Cure 45 jaar geleden een derde album opnam dat verloren is gegaan. Je kan het vervolgens afdoen als schaamteloos jatwerk. Maar ik vind het charmant en ik glimlach. In tegenstelling tot bovenstaand bericht kan ik juist genieten van de monotone drumpartijen: ze creëren een groove die de voet vanzelf doet meetikken.

De derde langspeler van March, een band waarin het draait om energieke, scheurende rock, de schuurpapieren stem van (tevens liedschrijver) Floor van Zuilen, het gevarieerde gitaarwerk van Hermance van Dijk en een beukende ritmesectie, die de boel menigmaal opjagen in de traditie van Ramones en Motörhead. Hard en snel dus, waarbij als March knallend, met kleine verschillen ten opzichte van voorgangers Stay Put en Set Loose.

In tegenstelling tot de voorganger klinkt vaker de tweede stem van Van Dijk waarmee pakkende koortjes ontstaan, zoals in de felle dubbele opening Tell Your Kids We'll Be Alright en All on Red, die beide onder de drie minuten afklokken. Angel Wings begint iets ingetogener maar al snel moet drummer Thomas Frankhuijzen weer hard aan de bak om een moddervette riff te ondersteunen.
Dan volgt werk dat zo'n dikke drie minuten duurt; de nummers duren dus niet lang, afwisseling gegarandeerd. Eerst midtempo en vervolgens snel in Danger Smiles, waar Van Zuilens stem in het refrein fraai raspt. In Valley is het voor het eerst iets - iets! - kalmer, bij een mooie melodie zingt Van Zuilen deels minder rauw. Van Dijk speelt er prachtige gitaarlijnen. Met Never Go Back sluit de eerste helft hard af, melodie en rauwheid gaan fraai samen.

En ja, we denderen door met Heart Undressed, waarna Vultures een meer dan aangename oorwurm blijkt. De snelle riff van Second to Destroy is bijna metal, met The Great Escape wordt er iets teruggeschakeld; stevig blijft het. Sceptic's Creed is kort en snel, met Rise wordt hard-swingend afgerond en Van Zuilen laat nog eens haar stembanden uit haar tenen komen. Wat een geluid komt het uit die keel en wat schudt Van Dijk heerlijke gitaarlicks uit haar mouw!

Resteert slechts de vraag: waarom is deze groep uit Breda nog zo onbekend? Onlangs verscheen via streaming livesingle Vultures, die een indruk geeft van de liveprestaties van de groep, de komende maanden in Neder- én vooral buitenland te zien.

Vorig jaar maakte ik kennis met Sprints dankzij Letter to Self. Intense teksten van gitariste en zangeres Karla Chubb en veelal een aangename opbouw van zacht naar hard.

Anderhalf jaar verder is gitarist Colm O'Reilly vervangen door Zac Stephenson; ik herinner me de gitaristenwissel bij Editors, die destijds niet goed uitviel. Ik miste daar onstuimigheid en schurende randjes op de navolgende albums, al dacht het grote publiek daar anders over. Zou het hier wél goed gaan?

De eerste verrassing is dat All that Is Over stemmig begint met Abandon, in de sfeer van 1980 toen Thatcher regeerde; dan een akoestisch vervolg met To the Bone. Twee aangename nummers, maar met Descartes barst het alsnog los en de gitaarpartijen in Need huilen heul aangenaam.
In Beg ingetogen en heavy delen, Rage doet me minder, met Something's Gonna Happen is het weer raak en in Pieces strijden kracht en wanhoop om voorrang in zowel tekst als muziek.
Met Better dient melancholie zich aan en in de zang van Coming Alive klinkt veel, veel emotie in combinatie met de riff, intense drums en opnieuw wenende gitaar. Allemaal vrij korte nummers, totdat slotlied Desire tweemaal zo lang blijkt als de overige nummers, met bijna surfgitaren in het eerste deel. Uiteraard én gelukkig groeit dit uit tot een geluidsexplosie van het aangename soort met de passionele tekst "I wanna eat you alive", waarna een akoestisch slot de plaat afrondt.

Die teksten zijn hier en daar opmerkelijk. Hoeveel liedjes kennen we die zijn geïnspireerd door filosoof René Descartes (1596-1650)? "Vanity is the curse of culture, a cyanide for the soul". Ik denk aan menig persoon, al dan niet politicus, in de (sociale) media. Het dienen van zichzelf in plaats van de ander. Mevrouw Chubb heeft gelijk en over de hele linie blijft de muziek onverminderd fel, waarbij het "trucje" van ingetogen naar luid minder prominent aanwezig is.

Hierna keer ik terug naar March, een groep waarmee Sprints prima op één concertavond zou passen. Daar klinkt punk met de nodige andere rockinvloeden, bij Sprints wat postpunk wordt genoemd. Anders in aanpak, maar dankzij de frontvrouwen en het gevarieerde gitaarwerk zijn er de nodige overeenkomsten.

Loud and proud, rock 'n' roll zoals het gespeeld moet worden. Zelf omschrijft March hun muziek als punk, in mijn oren is het véél méér dan dat. Maar zeker hárd.
Het zit 'm in de gevarieerde gitaarpartijen van Hermance van Dijk, die duidelijk meer luide genres in haar platenkast heeft staan. Het is genieten van haar licks, die in fraai contrast staan met de indringende rauwe van Floor van Zuilen, waar een hooligan jaloers op zou worden. En ondertussen knalt de energie de speakers uit.
Set Loose verscheen maart 2020 en in plaats van optredens waren daar covid-19 en een lockdown. De groep vertelt erover in dit interview met 3 voor 12. En dan te bedenken dat zelfs in het geval van dit studioalbum het zweet uit de speakers stroomt.

Tweede album van de groep, de debuut-EP niet meegerekend. Set Loose is even snel en intens, maar biedt iets meer variatie. Zo zingt Van Zuilen in Already Gone het eerste deel wat ingetogener en melodieuzer, maar de muziek is uptempo en al spoedig is de strot daar weer, waarna Fear of Roses er meteen vol inbeukt, dankzij het ritmetandem Jeroen Meeus (bas) en Thomas Frankhuijzen (drums).
In She's a Hurricane plotseling een langzame, doomachtige riff, mij herinnerend aan het debuut van Black Sabbath, zij het onmiskenbaar in de aanpak van March. Het bewijst de veelzijdigheid van Van Dijk, waar Van Zuilen met haar gouden stem volop van profiteert. Op 2/3 van het nummer is daar een versnelling die het adrenalinepeil nog verder doet oplopen naar de climax, gevolgd door het snelle Nothing Ever Really Dies. Beuken op z'n Motörheads met bovendien een onweerstaanbaar refrein: iets van punk houdt het zeker.

Favorieten kiezen is onmogelijk, zwakke composities kent Set Loose niet. Laat ik er drie noemen: Start Again met ook al zo'n heerlijk oorwurmrefrein, het boze Evil Kicks. Én slotlied The Surface, dat het album, net als op voorganger Stay Put gebeurde, iets kalmer afsluit.

