Uit de vroege jaren van Bruce Springsteen, voor zijn grote doorbraak, is ”The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle” een sterk album. Hij hoeft zelfs niet onder te doen voor ”Born to Run”. Ik vind hem misschien zelfs wel iets beter dan ”Born in the USA”. Hoewel ”Darkness on the Edge of Town” onovertroffen blijft, is het behoorlijk genieten op ”The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle”. Springsteen is nog wat zoekende naar zijn stijl, maar dat levert muzikaal gezien een behoorlijk gevarieerde set liedjes op met invloeden uit rock, pop, jazz, soul en zelfs wat lichte klassieke muziek. Tekstueel vind ik het vooral een romantisch beeld dat Springsteen hier schetst en in de liedjes die de zeven minuten grens passeren hoor je al het verhalende karakter dat later zijn handelsmerk zou worden. ”The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle” is wellicht niet het bekendste uit Springsteen’s oeuvre, maar kwalitatief doet het nergens onder voor zijn grote successen. Goed album van een grootheid in wording.

Op "Wrecking Ball" spreekt Bruce Springsteen weer met een venijnige tong. De bekende thema's komen voorbij, deze keer in de context van de financiële crisis. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik het al een keer eerder heb gehoord, aan de andere kant brengt The Boss zijn boodschap met volle overtuiging dat ik er toch gevoelig voor ben. Muzikaal is het dik in orde, rock aangevuld met traditionele nuances, maar bovenal spreken de overtuiging van Springsteen en zijn scherpe teksten me het meeste aan. De overleden en legendarische Clarence Clemons komt nog voorbij met een mooie saxofoonsolo op "Land of Hope and Dreams" en is een mooi eerbetoon aan The Big Man van The E-Street Band. "Wrecking Ball" bevat eigenlijk alle ingrediënten van een goede Springsteen plaat, maar onder de oppervlakte bekruipt me het gevoel van een herhalingsoefening, waardoor de impact van bijvoorbeeld een plaat als "Darkness on the Edge of Town" of "Nebraska" ontbreekt. Desondanks toch een meer dan verdienstelijke plaat.

Bruce Springsteen en zijn E Street Band hebben het vermogen om live zowel groots, bombastisch, theatraal als klein, intiem en meeslepend te klinken. "Live in New York City" is daarvan een prachtig voorbeeld. De setlist vind ik geweldig en de uitvoeringen die hier worden gebracht zijn fantastisch. Er zijn talloze hoogtepunten te noemen, maar een daarvan vind ik in ieder geval de prachtige, toch ingetogen versie, van "The River". Dat Bruce Springsteen een showman is wordt overduidelijk in "Tenth Avenue Freeze-Out" waarin hij als een soort priester de band voorstelt. Het is wellicht wat over de top en typisch Amerikaans, maar ik ben er wel gevoelig voor. "Land of Hope and Dreams", de verrassend onherkenbare uitvoering van "Born in the U.S.A" "Lost in the Flood" en "Jungleland" zijn andere magistrale kippenvelmomenten, net als het afsluitende "If I Should Fall Behind". "Live in New York City" is een heerlijk concert om naar te luisteren en ik kan dan ook uit naar het optreden van The Boss in Nijmegen later dit jaar.

Het elfde album van Bryan Adams, met de toepasselijke titel ”11”, is niet echt een hoogvlieger. Maar ik vind het zeker geen slecht album. Het punt is dat Adams wederom doet wat hij altijd doet, dus de inwisselbaarheid en voorspelbaarheid is hoog. Aan de andere kant zijn de liedjes volwassen en zitten gewoon prima in elkaar. Echt rocken doet Bryan niet meer, de liedjes zijn dan ook voornamelijk midtempo. Zijn stem heeft nog steeds dat rafelige randje en ik vind het nog steeds lekker om naar te luisteren. Zijn voorganger ”Room Service”, en eigenlijk een beetje zijn comeback, vind ik wat sterker, maar ondanks de voorspelbaarheid en het gebrek aan echte spanning vind ik ”11” gewoon een degelijk album. Een voldoende dus.

