Heeft bij vlagen ook een beetje een latere Fleetwood Mac-vibe en dat is een positief iets. Buiten de folkloristische invloeden zitten er toch lekkere poprocksongs op het album. De mannelijke zang is een beetje naar het niveau Mark Knopfler gegaan, terwijl ook de gitaarsolo's een flinke Dire Straits-vibe hebben. Dit maakt het wederom minder herkenbaar Pentangle, maar met songs als One More Road, High Germany en Willy Of Winsbury is het toch echt genieten. McShee klinkt ook nog steeds als een engeltje/elfje, dat scheelt sowieso al een enorme hoop, maar met een lied als Somali hoor ik ook weer eens een experimentele compositie die goed valt.

Pentangle is verre van de beste folkband ooit, maar als het goed is, is het ook wel daadwerkelijk echt goed. Dit laatste album is wat mij betreft wel een hele fijne, sympathieke afsluiter.

Eindstand:
1. Basket Of Light 4.5*
2. So Early In The Spring 4*
3. Cruel Sister 4*
4. One More Road
5. Sweet Child 3,5*
6. The Pentangle 3,5*
7. Solomon's Seal 3,5*
8. In The Round 3,5*
9. Think Of Tomorrow 3*
10. Open The Door 3*
11. Reflection 2.5*
Gemiddelde: 3,55*

Onverwachts dat een album uit de jaren '80 nog zo ouderwets klinkt. Dat klinkt lulliger dan ik bedoel, want ik ben ergens heel blij dat het nog steeds een puur folk-album is zonder elektronica en synthesizers. Helaas blijkt nu ook dat de band na deze lange pauze niet spannender is geworden en het geheel vooral kabbelt en kabbelt en kabbelt. Het begint langzaamaan wat tegen te staan.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Cruel Sister
3. Sweet Child
4. The Pentangle
5. Solomon's Seal
6. Open The Door
7. Reflection

Het is hier ook wel bijzonder middle of the road geworden. Die folkloristische romantiek heeft plaatsgemaakt voor simpelere folkpopdeuntjes, terwijl de gospel van Will The Circle Be Unbroken tenenkrommend zoet is. De afsluitende titeltrack kabbelt tevens ook maar voort en voort. Nee, dikke tegenvaller na twee prachtige voorgangers.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Cruel Sister
3. Sweet Child
4. The Pentangle
5. Reflection

Tegen alle verwachtingen in bevalt dit album mij echt helemaal prima. De jaren '80 klanken zijn nog steeds dik aanwezig (ook flinke galm op de gitaarpartijen) en het klinkt steeds minder als de band vroeger klonk, maar het materiaal mag er zeker wezen en de algemene sfeer laat me lekker wegdromen. Ook leuk hoe zo'n gouwe ouwe als Bramble Briar in nieuwere vorm nog steeds goed overeind staat. Het geheel doet me vooral denken aan jaren '80 tekenfilms als Prince Valiant en dat is een goed teken. So Early In The Spring en The Blacksmith zijn eveneens pareltjes. Kakt tegen het einde langzaam aan wel een beetje in, maar alsnog is de combinatie van folklore met die jaren '80 gladheid iets dat ik prima trek!

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. So Early In The Spring
3. Cruel Sister
4. Sweet Child
5. The Pentangle
6. Solomon's Seal
7. In The Round
8. Open The Door
9. Reflection

Ja, het musiceren is prima, maar toch duurt het pas tot So Early In The Spring dat ik echt wakker word. Bruton Town, Three Part Thing, Sovay, The Trees They Do Keep Growing zijn ook echt prachtig, maar songs als In Time, Moondog of I've Got A Feeling doen me weer echt helemaal niets. Het live gedeelte is niet vervelend, maar blijft ook nergens echt hangen. Als geheel is het nog steeds te fragmentarisch en ditmaal ook te lang om compleet een hit te zijn. De mooie zang en het sterke musiceren ten spijt. Toch zit er ergens een hele goede band onder die hopelijk op latere albums beter te horen zal zijn.