In vergelijking daarmee is het qua zang op Set Loose een ietsiepietsie melodieuzer, met opnieuw muziek op een meestal hoog tempo. Liefhebbers van bijvoorbeeld Foo Fighters (hun stevige kant) en het Ierse Sprints of welke felle band dan ook worden hier vrolijk van. Strak geproduceerd dendert March als een geoliede rock 'n' rollmachine, met oor voor details en variatie. Vurig en betrokken als de vlammen en bloemen op de hoes.

Drie jaar later verscheen Get In.

Wat is dít een lekker bandje! Ruig, luid en uptempo. Als een kruising tussen de muziek van Ramones en Motörhead en de zang bij Paramore. Trekt u zich tegelijkertijd niet te veel van dit soort vergelijkingen aan, want ondertussen schrijft March uit Breda vooral op hun eigen wijze sterke nummers en voert die strak en gepassioneerd uit. Een basis van punk met diverse rocksmaakjes in gitaar- en drumwerk, plus de rauwe stem van Fleur van Zuilen.

Na een EP in 2014 volgde twee jaar later het eerste full-length album, dit Stay Put. Gitariste Hermance van Dijk heeft een eigen stijl met raggende riffs, lekkere licks en pakkende gitaarlijnen en -geluidjes. Drummer Thomas Frankhuijzen jaagt de boel nog verder op, legt daarbij de nodige variatie in zijn spel en bassist Jeroen Meeus slaat een robuuste brug tussen drums en gitaar. Meestal lekker snel, alleen slotlied In Vain is anders.

Hier op MuMe is er tot dusver nauwelijks aandacht voor March, het is dat Insta mij op de groep wees. Misschien is dat omdat tot vandaag deze donderende March werd verward met een aanzienlijk ingetogener project met dezelfde naam: het alter ego van ene Maarten Scherrenburg, die geheel andere muziek schijnt te maken.

Die fout is gerepareerd. Dit March maakt muziek die energie geeft en tegelijkertijd is dit verfijnder: punk-plus met in Sometimes zelfs complete schoonheid met die akoestische gitaar in het slot, heerlijk in contrast met de hardcore-achtige tempo's en de rauwe vocalen.
Muziek voor standje burenruzie, voor 240 km/u op de weg, voor een bezoek aan de trommelvliezendokter. Niet voor niets staan binnenkort optredens gepland in Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Luxemburg en... Nederland! Zie hier hun Bandcamp en daar hun webzijde.

Hierna volgden nog twee albums, beide zijn ingediend bij MuMe. Wordt vervolgd. Rock 'n' roll!

Mercerville, New Jersey, de winter van begin 1979. Multi-instrumentalist Tom Marolda loopt al wat jaren mee, musiceerde met zowel ene Bruce Springsteen als ene John Bongiovi voordat die muziek gingen opnemen en heeft inmiddels een eigen studio. Als op een vrijdagavond een klant belt dat de opnamen dat weekend niet doorgaan, besluit hij er zelf te gaan zitten en neemt in 48 uur negentien eigen liedjes op, waarop hij de enige muzikant is: zang, gitaar, bas en drums.
Hij produceert en mixt zelf én ontwerpt de hoes, geheel in de punkattitude van 'Do it yourself'. Zo verschijnt in november '79 The Toms van The Toms, want de plaat onder een solonaam uitbrengen wekt verkeerde verwachtingen: dit klinkt als een gróép!

Het woordje 'punk' viel, maar zo klinkt de muziek zeker niet. Nee, hoorbaar is dat de leden van The Toms allemaal fan zijn van the fab four uit Liverpool en waarschijnlijk ook van The Hollies en The Monkees. Drummer Tom Marolda slaat gráág op zijn bekkens en houdt samen met bassist Tom Marolda de boel strak, gitarist Tom Marolda kent de nodige geluidjes op zijn gitaar en speelt bovendien lekker slag en zanger Tom Marolda heeft een aangename, lenige stem en zingt met enkele andere Tom Marolda's kekke koortjes.
Enige liedschrijver is Tom Marolda en die heeft een neusje voor liedjes in jaren '60-stijl, wat tot een verzameling van (op de oorspronkelijke elpee) twaalf liedjes leidt, later op cd en 2LP tot de oorspronkelijke hoeveelheid uitgebreid. Producer Tom Marolda heeft de boel adequaat vastgelegd en gemixt en iedere Brabander zou enthousiast moeten worden van de hoes van graficus Tom Marolda.

Ik ben aan een klein inhaalslagje bezig in mijn reis door new wave met mij onbekende albums uit de jaren '77 - '79. Vorige station was de tweede van Shoes, twee maanden eerder verschenen. Daarop de nodige treurnisverhalen over de omgang met meisjes; de leden van The Toms zitten echter veel vrolijker in de liefde. Alleen The Bear bezingt een ander onderwerp:
"We work for that cigarette country - But you can't smoke out here
'Cause if the dust doesn't kill you - Then watch out for the bear"

Herkenbaar en eerlijk verwoorden de mannen in I Did the Wrong Thing:
"I did the wrong thing to the right girl - And now I'm paying the price
I did the wrong thing to the right girl - And chanced my paradise
I'm scared of, aware of my vices

I can't fix it, I can't twist it - It was a fool thing on my part
But I'm a new man, I know who I am - You gotta have a change of heart"

The Toms staan te boek als powerpop, maar vergeleken met tijdgenoten als The Knack, Romantics en Shoes blijft dit dichter bij het geluid en de stijl van de jaren '60. Al verraden gitaar en koortjes soms dat het niet uit dat decennium komt.
Nog één zo'n mooie tekst dan? Die uit Better than Anyone Else:
"I want you to know me - Better than I know myself - Better than anyone else
I want you to know me - Better than I know myself - Better than anyone else"
In combinatie met alweer zo'n vrolijke melodie is het onmogelijk om níet mee te zingen. Andere favootjes zijn opener Let's Be Friends Again en het dansende Other Boys Do. Edo, dank voor de tip!

Mijn reis door new wave vervolgt bij opnieuw een album uit 1979. Dat staat weliswaar niet op streaming, maar wél op glimmend vinyl in de kast. Probleem is alleen dat ik de nieuwe versterker nog moet aansluiten en dat wil ik morgen doen. Wordt vervolgd bij The Spiderz uit Eindhoven en Pressure.

Op weg door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave, had ik 1980 afgerond. Daarop ben ik dankzij enkele tips teruggegaan in de tijd. Mijn vorige inhaalslag was bij het debuut van The Reds en ik vervolg bij de tweede van een groep uit Illinois in de VS. Die groep heet Shoes en grossiert in powerpop.

Deze keer geen thuisopnames: het in september 1979 verschenen Present Tense werd opgenomen voor het label Elektra in een echte studio. Het kwaliteitsverschil met het debuut is daarom groot. Drums en koortjes (veel zoete oeeeee's en aaaaaaa's) profiteren ervan en de composities en invloeden komen veel beter uit de verf.

Hoogtepunt is opener Tomorrow Night mede dankzij de gitaarpartijen. Hierna volgt aardig werk, waarbij het door akoestische gitaar gedragen Your Very Eyes. De lieflijke (lead)zang vertelt verhalen over gemene meisjes, want o, deze mannen zijn menigmaal gekwetst in de liefde... Een titel als Somebody Has What I Had is veelzeggend. In dit nummer klinkt Shoes venijniger dan voorheen, mede dankzij een boze melodielijn met passend gitaarwerk in het refrein.