”18 Til I Die” vind ik niet zo’n slecht album dan dat door velen wordt beweerd. Aan de andere kant behoort het ook niet tot Adams’ beste werk en is het zeker geen hoogvlieger. Vooral de echte rockliedjes zijn niet al te best en eigenlijk best dubieus, vooral tekstueel gezien dan. ”The Only Thing That Looks Good On Me is You”, ”It Ain’t a Party, If You Can’t Come 'Round” en vooral ”(I Wanna Be) Your Underwear” zijn behoorlijk infantiel en puberaal. De ballads aan de andere kant zijn over het algemeen wel weer in orde. Vooral ”I Think About You”, ”I’ll Always Be Right There”, ”You’re Still Beautiful To Me” en het met flamengo invloeden doorspekte ”Have You Ever Loved a Woman” zijn erg smaakvol. Overigens vind ik de bluesy rocker ”Black Pearl” wel heel erg lekker. Adams' stem lijkt nog net even wat rafeliger te klinken als normaal en het gitaarwerk is heerlijk vol en broeierig. Al met al is ”18 Til I Die” genietbaar. Wel een aantal echte dipjes, maar over de gehele linie vind ik het nog wel een voldoende.

"Cuts Like a Knife" is het eerste album van Bryan Adams dat er echt toe doet. Het is zijn derde plaat en hij heeft met de titeltrack een megahit te pakken. "Cuts Like a Knife" staat vol met recht-toe-recht-aan rock & roll zoals we Bryan Adams eigenlijk kennen. Zijn warme hese stem is herkenbaar uit duizenden en samen met gitarist Keith Scott knallen er aanstekelijke riffs uit de speakers. Er staan maar een paar wat mindere composities op deze plaat, maar over het algemeen is dit een typische jaren 80 rockplaat. Niks aan de hand, spelen en lol hebben.

Ik vind "Into the Fire" de beste studioplaat van Bryan Adams. Voorganger "Reckless" was al een fijne rockplaat, maar daarop was de funfactor toch wel behoorlijk hoog. Op "Into the Fire" klinkt Adams serieuzer en volwassener. Dat levert direct zijn beste songs op wat mij betreft. De opener "Heat of the Night" heeft een heerlijke groove en het basloopje is verslavend. "Victim of Love" is misschien wel een van zijn mooiste liedjes met geweldig gitaarwerk van Keith Scott. Over Scott gesproken: ook zijn gitaarspel is geëvolueerd ten opzichte van voorgaande platen en klinkt intenser en emotioneler. Andere hoogtepunten zijn "Native Song" en "Hearts on Fire". Wat mij betreft had Adams deze lijn mogen voortzetten, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Feit blijft wel dat "Into the Fire" mijn favoriete Bryan Adams plaat blijft.

"Live! Live! Live!" is een hele fraaie liveregistratie van Bryan Adams. Dit betreft een registratie van het concert dat Bryan Adams gaf op Rock Werchter in 1988. Adams en zijn band spelen energiek en vol passie. De stem van Bryan Adams is live nog rauwer dan op de plaat en het best perfect bij deze classic rock show. De muziek is uiteraard mainstream en uiterst toegankelijk, maar het publiek eet uit zijn hand en de sfeer is bijzonder goed, ondanks dat het volgens mij slecht weer was tijdens de opnamen. De setlist is een typische festival setlist met vooral veel hits. Slechts drie nummers zijn afkomstig van het meest recente album van dat moment "Into the Fire". Persoonlijk vind ik dat jammer, aangezien dit mijn favoriete Bryan Adams album is. Maar dit mag de pret niet drukken. Adams en zijn band zijn in topvorm, waarbij ik met name ook gitarist Keith Scott vind schitteren. Bij het grote publiek wellicht niet de allerbekendste gitarist, maar Scott is al sinds jaar en dag de rechterhand van Adams hij speelt fantastisch lead gitaar. Vooral op "Kids Wanna Rock" gaat de band helemaal los, maar er zijn ook mooie rustmomenten zoals het altijd prachtige "Heaven" en "The Best Was Yet to Come". Andere hoogtepunten vind ik "Take Me Back" en "Long Gone" en de nummers van het album "Into the Fire". "Live! Live! Live!" is een Bryan Adams zoals je die graag wilt horen: pretentieloos, recht-toe-recht-aan, en gewoon lekker rocken.