Tussenstand:
1. Sweet Child
2. The Pentangle

Zo leuk als ik voorganger So Early In The Spring vond, zo saai vind ik Think Of Tomorrow. De band is hier wederom terug naar uitzonderlijk middle of the road. Ever Yes, Ever No is een ultiem voorbeeld van zoetsappige meuk die de band ook op Reflection speelde. Vreemd en jammer dat men hiernaar teruggrijpt. The Tos Of Golden Hair is met de dwarsfluit erbij overigens nog wel een mooi nummer en ook The Bonny Boy kan mijn goedkeuring krijgen. Colour My Book is dan ineens weer een veel te jolige afsluiter. Een minder album in de discografie, maar nog steeds niet compleet slecht.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. So Early In The Spring
3. Cruel Sister
4. Sweet Child
5. The Pentangle
6. Solomon's Seal
7. In The Round
8. Think Of Tomorrow
9. Open The Door
10. Reflection

Oef, dit is veel erger dan ik had verwacht op basis van de omschrijving rhythm & blues. Ik vind dit echt verschrikkelijk slappe soul/pop/r&b. En daarmee bedoel ik vooral dat het niet mijn genre is, want of het echt verschrikkelijk slecht is kan ik moeilijk bepalen als ik gewoon niet van dit genre houdt. Wat ik Criss nog kan nageven is dat hij qua zang nog best past bij deze muziek en dat het in ieder geval een coherente sound heeft en dat is een klein pluspuntje boven wat Simmons maakte. Ik hoop dat deze stijl in ieder geval hiermee uit zijn systeem is en dat we dit bij Kiss niet gaan horen terugkomen.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Paul Stanley
3. Kiss
4. Love Gun
5. Hotter Than Hell
6. Destroyer
7. Rock And Roll Over
8. Dressed To Kill
9. Peter Criss
10. Gene Simmons

Hier is een enorme breuk met wat de Pink Floyd fans doorgaans vinden: ik vind dit echt een prachtig atmosferisch album en kan er geen traan om laten dat Waters hier niet op meespeelt. Toegegeven, ik houd ook wel van de jaren '80 sound met de klinische dreams en dikke synthesizerlagen (ben ook meer fan van de Collins-tijd van Genesis), maar het is toch vooral het feit dat Gilmour hier de kar mag trekken waar ik het meest blij mee ben. Voelt als een soundtrack van een jaren '80 sciencefictionfilm. Zal door sommige mensen vooral als gekabbel aanvoelen, maar voor mij is dit dromerige schoonheid. Learning To Fly, One Slip, On The Turning Away en Sorrow zijn voor mij de absolute hoogtepunten waarbij Gilmour's stem me helemaal in vervoering brengt. Tijdens het typen zat ik aan 4 sterren te denken, maar nu de laatste klanken wegsterven durf ik de 4.5 sterren echt wel aan. Meteen even kijken of het album nog ergens te kopen is.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
3. A Momentary Lapse Of Reason
4. Obscured By Clouds
5. The Wall
6. Meddle
7. Animals
8. Atom Heart Mother
9. More
10. A Saucerful Of Secrets
11. The Final Cut
12. The Piper At The Gates Of Dawn
13. Ummagumma

Het was Barrett, ik houd gewoon echt niet van Barrett. Zijn we daar ook meteen achter. Corporal Clegg geeft me overigens wel verschrikkelijke moordneigingen. Ik zie wat ze proberen te doen met de jolige teksten en kazoos, maar het zorgt bij mij alleen voor irritatie. De titeltrack bevalt me ook pas tegen het einde en See Saw is me te saai. Het afsluitende Jugband Blues is wederom een extra reden waarom ik niet kan wachten tot ik de albums zonder Barrett kan gaan beluisteren. De eerste drie tracks zijn in ieder geval wel erg tof, maar op dit moment is Pink Floyd nog steeds niet mijn band.

Voorlopige tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. The Piper At The Gates Of Dawn

Lastig album. Ik vind het beter dan Atom Heart Mother en minder dan Meddle, dus qua score is het een beetje heen en weer afwegen tussen deze twee. Ik geef het album uiteindelijk het voordeel van de twijfel, omdat ik het wel een consistente plaat vind waarbij ik me niet verveel, maar buiten de kenmerkende gitaarriff uit Sheep is er ook niet heel veel waarvan ik zeg 'ja, dat is dat nummer!'. Aangezien ik tijdens het beluisteren ook geen tekst in handen heb gehad, ga ik er vanuit dat dit bij een nieuwe luisterbeurt wel voor een iets hogere waardering zal zorgen. Muzikaal solide, doch niet heel speciaal, maar wel mooi. Ik moet hem er toch nog maar iets meer ingooien!

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
2. Obscured By Clouds
3. Meddle
4. Animals
5. Atom Heart Mother
6. More
7. A Saucerful Of Secrets
8. The Piper At The Gates Of Dawn
9. Ummagumma

Eindelijk! Ik wil echt niet die ene persoon zijn die achter elkaar onvoldoendes uitdeelt aan een band waar hij tot voor kort altijd van heeft gedacht dat hij alles wel goed vond, zodoende ben ik blij dat men op Atom Heart Mother met de titeltrack eindelijk doorheeft hoe een compositie spannend, progressief en consistent kan zijn. Met het koor en de orkestraties heeft dit nog het meeste weg van de soundtrack voor een epische fantasyfilm of een Hammer-horror. Fijn werk en bovenal: spannend!

