We gaan nu wel richting herfst. Vandaag is het nattigheid troef, de ochtenden zijn weer een stukje donkerder en de lampen kunnen 's avonds ook wat eerder aan, en dan is Ma van Devendra Banhart gelijk een perfecte worp in deze tijd van het jaar.

Banhart zingt mooier dan ooit: weg krakerige 'freakfolk', een term die we al een tijd niet meer horen; ongetwijfeld niet hip meer.
Ma kan zo naast de albums van Kings of Convenience gezet worden, qua sfeer doet het er niet voor onder, en heel af en toe krijg ik zelfs een beetje een Leonard Cohen gevoel (Memorial).
Die Kings of Convenience link haalde ik ook al bij voorganger Ape in Pink Marble aan, en het is denk ik niet raar om te stellen dat dit album daar op voortborduurt.

Meest toegankelijke album? Wellicht. Maar als het fraai gedaan wordt, who cares?! De gekkigheid mag er wat vanaf zijn, als we er dan een mooi en sfeervol album voor terug krijgen vind ik het prima.
Hoe dan ook: het is en blijft toch herkenbaar Devendra Banhart, die aan het einde nog een nummer met de onvolprezen Vashti Bunyan laat horen.

Ma is een prima album, welke ik op dit moment wat beter vind dan voorganger Ape in Pink Marble.

Van Devendra Banhart was ik niet gelijk liefhebber: de freakfolk zoals ze dat zo leuk noemden indertijd vond ik iets té freakerig maar dat trok snel bij en Cripple Crow werd uiteindelijk een hoogtepunt van deze bijzondere artiest. Een prachtalbum.
De twee opvolgers vielen op door een rustiger geluid en vooral minder nadruk op freak zullen we maar zeggen.

Nu durf ik wel te stellen dat Cripple Crow een duidelijk scharnierpunt is in het oeuvre van Banhart; er is een voor en na.
Verwacht van Mala dus eigenlijk wat we al 2 albums lang horen: relaxte, kabbelende liedjes die zeer geschikt zijn voor het ultieme lentegevoel.
Is dat ook waar ik tevreden mee ben? Ja en nee. Het begint onderhand een beetje te veel van hetzelfde te worden en ik begin de indruk te krijgen dat een aantal nummers wat gemakzuchtig klinken, soms zelfs 'niet af' alsof hij niet wist welke kant hij ze op moest laten gaan met als gevolg dat zo'n nummer net zo snel weer stopt als het begon. Noem het schetsen.

Aan de andere kant krijg ik wel degelijk een warm gevoel van deze nieuwe nummers en kan ik er met groot gemak naar luisteren i.t.t. de eerste albums. Het is dus maar een beetje waar je behoefte aan hebt. Freakfolk avontuur is hier ver te zoeken maar kunnen we die term sowieso onderhand niet eens laten we voor wat het is want we zijn immers al weer wat jaartjes verder.
De Devendra Banhart van nu is wat bedaarder maar weet toch ook nog wel te verrassen zoals in Your Fine Petting Duck dat start als een CocoRosie-achtig maf folk nummertje (nee ik zou de term niet meer gebruiken) en dan opeens verandert in een disco nummer op z'n Banharts.
In Cristobal Risquez hoor ik zelfs een verre echo van het duo Yazoo.

Mala blijkt lief, zoet met hier en daar wat rafels. Eigenlijk zoals we van hem gewend zijn en dat is ook wat waard. Daarbij verliest dese vos zijn streken niet want het album kent nog steeds wat grappige, prikkelende dingen.

Zijn beste album? Nee, die hebben we een paar jaar geleden al gehoord.

Ooit schreef ik Devendra Banhart af als een weirde folkfreak die ik niet zag zitten: ik vond het maar gemekker met een folksausje.
Op de een of andere manier ben ik compleet van mening veranderd en ben ik de man nauwlettend gaan volgen.
Zijn laatste wapenfeit Cripple Crow sloeg erg goed aan bij mij en misschien was dat wel omdat het allemaal wat toegankelijker klonk dan ooit tevoren.
En dan nu een nieuw album waar ik enerzijds hoge verwachten bij had (gebaseerd op myspace) maar waar ik ook angstige voorgevoelens had zeker gezien zijn recente optredens die nogal apart te noemen waren als ik het goed begrepen heb.

