In welk genre je deze klassieker ook wilt indelen, onder de oppervlakte is "Black Sabbath" voor mij gewoon een onvervalste bluesplaat. Tommi Iommi's gitaarriffs zijn log en zwaar, maar ze zijn doorspekt met blueslicks, met name in de solo's. Verder heeft "Black Sabbath" een buitengewoon angstaanjagende sfeer, waar mening hollywoodfilm nog een puntje aan kan zuigen. Alleen de hoes van de plaat alleen al is ronduit creepy. Het openingsnummer grijp je direct bij de keel met de zware kerkklokken, regen- en onweergeluiden. Die sfeer wordt op overgrote deel van de plaat gehandhaafd. Dit maakt "Black Sabbath" tot een beklemmende luisterervaring. Handleiding voor gebruik: ga alleen in een kamer zitten, slechts een enkel schemerlampje aan, koptelefoon op, zet de muziek aan en blijf kijken naar de hoes van de plaat. Luister en huiver!

Totdat ik "Little Piece of Dixie" hoorde was Blackberry Smoke voor mij een onbekende band. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dit een lekker album is vol stevige Southern rock. Gewoon recht-toe-recht-aan. Geen franjes of pretenties, niet lullen maar spelen zogezegd. Een stevig rockende gitaartandem, stuwende bas en hard beukende drums. Toegegeven de teksten zijn niet hoogdravend en soms zelfs simplistisch, maar er is geen moment op "Little Piece of Dixie" waar dat gebrek het luisterplezier bederft. Soms zit goede muziek gewoon in de eenvoud, en daarom is "Little Piece of Dixie" gewoon een prima Southern rockplaat.

Multi-instrumentalist, muzikale duizendpoot en workaholic Steven Wilson levert samen met Avi Geffen een prima plaat af. De muziek heeft duidelijk overeenkomsten met Wilson's hoofdbaan bij Porcupine Tree, maar "Blackfield" klinkt wat toegankelijker en meer ingetogen. Mooie melodieën, stemmige zanglijnen en een rijk palet van instrumenten zijn kenmerkend voor deze verzameling liedjes. Beide heren hebben van "Blackfield" een mooi sfeeralbum gemaakt, waarbij je lekker weg kan dromen. Knap dat Wilson in staat is om met Porcupine Tree, met No-Man, met Bass Communion, met zijn solo projecten en met Blackfield in staat is om muziek te blijven leveren van een constante hoge kwaliteit.

"Blackfield II" gaat verder waar "Blackfield" ophield. Wederom mooie sfeervolle plaat met stemmige zanglijnen, mooie melodieën en een rijk palet aan instrumentatie. Mijn enige puntje van kritiek is dat ik niet echt het gevoel heb dat er progressie is geboekt ten opzichte van hun eerste plaat. In mijn beleving luister ik naar dezelfde plaat. Aan de andere kant steekt de muziek gewoon prima in elkaar, de sfeer is prachtig en de liedjes zijn sterk. Het positieve geeft uiteindelijk toch de doorslag, ook omdat het nummer "Epidemic" van ongekende klasse is.

Mooi debuut van Johannes Sigmund, aka Blaudzun. Mooie ingetogen singer/songwriter liedjes met folk invloeden. De aankleding is sober, maar dat versterkt de impact van de liedjes. Het doet allemaal donker aan, maar ik word er niet depressief van. Mooie luisterliedjes om bij weg te dromen. Blaudzun is een aanwinst.

Het geluid op "Heavy Flowers" is in tegenstelling tot Blaudzun's debuutplaat (de tweede heb ik nog niet geluisterd) een stuk voller en bombastischer. Het blijven mooie liedjes, maar door de volle productie raakt het mij een stuk minder. Ik mis de sobere setting van een man met mandoline, ukelele, of gitaar in combinatie met die melancholische stem. Af en toe hoor ik daar nog flarden van terug op "Heavy Flowers", maar over het geheel genomen prefereer ik toch de kleine liedjes van Blaudzun.

