Keeper Of The Seven Keys Pt 2: Minder Kai Hansen inbreng en met Rise And Fall een schijtnummer eersteklas. Kiske's zanglijnen lopen voor geen meter en zijn tegen het valse aan. Samen met het eveneens erg matige Dr. Stein komt Helloween's 'lollige' kant hier voor het eerst echt naar boven en dat is toch best jammer. Nee, dan liever het weergaloze March Of Time, aangezien hier voor het laatst nog echt van die klassieke Helloween speedmetalsound te vinden is.

Hier tussenin zit met We Got The Right een nummer dat niet briljant is, maar ook zeker niet slecht. Kiske's zangprestatie is hier dan weer vrij behoorlijk, maar het kabbelt tegelijkertijd allemaal ook maar wat voort. Keeper Of The Seven Keys slaat daarnaast als epic een stuk minder goed aan in vergelijking met Halloween van het vorige album. Niet slecht en met veel sfeervolle stukken, maar het mist wat van de opjagende sfeer van het andere nummer. Daarentegen is het semi-akoestische middenstuk werkelijk weergaloos.

De twee bekendste tracks Eagle Fly Free en I Want Out staan vandaag de dag nog steeds als een huis. Eerstgenoemde heeft een weergaloze bas/drum/gitaarsolocombinatie en is uitzonderlijk catchy, terwijl de ultieme Hansen-klassieker I Want Out vooral door de eerlijkheid (Hansen wilde weg) extra aanslaat. Laatstgenoemde werkt echter wel op zijn beste in Gamma Ray live-versies, aangezien Hansen het gewoon overduidelijk meer meent als hij zingt. Afsluiter Save Us is ook fijn, vanwege het feit dat het weer lekker rockt. Overduidelijk een blauwdruk voor Gamma Ray door de flinke Judas Priest invloeden.

Keepers Pt. 2 is zeker geen verkeerd album, maar wel het eerste Helloweenalbum van de reeks tot nu toe, waarvan ik nummers zou skippen. Zodoende is het album zeker minder dan zijn voorganger en helemaal dan het debuut.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Keeper Of The Seven Keys Part II

Weg met Kiske, welkom Derris. Master Of The Rings is het laatste Helloween-album dat ik tot vandaag nog nooit gehoord had en ergens had ik verwacht dat het meteen een heel ruig album/terugkeer naar de metalsound zou zijn, maar dit valt in praktijk behoorlijk mee. Het is absoluut een erg leuk en consistent album, maar helemaal in het begin zit de hardrockende vibe van Chameleon er nog gewoon in. Met Mr. Ego, Perfect Gentleman en Take Me Home zijn er in ieder geval een lekker aantal echte krakers. Sterker nog, afsluiter Still We Go is een regelrecht teruggrijpen naar de Keepers-albums met de aan Future World herinnerende openingsriff en de twinsolo's. Klassieke powermetal op zijn best.

Een aantal songs zijn het hem net niet (The Game's On en Take Me Home), maar ergeren ook weer niet heel erg. Belangrijk punt hiervan is Derris' fijne stemgeluid (moest ik in het begin echt inkomen) en de stevigere productie. Een goed begin van de latere Helloween-reeks, al gaat het nog zoveel beter worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Master Of The Rings
4. Chameleon
5. Keeper Of The Seven Keys Part II
6. Pink Bubbles Go Ape

Nou, dit was verreweg een van de minst spectaculaire Helloween albums die ik gehoord heb. Nog een stapje boven Pink Bubbles Go Ape, omdat er in feite ook niet heel veel mis is met dit album buiten het feit dat het gewoon heel erg redelijk is. Niets mis met redelijke muziek, behalve dat het me niet zal overhalen om snel nog een keer een dergelijk album aan te zetten. Het vinden van een favoriet nummer is dan ook erg lastig, want er blijft gewoon weinig hangen. Het musiceren is goed, maar ik mis een uitschieter als een sterke epic of een krachtig speedmetalnummer. Nee, het is gewoon allemaal erg degelijk. En dat is nu precies wat ik bij Helloween niet zoek.

