Op "Leave the Light On" klinkt Beth Hart wat toegankelijker dan haar vorige platen. Het geluid is verschoven naar een meer pop/rock benadering. Dit heeft overigens geen gevolgen voor de kwaliteit van "Leave the Light On". Haar stem klinkt weer fantastisch, en met haar geweldige vibrato weet ze een ongekend gevoel in de liedjes te leggen. Kleine liedjes (bijvoorbeeld het titelnummer) worden afgewisseld met stevige rockers (met name "Broken & Ugly"), waarbij ze laat horen dat ze echte rockchick is. Persoonlijk vind ik haar stem het beste passen bij de blues en soul zoals ze laat horen op latere albums als "37 Days", haar nieuwste "Bang Bang Boom Boom", en haar samenwerking met Joe Bonamassa op "Don't Explain". Maar los daarvan is "Leave the Light On" gewoon een mooie plaat van een van de beste zangeressen van het moment.

Met "Screamin’ for My Supper" breekt Beth Hart enigszins door. De single "L.A. Song (Out of this Town)" wordt een bescheiden hit. Toch is dat nummer zeker niet het sterkste liedje van "Screamin’ for my Supper”. Met haar prachtige, rauwe, ruige, maar tegelijkertijd ook breekbare stem steelt Beth Hart de show. Vooral in de uptempo liedjes en ballads maakt ze diepe indruk. Toch zijn er ook wat liedjes die er een beetje tussenin vallen. Vocaal uiteraard niet slecht, maar ik vind ze er niet bovenuit steken. Haar teksten zijn persoonlijk en vooral door de manier waarop ze zingt komen ze aan. "Screamin’ for My Supper" is een prima album. Niet alle liedjes zijn even sterk, maar haar vocale prestatie des te meer. Persoonlijk hou ik meer van de Beth Hart die zich richt op de blues en soul, maar van haar vroegere albums is dit zeker eentje die meer dan de moeite waard is (de anderen overigens ook hoor).

Op "Don't Explain" doen Beth Hart en Joe Bonamassa de soul en blues herleven. De plaat bevat uitsluitend covers, maar dat is op geen enkel punt een gemis ten opzichte van zelfgeschreven nummers.

Beth Hart is samen met o.a. Susan Tedeschi een van mijn favoriete zangeressen. Haar stem is warm, diep en bevat die mooie vibrato. Soms zingt ze zachtjes, dan weer hard, grommend, huilend, opgewekt, verdrietig. Bijna alle emoties komen voorbij en haar stem zegt werkelijk alles. Zelfs als ze in een niet verstaanbare taal zou zingen, zou de emotie in haar stem nog voor zich spreken.

En dan Joe Bonamassa, een moderne blues- en gitaarheld. Hij zorgt bijna eigenhandig voor een herleving van de blues, hij geeft er een eigentijdse invulling aan en houdt daarbij tegelijkertijd de relatie met de traditionele blues in leven. Op "Don't Explain" kiest Bonamassa er bewust voor om niet de directe hoofdrol op te eisen. Die ruimte laat hij aan Beth Hart. Maar zijn gitaarspel is over de gehele plaat ronduit fantastisch. Iets anders dan dat we van hem gewend zijn. De gierende gitaarsolo's en rockende riffs hebben plaatsgemaakt voor ingetogen, warm, donker, smaakvol, emotioneel en intens spel. Zijn gitaarpartijen zijn vooral sfeerbepalend en geheel in dienst van het liedje. Natuurlijk komt er zo nu en dan een gitaarsolo voorbij (die overigens stuk voor stuk kippenvel bezorgen), maar alleen omdat het past op dat moment, en niet om te laten horen hoe goed Bonamassa wel niet is. Want dat is bekend, hij hoeft zich niet te bewijzen. Bonamassa laat Hart schitteren en zijn gitaarspel vult dat perfect aan.

Dan de nummers: op "Don't Explain" komen composities voorbij van o.a. Ray Charles ("Sinner's Prayer"), Bill Withers ("For My Friends"), Billy Holiday (titelnummer van de plaat), Delainey & Bonnie ("Well, Well") en Aretha Franklin ("Ain't No Way"). Maar de hoogtepunten zijn wat mij betreft het nummer "Chocolate Jesus" van Tom Waits, "Your Heart is as Black as Night" van Melody Gardot, "I'll Take Care of You" van blueslegende Bobby Bland, maar de absolute prijsnummers zijn de beide nummers van Etta James, het grote voorbeeld van Beth Hart. Dit is het ultieme eerbetoon aan de grote Etta James. Enerzijds het funkende en groovende "Something's Got a Hold on Me" en anderzijds het bloedstollend mooie "I'd Rather Go Blind".