Gelukkig gaat het ook na de epic nog goed. If is een mooie serene ballad, terwijl op Summer '68 de euforische Beatles-invloeden nog een beetje terugkomen en in combinatie met de opzwepende orkestraties zorgen voor een erg fijne song. Met Fat Old Sun begint het echter weer een beetje te kabbelen en met Alan's Psychedelic Breakfast is de band mij weer helemaal kwijt. Lekker luisteren naar hoe een roadie ontbijtingrediënten opnoemt, het eet/drinkt, terwijl de muziek er wat overheen kabbelt. Ik heb het net nog bij mijn vader voorgelegd en die herhaalde dat iedereen dat soort experimentele dingen toen echt fantastisch vond. Laten we het er maar op houden dat eind jaren '60/begin jaren '70 echt andere tijden waren.

Desalniettemin is Atom Heart Mother voor een groter gedeelte goed dan slecht, de eerste drie tracks zal ik met plezier vaker draaien.

Voorlopige tussenstand:
1. Atom Heart Mother
2. More
2. A Saucerful Of Secrets
3. The Piper At The Gates Of Dawn
4. Ummagumma

En eindelijk hebben we het eerste Pink Floyd album dat ik goed tot fantastisch kan noemen. Nog steeds een probleem: het beste staat in het begin en aan het einde en wat er in het midden staat is bij vlagen vrij gezichtsloos. San Tropez en Seamus zijn me echt te melig en ook Fearless is in al zijn gezapigheid niet bijzonder spectaculair te noemen. Echter is opener One Of These Days fascinerend met de galoperende baspartijen en bezwerende toetsenpartijen, terwijl het afsluitende Echoes met gemak een van de beste progrocknummers ooit genoemd kan worden. De eerste waar ik, ondanks de mindere nummers, toch echt van kan genieten.

Voorlopige tussenstand:
1. Meddle
2. Atom Heart Mother
3. More
4. A Saucerful Of Secrets
5. The Piper At The Gates Of Dawn
6. Ummagumma

Voordat we deze marathon begonnen had ik nog nooit van More gehoord, maar aangezien het hier gaat om de soundtrack van een film die ik nooit heb gezien, verbaast me dit ook niet veel. Voelt wel samenhangend en zonder die verschrikkelijke stem van Barrett voelt het in ieder geval allemaal consistent. Buiten de twee wat stevigere songs The Nile Song en Ibiza Bar is er echter alsnog weinig dat blijft hangen, al moet ik toegeven dat ik Gilmour's stem hier al een flinke verademing vind. Voor op de achtergrond.

Voorlopige tussenstand:
1. More
2. A Saucerful Of Secrets
3. The Piper At The Gates Of Dawn

Oh, dat is een verrassing! Waar ik Meddle wel al erg tof vond, merkte ik toch dat er een aantal tracks op stonden in het midden die me niets deden. Ik zou dan ook graag nu zeggen dat Obscured By Clouds het eerste echt consistente Pink Floyd-album is waar ik me bij geen enkel nummer verveeld heb. De sound is vrij direct en minder psychedelisch of proggy, maar de songs lopen allemaal prima en kabbelen nergens maar wat voort. Gitaarwerk van Gilmour is hier helemaal erg sterk en bij vlagen lekker ruig en rauw. Een soort aanloop naar het echte meesterwerk dat een jaar later zou volgen en nog niet zo goed, maar veel sterker dan ik had verwacht. Voorlopig in de marathon met gemak mijn favoriet nog boven Meddle.

Voorlopige tussenstand:
1. Obscured By Clouds
2. Meddle
3. Atom Heart Mother
4. More
5. A Saucerful Of Secrets
6. The Piper At The Gates Of Dawn
7. Ummagumma

De eerste klassieker. Vroeger vaak uit de kast van mijn ouders gehaald om te luisteren en ik begrijp nog steeds waarom dit een van de best verkochte albums ooit is. Het enige dat ik het album zou kunnen verwijten, is dat het bij vlagen nog wat vuriger mag, want ik hoor Gilmour toch het liefste zo scheuren als op Time en Money. Us And Them duurt dan toch ook net iets te lang, maar het nummer is in essentie nog steeds erg gaaf. De algemene sfeer is in al zijn mellowheid wel erg mooi en bovenal Engels. 'Hanging on in quiet desperation is the English way' is tevens een van de beste lyrics die de band tot dit moment heeft geschreven. Absoluut een erg fijn album.