Uiteindelijke stand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. Gambling With The Devil
6. 7 Sinners
7. The Dark Ride
8. Straight Out Of Hell
9. Master Of The Rings
10. Time Of The Oath
11. Chameleon
12. Keeper Of The Seven Keys Part II
13. Keeper Of The Seven Keys Part III
14. My God-Given Right
15. Pink Bubbles Go Ape

Hmm... ik had dit album nog nooit gehoord, maar voor mijn project om alles achter elkaar chronologisch te beluisteren (en het compleet hebben van de collectie) heb ik Pink Bubbles Go Ape kunnen overkopen van een maat van me, maar ik begrijp best wel waarom hij dit album heeft weggedaan. Het is nergens slecht, het is gewoon een album dat in al zijn gepolijstheid erg gladjes klinkt en niet al teveel memorabele momenten kent. Het is een album waarop vooral Kiske en Grosskopf schijnen, maar de rest van de band weinig te doen lijkt te hebben. Het is niet allemaal matigheid natuurlijk, want Kids Of The Century, Back On The Streets en het beide fantastische Someone's Crying en The Chance zijn wel degelijk fantastische tracks, maar de rest van de songs blijft een beetje achter in de achtergrond.

Op zich een hele interessante stap om wat meer met de commercie mee te gaan, want het album heeft wel degelijk wat hitgevoeligheid en luistert alsnog makkelijk weg. Desalniettemin blijkt dat het vertrek van Kai Hansen voor het metalaspect toch een behoorlijke klap heeft achtergelaten.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Keeper Of The Seven Keys Part II
4. Pink Bubbles Go Ape

Hoe bizar dat dit album op zowel deze site als ook metal-archives zo matig ontvangen wordt. Buiten Better Than Raw vind ik dit so far werkelijk waar het beste Derris-album. Enige minpunt? Do You Feel Good's refrein. En dan is er bij dat nummer nog een solostuk die die kritiek ook meteen overbodig maakt.

Misschien ligt het aan een bepaalde verbittering onder de fans dat Grapow en Kusch het veld moesten ruimen, want beiden (vooral Kusch) waren begenadigd songwriters. Echt problematisch vind ik het alsnog niet, want weergaloze songs als Liar (bijna Iced Earth-achtig), Hell Was Made In Heaven (te catchy!) en Listen To The Flies (lekker heavy) laten zien dat er nog genoeg talent in de band zat. Afsluiter Nothing To Say begon vreemd, maar ontspoorde vervolgens in een van de meest progressieve tracks die de band ooit heeft gemaakt.

Een heerlijk afwisselend album die compleet tegen mijn verwachtingen in, ineens een van de leukste Derris-era albums blijkt te zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. The Dark Ride
6. Master Of The Rings
7. Time Of The Oath
8. Chameleon
9. Keeper Of The Seven Keys Part II
10. Pink Bubbles Go Ape

Waar ik 7 Sinners nog beschuldigde van het hebben van een wel heel comfortabele sound, is het duidelijk dat men op Straight Out Of Hell weer wat meer de happy kant opgaat en zodoende ook weer een wat minder op safe gespeeld album heeft. Dit ontaardt in een aantal weergaloze tracks als Nabataea, World Of War, Burning Sun en het schandalig korte Wanna Be God (dat zeker dubbel zo lang zou moeten zijn). Echter valt het me hier ook op dat een aantal van de wat meer happymetaltracks allemaal wel leuk en aardig zijn, maar me nergens echt heel erg interesseren. Live Now! en Asshole zijn best leuk, maar nergens opzienbarend.

Ik denk dat de hardere aanpak van de vorige twee albums me dan toch beter beviel. Alsnog is Straight Out Of Hell een prima album en is het ook weer geen grote ramp om als voornaamste kritiek te hebben dat andere albums beter waren. Benieuwd hoe het laatste album gaat bevallen.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. Gambling With The Devil
6. 7 Sinners
7. The Dark Ride
8. Straight Out Of Hell
9. Master Of The Rings
10. Time Of The Oath
11. Chameleon
12. Keeper Of The Seven Keys Part II
13. Keeper Of The Seven Keys Part III
14. Pink Bubbles Go Ape

Coveralbums tel ik niet mee bij deze quest van het in chronologische volgorde beluisteren van alle Helloween-albums, aangezien ik alleen in eigen werk interesse heb. Zodoende even geen Metal Jukebox, maar meteen door naar The Dark Ride. Dat het album niet zo goed is als Better Than Raw viel te verwachten, maar stoort me hierbij geen moment. The Dark Ride heeft zo zijn minpunten (All Over The Nations, Mirror Mirror), maar herbergt met If I Could Fly een van de beste Helloween-ballads en met The Dark Ride een van mijn favoriete Helloween-epics. Mr. Torture is daarnaast een hele grappige track, terwijl The Departed (Sun Is Going Down) weer een fijne mysterieuze sfeer heeft.