Ik heb altijd een zwak gehad voor Bryan Adams. Daarnaast zijn zijn live shows altijd een feestje. "On a Day Like Today" is geen opzienbarende plaat. Maar het is typisch Bryan Adams. Gewoon toegankelijke rockliedjes met een hoog meezinggehalte. De liedjes liggen lekker in het gehoor en het wordt met het nodige spelplezier ten gehore gebracht. "On a Day Like Today" is zeker niet zijn beste plaat. Die eer is wat mij betreft toe te dichten aan "Into the Fire", maar "On a Day Like Today" is zeker niet slecht. Wat mij betreft dus een genietbaar album, waarbij de kenmerkende stem van Bryan Adams na al die jaren nog gewoon de boventoon voert.

Samen met "Into the Fire" vind ik "Reckless" het beste studioalbum van Bryan Adams. Gewoon recht-toe-recht-aan rock met gierende gitaren. Negen stuwende rocksongs met een prachtige rockballad dat het plaatje compleet maakt. De begeleidingsband is top en gitarist Keith Scott laat zijn gitaar heerlijk janken. Overigens speelt Adams zelf niet geheel onverdienstelijk de rhythm gitaar. "Reckless" bevat talloze hoogtepunten als "Run to You", "Heaven", "Somebody", "Summer of '69", "Kids Wanna Rock" en "Long Gone". Ik denk dat ik "Into the Fire" net even wat beter vind dan "Reckless", maar dat is niet in een score uit te drukken. Waar de opvolger een wat meer serieuzere weg inslaat, is "Reckless" gewoon rock & roll van de bovenste plank. Heerlijk album!

Ik vind deze comeback van Bryan Adams best geslaagd. Het niveau van "Reckless" of "Into the Fire" wordt niet gehaald, maar liedjes als "Open Road", "Room Service" en "Right Back Where I Started From" klinken precies zoals ik Bryan Adams het liefst hoor. Zijn stem heeft nog helemaal niets aan kracht en intensiteit ingeboet en ik vind hem nog steeds een van de mooiste zangstemmen hebben om naar te luisteren. "Room Service" klinkt ongedwongen, is pretentieloos en ik snap de lage waardering dan ook niet zo goed. Ik geef direct toe dat Adams tekstueel geen hoogvlieger is, maar dat is hij nooit geweest. Dat is voor mij dus geen reden om "Room Service" laag te waarderen of als slecht te kwalificeren. Ik vind dit gewoon een erg lekker in het gehoor liggende plaat. Gelukkig heeft Adams zijn streven om modern te klinken (zoals op de remix van de single "Cloud #9" van zijn vorige album) achterwege gelaten en klinkt hij weer als vanouds. Misschien is het nostalgie of ben ik te snel tevreden. Ach, wat het ook is, "Room Service" vind ik gewoon een prima album.

Een aardig album van Bryan Adams in samenwerking met componist Hans Zimmer. De stem van Adams blijft prachtig en toegegeven de muziek past uitstekend bij de film. Maar ik vind het allemaal net even te netjes binnen de lijntjes. Nu weet ik ook wel dat Bryan Adams geen grote vernieuwer is, maar een stevig rockende Adams hoor ik toch veel liever dan deze brave liedjes. Dit is zeker geen slecht album, maar ik vind het persoonlijk niet boeiend genoeg.

