Bon Jovi is een liveband bij uitstek. In dat opzicht vind ik het dan ook vreemd dat er op "One Wild Night Live" gekozen is voor een versnipperde selectie van songs qua jaartal en locatie. Ondanks dat de nummers goed in elkaar overlopen mis ik toch dat integrale concertgevoel. De liedjes worden overigens uitstekend live vertolkt en het is altijd een genot om gitarist Richie Sambora live te horen spelen. Hij improviseert en rekt zijn solo's lekker uit. Ook andere bandleden krijgen live meer ruimte. Zo hoor je de bijdragen van toetsenist David Bryan live veel beter dan op de studioalbums. De hoogtepunten op "One Wild Night Live" zijn de oudere opnamen. De recentere liedjes zijn niet slecht, maar gewoon niet zo goed als het oudere werk. Ik zie "One Wild Night Live" meer als een verzameling liveopnamen dan een concertregistratie. Daarnaast is de 2001 versie van "One Wild Night Live" een volkomen overbodige toevoeging. Ondanks de ruime voldoende is "One Wild Night Live" toch een beetje een gemiste kans; er zijn namelijk bootlegs in omloop die een betere impressie van een Bon Jovi concert achterlaten.

Ik heb een zwak voor Bon Jovi. Dat heb ik hier op MM al eens eerder verkondigd. Middels Bon Jovi werd ik geïntroduceerd in de Rock, Bon Jovi was de eerste band die ik live zag en gitarist Richie Sambora is er eentje die ik tot mijn favorieten reken, en wordt daarnaast ook nog eens onterecht onderschat (wat ik ook al meerdere malen heb geroepen). ”Slippery When Wet” vind ik dan ook een geweldig album. Het is duidelijk beter dan hun eerste twee albums, die het vooral van een enkele hit moest hebben (”Runaway”, ”In and Out of Love” en/of ”Tokyo Road”). Op ”Slippery When Wet” klinkt Bon Jovi een stuk volwassener, maar nog steeds fris en pretentieloos. Toegankelijk, ja dat ook, zeer toegankelijk, maar dat deert mij geen moment. Opener ”Let it Rock” valt nog in de categorie wel aardig, maar dan begint de reeks aan klassiekers. De eerste helft van ”Slippery When Wet” is fantastisch. ”You Give Love a Bad Name”, ”Livin’ on a Prayer” en ”Wanted Dead or Alive” zijn tot op de dag van vandaag onderdeel van de live set list en hebben nog niets aan kracht ingeboet. Maar onderschat ”Social Disease” niet. De intro bevat een heerlijke riff vol pinch harmonics van Sambora. Ook ”Raise Your Hands” heeft zo’n monster riff. Daarna zakt het wellicht iets in, maar ”I’d Die for You” en ”Wild in the Streets” zijn nog gewoon prima rock songs. Met ”Slippery When Wet” breekt Bon Jovi definitief door. Ze zullen uitgroeien tot een van de grootste rockbands en worden tegelijkertijd aanbeden en verguisd. Na ”Slippery When Wet” heeft Bon Jovi nog een reeks goede albums gemaakt met als artistieke hoogtepunt (althans naar mijn mening) ”These Days”. Daarna wordt alles inwisselbaar en zijn ze alleen live nog echt de moeite waard. ”Slippery When Wet” is nostalgie waar ik met heel veel plezier op terugkijk en dit album draai ik nog steeds met veel genoegen. Guilty pleasure of niet, maar wel heel erg lekker.

"The Circle" is gewoon een degelijke en lekkere rockplaat van Bon Jovi. Waar Bon Jovi op hun vorige plaat "Lost Highway" zich nog lieten beïnvloeden door Nashville, is "The Circle" gewoon weer rock zoals we van Bon Jovi gewend zijn. Helemaal niks mis mee wat mij betreft. Ik heb toch altijd een zwak gehad voor deze band, aangezien het allereerste concert waar ik ooit ben geweest er eentje van Bon Jovi was. Tijdens de "These Days" Tour in 1996 maakte ik kennis met het fenomeen rock/stadion concert. Daarvoor kende ik de muziek van Bon Jovi natuurlijk ook al, en ik moet zeggen dat Bon Jovi op "The Circle" wel een beetje teruggrijpt naar hun beginperiode, maar dan wel met een hedendaags sausje. Ook gitarist Richie Sambora laat horen nog steeds te kunnen rocken, zonder overdadig te strooien met gitaarsolo's. Gewoon mooie riffs en ritmepartijen en af en toe eens een felle maar korte solo. Kortom de heren uit New Jersey laten horen dat ze nog steeds een goede rockplaat af te leveren.