Cristobal gaat vrij rustig van start en klinkt eigenlijk weer heel herkenbaar. Mensen die niet net als ik hun afkeur van de man hebben kunnen overwinnen zullen dat nu waarschijnlijk ook niet doen. Het nummer kabbelt wat voort en gaat dan door met So Long Old Bean. Het is niet bepaald doorsnee te noemen. De lalalala-koortjes op de achtergrond en de galmende achtergrondzang geven dit nummer een vreemde lading. Devendra zingt wederom wat lager dan we gewend zijn. Het nummer kent niet echt een richting en weet dan ook nog niet te beklijven.
Samba Vexillographica heeft wel wat zuid-Amerikaanse invloeden maar niet echt op een uitbundige manier. Het klinkt redelijk soft maar heeft zeker iets warms over zich.
Seahorse is in het begin redelijk klein gehouden en kent uiteraard de kenmerkende Banhart-zang. Dan slaat het opeens om in een pittiger nummer met o.a. orgel en zwierige arrangementen en daarna is het een rocksong met electrische gitaren. Het is een lekker nummer van ruim 8 minuten dat ook alle 8 minuten lang weet te boeien. Duidelijk 1 van de betere nummers van dit album.
Bad Girl is een dromerig en zweverig liedje dat mij wel weet in te pakken.
Seaside is een stuk grilliger en kent ook weer aardig wat strijkers als begeleiding afgewisseld met piano.
Shabop Shalom is een song wat een lang gesproken intro heeft om vervolgens in een soortement van Elvis-achtig nummer over te gaan. Devendra zet een diepe stem op die onderbroken worden door allerlei gekke stemmetjes en koortjes. Elvis? Kan best, maar door die toevoegingen maken we er toch wel weer mooi Devendra van. Puh.
Tonada Yanomaninista is weer Banhart op een soort van rock and roll toer. Eigenlijk best een lekker nummer. Vreemd maar zoals gezegd lekker, mede door de gitaargeluiden. En ondanks de vreemdheid toch toegankelijk.
Rosa is een rustig piano-nummer met hier en daar wat vreemde kronkels. Er worden wat instrumenten toegevoegd en er zijn lichte tempo-wisselingen.
Saved opent met een vet orgel. Ik zou haast zeggen dat hij 'Dearly Beloved' gaat zingen, maar dat is niet het geval want na deze tonen wordt het een... ja wat is het eigenlijk? Een folkwals of iets dergelijks met een gospel-koortje als achtergrond. Banhart-gospel of freak-gospel: wie het weet mag het zeggen.
Lover heeft wat weg van de nummers op voorganger Cripple Crow. Het is vrolijke, springere popfolk zoals b.v. I Feel Just Like a Child, alleen was dat nummer wel een stuk sterker.
Carmencita opent dromerig, haast psychedelisch en slaat dan om in wederom zo'n wat vrolijker getint nummer. Het doet me sterk denken aan een nummer uit lang vervlogen tijden alleen kan ik er maar niet opkomen welke. Doet er niet toe; ik vind het een prima nummer.
The Other Woman heeft wat reggae-invloeden en gaat heerlijk loom voort. Echt verrassen doet de man niet meer, maar toch hou ik nog steeds van dit soort nummers met zijn vervreemdende effecten.
Freely is dromerige folk-pop omlijst met strijkers en hier haalt Banhart weinig rare streken uit met zijn stem. Het blijft allemaal keurig tussen de lijntjes.
Op Remember zet de piano een donker klinkend geluid is. Al snel volgt een treurige piano-ballade die je nu niet direct vrolijk weet te maken. Mooi is het wel (en soms doet het me zelfs wat aan Jens Lekman denken).
My Dearest Friend start als 1 groot crescendo om vervolgens over te gaan in Antony-achtig gehum waar Devendra dan weer snel redelijk normaal en met lagere stem overheen zingt. De strijkers geven het een melancholiek tintje mee. Opvallend nummer met aparte wendingen. Zeker geen couplet-refrein liedje.
En daarmee heb ik een paar keer geluisterd naar dit behoorlijk lange album (meer dan een uur) van Devendra Banhart.
Ik was er niet gelijk zo mee in mijn element als bij het vorige album: ik vond het zeker te lang en een paar nummers hadden er wel vanaf gemogen. Toch doen meerdere draaibeurten dit album zeker wel goed en kan ik nu concluderen dat het gewoon een prima aanvulling is op de discografie. Een top 10 notering in mijn eindejaarslijstje zoals Cripple Crow die kreeg zit er nu waarschijnlijk niet in, maar een krappe 4* kunnen er wel degelijk vanaf. En wie weet wat meer draaibeurten alsnog gaat opleveren.....

Devendra is back en deze keer met ietwat minder gekkigheid of meligheid.
Het is altijd weer heerlijk om wat nieuws van de man te horen en ik kan me voorstellen dat velen onder jullie nu denken: o jee, weer zo eentje die nu toegankelijker is gaan klinken.
Het antwoord daarop is simpelweg nee. Daarvoor blijft de muziek van deze meneer toch iets te apart en is er wel degelijk genoeg humor terug te horen. Ik zei niet voor niets ietwat minder

Wat me wel opvalt aan deze cd is dat het allemaal zonnig klinkt, alsof de zomer in deze herfst nog even wil laten weten er voor mij te zijn en op me zal wachten, gevolgd door een vette knipoog.
Als ik me dan vervolgens onderdompel in de klanken van What Will We Be dan weet ik dat het goed komt: de zon komt terug. Ik zal het even zonder moeten doen, op mezelf aangewezen zijn, en daar gaat dit album bij helpen. Want er zullen veel draaibeurten komen die me met een grote glimlach op mijn gezicht naar buiten doen staren terwijl de regen tegen de ramen spat en de wind de laatste bladeren doet laten vallen. Ik weet namelijk dat ik me kan omdraaien de stereo nog wat harder kan zetten en de komende winter compleet kan vergeten als ik Devendra zijn liedjes hoor zingen.
Dat is wat What Will We Be ongetwijfeld gaat doen. En als dan over een paar maanden de eerste voorzichtige lentezonnestralen achter de wolken vandaan kruipen knipoog ik vriendelijk terug naar de zon.