Now and Then opent kant 2 stevig, bijna alsof Malcolm Young van AC/DC een riff cadeau deed. Daarna blijkt Every Girl juist extra gevoelig. In I Don't Miss You klinken echo's van de glamrock van Marc Bolan en T-Rex en in Cruel You hoor je enige invloed van de Ramones. Met het uit drie delen opgebouwde Three Times moet ik echter denken aan jaren '70 folkpop uit Engeland, waarna men met slotlied I Don't Wanna Hear It weer pittig klinkt.
Uiteenlopende invloeden die dankzij de productie van Mike Stone nu wél goed uit de verf komen en onmiskenbaar een Shoesgeluid hebben; bovendien heeft drummer Skip Meyer hoorbaar het nodige bijgeleerd sinds de vorige plaat.

Twee maanden later verscheen de volgende halte op mijn reis door new wave: het titelloze debuut van The Toms, het eenmansproject van Amerikaan Tom Marolda.

Geproduceerd door David Kershenbaum is het titelloze debuut van The Reds desondanks nogal dof klinkend op streaming. Een band uit Philadelpha in de Verenigde Staten die in juli 1979 The Reds uitbracht.
Wat is dit? In het kort: stevige new wave. Ferme, luide gitaren van Rick Shaffer die tevens robuust zingt, met de vaak ijle toetsen van Bruce Cohen als tegenhanger; bassist Jim Peters en drummer Tom Geddes vormen de solide ritmesectie.
Tot op de dag van vandaag verscheen dit album nooit op cd. Liefhebbers die het willen hebben, zullen dus het (eventueel groene) vinyl op de kop moeten tikken. Op de hoes zien we een bekende foto uit ca. 1952 met publiek in een bioscoop, kijkend naar een 3D-film.

De plaat opent sterk met Victims dankzij passionele zang en gitaren. Daarna wordt het kalmer en wat mij betreft wat minder dan die opener, al is duidelijk dat de vier kunnen spelen en dat Shaffer jankende gitaarsolo's neerzet. In het bijna 7 minuten durende Lookout zingt hij over een traag ritme soms zó gepassioneerd, dat het vals wordt.
Dan toch liever het snelle, punkachtige Whatcha' Doin' to Me dat kant 2 aftrapt. Not You is langzamer maar net zo stevig, Talking is melodieuzer als een liedje van Joe Jackson in de typische stijl van The Reds. Over & Over komt hortend en stotend op gang en wordt dan vlot, met de dikke 5 minuten van Self Reduction wordt een fraai slot gebracht, inclusief kekke klaviergeluiden en een fraaie gitaarsolo.

Na dit debuut bij grote platenbaas A&M kwam de opvolger twee jaar later bij het kleine Stony Plain. The Reds bleven een onbekend bandje, dankzij potjandosie in mijn vizier gekomen.

Mijn reis door new wave kwam vanaf de Amerikaanse Shoes en ik reis door naar de opvolger daarvan, eveneens in de zomer van '79 verschenen.

Op reis door new wave van 1980 werd ik bij de powerpop van The A's door potjandosie geattendeerd op de Amerikaanse Shoes. Die brachten in medio augustus 1977 in eigen beheer dit Black Vinyl Shoes uit. Mij volslagen onbekend en dus leuk als je het desondanks gewoon op je streamingplatform aantreft! Wellicht overbodig maar toch: deze Shoes hebben niets te maken met The Shoes uit Nederland.

Tijdens de beluisteringen ontdekte ik dat de groep afkomstig was uit Zion, Illinois en hun albums in een eigen studio opnam. Dit album werd zelfs in de huiskamer op een viersporenapparaat opgenomen en klinkt dan eigenlijk best goed.
Gevolg is een lo-fi productie die me niet stoort, behalve het geluid van de drums; al komt dat vooral omdat drummer Skip Meyer nogal simplistisch op de pannen slaat. Tegelijkertijd weet ik dat maatje JeKo dat juist een pré vindt: laat het maar schuren!

De zang wordt afwisselend gedaan door de broers John (bas) en Jeff (gitaar) Murphy plus Jerry Klebe (eveneens gitaar). Alle drie zingen ze in de hoge regionen, soms bijna zoals je een baby lieflijk met hogere stem toezingt. Dit bij gitaarliedjes waarvan er vijf uitspringen: Do You Wanna Get Lucky?, Not Me, het relatief stevige Capital Gain, Okay en It Really Hurts. De gitaarliedjes hebben een akoestische basis en worden een heel enkele keer iets steviger. Toch overheerst vooral zwoele powerpop met melodieuze gitaarlijnen, die gegeven de opnamesituatie en het ontbreken van een producer helemaal prima klinkt.
Aanbevolen voor hen die houden van een garagesound met vriendelijke gitaarliedjes. In mijn afspeellijst met new wave volgt hierna het bekendere Whole Wide World van pubrocker Wreckless Eric. Dan pas valt me op hoeveel de Shoes met zijn geluid gemeen hebben: sympathieke, naïeve gitaarliedjes in jaren '60-sferen.

Hierna werden de Shoes getekend door Elektra en opvolger Present Tense verscheen dus in een professionele context, een basis die ze kennelijk met Black Vinyl Shoes hadden afgedwongen. Een 6,5 als schoolcijfer druk ik uit in drie sterren. Aan de andere negen stemmen is te zien dat ik wat strenger ben: het huidige stemgemiddelde is een 3,61.

Mijn reis door wave kwam van december 1980, single Is Vic There? van Department S. Voordat ik de tweede van Shoes ga beluisteren is daar eerst het eveneens in '79 verschenen titelloze debuut van The Reds, alweer uit de VS.

LucM schreef:(reactie op ander bericht)

Klopt, maar als radiojongetje rekende ik Supertramp destijds - en nog steeds - tot de (kwaliteits)pop. Was toch andere koek dan de progrock van die tijd. Wat ik daarvan meekreeg vond ik ofwel saai ofwel te gekunsteld. Bij Supertramp was er met de hits steeds meteen een klik.
Give a Little Bit was de eerste kennismaking en associeer ik met de spannende eerste weken in de brugklas. Een kleine twee jaar later vond ik de hitsingles van dit album ook aangenaam. Nog steeds en dat geldt inmiddels voor het hele album.

Ben daarbij meer van de liedjes van Roger Hodgson, die vooral de popkant opgaan. Of vergis ik me daarin?

Op reis door de new wave van december 1980, kom ik van die malle noveltyhit van het label Stiff, Stop the Cavalry van Jona Lewie. De trein stopt bij Department S, dat twee dagen voor Oudjaarsdag single Is Vic There? uitbrengt. Eind maart 1981 betreedt het voorzichtig de Britse hitlijst, om in mei tot #22 te komen. Broeierige wave, beetje postpunk, of zoals wij het toen noemden: doom wave.
In juli 1980 haalt de groep, die zich vernoemde naar een tv-serie, nog eens #55 met Going Left Right dat in de sfeer van de gejaagde postpunk zit, eveneens op deze verzamelaar te vinden.