Het debuut van Blaudzun vind ik mooi om de kleine intieme luisterliedjes. Opvolger "Seadrift Soundmachine” klinkt al een stuk voller van geluid, maar gelukkig staan de liedjes nog steeds centraal. De karakteristieke stem van Johannes Sigmund klinkt weer heerlijk intens en zweeft mooi over de melancholische melodieën. ”The Choking Game”, ”Midnight Room” en ”February Flare” zijn een aantal van mijn persoonlijke favorieten. Bij de opvolger ben ik eerlijk gezegd een beetje afgehaakt. Met name omdat ik de bombast iets teveel de overhand vind krijgen. Ik vind Blaudzun het best als de instrumentatie sober is en de sfeer intiem. In die context prefereer ik het debuut en deze ”Seadrift Soundmachine”.

Clapton lijkt patent te hebben op "supergroepen". Na Cream vormde hij met Steve Winwood, Ginger Baker en (de minder bekende) Ric Grech de fantastische band Blind Faith. Daarna vormde Clapton ook nog het fenomenale Derek and the Dominos (hoewel niet strikt genomen een supergroep, maar Eric Clapton en Duanne Allman in één band vind ik behoorlijk "super").

Helaas bleef de samenwerking met de bandleden van Blind Faith beperkt tot slechts één album. Maar wat voor een plaat zeg! Allereerst is de hoes natuurlijk al legendarisch (of je hem nu mooi vindt of niet). Los van de muziek deed de hoes al de nodige stof opwaaien.

Dan de muziek: weergaloos! Dit album bevat enkele klassiekers zoals natuurlijk "Had to Cry Today" "Can't Find my Way Home" en "Presence of the Lord". Clapton is in topvorm. De openingsriff van "Had to Cry Today" is fantastisch en zuigt je meteen de plaat in om je niet meer los te laten. De wah-wah solo in "Presence of the Lord" is een absoluut hoogtepunt. De toetsen van Steve Winwood zijn mijn inziens echt een aanvulling op het gitaargeluid van Eric Clapton. Persoonlijk heb ik niet zoveel moeite met de stem van Steve Winwood, al vind ik Clapton's stem mooier. De ritmesectie zorgt ervoor dat het plaatje compleet is. De heren Grech en Baker mogen zich uitleven in de jam "Do What You Like". Ik vind dit niet het hoogtepunt van de plaat, maar ik erger me er evenmin aan.

"Blind Faith" is een klassieker die niet mag ontbreken in de collectie van elke Eric Clapton fan. Daarnaast is het een must have voor elke muziekliefhebber. Zulke legendarische platen worden helaas nog maar zelden gemaakt. Tijdloze klasse!

Op "Dark Was the Night" is inhoud veel belangrijker dan de vorm. Schrik dus niet als je deze plaat luistert. Vergeet alle glad geproduceerde platen om oneffenheden te verdoezelen, dit is rauwe, pure, eerlijke en oprechte muziek. Klinkt het mooi? Ik zou het niet mooi willen noemen. Blind Willie Johnson heeft een schuurpapierstem van het meest groffe soort; korrelig, schor, doorleeft. Maar het is zo eerlijk en oprecht. Is het makkelijk om naar te luisteren? Nee, het is een opgave om je door de hele plaat heen te worstelen. Dat is niet negatief bedoeld, maar de impact is zo groot, het is zo intens dat het gewoon keihard binnenkomt. Ik draai deze plaat dan ook niet vaak, maar als je even een reality check nodig hebt, even weer met je beide benen op de grond wilt staan, draai dan "Dark Was the Night" en en je ziet je leven weer helemaal in perspectief.

Eigenlijk is "Blauwe Ruis" de enige echte rockplaat van Blof. Daarom vind ik deze Nederlandsetalige productie best aangenaam. Op een aantal nummers gaan de registers flink open, en dat kan ik meer waarderen dan de toch wat te vaak rustige nummers van de heren. De tracks "Blauwe Ruis", "Dichterbij dan Ooit" en "Mooie Dag" zijn wat mij betrft de hoogtepunten op deze beladen plaat. Want de dood van drummer Chris Gotte werpt toch een pijnlijke en mooie (muzikaal gezien) schaduw over deze plaat. Mooi eerbetoon aan hun gevallen kameraad.

