menu

Muziek / Algemeen / OORdelen

zoeken in:
avatar van LucM
Mijn top-20 van 1989:

1. The Cure - Disintegration
2. The Blue Nile - Hats
3. Julee Cruise - Floating into the Night
4. Roy Orbison and Friends - A Black and White Night Live
5. Peter Gabriel - Passion
6. Neil Young - Freedom
7. The Stone Roses - The Stone Roses
8. Lou Reed - New York
9. Roy Orbison - Mystery Girl
10. Daniel Lanois - Acadie

11. Bonnie Raitt - Nick of Time
12. Elvis Costello - Spike
13. Lenny Kravitz - Let Love Rule
14. Guido Belcanto - Op Zoek Naar Romantiek
15. Bob Dylan - Oh Mercy
16. Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - In Step
17. Nits - Urk
18. Les Négresses Vertes - Mlah
19. All About Eve - Scarlet and Other Stories
20. The Tragically Hip - Up to Here

1989 noem ik het jaar van de (artistieke) come-backs, het zijn ditmaal vooral de popveteranen die goed werk leverden al waren er ook enkele spraakmakende debuutalbums.

avatar van wendyvortex
Wendy's 1989 Top 10:

1. De Artsen - Conny Waves with a Shell
2. Tad - God's Balls
3. John Cale - Words for the Dying
4. Cosmic Psychos - Go the Hack
5. Meat Puppets - Monsters
6. Screaming Trees - Buzz Factory
7. All - Allroy's Revenge
8. Nirvana - "Bleach"
9. Mudhoney - Mudhoney
10. Slovenly - We Shoot for the Moon

Draaien we ook nog steeds graag:
Lou Reed - New York
Pixies - Doolittle
The The - Mind Bomb
Frank Zappa - Broadway the Hard Way
The Stone Roses - The Stone Roses
Urban Dance Squad - Mental Floss for the Globe
Galaxie 500 - On Fire
Soundgarden - Louder Than Love
Roy Orbison and Friends - A Black and White Night Live

Het wordt toch echt eens tijd voor:
De La Soul - 3 Feet High and Rising
The Cult - Sonic Temple
Swans - The Burning World
Galaxie 500 - Today
Einstürzende Neubauten - Haus der Lüge

avatar van vigil
LucM schreef:
Henk Tummers was blijkbaar doof toen hij Passion beluisterde. .

Ja, 1 ster... Dat is toch wel heel erg van de gekke

avatar van likeahurricane
De top 10 van de besproken platen
1. The Stone Roses - The Stone Roses (1989)
2. Masters of Reality - Masters of Reality (1988)
3. Cowboy Junkies - The Trinity Session (1988)
4. Neil Young - Freedom (1989)
5. Gavin Friday & The Man Seezer - Each Man Kills the Thing He Loves (1989)
6. Pixies - Doolittle (1989)
7. Lou Reed - New York (1989)
8. Galaxie 500 - On Fire (1989)
9. Nits - Urk (1989)
10. New Model Army - Thunder and Consolation (1989)

ik mis nog
David Byrne - Rei Momo (1989) 60 stemmen
De Artsen - Conny Waves with a Shell (1989) 42 stemmen
Grant Hart - Intolerance (1989) 29 stemmen
Drivin' N' Cryin' - Mystery Road (1989) 19 stemmen
Chris Cacavas and Junkyard Love - Chris Cacavas and Junkyard Love (1989) 4 stemmen

avatar van Kronos
De songs worden vaak weinig inventief volgepropt met uitgewoonde hardrock riffs, vrijblijvend gitaar getokkel, pathetische toetsen etc. De teksten zijn pover en de tempowisselingen voorspelbaar. In vergelijking met de voorganger Introduce Yourself is het belangrijkste manco de middelmatige kwaliteit van de songs, die op de meer melodieuze momenten de grote airplay ambities van Faith No More duidelijk etaleren. Geen enkel nummer kan ook maar in de schaduw staan van de cult klassieker We Care A Lot. Faith? No more.

