Minimalistische klanken vol drama. Snufje James Blake maar vooral homomannen als Rufus Wainwright, Perfume Genius en Stuart Warwick hoor ik hier in terug.

Helemaal nieuw klinkt het niet maar oprecht des te meer. Het theatrale randje is dik maar de gevoelens worden eerlijk weergegeven. Deze nog jonge Engelsman heeft het in zich om met grootste dingen te komen en Whelm is daarvan een goede voorbode (wat zijn eerder verschenen EP eigenlijk ook al was).

De poëtische teksten vallen mooi in dit bed vol electronische geluiden ondersteund door warme, haast klassieke klanken.
Douglas Dare mag dan misschien geen wereldzanger zijn: als het je lukt om een muziekliefhebber vol in het hart te raken doe je het gewoon goed.

Whelm staat vol prachtige nummers waar de piano een hoofdrol heeft. Misschien nog niet het meesterwerk dat ie onwaarschijnlijk in zich heeft (hij is nog jong) maar misschien juist daarom wel des te boeiender.

Ik ben om.... hopelijk volgen er meer.

Voor de liefhebbers: hij staat op vrijdag 30 mei op de vierde editie van PopUp Rotterdam, een geweldig initiatief waar ik nog geen enkele editie van gemist heb. U begrijpt dat het dus even zeer deed te moeten vernemen dat Dare te bewonderen valt op de komende PopUp, uitgerekend als ik een keer moet overslaan.
Ik zou het zeker gaan bekijken dus wees er snel bij!

Douglas Dare zou wel eens een blijvertje kunnen blijken te zijn.

Douglas Firs duikt elke keer een beetje onverwacht op. Tijdens de corona periode kwam de familie uit de Verenigde Staten over en dan is het altijd leuk een concertje te pakken. Douglas Firs speelde in de buurt dus kaartjes gekocht, maar ja.... we kennen die periode vast nog wel. Dat feest ging niet door.

Recentelijk verzorgde Gertjan Van Hellemont als Douglas Firs solo het voorprogramma van Stef Kamil Carlens en deed dat zo aanstekelijk dat we besloten kaarten te kopen voor zijn eigen show begin oktober.
Hier zal dit album gepresenteerd gaan worden en nu met de hele band.

In dat geval is een nieuwe release gelijk wat interessanter en schuift op naar boven op het verlanglijstje.
Het is allemaal niet hemelbestormend wat we voorgeschoteld krijgen, maar daar ging ik ook niet van uit.
Happy Pt. 2 is gewoon een fraai album met voldoende scherpe of interessante randjes om het geheel niet al te gezapig te maken. Alleen wat eindigt Start Again op een rare manier zeg. Zou dat zo horen?

Dus Utrecht here we come!

Douwe Bob.... ik had er eigenlijk nooit van gehoord maar hij schijnt de winnaar van het eerste seizoen van De Beste Singer-Songwriter van Nederland te zijn. Tja, dat krijg je als je nauwelijks tv kijkt.
Maar de radio dan? Giel Beelen schijnt er nogal mee weg te lopen?! Wederom tja.... daar luister ik al helemaal niet naar.
Voor mij is Douwe Bob dus een nieuwe naam die zo gelijk al wat 'tegen' heeft (hoe onterecht ook).
Hij komt uit Nederland en dan zijn veel mensen al wat argwanender, ikzelf heb er minder last van maar ik lieg als ik zeg dat ik er dan toch niet net even anders naar luister, Giel als kruiwagen kan tegenwerken (is Douwe ook geen DWDD knuffelartiest? Ook daar kijk ik niet naar maar het zou me niet verbazen) en op de cover pronken met je tattoo, rook uitblazend (inclusief een nummer dat I Smoke and I Drink heet) en ik geef toe dat ik me niet bepaald gewonnen gaf toen ik aan dit album begon.

Een album vol prima liedjes waarbij ik gelijk moest denken aan een band als Toploader: het zit prima in elkaar, aangename stem maar ik mis iets. Is het te braaf? Te kleurloos? Het mag van mij op van alles en nog wat lijken want daar heb ik geen moeite mee maar het weet me niet te raken en dat is bij dit soort albums essentieel. Als 13 nummers wat aangenaam langs je heengaan is dat gewoon geen goed teken.
Nee, het is zeker niet onvoldoende en ik denk dat Nederland er een prima artiest bij heeft die een uitstekend album heeft gemaakt alleen is ie niet echt voor mij bedoeld blijkbaar.
Misschien album nummer twee?

Bubbachups tipte dit album op de Doveman-discussiepagina. Deze cover van bijna de gehele soundtrack behorende bij de film Footloose is legaal te downloaden op de site van Doveman, en het verhaal er achter is erg ontroerend om te lezen (hoe en wat mogen jullie zelf doen aldaar).
Maar is de muziek ook ontroerend? Iets wat op de 2 reguliere albums namelijk zeker het geval is. Ik kan daar volmondig ja op beantwoorden! Zelfs van een soundtrack behorende bij een toch ietwat drakerig, typisch jaren '80 filmpje weet Doveman een juweeltje te maken. De bekende hits als Footloose, Let's hear it for the Boy en Holding Out for a Hero zijn bijna niet te herkennen: het is dat je weet dat het om die betreffende hits gaat.
Wat dat aan gaat mag dit zeker weten een kadootje genoemd worden, een kadootje dat niet zomaar terzijde geschoven zal worden door mij want daarvoor is het gewoon veel te mooi en het verhaal er achter eigenlijk nog veel mooier.
Klasse!

Doveman plays lamp rock
Doveman plays insomnia pop
Doveman likes jasmine tea and single malt scotch
Doveman does not live in Brooklyn
Where is Brooklyn?

Aldus de bio op de website.

Bijzonder album is het zeker: de stem van Thomas Bartlett doet heel erg denken aan Nick Drake en op andere momenten een beetje aan Stuart Murdoch van Belle & Sebastian en zeker ook Sparklehorse mag niet ontbreken als vergelijkingsmateriaal (een beetje de stem en nog veel meer de muziek). En als ik dan toch lekker bezig ben met name-droppen denk dan ook aan de latere Talk Talk en Sufjan Stevens (de onvermijdelijke banjo!).

Voer voor liefhebbers van deze artiesten, maar ook voor diegenen die wel van een melancholieke cd houden waarin we jazzy sferen herkennen en ook wat ambient en folk.

Boeiend? Zeker!
Tijdloos? Ik verwacht het wel

Aanrader voor de komende winter

En voor de mensen die willen weten wie er in de band spelen is dit te vinden op de website van de band:

Doveman is:

Thomas Bartlett--voice, piano, wurlitzer, pump organ, harmonium founding member of assembly, sometime member of elysian fields, chocolate genius, and mike doughty's band

Sam Amidon--banjo, guitar founding member of assembly, star of the film "american wake", aspiring sumo wrestler

Dougie Bowne--drums, guitar drummer for iggy pop, chris whitley, the lounge lizards, cassandra wilson. porn buddhist

Jacob Danziger--electronics, violin founding member of flashpapr and city cricket, sometime member of saturday looks good to me, his name is alive.