Beth Hart en Joe Bonamassa hebben met "Don't Explain" wat mij betreft een van de beste platen van 2011 afgeleverd. Er gaan al geruchten over een volgende samenwerking, en van mij mogen ze, want Hart en Bonamassa laten op "Don't Explain" echte synergie horen. Lof en hulde!

Tja, hier was ik dus bij. Op een heerlijke zomeravond in Amsterdam speelden Beth Hart & Joe Bonamassa in een volgepakt Carré te Amsterdam een dwarsdoorsnede van de studioalbums ”Don’t Explain” en ”Seesaw”. Die avond zelf vond ik al memorabel, maar de nu uitgebrachte concertregistratie is er eentje om je vingers bij af te likken. Ik waan me er weer bij en herbeleef de vele kippenvelmomenten. Blikvanger is Beth Hart. Wat een dijk van een stem heeft die vrouw. Op haar albums bewees ze dat al, maar live zijn haar stembanden om in te lijsten. Beth legt zoveel emotie, passie en intensiteit in haar performance dat je er niet aan ontkomt om geboeid te luisteren. Ze zingt niet alleen de liedjes voor je, ze vertelt namelijk de verhalen van de liedjes. En op een zodanige manier dat het je hard en diep raakt. Joe Bonamassa stelt zich op als een van de bandleden. Hij blijft bewust wat op de achtergrond, en stelt zich in die zin bescheiden op. Net als op de genoemde studioalbums overigens. Dit is niet de Joe Bonamassa show. Hij speelt in dienst van het liedje. Wel vind ik overigens dat het gitaarspel van Bonamassa op ”Live in Amsterdam” prominenter aanwezig is dan op de studioalbums. Joe speelt weergaloos. Van ingetogen tot uitbundig, van smaakvol en warm, tot fel en venijnig. Even staat Joe wel in de spotlight en dat is wanneer hij zelf de vocalen voor zijn rekening neemt op de bluesklassieker ”Someday After a While (You’ll Be Sorry)”. Wat mij betreft gelijk een van de hoogtepunten van de avond. Maar om eerlijk te zijn wordt het ene hoogtepunt opgevolgd de door de andere. Live komen deze liedjes het beste tot hun recht en daarom is ”Live in Amsterdam”, en niet alleen omdat ik er zelf bij was, de perfecte samenvoeging van beide studioalbums met daarbij een extra boost aan muzikale vakmanschap, passie, plezier en toewijding!

De eerste samenwerking tussen Beth Hart & Joe Bonamassa op "Don't Explain" bleek direct raak te zijn. Het beviel zo goed dat een vervolg direct werd gepland en de studio werd al gereserveerd. Nu is er dus "Seesaw". Het concept is hetzelfde gebleven. "Seesaw" bevat net als de voorganger een verzameling mooie soul, roots en bluesnummers die Hart & Bonamassa geheel naar eigen hand weten te zetten. Het knappe van een dergelijk coveralbum is dat de gekozen liedjes niet zomaar willekeurige liedjes zijn. Het zijn ofwel eigenzinnige keuzes of wel nummers die een dermate grote status hebben, dat je jezelf er alleen maar aan kan vertillen. Wat kun je nu nog toevoegen aan een nummer als "Nutbush City Limits" van Tina Turner of "Can't Let Go", vooral bekend van Lucinda Williams? Nou, daar weten Hart & Bonamassa wel raad mee. "Nutbush City Limits" heeft nog nooit zo rauw geklonken. Alleen al die raunchy intro riff van Joe Bonamassa en dan de overweldigende raspende zang van Beth Hart. "Can't Let Go" wordt een tempo hoger gespeeld en het gitaarspel klinkt lekker donker en dreigend. Over het algemeen is "Seesaw" wat meer uptempo. dan voorganger "Don't Explain". Daarnaast is het geluid wat voller door meer gebruik te maken van blazers en toetsen. Mooie voorbeelden zijn opener "Them There Eyes" en "Miss Lady". Maar ook de rustpuntjes zijn van grote klasse. Juist op die momenten komen zowel de emotie en intensiteit van de stem van Beth Hart en het gitaarspel van Joe Bonamassa nog meer tot uiting. Luister maar eens naar die fantastische gitaarsolo aan het einde van "I Love You More Than You'll Ever Know". Ik kan niet anders zeggen dat deze samenwerking weer heeft geleid tot een prachtig album. Oh ja, nog een kleinigheidje: "Seesaw" is al de derde (!) release van Joe Bonamassa dit jaar ("We Want Groove" met Rock Candy Funk Party, "An Acoustic Evening with Joe Bonamassa" en deze "Seesaw"). Wat een productiviteit zonder ook maar enigszins aan kwaliteit in te boeten. Beth Hart en Joe Bonamassa is een combinatie dat tot ongekende synergie leidt. Ik ben er bij in Carré bij de DVD opnamen later dit jaar. Ik kan niet wachten!

