Het is 1982 als Duitse punkrock acts zoals Die Ärzte en Die Toten Hosen dwars tegen de Neue Deutsche Welle stroming in vrijwel gelijktijdig ervoor kiezen om een band te beginnen. Ze maken zelfs buiten de landsgrenzen naam en zijn van grote invloed op het in 1995 opgestarte Beatsteaks welke al snel het voorprogramma van beide bands mag verzorgen. In diezelfde positie verkeert het in 1999 ontstaande Turbostaat, welke de support rol voor Beatsteaks invult. Samen bewerken ze in 2004 het Fu Manchu nummer Hell on Wheels, en dopen ze deze tot Frieda und die Bomben om. Er ontstaan grote plannen welke Beatsteaks drummer Thomas Götz en Turbostaat gitarist Marten Ebsen doen besluiten om de samenwerking te continueren. Al snel is NinaMarie een feit.

Scheiss.Taxi-Scheiss.Paris is de eerste rauwe single die in 2006 het licht ziet. Harde melodieuze punk met een heerlijk om zich heen meppende Thomas Götz en de gillende gitaaruithalen van Marten Ebsen. Ook het in 2013 verschenen Feuer In Der Nachbarschaft EP is nog lekker stevig, al is er al de nodige ruimte voor dromerige verfijning en kleurt jaren zeventig fluitspel het prijsnummer Süssafrika in. Als ze in juni 2022 met Was Für Land – Welch ein Männer naar buiten treden, zijn de punkinvloeden vrijwel geminimaliseerd.

De geromantiseerde geschiedkundige haat-liefdeverhouding met het deprimerende Duitsland. Nackt im Spind staat met beide voeten stevig in de Neue Deutsche Welle van begin jaren tachtig. Kansloos en hoopvol, eeuwig getraumatiseerd en positief geromantiseerd. Er is weinig behoefte meer aan die verharde punk eeltlagen, als de bovenste laag eraf geschuurd is, ontbloot zich daaronder een indiepop postpunk toekomstperspectief. Niet destructief afbrekend, maar langzaam opbouwend.

Het is de heersende angst cultuur welke vergelijkbaar is met de woelige jaren tachtig. De angst voor het verval van je geboortegrond. De angst om eenzaam en alleen je nadagen in een bejaardentehuis te slijten. De angst dat de veilige dagritme structuur verstoord wordt. De angst voor de spoken uit het verleden, welke tijdens slapeloze nachten op de ramen kloppen. De angst voor een nostalgische toekomst, voor altijd in gedateerde herinneringen vastgelegd. Hou de momenten vast, neem ze in je handen en laat ze niet meer los.

NinaMarie grijpt met het uptempo Käsejunge terug naar het Duitse coldwave elektronica verleden, voegt heerlijke powerpop treurnis aan Kalenderspruch toe, dompelt Die Geister onder in emosoul, en geeft Es Strahlt een ouderwetse krachtinjectie. Was Für Land – Welch ein Männer haalt het mooiste van Die Neue Deutsche Welle naar boven en koppelt die aan de power van de punkrock. Een geslaagde EP, die het hoopvolle verlangen naar een volwaardige plaat alleen maar aanmoedigt.

NinaMarie - Was Für Land Welch ein Männer | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

David Sylvian begint hier wat duisterder, zijn stem klinkt doorleefder.
De opener Wonderful World heeft het Oosterse van Forbidden Colours, maar dan met meer jazz.
En die Stina Nordenstam, waar is die mee te vergelijken?
Ik weet het niet, maar hier in dit nummer is het meer Björk achtig; of zo.
Het is niet Japan wat je hoort, toch duidelijk Sylvian solo.
Misschien nog meer in de lijn van Brilliant Trees, bij Darkest Birds krijg je zelfs door de jazz heen een bijna gewelddadige uitbarsting.
Heerlijk hoe die trompettist op adem komt, om vervolgens weer in te zetten.
Sylvian heeft zoals altijd het sensuele in zijn stem, waardoor het niet broeierig of verstikkend werkt.
The Banality Of Evil werkt hierdoor niet bijtend, maar zalvend.
Verder gewoon naar luisteren, deze stijl houdt hij de rest van het album ook vast.
Mooi werk om de nacht mee in te luiden.

Na The Fragile ben ik eigenlijk afgehaakt bij Nine Inch Nails.
Reznor heeft ons een meegezogen in zijn destructieve ziel, en kennis laten maken met zijn angsten.
Vervolgens kreeg ik de indruk dat hij dolende was in zijn gedachtegang.
Achteraf bleek ook dat drugs en alcohol teveel invloed hadden op zijn leefpatroon, en ieder mens die enigszins verbonden is met de zorg, weet dat deze middelen de angstfactor meer vrijheid geven.
Angst wordt erdoor gevoed, en deze gastheer zal steeds om meer vragen.
Op zich logisch om zich grotendeels af te sluiten van de muziekbusiness, en zich te richten op andere belangrijke zaken.
Reznor is niet die man van staal, een persoonlijkheid waar je niet omheen kunt.
Ook hij heeft behoefte aan structuur in zijn leven; huisje, boompje, beestje, getrouwd en gezinnetje met twee zonen.
Pas nu durft hij het dagboek, welke The Downward Spiral is genoemd, weer te openbaren.
Op Lowlands maakte hij overtuigend zijn come-back, om nu de volgende meesterzet te plaatsen met Hesitation Marks.
Hesitation Marks is The Downward Spiral zonder de agressie, berusting is het codewoord.
Bij zijn eerste twee albums waren er wel meer nummers die er tussenuit schoten; hier hoor je wel meer een lijn.
Geen manisch depressief geheel, met de nodige uppers en downers.
Nine Inch Nails is weer terug.

Het eerste wapenfeit van Trent Reznor. Opeens was hij daar, en hij stond er dus ook gelijk.
Wat hij hier laat horen was voor mij totaal nieuw. Zoveel agressie en tevens zoveel schoonheid in electronica kunnen stoppen.
Nine Inch Nails was (en is) erg vooruit strevend.

Head Like A Hole is een geweldige opener, al klinkt het nu na al die jaren voor mij een stuk minder hard als toen ik het de eerste keer hoorde. Toen werd ik totaal van de wereld weg geblazen.

De overgang naar Terrible Lie is erg mooi gemaakt. Luister vooral goed naar de keyboardlijnen bij het soort van refrein. Er zitten zoveel meer lagen in deze muziek, die je vaak de eerste paar keren nog niet helemaal goed hoort.
Hier is echt wel goed over na gedacht.

Vergeet niet dat hij dit album helemaal alleen in elkaar heeft gezet. Ook bij Down In It heb je het idee dat je hier een hele band hoort; niet dus.
Wat moet er in dat brein om gegaan zijn, om hier mee in de muziekwereld te stappen.
En dit mooie nummer is zelfs een van de mindere van dit album. Zegt duidelijk iets over de rest.

Sanctified heeft een mooie baspartij, die dus blijkbaar gewoon uit een doosje getoverd wordt. Waarschijnlijk ben ik een van de weinige die in dit nummer het geluid van Joy Division in terug hoor.
Je hoort ook een geluid er in terug dat mij sterk doet denken aan het reanimatie apparatuur. De muziek lijkt in de verte ook op Frankie Goes To Hollywood.

Het beste nummer van dit album blijft toch wel Something I Can Never Have. Die opbouw van dit nummer is niet te overtreffen.
Ik werd vooral ontroerd toen ik het terug hoorde in de film Natural Born Killers, en vanaf toen hoort hij toch wel bij de 10 mooiste nummers die er ooit gemaakt zijn.
Het geeft me rust, maar pept me tevens weer op.
Knap als je dat klaar krijgt.

Kinda I Want To klinkt redelijk toegankelijk, en ook behoorlijk dansbaar.
Ik heb het idee dat de tekst over een persoon gaat die zich niet bij een relatie kan houden.
Autobiografisch??

Het derde hoogtepunt vind ik toch wel Sin. De vergelijkingen met Front 242 zijn wel hoorbaar. Maakt het er niet minder spannend om. Het enige minpunt is het af geraffelde einde. Daar had meer in gezeten.