Voorlopige tussenstand:
1. The Dark Side Of The Moon
2. Obscured By Clouds
3. Meddle
4. Atom Heart Mother
5. More
6. A Saucerful Of Secrets
7. The Piper At The Gates Of Dawn
8. Ummagumma

Alvast excuses voor het stuk niet-relevante informatie in deze recensie, maar The Division Bell kan ik niet loskoppelen van een gelukkige jeugd in het uitgestrekte platteland van de Hoeksche Waard. Mijn ouders hadden tot ik zelf The Wall op lp kocht en Wish You Were Here op cassettebandje kopieerde alleen The Dark Side Of The Moon en The Division Bell op cd, zodoende is dit een album dat ik gewoon erg veel heb gehoord en waar warme herinneringen aan gekoppeld zijn die ervoor zorgen dat ik het album misschien net wat hoger waardeer dan ik zou moeten doen. The Division Bell is namelijk verre van het spannendste dat de band muzikaal geproduceerd heeft en heeft heel veel kabbelmomenten (bijvoorbeeld Wearing The Inside Out) die me bij een hoop bands zouden ergeren, maar het dan weer niet bij dit album doen.

High Hopes is voor mij het beste Pink Floyd nummer ooit. Beter dan Comfortably Numb, Echoes, Time, Wish You Were Here, Shine On You Crazy Diamond, Astronomy Domine, Hey You en wat er nog meer aan moois is uitgebracht. Ook dit is terug te koppelen aan mijn jeugd in een klein dorp en de melancholische gedachte die dit nummer bij me oproept. Ik voel bij dit nummer de wind die over het Haringvliet trekt in de lange zomeravonden en zie voor me hoe de sterren langzaamaan meer zichtbaar worden naarmate het zonlicht verdwijnt. Mijn huidige psychische staat van depressie zal hier misschien een beetje extra aan bijdragen, maar het is een vorm van melancholie die ik altijd heb kunnen waarderen. High Hopes raakt me persoonlijk meer dan welk stukje experimentele muziek deze band ooit heeft gemaakt en dat is knap.

Het album doet me in dat opzicht qua stijl ook meer denken aan een album als The Soul Cages van Sting, waarbij het musiceren subtiel is en het meer gaat om de algehele sfeer, dan aan andere Pink Floyd-albums. Deze sfeer is mellow en erg soft, maar zo wonderschoon en ondanks het gebrek aan echte uitspattingen wel spannend.

Ik zit in tweestrijd over de plaats die dit album nu in de lijst moet hebben, want ik erken dat Wish You Were Here echt wel het betere album is. Qua persoonlijk gevoel dat ik bij dit album heb, zal The Division Bell echter wel eerder vallen onder de lijst 'albums die je meeneemt op vakantie'. Voorlopig toch maar een tweede plaats, maar in een bepaalde context zie ik mezelf dit nog wel mijn favoriete Pink Floyd album noemen.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Division Bell
3. The Dark Side Of The Moon
4. A Momentary Lapse Of Reason
5. Obscured By Clouds
6. The Wall
7. Meddle
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. More
11. A Saucerful Of Secrets
12. The Final Cut
13. The Piper At The Gates Of Dawn
14. Ummagumma

Achtergrondmuziek die me toch een dubbel gevoel geeft over het einde van de band. Aan de ene kant zitten er in potentie best wel een aantal mooie nummers in, maar het complete gebrek aan vocalen (met uitzondering van de afsluiter) zorgen er vooral voor dat ik net te weinig momenten ervaar waarop ik echt opveer. Waarom per se de keuze om het allemaal instrumentaal te houden? Toch zitten er best mooie momenten op het album en is het ook zeker geen straf om uit te zitten. Ik denk alleen dat meer zang het echt beter had gemaakt.

Hmm, als ik de eindstand en de lijst van marathons die ik gedaan heb zo zie, ben ik ergens nog flink verbaasd over het feit dat de band nu toch een niet bijzonder hoog gemiddelde heeft. Ik zeg altijd wel dat ik van progrock houd, maar kennelijk is het hele experimentele gewoon ook echt niet aan me besteed. Desalniettemin toch een paar interessante nieuwe ontdekkingen gedaan, helemaal A Momentary Lapse Of Reason had ik niet zo tof verwacht!