Alles bij elkaar is The Dark Ride een wat duisterder album dan een Master Of The Rings/Time Of The Oath, maar zitten er genoeg kenmerkende elementen in om het toch onmiskenbaar Helloween te maken. Zeker een hit in het assortiment!

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Part I
4. The Dark Ride
5. Master Of The Rings
6. Time Of The Oath
7. Chameleon
8. Keeper Of The Seven Keys Part II
9. Pink Bubbles Go Ape

Prima album, dat echter net iets teveel minpuntjes heeft om boven het erg speelse Master Of The Rings gezet te worden. Wat wel opvalt is het feit dat de band een aantal erg stevige tracks (We Burn, Steel Tormentor, Before The War) tevoorschijn heeft gehaald en zodoende voor het eerst echt de moderne powermetalsound die ze tegenwoordig hebben lijken te bezigen. Wake Up The Mountain en Mission Motherland zijn dan weer wat afwisselender en melodieuzer en bevallen zodoende ook prima.

De meligheid van Anything My Mama Don't Like en de kaas die men tentoonspreidt op If I Knew verpesten echter weer een hoop. Wat gelukkig wel opvalt is dat ondanks mindere momenten het musiceren constant topnotch is. Spijtig dan de afsluitende titeltrack dan echt weer te saai voor woorden is. Time Of The Oath is zodoende een lekker powermetalalbum dat net iets heel erg speciaals mist.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Master Of The Rings
4. Time Of The Oath
5. Chameleon
6. Keeper Of The Seven Keys Part II
7. Pink Bubbles Go Ape

Het is heel erg, maar nu ik mijn chronologische volgorde van Helloween albums ben begonnen, vrees ik toch dat het echt niet beter dan Walls Of Jericho gaat worden. Het debuut is iets minder ruw en klinkt ietwat gepolijster dan bij de ep het geval was, maar een betere opener dan Ride The Sky of afsluiter als How Many Tears heb ik op weinig metalalbums gehoord. Tevens ook het laatste album met Hansen op zang, iets wat me toch altijd pijn heeft gedaan. De beste man heeft namelijk niet zomaar een van de meest kenmerkende stemgeluiden uit de powermetalscene, hij klinkt zoveel ruiger dan zijn opvolger Kiske.

Het album is echter niet helemaal perfect, want Gorgar is als eerste lollige nummer van Helloween meteen een misser eersteklas. Spijtig, want met tracks als Phantoms Of Death en Metal Invaders alleen, zou het album wel eens een van mijn ultieme metalfavorieten ooit kunnen zijn. Nu zie ik het vooral als een van de beste Helloweenalbums.

Ik had het idee dat de zanglijnen van Rivera op het vorige album iets beter waren, maar buiten dat kan ik echt heel erg genieten van de technische power/thrash die de band hierop tentoon spreidt. Vooral Scorcher en Winds Of War zijn heel erg genieten. Grappig dat de zang me bij vlagen aan Michael Kiske doet denken, iets dat ik toch echt niet bij een band als dit zou verwachten. De Scorpions-cover aan het einde kan wat mij betreft ook niet veel verkeerd doen. Spijtig van dat spuuglelijke artwork.

Tussenstand:
1. Remnants Of War
2. A Distant Thunder
3. Burning Star

Leuk dat Ruud dit keer Helstar voorstelde, want mijn enige kennis van deze band was van twee albums (Burning Star en King Of Hell) die ik beide heb weg gedaan omdat het me niet genoeg interesseerde. In het geval van dit album was het misschien ook omdat ik op dat moment deze samen met Forbidden's Forbidden Evil had gekocht en deze zo ongelooflijk vlak en duf aanvoelde na dat thrashmetalspektakel, dat ik dezelfde nog terug ben gegaan naar de Sounds om hem om te ruilen voor Twisted Into Form.

Bij een herbeluistering hoor ik in ieder geval wel wat er goed is, maar ook waarom ik het album toen niet gehouden heb. Het voelt allemaal nog een beetje als 'net niet' aan. Jag Panzer (Ample Destruction), Metal Church (Metal Church) en Virgin Steele (Guardians Of The Flame) gingen allemaal veel verder qua zangpartijen, teksten en gitaarsolo's, waardoor dit album voor mij een aanvoelt alsof het achter de feiten aanloopt. Rivera's zang is wel een hoogtepunt, omdat hij zeker toffe gilletjes heeft, maar hij komt tegelijkertijd ook niet over als een wereldzanger van formaat met een eigen strot.