Het is goed om weer wat van Devendra Banhart te horen; één van de meest intrigererende artiesten van dit moment!
En wat deed Chin Chin & Muck Muck me de eerste minuut denken aan Chet Baker...... heerlijk!

Nick Urata zingt behoorlijk dramatisch op de melancholisch in strijkers gedrenkte opener The Alley. De gypsy sound lijkt hier ver weg. Een sound die DeVotchKa toch hun unieke stijl geeft en die ook op dit album weer in volle glorie aanwezig is.
All the Sand in All the Sea is wat dat aan gaat een perfect voorbeeld waar dit album voor staat: die unieke sound lijkt op 100 Lovers een grootser geluid meegekregen te hebben. Wat wijdere gebaren, maar dan op z'n DeVotchKas. Misschien komt het omdat ze in het voorprogramma van Muse gestaan hebben?
DeVotchKa slaagt er op 100 Lovers wederom in om allerlei uithoeken in de muziek samen te smeden tot één geheel. Exotisch, erotisch, euforisch en melancholisch.
Spannend is het zeker en ik vind het smullen geblazen.
De hoes lijkt treffend gekozen voor hetgeen de band hier biedt: het lijkt een bevrijdend gevoel te geven en dat op ingetogen wijze, donkerder ook wel terwijl ze de luchtiger zomersound ook niet uit het oog verliezen zoals op Bad Luck Heels (sowieso krijgt het album een meer exotischer en luchtiger geluid naar het einde toe).

How It Ends was een sterk staaltje muziek en A Mad and Faithful Telling viel wat tegen. 100 Lovers zorgt er bij mij voor dat ze zichzelf weer helemaal op de kaart zetten. Prachtalbum!

DeVotchKa heb ik leren kennen toen het vorige album How It Ends opnieuw gereleased werd n.a.v. het succes dat ze boekten door de film Little Miss Sunshine.
De film leerde ik pas na dat album kennen en mijn belangstelling kwam puur door de ouderwetse luisterpaal in de o zo vertrouwde cd-zaak.
Nu dus een nieuwe release en het is vooral meer van hetzelfde: een hoop gezwier en gezwaai onder begeleiding van toeters, bellen, strijkers en akoestische gitaren.
Is dat heel erg? Nee hoor, dit is een prima album geworden maar het doet me gelijk beseffen dat How It Ends mijn album blijft en dat ik het daar voorlopig bij zal houden. Dit album is leuk voor nu en zal waarschijnlijk snel in de vergetelheid geraken. Maar dat neemt niet weg dat ik het nu wel prettig vind om dit op te zetten: zwieren dus maar! Mag ik van u deze dans?

Wat is het toch lekker als je ouderwets een cd-zaak binnenstapt en je gewoon eens zin hebt in het beluisteren van de cd's die in de luisterpaal te horen zijn. Gewoon, zomaar, omdat internet het daar toch echt niet altijd bij haalt.
De omschrijving van dit album, dat overigens nu pas (3 jaar na dato) hier wordt uitgebracht, sprak me aan en de koptelefoon ging op. Weg van alle rondsnuffelende mensen in de winkel, weg uit de drukte van de stad.
En het eerste wat ik dacht was: zingt Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen) soms in dit bandje? Dezelfde galmende manier van zingen en dezelfde emoties oproepend. Muzikaal gezien gaat die vergelijking mank. Het springt alle kanten op: mexicana, rock, gypsy, punk, folk, mariachi, slavisch, pop en Charlotte Mittnacht knipoogt zelfs wat naar Amélie (zou daar de ondertitel The Fabulous Destiny of... dan ook vandaan komen?).
Eén grote hoeveelheid muziek in een exotische blender die er gemixt uit komt als Devotchka. Het knappe vind ik dat ondanks alle stijlen het toch klinkt als eenheid en mij weet het i.t.t. Lukas dus wel een uur lang te boeien, iets wat b.v. Gogol Bordello (om maar eens een soortgelijk bandje te noemen) niet goed kan.
Dat de zomer het in Nederland dit jaar wat liet afweten is een feit. Dat de muziek van deze band met een vertraging van 3 jaar alsnog mijn cd-speler heeft weten te bereiken zorgt in elk geval nog voor een beetje zonneschijn in huis.

Liehebbers van dit album wijs ik overigens graag op Donkey Diesel.

Nadat ik na lange tijd overstag was gegaan om vervolgens te concluderen dat de band weliswaar jong is maar zeker geen slecht debuut afleverde was het bij Orchards / Lupine andere koek: 'ha leuk, DeWolff, kijken of ze inderdaad vooruit zijn gegaan'. En daar hoopte ik op en eigenlijk verwachtte ik dat ook. Dit gezelschap moet iets in z'n mars hebben leek me.