Shahzad Ismaily--drums, guitar doesn't really play with anyone other than doveman

Vier jaar terug ontdekte ik bij toeval The Acrobat van Doveman: een album dat het lang erg goed deed. Die zijdezachte fluisterzang en dito klanken waren de perfecte wintersoundtrack.
Daarna was ik Thomas Bartlett al snel kwijt. Waar veel mume-collega's helemaal wegliepen met With My Left Hand I Raise the Dead daar was ik in geen velden of wegen meer te bekennen.
Zonder directe reden overigens. Eén album voldeed blijkbaar. Later ben ik met terugwerkende kracht alsnog gaan luisteren naar die tweede, net als naar het leuke Footloose projectje.
Net als bij soortgelijke artiesten zoals Aqualung of Maximilian Hecker merk ik dat de verveling en eentonigheid toch wel snel toeslaat en dat 1 album op zich voldoet. Toch blijft de nieuwsgierigheid als er wat nieuws uit komt en zo ben ik er bij dit nieuwe album, The Conformist, weer eens wat sneller bij.
Dat heeft onbewust wel een reden denk ik: ik zag Thomas piano spelen bij het orkest dat Antony gaf in Carré afgelopen zomer en toen bleek dat Bartlett sowieso heel veel zijn diensten verleent aan andere artiesten. De spots waren voor mij persoonlijk weer even op de beste man gericht zullen we maar zeggen.
Op The Conformist herkennen we de fluisterzang weer maar het wintersfeertje van het debuut vind ik hier soms ver te zoeken. Op een uptempo nummer als Hurricane komt dat echt niet uit de verf.
Gelukkig horen we wel degelijk de pareltjes die op de vorige albums ook te horen waren: Aftermath is er zo eentje. Spannend is het niet, maar mooi is het zeer zeker.
En daar wringt de schoen wat mij betreft: die pareltjes zijn echt mooi alleen moet je er niet te veel achter elkaar horen want dan begint het suf te worden. Laat Doveman dan juist gehoor geven aan die kritiek en dan hoor je mij klagen over het feit dat het in een uptempo nummer weer niet uit de verf komt en dat zijn stem zich daar niet goed voor leent.
Conclusie is dat ik dit een prima album vind, maar dat ik het niet in z'n geheel goed weet uit te zitten (leve de shuffle waar af en toe wat Doveman voorbijkomt). Daarbij werkt zijn stem me i.t.t. het debuut soms wat op de zenuwen en verslapt mijn aandacht te veel totdat ik weer een stukje pracht en praal voorbij hoor komen waardoor de twijfel toeslaat.

Misschien leuk te weten wie aan dit album allemaal meewerken; het zijn niet de minsten: Sam Amidon, Nico Muhly, Glen Hansard, Norah Jones, Beth Orton, Martha Wainwright en leden vanThe National.

Als een wervelwind raast de nieuwe Doves door mijn huis: gejaagd gaat het te keer en voor ik het besef laat het mij enigszins verdwaasd achter.
Helemaal nieuw is deze ervaring niet want ze flikten dit al eerder en doen het gewoon nog een keer.
Het is groots en majestueus maar Doves weten wel de valkuilen te vermijden waar de heren van Coldplay zo af en toe wel in vallen.
Deze band lukt het om mij met dit album op het puntje van mijn stoel te laten zitten, af en toe een gat in de lucht te laten springen (op 10:03 bijvoorbeeld) en andere momenten kan ik rustig genietend terugveren.
Met dit Kingdom of Rust zijn de heren helemaal terug en bewijzen er mee dat ze er nog wel degelijk toe doen.
Een verrassing kan ik het niet meer noemen want daarvoor wijken ze nu ook weer niet al te veel af van de paden die ze zijn ingegaan (m.u.v. het funky Compulsion) maar een zeer aangename hereniging is het zeer zeker en zorgt ervoor dat ik het oude werk ook maar weer eens uit de kast moet gaan trekken.
Laat het koninkrijk maar tot mij komen!

Toen ik dit album opzette dacht ik toch echt even dat ik per abuis The Strokes had opgezet. Ways to Phrase a Rejection lijkt er toch verdacht veel op. Long Hair is al niet anders.
Maar ik had dit toch opgezet vanwege de lichte Smiths-invloeden?

Die zijn dan ook wel te horen in de soms dwarrelende gitaarpartijen maar nergens haalt het dat niveau (ik wil er eigenlijk 'uiteraard' aan toevoegen).
Vooral erg veel Strokes dus en dat had ik even niet verwacht.

Maar is het leuk? Ja best wel maar je hebt al zoveel van dit soort bandjes (zo origineel zijn The Strokes ook weer niet).
Zanger Matt Hitt is ook bekend als model en tja.... dan ga ik wat achterdochtig worden eigenlijk of dat nu terecht is of niet. Pretty boy die 'stoer gaat doen', ik weet het niet.

Dat is het probleem met dit album: ik weet het gewoon niet. Ik kan net zo goed het debuut van The Strokes opzetten. Wil ik echt goede en sprankelende gitaarklanken dan luister ik wel naar Johnny Marr.
Maar toch word ik er wel vrolijk van en is het makkelijke muziek. Fijn voor de zomer (die pech hebben ze dan ook weer: het is hartje winter). Ook leuk dat ze een nummer van Suede als bandnaam zijn gaan gebruiken, maar verder..... tja... leuk. Of ik komende zomer nog weet wie Drowners ook al weer waren?! Laten we dat maar afwachten.

Lekker plaatje maar zorg dat je wegkomt als je ook maar iets aan originaliteit wilt gaan horen. Daarvoor ben je bij Drowners aan het verkeerde adres.

Shallow Bed is en blijft een prachtig album en Dry the River was indertijd een must-see band voor mij. Ik kon ze in Londen zien maar het werd Rufus Wainwright. Gelukkig kreeg ik zeer snel een herkansing in Rotown. Uitstekende live band bleek het te zijn dus ik was tevreden.

Gek genoeg is Shallow Bed langzaam naar de achtergrond geraakt en werd Dry the River voor mij een wat vergeten bandje. Heel veel interesse voor hun tweede album had ik niet.

Maar dan krijg je de kans om het te beluisteren en weet de titelsong en opener Alarms in the Heart me gelijk weer in z'n greep te krijgen.
Is het de zang? Het solide samenspelen van de heren? Het degelijke nummer?
Ergens weten ze alles dusdanig te combineren dat het ze lukt om me in enkele seconden te overrompelen en vast te houden en dat terwijl de muziek nu niet echt heel opvallend is.
Ook het verschil met de voorganger is niet heel erg groot. Wellicht wat grootser klinkend hier en daar alsof de band klaar is om verder door te stomen.

Of ze dat gaat lukken valt te bezien maar Alarms in the Heart is een uitstekend vervolg op Shallow Bed en het is Dry the River gelukt om zichzelf weer helemaal 'in the picture' te spelen bij mij.
Peter Liddle zingt op een haast troostende manier en Emma Pollock voegt daar absoluut iets aan toe in het ijzersterke Roman Candle. Wat een heerlijk nummer is dat.

Nee, Dry the River is nog niet vergeten en ga ik zeker nog niet afschrijven. Deze band is gewoon goed.

Ergens begin zomer 2011 (welke zomer?!) leerde ik Dry the River kennen met het nummer No Rest.
Het boeide me enorm en de band liet me niet meer los. Nader onderzoek leerde dat het noeste arbeiders waren die veel optraden en hun roots in een veel harder genre hadden. Mannen met tattoos en baarden weet u wel. Maar een album was nog niet uit. Ik moest het doen met wat singles en EP's en allemaal bevielen ze. Een band om te blijven volgen. Een band die ook wel eens groot zou kunnen gaan worden in 2012.

Toch liet ik vorig jaar een optreden in Bitterzoet Amsterdam schieten (spijt), ben ik deze week ook niet naar Utrecht gegaan (spijt) en ben ik geen Lowlandsbezoeker dus heb ze daar ook niet kunnen zien (is niet anders).
Totdat ik zag dat ze in Londen gaan optreden waar ik begin mei ben. Het was kiezen tussen een optreden van Rufus Wainwright of Dry the River aldaar. Het werd Rufus dus ook nu nog steeds geen live-optreden. Gezien hun vele optredens verwacht ik dat dat nog wel goed gaat komen en tot die tijd moet ik het doen met de cd die eindelijk verschijnt.