Run With The Pack snap ik in ieder geval wel van dat het een klassieker is onder de fans. Lekkere versnelling halverwege. Afsluiter Dracula's Castle heeft ook een fijn intro en sluit het album zodoende nog best aardig af, maar het mag van mij toch echt nog wat spannender worden wil ik echt geïnteresseerd raken. En zeker beter geproduceerd.

Helstar goes Slayer 2.0

Het klinkt me allemaal gewoon te dom en bruut om interessant te zijn. Ja, het klinkt nog steeds beter dan wat Slayer produceert, maar ik kan Bone Crusher of Summer Of Hate moeilijk serieus nemen of er uberhaupt van genieten. De manier hoe Dethtrap en Anger ook geruisloos in elkaar over gaan, zorgt er alleen maar meer voor dat het geheel saai en eentonig overkomt. Op Trinity Of Heresy hebben we voor het eerst een wat rustigere passage, maar dan zijn we ook echt al een flinke tijd bezig (nummer 8 van de 10). De blackened thrash metal op Alma Negra is... interessant? Goed absoluut niet, maar grappig om te horen dat de band dit ook kan.

Nee, dit album is het toch niet. Het is hard en goed gespeeld, maar memorabele composities haal ik er niet uit.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
7. Glory Of Chaos

Grappig hoe dit album zo gehaat wordt, want muzikaal is er echt weinig mis met het Multiples Of Black. Waarom de band besloten heeft om de nummers in twee studio's op te nemen/mixen om het vervolgens als een enkel album samen te voegen, is me dan weer wel een raadsel, aangezien de productie op de helft echt verschrikkelijk is. Hieronder zitten echter wel gewoon toffe songs die echt niet zoveel last hebben van het jaren '90 groove-syndroom als andere voormalige traditionele metalbands hadden. En ja, dan kom je op een album dat ik toch echt fijner vind om te horen dan het wat saaie debuut.

Goed, niet alles is gouden. De Judas Priest-cover vind ik een behoorlijke mislukking met ronduit lelijke zang en chaotische gitaarpartijen. Will I Catch It Again en Reality zijn echter wel weer fantastisch. Save Time lijdt weer een beetje onder de zang, maar Black Silhouette Skies is wel weer erg tof. Ik heb het idee alsof er hier gewoon twee demo's snel bij elkaar geflanst zijn tot een product, want met een betere productie was hier echt geen enkel probleem mee. Ik vind het tof in ieder geval.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. Burning Star

Wow. Ik sprak bij het debuutalbum al dat ik nooit een klik heb gehad met Helstar op basis van Burning Star en King Of Hell, maar in de tussentijd is het met drie enorme krakers achter elkaar gewoon duidelijk dat ik de verkeerde albums beluisterd heb. Nosferatu gaat nog een stap verder dan de twee voorgangers als het aankomt op ware technische power/thrashmetalwaanzin. Het musiceerwerk is zo verdomd technisch, maar de band slaat alsnog niet door in te technisch. Vooral het Dracula-thema in de eerste nummers is fantastisch (want waarom noem je het album Nosferatu om daarna gewoon alle Bram Stoker-namen te hanteren?) met als hoogtepunt het instrumentale Perseverance And Desperation. De gitaarsolo's zijn echt om van te smullen en Rivera's naargeestige zanglijnen slaan hier helemaal aan. Een pareltje!

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Burning Star

Hmmm, misschien had ik toch de pech dat ik tweemaal Helstar albums heb gekocht die matigjes waren, want ik ben wel enigszins omver geblazen van wat ik hier hoor. De productie is al beduidend spetterender, maar ook het riff- en solowerk komen zoveel malen beter uit de verf dat ik me afvraag hoeveel bandleden van het originele album hier nog op zitten. Kennelijk alleen de zanger en een van de gitaristen, dus misschien dat die nieuwe muzikanten gedeeltelijk verantwoordelijk zijn voor het feit dat het nu wel ergens naar klinkt.

Waar het debuut vooral wat simpele heavy metal was, komen we hier nu meer in de power/thrashmetalrichting waardoor de dynamiek veel meer aanwezig is. Rivera's zanglijnen zijn beter, de solo's zijn om van te smullen en de ritmesectie houdt de boel non-stop levendig. Ik kan lastig aangeven welke song ik het beste vind, want eigenlijk gaat het album zo voorbij en vloeien de songs zo makkelijk en vloeiend in elkaar over dat eigenlijk alles gewoon lekker is. Vooruit, het epische Angel Of Death is toch wel mijn favoriet. Als de rest van de band ook zo klinkt, dan ben ik een zeer gelukkig man!