Op "Immortal", Beth Hart's tweede plaat, horen we nog vooral de rock gedreven Beth Hart. Later zal haar geluid meer verschuiven naar de soul en blues. Persoonlijk vind ik dat juist de soul en de blues beter bij Hart haar stem passen, echter "Immortal" is gewoon een prima plaat. Ook binnen de grenzen van de rock staat Beth haar mannetje. Haar stem draagt bijna alle nummers en de vergelijkingen met Janis Joplin zijn wat mij betreft niet misplaatst. "Isolation" vind ik een heerlijk rocknummer, waarbij met name de gedreven melodieën in de stem van Hart opvallen. Een ander hoogtepunt is "Am I the One" waar dan toch even de blues wordt aangesneden. De intentie van de blues en de stem van Hart versterken elkaar alleen maar. "Immortal" is gewoon een prima rockplaat van een van mijn favoriete zangeressen van deze generatie. Hierna wordt het wat mij betreft alleen nog maar beter.

Mooie sfeervolle plaat van Bette Serveert. Over het algemeen zijn het ingetogen en kleine liedjes, met her en der een wat rauwer intermezzo, waarbij de gitaren even lekker overstuurt raken. Toch zijn het de kleine liedjes die overheersen. De zwoele stem van Carol van Dyk voort de boventoon en het geheel doet broeierig en zelfs jazzy aan. Gitarist Peter Visser speelt functioneel, maar wel erg mooi. "Private Suit" is een boeiend album, waarvoor ik wel in de stemming moet zijn. De vocalen zijn af en toe wat vlak naar mijn smaak en daarmee wat monotoon. Maar de muzikale omlijsting vergoed veel en maakt "Private Suit" best intrigerend. Gewoon een mooi album van Nederlandse bodem.

Bij Bettye LaVette draait alles om gevoel en emotie. Het gaat er dus niet om de juiste en zuiveren noten te raken, maar om de belevenis. Nou en laat dat maar aan Bettye LaVette over. Haar stem is haar kracht en met dat instrument brengt ze haar boodschap over het voetlicht. De muziek is hierin volledig ondersteunend. De liedjes op "I've Got My Own Hell to Raise" zijn met name soul- en blues georiënteerd. De ene keer is de begeleiding minimaal en de andere keer is deze voller en draagt de muziek extra bij aan het gevoel en de intensiteit van de liedjes. Bijvoorbeeld op het donker en dreigende "Little Sparrow" is de bluesy muziek van echte toegevoegde waarde. De uitvoering van Lucinda Williams's "Joy" is zeer zeker de moeite waard, al prefereer ik het origineel. "I've Got My Own Hell to Raise" is een plaat om bij te reflecteren, weg te zinken, maar vooral om van te genieten. Ondanks de donkere thema's, soms wat deprimerende klanken, is dit toch echt wel een plaat die onder je huid gaat zitten.

Op "I've Got My Own Hell To Raise" liet Bettye LaVette zich al van haar beste kant horen. Mooie intense blues en soul. "The Scene of the Crime" is ook weer een prachtig album. Op dit album laat LaVette zich begeleiden door niemand minder dan Drive-By Truckers. Naast de eerder genoemde blues en soul voegen Drive-By Truckers met hun muzikale omlijsten nog een mooi randje southern rock en country toe. Vooral het gebruik van de pedal-steel op een aantal nummers vind ik prachtig. Op "The Scene of the Crime" worden langzame intense aangrijpende liedjes afgewisseld met wat meer uptempo nummers met een rijkere muzikale aankleding. De stem van LaVette heeft een heerlijk rauw randje en is zeker niet honderd procent zuiver. Dat vind ik helemaal niet erg, sterker nog: het hoort bij de typische sound van LaVette en het draagt bij aan de intensiteit, emotie en beleving van de muziek. "The Scene of the Crime" vind ik net even wat beter dan "I've Got My Own Hell to Raise". Waarschijnlijk geeft de aanwezigheid van Drive-By Truckers daarbij net de doorslag. Heerlijk album!