Het is zoals al te horen op de EP's en singles folkrock met een bite. Ietwat pompeus bij tijd en wijle en zang waar je tegen moet kunnen. Ik denk dat juist die aspecten ervoor zorgen dat ik er enthousiast over ben. Ik hou wel van wat dramatiek en die hoor ik zeker terug in de composities en zang. Het onderscheidt de band net wat van andere folkrock-acts. Het grote gebaar ligt telkens aardig op de loer maar zorgt wel voor een meeslepend gevoel dat de band je geeft.
En ook daar moet je tegen kunnen. Het zal ongetwijfeld allergische reacties oproepen bij liefhebbers van kleinere muziek. Dry the River zou zomaar de stadions kunnen gaan veroveren zeg maar. Coldplay deed er voor velen niet goed aan en het zou mij niet verbazen dat mocht deze band ook groot worden je hetzelfde effect gaat krijgen.

Veel nummers op Shallow Bed kende ik uiteraard al waardoor het niet heel erg verrassend meer was. Heerlijk meezingbare liedjes en een sfeer waar ik gek op ben: op de juiste momenten viool en akoestische gitaar afgewisseld met soms een wat harder rockend geluid.
Zanger Peter Liddle maakt het af met zijn wat hoge stemgeluid.

Of Dry the River echt groot gaat worden moeten we natuurlijk maar afwachten. Ik geef ze wel een kans. Of ik deze cd zo geweldig blijf vinden is ook nog even een kwestie van tijd. Juist dit soort albums slaan in het begin erg goed aan om vervolgens na een lange tijd langzaam te verdwijnen in anonimiteit (ik noem uit het verleden een Mumford & Sons: grijsgedraaid en komt nu de kast niet meer uit terwijl ik het nog steeds prima muziek vind).

Voor nu: dik genieten van een geweldig album.

Zowel Adele als Duffy kwamen een beetje in dezelfde tijd opzetten en konden verder voortborduren op het succes dat zich inzette met Amy Winehouse. Er volgden er nog velen.
Deze dames zullen wel nooit helemaal los van elkaar gezien gaan worden en daar dragen dit soort opmerkingen van mijn kant ook aan bij uiteraard.
Maar goed: gaat Duffy het waarmaken na dat heerlijke debuut? Single Well Well Well doet me namelijk niet veel daar waar ik de eerste Adele, Rolling in the Deep, geweldig vind.

My Boy laat alvast horen dat de dreinstem misschien wel eens een vaststaand gegeven kan worden. Het nummer heeft een opsmuk gekregen in de vorm van synths die het geheel naar mijn mening nogal lelijk maakt. Het haalt alle soul uit het nummer en maakt er een vervelend kinderdeuntje van. My Boy is het niet kan ik u zeggen.
Too Hurt to Dance is een mierzoet nummer maar klinkt gelukkig wat volwassener dan de opener. Toch blijf ik me ergeren aan haar stem, iets dat me op het vorige album helemaal niet overkwam. Die storende factor begint nu wel wat te overheersen en als dan ook het nummer zelf niet al te sterk is vrees ik het ergste voor de rest. Toch denk ik wel dat dit typisch zo'n nummer is dat ik later een stuk beter ga vinden. Even afwachten dus wat de tijd er mee gaat doen.
Door met de disco-soul van Keeping My Baby: ook dit klinkt wel wat gelikter dan we gewend zijn van het vorige album maar het is het eerste nummer dat ik prima vind klinken en waar haar zang me wat minder stoort. Het is een lekker swingend nummer dat oude tijden doet herleven: een beschaafd dansfeestje is uw deel.
Over single Well Well Well hoef ik niet veel meer te zeggen lijkt me. Het nummer an sich vind ik eigenlijk bijzonder lekker maar ik hoef niet meer te vertellen wat me dwarszit hier. Volgende keer een beetje minder zeikerig Duffy.
Don't Forsake Me is de terugkeer van de Duffy zoals ik haar wil horen. Dit had ook op haar debuut kunnen staan. Een lekker authentiek, warm zwijmelnummer vol soul. Geen toeters en bellen, geen toegevoegde frutsels maar lekker puur. Ze kan het dus nog wel!
Titeltrack Endlessly volgt en gaat van start op akoestische gitaarklanken. Rondom het kampvuur met Duffy en dat levert wederom een prima nummer op. Het is wel duidelijk dat Duffy zich wat mij betreft gewoon bij een authentiek geluid moet houden. Daarin komt ze het best tot haar recht. Het mag dan wel verre van origineel zijn en een regelrechte trip naar memory lane; het klinkt er in elk geval niet minder door. Niks mis met 'old school'.
Breath Away heeft het ietwat kitscherige van sterren als Charles Aznavour of Gene Pitney. Marc Almond zou dit nummer zo op zijn latere albums kunnen plaatsen. Maar kitscherig hoeft niet persé slecht te zijn; integendeel. Dit nummer klinkt ook 'oud', heeft strijkers en koortjes in huis zoals het hoort en daarmee lukt het gelukkig weer om de vieze smaak van de valse start weg te krijgen. Dit zijn gewoon heerlijke zwijmelpop liedjes uit de oude doos gezongen door een frisse jongedame van nu.
Bij Lovestruck komt er een wat hedendaagser sound bij het oude geluid. Poppy dus en even twijfel ik weer maar dat is gelukkig maar een fractie van een seconde want dit klinkt erg lekker. Waarom ik ook hier aan Marc Almond moet denken is voor mij een raadsel, misschien omdat dit nummer iets weg heeft van zijn Enchanted-periode en dat is kitsch van de bovenste plank maar wel van het betere, gedegen soort. Van mij mag ze nu wel hoor: heerlijk.
Girl sluit makkelijk aan bij Lovestruck en heeft wat weg van Nancy Sinatra. Als ik de cover van dit album bekijk vind ik dat het best passen bij dit nummer. Helemaal die tijd; tuttig en toch onweerstaanbaar: een klein feestje in je woonkamer (of was het nu meer een chique cocktailparty?!).
Hard for the Heart is de afsluiter van dit vrij korte album. De franse zuchtmeisjes lijken niet ver weg, alleen kan Duffy toch ietwat meer haar strot opentrekken dan haar collega's. Opeens ben ik ook vergeten dat haar stem zo irritant klonk aan het begin en opeens besef ik dat dit wederom een fijn nummer is en daarmee weet ze het allemaal toch binnen de perken te houden en valt het al met al reuze mee.

Endlessly duurt niet lang en daar zullen wel weer een hoop mensen ontevreden over zijn. Zelf vind ik het eigenlijk genoeg zo. Meer nummers in deze stijl zouden het stroperig maken en nu blijft het vers en leuk.
De paar missers zijn haar vergeven: vooruit. Gewoon niet meer doen de volgende keer en dan hoef ik ook niet meer zo te schrikken.
Nu is het een album dat tegen mijn verwachting in nog best meevalt. Minder goed dan het debuut, maar het smaakt allemaal best en de skiptoets is natuurlijk zo gevonden. Leuke EP zeg ik dan maar