Zo vind ik bij That’s What I Get vooral het begin erg sterk, maar verwacht vervolgens te veel van het nummer. Gelukkig komt het halverwege nog even terug, maar ook hier viel meer uit te halen. Ik hoor hier wel Depeche Mode in terug.

Natuurlijk moet er ook een nummer op staan wat terug grijpt naar andere grootheden uit de elektronische muziek. Bij The Only Time lijkt het alsof ik een samenwerking hoor tussen Soft Cell en Foetus. Het sensuele van Mark Almond zit hier wel in verborgen.

En dan de afsluiter.
Dat is eigenlijk gewoon een echt House nummer.
Ringfinger had een stuk harder gemixt mogen worden. Gemiste kans. Sommige stukken komen goed uit de verf, maar vooral het begin is te zacht. Juist dat thema wat steeds terug komt is het mooiste.

Totale vernietiging van het brein.
Vervolgens helemaal leeg weer tot bloei komen.

Hoe hard en confronterend de teksten ook over komen.
Het blijven bouwstenen tot iets nieuws.
Waarom een ruïne in ere proberen te houden.
Als het tijdsbeeld deze onherstelbaar heeft aangetast.
Investeren in iets wat totaal uitgeleefd is.
Alleen maar in staat om verder af te brokkelen.

Mr. Self Destruct is een injectie in de hersenen.
Alles wordt volledig lam gelegd.
Hoe pijnlijk de waarheid ook is.
Geen zalvende paracetamol.
Maar een tandartsboor die je ziel bloot legt.

Juist die ongestructureerde geluiden maken het af.
In eerste instantie ergerde ik me dood aan de ruis in Hurt.
Zonde van het liedje.
Maar juist dat element roept de kwetsbaarheid op.
Zelfs iets moois kan in iets kwaadaardigs veranderen.

Dansbaarheid is naar de achtergrond verdwenen.
Bij Pretty Hate Machine nog meer aanwezig.
Waarschijnlijk leverde dit nog niet het gewenste effect op.
Aandacht die zich teveel op de beweegbaarheid richtte.
The Downward Spiral is de weg naar beneden.
Opgekropte gevoelens.
Gevangen in een door een skelet gepantserd lichaam.
Dit is de innerlijke oerknal.

In eerste instantie dacht ik dat Nine Inch Nails muziek maakte om te shockeren.
Nu ervaar ik het als methode om dichter bij jezelf te komen.
Therapeutisch schoonmaken.
In korte termijn resultaat willen boeken.

Geflirt met Charles Manson In Piggy.
Het gevaar van psychopaten.
Hoe ze onschuldige mensen omdopen tot volgelingen.
In staat om de meest gruwelijke daden te verrichtten.
Gevormd in bewustwording.
Hoe gevoel omgesmeed kan worden tot gevoelloosheid.
Enkel in naam van een persoon.
Geschiedenisboeken staan er vol mee.
Genoeg voorbeelden te noemen.

Toch blijf ik het debuut hoger waarderen.
Vanwege het feit dat voor mij de zaterdagavonden waren om los te gaan.
Muziek kon verwoorden in expressie.
Negativiteit omgezet naar adrenaline.
Geen woorden meer nodig.
Maandag me weer volledig op het werk kon richten.

Laatst hoorde ik Somewhat Damaged bij een aflevering van The Walking Death.
Dit nummer stond op een samengesteld hardloopcd’tje.
Het was voor mij het startsein om The Fragile weer eens te beluisteren.
Maar tevens zat er de hele tijd een vraag in mijn gedachtes die mij maar bezig bleef houden.
Hoeveel invloed heeft popmuziek op de presentaties van topsporters?
Van Mark Tuitert weet ik dat hij een groot liefhebber is van de grunge uit de jaren 90, en dat hij deze muziek ook regelmatig luisterde tijdens trainingen.
Nine Inch Nails is hoe dan ook een band waarbij bij mij de adrenaline snel kan oplopen.

Somewhat Damaged is natuurlijk een geweldige opener; die qua opgefoktheid perfect aansluit bij hun eerste twee albums en hun EP Broken; ook een aanrader trouwens.
The Day The World Went Away was de single die mij deed verlangen naar het nieuwe album; eerder werden we al zoet gehouden door The Perfect Drug; welke helaas niet op The Fragile stond.
The Day The World Went Away , een vreemd nummer.
Eigenlijk wel mooi qua opbouw, maar om heel eerlijk te zijn, is het gewoon niet af.
Het werkt nergens naar toe.
The Frail is het ook net niet; een beetje zoals het intro van Something I Can Never Have; had het dan gewoon aan The Wretched gekoppeld, en niet als losstaand nummer.
The Wretched is weer wel de Trent Reznor die ik graag hoor; beetje schizofreen; met gemeende dwaasheid.
Al blijkt achteraf dat het gevoel in deze periode behoorlijk versterkt werd door zijn alcohol en drugsverslavingen.
We’re In This Together is ook weer erg goed; natuurlijk hoor je Head Like A Hole terug, ook op single verschenen, en achteraf gezien veel meer geschikt als The Day The World Went Away.
De opbouw van The Fragile is weer prachtig; de geluidsexplosies komen weer een fractie van een seconde vroeger dan verwacht, maar bij Nine Inch Nails werkt dat over het algemeen erg goed.
Vergelijk het maar met filmmuziek bij een goede horror of triller, dat versterkt het schrikeffect ook.
Al zal je een tweede keer meer op je hoede zijn; bij Nine Inch Nails komt bij mij ook een album de eerste luisterbeurt het hardste binnen.
Just Like You Imagined heeft behalve het kenmerkende geweld ook luchtige elementen; alsof Wibi Soerjadi met zijn pianospel al jaren eerder de elektronica toe liet in zijn werk, en niet nu pas scoorde en als een verdwaalde Mickey Mouse achter de allang gepasseerde trends aan hiphopt.
Had beter geluisterd naar die andere Trent.
Even Deeper is niet echt bijzonder; gewoon een gemiddelde track.
Helaas kom ik halverwege de eerste cd al tot de conclusie dat het beter zou zijn geweest om een minder lang album af te leveren; de aandacht vervaagt mij te vaak.
Pilgrimage lijkt wel een beetje op de sound van Antichrist Superstar van Marilyn Manson; een artiest die duidelijk beïnvloed is door Nine Inch Nails; Reznor is zelfs verantwoordelijk voor de productie van dat album.
Dit is echter ook de periode dat Marilyn Manson Nine Inch Nails aan het inhalen is qua succes, maar doordat er blijkbaar veel vraag is naar dit soort muziek blijft Nine Inch Nails scoren.
Rammstein zal zich spoedig aan het front melden, en hier ook van profiteren.
Ono, You Don’t klinkt als een overblijfsel uit een oudere sessie, snel nog van de plank gepakt.
La Mer is leuk voor een balletuitvoering, waar je met je gezinnetje op een brakke zondagmiddag naar toe gaat, terwijl de kater van de avond daarvoor slaap wiegend naar de achtergrond gesust wordt.
Ergens dreunt hij wel nog na.
The Great Below is een mooie afsluiter van de eerste cd; een beetje een jaren 90 variant van werk welke op The Wall van Pink Floyd had gepast.
Ook een dubbelalbum trouwens, waarbij beter voor een elke album gekozen had kunnen worden.
Maar dit is wel een van de hoogtepunten tot nu toe.
Vooral die Oosters aandoende percussie naar het einde toe.
Conclusie:
Zes erg goede tracks, maar ook evenveel missers.