De muziek van Beyoncé is doorgaans niet de muziek waar ik heel erg warm van loop. Ik ken natuurlijk wel de hitsingles van Destiny’s Child en Beyoncé zelf, maar ik heb nooit de behoefte gehad om een volledig album van haar te beluisteren. Over het algemeen vind ik het veel te veel gericht op de massa alsof het scoren van een hit het primaire doel is. Na het lezen van vele goede recensies over het album ”Beyoncé” werd mijn nieuwsgierigheid toch gewekt. Zou Beyoncé ook mij een album lang weten te boeien? Ja dat kan ze. Want ”Beyoncé” klinkt in alle opzichten anders dan wat ik ooit eerder van haar heb gehoord. Ten eerste was ik direct gecharmeerd van hoe deze dame dit album heeft gelanceerd; volledig onverwacht, buiten alles en iedereen om, volledig zelf geschreven en geproduceerd. Dat getuigt al van enige moed. Daarnaast is ”Beyoncé” ontdaan van alle commerciële doelstellingen. Nergens bekruipt me het gevoel dat het scoren van een hit het primaire doel is. Dan de muziek. Ondanks dat dit wel een beetje een ver van mijn bed show is ben ik behoorlijk geïntrigeerd. Het geheel bevat zware hip-hop beats, dubstep-achtige ritmes en de zang van Beyoncé vind ik beter dan ooit. Geen vervelende ad-lips of andere overbodige trucjes om te laten horen hoe goed je kan zingen. Haar stem is variërend van gevoelig naar zwoel, sexy, uitdagend, warm en diep. Daarnaast krijgen we ook waar voor het geld, want de liedjes zijn van aanzienlijke lengte en met 14 tracks resulterend dat in meer dan een uur muziek. Na een aantal luisterbeurten ga ik er steeds meer van genieten. Ik zal direct toegeven dat dit nooit echt mijn ding zal zijn, maar mijn respect voor Beyoncé is met stip gestegen en haar gelijknamige album vind ik in ieder geval een zeer onverwachte en uitermate positieve verrassing. Lof en hulde!

Wat is dat toch met Nederlandse bluesbands? Net als ze naam beginnen te maken of als hun talent breed wordt erkend houden ze ermee op! Ook Big Blind heeft slechts twee platen gemaakt en de band heeft er de brui aangegeven als gevolg van de gebruikelijke verschillen in muzikaal inzicht. Dat is ontzettend jammer, want deze jongens kunnen spelen zeg. "Circus Left Town" is een dampende en stampende tweede plaat van deze jonge honden. Blues met een rauw randje gebracht met tomeloze energie in de stijl van The Red Devils en Lester Butler. Ongekende instrumentbeheersing en daarnaast hoorbaar gevoel voor de essentie van de blues. Ook zijn overduidelijke invloeden uit rock en jazz hoorbaar. Big Blind was een aanwinst voor de Nederlandse bluesscene en "Circus Left Town" is daarvan het ontegenzeggelijke bewijs. Jammer dat het geen vervolg heeft gekregen. Nog maar een keer luisteren dan.

Deze helaas al ter ziele gegane Nederlandse bluesband levert met hun debuutplaat "Dressed to Win" direct hun visitekaartje af. Dit is blues met een ongepolijst rauw randje. Energiek van begin tot eind. Dampende en stomende bluesvibes, rauwe vocalen aangevuld met scherp harmonicaspel. Een stuwende ritmesectie en smerig maar groovende gitaarpartijen. Big Blind houdt de spanning de gehele plaat vast en ondanks dat het niet vernieuwend is vervalt het zeker niet in clichés. Helaas heeft Big Blind geen lang leven gehad en hielden ze er na hun tweede plaat "Circus Left Town" (ook een topper overigens) er mee op na de onvermijdelijke verschillen van muzikaal inzicht. Eeuwige zonde, want Big Blind is on-Nederlands goed. Nog maar eens genieten dus van deze plaat.

Bill Fay is een grote onbekende voor mij. Via een playlist op Spotify kwam ik in aanraking met het album "Life is People". En wat is dit een bloedstollend mooie plaat zeg. Diep en intens pianowerk, aanzwellende gloedvolle strijkers en dan die fantastische stem van Bill Fay. De kippenvel momenten zijn niet om aan te slepen. "City of Dreams" is er eentje en ook het fantastische "Cosmic Concerto (Life is People)". Ik vind dit persoonlijk wel mijn ontdekking van het jaar tot nu toe. Deze plaat staat al een paar dagen op repeat en de muziek krijgt steeds een diepere lading, de emotie spat er vanaf. "Life is People" is een ingetogen maar intense verzameling muziek die je raakt, vaak heel simpel, maar van een ongekende schoonheid.