"A Man and the Blues" is een geweldige bluesplaat van een van de nog weinig levende blueslegendes. Dit is pas de tweede soloplaat van de beste man, maar hij had al een behoorlijke naam opgebouwd als gitarist bij o.a. Muddy Waters (op "Folk Singer") en Junior Wells (op "Hoodoo Man Blues"). Op "A Man and the Blues" staan een aantal adembenemend mooie slowblues nummers. Het gelijknamige titelnummer, "One Room Country Shack", "Sweet Little Angel" en "Worry Worry" zijn indringende bluesnummers waarop Guy met zijn doorleefde stem en prachtig warm maar fel en venijnig gitaarspel onder je huid gaat zitten. Dit is echte blues. De andere liedjes vormen wat rustpunten tussen de emotionele intensiteit van de slowblues. Al is de term rustpunt wat relatief, want op "Just Playing My Axe" en "Jam on a Sunday Morning" trekt Buddy Guy de registers nog even vol open. "A Man and the Blues" is een elektrische bluesplaat van grote proporties, net als Buddy Guy zelf.

"Blues Singer" van Buddy Guy is een mooie verwijzing naar het klassieke album "Folk Singer" van Muddy Waters. Op die laatste plaat is trouwens Buddy Guy ook te horen als piepjonge gitarist en begeleider van Muddy. Op deze plaat doet Buddy Guy het bijna allemaal zelf. Op een aantal songs wordt hij ondersteund door Eric Clapton en B.B. King. Bijvoorbeeld op het geweldige "Crawling Kingsnake".

Dit is absoluut een van mijn favoriete akoestische bluesplaten. Guy bewijst dat hij ook zonder gierende solo's net zo intens kan klinken. Het akoestische spel op deze plaat is warm, gedreven, swingend en sfeerbepalend voor elk nummer. Daarnaast is de stem van Guy donker en doorleefd, de ene keer laag, de andere keer wat hoger, maar nooit over de top. Op opener "Hard Time Killing Floor" is zijn stem zo ijl dat het je direct bij de keel grijpt. Buddy Guy weet op deze plaat je constant geboeid te houden met enkel een gitaar en zijn stem, en dat is knap. Als je van klassieke blues houdt, dan kom je hier echt aan je trekken. De blueslickjes vliegen je om de oren en zorgen voor de nodige afwisseling in Buddy Guy's stem en ritmische gitaarpatronen.

Topplaat van nog een van de weinige levende blueslegenden. Ik beschouw het tevens als een mooi eerbetoon aan Muddy Waters. Buddy Guy laat horen dat akoestische blues niet saai en eentonig hoeft te zijn. Ook zonder electrische gitaren verliezen de nummers niet aan kracht, het maakt ze misschien wel krachtiger.

Ik vind dit niet Buddy Guy's beste werk, al is het nog steeds ruim een voldoende. Naar mijn mening is "Bring 'Em In" te gepolijst. Soms laat Guy zich verleiden tot gitaarpatserij en daardoor verliest deze plaat hier en daar de essentie van de blues. Dat betekent niet dat er niet genoeg te genieten valt op "Bring 'Em In". De bluesversie van de Bill Withers cover "Ain't No Sunshine", hier samen gezongen met Tracy Chapman, is prachtig. Ook de bluesklassieker "Cheaper to Keep her" is smaakvol uitgevoerd. Als Buddy Guy dan toch even het echte rauwe randje van de blues opzoekt, levert dit gelijk een hoogtepunt op in de vorm van het nummer "Cut You Loose".

Buddy Guy is samen met B.B. King een van de laatst levende blueslegenden. Deze plaat uit 1991 betekende ondanks zijn rijke oeuvre en status bij de blueskenners pas zijn echte grote doorbraak bij het grote publiek. Het titelnummer "Damn Right I've Got the Blues" genoot internationale bekendheid. Guy maake echter geen knieval naar de commercie want "Damn Right I've Got the Blues" is echte bluesplaat. Tuurlijk is het productietechnisch allemaal prima in orde en het echte rauwe randje van authentieke blues ontbreekt, maar dat is op geen enkel moment bezwaarlijk. Guy's stem en en gedreven gitaarspel dragen de plaat. Daarnaast is de band uitermate vakkundig en door het toevoegen van een blazerssectie is er genoeg dynamiek om te voorkomen dat het te voorspelbaar wordt. Het enige waar Guy voor op moet passen is dat hij niet teveel over de top gaat met zijn zang en gitaarspel. Soms gaat het iets teveel op een act gaat lijken. Aan de andere kant als je zo kan gitaarspelen en op deze manier de blues beleeft, dan heb ik eigenlijk geen recht van spreken. "Damn Right I've Got the Blues een een moderne bluesklassieker uit de jaren 90.