René Megens

De moedige criticus/recensent hoort eigenlijk toch een gevarenpremie te krijgen. Hij loopt namelijk het risico zich onsterfelijk belachelijk te maken. Zoals René Megens hierboven, die verblind door eigen (gebrek aan) smaak dit destijds trendsettende en inmiddels klassiek geworden album van Faith No More de grond probeert in te schrijven. En dan kan je misschien hopen dat mensen vandaag je flater wel vergeten zijn. Maar dat is buiten dazzler gerekend die het met dit amusante topic weer eens even onder de aandacht brengt.

avatar van itchy
René Megens had wel degelijk smaak (Slint!), want hij was één van mijn favoriete recensenten
Alleen, FNM staat ver buiten zijn eigen smaak, totaal niet de goede persoon om die plaat te recenseren. Misschien was de CD op het verkeerde buro beland ofzo.

avatar van dazzler
Kronos schreef:
Maar dat is buiten dazzler gerekend die het met dit amusante topic weer eens even onder de aandacht brengt.

Des te merkwaardiger aangezien het voorgaande FNM album door een andere recensent de hemel in werd geprezen. Alsof het om een afrekening tussen twee collega's ging.

Los daarvan is het zo dat sommige platen pas mettertijd hun credits opeisen. Denk hierbij aan het debuut van MBV dat de kelder in werd geboord. Andersom gebeurt nog vaker in OOR. Het aantal elpees dat de hemel in werd geprezen, maar daarna een stille dood stierf is groter dan ik in dit topic kan laten zien omdat ze nauwelijks stemmen haalden.

avatar van herman
Je hebt het tempo er aardig in, dazzler. Binnen een werkweek een hele jaargang Oor er doorheen gejaagd.

Mijn favorieten van 1989:

0. Galaxie 500 - Today (eigenlijk al uit 1988)
1. The Stone Roses - The Stone Roses
2. Pixies - Doolittle
3. The Jesus and Mary Chain - Automatic
4. Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine
5. Virgo - Virgo
6. 808 State - 90
7. Les Négresses Vertes - Mlah
8. Beastie Boys - Paul's Boutique
9. The Cure - Disintegration
10. Lou Reed - New York

Pretty Hate Machine (261 stemmen!) en 90 (49 stemmen...) heb ik gemist bij OOR.
Wellicht komen ze nog, of zijn ze over het hoofd gezien?

Ooit nog eens beluisteren:
David Byrne - Rei Momo
De Artsen - Conny Waves with a Shell
Einstürzende Neubauten - Haus der Lüge
Humanoid - Global
N.W.A - Straight Outta Compton
Steve Reich, Kronos Quartet & Pat Metheny - Different Trains / Electric Counterpoint
Swans - The Burning World
The Beatmasters - Anywayawanna
The Blue Nile - Hats
Urban Dance Squad - Mental Floss for the Globe

itchy schreef:
René Megens had wel degelijk smaak (Slint!), want hij was één van mijn favoriete recensenten
Alleen, FNM staat ver buiten zijn eigen smaak, totaal niet de goede persoon om die plaat te recenseren. Misschien was de CD op het verkeerde buro beland ofzo.


Ja zeg, Swio Tio een van de mijne, maar dat geeft 'em niet het recht The Blue Bell Knoll met de grond gelijk te maken.

Soms moet je gewoon passen; dat doe ik hier vaak genoeg

avatar van bikkel2
Top 10 1989:

1. The Blue Nile - Hats
2. Lou Reed - New York
3. The Cure - Disintegration
4. Nits - Urk
5. Daniel Lanois - Acadie
6. Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine
7. XTC - Oranges & Lemons
8. Lenny Kravitz - Let Love Rule
9. The The - Mind Bomb
10. New Order - Technique

avatar van titan
titan (crew)
Mijn favoriete 10 van 1989:

01 The Stone Roses - The Stone Roses
02 The Cure - Disintegration
03 Tom Petty - Full Moon Fever
04 De Dijk - Niemand in de Stad
05 Deacon Blue -When the World Knows Your Name
06 Xymox - Twist of Shadows
07 The Blue Nile - Hats
08 Pixies - Doolittle
09 The Wedding Present - Mondo Bizarro
10 XTC - Oranges & Lemons

avatar van spinout
01.John Lee Hooker - The Healer
02.Rush - A show of hands
03:Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - In Step
04.Black Sabbath - Headless Cross
05.Van Morrison - Avalon Sunset
06:The Cult - Sonis Temple
07:Whitesnake - Slip of the Tongue
08:Bob Dylan - Oh Mercy
09:Eric Clapton - Journeyman
10:Kate Bush The Sensual World


avatar van itchy
1. NoMeansNo - Wrong
2. Lou Reed - New York
3. Pixies - Doolittle
4. De Artsen - Conny Waves with a Shell
5. Bitch Magnet - Umber
6. Boredoms - Soul Discharge
7. Throwing Muses - Hunkpapa
8. Nirvana - "Bleach"
9. Suckdog - Drugs Are Nice
10. The Wedding Present - Bizarro

avatar van dazzler
Hoewel het een tijdrovende bezigheid is, wil ik graag nog even doorgaan met dit topic. De muziek van de jaren '90 ligt naarmate dat decennium vordert steeds verder van me af. Kennis van de besproken platen helpt me om de volgens mij meest sprekende citaten uit de OOR recensies te plukken. Het stemmenaantal van de platen (voor mij een soort grens om het aantrekkelijk, beheersbaar en overzichtelijk te houden) stijgt elk jaar. Ik bedoel dat in 1996 meer platen dan in 1990 en nog meer platen dan in 1984 boven de 50 of 60 stemmen uitstijgen. Ik moet mijn ondergrens dus steeds opschuiven. Daarom zal ik de aanpak vanaf 1990 herzien en iets minder platen bespreken en me beperken tot de albums die boven de 100 stemmen uitstijgen. In 1991 zal de grens wellicht opnieuw naar boven bijgesteld moeten worden.

http://www.muzieklijstjes.nl/register/artiest.php?artiest=14893

Wie graag wil weten hoe zijn/haar favoriete plaat in OOR onthaald werd in de jaargang die ik behandel, kan terecht op het door Rudi S aangereikte register (link hierboven) dat ons in staat stelt op te zoeken in welk nummer de plaat in kwestie besproken werd. Als je me tijdig de titel van de plaat en het bijhorende OOR nummer in pm kan doorsturen, dan neem ik de verzoekjes (maximaal twee per user) op in de post bij het Kerstnummer (waarin doorgaans geen recensies werden opgenomen) van die jaargang. Stay tuned.

avatar van Kronos
Een derde van de albums die uit OOR 1989 voorbijkwamen heb ik op cd en/of lp:

Rush - Presto
Soundgarden - Louder Than Love
Joe Satriani - Flying in a Blue Dream
Whitesnake - Slip of the Tongue
John Lee Hooker - The Healer
Mano Negra - Puta's Fever
Terence Trent D'Arby - Neither Fish Nor Flesh
Lenny Kravitz - Let Love Rule
Neil Young - Freedom
Kate Bush - The Sensual World
Daniel Lanois - Acadie
Mötley Crüe - Dr. Feelgood
Nirvana - "Bleach"
Red Hot Chili Peppers - Mother's Milk
Aerosmith - Pump
Faith No More - The Real Thing
The Rolling Stones - Steel Wheels
Testament - Practice What You Preach
Beastie Boys - Paul's Boutique
Les Négresses Vertes - Mlah
Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - In Step
Prince - Batman
Steve Reich, Kronos Quartet & Pat Metheny - Different Trains / Electric Counterpoint
Van Morrison - Avalon Sunset
Neneh Cherry - Raw Like Sushi
Tin Machine - Tin Machine
Dream Theater - When Dream and Day Unite
Black Sabbath - Headless Cross
Kreator - Extreme Aggression
Madonna - Like a Prayer
Masters of Reality - Masters of Reality
Skid Row - Skid Row
Elvis Costello - Spike
Exodus - Fabulous Disaster
Roy Orbison - Mystery Girl
Gary Moore - After the War
Lou Reed - New York
Guns N' Roses - G N' R Lies


Albums uit 1989 die wat mij betreft ook een plekje verdienen:

Fates Warning - Perfect Symmetry
Blue Murder - Blue Murder
Cyndi Lauper - A Night to Remember
Helstar - Nosferatu
King Diamond - Conspiracy
L.A. Guns - Cocked & Loaded
Metal Church - Blessing in Disguise
Philip Glass - Solo Piano
Scanner - Terminal Earth
Watchtower - Control and Resistance
Annihilator - Alice in Hell
Ástor Piazzolla - La Camorra
Atheist - Piece of Time
Autopsy - Severed Survival
Coroner - No More Color
Great White - ...Twice Shy
King's X - Gretchen Goes to Nebraska
Lizzy Borden - Master of Disguise
Morbid Angel - Altars of Madness
Nuclear Assault - Handle with Care
Obituary - Slowly We Rot
Overkill - The Years of Decay
Running Wild - Death Or Glory
Savatage - Gutter Ballet
Sepultura - Beneath the Remains
Toxik - Think This
W.A.S.P. - The Headless Children

avatar van dazzler
1990/01

NEIL YOUNG

The Sundays - Reading, Writing and Arithmetic (1990)
https://www.mupload.nl/img/ub12uh.jpg

Net als de Amerikaanse Edie Brickell zingt Harriet Wheeler op zelfverzekerde, enigszins naïeve toon tegen een begeleiding van ongekunstelde, half akoestische folkrock. Naast Wheeler is gitarist David Gavurin de ster van de band. Zijn spel is helder, doorzichtig en van solo's hebben onze zondagskinderen (gelukkig) nog nooit gehoord. De liedjes zijn onverdeeld sterk en gaan soms gepaard met een onverwachte angel. Reading, Writing And Arithmetic is simpelweg te mooi, te lief en te breekbaar, om aan de grote klok te hangen.

Jan Vollaard ****

avatar van dazzler
1990/02

XTC IN DE HOUSE

Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)
https://www.mupload.nl/img/tfz8rhx37.jpg

Gelukkig vervalt Fish niet in quasi poëtische wartaal (zoals op de eerste Marillion platen) maar schrijft hij helder en direct. Toetsenist Micky Simmonds fugeert als musical director. Hij levert een aantal sterke composities af. De rest wordt gevormd door gedegen en sprankelende, maar tamelijk risicoloze rock. In de combinatie met de teksten is Vigil In A Wilderness Of Mirrors een krachtig statement, puur muzikaal gezien slechts een veelbelovende voorbode voor als Fish echt het achterste van zijn tong durft te laten zien.

Edwin Ammerlaan ****

avatar van dazzler
1990/03

MANO NEGRA

Luka Bloom - Riverside (1990)
https://www.mupload.nl/img/1qvyw3aqrau1l.jpg

In de melodievorming klinkt de volksmuziek uit zijn vaderland door en worden er af en toe traditionele instrumenten gebruikt. Diverse nummers vertolkt hij in zijn eentje en de meeste andere liedjes worden met heel veel gevoel voor nuance slechts lichtjes ingekleurd. Luka Bloom geeft zich bloot als een ontheemd en onthecht individualist die in weerwil van zijn amoureuze affaires vooralsnog louter in zijn muziek kan wonen. Riverside is een ideale plaat om de lange avonden mee door te komen.

Geert Henderickx ****

avatar van dazzler
1990/04

LA PAT

Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (1990)
https://www.mupload.nl/img/y8vrrsxueut.jpg

Het gaat nog meer dan op The Lion And The Cobra om intensiteit, introspectie en spiritualiteit. De religieuze ondertoon is hier nog krachtiger aanwezig, maar ook het sociale engagement ontbreekt niet. De langzame nummers zijn indrukwekkender dan de rock 'n' roll nummers. I Do Not Want What I Haven't Got is een statement van een 22-jarige met een fenomenale stem. Muziek door het leven getekend. Geen lichte kost, maar een welkom tegengif voor de wegwerppop waar je tegenwoordig mee doodgegooid wordt.

Bert van de Kamp ****

The House of Love - The House of Love (1990)
https://www.mupload.nl/img/8q6wxcsu.jpg

De groepssound is opener en ruimtelijker geworden waarbij de muzikale melancholie die de eerste elpee van sfeer voorzag lijkt uitgebannen. In de songs openbaart zich dat enerzijds in softe luisterballads en anderzijds in het soort sixties dance tracks waarmee The Stone Roses faam hebben gemaakt. Het compositorisch peil ligt mijns inziens hoger dan bij die band. Deze tweede is een zeer toegankelijke plaat geworden die niet teleurstelt en bijna zeker een doorbraak naar het grote publiek zal bewerkstelligen.