Blijkens Discogs en MuMe kwam het pas in 2011 tot een regulier album, te weten Mr. Nutley's Strange Delusionarium, kennelijk mede ingegeven door het relatieve succes van deze én een andere verzamelaar genaamd Sub-Stance uit 2003.
Op deze compilaties is te horen dat de groep meer dan vleermuizenwave maakte, tot vrij vrolijke funkpop toe. Andere keren moet ik denken aan Killing Joke (bij Romany Blood) of The Psychedelic Furs (I Want). Het is dus alleszins een gevarieerd palet dat Department S ons schildert. Laat onverlet dat die hits uit 1980 heerlijk passen op mijn afspeellijsten met new wave.

Mijn reis door new wave heeft daarmee 1980 erop zitten. Ik maakte al enkele vooruitstapjes naar 1981, zoals hier. Bij de powerpop van The A's werd ik echter afgelopen juli door Germ en potjandosie getipt over een viertal andere powerpopgroepen.
Die namen heb ik genoteerd en twee ervan blijken al vóór 1980 werk te hebben uitgebracht. Daarom eerst op weg naar de Amerikaanse groep Shoes en Black Vinyl Shoes uit 1977. Na die albums is 1981 aan de beurt!

In 1978 bracht Jona Lewie zijn eerste elpee uit bij het jonge punklabel Stiff, tegelijkertijd totaal niet punk zijnde. Sterker nog, in de ogen van de punkwereld was dit een oude man met bovendien een hele carrière daarvoor: reeds in 1968 was hij beroepsmuzikant. In 1980 verscheen dat album nogmaals, maar nu met deels andere nummers, zoals zijn non-albumhit You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties.
John Lewis is een noeste muziekknutselaar en dat blijkt ook uit Stop the Cavalry, dat in Nederland de dag ná Kerst 1980 de hitlijst betrad en half januari 1981 op #6 piekte. Een post-Kersthit. Dankzij streaming staat het sinds 2017 bijna ieder jaar wel een weekje in de Nederlandse top 100. Het is een evergreen geworden, zoals ik tegen Kerst 2024 meemaakte toen ik langs een winkel liep, terwijl een oude man op een bankje tevreden het deel met "dududududumdum" bromde.

Pas in 1982 verscheen het op een album van Lewie, te weten dit Heart Skips Beat. Tegen de tijd dat ik bij dat jaar ben, keer ik hier terug. Maar eerst rond ik mijn reis door de new wave van 1980 af. Ik kwam van single Young Parisians van Adam and the Ants, te vinden op hun compilatie-cd Antmusic en reis naar Department S en single Is Vic There?

Op reis door new wave bevind ik me in december 1980. Kort na Kerst betreedt alweer een nummer van Adam and The Ants de Britse hitlijst.

Wie het over die groep heeft, heeft het eigenlijk over twee groepen, zij het met dezelfde frontman. De eerste was een (post)punkgroep die vanaf 1978 hard probeerde door te breken. Als manager Malcolm McLaren de groepsleden op Adam Ant na wegkaapt, bouwt deze een nieuwe groep op.
Zijn wraak is zoet, in 1980 scoort hij met als rechterhand gitarist Marco Pirroni de ene na de andere hit. Daarbij non-albumsingles en heruitgebracht werk. In de laatste categorie valt Young Parisians, dat hij nog met de eerste versie van zijn band opnam. Het wordt vanaf december 1980 een hit: de dag na Kerst 1980 is daar een succesvolle entree in de Britse hitlijst, om in januari 1981 #9 te halen. Een ander geluid dan de Burundidrumsound met twee drummers die inmiddels was ingevoerd.

Het nummer is met de voor Nederlanders bekendere hits te vinden op compilatie-cd Antmusic: The Very Best of uit 1993. Een aangenaam schijfje muziek van een groep die vanaf eind juli 1980 (single Kings of the Wild Frontier) tot en met april 1982 (de EP Antmusic) maar liefst elf maal de Britse hitlijst haalde, vaak de top 10 halend. Toen was het hitsucces opgedroogd, maar nog altijd staat hij voor een unieke vorm van energieke new wave, waarin pop en punk tot een eigenwijs geheel worden gesmeed.
Een gedetailleerder overzicht van de stroom aan hits beschreef ik eind april dit jaar bij album Kings of the Wild Frontier.

Mijn vorige halte in de wereld van new wave van december 1980 was bij de tweede van The Specials. Ik vervolg bij een bekend maar typisch nummer: Stop the Cavalry van Jona Lewie, pas in 1982 verschenen op diens Heart Skips Beat.

Beste Ronald, lees eens wat je hierboven schreef. Staat Stereotype er niet op? Waarmee opent kant 2 dan?

Bij deze gerectificeerd. Plus de toevoegingen dat Rat Race in juni 1980 #5 werd in de Britse singlelijst, Stereotype haalde in oktober #6 en Do Nothing was niet alleen tijdens december een hit, nee, het piekte in januari '81 op #4 en als John Lennon niet aan zijn onfortuinlijke einde was gekomen, had het wellicht nog twee plaatsen hoger gestaan. Album More Specials kwam in oktober 1980 al tot #5.

Verder valt op dat The Specials veel meer was dan een singlesband. Denk voorbeeld eens aan de soul en bossa nova van I Can't Stand It of het aparte International Jet Set. Een band die lol kon maken én politieke onderwerpen aanstipte. In 2008/09 was hierover op MuMe een discussie; in mijn ogen zijn The Specials inderdaad sociaal geëngageerd en doen ze soms duidelijke politieke uitspraken. Gezien hun sterke gevoel voor rechtvaardigheid is dat bij deze multiraciale groep helemaal logisch en goed. Tegelijkertijd weten ze ook hoe een goed nummer te schrijven of andermans compositie op eigen wijze te vertolken. In 2015 verscheen het album als 2cd met de nodige extra's.

Is het echt alweer bijna drie jaar geleden dat frontman Terry Hall overleed? Met zijn stem en inzet een karakteristiek figuur in de popmuziek. Enerzijds typisch Brits, tegelijkertijd goed in het benoemen van overstijgende thema's. En natuurlijk mét de anderen een getalenteerd muzikant.

Mijn reis door de new wave van 1980 kwam van het Nederlandse Mo en ik ben nog even in december dat jaar. Omdat ik single Fade to Grey en meer van Visage al besprak, vervolg ik bij de non-albumsingle Young Parisians van Adam and the Ants, later onder meer verschenen op Antmusic (1993).

In mijn herinnering werd deze groep destijds The Mo genoemd, maar de hoes houdt het kortweg bij Mo. Op streaming wordt de groepsnaam inmiddels met kleine letters als 'mo' genoteerd.
Vanaf 1 november 1980 stond Nancy in de Tipparade om de 22e op #14 te stranden. Een bezoek aan TopPop was het resultaat. Dat liedje heb ik destijds gemist, wel viel de hit Fred Astaire (Just a Summer Love Affair) op, die in februari 1981 bij Veronica's Top 40 tot #18 kwam en bij de Nationale Hitparade tot #23. Opnieuw op tv bij TopPop.