Tussenstand:
1. Remnants Of War
2. Burning Star

Ja, King Of Hell valt me nog steeds tegen. Het is niet slecht, want zowel solo's als zang zijn erg goed, maar de nummers zijn weinig memorabel en de productie is wat dichtgesmeerd. Helemaal de drums klinken echt lelijk en er is weinig ruimte voor subtiliteit. De composities zijn ook meer doorgeslagen in de richting van thrash ipv de mooie thrash/powermetalcombinatie van de voorgaande albums, waardoor het vooral hard is en niet per se mooi. Helemaal Pain Will Be Thy Name doet meer aan Slayer (met betere zang en gitaarwerk) denken dan aan Helstar.

Toch is het album echt niet vervelend of slecht om te horen, het nodigt echter alsnog niet uit om meerdere luisterbeurten te geven. In My Darkness is in ieder geval het beste nummer, verder vind ik het lastig om echt herkenbare songs eruit te halen.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star

Tijdens het beluisteren van dit album spreekt een verbaasde stem in mijn hoofd tegen me dat het absurd is dat ik dit niet goed vind. Het is goed geproduceerd en klinkt snoeihard, maar net zoals Glory Of Chaos vind ik dit zo verdomd saai en eentonig. Komt nu ook nog eens bij kijken dat ik Rivera hier gewoon echt kut vind klinken. Geen mooie zanglijnen, maar vooral rechtlijnig gekrijs. Het feit dat ik Isla De Las Muñecas een van de betere nummers vind omdat hij daar ten minste zijn mond houdt, zegt al genoeg. Cursed heeft een mooi solostuk, maar begint me naarmate het nummer vordert wederom te ergeren als Rivera weer naar de scream-stukken gaat. Defy The Swarm gaat ook weer een duffe Slayer-kant op qua riffs en heeft wederom verschrikkelijke zang van Rivera die me pijnigt. Harder is niet beter, helemaal niet bij Helstar. Waar is de band die intelligente, afwisselende en mysterieuze songs kon schrijven? En waarom haat iedereen Multiples Of Black zo, terwijl het songmateriaal daar zoveel malen overtuigender was? Ik hoop dat het laatste album nog iets van oude glorie laat horen, want deze neerwaartse spiraal doet me echt pijn. Een paar sterren voor de solo's dan maar...

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
7. Glory Of Chaos
8. This Wicked Nest

Ach, het is beter dan de vorige twee albums, maar ik denk dat het tussen mij en Rivera gewoon niet meer goed gaat komen. De beste man heeft een paar prachtige zangpartijen opgenomen, maar de laatste albums is het vooral schreeuwen en als het zuiver is, vind ik het echt vaak tegen het valse aanzitten. De uithaal aan het einde van From The Pulpit To The Pit is gewoon lelijk, dat gaat echt niet veranderen. Het instrumentale (haha) Malediction is wel weer erg fijn en ook opvolger Repent In Fire gaat er prima in. Abolish The Sun vind ik dan wel weer een kutnummer (met fijne solo, dat dan weer wel). Het bewierookte
Black Cathedral heeft zijn momenten, maar in vergelijking met praktisch alles van Nosferatu, Remnants Of War of A Distant Thunder valt het gewoon in het niet. Afsluiter Dreamless Sleep heeft de sfeer wel, maar is wederom echt lelijk gezongen.

Helstar heeft echt wel prachtige dingen gedaan, maar deze huidige incarnatie is het voor mij gewoon niet zolang Rivera niet weer mooi gaat zingen of de band een andere zanger in huis haalt. Ja, muzikaal staat het echt nog wel overeind, maar enthousiast wordt ik er niet meer van.