Het tweede album begint met The Way Out Is Through; vaag hoor je in het begin Depeche Mode (Music For The Masses) er doorheen, waarna het over gaat in de kenmerkende Nine Inch Nails sound.
De opener is in ieder geval net zo sterk als Somewhat Damaged van de eerste cd, al komt het piano gepiel er niet mooi doorheen.
Into The Void klopt van begin tot einde, en weer moet ik aan Pink Floyd denken, ik denk dat dictators Reznor en Waters prima tot een compromis zouden kunnen komen, in het verdelen van hun muzikale koninkrijk.
Bij Where Is Everybody? is Reznor bijna aan het rappen; zeer dansbaar te noemen.
Gelukkig blijft het verder niet een Vanilla Ice of Milli Vanilli achtig nummer, maar wel leuk; en hij komt er goed mee weg.
Girl You Know It’s True ( The Far Behind Hell Remix).
Smashing Pumpkins hoor ik door The Mark Has Been Made heen, met die elektronica doet het ook wat aan Pumpkin van Tricky denken, met daarin zoals de titel al aangeeft een sampler van Billy Corgans band.
Please is te standaard voor Nine Inch Nails begrippen, niet slecht, maar niet bijzonder.
Starfuckers, Inc. is de destijds gedroomde samenwerking met Marilyn Manson, al doet hij volgens mij niet mee op deze versie; hij staat in ieder geval nergens vermeld.
Wel een sterke single, meer in de lijn van White Zombie.
Complication is heerlijk gefreak, met de nodige funk, bijna Red Hot Chili Peppers achtig.
I'm Looking Forward to Joining You, Finally blijft niet hangen, dat gefluister is mooi, maar het breekt nergens open.
The Big Come Down heeft ook die commerciële elementen die Where Is Everybody? ook heeft, beetje hiphop achtige beat.
Het is mij eerder niet zo opgevallen, maar Reznor heeft wel degelijk naar albums van triphop acts als Massive Attack, Portsihead en Tricky geluisterd; in mijn beleving kwamen die pas later op de voorgrond, maar dat is dus niet het geval.
Underneath It All is mij te rommelig; kan hier weinig mee.
Ripe (With Decay) is dromerig; heeft zeker wel sfeer, maar is mij meer een geluidscollage in plaats van een echt nummer.
Conclusie:
Meer stabiliteit dan op de eerste cd, maar daar waren de uitblinkers sterker.

Hadden de eerste twee albums nog het effect van een Ibrufen, hier hebben we uiteindelijk te vaak met een Asprine te maken.
Te wisselvallig, onsamenhangend, veel geflirt met muziekstijlen, met te vaak niet meer resultaat als een One Night Stand.
Al kan dat ook lekker zijn.

Ik kende deze al voordat Nirvana doorbrak, en echt bijzonder vond ik het niet.
Toen ik in Nijmegen op school zat stond er in de aula een cassettedeck, en daarlangs lagen een aantal bandjes.
Dit was tevens de verzamelplek van een aantal punkers die als bewakers die hoek domineerde.
Ze bepaalden welke muziek er gedraaid werd, en dat was veelal werk van Bad Religion en Ramones, maar als ze buiten aan het blowen waren, lukte het mij om af en toe een oude tape van Simple Minds of The Cure in het apparaat te stoppen.
In het begin werd dit niet echt gewaardeerd, maar het was natuurlijk weer niet echt punk om je ideeën continu er doorheen te duwen, al hadden wij best wel een pure anarchistische kern in dat gebouw.
Uiteindelijk krijg je toch iets van wederzijds respect, en zo lag er op een dag ook een tape van Nirvana; Bleach.
Niemand wist wie die muziek daar neer gelegd had, maar het vermoeden was dat een meisje met slecht geverfd haar, second hands jurkjes en vrijwel altijd legerlaarsjes aan de schuldige was; al is deze zaak nooit helemaal opgelost; het vermoeden wees in haar kant.
Zij was in ieder geval wel degene die ons ongeveer een jaar later voor de eerste keer liet kennismaken met Pearl Jam.
Hoe ze heette, en wat ze nu doet, zou ik niet weten.
Feit is wel dat ze muzikaal gezien op de rest voor liep, al zou nooit iemand dit beamen.
Bleach was een pure plaat, maar werd verder nooit echt op gereageerd, alleen bij Love Buzz kwam men wel gelijk in beweging; het melodietje werkte wel aanstekelijk.
Het later door MTV Unplugged bekend geworden About A Girl had om eerlijk te zijn toen ook niet de kracht van de latere versie, maar er was ook niemand die zich aan deze muziek stoorde.
We vonden het allemaal wel prima, maar het was gewoon wat onopvallend allemaal.
Het viel ook niemand op wie deze band steeds weer draaide, er was ook niemand die opvallend uit zijn of haar dak ging.
Nirvana was dus wel al een naam die ik vaker gehoord had, maar hoe geruisloos Bleach ook klonk, niemand verwachtte dat deze band later de muziekwereld definitief zou veranderen met Smells Like Teen Spirit.

Na het mega succes van Nevermind kon Kurt Cobain zich nergens meer vertonen.
Hij worstelde al jaren met het leven en was gevoelig voor verslavingen.
Mede hierdoor en het niet kunnen omgaan met spanningen veroorzaakte chronische maagklachten.
Hij had de opvolger Leave Me Alone kunnen noemen, maar koos voor In Utero.
Het liefste wilde hij weg kruipen van alle media aandacht, en geborgenheid voelen.
Opnieuw met zijn leven beginnen, en niet meer de zelfde fouten maken.
Terug naar de basis; in de baarmoeder.
De boodschap kwam helaas niet over.
De trieste gevolgen zijn bekend.

Serve The Servants; dien je dienaren.
In die paar jaar is Kurt “Bored And Old” geworden.
Verveeld zonder verdere uitdagingen.
Een steeds grotere groeiende aanhang verwachte weer zo’n hoogstaand album als Nevermind.
“Go Away, Go Away” word er geroepen in Scentless Apprentice.
Hij sluit zich af in zijn Heart Shape Box voor een aantal weken.
Uiteindelijk besluit hij om zich over te geven aan zijn publiek en de persmuskieten.
Verkracht me vrienden.
Sabel me neer en vertel dat dit niet het verwachte succes van zijn voorganger kan evenaren.
Rape Me begint met een iets treurigere versie van het intro van Smells Like Teen Spirit.
De oorzaak van de doorbraak en ondergang.
Ik hou me dom, maar van binnen weet ik beter.
Zo ben je gelukkig getrouwd, zo ben je weer ongelukkig en kies je voor je eigen dood.
Allemaal excuses; all apologies.

Net als Ian Curtis ging Kurt Cobain ten onder, mede door het niet te plaatsen sterrendom.
Beide hadden lichamelijke problemen.
Ian zijn epileptische aanvallen.
Kurt zijn hardnekkige maagzweren.
Depressies.
De een huwelijksproblemen, de ander een zware drugsverslaving.
Wat Closer voor Joy Division was, is In Utero voor Nirvana.
Beide albums staan vol met verwijzingen over de gemoedstoestanden van de frontmannen.
Twee iconen; ieder voor een eigen tijdsbeeld en generatie.
Twee idolen zonder An Ideal For Living.

Kurt volgende week alweer zestien jaar dood.
Ian een maand later 30 jaar.

Zonder The Winding Sheet van Mark Lanegan zou dit album heel anders geklonken hebben.
Juist die sound was bepalend voor de sfeer die men hier neer zette.
Where Did You Sleep Last Night? was niet zo zeer een ode aan Leadbelly.
Meer een duidelijke link naar de versie van Mark Lanegan.
Kurt Cobain verzorgde daar de tweede stem.
Uiteraard is hier de pijn voelbaar.
Schreeuwt hij letterlijk de longen uit zijn lijf.
Waardoor de opkomende maagzweer voelbaar is.
De smaak van bloed zal waarschijnlijk de mond bevochtigen.

Toch lijkt hij hier de boel onder controle te hebben.
Kurt oogt ontspannen.
Alsof hij zich heeft overgegeven aan de verdere keuzes die hij spoedig zou gaan maken.
MTV Unplugged als het testament voor de wereld.
De keuze van de nummers is verrassend.
Geen Smells Like Teen Spirit, Black Shape Box of Lithium.
Meer ruimte voor covers.
Waarbij een grote rol voor Meat Puppets is weg gelegd.
Deze country rockers ondersteunen hem instrumentaal dan ook.