Je wordt over het algemeen door de kritische muziekliefhebbers niet serieus genomen als je een liefhebber bent van Bon Jovi. Toch heb ik altijd een zwak gehad voor deze band uit New Jersey, USA. Mede ook, omdat mijn eerste concert die van Bon Jovi was in Landgraaf op 8 juni 1996 (zie setlist: http://www.setlist.fm/setlist/bon-jovi/1996/megaland-landgraaf-netherlands-3d61de7.html). Dat was de tour behorende bij dit album ”These Days”. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik onder de indruk van de grootsheid van het hele circus en de geweldige show die werd opgevoerd. Ook was ik zeer onder de indruk van gitarist Richie Sambora. Vanaf dat moment is hij een held voor me geworden en het album ”These Days” is dan ook het album waar Sambora voor mij de hoofdrol opeist. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik ”These Days” Bon Jovi’s beste album vind. Voor Bon Jovi begrippen is ”These Days” een behoorlijk ingetogen album. Er staan met ”Hey God”, ”Damned” en ”All I Want Is Everything” slechts drie echte rockers op. De andere liedjes zijn over het algemeen midtempo of ballads. Maar juist dat gegeven werkt op ”These Days” in hun voordeel. Hierdoor komen de nuancering van het gitaarspel van Sambora nog meer tot uitdrukking. Op ”These Days” klinkt zijn gitaarspel heel bluesy en etaleert hij wat mij betreft absolute klasse, niet alleen qua riffs, licks en solo’s, maar ook qua variatie tussen akoestisch en elektrisch. Een ander belangrijk aspect aan de cruciale rol van Sambora is de tweede stem (bijvoorbeeld in ”Lie to Me”). Vaker dan gebruikelijk komen de vocalen van Sambora mooi aan bod, en al luisterend is voor mij duidelijk dat ik Sambora’s stem beter vind dan die van Jon Bon Jovi. Tenslotte springt ”These Days” er voor mij tekstueel uit ten opzichte van andere albums van Bon Jovi. Nog steeds is het geen literatuur, maar de kracht van de teksten spreken voor mij boekdelen. Op ”These Days” wordt een kritische blik gegeven op de toen geldende maatschappij. Voor Bon Jovi begrippen komt ”These Days” nog het dichtste bij het begrip conceptalbum (al zal dit strikt genomen niet zo zijn, ik ervaar het wel als zodanig). Thema’s als onrecht (”Hey God”), onverschilligheid (”These Days” en ”Damned”), religie (”Something to Believe In”) en gierigheid en egoïsme (”All I Want Is Everything)” komen voorbij. En zo zijn er nog wel wat maatschappelijke kwesties aan te wijzen. Uiteraard komen ook de nodige beslommeringen op relatiegebied aan de orde. Bon Jovi durft met ”These Days” zich wat anders te profileren dan de no-nonsense pretentieloze rock van de jaren 80 en begin van de jaren 90. Ik kan met herinneren dat ten tijde van de release de reacties van de fans heel verschillend waren. Ook voor mij was het destijds een groeialbum, maar wel eentje die inmiddels al jaren tot mijn favoriet behoort. Dit niveau heeft Bon Jovi hierna niet meer weten te etaleren, mede ook omdat Jon Bon Jovi de touwtjes nog strakker in handen kreeg. Wat mij betreft is Sambora de enige echte frontman van deze band, zowel vocaal als muzikaal, maar zijn achternaam is nu eenmaal geen Bon Jovi. Ik geef ”These Days” de volle mep op basis van jeugdsentiment, concertervaring, het gitaarspel en de stem van Richie Sambora en de tot de verbeelding sprekende en treffende teksten.