Op "Feels Like Rain" laat Buddy Guy een combinatie horen van blues en soul. Uiteraard ligt de basis in de blues, maar door de toevoeging van strijkers en toetsen krijgt "Feels Like Rain" een significante soulvibe. Persoonlijk vind ik zelfs dat de soul soms iets teveel de overhand neem. Guy speelt zoals bekend wederom uitstekend gitaar, maar ik hoor dat eigenlijk alleen terug in de solo's. Zijn meeslepende op blues gebouwde ritmepartijen ontbreken hier. Alleen op "She's Nineteen Years Old" hoor je het echte oude bluesgevoel weer terugkomen. Buddy Guy probeert hier een iets andere aanpak. Dat is bewonderingswaardig, maar pakt niet altijd even goed uit. Maar al met al geef ik "Feels Like Rain" een ruime voldoende.

Op de respectabele leeftijd van 74 jaar levert Buddy Guy met "Living Proof" een puike bluesplaat af. Op geen enkel moment is hoorbaar dat hij aan kracht heeft ingeboet, hij klinkt nog net zo rauw en vuig als op "Sweet Tea" uit 2001. Ook zijn stem klinkt nog net zo doorleeft en puur als in zijn jonge jaren. Over het gitaarspel hoef ik het niet eens te hebben. Buddy Guy perst nog heerlijke riffs, licks en solo's uit zijn gitaar. Op de momenten dat de blues het meest authentiek klinkt, veer ik extra op, zoals bijvoorbeeld op "Thank Me Someday", "Key Don't Fit", "Let the Door Knob Hit Ya" en het zompige "Guess What". Ook de gastoptreden zijn meer dan prima. Mooi om het wederzijdse respect te horen tussen Buddy Guy en B.B. King op "Stay Around a Little Longer". Ook het nummer samen met Santana is goed. Op "Where the Blues Begins" hoor ik Santana het liefst, en dat is toch al best een tijd geleden. "Living Proof" is het beste bewijs (hoezo passende titel) dat leeftijd geen rol speelt als het gaat om kwaliteit en gedrevenheid. Blues is net als wijn, het moet eerst een tijdje liggen om de beste smaak te proeven. Buddy Guy weet dat maar al te goed.

Onvermoeibaar deze Buddy Guy. Zijn laatste album "Living Proof" was al een voltreffer, en ook "Rhythm & Blues" mag er zijn hoor. En dan hebben we het ook nog over een dubbelalbum nota bene. Dat is een zeker risico, maar Buddy Guy slaagt erin om twee cd's lang hoogwaardige blues af te leveren. De cd's hebben de onvermijdelijke titels "Rhythm" (cd1 1) en "Blues" (cd 2). Op de eerste cd ligt het tempo over het algemeen hoog, is het rockend en klinkt het geheel door toevoeging van toetsen, blazers en koortjes ook nog eens warm en soulvol aan. De opener "Best in Town" en het midtempo nummer "I Got Feel" vind ik er sterk. Ook het duet met Beth Hart, "What You Gonna Do About Me" is een pareltje. De rauwe stem van Hart pas goed bij de diepe donkere stem van Buddy Guy. Op cd 2 ligt het tempo wat lager en het geheel ligt meer in de lijn van de meer authentieke elektrische blues. Overigens vind ik onderscheid tussen "Rhythm" en "Blues" arbitrair. Ik zou beide albums als blues willen kwalificeren, met enkele nuances her en der, maar dat is slechts mijn mening. De samenwerking met de heren Tyler, Perry en Hamilton van Aerosmith in de vorm van "Evil Twin" is erg sterk en legt eigenlijk heel pijnlijk bloot dat Aerosmith echt terug moet grijpen naar hun roots, want daar ligt toch hun kracht. "All That Makes Me Happy is the Blues" en "I Came Up Hard" zijn heerlijke slowblues nummers. Het gitaarwerk van Buddy Guy is om van te smullen en de begeleidingsband is om door een ringetje te halen. Buddy Guy bewijst dat "Living Proof" niet zomaar toevallig een schot in de roos was. Met "Rhythm & Blues" laat de oude meester horen dat hij nog steeds gezichtsbepalend is voor de hedendaagse blues. Respect!