Zetten ze me daar met opener Diamonds toch maar mooi gelijk een zeer spannend nummer neer. Helemaal niet meer zo retro als de pest en te herleiden naar de bekende wegen. Natuurlijk, dit heeft ook een oud geluid, maar tegelijkertijd voegen ze hier iets aan toe. Iets van zichzelf lijkt het wel. Dit smaakt gelijk al naar meer en doet hopen op de vooruitgang die ik voor mogelijk hield na het debuut.
Evil and the Midnight Sun laat meer het geluid horen dat we van ze kennen: het orgel weer prominent aanwezig. Zompig rockend, lijzig en tegelijkertijd toch redelijk luchtig gehouden waardoor het nummer ruimte heeft om te kunnen ademen. Broodnodig om het interessant te houden. Wel weer behoorlijk terug naar lang vervlogen tijden.
Dat het ook nu niet kort, kort, kort is bewijst Everything Everywhere, die met z'n ruime 7 minuten toch weer lekker lang doorgaat, een beetje inherent aan de stijl toch wel. Wat nu wel een plus genoemd kan worden is dat het voor afwisseling zorgt door de rustiger koers die het vaart.
Ah, als we het dan over kort hebben is daar Who Are You or the Magnificence of Loving a Million Strangers, een kort psychedelisch rocknummertje. Niet al te opvallend tot nu toe eerlijk gezegd. Dat is Love in C Minor wat meer door het intro in licht Indiase stijl. Verder een prima rocknummer, maar ook niet meer dan dat.
Het luchtiger Higher Than the Sun vind ik dan toch weer een fijne afwisseling en dat kan over het geheel genomen gezien worden als een pré van dit nieuwe album: het is allemaal wat speelser en afwisselender zonder dat het aan kwaliteit inboet.
Pick Your Bones Out of the Water is een nummer dat ook op het debuut had kunnen staan. Niet de vernieuwender weg waar ik een beetje op gehoopt had maar desalnietemin een lekker stevige rocker in oude stijl en dat gaat ook op voor Seashell Woman die ik de eerste minuten iets te langdradig vind. Gelukkig verandert dat tegen het einde waardoor ik toch nog kan concluderen te maken te hebben met een uitstekend nummer.
Fever heeft wederom wat luchtiger trekjes en dat past de band uitstekend.
Het langste nummer van het debuut is denk ik mijn favoriet van dat album en of The Pistol van dit album dat gaat worden moet de tijd leren. Laat ik in elk geval zeggen dat het orgel op deze track weer zeer aangenaam overkomt waardoor het nummer je helemaal opzuigt.
Met Poison leveren ze een psychedelisch einde aan dit album. Niet zwaar rockend, maar wel degelijk pakkend.

Het hoeft geen nadruk te krijgen dat we ook nu weer niet veel nieuws te horen krijgen. Alles is al eens gedaan en ongetwijfeld beter. Zitten we anno nu nog te wachten op dit soort bandjes? Ja, waarom niet? De nog jonge mannen laten horen met hart en ziel te spelen en dan kan het mij niet schelen dat we dingen voorgeschoteld krijgen die we al eerder hoorden.
Over het algemeen genomen denk ik dat ze met deze tweede een gevarieerder album gemaakt hebben. Ik had de hoop op misschien ietwat radicalere nieuwe wegen, maar die zijn uitgebleven. Aan de andere kant is dat misschien maar goed ook. Beter stapje voor stapje en wederom kwaliteit dan een gedrocht afleveren en afgaan met die verdomde tweede om bij de derde vervolgens met een fletse kopie van dat succesdebuut te gaan komen. Laat ze elk album maar een klein beetje nieuwe dingen toevoegen in wat voor vorm dan ook. Hopelijk krijgen we in de toekomst dan een keer een meesterwerk. Ze hebben nog alle tijd en op Orchards / Lupine mogen ze dan in elk geval best trots wezen.

Vooruit: ik geef het eerlijk toe. Ik heb lange tijd niet naar DeWolff geluisterd omdat ik de leeftijd van de band als hinderpaal had. Zal wel een leuk bandje zijn voor kids....
En dat gebaseerd op he-le-maal niets! Ik wist niet eens aan wat voor muziek ik moest denken.

Blijkt dus lekker jaren '60, '70 te zijn. Vet orgeltje, psychedelisch sfeertje en vol rockend. Jonge gastjes? Zeker weten? Ja dus, en ze doen het nog verdomde lekker ook. Dat we dan niets, maar ook werkelijk niets nieuws horen zal me dan even aan mijn reet roesten. Het is zo slecht nog niet om dit soort bandjes van eigen bodem een beetje een duwtje in de rug te geven. Zolang het maar goed gedaan wordt en dat is zeer zeker het geval. Het zou mooi zijn als ze een eigen stijl gaan ontwikkelen binnen dit genre, als het retro-gevoel wat minder gaat worden en gezien de leeftijd denk ik dat we daar best hoop op mogen hebben.
Hier hoor je in elk geval talent en daar kunnen ze nog een hoop kanten mee op. Ik hoop dat dit gaat gebeuren en voor wat Strange Fruits and Undiscovered Plants betreft hoor ik gewoon een fijn rockend album met een heerlijke orgelsound. Niks mis mee.