"Damage" van Blues Explosion, voorheen bekend als de Jon Spencer Blues Explosion, is een intrigerende mix van rock en blues, waarbij je goed moet luisteren om de blues te ontdekken. Blues Explosion is gewoon een rock & roll band van het vuige, rauwe en ruwe soort. Niks geen glad geproduceerd geluid, gewoon stampen en beuken. Toch heeft deze ongepolijste aanpak een sympathieke plaat tot gevolg. "Damage" bevat aanstekelijke en energieke rock & roll met wat accenten uit de blues. Verstand op nul en gaan!

"Modern Times" is een mooi roots georiënteerd album van Bob Dylan. Zijn verhalende stem heeft een mooi rauw randje en past goed bij de muziek. Her en der komen bekende bluesriedeltjes voorbij dat het authentieke karakter bevestigd. Het is een vrij ingetogen album, maar misschien daarom wel zo mooi. Het openingsnummer "Thunder on the Mountain" vind ik prachtig. Volgens mij heeft Boudewijn de Groot goed naar dit nummer geluisterd, want "Achter de Hemelpoort" van het album "Lage Landen" vertoont grote overeenkomsten met dit nummer als het gaat om opbouw, structuur en melodie. "Spirit on the Water" heeft een mooie climax in de vorm van de harmonica aan het einde. Ook het afsluitende "Ain't Talkin'" is een hoogtepunt. Zo heeft elk liedje wel is, maar rode draad is de stem van Dylan die je meevoert in zijn teksten. Het gaat niet om de zuiverheid van de stem, maar wel om geloofwaardigheid, gevoel en beleving. Wat dat betreft is "Modern Times" een prima album. Voor mij is het juist de combinatie van de rootsy en bluesy instrumentatie met de doorleefde stem van Dylan dat het hem voor mij doet.

"Babylon by Bus" is een fantastische liveplaat van Bob Marley & The Wailers. De opnamen zijn van verschillende concerten over de wereld, maar de plaat klinkt als een perfect geheel. De setlist is een mooie selectie van nummers tot aan het "Exodus" album aan toe. Live klinken de nummers nog net iets warmer dan op de plaat en de actieve publieksparticipatie draagt bij aan de sfeer. Vele klassiekers komen voorbij, Marley is uitstekend bij stem en is in staat het publiek te bezweren met zijn bij tijd en wijle toch donkere teksten. The Wailers zorgen voor de perfecte muzikale begeleiding, bijna hypnotiserend. Vooral het baswerk van Aston "Familyman" Barrett is om van te smullen. Junior Marvin en Al Anderson zorgen samen met Bob Marley voor het gitaarwerk. En door de toevoeging van extra gitaristen krijgt de muziek nog meer klank en kleur. Helaas is Bob Marley niet meer onder ons en kunnen we niet meer fysiek van zijn concerten genieten, maar "Babylon by Bus" komt daar heel dicht bij in de buurt.

"Exodus" is net als bijvoorbeeld "Catch a Fire" een bezwerende en hypnotiserende reggaeplaat. De muziek klinkt zomers en vrolijk, maar in de teksten en onder de oppervlakte wordt gepredikt over bittere ellende. Nu moet ik wel zeggen dat het optimisme op "Exodus" groter is dan op bijvoorbeeld een "Catch a Fire". Natuurlijk komen er weer de nodige maatschappijkritische passages voorbij, maar het toppunt van optisme in een nummer als "Three Little Birds" is toch wel tekend voor "Exodus", Misschien is hoop en verlangen een betere typering beter dan optismisme en vrolijkheid. Bob Marley & The Wailers laten wederom horen hoe reggae hoort te klinken. Verslavende tonen maken zich van mij meester. Het is alsof Bob Marley je probeert te bekeren, en ik moet zeggen dat lukt het hem aardig. Toppplaat!