Ondanks dat ”Skin Deep” wellicht wat overgeproduceerd is, vind ik het toch een erg fijn album. Die overproductie zit hem in de kleine dingen, maar gaat op den duur wel opvallen. Voorbeeldje: in de op zich prima slowblues ”Lyin’ Like a Dog” zit een hele lichte maar toch vervelende echo op de stem van Buddy Guy. Dit soort dingetjes zijn jammer en totaal overbodig. Verder krijg je precies wat je van Guy verwacht; authentieke elektrische blues, doorleefde stem en heerlijk gitaarwerk. Ook de samenwerkingen zijn zeer de moeite waard. Die met Derek Trucks, Susan Tedeschi, Eric Clapton en Robert Randolph springen er wat mij betreft uit. Ook het afsluitende ”I Found Happiness” vind ik erg mooi. Dus ondanks de productionele overload is ”Skin Deep”, wat mij betreft, gewoon weer een hele fijne bluesplaat.

”Slippin’ In” is een album van Buddy Guy vol heerlijke gloedvolle warme elektrische blues met een rauw randje. Dat rauwe randje komt van de stem van Guy, afwisselend hard en zacht, grommend en zwoel. Het gitaargeluid is net niet helemaal clean, dat zorgt voor wat venijnigheid. Sommige albums van Buddy Guy worden onterecht voorzien van productionele trucjes. Op ”Slippin’ In” is dit totaal niet het geval. De blues klinkt authentiek, soulvol door het gebruik van blazers en toetsen, maar bovenal oprecht en eerlijk. Buddy Guy is een van de weinig levende blueslegendes en dat hoor je op bijna al zijn albums terug, maar ik vind ”Slippin’ In” daarin toch wel een van de betere, zeker in de jaren 90. Het lijkt wel of Guy alleen maar beter wordt, naarmate hij ouder wordt. Net als goede wijn zeg maar. Buddy Guy laat er op ”Slippin’ In” geen twijfel over bestaan: als je wilt weten hoe elektrische blues hoort te klinken, dan is hij absoluut een referentiekader. Heerlijk album, prachtig gitaarspel, door je ziel snijdende gitaarsolo’s en een stem die ervoor zorgt dat alles woord voor woord gelooft, wat een overtuigingskracht. Blues op zijn best!

"Sweet Tea" van Buddy Guy is een broeierige, hypnotiserende, vuige en intense bluesplaat. En zo heb ik ze het liefst. Guy is nog een van de levende blueslegendes, en hij levert met "Sweet Tea" anno 2001 wat mij betreft nog een instant klassieker af.

Het geluid op "Sweet Tea" is nog het beste te omschrijven als gruizig. De hele plaat hoor je die vuige sound. Het gitaargeluid is smerig en meeslepend. De ritmes zijn hypnotiserend. Je word meegesleurd in de muziek en het is verslavend. Ik besef me dat je ervan moet houden. Ik houd namelijk ook van mooie heldere en warme en diepe tonen uit een gitaar, maar het gruizige geluid op "Sweet Tea" pas perfect bij de muziek die Guy en zijn band hier laat horen.

De albumopener is eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt. Het is het enige akoestische nummer en valt daarmee eigenlijk uit de toon. Een andere plek op het album was wellicht beter geweest. Aan de andere kant, het is wel direct duidelijk dat we hier te maken hebben met authentiek blues, alleen zal de rest van het album elektrisch klinken.