About A Girl is een haastige terugblik op de jeugdjaren.
Net als de ervaringen bezongen in Something In The Way.
Overleven ergens onder en brug.
Ratten als metgezellen.
All Apologies is verantwoording in emoties.
Maak je geen zorgen over mij.
Ik ben me bewust van mijn handelen.
Voorbereiding voor het naderende einde.
Soort van laatste heilige sacrament.
Niks meer op te biechten.
Het is klaar.

Net als honderdduizend andere Nederlanders kende ik deze band al van Bleach.
Maar dan echt.
Niet zo bijzondere muziek.
About A girl bleef wel wat hangen.
In Nijmegen was onze kantine op school omgebouwd tot jeugdhonk.
Leraren die zich tevens als maatschappelijk werker voor deden.
Ik had er echter geen boodschap aan.
Langs de overbelaste koffieautomaat stond een oude cassetterecorder.
Waarvan een luidspreker niks deed.
De ander viel regelmatig weg na eerst minutenlang een storend gekraak gehoord te hebben.
House werd afgewisseld met punk.
Zo ook regelmatig Ramones en soms Bleach van Nirvana.

Opeens was daar Nevermind.
Nieuw album van Nirvana.
Of ik de tijd had om te luisteren.
Prima, dacht ik.
Dan maar geen Wiskunde.
Had al eerder de moed opgegeven.
Diploma halen zat er toch niet meer in.
Eerste tonen van Smells Like Teen Spirit.
Dat gitaartje wat over ging in die vette sound.

Ongelofelijk wat er vervolgens gebeurde.
Leraar Engels die boos binnen kwam stormen.
Op zoek naar spijbelende leerlingen.
Dertig minuten later verliet hij de ruimte.
Excuses aanbieden aan de achter gebleven klasgenoten.
Hiphoppers die totaal los gingen.
Om vervolgens cool naar buiten te lopen.
Niks aan de hand houding.
Al wetend dat de geloofwaardigheid ver te zoeken was.

Blijkbaar raakte deze muziek meer mensen.
Mijn vader die de eerste paar weken aan mij vroeg of de muziek zachter mocht.
Geen gehoor aan gegeven natuurlijk.
Tot mijn schrik was Nevermind opeens verdwenen.
Vuilniszakken leeg geplunderd, zonder enig resultaat.
Schoorvoetend aan pa vragen wat hij er mee gedaan had.
Aarzelend opende hij zijn CD speler.
Zonder enige blikken kreeg ik het album terug.
Eigenlijk was die herrie best oké.
Met Vaderdag hem maar een exemplaar overhandigd.

Iedereen voelde dat er iets gaande was.
1991 was de opkomst van de gitaarmuziek.
Jaren overleven in de underground werd hier beloond.
Houthakkersblousen, legerjasjes en kistjes.
Plaatselijke dumpzaak Nijmeegs Jopie ging gouden tijden tegenmoed.

Na drie albums gevuld met dromerige shoegazer werd het vijf jaar geleden heel erg rustig rondom de uit Montreal afkomstige formatie No Joy. Stilletjes aan werd de conclusie getrokken dat de Canadese band toch wel het maximale rendement uit dit genre heeft gehaald, en dat Jasamine White-Gluz misschien toch wel definitief de muziek business vaarwel zegt om zich te richten op een conservatief gezinsleven. Dit is dus niet het geval geweest, de frontvrouw heeft thuis zitten brainstormen over een verdere voortzetting van No Joy, waarbij nieuwe invalshoeken voor een creatieve impuls moeten zorgen. De rol van mede oprichter Laura Lloyd is ondertussen schijnbaar uitgespeeld. Haar naam wordt dan ook niet vermeld op Motherhood, voor haar is de bandnaam No Joy ondertussen daadwerkelijk van toepassing.

Jasamine krijgt hulp van haar muzikale zus Alissa White-Gluz die vanaf 2014 een duivels verbond is aangegaan met de Zweedse deathmetal band Arch Enemy. Deze samenwerking resulteert in het verrassend sterke Dream Rats, waar de angstaanjagende grunts van Alissa oorverdovend binnen knallen. Met de combinatie van zweverige sprookjesklanken en keiharde gothic injecteren de bloedzusters een overvloed aan eighties mystiek de luidsprekers uit, waarmee ze al het voorgaande werk van No Joy doen vervagen tot kinderlijk schaduwspel. Wat zonde dat deze waanzinnige meesterzet beperkt blijft tot die enkele uitspatting terwijl ze met gemak een plaat hadden mogen vullen met deze ontoombare brok aan geladen energie.

Ook buiten dit gegeven blijkt dat het telkens met dezelfde figuren de studio induiken ook wel degelijk zijn beperkingen heeft. Nu Jasamine White-Gluz zich ontkoppeld heeft van Laura Lloyd is ze genoodzaakt om op zoek te gaan naar bredere invalshoeken. Die vindt ze terug in de ritmische beats waarmee Birthmark mag openen en die vervolgens overgaan in explosieve psychedelische gitaaruitbarstingen. Alleen hierdoor gooit ze de poort naar de nineties met een smak open en laat ze die behouden jaren tachtig sound ver achter zich. Doordat ze al eerder de nadruk op de percussie heeft gelegd komt de funkende discosound van Nothing Will Hurt niet totaal onverwachts uit de lucht vallen. Het sluit allemaal perfect aan bij de gedurfde stappen die de zangeres niet geheel risicoloos heeft uitgestippeld.

Na het ruige intro van Four laat ze de zomerse hiphopbeats de sensuele pasteltinten van haar vocalen inkleuren, waarna het stevig nu-metal gitaarspel er in alle opgekropte razernij maniakaal met donkere muzikale inktpatronen doorheen mag schetsen. De retro doorschietende bas en robotvocoder in Ageless is minder tijdloos als de titel aangeeft, maar wel een gepast eerbetoon aan de rockende new wave uit het vernietigende haarlaktijdperk. Ook hier geeft ze er met het afsluitende mechanische pianospel er een eigen draai aan.

Het tweede gedeelte van Motherhood grijpt veel sterker terug naar het verleden van No Joy, en stukken minder naar het verleden van de muziekgeschiedenis. Nog steeds maakt Jasamine gebruik van de veelzijdige variatie door een hemels engelkoor in Signal Lights, barokke vogue klanken in Fish en harde donderslagen in Happy Bleeding. Toch dreigt ze ook regelmatig kopje onder te gaan in het overheersende shoegazer moeras, waarover ze steeds meer de controle verliest, al red ze zichzelf telkens weer met haar betoverende elfenstem.

No Joy - Motherhood | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Drugs hebben een stimulerende verrijkende werking op de oude lichting jazz muzikanten. Al hallucinerend creëren ze de meest veelzijdige experimentele resultaten. Maar hoe klinkt het als ze voor langere tijd in zo’n trip blijven hangen, en al worstelend deze deprimerende zelfkant proberen te ontvluchten? Misschien wel als het krankzinnige Franse No Tongues kwartet, een gezelschap die in een eigen opgezette avantgardistische nachtmerrie vastloopt. Hoe hard Matthieu Prual ook zijn best doet, uit zijn saxofoon en basklarinet komt geen muziek tevoorschijn. Dierlijke oerkreten vermengen zich met tegenstrijdige drones en ook de trompetpartijen van Alan Regardin krijgen amper grip op dit verontrustend samenspel. Ronan Prual en Ronan Courty bedwingen hun reusachtige contrabassen tot georganiseerde rust, maar ook hierin faalt het duo meesterlijk. Toch vormen deze verknipte puzzelstukjes op Ici een geheel.

Het sprakeloze No Tongue mengt uitheemse volkse spiritualiteit met de pure onschuld van voorbij wandelende kinderstemmen. Deze broedparasiet beschermt net zolang dit kolossale ei, totdat het monsterlijke Ici in een wereld gevuld met verraderlijk verderf en bedriegende oneffenheden ontwaakt. Het viertal daagt stemexpressionist Isabel Sörling uit om op Kulning het verbale gevecht met Alan Regardins aan te gaan. De vocalist spiegelt, verleidt en onderdrukt krijsend haar dwangmatige weerkaatsende echo’s om zich snel ondergeschikt aan het trompetgeschal te onderwerpen. Ze erkent de meerdere in deze sobere gestemde multi-instrumentalist en druipt al voor de finishlijn af.