Ik hield van new wave, maar dit was een andere vorm daarvan. Weliswaar korte, afgeronde liedjes met nadruk op toetsen en synthesizers, maar toch haakte deze puber niet aan. Ik miste de gitaar, vond het te steriel. Als een wit glimmende tegelvloer, nadat de schoonmaaktornado uit de reclame eroverheen was gegaan.

45 jaar later is dit nog steeds niet mijn favoriete muzikale snoep, maar ontegenzeglijk is dit origineel en bekwaam gemaakte muziek. Niet alleen de gitaar ontbreekt, er is ook geen bas: het is toetsenist Clemens de Lange die deze ruimtes mag vullen. Dat tweede toetsenist en tevens fagottist Huub de Lange voor extra kleur zorgt, verhoogt de feestvreugde. Met de stem van Heili Helder heb ik nog steeds niet zo veel. Zeker, die is aangenaam en zuiver, tegelijkertijd wel erg keurig en afgemeten, wat bij beluistering van het gehele album begint te wringen.

Mijn favoriete nummers op Mo staan op de tweede plaatkant: Fred Astaire, Band with Bassoon (ja, de fagot in een hoofdrol) en het ietwat springerige (eindelijk!) If I Take You Back. Mijn streamingkanaal heeft een vierde favoriet op grijs staan, oftewel niet af te spelen. YouTube leert dat Oh... Young People een lekker uptempo liedje is en wederom valt op dat drummer Harm Bieger in gevarieerde stijl knappe patronen neerzet, met zijn accenten de liedjes versterkend.

Met de oren van nu hoor ik overeenkomsten met de symfonische rock van toen, zij het verpakt in wavejasje. Nog altijd beleef ik Mo als steriel, zeker als ik het hele album beluister. Tegelijkertijd, die subtiele invloeden van progrock en de soms jazzachtige pianopartijen, het is aangenaam.
Zelfs 45 jaar later heb ik moeite met labeltjes plakken: is dat niet het beste bewijs voor de originaliteit van Mo? Toen de eveneens gitaarloze groep Keane in 2004 doorbrak, werd ik na jaren herinnerd aan de groep uit Delft. Het heeft wel wat, zo'n gitaarloze band.

Mijn reis door new wave kwam van de gitaartjes van de tweede Romantics en vervolgt bij een groep met veel blazers: de tweede van The Specials.

Geen hitsingles, een vergeten elpee. Dat is het lot van de tweede van de Romantics ('The' voor de groepsnaam lieten ze inmiddels weg), National Breakout geheten. En zoals vaker kom ik tot de conclusie dat dit veel beter is dan de hitlijsten doen vermoeden. Dankzij hitsingle What I Like About You kom je de bijbehorende debuutelpee The Romantics nog altijd in de Nederlandse platenbakken tegen. Dat is met de opvolger anders.

Verdwenen zijn de stropdasjes en rode jasjes, de heren dragen alledaagse kleding op dit slechts elf maanden na het debuut verschenen vervolg. Over dat debuut ben ik minder enthousiast dan over deze tweede, want het is elf nummers lang genieten waarbij de nummers compact blijven.
Alsof je een verzamelplaat met onbekende maar aangename covers van jaren '60-werk hoort. In werkelijkheid zijn het eigen nummers waar invloeden van The Kinks en The Who, koortjes en pakkende gitaarlicks zich samenballen tot aangename liedjes, opnieuw opgenomen door de Engelse topproducer Pete Solley. Het album had simpelweg de pech dat een hitsingle ontbrak. Waar het wisselvallige debuut echter vooral op die ene hit leunt, zijn de composities op National Breakout van een gemiddeld hoger niveau.

Er staat trouwens toch een cover op: Friday at the Hideout is een cover van Judy Be Mine (Friday at the Hideout), oorspronkelijk uit 1965 van The Underdogs. Een lekker vuig gitaarliedje, net als de rest en daarmee valt op hoe lekker de overige nummers zijn. Niet grensverleggend, toen al niet, zij het met twee verrassinkjes. Popliedjes met scheurende gitaartjes, power pop in de sfeer van new wave: mij heb je.

Opener Tomboy opent uiteraard uptempo, maar de hele plaat is vlot. Forever Yours is iets kalmer met kekke koortjes, Stone Pony heeft een Kinksachtige riff en de eerste verrassing is New Cover Story, waar de sfeer van de jaren '60 wordt gecombineerd met een vleugje reggae zoals The Police dat ook deed. A Night Like This heeft een wat dreigende sfeer met lekker raggitaartje, waarna titellied National Breakout kant 1 optimistisch afsluit.
Kant 2 wordt geopend door het volgende verrassinkje: in 21 and Over eveneens een vleugje reggae en opnieuw werkt dat bijzonder goed. I Can't Tell You Anything heeft de typische groove van r&b-man Bo Diddley, Take Me out of the Rain brengt melancholie en melodie en had een hit moeten zijn. Met de laatste twee nummers wordt stevig afgesloten in de sfeer van hun tot dan toe enige hit. Nergens kakt het in zonder aan variatie in te boeten.

Mijn reis door new wave bevindt zich in december 1980. Ik kwam vanaf de tweede langspeler van skagroep Bad Manners. Op mijn afspeellijst met new wave uit die dagen volgt eerst single Israel van Siouxsie & The Banshees, te vinden op Once Upon a Time: the Singles (1981). Die besprak ik eerder. Hetzelfde geldt voor non-albumsingle Too Nice to Talk to van The Beat, te vinden op hun compilatie What Is Beat? (1983).
Daarom is mijn volgende stop bij de Nederlandse groep (The) Mo en single Nancy, waarvoor ik terugkeer naar november 1980.

Nadat het debuut van skagroep Bad Manners Ska 'N' B in april de Britse albumlijst haalde, verscheen al eind november datzelfde jaar opvolger Loonee Tunes! Bijna twintig jaar geleden karakteriseerde rayman dit als "heerlijke onderbroekenlolmuziek"; ik snap wat hij bedoelt en wil daaraan toevoegen dat de heren Bad Manners ondertussen wel konden spélen!
Neem bijvoorbeeld de instrumentale opener Echo 4+2, een cover van Echo Four Two van The Laurie Johnson Orchestra uit Engeland, in 1961 de B-kant van een single en tevens thema van de gelijknamige tv-serie. En Tequila is oorspronkelijk uit 1958 van de Amerikanen van The Champs.

Er waren wederom hitsingles voor de groep. Lorraine betrad eind november '80 de Britse hitlijst om in januari op #21 te pieken en Just a Feeling haalde in april #13. De elpee piekte in december op #36.

Als andere favorieten noteer ik El Pussycat (oorspronkelijk van Roland Alphonso van de Jamaicaanse The Skatalites uit medio 1964), Doris en dankzij alleen al de titel het semi-instrumentale The Undersea Adventures of Ivor the Engine. De rest doet hier overigens niets aan onder: dit is een album zonder zwakke momenten. In 2010 verscheen Loonee Tunes! op cd met twee bonustracks, waarbij een 12"-versie van Lorraine.

Mijn reis door de new wave van 1980 kwam van single Where's Captain Kirk? van de Engelse pretpunkers Spizzenergi en vervolgt in de VS bij eveneens een tweede album in één jaar. In dit geval van de Romantics.