Tom Engelshoven ****

Midnight Oil - Blue Sky Mining (1990)
https://www.mupload.nl/img/5q35i03s1yw.jpg

Vergeleken met eerder materiaal was Diesel And Dust opvallend toegankelijk. Keurig verzorgde songs zonder al te veel instrumentale zijstraten of andere experimenten. Blue Sky Mining kan die tendens zonder meer voortzetten. De plaat biedt tien songs met behalve de gebruikelijke tekstuele rijkdom een pracht aan melodieën. En hoor Peter Garrett eens zingen! Over de hele plaat genomen ligt het tempo iets lager dan op Diesel And Dust. Geef je maar over: dit is een plaat die zal groeien tot hij vastzit in je CD-slede.

Mark van Schaick ****

avatar van dazzler
1990/05

SINEAD O'CONNOR


Geen enkele plaat haalt de 100 stemmen.
De kanjers zitten onregelmatig verspreid over de jaargang.

avatar van jorro
Heb dit Topic pas recent 'ontdekt'. Erg leuk bedacht. Zelf ben ik 25 jaar OOR lid geweest.. Nu ben ik alleen nog digitaal lid. Wegens tijdgebrek kwam ik alleen nog aan het lezen van de recensies toe. Die zijn ook digitaal beschikbaar. Ga dit topic zeker volgen en heb dus nog wat in te halen.

avatar van dazzler
1990/06

THE DOORS

Depeche Mode - Violator (1990)
https://www.mupload.nl/img/aqx9ogqc.jpg

Het is bijna beangstigend hoe weinig progressie er ook op Violator zit in de synthipop van DM. Hoogstens wordt er in vergelijking met vorige platen nog iets meer gewerkt met percussie. Voorts zijn de teksten coherenter dan anders. Maar voor de rest? Meer, nog meer en nog veel meer van hetzelfde uit het muzikale confectieatelier van DM. Violator is per saldo een CD van DM standaardkwaliteit die weliswaar commercieel succes garandeert maar het tienjarig jubileum van deze formatie niet echt extra luister bijzet.

Harry van Nieuwenhoven ***

The Black Crowes - $hake Your Money Maker (1990)
https://www.mupload.nl/img/ke7wyr.jpg

Shake Your Money Maker is bij voorbaat een klassieker door het raffinement waarmee elementen uit de zogenaamde classic rock worden samengesmeed tot de meest opwindende muziek van het moment. Wat mij betreft honderd keer beter dan de opblaasrock van de laatste van de Stones en met een emotionele diepgang die zeldzaam is geworden in het Axl Rose tijdperk. Geen zwak moment, geen nummer dat niet doordringt tot de ruwe essentie van de rock 'n' roll, geen synthesizer in zicht. Plaat van het jaar, tot nu toe.

Jan Vollaard *****

Gary Moore - Still Got the Blues (1990)
https://www.mupload.nl/img/rwmarfc17b9c.jpg

Dit is een verstandige stap van de Ierse held. Incidenteel heeft Moore in zijn solocarrière al laten horen hoezeer zijn stijl nog in de blues geworteld is. Twaalf nummers lang gaat Moore hier even bezield tekeer. De sfeer op de plaat is bovendien nog veel traditioneler: nergens vervalt hij in obligate hardrock of clichématige metallicks of poogt hij op andere wijze de fans van zijn zware werk te paaien. Zijn gitaargeluid en - spel en zeker ook zijn zang doen hem volledig overtuigen als de bluesrocker die hij als kind hoopte te worden.

Mark van Schaick ****

A Tribe Called Quest - People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm (1990)
https://www.mupload.nl/img/s9s4zqjw6716.jpg

Meer tribe vibes uit de stam van De La Soul en Jungle Brothers. Net als die groepen maakt A Tribe Called Quest zeer relaxte hiphop en hiermee ontwikkelt rap zich definitief in de richting van een volgende fase: luistermuziek. De oorsprong van het Tribe geluid ligt in een rijke hoeveelheid relaxte samples. Veel stuff uit de '70s funk (jazz) periode maar ook Lou Reed, Jimi Hendrix, Sly Stone en het geluid van krekels (als beat) worden gebruikt. Raps uit een leven vol Afrocentricity en opnieuw een juweeltje van een rap album.