Guy heeft de perfecte stem voor de blues en zijn gitaarspel vult dit perfect aan. Soms vind ik dat Guy zich wel eens laat gaan en dat zijn gitaarspel uitmondt in patserig vertoon. Dat heb ik op "Sweet Tea" helemaal niet. Uiteraard soleert Guy er lustig op los, maar ik vind het nergens overdadig worden. Wat me vooral intrigeert zijn de hypnotiserende repeterende drassige zompige
ritmes. Het is alsof ik tot aan mijn knieën in de klei van de Mississippi Delta sta. Het is een dreigend en angstaanjagend gevoel, maar het is zo de blues.

Hoogtepunten zijn "Baby Please Don't Leave Me", "She Got the Devil in Her", "I Gotta Try You Girl" en "It' a Jungle Out There", maar eigenlijk zijn alle tracks raak. "Sweet Tea" is voor mij top 10 materiaal en een van de beste platen van het nieuwe millennium.

Op ”Stone Crazy” is Buddy Guy niet van de subtiliteiten. Hoewel de meeste nummers in beginsel slow blues liedjes zijn, gaat Guy flink te keer op zijn gitaar. In de goede zin des woords, dat wel. Guy trekt alle registers open. Wel blijft hij uitermate smaakvol. Het is geen onnodig gescheur, maar wel een overduidelijk vertoon van vakmanschap. ”Stone Crazy” telt slechts 6 nummers, maar drie daarvan overstijgen de 8 minuten. Onder de vier minuten wordt er nergens geklokt. Dus qua speelduur zit het wel goed. De liedjes zelf klinken zoals elektrische blues hoort te klinken: intens, passioneel en met veel gevoel gespeeld. Misschien is ”Stone Crazy” niet het meeste bekende album van Buddy Guy, maar persoonlijk reken ik dit album tot de beste elektrische bluesalbums allertijden.

Op "Live! The Real Deal" speelt Buddy Guy een set in zijn eigen Legends club in Chicago. Hij voelt zich er overduidelijk thuis en speelt met bezieling en met passie. Buddy Guy is een van de weinig nog levende blueslegendes en hij laat horen waarom. Furieus maar tegelijkertijd warm gitaarspel met een mooie diepe warme doorleefde bluesstem. Persoonlijk vind ik de midtempo en slowblues nummers het mooiste. Dan komen er de mooiste tonen uit zijn gitaar en zingt hij met alles wat hij in zich heeft. Klein puntje van kritiek: soms gaat Guy en zijn band net even over de top. Enerzijds qua gitaarspel, waardoor het ontaard in gitaarpatserij en anderzijds gaat de saxofonist af en toe zijn boekje te buiten. Dit zijn slechts kleine smetjes op een verder uitstekende liveplaat van legende Buddy Guy.

Dit is niet de eerste samenwerking tussen Buddy Guy & Junior Wells. Deze twee bluesgrootheden spanden al samen op bluesklassieker "Hoodoo Man Blues" mid jaren 60. Opvallend op die plaat was het ingetogen maar toch spannende gitaarspel van Buddy Guy, naast natuurlijk de onvervalste Chicago blues sfeer. Op deze plaat is het gitaarspel van Guy prominenter aanwezig. Met zichtbaar gemak perst hij de ene na de andere smaakvolle solo uit zijn gitaar. Het harmonicawerk van Wells en de vocalen maken het plaatje compleet. Je kunt merken dat de heren op elkaar zijn ingespeeld en ze houden de vlag van de Chicago blues hoog in het vaandel. Enkele hoogtepunten (er zijn er teveel om op te noemen) zijn "Come On in the House/Have Mercy Baby" (de tempowisseling is heerlijk, maar tegelijkertijd best apart, en daarom zo mooi). Ook "Bad Bad Whiskey" is een heerlijke song, net als het lome instrumentale "Honeydripper". Kortom: dit is gewoon weer een sterk staaltje blues van enkele pioniers van de Chicago Blues.