Eindstand:
1. Wish You Were Here 4.5*
2. The Division Bell 4.5*
3. The Dark Side Of The Moon 4.5*
4. A Momentary Lapse Of Reason 4.5*
5. Obscured By Clouds 4*
6. The Wall 4*
7. Meddle 4*
8. Animals 4*
9. Atom Heart Mother 3.5*
10. The Endless River 3,5*
11. More 3*
12. A Saucerful Of Secrets 2.5*
13. The Final Cut 2*
14. The Piper At The Gates Of Dawn 1.5*
15. Ummagumma 1.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Blue Öyster Cult 4,19*
10. Virgin Steele 4,13*
11. Savatage 4,13*
12. Bruce Dickinson 4,08*
13. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
14. Manilla Road 4*
15. Stratovarius 4*
16. Brainstorm 4*
17. Symphony X 4*
18. Magnum 3,92*
19. Helloween 3,9*
20. Iced Earth 3,88*
21. Black Sabbath 3,6*
22. Rainbow 3.5*
23. Solitude Aeturnus 3.5*
24. Pink Floyd 3,43*
25. Thin Lizzy 3,38*

Ik was compleet onbekend met dit album, maar begrijp nu ik de productiegeschiedenis tegelijkertijd kan meelezen dat het hier nog minder van een leien dakje ging dan tijdens The Wall het geval was. Dit keer helemaal geen Wright meer en dat voelt al vreemd, maar ik kan toch vooral niet over gemis aan Gilmour vocals heen komen. Waters alleen is als zanger voor mij gewoon niet voldoende om van te genieten, al heb ik hem hier op minder valse partijen betrapt dan op The Wall het geval was.

Ik mis echter wel heel erg de meer atmosferische Floyd en vind dat het album nooit op gang lijkt te komen. Het is erg veel ballads (en voor het gros helemaal niet zo interessant) en vooral veel te weinig gitaar. Nee, zo'n solo als op The Fletcher Memorial Home of The Final Cut komt in geen enkel opzicht in de buurt van een echt goede Gilmour-solo. Na zo'n album als dit wil ik echt heel graag nogmaals Wish You Were Here opzetten. Gilmour die het album al omschreef als 'cheap filler' en 'meandering rubbish' heeft echt compleet gelijk. Hij maakt Not Now John gelukkig nog het uitzitten waard met toffe zangpartijen en wat gitaarvuur, maar dat is het enige moment dat ik opveerde.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
3. Obscured By Clouds
4. The Wall
5. Meddle
6. Animals
7. Atom Heart Mother
8. More
9. A Saucerful Of Secrets
10. The Final Cut
11. The Piper At The Gates Of Dawn
12. Ummagumma

Ik begrijp absoluut het belang van Syd Barrett en snap dat dit soort muziek in 1967 echt grensverleggend was, maar ik merk op het moment dat ik iets als Interstellar Overdrive hoor, ik er echt niet van kan genieten. Astronomy Domine blijft een weergaloze track en het is echt niet allemaal kommer en kwel, maar ik houd gewoon niet van dit soort experimentele muziek en verlang nu alvast naar het moment dat de band wat gestroomlijndere muziek gaat maken. Nuchter en zonder drugs op vind ik The Piper At The Gates Of Dawn met uitzondering van de opener echt bijna niet uit te zitten. En ja, dat zal echt wel aan mij liggen. Als die Beatlesque joligheid als The Gnome voorbij komt, is de band mij ook gewoon kwijt.

Stiekem een tegenvaller bij een herbeluistering. Het album bevat een paar van de beste songs ooit (Hey You, Comfortably Numb) en heeft een fijn concept, maar voelt ergens zonder de filmbeelden ook behoorlijk aan als een Roger Waters ego-show. Dat hij soms echt baltergend vals zingt (Vera, Don't Leave Me Now) is op zich te vergeven omdat het allemaal wel erg emotioneel en goedbedoeld is, maar er zijn toch momenten dat ik echt had gewenst dat hij meer wisselwerking met Gilmour gebruikt had. Daar komt ook bij kijken dat een portie van het album muzikaal vrij saai is. Ik Empty Spaces tot en met Don't Leave Me Now konden wat mij betreft niet snel genoeg voorbij gaan en dit had ik door kunnen trekken tot Goodbye Cruel World als het derde deel van Another Brick In The Wall me niet heerlijk bevalt.

Maar goed, over de helft wordt het muzikaal weer iets intenser en kan ik er toch echt behoorlijk van genieten. Ik leef alleen het meeste op als Gilmour lekker mag scheuren en/of zijn gouden keel opentrekt. Tevens mis ik in dit geval toch wat meer sfeer van Wright, die op Wish You Were Here een veel prominentere rol had. Ik denk dat dit album met beelden toch beter voor mij werkt dan op plaat.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
3. Obscured By Clouds
4. The Wall
5. Meddle
6. Animals
7. Atom Heart Mother
8. More
9. A Saucerful Of Secrets
10. The Piper At The Gates Of Dawn
11. Ummagumma

Leuk idee om ieder bandlid zijn eigen ding te laten doen, dat maakt het in ieder geval duidelijk welke componisten ik op hun meest extreem wel of niet aan te horen vind. Laat dat vooral niet Richard Wright zijn in dit geval, want ik wilde na zes minuten al doorskippen tot ik bij Waters zou zijn. Compositie is een groot woord, willekeurige opvulling van geluiden lijkt me een betere omschrijving.