Bob Marley stond voor een moeilijke opgave. Kom na "Exodus" maar eens met minimaal zo'n goede plaat! En in alle eerlijkheid moet gezegd worden dat "Kaya" niet zo goed is als "Exodus". Maar dat wil niet zeggen dat "Kaya" een slechte plaat is. Het is gewoon een prima reggae-album. Maar voor mij mist het de zeggingskracht van "Exodus". Op "Kaya" is de thematiek luchtiger en minder politiek. Daardoor klinkt het voor mij vooral erg zomers, maar niet meer dan dat. Het sterke aan Bob Marley vind ik die zomerse bezwerende klanken in combinatie met het politieke bewustzijn en het inzicht in het leven op Jamaica, op bijvoorbeeld een "Exodus" of "Catch a Fire". Maar los daarvan is "Kaya" gewoon lekker om naar te luisteren. Tracks als "Sun is Shining" en "Time Will Tell" doen het altijd goed. Bob Marley maakt eigenlijk geen slechte albums en "Kaya" zet die traditie gewoon voort.

Voorlopig behoort "Natty Dread" samen met "Catch a Fire" en "Exodus" tot mijn favoriete Bob Marley albums. Ook op "Natty Dread" heeft de muziek een serieuze ondertoon, ondanks het op het eerste gehoor zomerse geluid. Net als op "Catch a Fire" hoor je Marley zingen over de donkere kanten van het bestaan op Jamaica. Dat zorgt voor een interessante paradox. En als je naar de teksten luistert, dan verandert de muziek als snel van zomers naar bezwerend. Ook de hoes doet wat dat betreft een duit in het zakje. Het geheel doet allemaal wat donker en duister aan. Op "Natty Dread" zet Bob Marley wat mij betreft de kwaliteit voort en is het een prima album geworden dat zich mijn inziens kan meten met zijn beste werk.

"Rastaman Vibrations" is een zwoele zomerse reggaeplaat. Eigenlijk niet zoveel mis mee. Wel vind ik hem minder dan bijvoorbeeld "Catch a Fire", "Natty Dread" of "Exodus". Waar dat aan ligt weet ik eigenlijk niet zo goed. Misschien zijn het de teksten en thematiek. Muzikaal klinkt het allemaal erg vertrouwd en zijn de reggaeklanken meeslepend en hypnotiserend. "Rastaman Vibrations" luistert gewoon heel relaxed weg, zoals alle albums van Bob Marley.

Onder de ogenschijnlijk vrolijke en zomers klinkende muziek van Bob Marley & The Wailers zit vaak een diepere laag. Bob Marley gebruikt zijn hypnotiserende en bezwerende ritmes om allerlei misstanden aan de kaak te stellen. Vaak gebruikt hij Jamaica daarvoor als zeefdruk. Niet zelden druipt de politiek van zijn teksten af. ”Survival” is daarvan misschien wel het meest treffende voorbeeld. Op dit album vecht Bob Marley voor de normen en waarden die we ons zo dierbaar achten: vrijheid, gelijkheid, vrede, democratie, onafhankelijkheid en ga zo maar door. Marley projecteert dit op Afrika en Zimbabwe in het bijzonder. ”Survival” is daarmee een beladen album, maar wel eentje die muzikaal en tekstueel van grote klasse zijn. De muziek is meeslepend, de repeterende ritmes gaan in je hoofd zitten en de politieke teksten varen daar wel bij. Bob Marley & The Wailers geven wederom inhoud aan hun muziek. ”Survival” is misschien niet het meest bekende album van Marley & Co., maar doet geen moment onder voor zijn klassiekers. Misschien is ”Survival” wel het album, waarop Marley het meest strijdbaar klinkt.

”Uprising” is een album dat het uitstekend doet als de zonnestralen op je neerdalen. Het is niet het beste album van Bob Marley, maar luistert nog steeds uitermate prettig weg. Relaxte en deinende klanken komen uit de speakers en het klinkt dus allemaal erg vertrouwd. Gevoelsmatig is dit album wat minder zwaar op de hand qua teksten en ligt de nadruk dus iets meer op de hypnotiserende en opgewekte muziek. Liedjes als ”Coming in from the Cold”, ”Zion Train” en ”Could You Be Loved” zijn gewoon goede liedjes. Persoonlijk hoogtepunt is het afsluitende ”Redemption Song”. Prachtig liedje, het beste liedje van dit album, een van de beste liedjes uit Marley’s oeuvre, maar zeker ook een van de beste liedjes ooit als je het mij vraagt. Dus al met al is ”Uprising” prima in orde, maar dat geldt eigenlijk voor de meeste albums van Bob Marley.