Duffy is momenteel 'hot' net zoals Adele dat is. Beide dames brengen muziek die we al lang en breed kennen en eerder gehoord hebben. Het doet me een beetje denken aan de hype rondom Joss Stone een paar jaar terug.
Ach, zolang het allemaal goed gemaakt is vind ik het helemaal niet erg om 'de nieuwe Dusty Springfield' te horen, ook al horen we zoiets blijkbaar eens in de zoveel jaar.
Rockferry is een ongelooflijk sterke opener en ja toen ik dit voor het eerst hoorde dacht ik gelijk aan La Springfield. De soul druipt er van af en het is net alsof je een of andere zangeres uit lang vervlogen tijden ontdekt hebt. Niet dus. Duffy is heel erg nu en je merkt dat toch ook een heel klein beetje aan de sound. Het mag allemaal heel retro klinken, de productie is toch best modern.
Om op de vergelijkingen met Adele in te gaan: dit is totaal andere koek. Waar Adele wat jazzy is hier en daar, daar is dit gloedvolle soul. Beiden kan ik goed waarderen. En om dan gelijk ook maar op Amy Winehouse in te gaan: bij Adele vind ik dat terechter dan bij Duffy, alhoewel hier en daar ook Duffy in het zelfde vijvertje vist en haar stem er soms wat van weg heeft maar dat is meer het gevolg van het genre denk ik.
Zo, dat waren de vergelijkingen, op naar Warwick Avenue, een nummer waar de zon spontaan van gaat schijnen. Dit is gewoon een fijn nummertje en daar moet je verder niet moeilijk over gaan doen.
De wat meer hedendaagse aanpak is terug te horen in Serious: oude soul vermengd met wat moderen snufjes. Hierdoor blijft het allemaal fris en heb ik niet het gevoel dat ik beter op zoek kan gaan naar het echte werk uit lang vervlogen tijd. Natuurlijk moet je dat van tijd tot tijd zeker ook doen, maar nieuwkomers als Duffy verdienen ook een kans want zij zijn toch de artiesten van nu die een goede ingang kunnen vormen voor jongeren die totaal niet bekend zijn met dit soort werk.
Sleeping Stone is een aardig nummer maar kabbelt iets te veel voort naar mijn smaak.
Syrup & Honey doet zijn naam eer aan: het is een stroperige song dat langzaam voortsleept. Vocaal gezien dik in orde.
Hanging on Too Long start wat zoetig en krijgt later een vollere klank. De strijkers zijn hier verantwoordelijk voor. Op de een of andere manier krijg ik Marvin Gaye's 'I Heard It Through the Grapevine' maar niet uit mijn hoofd na het horen van dit nummer.
Mercy zwerft al wat langer over het net en zit inmiddels gebeiteld in mijn geheugen. Absoluut één van de betere nummers op dit album. Het weet zeer snel te pakken en al snel swing je de kamer door en kan alles al dienen als microfoon om eens lekker mee te playbacken. Ziet u mij al staan met de afstandsbediening van de t.v., de stofzuigerslang of mijn mobieltje? Typisch weer een nummer waar oud goed vermengd is met heden.
Delayed Devotion is wat romantischer dus de nep-microfoons kunnen opgeborgen worden. Het is een 'even-bijkomen-moment' na zo'n lekker nummer als daarnet. Hierdoor ook wel wat minder opvallend.
Scared gaat rustig verder waar Delayed Devotion gebleven is. Warme zang, glijdende strijkers, koortjes en een beetje dromerig.
Over dromerig gesproken: Distant Dreamer is de afsluiter van dit album. Oude tijden herleven goed en het is een prima uitsmijter van dit opmerkelijke debuut.
Dat de tijd rijp is voor dit soort dames mag wel duidelijk zijn. Het is dan ook een lekker album. Als je me dan toch vraagt te kiezen voor deze of die van Adele dan neig ik voorlopig naar de laatste, wat niet wegneemt dat ik Rockferry ook graag mag horen en eenzelfde beoordeling geef (een kleine 4 voor 'Rockferry' tegenover een dikke 4 voor '19'...... en ik zal beloven nu niet meer te vergelijken want echt terecht is dat natuurlijk niet ).

Op The Black Album van Prince staat het komische nummer Bob George waarin Prince over zichzelf zingt: 'Who? Prince? Ain't that a bitch? That skinny motherfucker with the high voice?'.
Het vormt het uitgangspunt voor Yo La Tengo bassist James McNew om een album uit te brengen met daarop allemaal Prince-covers en dan met name de wat poppy en psychedelische nummers van de kleine man uit Minneapolis.
Dit zijn gevaarlijke albums want covers zijn sowieso altijd tricky business maar een heel album vol coveren met nummers van slechts één artiest is zonodig nog veel gevaarlijker; de fans van Prince slijpen hun messen bij voorbaat al en mensen die Prince helemaal niks vinden zullen ook al snel hun mening hebben. Hoe leuk je een nummer ook verbouwt: het zijn en blijven herkenbare Prince-nummers. Herkenbaar? De doorsnee-kenner zal de hits 1999, Raspberry Beret, Girls + Boys en de Sheila E-hit A Love Bizarre wel herkennen, maar nummers als How Come U Don't Call Me Anymore? (ooit succesvol gecovered door Alicia Keys), An Honest Man (te vinden op Crystal Ball) en b-kantje Another Lonely Christmas zullen heel wat minder bekend zijn.
Voor mij was dit album onbekend en het was user D-ark die me er op attent maakte: een combi lo-fi en Prince moet natuurlijk interessant zijn voor mij en dat is het dan ook.
Covers zijn de moeite waard als er iets mee gedaan wordt, als de artiest in kwestie het eigen weet te maken of als er een geheel nieuw kunsstukje van gemaakt kan worden. Wil dit slagen dan moet je natuurlijk wel materiaal in handen hebben waar dit mee kan en wat je ook van Prince mag vinden: de nummers die hier gebruikt zijn hebben wel degelijk hun status weten te verdienen en er staan regelrechte klassiekers tussen.
McNew fröbelt er lekker op los en weet soms zeer bijzonder uit de hoek te komen. Dat hele lo-fi gebeuren pakt goed uit alleen is het zo jammer dat je dit ook in de geluidskwaliteit terug hoort (maar goed, dat geeft het wellicht een spannender randje).
Zelf was ik erg nieuwsgierig naar een all-time favoriet als Raspberry Beret. De monotone zang en de gruizige begeleiding brengen dit nummer eigenlijk aardig om zeep en ontdoet het van alle charmes die het origineel zo fijn maakte maar dan moet je het gewoon nog eens beluisteren en dat origineel helemaal wegcijferen. Dan blijft er een apart nummer over en dan toont het gelijk de compositorische kracht die het heeft. Prince was in die dagen een meester in het schrijven van popsongs als deze en dan maakt het helemaal niet meer uit wat er mee gedaan wordt: het blijft een sterk nummer.
Of neem een Erotic City: van het lijzige origineel (overigens één van de beste Prince-nummers ooit) blijft niks meer over. Eerst ging ik zelfs twijfelen of het wel klopte. Dit lijkt gvd wel een Sonic Youth nummer. Rammel rammel, stuiter stuiter. Beck die loos gaat....
En zo staat dit album vol verrassingen, en misschien wel doordat het allemaal nummers zijn van één en dezelfde artiest ademt het toch één sfeer uit.
De originelen doet James McNew niet vergeten en op sommige momenten vind ik de versies ietwat te gezocht (je kunt ook overdrijven om een nummer geheel te willen verbouwen zoals bijvoorbeeld op Erotic City gebeurt). Maar daarnaast staan er ook prima versies die een nieuw licht werpen op composities die vaak al zo'n 25 jaar oud zijn.

Duncan kan sinds het Songfestival debacle dit jaar niet veel goeds meer doen. Waar hij eerst de held van Nederland was door het Songfestival te winnen, daar werd hij meer en meer de persoon waar wel op te bashen viel. Als hongerige hyena's stortte de roddelmedia zich op hem en het volk deed met graagte mee.

Duncan is raar, is woke, arrogant, te veel bezig met zijn vriendje (inmiddels man), enzovoort.

Ik ben het er mee eens dat Duncan een transformatie heeft ondergaan. Niet alleen qua looks, maar ook wel in zijn gedrag. De spontane smalltown boy is niet meer. Maar arrogant? Nee. Ik zie juist de onzekere man die vroeger gepest werd en waar dat nu terugkeert in andere vorm. Ga er maar aan staan.

Ondanks alles heeft ie een trouwe fanbase en is ie gelukkig in de liefde en het lijkt er op dat ie weer een beetje op positieve wijze in de picture is komen te staan door zijn bijdrage aan het programma Beste Zangers 2023.

Zijn tweede album Skyboy zou al eerder uitgebracht worden, maar dat werd uitgesteld. Duncan had te veel hooi op zijn vork genomen, moest bijkomen van het negatieve Songfestival avontuur (waar hij overigens wel weer de show stal in de finale als pauze act) en was niet in staat om het te promoten. Dat hij vervolgens wel meedeed aan de opnames van Beste Zangers bracht hem weer in de hoek waar gebashed kon worden. Het was allemaal flauwekul en hij moest niet zo janken was de mening.