Als een storm in een glas water bereikt de bedarende Chien Chien postpunk belevenis zijn kookpunt. Hier is het geluidtovenares Linda Olah die zich in alle bochten wringt om de uitdaging te beslechten. In een ingetogen mantragebed bereidt deze magische sjamanka haar huilkinderlijke therapeutische spelstrategie voor. Holle herhalende ritmes verjagen de kwaadwillige geesten en accentueren de wedergeboorte van de innerlijke verbale onrust welke al kreunend tot uiting komt. Verleidende stelselmatige Makam Fantôme drones lokken de song door aanzwellend zoemend sirenegezang steeds verder de spokende diepte in waarna er een gelijk tonige horizontale flatline overblijft. Alan Regardin perst zijn laatste gezichtsuitdrukking uit het blaasinstrument totdat hij uitgeput en uitgeleefd de eindstreep van de track haalt. Ook hier is het de jongjeugdige woordenschat welke moeiteloos verhalend de beginselen van de taal vormgeeft.

Elsa Corre heeft het sensuele geheimzinnige van een zonsverduistering op klaarlichte dag. Er zit zoveel cryptische zuidelijke folklore in het grafstemmige Parrandada de Entroido de Canizo song verborgen, waardoor je amper kan bevatten dat deze exotische stemschoonheid weldegelijk een Franse achtergrond heeft. Luidende kerkklokken geven het wegstervende tijdsbestek van 1001 tijdloze nachten aan. Traditionele culturen overstemmen de botsende geloofsverschillen en laten de westerse wereld in oosterse geheimzinnigheid versmelten totdat er een universele eenheid overblijft. Het emotionele Loup Uberto beklag doet er bij Fronni D’alia nog een schepje bovenop. Verschrikt neemt het aardedonkere basgetokkel het over. De onderdrukte muzikanten hebben ademloos hun kansen afgewacht om de gevestigde zekerheid rebels te verstoren.

De doffe nadreunende Coeur de la Montagne drumslagen zakken helemaal naar dat rottende midden aardse middelpunt af. Aan de buitenkant is het nog mooi glanzend, de binnenzijde beschimmelt met puisterige pus en zielensmeersels. De pindarotsenberg brokkelt af en geeft haar schoonheid bloot, het hart blijft tot de laatste percussie aanval de onzichtbare transparantie aansturen. De vluchtige doorgedraaide Onze Heure Trente et Une tribal trance tijdsbeleving is net zo bevreemdend verwarrend als het progressieve zenuwachtige On The Run van Pink Floyd. Finis Terrae staat bibberend op de rand van de afgrond, de serene gemoedstoestand wenkt in hypnose toe om de traumaverwerking van een allesvernietigend einde een passende plek te gunnen. Knisperend verkoold restmateriaal blijft tot in de eeuwigheid na sudderen om uiteindelijk in alle stilte te doven. Ici is volledig in evenwicht met het hier en nu, maar is het ook een goede plaat? Ici is vooral een bijzonder album.

No Tongues - Ici | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Op het laatste moment besloten om naar een concert te gaan.
Geen tijd meer gehad om de band te beluisteren; gewoon op goed geluk.
Noah and the Whale.
Klinkt als iets met een hoog EO gehalte.
Verder niks mis mee, maar ik heb een soort van voorbereiding.
Geen al te hoge verwachtingen.
Tot het horen van het eerste nummer.
Met terugwerkende kracht samen met Creature With The Atom Brain de ontdekking van vorig jaar.
Ik ben verliefd op de viool.
Ook bij mij hoog gewaardeerde acts als Levellers, Nick Cave en dEUS vaak in een belangrijke bijrol.
Bij The First Days Of Spring is hij daar weer.
Als een ode aan Spring van Vivaldi.
De lente komt, het ontstaan van nieuw leven.
Hopend op een start in een vast gelopen relatie.
Goed wetend dat die kans minimaal zal zijn.
In veel nummers wordt er een link gelegd vanuit de stop gelopen relatie naar het mooie bloeiende jaargetijde.
Wat een geluk voor zanger en tekstschrijver Charlie Fink dat de herfst niet in opkomst was.
Het vallen van de bladeren en de gure wind hadden een totaal ander album op geleverd.
De treurnis die je nu al proeft, zou dan verstikkend gewerkt hebben.
De opvolger van hun debuut had deze impuls gewoon nodig.
We zijn toe aan een waardige opvolger van Nick Cave en Tindersticks.
Samen met The National en the Veils als duchtige tegenstanders.

Welke punkband maakt er nou veelvuldig gebruik van een trompet?
In de Ska kan nog wel, maar punk?
NOFX onderscheid zich mede hierdoor van anderen.
Terwijl Green Day en The Offspring groot werden, besloot Fat Mike om vrijwel bewust om klein te blijven.
Punk In Drublic is hun bekendste album.
Persoonlijk vind ik voorloper White Trash, Two Heebs and a Bean nog een stuk beter.
Laat ik wat toelichting geven over de nummers die er voor mij uit springen.

Bob is de Johnny onder de punkrockers.
Drinkt zijn lever naar de klote.
Houdt van foute rechtse punkmuziek.
Gaat puur naar concerten om te vechten.

Straight Edge opent ruig, maar gaat al snel over in een easy listening song, waarbij de zang aan Louis Armstrong doet denken.
Het origineel is natuurlijk van Minor Threath, maar dat is in deze versie niet meer te achterhalen.

Liza & Louise gaat over een vrij gevochten vrouw, die lesbische gevoelens ontdekt voor een andere vrouw.

Please Play This Song On The Radio is een hitgevoelig nummer, over hoe je commercieel succes kunt behalen.
Vervolgens stemt Fat Mike niet in met de ideeën er achter van de grote platenbazen.
Hij gooit er een aantal scheldwoorden door heen, waardoor het liedje niet op de radio gespeeld zal worden.

Johnny Appleseed is een ode aan John Chapman, hij was de eerste die appelbomen teelde in de USA.
Heerlijke Ska song met een warme stem van Fat Mike.

Het hoogtepunt vormt echter het lied met een zeer serieuze tekst.
She's Gone gaat over een moeder die haar dochter achter laat.
Of ze uit het leven stapt, of een nieuw leven start is nog onduidelijk.
Het is hartverscheurend als er gezongen wordt over hoe het dochtertje uren op de speelplaats wacht op haar moeder; verlaten door de andere kinderen die al naar huis zijn.
Niet begrijpend dat ze niet op gehaald wordt.

NOFX op hun best.

What’s Going On? van Normil Hawaiians is eigenlijk totaal niet terug te leiden naar het heden. Niet vreemd als je nagaat dat dit een vergeten experimentele postpunk plaat is uit 1983. En dat hoor je absoluut terug. Niet zozeer een gemakkelijk album, maar wel een die gedoemd was om ten onder te gaan. Nadat het label Illuminated Records de opnames had afgerond, en het resultaat klaar was om gereleaset te worden, kwam naar buiten dat het label dreigde om te vallen vanwege financiële tekortkomingen. Hierdoor was het onmogelijk om aan de promotionele verplichtingen te voldoen, en de band werd opgescheept met iets meer dan een handvol platen, ongeveer 250 stuks aan exemplaren. Platenzaken waren bekend met de ondergang van Illuminated Records, en toonden wantrouwig gedrag naar de band. Met als gevolg dat What’s Going On? niet in de winkels terug te vinden was. Upset The Rhythm is in bezit gekomen van de mastertapes en besluit on ruim 35 jaar later de band een herkansing te gunnen. Met het nodige aan bonusmateriaal wordt de speellengte van een kleine drie kwartier opgerekt tot ruim zeventig minuten.