Marcel Wouter *****

Public Enemy - Fear of a Black Planet (1990)
https://www.mupload.nl/img/kihtkz.jpg

Woorden die terugslaan op de grote druk waaraan Chuck D het afgelopen jaar heeft blootgestaan. Even werd de groep zelfs ontbonden. Chuck D besloot toch door te gaan en met Fear Of A Black Planet brengt Public Enemy voor de derde keer een album op de markt dat zijns gelijke niet kent. De plaat biedt meer van hetzelfde: funk, nerveuze ondertonen en een militante boodschap. Er is wel een verandering in het geluid: niet langer geldt het devies: bass how low can you go, maar nu zoekt de crew het in de middentonen.

Marcel Wouter ****

Death - Spiritual Healing (1990)
https://www.mupload.nl/img/758vc0aa1x7i.jpg

Wat Spiritual Healing duidelijk voor heeft op zijn voorgangers is variatie. Leukere ritmes en wisselingen derhalve, en strakker gespeelde riffs die in de no-nonsense productie van veel trash-elementen ontbloot zijn. En mocht je denken dat Death enkel een zoveelste variant op de autopsiethematiek biedt, weet dan dat de teksten handelen over hete hangijzers als drugsbaby's, abortus en genetische manipulatie. Mocht dat je allemaal te geëngageerd zijn: er blijven ook nog wat pscyhopaten, schizofrenen en godsdienstfanaten over.

Mark van Schaick ****

The KLF - Chill Out (1990)
https://www.mupload.nl/img/fjx3u0909.jpg

Bill Drummond zat ooit in Big In Japan. Met Jimmy Cauty vormt hij het Liverpoolse sampling duo The KLF dat voorheen als Justified Ancients Of Mu Mu en de Timelords door het leven ging. Met behulp van samples uit het werk van onder meer Elvis Presley, Fleetwood Mac en Acker Bilk wordt op Chill Out in één lang nummer van bijna 45 minuten met louter een kolderiek resultaat het ambient music genre op de hak genomen.

Harry van Nieuwenhoven ***

avatar van dazzler
1990/07

PUBLIC ENEMY

Nick Cave & The Bad Seeds - The Good Son (1990)
https://www.mupload.nl/img/fvdcqu.jpg

The Good Son is een fantastische plaat, een voor Cave's doen heel nederige en menselijke plaat. Weg is het mythische geflirt met Kwaad, Dood en Ellende. Het merendeel van het materiaal volgt de Leonard Cohen methode. De ondersteunende muziek beweegt zich richting smartlap, de woorden daarboven vertellen een verhaal van Emotie, vol verlangen, smart en een relativerende laag zelfspot. Wanneer je dat tot je genomen hebt, wordt de ondersteunende muziek in al z'n simpelheid oneindig veel meer dan een smartlap.

Tom Engelshoven *****

Fugazi - Repeater (1990)
https://www.mupload.nl/img/itl1zc.jpg

Repeater, hun eerste echte album na twee veelbelovende mini's opereert dwars tegen alle bestaande hardcore conventies in. Ritmiek en spanningsopbouw doen meer dan eens denken aan The Police en de songstructuren zijn even hecht en doorwrocht als flexibel en poreus. Muziek de ademt en de adem beneemt dankzij de fenomenale kracht waarmee leadzanger Guy Picciotto zijn emotionele observaties spuit ten aanzien van menselijke tekortkomingen in sociaal gedrag. Bevrijdende muziek om loeihard mee te brullen.

Swie Tio *****

Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990)
https://www.mupload.nl/img/02nsens9s4xw3.jpg

Na enkele hits hield Buckingham het plotsklaps definitief voor gezien, een tegenslag die het in de steek gelaten viertal probeerde op te vangen middels twee vervangers: Rick Vtio en Billy Burnette. Wanneer de een of de ander nauw samenwerkt met een van de twee vrouwen blijft zowel de stijl als de kwaliteit van de vorige Fleetwood Mac bezetting gewaarborgd, maar zo gauw dat niet het geval is krijgt de muziek meteen iets clichématigs en anoniems, zeker als de typische harmonieën van de zangeressen ontbreken.