Dan Waters. Grantchester Meadows is, als ik alle zoemende bijen en fluitende vogels zou kunnen weglaten, best een mooi nummer die me qua sfeer nog het meeste aan een Leonard Cohen-ballad doet denken. Dan komt helaas Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict, welke ik zonder drugs echt een walgelijke hoeveelheid geluiden vind. Ook niks wat ik een compositie zou noemen.

Gilmour, kun jij de boel wel redden? Nee, kennelijk ook niet. De gitaarpartijen zijn stuurloos en pas tegen het einde als de zang inkomt wordt het ietsjes aardiger. Het nummer brandt echter alsnog traag uit zonder ooit een hoogtepunt bereikt te hebben.

Dan Mason, het nummer waar ik het meeste voor vreesde. De beste man is een begenadigd drummer, maar blijft nog steeds... drummer. Ik had zodoende ook angst voor 9 minuten drumsolo. Op het moment dat de drumsolo eindelijk begint, was ik zelfs blij te noemen, omdat ik daarmee voorbij de minutenlange onzin van vastlopende geluidjes was gekomen. Die fluit aan het begin en het einde zijn er vast om de luisteraar te hypnotiseren.

Kort samengevat: ik ben geen fan. Langer samengevat: een fantastisch album voor een handjevol mensen die na afloop tegen mensen zoals ik kunnen vertellen dat ik het niet snap.

Het live-gedeelte is prima hoor. Niet speciaal briljant, maar zeker niet slecht. Ik zou daar zeker nog 3.5 sterren voor geven. De score die ik nu neerzet is echt puur voor het verschrikkelijke nieuwe materiaal.

Voorlopige tussenstand:
1. More
2. A Saucerful Of Secrets
3. The Piper At The Gates Of Dawn
4. Ummagumma

Nog een stapje boven The Dark Side Of The Moon. Grappig dat ik er ook nu pas achter kom dat het niet Waters is die Have A Cigar zingt, want ik heb altijd gedacht dat hij dat gewoon zelf deed ipv Roy Harper. Het album kabbelt wat minder dan The Dark Side Of The Moon en voelt over het geheel gewoon wat intenser aan. Helemaal Welcome To The Machine heeft lekker intense toetsenpartijen die het nummer levendig maken. Have A Cigar en Wish You Were Here zijn in dat opzicht gewoon meer sterk single materiaal, terwijl Shine On You Crazy Diamond zelfs nog een fijne gospelvibe erin heeft zitten. In dat opzicht ben ik het wel eens met wat hierboven ook al gezegd is door RuudC: het tweede gedeelte van dit nummer is gewoon wat minder interessant dan het eerste, waardoor het album net niet perfect eindigt. Desalniettemin wederom een erg sterke klassieker.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
2. Obscured By Clouds
3. Meddle
4. Atom Heart Mother
5. More
6. A Saucerful Of Secrets
7. The Piper At The Gates Of Dawn
8. Ummagumma

Toe maar, van dit album ken ik nota bene zelfs nog tracks, aangezien Resurrection By Erection live al meerdere malen op me afgevuurd is. Wederom een stapje hoger dan de eerdere albums, al is daar niet veel voor nodig. Het lijkt erop alsof er iets minder gefocust wordt op obligate meezingrefreinen en iets meer op de composities zelf. Goed, dat betekent helaas niet dat we stupiditeit kunnen vergeten want teksten als 'hail hail pentagram, goddamnit, what have I done' zijn nog steeds baltergend slecht. Nu heeft Panic In The Pentagram wel een goede versnelling tegen het einde die doet denken aan Helloween en dat zorgt er toch voor dat ik voor het eerst echt geniet van een stukje Powerwolf. Catholic In The Morning... Satanist At Night en Seven Deadly Saints ergeren me eigenlijk ook niet. Sterker nog, het riffwerk is bij vlagen nog best aardig tot goed te noemen. We Take The Church By Storm vind ik zelfs goed te noemen.