Dez Mona is al lange tijd een favoriet bandje en eenmaal live meegemaakt zijn ze eigenlijk naar een hoogte gestegen waar ze nauwelijks nog vanaf kunnen dalen.
Elk album is een avontuur op zich: spannend en vooral verrassend.

Waar het debuut Pursued Sinners nogal pittige kost was daar was de herbewerking ervan (Pursued Sinners Brigittines Recordings) al veel makkelijker te behappen.
Moments of Dejection Or Despondency was een ijzersterk album met behoorlijk wat scherpe randen en Hilfe Kommt hun meest toegankelijke werk tot nu toe maar o zo lekker.
De 'opera' Sága was een wat ander slag maar herbergt ook alle bekende ingrediënten van het gezelschap.

En toen hoorde ik een tijdje terug single Suspicion dat erg doet denken aan Bowie en dit nummer horende leek het erop dat er een terugkeer te verwachten viel naar de toegankelijkheid van Hilfe Kommt. Toegankelijkheid tussen grote aanhalingstekens, dat wel.
Ik zat al op het puntje van mijn stoel want daar had ik wel zin in. Hoe goed ik Sága ook vind, een wat 'gewoner' album is iets waar ik wel weer aan toe ben.

Hoe lekker rauw gaat opener Soon dan toch van start. Alsof de duivel de band op de hielen zit met de razende accordeon als altijd herkenbaar ijkpunt.
Ik weet al weer genoeg..... dit gaat helemaal goed komen, zelfs als ik nog maar 2 van de 10 nummers ken.
Met een heel album nu beluisterd (want ik ben uiteraard verder gegaan dan die 2 nummers) kan ik concluderen dat dit wederom een juweeltje is aan het Dez Mona firmament.
Van die gejaagde opener naar de Bowie-achtige stijl op single Suspicion en van het typisch Dez Mona swingende en vooral temperamentvolle The Passing naar de epische afsluiter en tevens titelsong A Gentleman's Agreement; slepend, compleet met gitaar scheurende partijen een haast romantisch einde van dit album.
Gooi daar een dEUS-achtig The Back Door maar dan wel met die bekende bas en accordeon tegenaan, laat Gregory Frateur zijn vocalen schitteren in het sobere Fool's Day of laat de cabaretesque kant schitteren op een manier waarop Marc Almond trots zou zijn in We Own the Seasons met mijn Tom van Laere (Admiral Freebee) en mijn grote muzikale held Stef Kamil Carlens als gasten en deze fan kan weer gelukkig achterover leunen.

Dez Mona is onderhand een zeer standvastige waarde in mijn cd kast. Altijd kwaliteit en altijd weer bloeit de liefde opnieuw op bij het horen van Dez Mona nummers.
Het mag dan altijd wel dEUS hier en dEUS daar zijn bij velen maar Dez Mona doet er niet voor onder. Wat een prachtband is het toch!

Sinds het verschijnen van het tweede album Moments of Dejection Or Despondency ben ik een groot liefhebber van Dez Mona. Zo groot, dat zelfs Suede ooit het onderspit moest delven qua concertkeuze en dat zegt toch wel wat.

Book of Many is de nieuwe worp. Gregory ziet er weer wat 'normaler' uit dan tijdens het vorige album en de nummers lijken ook wat meer to the point. Het vertrek van Rombouts laat geen sporen na op dit werkelijk schitterende album. Schitterend.... alweer! Hoe doen ze dat toch telkens?!

Het is wederom geen hap-slik-weg muziek. Je moet ervoor gaan zitten en het op je laten inwerken. Dat was altijd al zo en dat is nu niet anders. De stem van Frateur is categorie 'love or hate'. Mijn liefde is groot, dat zal geen verrassing zijn. Maar het is niet alleen zijn zang. Het is het totaalplaatje dat ze ons ook nu weer bieden. Tijdloos, emotioneel, een liefdevolle trip. Muziek waar je echt oprecht van gaat houden. Book of Many heeft het.

Het gaat al fijn van start met Half River Half Man op de zo kenmerkende manier van Dez Mona: de accordion opent het feest. Frateur zingt hier de sterren van de hemel. Mysterieus en een beetje betoverend. Hoezo zit ik er gelijk al in? Echt schitterend hoe snel dat al gaat.

How Beautiful is een meeslepend nummer dat mij enorm weet te raken. Wat een heerlijkheid kan muziek toch zijn. Dit soort pure nummers doen het altijd goed. Frateur weet hoe hij drama in muziek weet te verpakken, maar doet dat op zeer bescheiden wijze, waardoor het echt overkomt. Wat een fraai hoogtepunt is dit toch!