Dit is geen standaard verzamelalbum in de zin van een collectie greatest hits. Op ”This Left Feels Right” bewerkt de band een selectie van bekende Bon Jovi nummers tot alternatieve uitvoeringen. De kenner van het Bon Jovi oeuvre zal het leeuwendeel van de liedjes herkennen, al zitten er verrassende uitvoeringen tussen met andere arrangementen, melodieën en zanglijnen. Niet al die rigoreuze bewerkingen vind ik even geslaagd. Van de uitvoering van ”Bad Medicine” bijvoorbeeld ben ik niet zo weg. Aan de andere kant is de bluesy, en met akoestische slide gitaar doorspekte versie van ”You Give Love a Bad Name” een bijzonder geslaagde. Over het algemeen zijn alle liedjes bijzonder smaakvol uitgevoerd en is dit een prettig album om naar te luisteren. Het is Bon Jovi te prijzen dat ze ervoor kiezen om niet slechts een akoestische versie te brengen van het originele studiomateriaal. In dat opzicht vind ik ”This Left Feels Right” een welkome aanvulling op de vele unplugged albums.

Ik ben positief verrast door het nieuwe album van Bon Jovi. "What About Now" klinkt als een klok. Zoals gebruikelijk is de muziek toegankelijk en pretentieloos. Een pessimist zou het simplistisch noemen, maar ik hoor toch vooral hoopvolle en goed in het gehoor liggende liedjes. Het openingsnummer en eerste single "Because We Can" vind ik niet het beste nummer, dus ik moet toegeven dat ik wel wat sceptisch begon aan "What About Now". Maar daarna verandert alles en volgt het ene goede liedje na het andere. Liedjes, daar lijkt het om te gaan op "What About Now". Niet om de rockheld uit te hangen met lange gierende gitaarsolo's, maar goed in elkaar stekende liedjes met meer dan acceptabele teksten en onweerstaanbare refreinen. Hoe vaker ik naar "What About Now" luister hoe beter het wordt. Wat dat betreft krijg ik hetzelfde gevoel als bij "These Days". Al ben ik de eerste om toe te geven dat het niveau van die plaat op "What About Now" niet wordt gehaald. Ook een absoluut pluspunt is de duidelijk hoorbare rol van gitarist Richie Sambora. Op de vorige Bon Jovi albums was hij nauwelijks herkenbaar en leek hij te fungeren als geluidsopvulling. Op het vorige studio album "The Circle" kwam hier gelukkig al wat verandering in en die lijn wordt op "What About Now" doorgezet. Ik krijg het vermoeden dat het solo uitstapje van Sambora met "Aftermath of the Lowdown" hem een positieve boost heeft gegeven. Ik hoor weer prima riffs en goede solo's, als zijn ze kort, fel, en to the point. Al met al moet ik constateren dat "What About Now" de beste Bon Jovi plaat is sinds "These Days" uit 1995, en dat is meer dan ik had durven hopen. Goed gedaan!

"Green Light" is een degelijke plaat. Nergens echt verrassend en het blijft keurig binnen de lijntjes. Ook zijn de liedjes eigenlijk niet eens van een hoog niveau. Maar toch is het prettig om naar "Green Light" te luisteren. Dit komt met name door de stem van Bonnie Raitt; warm met een klein rauw blues- en soulrandje. Kortom: geen hoogvlieger, maar genietbaar.

De eerste twee nummers van "Home Plate" doen wat plichtmatig aan. Het zijn eigenlijk vrij standaard pop/rock nummers die me weinig doen. Maar vanaf "Run Like a Thief" ontpopt "Home Plate" zich tot een vrij ingetogen, maar zeer prettige, op roots en blues gebaseerde plaat, met her en der wat invloeden uit de funk. De stem van Bonnie Raitt heeft een rauw randje, maar klinkt toch warm. Haar stem draagt eigenlijk deze plaat. Ondanks een wat stroeve start is "Home Plate" een genietbare plaat, maar zeker geen hoogvlieger.