Eindstand:
1. Nosferatu 4.5*
2. Remnants Of War 4.5*
3. A Distant Thunder 4.5*
4. Multiples Of Black 4*
5. King Of Hell 3.5*
6. Burning Star 3.5*
7. Vampiro 3*
8. Glory Of Chaos 3*
9. This Wicked Nest 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. Blind Guardian 4.5*
3. While Heaven Wept 4,4*
4. Finntroll 4,36*
5. Sonata Arctica 4,33*
6. Nevermore 4,31*
7. Primordial 4,25*
8. Psychotic Waltz 4,25*
9. Queen 4,23*
10. Gamma Ray 4,23*
11. Thyrfing 4,21*
12. Blue Öyster Cult 4,19*
13. Virgin Steele 4,13*
14. Savatage 4,13*
15. Genesis 4,10*
16. King Diamond 4,08*
17. Bruce Dickinson 4,08*
18. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
19. Manilla Road 4*
20. Stratovarius 4*
21. Brainstorm 4*
22. Symphony X 4*
23. Magnum 3,92*
24. Helloween 3,9*
25. Iced Earth 3,88*
26. Helstar 3,61*
27. Black Sabbath 3,6*
28. Creedence Clearwater Revival 3,57*
29. Saxon 3.5*
30. Rainbow 3.5*
31. Solitude Aeturnus 3.5*
32. Cream 3.5*
33. The Who 3.45*
34. Pink Floyd 3,43*
35. Earth & Fire 3,39*
36. Led Zeppelin 3,39*
37. Thin Lizzy 3,38*
38. Bad Company 3,13*
39. Slayer 2,33*

Dit is dan weer precies het soort livealbum waar ik echt niet van houd. Weinig structuur, veel gejam en gerammel en daar ben ik gewoon geen fan van. Ergens voelt het ook lullig om dan zo'n score te geven, maar ik haal gewoon geen voldoening uit dit soort improvisatorische rhythm & blues en snak naar echte liedjes zoals ze op het debuut en Electric Ladyland wel te horen waren. Op deze manier herinner ik me wel weer de Hendrix-sound waar ik vroeger geen fan van was. Slecht is het echt niet, maar plezier geeft het me gewoon niet.

Tussenstand:
1. Electric Ladyland
2. Are You Experienced
3. Axis: Bold As Love
4. Band Of Gypsys

Weer een stapje terug ten opzichte van There's A Kind Of Hush All Over The World, al staan er toch zeker nog een aantal goed te genieten songs op Blaze te vinden. Last Bus Home en Ace, King, Queen, Jack rocken nog vrij behoorlijk, terwijl opener Museum en Upstairs, Downstairs nog een beetje in de Sergeant Peppers-stijl zitten. Het materiaal is nergens echt verheffend, maar ik heb er geen problemen mee om het uit te zitten in ieder geval. Niets-aan-de-hand materiaal.

Tussenstand:
1. There's A Kind Of Hush All Over The World
2. Blaze
3. Both Sides of Herman's Hermits [US]
4. Hold On!
5. Herman's Hermits On Tour
6. Herman's Hermits

Hey, Bus Stop ken ik EN vind ik ook nog eens echt een leuk nummer. Ook jaren '60 poppy zoetheid, maar het heeft een charme waar ik niet omheen kan. The Man With The Cigar vind ik ook een mooie track. My Reservation's Been Confirmed rockt stiekem ook nog best lekker. L'autre Jour is echter weer compleet kut.

Nog steeds niet mijn album, maar wel de eerste waar ik meerdere nummers het stempel 'goed' zou geven. Misschien komen we er nog wel.

Tussenstand:
1. Both Sides of Herman's Hermits [US]
2. Hold On!
3. Herman's Hermits On Tour
4. Herman's Hermits

Ik pak mijn partner in crime RuudC nog wel terug dat hij het me aandoet om dit te gaan beluisteren. Ik had op de eerste Beatles-albums al genoeg aan te merken hoe zoetsappig die meuk was, maar dit...

Goed, ik heb mezelf wel door ergere zaken heengeslagen. Dit soort albums duren gelukkig nooit lang. I Wonder is te tolereren. For Your Love heeft ook een aardige vibe. I'm Henry the VIII, I Am is melig en euhm...

Nee, laat ook maar. Dit is het gewoon echt niet. Mijn vader meldde laatst al dat de reden dat ik nu met gemak kan zeggen dat The Beatles in vergelijking met andere bands niet heel goed vind, komt omdat ik nu overzicht heb. Toen had men geen overzicht en kreeg men ook maar wat mee. Dat Herman's Hermits op basis van dit halve crooner-album toentertijd al niet goed genoemd kon worden, lijkt me echter toch wel duidelijk?