Normil Hawaiians wisselde regelmatig van bezetting. De enige constante factor is zanger en gitarist Guy Smith. Rond het opnameproces van de plaat was het een komen en gaan van bassisten. Wel bleven gitarist Simon Marchant, drummer Noel Blanden en Mark Tyler op synthesizer toen stabiel aanwezig. Wat hebben we dan de afgelopen 35 jaar gemist? What’s Going On? opent de plaat met het minimale Quiet Village, waar bezwerende woordloze klanken een onheilspellend vervolg aankondigen. Martin plaatst zichzelf direct terug in de postpunk van begin jaren tachtig. Dromerige geluidsgolven die bestuurd worden door de strakke monotone drum van en uitmonden in hysterisch gitaarspel. Alleen al om deze track is het prettig om met de band kennis te maken. De leegte, maar ook de onzekerheid van het Thatcher tijdperk komt hierin volledig tot bloei.

Toch wil het allemaal niet volledig tot ontwikkeling komen. De dwarsheid van de band staat hierin centraal. Een anarchistische bloemlezing waarbij er bewust flink gehakt wordt in de songs om maar te provoceren. Korte passages worden afgewisseld met langdradige vreemde geluidscollages. Wat enigszins nog doorgaat voor een track wil net teveel de avant-garde kant opgaan zoals het gesproken Louise Michel, welke ondersteund wordt door ongecontroleerd metaalslagwerk. Baanbrekend is het ook niet te noemen, daarvoor smeden bands als Public Image Ltd. en Wire al de bouwstenen. Nee, echt veel heb je hieraan niet gemist.

Van het bonusmateriaal weet de als single verschenen Outpost wel te overtuigen. Een prachtige donkere wave klaagzang waar de instrumentatie er een aangenaam zwart randje omheen weet te leggen. De bas stuwt het op het juiste moment nog extra op, om de aarzelende drums het vakkundig af te laten maken. Ook Oggere, waar weer die bas een prominente rol vervult mag er wezen. De live opnames van de afgelopen jaren waarmee afgesloten worden, laten wel een groei horen. Als het materiaal opnieuw onder handen wordt genomen door de kernleden, zou het waarschijnlijk verbazen met soepele lopende songstructuren. De spoken words van Louise Michel krijgen met de verbitterende voordracht meer daadkracht. Ook de meer rockende versie van Big Lies komt meer tot zijn recht. Feit is wel dat dit een mooie ontwikkeling is. De belangstelling naar oud werk van postpunk bands is blijkbaar erg groot. Dan liggen er in Nederland talrijke platen klaar die een kans verdienen om opnieuw openbaar gebracht te worden. Al is het alleen maar om het publiek kennis te laten maken met Nasmak, De Div of The Tapes.

Normil Hawaiians - What's Going On? | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Gemiste telefoonberichten, een roodgloeiende fax, een in de duisternis verdwijnende trein. Het leven ontwaakt op het moment dat de dag dooft en de avondverlichting aangaat. Torenhoge flatgebouwen waarin de brandende lampen als caleidoscopisch brailleschrift de aanwezigheid van de inwoners aangeeft. En als de blinde nacht zwart kleurt en de ogen sluit observeert de Chileense multi-instrumentalist Cristobal Jimenez Van Cauwelaert de treurnis van de eenzaamheid. Not a Citizen, eerder een terugkerende bezoeker. Rusteloos en vermoeid raakt hij als een Midnight Ride forens met bindingsangst verstrikt in het claustrofobische wegennetwerk tussen Londen en Berlijn. Een tijdsreiziger zonder vaste verblijfplaats in dienst staande van de muziek. Met het decadente Berlijn wat zoveel aantrekkingskracht op het kunstenaarswereldje uitoefent als tijdelijke invalshoek.

13189, niet zomaar een nietszeggend nummer, maar de postcode van Berlijn. Cristobal Jimenez Van Cauwelaert leent de jazzy triphop als uitgangspunt voor zijn gelijknamige plaat. Floating Away, een bruistablet die in het water uiteenvalt in minuscule kristaldeeltjes. De kunst van het loslaten, de angst van zoekende dolende klanken in het voorstadium van zelfredzaamheid. Een pijnlijk huilende saxofoon in Broke Again die het straatbeeld verwarmt met bevriezende condens die zich aan het koperen blaasinstrument hecht. De bindende factor, naamloos in de anonieme Empty Streets jazz uitspattingen, prominent op de voorgrond in de anarchistische postpunk dwalingen en grote stads bombarie.

Cristobal Jimenez Van Cauwelaert daalt neder in de ondergrondse kelders en beschimmelde riolen van het kansloze Londense krakersnetwerk, waar glibberige Frogs het smerige ongedierte verzwelgen. De waanzin van de destructieve zelfkant, met snel vermenigvuldigende arbeidersbloed zuigende postpunk parasieten. De overlevende vechtersmentaliteit van Londen is verhard en stoerder dan het theatrale voor eeuwig verscheurde Berlijn. Het ritmische Sin Tus Ojos, Yo No Te Puedo Ver is een multiculturele spookstad in wording. De echo’s uit het verleden markeren de terugkerende grimmigheid van een dreigende No Future maatschappij.

Verlangende wegdromende gedachtes vormen de doorgangspoort naar de Chileense roots. De psychedelische zomertrip Andes ademt rust en veiligheid uit. Fastlane freakende jazzrock herplaatst Black and Blue Cheese in het heden van de gejaagdheid met de dagelijkse metropool omgangsnormen. Ongeduldig, egocentrisch in een versnelde film langs elkaar heen levend. Het krioelende mierennest zonder een organiserende koningin, die de wanorde beheerst overziet. Gematigd wordt er afgesloten met de mellow ochtendkater The Lask Dusk waar de huidige wereld onder de mineurklanken van een rouwende saxofoon begraven wordt. Een sublieme waardige situatieschets van voedselarme aders die in alle leegte de afstervende wereldsteden bereiken. Digitalisering en een corona pandemie zijn de kernbegrippen in het nu.

Not a Citizen - 13189 | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De uit het Brabantse Laarbeek afkomstige postpunkers van Nouveau Vélo zijn zo retro als maar zijn kan. Met hun vluchtige kristalheldere puntige nummers zijn ze een mooie catchy afwisseling tussen het zwaarmoedige gitaargeweld wat op dit moment de wereld overspoelt. Een typische Excelsior band dus, die er om bekend staan dat ze de meer melodieuze eigenzinnige Nederlandse artiesten op het label inpalmen. Het derde album Bogland is een geslaagde opvolger van de in 2017 onder dezelfde maatschappij verschenen Reflections.

Het kan bijna niet anders dat de albumtitel Bogland een verwijzing is naar het Zuidelijke heuvelige platteland waar het moerasachtige kleigebied De Peel de natuurlijke grens tussen Brabant en Limburg aanduid. En zo voelt de plaat ook wel aan. Het benevelt je door de laaghangende mistige sprookjesachtige omlijsting welke zich eenvoudig herplaatst in de langzaam verwaterde geschiedenis van de plaatselijke mythes en legendes. Het dromerige gelijknamige titelstuk heeft de kracht in zich om je te hypnotiseren, en je steeds dieper mee te voeren in de verraderlijke psychedelische gitaargolven. De hardwerkende pure arbeidersmentaliteit zorgt voor een oprechte eerlijke plaat.

Bogland doet je verlangen naar de hoogtijdagen van de dromerige new wave. Hemelse in elkaar verdraaide ingewikkelde gitaarlijnen, onderdompelende donkere baspartijen, doordrammende drums en de aardse zang van frontman Rolf Hupkes vormen de basiselementen voor het collectieve sterke drietal waartoe ook bassist Bart Haverkort en gitarist Niek Leenders behoren. Ze versterken het drukkende effect met de nodige galmende shoegazer huil echo’s en een breed scala aan rammelende voortdenderende akkoorden die het tandem Hupkes en Leenders uit hun gitaren tevoorschijn toveren.

De tegendraadse gedurfde kwajongensmentaliteit wordt afgewisseld met afdwalende landelijke flarden energieke eighties dreampop mystiek die al surfend in het opzwepende Matryoshka de stuwende golven trotseren. Met de prachtig meerstemmige Merseybeat vocalen krijgt het donkere agressieve noisy Different Dreams een aangename opfrisbeurt. Een frisheid die kenmerkend is voor de geslaagde derde van Nouveau Vélo.