Ik sluit me aan bij de vorige spreker. Het feit dat ”Streetlights” louter uit covers bestaat is eigenlijk niet hetgeen me het meest stoort. Het is het gebrek aan durf, tempo en scherpe randjes die dit album een te braaf karakter geeft. Bonnie Raitt’s mooie stem maakt dit album voor mij nog een voldoende en genietbaar, maar het raakt me nauwelijks. Het mooiste nummer vind ik ”Angel from Montgomery”. Dat is gewoon een mooi liedje, maar ik vind de uitvoering van Susan Tedeschi veel beter. De albumhoes werkt niet echt mee in de beleving. Slecht vind ik ”Streetlights” zeker niet, maar het is nergens memorabel om echt te beklijven.

Van alle album die ik van Bonnie Raitt heb gehoord, vind ik ”Sweet Forgiveness” de beste (tot nu toe). De andere albums die ik van haar heb gehoord varieerden van aardig tot een dikke voldoende, dus al met al zeer prettige luisterervaringen. ”Sweet Forgiveness” vind ik wat gevarieerder, af en toe wat rauwer, maar bovenal erg bluesy. De stem van Bonnie Raitt is zoals te doen gebruikelijk gewoon prima in orde. Ze heeft een mooie warme stem met een rafelig randje. ”Sweet Forgiveness” is niet het toppunt van vernieuwing of gaat de boeken in als meesterwerk. Wel is het uiterst genietbaar album met mooie roots en bluesmuziek.

"The Glow" is gewoon een mooie plaat van Bonnie Raitt. De muziek is diep geworteld in de Amerikaanse roots en blues. Zelfs komen er wat jazz invloeden voorbij. Bonnie Raitt zingt goed, haar stem heeft een een flinke donder soul en een rauw bluesrandje. De plaat bevat geen echte uitschieters, maar is uiterst consistent. Heerlijk om naar te luisteren. "The Glow" is geen klassieker of een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, maar wel eentje die de aanschaf meer dan waard is.

"Potato Hole" is na lange tijd weer een album van Booker T. Nu niet met zijn MG's, maar onder zijn eigen volledige naam, Booker T. Jones dus. Als begeleidingsband fungeren Drive-By Truckers en Neil Young hanteert de lead gitaar. Daarnaast funkt Booker T. als vanouds op zijn hammond. Muzikaal is het dus allemaal wel dik in orde. Toch knaagt er iets. Ik weet dat Booker T. alleen maar instrumentale albums maakt, maar de aanpak dat Booker T. de vocalen vervangt door zijn hammond pakt op "Potato Hole" mijn inziens niet altijd even goed uit. Booker T. volgt regelmatig letterlijk de zanglijnen en dat vind ik niet altijd even geslaagd, soms klinkt het zelfs nogal kinderlijk. Hoewel ik instrumentale muziek prima kan waarderen, ga ik de vocalen na verloop van tijd toch missen op "Potato Hole". Zeker met een band als Drive-By Truckers erbij en Ome Neil op gitaar schreeuwt het bijna om een zanger of zangeres. Uiteindelijk vind ik "Potato Hole" een aardig album, niet meer en niet minder.

De eerste twee nummers van "Lage Landen" vind ik heel mooi. Met name het tweede nummer "Achter de Hemelpoort" vind ik fantastisch. Met een verhalende stem bezingt Boudewijn de Groot het thema God of het geloof. De muziek heeft iets weg van roots met die gitaren, orgel en violen. Wat dat betreft hebben de eerste drie nummers wel min of meer dezelfde sfeer. Daarna gaat het tempo naar beneden. Het blijven mooie luisterliedjes, maar het gevoel van met name de eerste drie nummers krijg ik er niet door terug. Vanaf "Daar Wil Ik Zijn" grijpt Boudewijn de Groot terug naar het begin van "Lage Landen". Laat ik voorop stellen dat ik geen uitvoerige kenner ben van het oeuvre van Boudewijn de Groot, los van de bekende nummers natuurlijk. Eigenlijk is "Lage Landen" de eerste volledige plaat die ik van Boudewijn de Groot luister. Ik vind dit album bovengemiddeld goed. Niet alle nummers kunnen me even goed bekoren, maar ik vind met name de teksten meer dan prima in orde. Ik had liever gezien dat de sfeer van het naar roots neigende begin van "Lage Landen" was doorgezet, maar los daarvan vind ik, zeker binnen de Nederlandstalige muziek, "Lage Landen" een behoorlijk genietbare plaat.