Het zal allemaal wel. Ongewijfeld dat er wel van alles iets waar is, maar is dat belangrijk? Albums worden zo vaak uitgesteld. Maar nu is Skyboy er dan eindelijk met daarop ook nummers die eerder al waren vrijgegeven.

Titeltrack Skyboy is daarvan mijn favoriet, en dat ondanks het feit dat ik geen groot Elton John fan ben. Ook de andere singles vond ik zo beroerd niet. Niet heel bijzonder, maar gewoon fijn en dat komt vooral door de zang van Duncan waar ik wel wat mee heb.
En juist omdat er zo op hem is ingehakt voelde ik me meer en meer aangetrokken tot dit tweede album, waar ik anders misschien wat interesse zou zijn verloren na zijn debuut.

De vraag is of die andere nummers ook de moeite waard zijn. En dat is zo. Hij laat de jaren '70 pop-rock herleven met zijn eigen kenmerkende saus er overheen. Het lijkt op dit album allemaal wat losser en minder gepolijst en dat vind ik wel een plus.

Skyboy is een album waar we als Nederlanders best trots op mogen zijn. Prima pop, gezongen door een uitstekende zanger. En stop dus maar met al dat gezeik, want het is op pesten gaan lijken en daar heeft Duncan al een verleden mee. Niet je ding? Laat hem en zijn muziek dan gewoon links liggen en huil niet mee met de valse wolven in het mediabos, ondanks dat ie het soms niet handig aanpakt.
Maar voor liefhebbers van degelijke pop kan ik dit album aanraden! Duncan geeft zijn vorige album een schitterend vervolg waar ik best blij mee ben.

Drie artiesten die Nederland op het Songfestival vertegenwoordigden gingen Duncan voor. Waarin? In het kopen van een volledig album. Ruth Jacott, Anouk en The Common Linnets. Allen het album waar hun nummer op stond. En nu kan Duncan eraan toegevoegd worden. Duncan; de man die mij in 2019 even een heel blij mens maakte en een langgekoesterde wens deed vervullen. Uitgerekend hij. Uitgerekend dat nummer.

We kennen het verhaal. Duncan wie? toen bekend werd dat hij in 2019 ons land zou gaan vertegenwoordigen op het Songfestival. Er was zoals altijd wel weer gezeur. Maar het team was ervan overtuigd: we zouden dit jaar echt kans maken om te kunnen gaan winnen.

Eerst zien en horen en dan geloven. En toen verscheen Duncan (wie?) bij De Wereld Draait Door om zijn clip voor het eerst te laten zien. En deze keer gebeurde het gelijk: de clip zat fantastisch in elkaar en wist de aandacht te pakken en het nummer zelf sloeg bij mij gelijk in als een bom, met dank aan de fijne stem van Duncan Laurence.

Een sympathieke gast die je het gunde. En gelijk na onthullen van Arcade schoot Nederland naar de eerste plek bij de bookmakers, om die plek nooit meer te verlaten. Ook in diverse polls deed het nummer het goed en Duncan bleek een geliefde gast om te interviewen.

Zou het dan toch gaan gebeuren? Het viel uiteindelijk niet mee met een tegenvallende derde plaats bij de vakjury en een tweede plek bij de televoters, maar overall was het genoeg voor de winst. Ik hoopte het ooit bewust mee te gaan maken (in 1975 was ik te jong) en het gebeurde. En dan met een nummer di eik oprecht mooi vond en een artiest die ik het zo enorm gunde.

Twee concerten (Amsterdam en Den Haag) volgden en dat was verrassend: niet zozeer het repertoire, maar vooral zijn vocalen.

Maar het werd wat stilletjes. Het verwachtte album kwam maar niet, totdat deze zomer een EP verscheen. Een EP waar geen nummer op stond die hij zong tijdens zijn optredens.

En laat die EP nu in z'n geheel terugkeren op dit album, Small Town Boy. Dat was toch een kleine domper moet ik toegeven. Niet dat die Ep nu zo beroerd was, maar de oogst is zo toch wat karig en met de EP in bezit voelt dat toch niet helemaal fijn.

Maar goed: met die EP kan een nichtje blij gemaakt worden en het was alleen nog zaak dat Small Town Boy mij blij zou maken. Want eerlijk is eerlijk: het gaat toch vooral om Arcade wat mij betreft, de andere nummers op de EP vallen net een beetje buiten mijn categorie muziek waar ik het graag zoek, mooie stem of niet.

Die opmerking blijft staan: het is allemaal mooi, verzorgd en die zang is en blijft de enorme kracht van Duncan, maar qua composities is het voor mij net allemaal ietsje te veilig en braaf. Voordeel: mijn partner die het dan ineens een stuk interessanter vindt om mee te luisteren naar wat ik draai.

Maar jeetje, wat heeft die man mij een fantastisch gevoel gegeven en wat een plezier had ik bij zijn optredens en zo af en toe eens een beetje buiten mijn eigen lijntjes kleuren is zo erg nog niet.

Ondanks het feit dat ik zes nummers al kende, moet ik zeggen dat de rest net zo fijn klinkt. Persoonlijke teksten over waar Duncan nu staat en uitstekende pop-songs. Het hoeft niet altijd rafelig te klinken. Zijn nieuwe liefde speelt een grote rol: ze schreven samen nummers die op dit album terecht zijn gekomen (vooral Sleeping on the Phone is een belangrijk nummer op dit vlak).
Misschien wat meer een band-geluid hier en daar zou de boel wat kruidiger maken denk ik. Het is nu allemaal iets te veel een echte 'studioplaat'. Een vertaling van het podium naar het album had af en toe misschien niet verkeerd geweest. Aan de andere kant is de sfeer nu intiem gebleven en ligt de nadruk op de zang (toch zijn sterke wapen).

Voor Arcade zal ik altijd veel liefde koesteren, maar met de overige elf nummers (10 als ik de track met Armin van Buuren niet meetel) kom ik de winter wel door. Het is een warme sfeer waarbij het goed toeven is.

En ik gun Duncan nog steeds alle succes van de wereld. Hij verdient het.

O,o,o wat was ik toch enthousiast over dit bandje. Ta Det Lugnt was het helemaal voor mij en is het dat nog steeds. Dat gold ook voor hun debuut wat net als Ta Det Lugnt de volle mep wist te scoren. De soortement van verzamelaar die daarna kwam was ook geweldig en toen kwam vorig jaar Tio Bitar, het eerste echt nieuwe album na die verpletterende ervaring. Meer van hetzelfde en het sloeg minder aan bij mij. Absoluut een geweldig album maar de sensatie bleef wat uit.
Hoe onverwacht verschijnt nu al hun 4e album simpelweg 4 genaamd. Moeten we nieuwe dingen verwachten? Zelf had ik daar gelijk al een antwoord op zonder nog een noot te hebben beluisterd. Nee.