Geert Henderickx ***

avatar van dazzler
1990/08

LENNY KRAVITZ

Lou Reed & John Cale - Songs for Drella (1990)
https://www.mupload.nl/img/wirstsvbmwlf2.jpg

De dood van Andy Warhol heeft Reed en Cale weer samengebracht en geleid tot een zeer openhartige en ontroerende tribute waarbij de twee rocksterren hun persoonlijke herinneringen aan deze revolutionaire kunstenaar hebben neergelegd in vijftien songs die naakt en sober zijn opgenomen. Lou zingt er tien en speelt elektrische gitaar, John zingt er vier, draagt er één voor en speelt piano, keyboards en viola. Songs For Drella is een persoonlijk statement van twee artiesten die met affectie getuigen van de rol en de invloed van Warhol op hun leven en werk. Het is tevens een waardevol cultuurhistorisch document.

Bert van de Kamp ****

avatar van ZAP!
Ben wel benieuwd naar het OORdeel indertijd over Palace Brothers - There Is No-One What Will Take Care of You (1993). Ik kan me nog herinneren dat er een stukje over Will Oldham in OOR stond met vermelding van zijn uitspraak: "Happy is like hungry, it just happens at different times."

avatar van dazzler
1990/09

THE ROLLING STONES

World Party - Goodbye Jumbo (1990)
https://www.mupload.nl/img/yx5pom7.jpg

World Party is het voormalige The Waterboys lid Karl Wallinger. In 1986 debuteerde hij met Private Revolution. De twaalf nummers op Goodbye Jumbo zijn meer gevarieerd van opzet en kennen een meer gestroomlijnde werking. De titel is ironisch. De olifant geldt als symbool voor het milieu, dat door het materialisme van de mens steeds verder naar de kloten wordt geholpen en volgens Wallinger niet meer te redden is. Hopelijk heeft hij het bij het verkeerde eind en kunnen we nog vaak genieten van dit groeiplaatje.

Harry van Nieuwenhoven ****

avatar van GrafGantz
dazzler schreef:

Depeche Mode - Violator (1990)
(afbeelding)

Violator is per saldo een CD van DM standaardkwaliteit die weliswaar commercieel succes garandeert maar het tienjarig jubileum van deze formatie niet echt extra luister bijzet.


Kostelijk om een zin als dit nu terug te lezen. En dan daarna de maximale score voor de (overigens niet onaardige) retrorock van de Black Crowes, waar het voornaamste pluspunt lijkt te zijn dat er geen synthesizers gebruikt zijn. Je zou haast denken dat beide recensies door dezelfde persoon geschreven zijn

avatar van dazzler
GrafGantz schreef:
Kostelijk om een zin als dit nu terug te lezen. En dan daarna de maximale score voor de (overigens niet onaardige) retrorock van de Black Crowes, waar het voornaamste pluspunt lijkt te zijn dat er geen synthesizers gebruikt zijn.

Ja, tussen OOR en Depeche Mode is het nooit echt wat geworden, vrees ik.
OMD deelde net als vele andere synthipop bands in dezelfde malaise.

Ik ben blij om te zien dat deze vooroordelen ondertussen op MusicMeter niet echt meer spelen.

avatar van dazzler
OOR 1990/10

CANDY DULFER

Steve Vai - Passion and Warfare (1990)
https://www.mupload.nl/img/gbjj4k.jpg

Zappa tussen 1981 en 1985, Alcatrazz, Shakar/Caroline, PIL, David Lee Roth, Whitesnake en zijn soloplaten: ziehier de de biodiscografie van Steve Vai, de meest originele en onnavolgbare rockgitarist van deze tijd. Wie de moeite neemt laag na laag door te werken, heeft vele uren plezier aan de veertien titels. Het is te veel om in deze beperkte ruimte op in te gaan. Passion And Warfare voldoet bepaald aan de hoge verwachtingen. Steve Vai legt zonder concessies weer een stukje van zijn karakter bloot en schittert op eenzame hoogte.

Mark van Schaick *****

Gast
geplaatst: vandaag om 04:18 uur

geplaatst: vandaag om 04:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.