Lovecore of emocore zijn vaak termen die bij de muziek van Boy Hits Car worden gebruikt. Ook de vergelijkingen met Incubus worden vaak getrokken. Persoonlijk vind ik Boy Hits Car en "The Passage" in het bijzonder een stuk sterker dan Incubus. Zelf vind ik "The Passage" gewoon stevige rock met een emotionele lading. De liedjes worden met de nodige energie en beleving gebracht. De zang vind ik niet altijd even sterk, maar muzikaal is "The Passage" gewoon erg lekker. Voornamelijk de stuwende en opzwepende riffs en heerlijk baswerk vallen op. "Love's Subtle Scheme" is het meest bekende liedje en direct ook een van de hoogtepunten. Ik ben wel wat verbaasd over de lage score hier, want ik vind "The Passage" gewoon een prima rockalbum.

Degelijke rockplaat van Brian May. Toch kan zijn solomateriaal niet tippen aan het werk van Queen. Maar misschien moet je dat toch ook los zien van elkaar, hoe moeilijk dat ook (althans voor mij) is. Desalniettemin is "Another World" een genietbare plaat geworden. Het gitaarspel van Brian May is onmiskenbaar en op een aantal nummers gaat hij flink los. Niet alle nummers zijn even sterk ("Cyborg" is te glad en een mislukte poging om rock met electronica te vermengen, en een aantal ballads zijn echt te zoet), maar over de gehele linie toch een voldoende.

Het gitaarspel van Brian May is ook op zijn soloplaat heel herkenbaar. Dat spreekt voor hem. Vocaal is hij niet over de gehele linie even sterk. Maar is dat echt een probleem bij zo'n gitarist? Ondanks dat ik erg kan genieten van het spel van May vind ik deze plaat een beetje wisselvallig. Er staan sterke nummers op met voor mij "Love Token" als hoogtepunt. Helaas staan er ook mindere broeders op deze plaat. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat het een degelijke rockplaat is, maar geen hoogvlieger.

Brian Setzer laat het big band geluid achter zich en laat op ”13” knallende rockabilly rock & roll horen. Setzer vuurt met zijn Gretch de ene na de andere rock & roll riff op je af en soleert de pannen van het dak. Het geluid van zijn Gretch klinkt heerlijk warm, maar ook soms vel en venijnig. Ook gaaf hoe Setzer zo nu en dan met palm muting een lekkere groove neerzet. Tekstueel is allemaal wel wat oppervlakkig en klinken de liedjes na verloop van tijd meer en meer van hetzelfde. Verder slaat de balans positief uit en is ”13” gewoon een lekker album voor de liefhebber van gitaarmuziek.

Dit is een regelrechte klassieker. Op "Born in the U.S.A." maakt Bruce Springsteen een kritische foto van het Amerika van de jaren 80. Als geen ander is Springsteen in staat om verhalen te vertellen middels zijn songs. Natuurlijk bevat deze plaat met het titelnummer de meest onbegrepen song uit de muziekgeschiedenis. Hoe kortzichtig is het om een oordeel te vellen over een liedje als je alleen op de titel af gaat? Bruce had op deze plaat wat mij betreft de synthesizers achterwege mogen laten, net als sommige la la la koortjes. Dit doet wel heel erg eighties aan en voegt mijn inziens weinig toe. Wel spat de energie van deze plaat en is dit de echte commerciele doorbraak van "The Boss". Persoonlijk vind ik dit niet zijn beste plaat, maar dit is een uiterst genietbare straight forward rock & roll plaat. Maar een impact als "Nebraska" heeft deze plaat niet op mij.

Klassiekers. Bruce Springsteen heeft er een aantal op zijn naam staan. Zijn grootste commerciële succes en internationale doorbraak is "Born in the U.S.A.". Dat album staat ook bekend als klassieker, en hoewel ik dat een meer dan aardige plaat vind, verdient het album "Born to Run" veel meer de status van klassieker. "Born to Run" introduceert Bruce Springsteen als de man van de arbeidersklasse. Geweldige teksten. Hij vertelt de pijnlijke waarheid over Amerika en alles wat hem beweegt. Naast Springsteen spelen uiteraard ook klassemuzikanten mee op deze plaat. Al dan niet in eerdere samenstellingen is hier ook de manifestatie van The E Street Band een feit. Veel piano en saxofoon op deze plaat. Clarence Clemens eist een echte hoofdrol op. Achteraf gezien vind ik deze plaat wel een mooi eerbetoon aan hem, en verschaft deze "big man who joined the band" ("Tenth Avenue Freeze-Out") een welverdiende plek in de muziekgeschiedenis. Nummers als "Thunder Road", "Born to Run" en "Jungleland" zijn pareltjes en vertellen zo'n herkenbaar verhaal. Misschien is dat wel de kracht van Springsteen; een meesterlijke verhalenverteller.