In de wereld van popmuziek zijn mensen actief die vooral graag bekend willen worden. Er zijn er ook die het een lollig tijdsverdrijf vinden of in ieder geval niet beroemdheid nastreven. Volgens mij was bij Spizzenergi het laatste het geval. Toch maakten ze vrij toegankelijke muziek, mits de luisteraar tegen scheurende gitaartjes kan.

In 1977 begonnen Kenneth "Spizz" Spiers en Pete Petrol in de Engelse West Midlands nabij Birmingham de groep Spizzoil. Onder de naam Spizzenergi waren ze in 1980 de eerste groep op #1 in de kersverse UK Indie Chart. Onder de vlag van Athletico Spizz 80 verscheen in juli datzelfde jaar Do a Runner. In 1981 volgde een elpee als The Spizzles. Vier groepsnamen in vier jaar, kort na een indiehit je groepsnaam wijzigen: dat doe je niet als je voor commercie gaat.

Aangezien ik op reis ben door de new wave van 1980, beperk ik me tot single Where's Captain Kirk? die in januari dat jaar de zojuist genoemde nummer één was. Het was hun vierde single en de vrolijke pretpunk die je tegemoet knalt, doet de mondhoeken omhoog krullen.
Het liedje verscheen in 1982 wel op de verzamelaar Spizzhistory waar ik me nu bevind en in latere jaren op respectievelijk Unhinged (1994), Spizz Not Dead Shock! 1978 - 1988, a Decade of Spizz History (1996) en Where's Captain Kirk? The Very Best of (2002). Wat op deze verzamelaars klinkt, wordt in de diverse bronnen aangeduid als (post) punk en new wave. Ik noem het pretpunk of new wave met dikke knipoog. Spizzenergi heeft nog altijd een site in de lucht: zie hier.

De reis door new wave kwam van het West-Duitse Wirtschaftswunder en vervolgt bij meer vrolijkheid. In dit geval dankzij de ska van Bad Manners op Loonee Tunes!

Op reis door new wave kom ik vanaf het Franse electroduo Elli & Jacno bij een Duits electro-avantgardistisch kwartet uit Limburg an der Lahn, Hessen. Wirtschaftswunder (hier nog zonder 'The' voor de naam) debuteerde in oktober 1980 met single Television/Kommissar (de laatste niet dezelfde als de hit van Falco), waarna volgens Discogs aan het einde van dat jaar Salmobray verscheen. Of begin 1981, het jaar dat MusicMeter en andere bronnen aanhouden. Het album verscheen in een oranje en groene hoes. De zwarte die MuMe op dit moment toont is van de heruitgave uit '91.

Opener Analphabet heeft met z'n synthgeluiden iets van So in Love van Orchestral Manoeuvres in the Dark, maar dan houdt de vergelijking ook op. Vrolijk en absurdistisch, zoals Trio een jaar later zou doen met Da Da Da. Zanger Angelo Galizia beschikt over een charmant Italiaans accent en zingt, roept en fluistert dat het een lieve lust is, terwijl gitaar, bas en drums hem begeleiden. Tanz mit Mir is een combinatie van een lomp synthritme en blokfluit en Schein begint met een typmachine waarna op skaritme wordt vervolgd en het uptempo verdergaat. Als een prettig gestoorde versie van Madness.

En zo gaat het door, de ene keer vrolijk, de andere keer schijnbaar ernstiger maar altijd is er een knipoog. Soms denk je dat een echt radioliedje gaat komen, maar de vier waken ervoor dat het toegankelijk wordt. Nee, dit is muziek zoals maatje JeKo die graag hoort: tegendraads.
Naast Analphabet is Stop Talking mijn tweede favoriet met pianolijn en jazzinvloeden, waarbij een tenorsaxofoon. Le Rose is bijna punk met scheurende gitaar, Marktwirtschaft is lekker qua drumwerk en synthgekte en dan is er...
Ach wat, luistert u vooral zelf wat voor gekke vondsten deze heren goedgemutst op één album gooiden. Glimlachjes verzekerd.

De singles van de groep verschenen in 2021 op verzamelaar Preziosen & Profanes, dat te leuk is om over te slaan en bovendien met het destijds befaamde Kommissar erop. Heb het album ingediend bij MuMe en in afwachting daarvan vervolg ik bij meer humor.
Omdat ik Christmas Album van The Yobs al besprak (slechts twee sterren van mij maar met wat glühwein toch leuk!) kom ik in deze wondere wereld van new wave bij single Where's Captain Kirk? van het Engelse Spizzenergi, te vinden op hun verzamelaar Spizzhistory.

Alles gaat ontploffen! Tout va sauter heet het debuut van het duo Elli & Jacno, voorheen actief in de Bretons-Parijse groep Stinky Toys met wie ze twee albums uitbrachten.
De vorige halte tijdens mijn reis door new wave was de tweede van Hazel O'Connor en ik kondigde deze Franse plaat aan als "een ander onbekend pareltje". Dat blijkt overdreven, want anders dan de titel suggereert gaat niet alles ontploffen. Dit is eerder vergelijkbaar met een luchtig tussendoortje: een minigebakje of een kleine snack voor de oren. Aanvankelijk heel aangenaam, maar later slaat enige verveling toe. Het album verscheen in december 1980.

Zangeres Elli Medeiros en gitarist Denis Jacno klinken tesamen als een vroege versie van het Belgische duo Vive La Fête. Anders dan met hun voormalige groep zingt Elli nu Franstalig. Main dans la Main draait om een vrolijk synththema, Nos Allures Sages leunt vooral op lichte gitaarpartijen. Het resultaat klinkt onschuldig en luchtig, net als in het van een orgeltje voorziene On dit des choses waarmee het iets muzakachtigs krijgt, Tic Tac Tic is uptempo, de naïviteit druipt ervan af.
Kant 1 sluit net zo aardig af met L'Age Atomique , maar langzamerhand valt op dat de nummers, die vaak rond de 4 minuten lang zijn, eigenlijk te lang duren. Alsof je teveel minigebakjes in één keer eet. Ik raak verzadigd.

Moi et Mon Copain bevat meer lichte electropop, het langzame T'Oublier zou geschikt zijn voor een verzamelaar met chansons, passend tussen Gerard Lenorman en Edith Piaf maar dan met de synthesizers van 1980. Bien Plus Fort is gemaakt voor de dansschool uit die tijd, Dans Tes Bras is langzamer en romantisch en met L'Age Atomique : Suite et Fin is een instrumentale en omgekeerde versie van L'Age Atomique op kant 1, waarna Elli een gesproken-woord-boodschap heeft: geinig!

Ja, geinig is het juiste woord voor dit album dat in Engeland werd uitgebracht met twee vertaalde nummers. Mains dans la Main werd Mad Affair en L'Age Atomique werd Atomic Age. In 2011 kwam een cd-versie met de twee vertalingen als bonus; ook op streaming aanwezig.
In 2010 werd Tout Va Sauter door de Franse editie van Rolling Stone op plek 91 gezet in de lijst met beste albums in de Franse rock. Helaas begint het archief van de Franse hitsite LesCharts.com pas in november 1984 en dus is niet te achterhalen waarom dit als invloedrijk geldt. Laat onverlet dat dit een bescheiden mijlpaaltje in de electropop is.