Voor mij is "Live!" een album met twee gezichten. De eerste drie nummers klinken broeierig en dreigend en verhalen over de donkere kanten van het bestaan op Jamaica. Marley en zijn band spelen strak en gedreven. Het is bijna hypnotiserend. Vanaf "Lively Up Yourself" klinkt het allemaal wat positiever en nemen de zomerse klanken de overhand. De tweede helft van dit album klinkt dan ook een stuk opgewekter. De klassiekers "No Woman, No Cry", "I Shot the Sheriff" en "Get Up, Stand Up" zijn een aaneenrijging van hoogtepunten. Bob Marley & The Wailers zijn in topvorm op "Live!".

”Two Steps from the Blues” vind ik een mooie combinatie tussen blues en soul. Bobby Bland heeft een mooie warme en doorleefde stem met af en toe een lekker rauw randje. Dit verhoogt de intensiteit en beleving. Het gebruik van blazers sluit mooi aan op de blues gitaarriffs en licks en met name bij de uptempo liedjes krijg ik er een lekker big band gevoel bij. Toch vind ik uiteindelijk de langzame liedjes het allermooist. Liedjes als ”Lead Me On”, de klassieker en een van de mooiste liedjes allertijden ”St. James Infirmary” en ”I’ll Take Care of You” zijn bloedstollend mooi. Los van die prachtige tracks is het album als geheel ook om van te smullen. Wat mij betreft is ”Two Steps from the Blues” een klassieker in zijn genre. Tijdloos mooi dus.

Wat is dit een mooie plaat zeg. Prachtig in al zijn eenvoud. Een man met zijn gitaar, af en toe aangevuld met wat geluidseffecten, opgenomen in een blokhut in the middle of nowhere. En dat is ook precies de sfeer die "For Emma, Forever Ago" uitstraalt. Eenzaamheid, verlangen, isolement, herinneringen aan die ene vrouw, Emma. Ik moest wel erg wennen aan de stem. Deze is ijl, hoog, maar zo verschrikkelijk intens. Na een paar keer luisteren vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Dit is muziek recht uit het hart. Prachtplaat!

Ik vind dit tweede album van Bon Jovi net even wat sterker dan het titelloze debuut. Er staan een paar heerlijke tracks op als ”In and Out of Love”, ”King of the Mountain” en ”Tokyo Road”. Over het gehele album valt me gitarist Richie Sambora wederom het meest op. Hij blijft een fantastische gitarist, ook in de vroege jaren van Bon Jovi. Ik heb altijd gevonden dat Sambora over het meeste muzikale talent beschikt binnen de band en dat vind ik op ”7800 Fahrenheit” ook weer het geval. Net als op het debuut staan er ook op dit album weer een aantal mindere liedjes. Vooral de keyboards van David Bryan vind ik te kitch. Typisch jaren ’80, dat wel, maar ik houd er niet zo van. Bon Jovi is nog wat zoekende naar hun geluid, maar ze komen er wel. ”7800 Fahrenheit” is een zeer genietbare rockplaat. Nog geen topper, maar wel een voldoende.

Deze debuutplaat van Bon Jovi heeft zijn momenten. Doorbraakhit "Runaway" is een lekker nummer en "Get Ready" mag er ook zijn. Verder is het vrij matig wat hier wordt voorgeschoteld. De band is duidelijk nog onervaren, daarentegen spat de ambitie ervan af. Wel is meteen duidelijk dat Richie Sambora een meer dan uitstekende gitarist is. Helaas is hij door de jaren heen erg ondergewaardeerd, maar voor mij is Sambora het echte talent van deze band. Met dit album manifesteert Bon Jovi zich als stadion rockband en het zal een opmaat zijn voor toekomstige successen. Maar over de gehele linie bevat deze plaat te weinig echt goede nummers.