"Double Bill" van ex Rolling Stones bassist Bill Wyman en zijn Rhythm Kings is een opzwepende mix van jump en boogie blues. Met name in het begin van deze plaat wordt dit nog aangevuld met elementen uit de soul en funk en het gebruik van een zangeres helpt dit in de hand. Dit zijn dan ook direct de beste nummers van de plaat. Naar mate de plaat vordert neemt de boogie, jump en shuffle de overhand en dit begint naar verloop van tijd op een herhalingsoefening te lijken. Dit is absoluut geen slechte plaat, maar een wat strengere en doordachtere songselectie zou de plaat goed hebben gedaan. Vierentwintig nummers is gewoon teveel van het goede als de afwisseling beperkt blijft.

Wat een mooi gezongen album van Billy Holiday is "Lady in Satin". De muziek is orkestraal, maar heel jazzy. De stem van Billy Holiday daarentegen is gewoon de blues. Met volle emotie en intensiteit bezingt ze het leven. Zoals het de blues betaamt zijn dit met name de donkere kanten van het bestaan. Maar dit draagt bij aan de beleving van "Lady in Satin". Hier hoef ik niet veel woorden aan vuil te maken. Kortom: hartverscheurend mooi!

Op het eerste gezicht een onwaarschijnlijke combinatie, Billy Joe + Norah. Punkrocker Billie Joe Armstrong en jazzy popzangeres (of poppy jazz-zangeres) Norah Jones. Maar op ”Foreverly” werkt deze combinatie uitstekend. Waar ik Armstrong met zijn band Green Day wel leuk vind en Norah Jones op zichzelf prettige albums maakt, wordt ik nooit echt gegrepen door hun reguliere werk. Op ”Foreverly” ervaar ik dat heel anders. Dat komt in de eerste plaats door de in essentie geweldige liedjes van The Everly Brothers. Billie Joe + Norah voeren deze vervolgens op een ingetogen en authentieke wijze uit. Wat me heel erg opvalt is hoe de stemmen van Armstrong en Jones bij elkaar passen. De samenzang is prachtig. De instrumentatie is relatief sober, zodat de aandacht uitgaat naar de liedjes en de vocalen. Af en toe is het geluid iets voller door naast de akoestische gitaar ook heel subtiel een lapsteel of een elektrische gitaar te gebruiken. Dit zorgt dan ook direct voor wat extra spanning. Qua genre is dit voor Norah Jones gevoelsmatig de minst grote stap, maar met name Billie Joe Armstrong stapt op ”Foreverly” ver buiten zijn comfortzone. Hij slaagt met vlag en wimpel wat mij betreft en de combinatie Billie Joe + Norah mag wat mij betreft een vervolg krijgen.

"An Innocent Man" is een uptempo, opbeurend en opgewekt album van Billy Joel. Op deze plaat staan een aantal grote hits als het titelnummer, maar ook "Tell Her About It" en "Uptown Girl". Nu is die laatste geen favoriet van me, maar gelukkig zijn de andere liedjes dermate beter dat ik me er minimaal aan stoor. Het geluid heeft een rock & roll achtige vibe, vooral ook versterkt door het mooie pianospel van Billy Joel. "An Innocent Man" is voor mij typisch zo'n plaat die lekker wegluistert en na al die jaren nog steeds fris en fruitig klinkt.

Zonder het gehele oeuvre van Billy Joel te kennen durf ik in ieder geval te stellen dat "River of Dreams" geen meesterwerk is. Het is daarentegen ook geen miskleun. In tegenstelling tot de albums die ik ken van Joel is "River of Dreams" wat ruiger van geluid. Niet dat dit nu directe harde rock is of zo, maar toch. Het is daarom wel even wennen. In een liedje als "Lullaby (Goodnight, My Angel) klinkt Joel toch een stuk herkenbaarder. Ook "All About Soul" is een sterk liedje en ik heb de titeltrack altijd al een heerlijk nummer gevonden. Aan het einde van de rit concludeer dan ook dat "River of Dreams" een genietbaar album is, niet heel goed, maar zeker ook niet heel slecht.