Tegen het einde moet ik met pijn toegeven dat ik het album een behoorlijke voldoende geef. Over het algemeen is de kwaliteit best behoorlijk en heeft bijna ieder nummer wel een zangstuk of riff die me bevalt. Het klinkt nog steeds dom als je goed gaat luisteren naar de teksten, maar omdat de songs beter in elkaar zitten, valt het allemaal een stuk minder op. Het zal toch niet dat ik de band ooit nog ga waarderen? Snel Blind Guardian straks aanzetten om dit soort absurde gedachtes uit te bannen!

Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Lupus Dei
3. Return In Bloodred

Bij de eerste 'HALLELUJAH' die gezongen wordt, bekruipt me wederom een gevoel van wanhoop dat zich bij Army Of The Night omzet in een 'ik heb dit nummer toch echt al twintig keer bij deze band gehoord?'. Zelfde soort intro, zelfde refrein, zelfde zanglijnen... vraag me niet welke nummers het zouden moeten zijn. Het ergert vooral weer, maar we zitten nu op het punt in de marathon dat het duidelijk is dat Powerwolf mij ook niet meer gaat overtuigen buiten het nog steeds vrij behoorlijke gitaarwerk. Sanctus Dominus maakt me vooral boos om dat simplistische kutrefrein volgens Powerwolf standaarden: loze Latijnse kreten opgevolgd met een HALLELUJAH. Ik begin gewoon de neiging te krijgen zilveren kogels te laden voor deze weerwolven. De ietwat aardige afsluiter is dan nog het hoogtepunt van een verder wederom vermoeiende plaat.

Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Preachers Of The Night
3. Blessed & Possessed
4. Blood Of The Saints
5. Lupus Dei
6. Return In Bloodred

Terug naar de obligate stupiditeit na een vrij behoorlijk derde album. Toegegeven, NIght Of The Werewolves en Ira Sancti (When the Saints Are Going Wild) zijn best aardige tracks, maar verder is het weer janken geblazen met de hoeveelheid keren dat er 'halleluja' geschreeuwd wordt. Ik kom er niet in een halleluja-stemming van in ieder geval. Helemaal niet met stupide zooi als 'Die, die, crucify, halleluja!' als meezinggedeelte. De productie is beter en de songs lopen beter dan de eerste twee albums, maar verder is het weer terug naar het soort power metal waar ik niets mee kan. Grappig dat mensen hier de band prijzen als 'harder dan de meeste power metal' of 'grappige woordspelingen'. Puberale zooi met een stevige productie, meer kan ik er wederom niet van maken.

Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Blood Of The Saints
3. Lupus Dei
4. Return In Bloodred

Ok, een pauze om bij te komen van de verschrikking van het eerste album en nu door naar het volgende werk van deze band. Na een verschrikkelijke opener (We Take It From The Living) heeft de band met de versnelling in Saturday Satan in ieder geval voor het eerst een stukje gemaakt dat ik fijn vind om te horen. De productie is beter, de songs hebben meer dynamiek en het musiceren is strakker. Dikke vooruitgang!

Maar nee, het is verder nog steeds poepsimpel. "Het album is gedeeltelijk opgenomen in een kerk en heeft een 30-koppig koor!" Gefeliciteerd met het misbruik van klassieke gebouwen en het verspillen van het talent van deze groep mensen. Ja, oppervlakkig klinkt When The Moon Shines Red nog best aardig totdat de herhaling wederom ingezet wordt. We zouden bijna vergeten dat het nummer When The Moon Shines Red heet, net zoals ik ook al vergeten was dat Vampires Don't Die zo heet.

Ik heb nog positieve opmerkingen! Het album gaat vlot voorbij en heeft echt wel degelijk stukjes van lekker musiceren tussen kaas en kitsch. Atilla's zang is vrij behoorlijk en de productie met alle toeters en kerkbellen klinkt prima. Jammer dat het nog steeds de diepgang van een leeg peuterbadje heeft. Maar een halve ster omhoog is nog steeds een vooruitgang, misschien dat de volgende albums intelligenter en minder infantiel zijn.

Tussenstand:
1. Lupus Dei
2. Return In Bloodred

Weer een stapje omhoog na het vorige album, al doet het me nog steeds veel minder dan zou moeten. Wel ben ik blij dat de band met Kreuzfeuer eindelijk eens een iets ander soort track heeft dan gangbaar is. Iets meer deinende melodielijnen en minder van het over the top geschreeuw, fijn.

Verder is het album buiten de bij vlagen erg fijne Helloween-achtige instrumentaties nog steeds oppervlakkigheid troef. Wederom het tot in den treure herhalen van alle titels. Jammer, want ik hoor hier net zoals bij Bible Of The Beast onderhuids bij vlagen echt wel degelijk goed materiaal, maar de gimmick verhindert het verder weer om er iets echt goeds van te maken. Andere songwriters zou al een goede stap zijn. Een voldoende kan er voor deze keer in ieder geval net vanaf.

Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Preachers Of The Night
3. Blood Of The Saints
4. Lupus Dei
5. Return In Bloodred

Ik heb de afgelopen festivaljaren een flinke afkeer voor deze Duitse band opgebouwd met hun simplistische meezingschlagermetal, maar iemand moest mij terugpakken voor de Motorpsycho-marathon en hier zijn we nu. Misschien ga ik de band bij goed beluisteren ook nog goed vinden, dat zal me in ieder geval een hoop schelen als ik ze weer moet reviewen op een Into The Grave of Dynamo Metalfest. We moeten immers wel objectief blijven.

Goed, horror en metal gaan natuurlijk goed samen zoals King Diamond, Hell en een legioen death/blackmetalbands bevestigen. Powerwolf produceert op het eerste album echter vooral boerenlullenmeezinghardrock/metal. Het type waar Saxon en Accept de blauwdruk van hebben gelegd en waar Powerwolf hier een uitvergrote variant van speelt, maar dan met een nadruk op meezingen en weinig op daadwerkelijke composities. Ik focus me eerst op de goede dingen: de solo van Kiss Of The Cobra King. De openingssolo van Black Mass Hysteria en vooruit, die tweede op dat nummer ook wel. Demons & Diamonds heeft ook best een fijne solo. Wacht, ik bespeur een bepaalde formule: de solopartijen zijn eigenlijk helemaal niet zo goed, maar in vergelijking met het poepsimpele songmateriaal vallen ze wel positief op.

Hier tegenover staat een enorme hoeveelheid muzikale bagger, zoals het feit dat ieder nummer voor 80% uit simplistische refreinen bestaat aangevuld met whowowowowowowohooooooo-koortjes. Stevig is het ook nergens, ik durf de term power metal eigenlijk niet eens te gebruiken. Hardrock is een betere term, aangezien de dubbele basdrums eigenlijk nergens te bekennen zijn en de songs allemaal voortkabbelend mid-tempo zijn. Dan heb je op Demons & Diamonds een stukje Child In Time-plagiaat wat compleet ongepast in het nummer aanvoelt. Iedere vorm van muzikale spanning die Montecore oproept, is meteen weg op het moment dat ik naar de tekst luister. Ik zou het niet moeten doen, maar het is lastig te ontwijken met 'night/light'-rijmschema's.

Goed, we beginnen met een voorzichtige 1,5 sterren welke altijd nog lager of hoger kunnen worden op basis van hoe de rest van de albums klinkt. Voorlopig zijn alle vooroordelen die ik over de band had in ieder geval bewaarheid geworden. Ach... de zang had slechter gekund.

Bij het laatste Powerwolf-album van deze marathon (ik weiger sowieso dat coveralbum te beluisteren) gebeurt er iets bijzonders: ik vind twee nummers daadwerkelijk goed. Wonderbaarlijk (of totaal niet, hoe je het bekijkt...) zijn het in beide gevallen ballads, want Where The Wild Wolves Have Gone en Stossgebet doen me beiden best wel wat. Blijkt de band toch op het best te zijn als men doorheeft dat een album met afwisseling beduidend beter werkt dan een plaat waar alles hetzelfde voortraast. Bij vlagen daarmee beduidend softer, maar ook beter.

Verder blijkt dat Powerwolf's populariteit voor mij alleen te begrijpen is vanuit de gedachte dat mensen echt graag alleen willen meelallen. Dan zit je bij power metal helemaal goed, dat zal ik meteen toegeven, maar ik verlang toch echt meer dan alleen Latijnse kreten uitschreeuwen.

Eindstand:
1. Bible Of The Beast 3.5*
2. The Sacrament Of Sin 3*
3. Preachers Of The Night 3*
4. Blessed & Possessed 2.5*
5. Blood Of The Saints 2.5*
6. Lupus Dei 2*
7. Return In Bloodred 1.5*
Gemiddelde: 2,57*

Ik vind die punky/new-wave vibe best wel passen bij de band. De songs zijn energiek, de gitaarsolo's lekker vonkig en de zang van May past prima in deze 'modernere' sound. Het duurt niet te lang en de songs zijn lekker vlot. Briljant is het niet, maar het luisterde prima weg achter elkaar.

Tussenstand:
1. S.F. Sorrow
2. Silk Torpedo
3. Freeway Madness
4. Cross Talk
5. Parachute
6. Emotions
7. Get The Picture
8. The Pretty Things
9. Savage Eye