Na een jarenlange stilte komt Bon Jovi in 2000 terug met het album "Crush". Commercieel is dit album een groot succes als gevolg van een aantal grote hits. Persoonlijk vind ik "Crush" een degelijk album, niet meer en niet minder. Na "Crush" komt Bon Jovi met deze plaat, "Bounce". Wat mij betreft een flinke stap voorwaarts. Uiteraard bevat dit album weer een aantal typische Bon Jovi ballads. Je moet ervan houden. Sommige zijn geslaagd ("Right Side of Wrong"), anderen zijn mijn inziens te zoet ("You Had Me From Hello", "Open All Night"). Wat me vooral bevalt aan "Bounce" zijn de toch stevige rock songs. Op albumopener trekt Richie Sambora direct van leer met een zware melodieuze riff. Deze aanpak komt op een aantal nummers terug en dat bevalt me wel. Bon Jovi klinkt hierdoor heavier dan wat ik van ze gewend ben. Hoogtepunt van de plaat is het prachtige "The Distance" waar een mooie dynamiek is te horen tussen hard en zacht. Na de comeback in 2000 had ik af en toe mijn twijfels, maar met "`Bounce" bewijzen de heren uit New Jersey dat ze nog steeds goede platen kunnen afleveren.

Ik vind "Crush" niet het beste album van Bon Jovi, maar zeker ook niet hun slechtste. Commercieel gezien is deze plaat een klapper en zette Bon Jovi met de megahit "It's My Life" weer in een klap op de kaart na hun afwezigheid sinds "These Days" uit 1995. "Crush" staat vol met typische Bon Jovi songs, waarbij de ballads worden afgewisseld met stadion rocksongs. Bon Jovi's ballads vind ik over het algemeen veel te zoet ("Thank You For Loving Me" behandeld elk cliche denkbaar) en dat is ook weer het geval op "Crush". De uptempo rock songs zitten daarentegen weer prima in elkaar en zullen het live uitstekend doen. Gitarist Richie Sambora had wat mij betreft een iets dikkere vinger in de pap mogen hebben. Ik mis hier en daar zijn solo's. Alleen op "Next 100 Years" trekt hij de registers aan het eind flink open. Al met al is "Crush" een genietbare plaat geworden en het heeft zijn doel gediend als eyecatcher voor hun terugkeer, maar de kwaliteit van hun albums in de tweede helft van de jaren 80, "Keep The Faith" of hun beste plaat (in mijn ogen) "These Days" wordt nergens gehaald.

"Have A Nice Day" van Bon Jovi is zo'n plaat die je denkt al eens eerder te hebben gehoord. Niet origineel, zelfs als ik de gelijknamige single hoor, dan moet ik direct denken aan "It's my Life". Maar in het geval van Bon Jovi is dat nauwelijks een probleem. Je weet gewoon wat je krijgt. No nonsens toegankelijke rock met een hoog meezinggehalte. Wel vind ik het jammer dat Richie Sambora niet echt vlamt op deze plaat. Zijn riffs zijn nog steeds dik in orde, maar een echte goede solo hoor ik nauwelijks. Ik besef me ook wel dat de muzikale tijden zijn veranderd, maar in het geval van Sambora vind ik het zonde. Hij is een geweldige gitarist en ik hoor hem graag soleren. Los hiervan is "Have A Nice Day" gewoon een degelijke rockplaat. Het is absoluut niet hun beste, maar slecht kan ik dit ook niet vinden. Ik heb de "Have A Nice Day" tour nog live mogen aanschouwen in Nijmegen in 2006 en het moet gezegd worden: live vlammen de heren nog wel degelijk. Bon Jovi doet waar ze goed in zijn, en dat houden ze toch al een behoorlijke tijd vol.