De muziek van Billy Talent klinkt aanstekelijk en energiek. Maar wat heeft de zanger een verschrikkelijke stem. Je kunt je zelfs afvragen of dit valt onder de definitie van zingen. Ik heb echt moeite om de nummers uit te zitten. Dat is echt jammer, want zoals gezegd spat de energie er vanaf en is de spelvreugde overduidelijk. Een nummer als "Standing in the Rain" blijft ondanks de stem dan nog wel aardig overeind. Helaas drukt de naar mijn mening waardeloze zang een te zware stempel op het geheel.

Ook deze tweede plaat van Billy Talent staat bol van de aanstekelijke riffs en energie. Ik heb me op hun eerste plaat geergerd aan de zang/zanger. Ondanks dat ik vind dat hij enige progressie heeft doorgemaakt, is het nog steeds een irritatiefactor. Er staan wel meer sterkere songs op dan het debuut, zoals "Devil in a Midnight Mass", "Red Flag" en "Fallen Leaves". Het geheel klinkt ook volwassener. Toch overheerst net als op de eerste plaat het negatieve sentiment over de zang/zanger. Wat mij betreft iets beter dan de eerste, maar nee, over het geheel beklijft het bij niet. Zal vermoedelijk ook wel met smaak te maken hebben.

"The Burnout Factor" is eigenlijk een re-issue van hun debuutplaat (en enige plaat) "Uncle Louis Coffee Corner", met daarbij de toevoeging van hitsingle "Loser". Deze laatste is geschreven en geproduceerd door Anouk en betekende de nationale doorbraak van Billy The Kid. "The Burnout Factor" is een ongecompliceerde rockplaat gestoeld op de Amerikaanse traditie. Niets nieuws onder de zon, maar gewoon erg vakkundig gemaakt. Ik heb ze zelf nog eens als voorprogramma van Brian May in de Groningse (toen nog) Martinihal mogen aanschouwen, en dat was zeker niet onaagenaam. Het is helaas maar bij één plaat gebleven, en de band is ook al ter ziele gegaan. Ik had graag gezien welke ontwikkeling Billy The Kid zou doormaken. Desondanks is "The Burnout Factor" een hele aardige erfenis.

De eerste associatie die bij me opkomt bij het luisteren van "Genuine Bull" van Bintangs is The Rolling Stones. En dat bedoel ik als een compliment! De Nederlandse band Bintangs laat op deze plaat een vuig rock & roll geluid horen met onmiskenbare bluesinvloeden. En dat doen ze zeer verdienstelijk. De gitaarriffs en licks klinken aanstekelijk, energiek, stuwend en een beetje smerig. Aangevuld met een felle harmonica leidt dit tot een vuige sound die een vergelijking met The Rolling Stones rechtvaardigen. Het is geen klakkeloze imitatieact die Bintangs hier laat horen, want het songmateriaal is van eigen makelaardij en is gewoon sterk en goed. "Genuine Bull" staat geheel op zich zelf en verdient daarvoor de credits. Gewoon een hoogtepunt uit de Nederlandse muziekgeschiedenis.

Ineens was ze er, Björk. Haar plaat "Debut" was ineens een hit in een tijd dat dit helemaal geen gebruikelijke muziek was. Dat maakte het ook zo'n succes. Het was fris en eigenzinnig. Dat laatste karakteriseert Björk. Ze tekent niet binnen de lijntjes, maar doet haar eigen ding. Mijn muzikale voorkeur is sterk gebaseerd op blues, rock en jazz, maar "Debut" wist me direct al te pakken. Björk combineert vele muziekstijlen: trip-hop, dance en house aangevuld met strijkers, gitaren, drums en allerlei geluidseffecten. Maar altijd is er die stem, niet een klassieke zangstem, maar wel mooi, flexibel, geheimzinnig en ook wel een beetje vreemd. Ik hoor in Björk vaak een mysterieuze jazz-zangeres die haar stem laat zweven over al die muzikale geluiden waar haar liedjes bol van staan. "Human Behaviour" is een fantastische opener en zet haar direct op de kaart. Maar ook "Venus as a Boy" en "Big Time Sensuality" zijn prachtig. Een bijzonder origineel liefdesliedje hoor je terug in "Come to Me". Ik heb iets speciaals met IJsland (iets met een huwelijksreis) en misschien heb ik daarom wel een zwak voor Björk. Het is een intrigerende vrouw en precies dat woord (intrigerend) is het meest treffend voor "Debut".