Het volgende nummer op mijn afspeellijst met wave en aanverwanten is van Eddie & The Hot Rods, maar omdat ik dat album al besprak, vervolg ik bij het debuut van het West-Duitse Wirtschaftswunder genaamd Salmobray.

Op mijn reis door new wave ben ik in november 1980, komend vanaf de vijfde van The Jam. Op deze systematische zoektocht kom je soms verweesde albums tegen, zoals de tweede van Hazel O' Connor.

Na haar succesvolle debuut uit augustus 1980 verscheen deze opvolger Sons and Lovers (de titel een hint naar het gelijknamige boek van D.H. Lawrence uit 1913) slechts een kleine vier maanden later. Het succes was minder en Nederland miste het compleet. Zelfs 45 jaar later nog: hier op MuMe tref ik nul berichten en twee stemmen aan. Terecht? Neen.

Absoluut NIET zelfs: wat klinkt zijn frisse liedjes. Met haar stem doet O'Connor enigszins aan Lene Lovich denken, zij het zonder de "gekte" van die collega. De muziek is opgewekt en vol energie, de melodieën zijn pakkend en worden vol overtuiging vertolkt, dit alles kristalhelder geproduceerd door Nigel Gray.

Opener D-Days was tevens single (een Britse #10 in april '81), maar de uitgebreide uitgave uit 2018 laat horen dat de singlemix van producer Tony Visconti afwijkt: vooral opvallend qua intro, toetsen en galmend refrein.
Prominente rollen op Sons and Lovers zijn er voor toetsenist Andy Qunta die de muziek van lekkere synthextraatjes voorziet en saxofonist Wesley Magoogan. Verder klinkt een strakke band in strakke productie.
Ook opvallend: de militaire reveilcitaten in Ain't It Funny en de vertolking van traditional Danny Boy. De overige eigen nummers zijn eveneens sprankelend en gevarieerd.

Waarom was het succes van deze elpee beperkt met zelfs in het VK slechts een notering in de Indie Chart? Toch niet omdat ze zo kort na het debuut alweer een nieuw kapsel had?
Wel ging O'Connor op nationale tournee met een nieuw bandje genaamd Duran Duran in het voorprogramma. Daardoor doet Simon LeBon mee op bonus- en livetrack, tevens Bowiecover Sufragette City. De 2018-editie staat ook op streaming en aangezien ik met 4,5 sterren waardeer, kan ik voluit melden dat Sons and Lovers veel meer aandacht verdient.

Mijn reis door wave vervolgt bij een ander onbekend pareltje: het debuut van Elli & Jacno, hiervoor bij de Franse groep Stinky Toys.

Circling from Above scheurt minder dan de voorganger; cleanere gitaren brengen een toegankelijke vorm van progrock. Geen moeilijkdoenerij daarin en tegelijkertijd zitten de nummers vernuftig in elkaar.
Soms denk ik aan Pink Floyd (opener Circling from Above met dat kalme begin), soms zijn er vleugjes Queen (King of Love) of Beatles (Forgive) en hoewel dat bepaald geen groepen zijn die tot mijn favorieten behoren, vind ik het in Styxjasje wél lekker. In The Things that You Said klinkt charmant iets van ELO.

Bovendien staat deze Styx inmiddels symbool voor een nieuwe start: het eerste album dat ik na verhuizing aanschafte. Een nieuwe plek, nieuwe liedjes...
Buitencategorie genieten is het met de klavecimbel van It's Clear, de folkrock met mandoline en fiddle van Blue Eyed Raven en de echo van The Who in We Lost the Wheel Again. Met dertien nummers in 41 minuten is bovendien de variatie groot, zonder één zwak moment.

Dé zomerplaat van 2025 voor mij, laat de herfst maar komen.

Vroeger kon je platen met geluidseffecten kopen. In Nederland had je bijvoorbeeld deze en de Britse BBC had daarvoor zelfs een eigen sublabel. Die van de omroep hadden altijd kleine foto's die tezamen de hoes vormden en het is daarnaar dat het vijfde album van The Jam met de knipoogtitel Sound Affects verwijst. De afzonderlijke foto's verwijzen daarbij niet alleen naar liedtitels en geluiden, maar ook naar het leven van wieg tot graf.

Bij de MuMe-berichten uit 2006 bij deze plaat zijn er van opmerkelijke toon. Kennelijk de generatie die frontman Paul Weller via Britpop had ontdekt en even kwam snuffelen aan diens werk met The Jam. Ik fronste de wenkbrauwen bij de vergelijking met de Sex Pistols die gelukkig prompt werd weersproken; de omschrijving "pop rock" wekt minimaal verwarring.
Op de vorige vier albums maakte The Jam felle muziek met enerzijds de energie van punk en anderzijds vrij cleane gitaren in combinatie met harmonieuze zang, waarbij de kleding naar de Britse beat van de jaren '60 verwees met stropdas of coltrui. Ook in de muziek kon je invloeden van bijvoorbeeld Engelse gitaargroepen uit die periode herkennen, zoals The Who en The Kinks.

Op Sound Affects is het geluid veelal minder fel, zonder echter aan energie in te boeten. Met Pretty Green en Monday trapt The Jam iets kalmer af dan voorheen, waarna het ruiger wordt met But I'm Different Now en Set the House Ablaze.
Dan volgen de twee Britse hitsingles van dit album. Start haalde op 31 augustus 1980 #1; de ijle koortjes verwijzen naar beat én er klinken trompetten die de invloed van soul brengen. Plus het akoestische That's Entertainment, dat in februari 1981 tot #21 kwam en in het afscheidsjaar 1983 in februari nog eens bescheiden #60 aantikte. De groep staat die week met maar liefst zestien singles in de lijst van 100, wat aangeeft welke gekte hun afscheid losmaakte. Start keert dan overigens ook terug en komt tot #87.

Op kant 2 domineert wederom het typische geluid van The Jam, met in Man in the Cornershop een vleugje jaren '60, Music for the Last Couple komt langzaam op gang en blijkt instrumentaal te zijn, Boy About Town duurt nog geen twee minuten en heeft een vrolijke en meezingbare melodie; de solo halverwege is van een blazersgroep. Het dansbare Scrape Away heeft een aparte groove, knap gebast door Bruce Foxton en de eerder dit jaar overleden Rick Buckler. Zonder hun creatieve, swingende en gevarieerde basis was zelfs Weller vleugellam geweest. Aan het einde van het nummer klinken enkele woordjes Frans.

In de week van verschijnen haalde de elpee meteen zijn hoogste positie: op 30 november 1980 werd #2 genoteerd. In 2010 verscheen een uitgebreide en geremasterde editie van het album.
Die laat ik voor wat het is, want ik wil verder door de new wave van 1980. Mijn vorige halte was Mondo Bongo van The Boomtown Rats, de volgende wordt de tweede van zangeres Hazel O'Connor.