Ja, zo kom ik ook aan een nieuw album. Dezelfde nummers met dezelfde songtitels, of de songtitels iets aangepast. De jaren '60 waren een vreemde tijd op het moment dat popmuziek zich net begon te ontwikkelen zo te zien. Mijn kritiek blijft echt voor het gros staan, ook mijn pluspunten. I'm Henry VIII., I Am! en For Your Love zijn best leuk en voor de rest is het heel veel zoete drap. Urgh, Heartbeat kan ik moeilijk nog een tweede keer aanhoren en ik had al gehoopt dat ik het niet nog een keer hoefde te horen. Tell Me Baby past eveneens goed in het rijtje 'rock-n-roll-meuk' waar ik niets mee kan.

Ach, het is... iets beter dan het vorige album?

Tussenstand:
1. Herman's Hermits On Tour
2. Herman's Hermits

Ja, het is inderdaad beter. Genoeg voor een voldoende zelfs. Maar zodra na het vrij goede Wild Love ineens Leaning Of A Lamp Post ingezet wordt, voel ik weer een vermoeidheid aan komen zetten. Het is allemaal iets rockender en de nummers zijn iets beter, maar uiteindelijk voldoet het nog steeds aan een hoop van de euvels die ik eerder bij deze band ervaar: het is me allemaal veel te glad en te lief. Make Me Happy leeft nog even op door de zangeres, maar echt spectaculair is het alsnog niet. Even veerde ik op toen ik ineens blues hoorde, maar ik merkte dat mijn playlist ongemerkt al over was gegaan op Cream.

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. Herman's Hermits

Mja, dit is het ook niet helemaal voor me. Werkt in de context met beelden misschien beter, maar ik vind het nu vooral weer erg flauw klinken. Een vrij gezapig nummer als The World Is For The Young raakt me echter toch nog wel. De rest is flauwtjes, maar ook weer niet ergerlijk. Gewoon een flauwe voldoende.

Uiteindelijk is dit niet mijn soort jaren '60 pop, al ben ik blij iig twee albums te hebben gehoord die ik nog ruime voldoendes heb kunnen geven.

Eindstand:
1. There's A Kind Of Hush All Over The World 4*
2. Blaze 3.5*
3. Both Sides of Herman's Hermits [US] 3*
4. Hold On! 3*
5. Mrs. Brown, You've Got a Lovely Daughter 3*
6. Herman's Hermits On Tour 2*
7. Herman's Hermits 1.5*
Gemiddelde: 2,86*

Hey, wederom een stijgende lijn. Jezebel is een erg vette track met lekkere groove! No Milk Today en Dandy werken als singles ook erg goed en doen voor mij niet onder voor een hoop Beatles-singles (maar goed, wie mijn scores daarvoor ziet, begrijpt dat dit ook niet alles zegt...) en de rest van het album ergert me eigenlijk ook niet. Ook Gaslight Street en Rattler bevallen prima.

Enigszins onverwachts, maar een voorzichtige vier sterren kan ik er echt nog wel van maken.

Tussenstand:
1. There's a Kind of Hush All over the World
2. Both Sides of Herman's Hermits [US]
3. Hold On!
4. Herman's Hermits On Tour
5. Herman's Hermits

Ik voel deze rustige plaat wel. De folk is weer wat meer teruggekeerd en de songs zijn prettig in het gehoor liggend. Doet me bij vlagen wat aan een band als Mostly Autumn denken, wat ik zelf als een compliment beschouw. De sound is goed, er zijn geen vreemde experimenten die het luisterplezier minder maken en de algemene sfeer is lekker herfstig. Met Son Of The Sky en Ancient Astronaut ook een aantal hele goeie songs. Nergens grensverleggend, maar op deze manier mag ik de band alsnog graag horen.

Tussenstand:
1. All Tree
2. Iron Marsh
3. Dawnbearer
4. When We Are Death
5. No Holier Temple

Als je mensen als Ruud kent, dan komt deze naam vaker voorbij dan het geval is bij de meeste andere luisteraars. Niet dat ik de band tot dit moment actief heb beluisterd, maar wie weet hoe dat verder zal gaan. Ik weet in ieder geval wel dat de band me een unheimisch gevoel geeft. Acid folk/country, psychedelica, occult rock in de mix en door de Engelse frontman ook iets klaaglijks The Cure-achtigs voor de nodige goth/new-wave vibes. Naargeestige en toch geruststellende melodielijnen. Doet me een beetje denken aan een meer folky variant van Blood Ceremony.