Bij de "echte" muziekkenner en -liefhebber wordt Bon Jovi al gauw afgedaan als lachertje. Nu schaar ik mezelf ook onder een muziekkenner en -liefhebber, maar heb ik lak aan dat labeltje van een lachertje. Ja ik zeg het gewoon, ik vind Bon Jovi gewoon een goede band. Misschien heeft het met jeugdsentiment te maken, of het feit dat een Bon Jovi concert het eerste concert was wat ik bijwoonde, maar ik draag Bon Jovi nog steeds een warm hart toe. En ja, ik erger me ook wel eens aan dat quasi sentimentele gedoe van Jon Bon Jovi, maar als ik daar doorheen prik, hoor ik gewoon een verdomd goede rockband, waarbij ik met name liefhebber ben van gitarist en tweede zanger Richie Sambora. "Keep the Faith" is dan ook een van mijn favoriete Bon Jovi platen. Na een rustperiode na het album "New Jersey" komt Bon Jovi terug met "Keep the Faith" en de band klinkt fris en als herboren. Albumopener "I Believe" is geen bekende single, maar vind ik een geweldig nummer en is live een van de favorieten. Op "Keep the Faith" laat Bon Jovi horen dat ze het rockspectrum in de breedste zin des woords beheersen. Van mainstream rock (bijvoorbeeld de titeltrack en "I'll Sleep When I'm Dead), tot ballads ("Bed of Roses)" tot hardrock ("If I Was Your Mother"), tot kleine flirts met funk ("Fear") en soul ("Little Bit of Soul"). Absoluut hoogtepunt van de plaat is het epische "Dry County", waarbij met name gitarist Richie Sambora tot grote hoogte stijgt (wat een fenomenale gitaarsolo zeg!) en bewijst dat hij toch echt tot de top behoort, ondanks dat hij in mijn ogen zwaar ondergewaardeerd blijft. Guilty pleasure of niet, Bon Jovi levert met "Keep the Faith" gewoon een steengoede rockplaat af.

Op "Lost Highway" heeft Bon Jovi zich laten inspireren door invloeden uit de country en Nashville. Levert dit nu meteen een heel ander geluid op? Nee. Af en toe een slide gitaartje hier en wat viooltjes daar zorgen her en der voor wat country-achtige nuances, maar dat is het dan ook wel. Wat overblijft is een typische Bon Jovi plaat vol aanstekelijke en toegankelijke pop/rock liedjes. De ene vind ik meer geslaagd dan de andere, waarbij ik met name een aantal ballads wel heel erg zoet vind klinken. De rol van Richie Sambora is mijn inziens wat te beperkt. Prima gitaarspel hoor, maar echte vlammende solo's hoor ik te weinig. Dat hoort blijkbaar bij het rockgeluid van deze tijd. Ik denk dat ik "Lost Highway" wel weer een stapje voorwaarts vind ten opzichte van bijvoorbeeld een "Have a Nice Day", maar het niveau van eind jaren 80, tot mid jaren 90, met als hoogtepunt "These Days", wordt nergens gehaald.

Na doorbraakalbum "Slippery When Wet" komt Bon Jovi met een geweldige opvolger: "New Jersey". Bon Jovi perfectioneert zijn geluid en levert stadionrock in optima forma. Pretentieloze rockliedjes waar het spelplezier vanaf spat. Ik zal altijd een zwak blijven houden voor Bon Jovi en "New Jersey" is een van mijn favoriete albums van deze heren. Het album opent met een heerlijk trio. "Lay Your Hands on Me", "Bad Medicine" en "Born to Be My Baby" zijn lekker stuwende rockliedjes met een hoog meezinggehalte en fantastisch gitaarwerk van persoonlijke held Richie Sambora. Zijn riffs en solo's op "New Jersey" zijn geweldig en hij scheurt heerlijk op de zes snaren. De riff van "Homebound Train" en bijbehorende solo vind ik tot zijn beste werk horen en is een van mijn favorieten van "New Jersey". Maar ook de intense solo in "Living in Sin" is prachtig. Een van de mooiste liedjes van Bon Jovi ooit is "Blood on Blood" met mooie aanvullende vocalen van Sambora en toetsenwerk van David Bryan. Ook het baswerk van Alec John Such verdient een aanbeveling. Zijn bas zit subtiel in de mix, wellicht wat in de achtergrond, maar legt een heerlijke groovende basis voor de liedjes op "New Jersey". De bluesy afsluiter "Love for Sale" is het perfecte liedje om dit album te beëindigen. Richie Sambora laat horen een echte snarenplukker te zijn, ook akoestisch. "New Jersey" is Bon Jovi op zijn best.