Het nummer Poppies is dit album al vooruit gegaan. Redelijk toegankelijk, voor zover je die term bij Dez Mona kunt gebruiken. Ik snap wel dat ze dit nummer al eerder hebben vrijgegeven in elk geval. Een nummer dat zich snel in je hoofd nestelt.

Piano is slechts een kort intermezzo op... inderdaad... piano.

Op Journey Reunite horen we Tom Pintens op bas. Ook hier volstaat de term meeslepend. Het is waarschijnlijk het cabaratesque karakter van het nummer dat me enorm aanspreekt. Niet voor niets is Mother Fist mijn favoriete Marc Almond album. Dit nummer ademt eenzelfde sfeer. Donker, groezelig, het zeemanskroeg gevoel en toch trekt het aan.

Wolves start droevig. Akoestische gitaar en de zang van Gregory zijn genoeg om je dit nummer in te zuigen. Een triestig klinkende ballade vol vocale acrobatiek (zonder dat het kitscherig wordt), desolate accordion klanken en op de achtergrond zwevende geluiden.

Another Kind of Life is een vrij spannend nummer. Spookachtig bijna. Qua sfeer moet ik hier een beetje denken aan het schitterende album Mens van Wende. Het klinkt grauw en hypnotiseert. Langzaam kruipt het onder je bloed.

Lament klinkt als een spaghetti western maar dan op z'n Dez Mona's. Heerlijke samenzang en ik ervaar een soort sfeertje zoals ik het ook wel eens bij The Mission ervaar (Tower of Strength vibe, ook al lijkt het er verder niet op).

Blame is heel puur op piano, de zang van Frateur is gevoelig zonder klef te worden. Een kristalhelder rustpunt op het album.

Accordion zegt het al. Het instrument staat hier centraal, maar dat is niet uniek voor de band uiteraard.

Dan volgt het meer uptempo High up the Sky, een nummer dat me al vanaf de eerste tonen volledig in z'n greep houdt. Ritmisch loopt dit lekker, en het nummer is duidelijk wat minder sober. Exotisch is wat te groots uitgedrukt, maar het gaat er wel een beetje naartoe.

Van Skai Blue is al een flinke tijd geleden een video verschenen. Betoverend is hier het juiste woord. De melancholische piano klanken zijn hier de verantwoordelijke, en dan die trieste accordion klanken..... prachtig, echt prachtig.

Afsluiter Darkest Hour heeft iets spookachtigs. Het is vrij donker en klinkt kil, maar het is de samenzang die voor een warme bries over deze kilheid zorgt. Hierdoor ontstaat een zeer spannend nummer, een nummer dat een bijzonder album op perfecte wijze afsluit.

Dez Mona is er gewoon weer in geslaagd om een waanzinnig mooi album af te leveren. Voorlopig blijft dit gezelschap tot mijn favoriete bands van dit moment behoren. Ik hou van ze!

Moments of Dejection Or Despondency was een onverwachte schoonheid voor mij. Nooit eerder had ik van Dez Mona gehoord maar aangezien ik een zwak heb voor muziek die gemaakt wordt door onze zuiderburen lonkte de luisterpaal in de cd-winkel en zorgde ervoor dat ik van het bestaan van Dez Mona op de hoogte was.
Veel meer dan dat werd het eigenlijk niet. Ik kocht het niet en kreeg daar thuis toch wel wat spijt van met als gevolg dat ik er uiteindelijk toch snel achteraan ben gegaan. Een mooie 4,5* notering was het gevolg inclusief top 10 notering over het jaar 2007.