"Darkness on the Edge of Town" is absoluut een van mijn favoriete Bruce Springsteen platen. Springsteen is als geen ander in staat om het leven van de gewone man te beschrijven en te bespelen. Vergeleken met voorloper "Born to Run" is "Darkness on the Edge of Town" minder van het grote gebaar (zonder dat dit overigens een tekortkoming is van die plaat). De liedjes klinken kleiner en intiemer. Springsteen laat op deze plaat een dwarsdoorsnede horen van de Amerikaanse maatschappij. Een kritische blik die hij heeft gevat in 10 mooie liedjes. Maar bij Springsteen is er ook altijd hoop. Prachtige plaat!

Deze plaat van Bruce Springsteen doet me denken aan "Nebraska". Dat komt vooral door het sobere geheel. Toch vind ik het een stuk minder intens dan het prachtige "Nebraska". Maar "Devils & Dust" bevat genoeg prima luisterliedjes. Geen groot bombast, maar gewoon uitgeklede luisterliedjes met Springsteen als verhalenverteller. Heeft een paar luisterbeurten nodig, maar uiteindelijk weet het me te boeien. Ruim voldoende dus voor deze wat meer ingetogen plaat van The Boss.

Gezien de status van Bruce Springsteen is zijn debuutplaat, "Greetings from Asbury Park, N.J." eigenlijk per definitie al memorabel. De plaat klinkt fris en energiek, maar heeft nog niet het kenmerkende E-Street Band geluid. Je hoort dat Springsteen nog zoekende is naar de in zijn ogen juiste richting. Hij is nog groeiende, maar het is wel direct duidelijk dat we met een talent te maken hebben. Van de verhalende Springsteen, zoals ik hem het liefste hoor, zijn al flarden te horen op "Greetings from Asbury Park, N.J.". Met name "Lost in the Flood" en "The Angel" zijn prachtig. Verder hoor ik gedreven pop/rock songs met veel potentie. Deze plaat vind ik zeker niet zijn beste, maar het is een aardig visitekaartje voor wat komen gaat.

Tja hoe moet je deze nieuwe Bruce Springsteen nu plaatsen? Is het een allegaartje van left-overs, een luchtig tussendoortje of een volwaardig studioalbum. In dit soort situaties hanteer ik altijd voor mezelf de volgende stelregel: zijn het liedjes die al eens eerder op een studioalbum zijn verschenen? Nee? Dan beschouw ik het album in kwestie als een nieuw studioalbum. Volgens mij gaat deze vlieger op bij ”High Hopes”. Ik durf dat niet met de grootste stelligheid te beweren, aangezien ik geen expert ben in het oeuvre van Springsteen. Het enige dat ik weet dat een aantal nummers van ”High Hopes” al wel eens live ten gehore zijn gebracht, maar nog niet op een studioalbum zijn verschenen. Genoeg over de kwalificatie van dit album, dan de muziek: als ik naar ”High Hopes” luister, dan hoor ik een gedreven Bruce Springsteen. Ik krijg nergens de indruk van een inspiratieloze Boss en ondanks dat niet alle nummers van zijn hand zijn, brengt hij ze met dezelfde passie en intensiteit. Over de urgentie kun je discussiëren, maar het eventuele gebrek daaraan stoort me nergens op ”High Hopes”. De opener en titeltrack is direct een van mijn favorieten. Heerlijk hoe de blazers er extra glans aan geven. ”American Skin (41 Shots)” ken ik alleen van het live album opgenomen in New York, maar deze studioversie is er eentje om je vingers bij af te likken. Het absolute hoogtepunt vind ik ”The Ghost of Tom Joad”, en dan kom je direct uit bij Tom Morello. Niet alleen op dit nummer, maar op alle nummers waarop hij meespeelt vind ik het een waardevolle toevoeging. Zijn gitaarspel is niet alleen uniek en herkenbaar, het vormt een mooi tegengewicht aan het spel van Springsteen zelf en voegt extra dynamiek toe aan de liedjes. Morello is een gitarist die buiten de lijntjes kleurt en uitermate originele licks, riffs en solo’s speelt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je eraan moet wennen, of dat je het niet vindt passen, maar persoonlijk vind ik het een geweldige zet van Springsteen om Morello aan boord te halen. De samenwerking tussen beide komt dan ook tot een hoogtepunt in het eerder genoemde ”The Ghost of Tom Joad”. Ik ben dan ook zeer content met ”High Hopes”, ik vind het een heerlijk album om naar te luisteren. Tom Morello zorgt voor een scherp randje en Springsteen zelf vind ik gewoon weer goed. Uiteindelijk vind ik ”High Hopes” beter dan ”Wrecking Ball”. Als ”High Hopes” dan toch als tussendoortje wordt gezien, dan mag Bruce er wat mij betreft gewoon mee doorgaan. Een goed begin van 2014.