Het is echter absoluut geen makkelijk album om in te komen. De blijven niet makkelijk steken, de instrumentatie klinkt bewust valst om een ongemakkelijk gevoel te geven en het geheel kabbelt bij vlagen echt flink zonder echt een punt te maken. Het maakt Dawnbearer vooral een interessante plaat waar ik toch moeilijk aan kan wennen. Ik hoop voor het verdere verloop iets intensere muziek en/of wat herkenbaarheid. Nu is het vooral voor de achtergrond.

Ik voel een klik met het materiaal. Het kan de vollere productie en de daarmee zwaarder klinkende instrumentatie zijn, of de songs zijn echt gewoon beter, maar deze EP raakt in ieder geval wel de juiste snaar. De afwisseling tussen verschillende vocalisten en mix van rock/folk/blues werkt hier gewoon een stuk beter dan op de voorgangers het geval was, het mooie Woman Of Salem hierbij als hoogtepunt. Prima EP, zo mag de band wel verder groeien.

Tussenstand:
1. Iron Marsh
2. Dawnbearer
3. No Holier Temple

Laatste album in een intrigerende marathon, maar of ik ooit echt fan ga worden zal de toekomst nog moeten uitwijzen. Misschien dat een goed liveoptreden me echt over de streep gaat trekken, als de toekomst dit nog toelaat. Kindred heeft in ieder geval wel een hoop moois, waarbij vooral een track als Billion Year Old Being heel erg positief er uit springt. Naargeestige naar occult-rock neigende sfeermuziek die ik heel graag mag horen. Fire Of The Mind is zelfs een van de mooiste songs die de band tot nu toe heeft uitgebracht. Tegen het einde viel het materiaal me gisteren ietwat tegen, maar bij herbeluistering vandaag heb ik hier weinig bezwaar meer tegenin te brengen. De melancholische, soms tegen het valse aanzittende klanken, doen me aan een band als Hammers Of Misfortune denken en mits ik in de juiste stemming ben, kan ik dit goed hebben. Uiteindelijk is Kindred een vrij rustig luisteralbum, maar de dreigende ondertonen voelen alsnog lekker 'heavy' aan.

Hexvessel is geen band die ik 'even lekker' op zet, maar ik heb toch net geld overgemaakt via Bandcamp om Kindred aan te schaffen. Het is een prima soundtrack voor een duistere december 2020 maand met constant hoge kwaliteit. Een verhoging sluit ik ook niet uit.

Eindstand:
1. Kindred 4*
2. All Tree 4*
3. Iron Marsh 4*
4. Dawnbearer 3,5*
5. When We Are Death 3*
6. No Holier Temple 2,5*
Gemiddelde: 3,5*

Je kunt het dromerig noemen, maar 'druilerig' vind ik eigenlijk ook wel een geschikte term. Ik heb het album flink wat keren beluisterd in de hoop dat de 3,5 die ik eerst had staan hoger zou worden, maar het irriteert me per luisterbeurt alleen maar meer tot het punt dat ik maar gewoon gestopt ben op de 2,5 sterren. Slecht is het niet, maar er gebeurt me echt veel te weinig. Als op His Portal Tomb een beetje wat Black Sabbath komt doorschemeren veer ik wel op, maar uiteindelijk dut ik ook weer in. Het voelt aan als iets waar ik met wat high hawaiians op veel beter van zou genieten, maar een soortgelijke sfeer krijg ik op dit moment gewoon niet in huis. De muziek zorgt er gewoon voor dat ik duf blijf. Dues To The Dolmen zou ik ook omschrijving als 'getokkel met gemompel'.

Tussenstand:
1. Dawnbearer
2. No Holier Temple

Weer meer afwisseling, maar als geheel voelt het allemaal onsamenhangend. De folk is bijna compleet weg en het geheel is best up-tempo, maar ik vind zo'n song als When I'm Dead eigenlijk veel te jolig om echt aan te spreken. Opener Transparant Eyeball is echter wel heel erg vet en die dreigende partijen op Drugged Up On The Universe komen ook zeker goed aan. Deze twee songs hebben ook een lichte Ghost-vibe en ondanks dat dit niet helemaal mijn band is, komt de sound er op deze songs heel goed uit. Teeth Of The Mountain ergert me persoonlijk ook in zijn geheel (dus niet alleen de zang).

Was dit het punt dat de band 'doorbrak/mainstream' werd? Niet dat ik het toegankelijk vind, maar het klinkt alsnog wel beduidend vriendelijker dan voorheen het geval was.

Tussenstand:
1. Iron Marsh
2. Dawnbearer
3. When We Are Death
4. No Holier Temple