Logisch dus dat Hilfe Kommt iets anders benaderd werd door mij.
Het begon al met het zoeken naar samples en de single Carry On die gelijk al goed aansloeg bij mij. Zoals ik hier al eerder gemeld heb doet dat nummer me qua sfeer erg denken aan het door mij zo geliefde Zita Swoon. En ja, daarmee zeg ik gelijk ook wel dat het wat toegankelijker klinkt en dat sijpelde ook wel door in de persberichten rondom deze release. Daarbij wezen de samples dat ook wel uit voor zover die natuurlijk een redelijke indruk kunnen geven.
Opener Beyond Redemption laat gelijk al een laidback feel horen en ik moet zeggen dat het aanslaat. Ik was eigenlijk ook best in mijn nopjes met het feit dat ze wat toegankelijker zouden klinken. Hoe goed ik de voorganger ook vind: ik moet er telkens wel wat moeite voor doen. Het is niet iets dat ik zomaar even opzet en die ervaring heb ik met een band als Zita Swoon ook. Die werden ook steeds makkelijker in beluistering en dat beviel mij uitstekend.
Carry On is een nummer dat me na meedere draaibeurten nog steeds niet weet te vervelen. Ik ben verliefd geworden op de samenzang en het dameskoortje wordt bij deze hartelijk bedankt daarvoor. Het was een verrijking voor Zita Swoon en het is een verrijking voor Dez Mona wat mij betreft. Heerlijk nummer!
Get Out of Here heeft die onderhuidse spanning die we ook konden horen op het vorige album, maar de zwoele dameszang geeft het een warm en knus gevoel mee, en de zang van zanger Gregory Frateur klinkt hier minder geforceerd (iets waar ik soms wat moeite mee had: nét even wat te gemaakt af en toe). Het is haast alternatieve gospel als je het zo beluistert.
In the Yard laat horen dat de akoestische bas van groot belang is in deze band. Nicolas Rombouts is net zo belangrijk voor de sound als Frateur dat is. Daarbij zijn deze twee mannen ook de schrijvers van de nummers. Knisperend broeit dit nummer als een haardvuur dat nog net niet helemaal uit is. Dit zijn van die typische nummers die je eigenlijk via koptelefoon moet beluisteren want dan mis je zeker de kleine details niet die dit nummer zo subtiel weten te verrijken. Het is op dit album veel meer ingehouden drama en het bevalt mij uitstekend.
Distinguished Way gooit het tempo een klein beetje omhoog. Wat dat aan gaat is de vibe van Hilfe Kommt uiterst kalm. Een klein beetje peper in de vorm van een wat gedrevener ritme en op de achtergrond toeterende blazers laten dit album heerlijk een ietwat andere richting op gaan. Niet radicaal, maar uiterst beheerst en zeer goed passend. Naarmate het einde vordert loopt de spanning dan ook op om abrupt te worden afgebroken en over te gaan in Passage to the Sun dat gelijk weer een tandje lager gaat. Ik was het bijna vergeten, maar de accordion, gespeeld door Raul del Campo, krijgt een grotere rol. Dit instrument was op het vorige album nogal kenmerkend.Het slepende tempo werkt haast bedwelmend, zo mooi! En hoe fijn is het strijkers-arrangement van Rombouts toch: heel smaakvol gedaan. Absoluut een hoogtepunt op deze cd.
Road gaat kaal van start op bas en zang. Ook hier weet Frateur zijn vocale acrobatiek in toom te houden. Vervolgens worden er blazers aan toegevoegd die voor een trieste sfeer zorgen. Het is een behoorlijk ongrijpbaar nummer geworden.
Tom Waits duikt op in Jack's Hat. Niet letterlijk maar het ademt wel de sfeer die deze artiest ook weet neer te zetten. Een uiterst bijzonder, ingehouden, nummer waar de spanning voelbaar is maar nergens uitbarst en toch voelt dat wel zo. Alleen grote artiesten krijgen zoiets voor elkaar. Chapeau!
Our Time krijgt van alles wat moois mee. De heerlijke zang van de dames (Tutu Puoane, Monique Harcum en Joy Frempong), tintelende piano, zwoele hammond, puik baswerk en goede vocalen van Frateur. Dit alles buitelt door en over elkaar heen zonder chaos te worden. Ieder eist zijn of haar bescheiden plek op waardoor Our Time een zeer fijn nummer is geworden. Enige minpuntje wat mij betreft is de toch wat onverwachte fade-out.
My Friend start op een manier waar ik altijd erg gevoelig voor ben: Octo Celli zorgt met de cellos voor een heerlijk strijkersmoment. Langzaam voegen bas, accordion, tuba en piano zich bij de cellos en horen we klanken die tijdloos zijn. Alsof je langzaam opgetild wordt om vervolgens 5 minuten lang niet meer op aarde te landen.

Eigenlijk kan ik die laatste opmerking ook wel geven over het gehele album. Hilfe Kommt zorgt er ruim drie kwartier voor dat je even helemaal weg bent van deze wereld.
Ik had vooraf al het gevoel dat dit album door zijn iets toegankelijker stijl en toevoeging van andere geluiden wel eens heel goed zou kunnen aanslaan bij mij, maar dat het zo fantastisch zou zijn had ik nooit durven dromen. Het moge duidelijk zijn dat de beoordeling er ook naar is!