Na het al prima debuut van supergroep Black Country Communion verschijnt al snel "2". Op deze plaat hebben Glenn Hughes, Joe Bonamassa, Derek Sherinian en Jason Bonham hun geluid verder uitgediept. "2" klinkt daardoor over het geheel genomen wat evenwichtiger en consistenter dan de voorganger. Het is niet zo dat ik "2" beter vind dan hun eerste plaat (of andersom), maar het is anders en toch gelijk heel vertrouwd. Het lijkt alsof de band een duidelijkere keuze heeft gemaakt voor een solide classic rock geluid. Waar Bonamassa op de eerste plaat nog laveerde tussen de blues en de rock, laat hij met name hier een stevig rock geluid horen. Soms gaat het gas iets terug en hoor je zijn bluesroots, maar het geheel ademt een rock sfeer uit. Ook is de rol van toetsenist Derek Sherinian is groter geworden. Zijn smaakvolle toetsenwerk is prominenter aanwezig en zorgt voor een voller geluid. De stem van Glenn Hughes is herkenbaar uit duizenden en hij levert ook op "2" weer een vocaal huzarenstukje af. Zijn stuwende bas is samen met het power drumwerk van Jason Bonham het perfecte tegengas voor het gitaarwerk van Joe Bonamassa. Black Country Communion laat horen dat ze geen eendagsvlieg zijn, en het is wat mij betreft nu al een van de beste rockbands van het nieuwe millennium.

Waar ik bij de vorige twee platen van Black Country Communion moeilijk een keuze kon maken welke ik beter vind, heb ik dat bij "Afterglow" niet. Deze, alweer derde, plaat van Black Country Communion is in mijn ogen hun beste tot nu toe. Op "Afterglow" vallen alle puzzelstukjes op hun plaats en combineert het mijn inziens het beste van debuutplaat "Black Country Communion" en opvolger "2". Waar Glenn Hughes een dikke vinger in de pap heeft als het om het componeren gaat, geeft hij Joe Bonamassa, Derek Sherinian en Jason Bonham ook voldoende ruimte om input te leveren op de liedjes. Het gevoel van een echte bandplaat komt dan ook direct bij me op. Zo hoor ik op "This Is Your Time" en "Midnight Sun" geweldige refreinen die ervoor zorgen dat je deze songs niet meer los kunt laten. Op "Cry Freedom" delen Hughes en Bonamassa de lead vocalen en dat mogen ze wat mij betreft vaker doen. Hun stemmen passen goed bij elkaar en het geeft de muziek nog meer diepgang. Natuurlijk is het gitaarwerk van Joe Bonamassa weer om van te smullen. Met het grootste gemak strooit hij met onweerstaanbare en originele riffs en speelt hij mooie en intense solo's die vooral donker en warm klinken. De laatste vier tracks zijn van ongekende klasse, waar met name "Common Man" er instrumentaal bovenuit steekt. Alle vier de heren laten horen wat ze in huis hebben. Aan het einde van het afsluitende nummer "Crawl" vechten Bonamassa en Sherinian nog een duel uit tussen gitaar en toetsen. Een betere afsluiting kan ik me niet wensen, want "Afterglow" is het voorlopige hoogtepunt van Black Country Communion.

Supergroepen! Ervaring leert dat dergelijke groepen de verwachtingen nauwelijks kunnen waarmaken. Ik had hetzelfde gevoel na de eerste paar luistersessies van deze debuutplaat van zanger/bassist Glenn Hughes, meestergitarist Joe Bonamassa, toetsenwonder Derek Sherinian en drumbeest (en zoon van legende) Jason Bonham. Ik heb altijd wat moeite gehad met de stem van Hughes en ik vond dat Bonamassa zweefde tussen rock en blues. Maar nadat ik de plaat een tijdje had weggelegd en een nieuwe kans had gegeven, viel het kwartje ineens. Ondanks dat de band soms wat zoekende is, moet ik uiteindelijk concluderen dat de som van de talenten toch heeft geleid tot een uitstekende rockplaat. Bonamassa bewijst andermaal een veelzijdig gitarist te zijn en hij beheerst meerdere genres. De basloopjes en de zang van Hughes zijn uit duizenden herkenbaar en de heren Bonham en Sherinian doen waar ze goed in zijn. Nergens nemen de ego's het over en daarom klinkt het echt als een bandplaat. Ik vind de stem van Bonamassa persoonlijk mooier dan die van Hughes, dus zijn de nummers waarop Bonamassa (al dan niet samen met Hughes) de vocalen voor zijn rekening neemt, voor mij de hoogtepunten. Nummers als "Song of Yesterday", "Revolution in Me" en "Too Late for the Sun" zijn pareltjes. Eindelijk een supergroep (naast Chickenfoot) die de verwachting waarmaakt!