Onder aanvoering van Buddy Miller bundelen een aantal fantastische (roots)gitaristen de krachten op "The Majestic Silver Strings". Zo bespelen naast Buddy Miller ook Marc Ribot en Greg Leisz op geheel eigen wijze de gitaar. Een keur aan snaarinstrumenten komt voorbij, maar het geluid blijft gedurende de hele plaat authentiek en ademt van begin tot eind roots uit. Het spel is over het algemeen ingetogen, maar met zoveel gevoel en passie gespeeld dat het onder je huid gaat zitten. Ook heel mooi is de adembenemende samenzang. Vocale bijdragen zijn er onder mee van Patty Griffin, Emmylou Harris en vrouwlief Julie Miller. Naast het fantastische gitaarwerk valt er dus genoeg te genieten. "The Majestic Silver Strings" laat een keur aan traditionele Amerikaanse volksmuziek horen zoals, folk, roots, country en americana. Dit alles wordt omlijst door geweldig gitaarspel van een aantal grootheden uit de rootsmuziek. Klasseplaat!

"Buddy and Jim" is een fantastische rootsplaat van Buddy Miller en Jim Lauderdale. Deze plaat ademt folk, country, americana en een vleugje blues uit. Mooie authentieke sound dat wordt gecreëerd door een rijk palet aan instrumenten zoals uiteraard zang en gitaar, maar ook fluit, mandoline, bass, steel gitaar, banjo, drums en keyboards. De liedjes zijn een mooie afwisseling tussen uptempo en ingetogen nummers. Vooral de ingetogen nummers zijn van grote schoonheid, waarbij met name de samenzang tussen Buddy Miller en Jim Lauderdale prachtig tot hun recht komen. Los van het fantastische gitaarspel van beide heren, is die samenzang misschien wel het mooiste aspect van deze mooie traditioneel gebrachte rootsplaat.

Deze krasse knarren leveren op hoogbejaarde leeftijd een heerlijk swingend album af. ”Buena Vista Social Club” hebben we mede te danken aan Ry Cooder. Dit project is daarom niet alleen sympathiek, maar ook nog eens bijzonder goed geslaagd. ”Buena Vista Social Club” is zwoel, sexy, swingend en vooral ontzettend ontspannend. Het laat je heupen wiegen, je hoofd deinen en je voet tappen. De instrumentatie is authentiek, bijzonder fraai gearrangeerd en ontzettend sfeervol. Van een taalbarrière is mijn inziens ook nergens sprake. Ik begrijp dan wel niet wat er gezongen wordt, maar ik zie de vocalen op dit album als een van de vele instrumenten die mooie melodieën voortbrengen. ”Buena Vista Social Club” laat de wereld kennismaken met Cuba en de sfeer van Havana. Bij mij doet dit album het eigenlijk altijd wel goed, welk jaargetijde dan ook. Maar toch heeft ”Buena Vista Social Club” in de zomer iets speciaals. ”Buena Vista Social Club” staat garant voor een heerlijke zwoele zomeravond met goed gezelschap en heerlijk eten en drinken.

Het nummer "Taillights Fade" van "Let Me Come Over" van Buffalo Tom vind ik nog steeds een van de mooiste liedjes ever. Ook op "Big Red Letter Day" staan zo'n juweeltje, namelijk "I'm Allowed". Het is jammer dat de rest van de nummers na verloop van tijd wel heel erg hetzelfde en inwisselbaar klinken.

Tijdens de hoogtijdagen van de grunge vond ik "Let me Come Over" van Buffalo Tom een verademing. En dat doe ik nog steeds. Tussen al dat stevige en zware gitaargeweld bracht Buffalo Tom met "Let Me Come Over" een melancholische pop/rock plaat. Meeslepende teksten en dito muziek. Afwisselend stevig (maar nergens hard of bedolven onder een muur van geluid) en rustig. Vooral die rustmomenten levert een aantal prachtige liedjes op. "Taillights Fade" is een pareltje, een van de mooiste songs van de jaren '90. Maar ook "Mineral" is van grote schoonheid. Buffalo Tom kiest niet voor de meest opbeurende onderwerpen om liedjes over te maken, maar de treurigheid draagt bij aan de sfeer van dit album. "Let Me Come Over" kwam precies op het juiste moment en is toch een ijkpunt van de jaren '90.