De vierde van The Boomtown Rats, waarbij na het internationale succes van het a-typische nummer I Don't Like Mondays (de Rats maakten new wave met popinvloeden en de pianoballade was een zijstapje) bij nieuwe platenmaatschappij Mercury moesten proberen dat kunstje te herhalen. Topproducer Tony Visconti werd binnengehaald om de boel op Ibiza op te nemen.

Met Caribische sfeer vol percussie en fluiten opent Mondo Bongo. Dit met het semi-titelnummer Mood Bongo, meteen a-typisch en in dit geval door alle vrolijkheid en de discobeat. Via Straight Up klinkt vinnige new wave en This Is My Room bevat galmende pop.
En dan.. kalme piano! De ballade heet Another Piece of Red en heeft een militair randje in de vorm van marsdrums. Aangenaam. In zo'n kalm nummer valt extra op dat zanger Bob Geldof de wereld voorziet van kritische aantekeningen. Na het aardige Go Man Go volgt een bewerking van (op zowel label als buiten- en binnenhoes kortweg getiteld) Under My Thumb van de Rolling Stones; met nieuwe tekst van Geldof heet de opgevoerde versie Under Their Thumb. Leuker dan het origineel.

Kant 2 opent via Please Don't Go met wederom veel percussie en discobeat plus een saxofoon, nu in wavejasje. Hoogtepunt van de plaat is The Elephants Graveyard, uptempo met de zeurzang van Geldof. Reggae in Banana Republic dat een eiland (Ierland of Groot-Brittannië?) bezingt. Het nummer haalde eind november 1980 #3 in het Verenigd Koninkrijk en #12 in Zuid-Afrika, in feite ook een bananenrepubliek waarbij ik vermoed dat de tekst anti-apartheidsaanhangers aansprak.
Dankzij Fall Down is er zowaar een tweede pianoballade. Het album sluit af met een hidden track, ook op de oorspronkelijke vinylversie: het zijn de 76 seconden van Cheerio. Het sterretje dat MuMe aangeeft om aan te geven dat een nummer niet op elke versie van dit album aanwezig is, is dus eigenlijk onterecht.

Al vanaf het debuut laveren The Boomtown Rats tussen new wave en pop. Dat gebeurt ook hier met iets wisselender resultaat dan op de twee voorgangers. In februari 1981 piekte de onjuist gespelde single the elephants graveyard op #26 in het VK. Op de site van de Official (British) charts is de spelling aangepast naar de correcte vorm...

Mijn reis door new wave kwam van het debuutalbum van het Canadese Pylon en omdat ik Kings of the Wild Frontier met onder meer de 1980-najaarshit Antmusic van Adam and the Ants al besprak, wordt vervolgd met de single Start!, te vinden op de elpee Sound Affects van The Jam.

Omdat de groep uit Athens, Georgia komt, wordt Pylon steevast vergeleken met stadsgenoten The B-52's en R.E.M. - met als tweede overeenkomst dat hun muziek in de categorie 'alternative' thuishoort. Maar dan houden de overeenkomsten op.

Opvallend is het contrast tussen enerzijds de cleane gitaarpartijen van Randy Bewley met de groovende ritmes van bassist Michael Lachowski en drummer Curtis Crowe, anderzijds de felle, nogal eens boze grom-tot-schreeuwzang van Vanessa Ellison, die in haar paspoort Vanessa Briscoe Hay heeft staan. Denk aan een boze kostschooljuf in een Amerikaanse film.
De lome start van opener Volume verhult dit, maar al spoedig is daar haar snauw. Het sterkst werkt dat in het bij uitzondering gejaagde Precaution, gevolgd door de kalmere nummers The Human Body en Read a Book, waar pop botst met de stem van Ellison.
Driving School gonst door een synthesizer, Working Is No Problem is het rauwste nummer van de plaat en Stop It bevat een simplistische anti-boodschap: "Hey kids! Don't rock 'n' roll, no!"

Eénmaal mag Ellison niet meedoen: Weather Radio is dan ook meteen lieflijk. Het zijn vooral haar stem en zangstijl die Pylon tot een alternatieve groep maken; liefhebbers van bijvoorbeeld Siouxsie kunnen met Gyrate een aangenaam uurtje beleven. Een andere groep waaraan ik moet denken: het Oost-Duitse Silly waar ook een contrast tussen muziek en zang klinkt, daar dankzij zangeres Tamara Danz.

De Amerikaanse variant van de hoes van Gyrate is overwegend zwart, je zou ook een Europese of Canadese variant in het blauw kunnen tegenkomen. In 2007 verscheen een cd-editie met bonussen, getiteld Gyrate Plus.

Mijn reis door new wave vervolgt. Ik bevind me in november 1980 en kwam vanaf de derde van The Fall. Volgende nummer op mijn afspeellijst is single Lively Arts van The Damned van The Black Album. Omdat ik die al besprak is de volgende halte Mondo Bongo van The Boomtown Rats.

Op reis door de new wave verschenen in november 1980, kom ik vanaf het debuut van Bauhaus bij de derde van The Fall, Grotesque: After the Gramme genaamd. Op Oudjaarsdag 2007 schreef itchy een gedetailleerd nummer-na-nummer-artikel, dat veel informatie biedt. Daarom het volgende.

Gelijk groepen als Wire en Joy Division kreeg The Fall het label postpunk opgeplakt en net als die namen neemt The Fall een geheel eigen plek in. In mijn oren klinkt dit alsof je de oefenruimte van een schoolband binnenloopt, maar dan wel eentje die het vertikt om covers te spelen. Rammelgitaren, rammelzang en rammeldrums met het enthousiasme van een stel jonge honden.
De bezetting bleef ten opzichte van voorganger Dragnet bijna dezelfde: Mark E. Smith met zijn kenmerkende roepzang en originele beschouwingen, gitarist Craig Scanlan (eigenlijk Scanlon, tevens toetsen) wordt heerlijk in de weg gezeten door andere gitarist Marc Riley, bassist en lijm in de muziek is Steve Hanley en ten slotte is er een nieuwe drummer. Paul Hanley is de dan slechts vijftienjarige broer van de bassist en weet hoe de potten en pannen te raken.
Met de vaak repetitieve riffs, gitaar- en baslijnen hoef je bij The Fall geen muzikale hoogstandjes te verwachten en eigenlijk is dat geheel conform de punkidealen van enkele jaren eerder. Beleving staat voorop. Toch knap want stronteigenwijs met een herkenbaar Fallgeluid. Mijn favorieten zijn English Scheme met charmante toetsen en In the Park, waar Steve Hanley laat horen waarom hij de lijm in de begeleiding vormt.

Grotesque was geen verkoopsucces: album noch singles haalden de verkooplijsten. De oorspronkelijke elpee met tien nummers, vijf op elke plaatkant, kreeg in 1998 een cd-editie waarop de eerste vier nummers bonus zijn. Het zijn de singles (A- en B-kanten) die destijds voorafgingen. Hier op MuMe staan ze vermeld als track 11 tot en met 14 en uiteraard waren ook die te afwijkend voor de Britse hitparade.

Mijn afspeellijsten met wave zijn zoveel mogelijk op chronologische volgorde geordend. Het volgende nummer uit november '80 is er eentje van het Amerikaanse Pylon, afkomstig van hun debuut Gyrate. Met leadzang van Vanessa Briscoe Hay.