"Human Touch" kan zich niet meten met het beste werk van Bruce Springsteen, zoals bijvoorbeeld "Born to Run", "Darkness on the Edge of Town" of "Nebraska". Maar deze plaat is uiteindelijk toch een meer dan voldoende plaat. Het ontbreken van de E Street band vind ik duidelijk hoorbaar, die typische bombastische rocksound is minder aanwezig. De liedjes zijn niet allemaal even sterk, maar zelfs een mindere Springsteen plaat (in vergelijking met eerder genoemde werken) steekt nog steeds boven het gemiddelde uit. Daarnaast is de titeltrack een fantastisch nummer. Dat niveau haalt de rest van dit album nauwelijks, maar "Human Touch" is van begin tot eind zeer genietbaar.

Bij "Lucky Town" heb ik hetzelfde gevoel als bij "Human Touch". Zeker niet het beste werk van The Boss, maar zelfs een mindere plaat is nog steeds een stuk beter dan de gemiddelde release. Ook op "Lucky Town" speelt Springsteen zonder de E Street Band en dat is direct te horen. Bruce Springsteen klinkt dan gewoon anders, niet minder goed, maar anders, zeker niet slecht. Hoogtepunt van "Lucky Town" is het prachtige "If I Should Fall Behind", maar ook de andere nummers zijn de moeite waard. Niet memorabel, maar zeer zeker genietbaar.

Op "Magic" klinkt Bruce Springsteen als vanouds met zijn E Street Band. Heerlijke energieke rock & roll vol passie en beleving. De meeste liedjes zijn behoorlijk pakkend en toegankelijk. De urgentie van weleer is er wellicht niet meer, maar Springsteen slaagt erin om gewoon weer een goed album af te leveren. "Magic" is een titel die wellicht iets te hoog gegrepen is, maar deze plaat is de moeite meer dan waard.

"Nebraska" is het Bruce Springsteen album waarop zijn allergrootste talent tot wasdom komt. Het vertellen van verhalen. Het geluid op "Nebraska" is minimalistisch, niks geen bombastische rocksound van de E Street Band, maar gewoon een akoestische gitaar, her en der een harmonica en de stem van The Boss zelf. Meer heeft Springsteen niet nodig om zijn verhaal te vertellen. Als ik naar "Nebraska" luister vormen zich direct beelden bij de teksten van Springsteen. Hij weet de zinnen zodanig te brengen dat je er direct een voorstelling van kan maken. Dit geldt zeker voor de liedjes die vanuit de ik-persoon zijn geschreven. Door het minimalistische geluid doet de sfeer desolaat aan, maar ook dreigend en wanhopig. Ook de hoes draagt bij aan die sfeer, je ziet de stilte, de eenzaamheid en het niets. Hierdoor is "Nebraska" voor mij een intense maar fantastische luisterervaring. Zelden een album gehoord die met zo weinig middelen zoveel emotie teweeg kan brengen. Daarom is "Nebraska" mijn favoriete album van Bruce Springsteen en tevens een van mijn favoriete albums in het algemeen. Tijdloze klasse!