Sätt Att Se bewijst dit gelijk al. Het is die kenmerkende retro-sound. Retro maar tegelijkertijd toch ook heel erg Dungen en wederom in het zweeds gezongen. Een redelijk relaxed begin van dit album.
Målerås Finest klinkt ook wat luchtiger dan de nummers op Tio Bitar. Het gaat een beetje terug naar het debuutalbum. Fijn fluitwerk, rollende drums en een lekkere lading psychedelica zonder deze keer al te veel uit te wijden. En wat is het toch goed dat de viool weer een grotere rol heeft gekregen. Een alleraardigst instrumentaal nummer.
Det Tar Tid klinkt ook oud en vertrouwd. Je hoort echt niks nieuws meer en het had zo op één van de vorige albums kunnen staan. Het nummer begint wel leuk, maar na verloop van tijd mis ik toch wat spanning. Het begint dan iets te veel door te kabbelen.
Op Samtidigt 1 is het alsof Jimi Hendrix weer van de partij is. Scheurende gitaarsolo's, rollende drums, voortstuwend baswerk; het zit er allemaal in op dit nummer zonder zang en wat later een vervolg krijgt op dit album.
Ingenting är Sig Likt krijgt een jazzy sfeertje mee en komt erg ontspannen over. Misschien komt het doordat de piano hier de hoofdrol krijgt.
Fredag slingert beheerst alle kanten op en kent wederom geen zang. Toch heeft het wel een redelijke kop en staart en weet het weg te blijven van een enorm langdradige jam. Ze houden het qua tijd dan ook keurig netjes binnen het aanvaardbare.
Als ik het intro van Finns Det Någon Möjlighet hoor denk ik ieder moment dat Foxy lady gaat beginnen, maar nee, opeens krijgt het een redelijk poppy wending en de lichte stem van Gustav Ejstes lijkt niet echt op die van Jimi Hendrix. Het is een leuk poprock nummer geworden met alle inmiddels zo bekende ingrediënten.
Mina Damer Och Fasaner gaat wat melancholisch van start maar is toch redelijk opgewekt naar het blijkt met wat oosterse invloeden (wat op Tio Bitar ook al te horen was). Ze doen dit op ongeforceerde wijze en hierdoor past het goed in deze compositie.
Samtidigt 2 gaat verder waar deel 1 gestopt was en zo komen we aan bij het slotstuk Bandhagen wat een perfecte afsluiter is. Ietwat dromerig, instrumentaal en niet te zwaar op de maag.
Ervaar ik weer de sensatie van albums nummer 1 en 2? Nee. Beter dan Tio Bitar dan? Nee. Voor mij is het een logisch vervolg daarop en de belevenis van die eerste 2 albums zal wel altijd voorbehouden blijven aan die 2 en dat is goed. Ik verwacht geen nieuwe spectaculaire dingen meer van Dungen. Ik hoop op telkens degelijk werk en dat is dit album nummer 4 zeker wel.
Ik kan me voorstellen dat veel mensen het nu wel een beetje geloven, nieuwkomers verwijs ik graag door om eerst de eerste 2 albums te beluisteren, blijven over de trouwe volgers. Voor hen is dit een prima aanvulling. Niks meer of minder.

Dungen gaat door met wat ze altijd al deden: psychedelische rock maken en je het gevoel geven naar oude opnamen uit die tijd te luisteren.

Dat is knap, maar na 6 albums (eigenlijk 7) begint het toch allemaal minder boeiend te worden wat mij betreft. Of ik deze nu opzet of één van de voorgangers: het maakt allemaal niet zo veel meer uit.

Bovendien ontbreekt een klassieker als Du E För Fin För Mig, te vinden op Ta Det Lugnt, want dat zou het gelijk al weer een stuk spannender maken. Met een instrumentaal nummer als Franks Kaktus heb ik gewoon wat minder. Iets te saai en langdradig.

Dungen doet nog steeds waar het goed in is maar misschien zouden ze een voorbeeld kunnen nemen aan Tame Impala die nieuwe wegen is gaan bewandelen. Of dat dan je smaak is moet je dan maar afwachten maar Allas Sak is gewoon wat de voorgangers ook al waren en daarmee bijna een wat overbodige release geworden.

Het is dat ik ze zo waardeer

Zoals gezegd: dit debuut dat in beperkte oplage op vinyl verscheen vormt de blauwdruk voor het latere werk van Dungen dat een veel uitgebreidere release kreeg.
Veel nummers zijn te horen op het album Stadsvandringar, al dan niet in een ietwat andere vorm. Op dit debuut klinkt het net even wat demo-achtiger waar de nummers later net even wat preciezer lijken afgewerkt
Toch is dat verschil meestal maar minimaal. Wel hoor je hier en daar verschil in lengte van de nummers wat neit altijd positief hoeft te zijn. Het is terecht dat Andra Sidan Sjön later is ingekort. Op dit album jengelt de sitar net even iets te lang door naar mijn zin.
Voor mij stonden er op dit album verder niet zo heel verrassingen meer maar kreeg ik wel weer het besef dat Dungen na hun verpletterende indruk die ze op mij achterlieten met Ta Det Lugnt inmiddels een vaste waarde zijn geworden in mijn cd kast en daarbij is het uiteraard toch ook genieten van de nummers die we op latere albums niet meer zijn tegengekomen.

Dat denk ik ook elke keer als ik zie dat er een nieuwe zit aan te komen.
Toch begon ik ook wel ietwat te vrezen voor deze nieuwe release: de 'formule' begint ietwat sleets te raken en is er nog wel iets toe te voegen aan de steeds groter wordende discografie van de band?
Toen ik las dat het deze keer kortere nummers zouden worden en dat de nadruk niet meer zo op het jammen zou liggen kreeg ik weer wat meer moed.
Wanneer ik eenmaal 2 nummers online hoorde maakte ik me geen zorgen meer: ik zag dit wel zitten eigenlijk.
Toch moet ik eerlijk toegeven ietwat teleurgesteld te zijn in deze nieuwe release nu ik die op cd in huis heb en wel om de simpele reden dat de nummers dan wel wat korter mogen zijn, ik niet het idee heb dat dat per definitie een verbetering is. Ik heb soms het gevoel dat zo'n nummer niet eens af is. Het eindigt dan te abrupt. Doe mij dan maar zo'n avontuurlijk nummer als het van Ta Det Lugnt afkomstige Du E För Fin För Mig.
En wat inderdaad een beetje begint te wringen is het feit dat Dungen eigenlijk constant met hetzelfde op de proppen komt. Er zullen best wel wat lichte randjes anders zijn dan voorheen maar als je die per album bekijkt is dat toch vrij minimaal.
Neemt niet weg dat ik een Dungen liefhebber ben en mijn euforie rondom Ta Det Lugnt niet snel zal vergeten.
Eerlijk is eerlijk: Skit I Allt ('Fuck all') mag dan wel brutaal lijken door de titel; muzikaal is het dat niet echt (meer). Absoluut leuk voor de fans maar als je wilt gaan starten kun je toch beter wat terug de tijd ingaan. Niets mis met terug de tijd ingaan trouwens.... daar is Dungen zelf ook niet zo vies van

Hoe is het toch mogelijk dat ik dit album in 2004 compleet over het hoofd heb gezien???
In 2005 al flink populair geworden in de VS (en daar hoog geeindigd in een aantal jaarlijstjes), en eind deze maand (januari 2006) pas officieel uit in Nederland.

Laat ik het dus maar houden op het feit dat er in Nederland tot op heden nog geen aandacht was voor het eenmansproject van de Zweed Gustav Ejstes, en dat de cd zelfs nog niet uit is hier.

Terug naar de cd: wat een geweldige luistertrip is dit zeg!
Er zit werkelijk van alles in: Beatles, Hendrix, Led Zeppelin, the Who (met name Keith Moon), Zappa, en recenter Sigur Ros of the Coral....... inderdaad het klinkt alsof het regelrecht in de 60's gemaakt is, en hoe!!!!!

Horen we daar eerst een paar Sigur Ros-achtige strijkers het nummer Du E För Fin För Mig openen om vervolgens over te gaan in een lekker jaren '60 popnummer om te vervolgen in een gitaar-eruptie waarvan je echt gaat denken: klopt dit wel? Is dit niet mijn I-pod shuffle die op hol slaat? Dit is toch echt Hendrix zelf?! En dat allemaal in 1 nummer.
Ook de single Panda opent apart met een paar slagen op de drums zoals je dat ook hoort op bv. Hendrix' album Electric Ladyland of Axis: Bold as Love, dan een paar gitaar-riffs die lijken op de hit Hush (ooit gecoverd door Kula Shaker) en dan zet het nummer pas goed in als echte song zoals the Coral dat ook zo goed kan. Maar vergis je niet: de gitaar-erupties blijven aanwezig.
Op titelsong Ta Det Lugnt gaat het ook alle kanten op: beginnend als (wederom) een lekker popnummer gaat het halverwege over in een cabaret-piano-riedel met gesproken tekst (alles op deze cd is overigens in het Zweeds, wat het extra apart maakt) wat weer de break verzorgt naar het jazz-gedeelte van het nummer.
En zo is er op elk nummer van deze cd wel wat spectaculairs te beleven.