Het druilerige weertype van Nederland hoor je zo sterk terug dat ze onderhand te linken zijn aan de Schotse muziekscene die de treurwilg melancholiek van het bergrijke thuisland zo treffend weten op te roepen in de nostalgie van de jaren tachtig. Dezelfde grijze klimaatomstandigheden, maar dan op een andere plaats in een andere tijd. Bogland klinkt zeker niet clean, maar juist beheerst opruiend met heerlijk rommelig in elkaar overlopende gejaagde songs die hier en daar onderbroken worden door ruimtelijke uitgerekte geluidspassages. Een verademing tussen het zwartgallige aanbod.

Nouveau Vélo - Bogland | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat is het fraai om de ontwikkeling van het Brabantse Nouveau Vélo op de voet te volgen. Na een aantal gelaagde, geslaagde EP’s verschijnt in 2014 het gelijknamige debuutalbum met daarop een tiental songs die erg op de midden jaren tachtig sound en de uitloop naar de jaren negentig van The Feelies teren. De sprankelende glasheldere Rivella light zomer indie popplaat Reflections borduurt op dit patroon voort. Bogland verruild deze sound voor een unieke eigen postpunk aanpak, nog verfijnder en met nog meer uitmuntend psychedelisch gitaarspel.

Vanaf Hole in the Curtain is het duidelijk dat Rolf Hupkes niet voor een mechanische aanpak kiest en dat je de drumcomputer gerust als een toegevoegd bandlid mag beschouwen. Deze staat subtiel op de achtergrond opgesteld, waardoor Fruit zeker niet afstandig en blikkerig uit de verf komt. Hij heeft dit compenserende instrument zodanig geprogrammeerd dat het een waardige vervanger is. Wel is de uitluidende prachtig omlijstende gitaarsolo, het resultaat van de aandacht verplaatsen en hier mooie diepere lijnen aan te modelleren. De stilte van vijf jaar heeft zeker geen windeieren gelegd, er is wel degelijk nieuw leven ontstaan.

Zo kan het dus ook, dus waarom niet de aandacht op die prachtige kenmerkende gitaarakkoorden gooien? Toch gaat er een langere periode aan overleg overheen voordat zanger Rolf Hupkes definitief besluit om zijn drumpartijen aan een drumcomputer over te laten. Je offert daarmee wel een groot gedeelte van dat levendig geluid voor een meer klinisch geheel op. Dan moet die overtuiging wel in de sterke albumtracks liggen. Nou, op dat front komt Fruit niks tekort. Dat gemis wordt rijkelijk door deze nieuwe sfeervolle invalshoek gecompenseerd. Het indie accent verlegt zich alleen verder richting de eind jaren tachtig postpunk en vroege jaren negentig Britpop, verder blijft die Nouveau Vélo sound volledig intact.

De jeugdige sprankeling is vervangen door een zekere melancholische vorm van stabiliteit. De herfst van het leven kondigt zich versneld aan. Ze verwoorden het zelf al perfect in het schemerduistere Seasons Change. Niet dat Fruit een zware midlife crisis plaat is. Integendeel, maar je moet de veranderingen niet vermijden, maar juist omarmen. Taken by Time ruimt die rotzooi uit het verleden op, en maakt het allemaal stukken gemakkelijker.

Vanwege de corona crisis verleggen de bandleden hun aandacht genoodzaakt dichter bij huis. Door de onzekere toekomst van Nouveau Vélo richten ze zich op de zekerheid van het gezinsleven. Daarom is het meer dan logisch dat een kinderstemmetje in het afsluitende Taken by Time haar vader terug naar de realiteit brengt en alle aandacht terecht opeist. Het schudt je in ieder geval wakker, en je beseft dat muzikanten ook gewoon huisvaders zijn die soms andere prioriteiten hebben. Als dertigers staan ze hoe dan ook verder en ervaringsrijker in hun leven.

Hole in the Curtain haalt het mooiste uit de najaren van de eerste postpunk golf naar boven en heeft veel raakvlakken met het realistische dromerige Disintegration geluid van The Cure. Toevallig verschijnt rond deze tijd ook het The Stone Roses debuut, die invloeden sijpelen weer in het meer dansbare ritmische Make It Better door. Een gouden periode die op dat moment nog wat onwennig aanvoelt, maar welke achteraf zoveel rendement oplevert. De uptempo Unsent Letter powerpop geeft hier nog een heerlijke punkrock impuls aan, al stammen de echo’s overduidelijk uit de jaren tachtig.

Onbewust voelt Run for It als een afscheid aan. Niet vreemd, omdat elke nieuwe levensfase een ander proces afsluit. Je moet veranderingen toestaan, en je er niet tegen verzetten. Dit maakt het allemaal draagbaar. De idealistische houding van vroeger werpt zijn vruchten af, nu is het een kwestie om deze op het juiste moment te oogsten. Aan dat binnenhalen gaat wel een hele procedure aan vooraf. Laat je compacte popliedjes domineren of volg je toch het avontuurlijke initiatief om uitgerekte landschapsschetsen een kans te geven.

Nouveau Vélo kiest voor dat laatste. Dat je bij het langere One More Time de draad kwijtraakt en de aandacht verliest is alleen maar een mooie bijkomstigheid. Je zit totaal in het moment gevangen en vergeet alles wat er om je heen gebeurt. Zo kan muziek dus ook op je inwerken. Aboard is een heerlijke uitgesmeerde krautrock trip naar de sterrenhemel die ondertussen wel eens bereikbaar mag zijn. Nouveau Vélo overtuigt mij ondertussen met Fruit al voor de vierde keer, en doet dat met verve.

Nouveau Vélo - Fruit | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik ben dol op de sound van Novastar. Heerlijk, dat doorrookte randje bij die hemelrijkende stem. De naar België uitgeweken Nederlander Joost Zweegers raakt mij direct al te met de aan Crowded House memorerende single Wrong. Na het debuutalbum Novastar verschijnt het gelijkwaardige door Piet Goddaer (Ozark Henry) geproduceerde Another Lonely Soul. Twee eenzame zielen ontmoeten elkaar in het adembenemende duet Never Back Down. Ook met het meer dan prachtige Mars Needs Woman van Almost Bangor weet hij het publiek te betoveren. Vervolgens komt Inside Outside uit, een lastige te plaatsen eindresultaat waarbij hij op zoek gaat naar een nieuwe sound. Op de hoes kijkt een zichtbaar uitgebluste zanger met een holle lege blik naar de cameraman. Waarschijnlijk is dit de plaat die hij moest maken om het hoofd leeg te maken van de kwellende innerlijke demonen. Niet echt een Novastar album, maar meer een persoonlijke Joost Zweegers album. Bij In the Cold Light of Monday lijkt het erop dat hij zich hervonden heeft, en in dezelfde lijn ligt het pas verschenen Holler and Shout.

Het door Mike Scott van The Waterboys geschreven Crooked Court of Dreams mag de plaat openen. Een opbeurende regenstadnummer volgens de folky jaren tachtig tradities. Een bewonderingswaardig correspondentieverslag van twee muzikanten die niet samen in de studio hebben gezeten, maar wat dus totaal niet hoorbaar is. Juist die lange afstandsvriendschap levert hier zoveel moois op. Mike Scott zorgt voor de woorden die Joost Zweegers in omlijste muzikale verpakking terugkoppelt. Dezelfde soortgelijke connectie heeft Novastar ook met de van Noel Gallagher’s High Flying Birds bekende toetsenist Mikey Rowe, die in principe de gehele productie van Holler and Shout zou verzorgen. Door de pandemie ontstaat er een breuk in de samenwerking, die gelijmd wordt door handige thuisklustips om daar datzelfde studiogevoel op te roepen. Het intensieve contact is dan wel verminderd, de goedkeurende verbintenis blijft aanwezig.