Op "The Ghost of Tom Joad" horen we de ingetogen Bruce Springsteen. Gewoon een man met een gitaar die zijn hart uitstort. Af en toe ondersteund met een harmonica (zoals op de prachtige titeltrack) of wat zacht aanzwellende strijkers. Ik moet bekennen dat de ingetogen Bruce Springsteen me net iets meer bevalt dan het toch soms wat bombastische geluid die hij samen met The E-Street Band voortbrengt. De sobere setting geven zijn verhalen nog meer kracht. "The Ghost of Tom Joad" heeft niet de impact van "Nebraska", maar komt qua sfeer en beleving aardig in de buurt, en kent met de titeltrack, "The New Timer" en "Across the Border" een aantal bloedstollend mooie pareltjes.

Met de aanslagen van 11 september 2001 op New York veranderde de wereld voorgoed. Alles werd in een ander perspectief geplaatst, normen en waarden verschoven of vervaagden nog verder. Ook als niet Amerikaan was ik geschokt door de gebeurtenissen van die dag. Bruce Springsteen brengt met "The Rising" het gevoel van een natie onder woorden, zonder al te patriottistisch te klinken. Door alle ellende, boosheid, wraak, ontgoocheling brengt Springsteen wat Amerika het meest nodig heeft: hoop. Springsteen laat wederom horen dat dit een thema is dat je door zijn hele oeuvre terug kan vinden. Die hoop heeft ook een positief effect op mezelf. Naast de schokkende gebeurtenissen waarop dit album is gebaseerd is het ook nog eens de terugkeer van Bruce Springsteen met zijn E Street Band. Twee mijlpalen zogezegd. Dit geluid bevalt me dan ook direct beter dan zijn voorgaande albums zonder zijn partners in crime. Over het algemeen is het dus een ingetogen album geworden. Een aantal rockers klinken daarentegen verrassend vrolijk. Een liedje als "Waitin' on a Sunny Day" zou ik normaalgesproken afdoen als een leuk klinkend rocknummer, maar in de context van dit album vind ik het een geweldige oppepper. De hoop sijpelt door dit liedje heen. Zo zijn er meerdere voorbeelden aan te wijzen. Ook maakt Springsteen regelmatig op "The Rising" gebruik van een koor dat verbazingwekkend klinkt als een gospelkoor. Welk middel kun je beter gebruik om iedereen weer hoop te geven na 9/11? Andere hoogtepunten voor mij zijn "Further On (Up the Road)", "The Rising" en "My City of Ruins". Ik vind "The Rising" een uitstekende comeback plaat en een album dat op een treffende manier het gevoel van een natie weet te verwoorden. En dat is uitzettend knap. Het levert daarnaast ook nog eens prachtige muziek op.

Na mijn favoriete Bruce Springsteen album, "Darkness on the Edge of Town", komt Springsteen met de dubbelaar "The River". Waar "Darkness on the Edge of Town", ondanks de sprankjes hoop, over het algemeen wat donkerder en somberder klinkt, is "The River" over het geheel genomen behoorlijk luchtig. Dit dubbelalbum bevat veel rock & roll. Na een paar luisterbeurten vind ik dat nergens echt storend. Toegegeven de teksten van de luchtigere liedjes zijn niet echt van een heel hoogstaand niveau, maar de energie en het plezier spatten er vanaf, zodat ik nummers als "Sherry Darling", "Two Hearts", "Hungry Heart" en "Ramrod" uitermate prettig vind. Toch bevat "The River" een aantal typische, meer ingetogen, somberdere liedjes. Dit zijn eigenlijk voor mij dan ook direct de hoogtepunten van dit album. Liedjes als "The River", "Point Blank" en "Drive All Night" bevatten die heerlijke melancholie van Springsteen en het kenmerkende verhalende karakter. Dit doet verder niets af aan de andere liedjes, want ik vind de balans op "The River" eigenlijk gewoon goed. Dit is een dubbellaar die nergens aanvoelt als een te lange zit. De rock & roll liedjes klinken heerlijk in het gehoor, en de rustige liedjes raken je in je ziel. "The River" is dus gewoon weer een steengoed album van The Boss.