Folk, psychedelische rock, jazz: echt alles zit in deze plaat.

Geniaal! En genialiteit kan ik alleen maar belonen met 5* en daarmee komt dit album ook binnen op de 2e plaats in mijn jaarlijstje over 2004 met op langere termijn kans op de ere-titel.

Volgende week is Dungen in Nederland voor een paar optredens. Ik ga Gustav Ejstes met zijn band zien in Rotown op woensdag 11 januari, en als ik de berichten moet geloven schijnen de heren live ook zeer goed te zijn.
Ik verheug me er al enorm op!!!!!

Dames en heren mede-users: laat dit album je niet ontgaan als je van avontuurlijke muziek houdt (ik heb die fout 1 1/2 jaar geleden al met deze cd gemaakt ).

Herinnert u hem nog? Mijn overenthousiaste stukje over mijn (te late) ontdekking van Ta Det Lugnt?
Het album greep me bij mijn strot en liet me niet meer los. Heel snel al zag ik de heren live en ervaarde dat teletijdmachines wel degelijk bestonden.......

De andere twee albums volgden al snel en Stadsvandringar kreeg evenzo 5 sterren. Topband dus.
En nu dan het nieuwe album Tio Bitar (in het engels: Ten Pieces).
Tien stukken muziek die ons wederom wegplukken uit 2007 en ergens neerkwakken eind jaren '60 begin jaren '70. Op dat punt is dus maar bitter weinig aan verandering onderhevig.

Het eerste stuk heet simpelweg Intro, een instrumentale rocker waar flink gescheurd wordt op gitaren, bas en drums. Alsof de duivel op hun hielen zit (of is het de god Thor soms?).
Psychedelisch en retestrak. Eén grote jam.
Het tweede stuk is Familj, inderdaad Family geheten.
Hierop is Gustav Ejstes weer op zang te horen. Het is Dungen zoals we het kennen van de vorige albums. Vet orgeltje, rollende drums, lekkere gitaar-solo's en de ietwat zeikerige zang van Estjes. Niks nieuws onder de zon, maar wederom een genot te horen. Wel moet ik eerlijk zeggen dat ik betere nummers van de band ken. Het blijft niet helemaal hangen bij mij.
Het derde stuk Gör Det Nu (Do It Now) is ook weer behoorlijk heavy en de drums spelen weer een uitstekende rol. Heerlijk om hier weer wat verschillen in melodie en tempo te horen, zo ken ik de band weer.
Ik blijf het knap vinden dat dit zo retro als de neten klinkt, maar dat je voor de verandering ook echt het gevoel hebt naar een band uit een andere tijd te luisteren.
Vierde stuk Caroline Visar Vägen (Caroline Shows the Way) neemt wat gas terug en hier is de violist Ejstes weer eens te horen. Doordat de heren wat gas terug nemen is er ook ruimte voor fluit. En lekker instrumentaal nummer, maar de pure magie die ik op Ta Det Lugnt vond mis ik hier een beetje.
Op naar stuk nummer vijf: Du Ska Inte Tro Att Det Ordnar Sig. In de vertaling is dit You Shouldn't Expect It to Work Out. Alsof Hendrix weer tot leven is gewekt (of is dit vloeken in de Zweedse kerk?).
Op dit nummer is er weer zang aanwezig. Ook hier wederom prima rock maar het heeft gelukkig nu ook wat poppy kanten. Uiteraard ontbreken de psychedelische effecten niet. Hoe lekker ik het ook vind: ook hier krijg ik een beetje het gevoel dat het nog niet af is. Het is ietwat te vrijblijvend, te veel het idee willen geven dat het een jam is of zo. Iets waar ik live ook wat tegenaan liep indertijd.
Mon Amour is stuk nummer zes. Nee dit is geen BZN-cover. Wel is ook dit nummer gewoon in het zweeds gezongen. Voor een aantal mensen is dat een nadeel. Ik zelf blijf het de kracht van de band vinden. Het maakt ze toch net even wat anders en het geeft de nummers juist een lekker apart sfeertje mee. Dit nummer is wat meer song i.p.v. jam. Op zulke momenten vind ik de band dan toch echt even wat sterker. Heerlijk ook die gitaarversnelling en de begeleiding van het orgel.
Stuk nummer zeven Så Blev Det Bestämt (So It Was Settled) is ook weer wat rustiger. Wat dat aan gaat hebben ze qua aanpak weinig veranderingen doorgevoerd t.o.v. de vorige albums, want ook die hadden dit soort nummers. Wat wel nieuw is is de Oosterse/ Arabische toevoeging. Dit geeft het nummer wat spannends mee. Het integreert uitstekend met de rock.
Stuk acht Ett Skäl Att Trivas (A Reason to Thrive) heeft wederom een uitstekende drum-basis. Dit nummer klinkt wat lijzig en slepend. Minder gitaargejakker dus.
Stuk nummer negen Svart Är Himlen (Black is the Sky) heeft wat springerigs en kent veel leuke wendingen en toetertjes (niet echt) en vooral belletjes. Ook hier bekruipt me soms het idee dat het nog niet helemaal af is. Hierdoor blijft het een lekker nummer, maar is het geen meesterwerkje terwijl mijn gevoel zegt dat dat er wel in had gezeten
Afsluiter is natuurlijk het tiende stuk (Tio Bitar, Ten Pieces weet u nog?!). Dit heet En Gång I År Kom Det En Tår, ofwel Once This Year There Came a Tear. Het is een mooie en statige afsluiter geworden. Ook hier vertolkt de fluit weer een hoofdrol op deze instrumentale song.
Een prima einde van deze cd.

Het avontuur is minder groot dan op Ta Det Lugnt. Het kan zijn dat de verrassing voor mij wat minder is, maar ik denk toch eerder dat ik gewoon sprookjesachtige nummers als Du E För Fin För Mig mis. Het blijft allemaal iets te veel hangen in lange uitgesponnen jams. Live opereert deze band ook zo. Ik denk dan ook dat dit heel bewust is gedaan. De mannen zijn immers volop op tournee geweest en ik vermoed dat deze nummers on the road tot stand zijn gekomen en dat ze die live-vibe ook op plaat wilden doen overkomen. In dat opzicht is dat zeker gelukt. Mij voor een derde keer van mijn stoel blazen en met 5 glitters doen strooien is ze helaas niet gelukt.
Uiteraard ben ik in mijn nopjes met dit Tio Bitar, maar een meesterwerk zal ik het deze keer niet noemen. Wel een ijzersterk album waar ik voorlopig wel weer even mee zoet zal zijn......

Duran Duran: in de jaren '80 hield ik het bij de hits en die vond ik leuk. Toch was het ook een beetje 'not done' om dit bandje goed te vinden, dus bleef het bij de belangstelling voor die hits en liet ik mijn jongere zus verder zwijmelen bij de posters van bassist John Taylor. Die vond ze helemaal te gek zoals alle tienermeiden dat toen wel vonden.
Toen Notorious uitkwam kocht ik de LP en dat was een startsein om later alsnog albums als Rio en dat heerlijke debuut te kopen.
Seven and the Ragged Tiger was het laatste album dat ik met terugwerkende kracht kocht en daarmee kwam de teller op (de eerste) 4 albums te staan.
Nu ik zo de hele lijst albums bekijk moet ik bekennen toch even mijn wenbrauwen gefronst te hebben: All You Need Is Now is album nummer 9 na Notorious, het album waar ik gestopt ben, en daarmee kun je rustig stellen dat deze band nooit weggeweest is. Met zekere regelmaat zijn ze albums blijven uitbrengen zodat je niet kunt zeggen dat ze een reunie zijn gaan houden of dat ze er na jaren afwezigheid weer eens zin in hadden.