Black Light Burns is de band van Limp Bizkit gitarist Wes Borland. Hij wordt bijgestaand door leden van o.a. Nine Inch Nails en A Perfect Circle. "Cruel Melody" is een verdienstelijke rockplaat met industrial en progrock invloeden. Waar Wes Borland met Limp Bizkit het puberale en kinderachtige niveau sinds "A Chocolate Starfish......." nauwelijks ontstijgt is "Cruel Melody" een veel geslaagder project. De plaat klinkt donker en dreigend, maar tegelijk erg sfeervol. Dit laatste is het beste hoorbaar op de tracks "I Am Where it Takes Me" en "Iodine Sky", waar met name de invloeden uit A Perfect Circle boven komen drijven. Al met al is "Cruel Melody" een creatieve uitlaatklep voor Wes Borland, waar hij in Limp Bizkit mijn inziens nauwelijks de mogelijkheid voor krijgt.

Het gelijknamige debuut van Black Mountain is een meeslepende, intrigerende en psychedelische mix geworden van 60's en 70's invloeden. Het album opent mijn inziens niet echt geweldig met de nogal nerveuze pardodie ("Modern Music) op de hedendaagse muziek. Alleen de geweldige riff aan het einde van dat nummer verraadt wat komen gaat. Het volgende nummer "Don't Run Our Hearts Around" is wel direct een hoogepunt. Een mooie aanstekelijke riff die afwisselend hard en zacht wordt gespeeld in combinatie met tweestemmige zang, groovende bas en drums zorgen voor een trip van ongeveer 6 minuten. Het lukt Black Mountain niet om dit gevoel over de hele plaat vast te houden, maar uitgerekte tracks als "Set us Free", "Heart of Snow" en "Faulty Times" zijn meer dan de moeite waard. Black Mountain doet een meer dan verdienstelijke poging om de psychedelische rock te doen herleven.

Black Mountain zet de lijn voort die ze op hun gelijknamige debuut hebben ingezet. "In The Future" staat weer bol met psychedelische rock songs die onder je huid gaan zitten. Persoonlijk vind ik "In The Future" iets consistenter dan hun debuutplaat. De balans is beter tussen de zware rock gedreven gitaarriffs en de klanktapijtjes die vooral door de toetsen worden gecreëerd. Daartussen wisselen de mannelijke en vrouwelijke vocalen elkaar smaakvol af. Hoogtepunten voor mij zijn "Tyrants", waarbij met name de gitaarexplosie na het muzikale middenstuk opvalt. Ook het daaropvolgende "Wucan" is fantastisch. Op "In The Future" combineert Black Mountain rock, blues en jazz met progressieve elementen en psychedelica. "In The Future" is een meeslepende luisterervaring waar je maar moeilijk afscheid van kan nemen.

Als ik luister naar "13" van Black Sabbath, het langverwachte en met hoge verwachtingen omgeven nieuwe album van Black Sabbath, moet ik concluderen dat er weinig is veranderd ten opzichte van het fantastische debuut. Nog steeds strooit Iommi met monsterlijke riffs. Geezer Butler zorgt voor een constante dreiging met zijn agressieve bas en de stem van Ozzy Osbourne klinkt zeker niet zo slecht als ik had gedacht. Er zullen ongetwijfeld productionele trucjes gebruikt zijn, maar Osbourne klinkt zeer acceptabel. Het meest geniet ik van de tandem Iommi en Butler, waarbij gezegd moet worden dat stand-in drummer Brad Wilk een uitstekende prestatie levert. Maar de hoofdrollen worden opgeëist door de riff master en Butler. Deze twee mannen zijn zo goed op elkaar ingespeeld. Perfecte synergie als je het mij vraagt. Onder de muziek van Black Sabbath hoor ik duidelijk de blues terug. In de solo's van Iommi hoor je dat mijn inziens het beste. "13" overtreft mijn verwachtingen en is gewoon een goed album. Wel vraag ik me af hoe ik het klokkengeluid aan het einde van het album moet interpreteren. Het lijkt een op een afkomstig van het openingsnummer van het debuutalbum. Is dit een symbolische manier om aan te geven dat de cirkel rond is? Is dit hun laatste album? Hoe dan ook: Black Sabbath laat met "13" horen dat ze nog steeds aan de top van het genre staan.