Misschien heeft juist corona wel voor die warme bewustwording van afhankelijkheid gezorgd en het waardeoordeel van kameraadschap opnieuw geëtiketteerd. Herkenbaar, omdat iedereen de afgelopen periode door een diep dal is gegaan. Die terugval zit hem in de bordeauxdonkere rode wijn isolementtracks als Deep Are the Eyes en Velvet Blue Sky. Bestrijdbare eenzaamheid welke resulteert in de prachtige piano kernsong Holler and Shout. Feit is dat het geen zwaarmoedig geheel is geworden. De romantische melancholie zit bij Joost Zweegers in het bloed. Het lijkt erop dat hij als gerijpte vijftiger de wereld veel beter begrijpt en meer kan relativeren. Hij haalt een stukje onbezorgde jeugd en kinderlijke onschuld terug in het door dromerige jaren tachtig synthesizers nostalgiek vullende Saturday.

Noodgedwongen bedaardheid laat puzzelstukjes op de juiste plaats vallen. Your World is gebaseerd op een melodie die tijdens het Almost Bangor opnameproces maar niet tot bloei kon komen. Hier breekt de cocon zich langzaam open om de kleurrijke vlinderachtige song publiekelijk te showen. Grijsgroene donderwolken worden aan de kant geschoven en het vrolijke lentekriebel zonnestraaltje Judy Folk laat je glimlachend omhoog kijken. In het waardevolle eerbetoon Isabelle staat hij stil bij de gelukzalige relatie met zijn vrouw. Joost Zweegers verwoordt met zijn eerste single Wrong de gevoelige plek van twijfel en verdriet bij een stukgelopen relatie op een treffende manier, maar heeft eigenlijk nog nooit een echt liefdesnummer geschreven. Dit zet hij nu dus eindelijk recht. Geluk is een mooie inspiratiebron, maar de emoties worden nu eenmaal vaker in pijn en onmacht geuit. Holler and Shout, zelfemplooien door de ellende eruit te schreeuwen, wat overblijft is rust en liefde, toch?

Novastar - Holler and Shout | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Ooit jaren geleden had je nog geen iTunes, Spotify en MP3-tjes.
Wij moesten het doen met de Top 40 lijstjes, waarbij je de singles aan kruiste, die je wenste te kopen.
Met een rondje er omheen waren van groot belang en kocht je direct, de overige hoopte je uit de 3 voor een tientje bak aan te treffen, als deze de Top 40 hadden verlaten.
Verder ging je met een TDK cassettebandje langs bij je klasgenoten, om daar singles uit te wisselen, en op tape te zetten.
Zo zag mijn lagere schooltijd er op muzikaal gebied grotendeels uit.
Dus wat was je gelukkig toen ze met de Now This Is Music serie op de markt kwamen.
Alle grote hits verzameld op een dubbel elpee.
Niet te vergelijken met de Alle 13 Goed albums, die vooral interessant waren vanwege de schaars geklede meisjes op de albumhoes.
Nu kon je in een keer een grote slag slaan.
Helaas had je ondertussen wel al verschillende singles gekocht, maar het overige werk was zeker ook de moeite waard.
Al snel kwam de illegale markt in actie; via een huisadres kon je aan de voordeur tapes kopen met daarop de verwachtte hits van de komende periode; meestal te koop voor de prijs van een singeltje.
Vervolgens kreeg je al snel de cd’s, die ook op deze manier werden verkocht.
Ik herinner mij de Braun serie, deze werden volgens geruchten ergens in Oost Europa gedrukt.
Kazaa en LimeWire namen toen weer de markt over, en uiteindelijk zijn we beland in de voorbeelden waarmee ik dit stuk begon.
Voor mij is de Now This Is Music serie indirect dus de voorloper van de MP3’s, en is deel 1 voor mij een Hotel Nostalgia, waarbij elk nummer een andere hotelkamer is waar je binnen mag gluren.
De prostitué die haar kamer verhuurt in Love Is A Battlefield, de echtelijke ruzie bij Two Tribes, de stripper van Pivate Dancer, de eenzame zakenman op doorreis bij Missing You, of het romantische stelletje wat een stapje verder gaat bij Modern Love.
Nog steeds de leukste verzamelalbumreeks die er is verschenen.

Vancouver heeft jarenlang vanaf halverwege de jaren tachtig tot eind vorige eeuw een prominente rol vervuld in de electro industrial scene. Het confronterende Numb wist net als Skinny Puppy indruk te maken met harde dansbare beats die overkoepeld door de donkere schaduw van de duistere gothic een overdonderend gevoel mee geven. Deze pioniers liggen diep begraven in het collectieve geheugen van oude Electric Body Music liefhebbers. Sinds 2000 is er geen teken van leven meer waarneembaar van boegbeeld Numb. Maar nu zijn ze ontwaakt uit hun bijna twintig jarige winterslaap. Als een dokter Frankenstein weet het Metropolis Records ze te reanimeren en activeren. Dit resulteert in het gruwelijke vette Mortal Geometry, waarmee ze het daglicht aanschouwen om paniek en chaos te zaaien op de ingedutte dansvloeren. Ze zijn nu helemaal terug, klaar om te overheersen.

Uit de asresten van Numb weet de herboren Don Gordon als enige als een feniks te herrijzen uit de kern van deze donkere geprogrammeerde act. Door zich zelf volledig autonoom op de arrangementen en uitvoering te richten ontstaat een grimmig persoonlijk eindproduct. Er wordt totaal niet getracht om aansluiting te vinden bij de hedendaagse dancescene. Juist bij die eigenzinnigheid ligt Don Gordons kracht. Het valt direct op dat het accent van de provocerende knallende beats meer is verschoven naar de donkere sfeervolle elektronica. Neemt niet weg dat de sound nog steeds snoeihard dreigend vanuit de speakers op je af komt. In de basis hoor je ook een cyberpunk begeleiding terug waarover de meest beangstigende structuren zijn verwerkt. Door het evenwicht wil het ondanks het naargeestige karakter nergens te beklemmend over komen.

Mortal Geometry laat vooral het jaren tachtig tijdperk herleven. Met een afgestoft synthpop geluid laat Gordon zich van zijn meest vriendelijke kant horen. Lang uitgespeelde soundscapes wisselen af met korte statische synthesizergeluiden. Hierbij zoekt hij duidelijk de inspiratie bij het startschot van Numb in 1986. De band haakt hierdoor minder in op hun laatste album Language of Silence, maar lijkt meer juist de kernbeginselen opnieuw te definiëren. Het is onmogelijk om het verleden te veranderen, maar het is niet uitgesloten om vanuit die basis nieuwe ideeën te creëren. Dit kan zelfs verfrissender werken dan met grof geweld een doodlopende weg hardhandig open te breken.

Zelfs in het dravende tracks is er plaats voor rust. De doordachte afwisseling maakt hiervan een aangenaam spanningsveld, de veerkracht laat nieuwe noemenswaardige elementen in de ruimtes toe. Spookachtige effecten en subtiel gitaarspel zijn mede verantwoordelijk voor de diepgang in de gevarieerde songs. Zo sterk is er zelfs aan de plaat gesleuteld dat de ambient soundscapes zich er eenvoudig tussen laten plaatsen. Door deze tegen het einde op te stellen heeft het een decadente werking. De vernietigingsdrang van de vorige tracks heeft een spoor van leegte achter zich gelaten. Opgedrongen kalmte komt hiervoor terug. De afsluiter had hierdoor beter eerder al op de plaat gepast, maar kan ook gezien worden als de opbouw naar iets nieuws.

Door de pauze van bijna twintig jaar heeft het een volwassen karakter. Gordon verlangt echter wel terug naar de jeugdigheid, maar weet dit gelukkig niet om te zetten door opgekropte frustraties. Hierdoor ontstaat er dus meer openheid en variatie in de veelal militante precisie en strak gestructureerde sound. Numb bewijst dat er nog steeds groeimogelijkheden zijn. Met Mortal Geometry maken ze een plaat met een duidelijke opbouw, waardoor het allemaal niet zo inwisselbaar klinkt. Een sterke hang naar een gepasseerd tijdperk met een prachtige opbloeiende herwaardering. Missie geslaagd.

Numb - Mortal Geometry | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com