Voor mij is All You Need is Now eigenlijk het eerste volledige album van ze dat ik hoor ruim na hun sterrendom in de jaren '80. Natuurlijk ken ik wel de latere hits (Ordinary World blijft een zeer favoriet nummer van mij) maar volledige albums dus niet.
Ik moet zeggen dat ik deze nieuwe release eigenlijk best lekker vind. Safe met Ana Matronic van de Scissor Sisters klinkt goed en in Girl Panic ontwaar ik zelfs het vuur uit de jaren '80 net als in Runaway Runaway. Ook Kelis is van de partij in het sterke The Man Who Stole a Leopard.
Producer Mark Ronson wilde met dit album de stijl van Rio benaderen. Het is hem niet helemaal gelukt maar komt toch aardig in de richting.

De release gaat binnenkort via iTunes plaatsvinden, dan praten we over 9 tracks, en in februari zal de fysieke release plaatsvinden met 3 extra tracks. Je gaat haast geloven dat dit een trend begint te worden (zie ook de Sufjan Stevens EP onlangs).
Of dit album het startsein gaat worden voor een ontdekkingstocht langs de latere albums weet ik niet daar ik begrepen heb ze hier echt terug willen grijpen naar hun oude sound en dat is er eentje die mij bevalt.
Na OMD nu dus weer een lekkere cd van andere, oude pophelden uit de jaren '80.

3,5* met absolute mogelijkheid tot verhoging.

Duran Duran albums gingen bij mij tot aan Notorious plus hun verzamelaar Greatest. Door mijn enthousiasme over hun nieuwe worp All You Need Is Now leek het me een goed plan om eens verder te neuzen in de discografie van de band.
De startkeuze viel op het titelloze album uit 1993 ook wel The Wedding Album genoemd.
Dit omdat ik Ordinary World misschien wel hun beste nummer ooit vind en ook omdat Come Undone me altijd wel heeft weten te boeien (ik hoor er soms wat Kate Bush trekjes in).
Toen ik de kritieken en beoordelingen hier ging bekijken bekroop me even een angstig gevoel dat het wel eens een grote tegenvaller zou kunnen worden. Het is geen Duran Duran uit 1981 en ook geen Rio. Hun nieuwe album All You Need Is Now weet vooralsnog ook wat meer enthousiasme te kweken bij mij, maar daarmee wil ik niet zeggen dat ik dit album niet leuk vind. Sterker: het bevalt me wel ondanks de wisselvalligheid. Blijkbaar heb ik een zwak voor deze band en lukt het me aardig langs de altijd wel stevige kritiek heen te kijken. Het is natuurlijk ook niet bepaald bon ton om te zeggen dat je Duran Duran goed vindt natuurlijk.
Daarmee kan gezegd worden dat The Wedding Album genoeg heeft weten te kietelen waardoor ik zeker ook op zoek ga naar de rest van de albums. Duran Duran zal het goed gaan doen de komende tijd in mijn Last.fm lijstjes

Een meesterwerk hoor ik hier zeker niet in, wel een band die probeert om zijn verleden af te schudden en een andere weg inslaat. Dat doen ze niet onverdienstelijk, maar een meesterwerk?!
Ik zie dan ook dat de meningen hierover nogal verdeeld zijn en dat zie je wel vaker bij artiesten die iets anders proberen: de aanhang splitst zich dan snel op in 2 kampen en zoals ook wel vaker in zo'n geval hang ik daar dan ergens tussenin.
Even los van de naam Duran Duran hoor ik eigenlijk best een lekker album; hier en daar wat chaotisch en lijkt het alsof ze het stuur met moeite in bedwang weten te houden.
Waarom ik niet laaiend enthousiast ben komt meer doordat ik blijkbaar toch een liefhebber ben van de Rio-periode. Oude stijl dus.

Toch vind ik het altijd wel lovenswaardig dat artiesten eens wat anders willen doen en zeker voor een band als Duran Duran is dat een hele stap omdat die het toch meestal een beetje van commerciële successen moeten hebben, of beter gezegd: dat hadden ze vaak toch wel. Als ze dan een wat rauwer randje aan hun sound toevoegen en de klemtoon ergens anders leggen blijkt toch wel dat hun muzikale hart op de juiste plaats ligt.

Ik dacht altijd dat Duran Duran leuk was t/m Notorious en dat alles daarna werk zou zijn van idolen die ouder worden en krampachtig vasthielden aan hun oude status. Hoe fout kon mijn idee daarover zijn. Het blijkt dat dit bandje aardig wat interessante dingen heeft uitgebracht. Niet alles even geslaagd maar vaak toch nog best verrassend. Daar reken ik Pop Trash zeer zeker toe.
Misschien dat als ik dit album echt goed ga leren kennen er een verhoging in zit. De tijd zal het leren.

Coveralbums hebben op voorhand al de schijn tegen: artiesten die geen inspiratie hebben beginnen er aan, het zijn tussendoortjes, enzovoort.
In veel gevallen gaat dit wel op maar er zijn zeker ook artiesten die er met respect mee omgaan of die er oprechte bedoelingen mee hebben.
Hoe dat in het geval van Duran Duran zit weet ik niet en kan me ook niet zo schelen. Coveralbums verketter ik niet op voorhand: eerst maar eens horen wat het is.

Toch geef ik eerlijk toe wel erg sceptisch te zijn geweest: want ik ben dol op het Grandmaster Melle Mel nummer White Lines en The Crystal Ship is denk ik toch wel mijn favoriete Doors nummer. Als ik dan ook nog eens dat geweldige Sly & The Family Stone nummer I Want to Take You Higher zie staan op de tracklist dan kun je je voorstellen dat ik mijn hart vasthield.
Maar goed, als Lou Reed laat weten dat de cover van Perfect Day misschien wel de beste ooit is.... vooruit dan maar....

White Lines viel me eigenlijk reuze mee. Het haalt het niet bij het origineel, maar ook deze versie swingt lekker, maar mijn hemel wat is de cover van I Wanna Take You Higher slecht zeg. Dat wordt regelmatig doorskippen naar Perfect Day. Mooiste cover ooit van dat nummer? Het is zeker een betere cover op dit album, maar met zo'n nummer is het lastig om dat echt vreselijk te verpesten. Heel erg goed kan ik het nu ook weer niet vinden, maar goed, als ome Lou er tevreden mee is wie ben ik dan om daar tegenin te gaan?
Verder is dit album een beetje zwalken tussen best leuk (de Dylan cover Lay Lady Lay en Led Zeppelins Thank You) en niet goed (Costello's Watching The Detectives, Public Enemy's 911 is a Joke) en daarmee is het een coveralbum als zovelen: ietwat dubieus, maar ik denk wel dat ze het met de juiste intenties gemaakt hebben. Het moest een tribute worden voor de bands die van invloed waren op Duran Duran en op zich is daar niks mis mee. Het is en blijft altijd oppassen met hoe je het doet en je weet van tevoren dat 'men' je album de grond inboort. Uitzonderingen daargelaten en daar behoort Thank You niet toe ook al kan ik er zelf redelijk mee leven denk ik.
Overigens vind ik het eigen nummer Drive By best lekker. Toont aan dat ze het zelf ook wel kunnen.

Tja, La Dusty............

Deze jongen heeft het lang met een verzamelaar moeten stellen. Een verzamelaar waar het grootste gedeelte van dit album weliswaar op stond maar omdat dit een regelrechte soul-klassieker genoemd mag worden was het natuurlijk wel zo dat de aanschaf van dit album een keer een feit moest worden.
Alles in de juiste volgorde, contest, u weet wel.......
Hoe dan ook is dit natuurlijk een album die tot de absolute top behoort: een schatkist vol juwelen. Open de deksel en de zoetgevooisde stem zwijmelt je tegemoet.
Hier is het dan wel een plastic dekseltje van een foeilelijke jewelcase en de inhoud is slechts een zilveren schijfje maar als dat schijfje eenmaal verdwenen is in je cd-speler..............zucht............