Soms moet je gewoon niet zeuren en jezelf een schop onder je kont verkopen. Hoezo altijd maar op veilig spelen? Gewoon doen heeft in het verleden geen windeieren gelegd. Gewoon lekker 'retro' doen en dit cdtje kopen en meenemen uit de winkel om vervolgens thuis te luisteren; luisteren tot het tot je door weet te dringen. Laat zanger Gregory Frateur maar zijn best doen bij je naar binnen te sluipen. Laat de band je maar opzwepen met alle passie die ze hebben.
En is dat gelukt?
Jazeker dames en heren. Op de 'retro-tour' gaan door toch maar een cd mee te nemen uit de winkel en thuis maar zien hoe het uitpakt heeft weer zijn vruchten afgeworpen. Niet eerst een aantal keren d.m.v. een mp3 beluisteren. Doen! Kopen, en dan maar zien.
En dat 'doen' gaat ook op voor Dez Mona zelf: de passie en het zweet druipt er van af.
De band kronkelt en wroet. Ze weten je langzaam aan te bezweren d.m.v. Kurt Weill en Astor Piazolla-achtige nummers. Dat Frateur soms over het randje gaat past perfect bij deze muziek die geschikt lijkt te zijn voor gitzwarte nachten waar je moederziel alleen achter je lege glas de ruimte instaart en moedeloos wordt van alle leed en ellende op deze wereld. Maar probeer dit ook gewoon eens op klaarlichte dag! Het werkt dan ook. Niks vals sentiment of gewauwel over lege glazen en donkere nachten. Dan zijn het betoverende klanken die je soms keihard wakker schudden. Marianne Faithfull, Pavlov’s Dog, Gavin Friday: je kunt het er allemaal in terug horen evenals jazz, tango, en chanson.
Ik snap dat sommigen hier ook Zita Swoon in horen (en dan met name in de begintijd toen zij nog Moondog Jr heetten). Ik snap de vergelijkingen met Antony & The Johnsons. Maar worden die er eigenlijk niet bij heel veel muziek bij gesleept tegenwoordig?
Ik snap het wel, maar vind het niet nodig: Dez Mona kan het alleen heel goed af. Het is zoals ik al eerder zei 'Love it or Hate it' en ik voeg me dan nu definitief bij 'Love it' en hoop stiekem dat dit meer en meer op me in weet te groeien wat ik eigenlijk wel verwacht.
Hoogtepunt? Het met Sjoerd Bruil gezongen Flawless Daughter.

Dez Mona met Moments of Dejection Or Despondency: bijna om bang van te worden.....

Als enorm liefhebber van een band of artiest is het altijd wat lastig om objectief te blijven zeker als de eerste single van een nieuw te verschijnen album, Does It Make You Happy, de hooggespannen verwachtingen heel erg op scherp zet. Want dat deed Dez Mona dus. Voor de zoveelste keer.

Waar ik een band als dEUS de laatste jaren toch wat slapper vind worden, daar proefde ik nog geen slijtage bij Gregory Frateur en Nicolas Rombouts, die de vaste kern van de band vormen.
Vooruit, het laatste album, tussendoortje The Red Piece (een soundtrack bij een dans van Ann van den Broek) was geen makkelijke kost maar goed, dat was dan ook een zijstapje. A Gentleman's Agreement uit 2012 en Hilfe Kommt uit 2009 scoren nog steeds torenhoog, net als het uit 2007 afkomstige Moments of Dejection Or Despondency. Ook het project Sága, waar ze nog steeds mee optreden was zo slecht nog niet.

Dez Mona doet me qua aanpak dan ook wel eens denken aan Zita Swoon Group van Stef Kamil Carlens. Het geluid is compleet anders, ook al vertonen ze raakvlakken, maar de intensiteit van hun muziek komt overeen, evenals het inslaan van allerhande zijwegen. Een kunstzinnig gezelschap.

Origin (met hulp van voormalig dEUS-lid Craig Ward) klinkt opvallend toegankelijk. Zouden ze dan eindelijk eens een wat groter publiek weten te bereiken? Ik betwijfel het, want ondanks de wat toegankelijker nummers blijft het een avontuurlijk album waar de theatrale zang van Frateur je wel moet liggen. Het is tevens een wat bedaard klinkende plaat geworden. De nadruk ligt op midtempo en ballads en desondanks is het niet heel zwaar of donker.

Dez Mona zoals ik ze graag hoor en gelukkig zetten ze de lijn voort met prachtige albums die weten te boeien. Origin kan zich rustig naast z'n voorgangers plaatsen. De beoordeling is hetzelfde gebleven.

Opgenomen in een kerk........
De eerste Dez Mona: vooral een project tussen bassist Nicolas Rombouts en zanger Gregory Frateur met wat hulp van trompetist Sam Vloemans en Roel Van Camp op accordion (waarom Dez Mona geen accordeon schrijft weet ik niet).
Het is jazz met een hoop (vocale) dramatiek. Heel eerlijk gezegd vind ik de zang dan ook regelmatig over de top gaan en ben ik blij dat dit op de volgende albums minder is geworden.
Een hoop cabaret in elk geval en dat is iets waar ik meestal wel dol op ben. Tiger Lillies opereren ook in deze hoek maar misschien is het hun humor die me dan toch wat meer trekt. Dez Mona is in elk geval serieuzer.
Probeer ik een beetje door het arty-farty gedoe heen te kijken dan hoor ik uiteraard wel de band die ik op hun volgende twee albums erg bewonder, plus het feit dat ik normaliter goed met het cabaretesque om kan gaan en dat zorgt zeker niet voor een onvoldoende album maar het haalt het niet bij de opvolgers. Daarvoor sta ik iets te afstandelijk tegenover Pursued Sinners en voel ik me nog iets te veel buitenstaander.

In 2005 verscheen het debuut Pursued Sinners van Dez Mona. Het was het album dat ik pas hoorde op het moment dat Hilfe Kommt echt net een paar dagen oud was.
Ik vond en vind Pursued Sinners een goed album maar soms ietwat te arty-farty en het wist me niet zo te bekoren als de opvolgende albums.
Nu is dit album in z'n geheel opnieuw opgenomen (net als de eerste versie live zonder publiek) en is er een extra track aan toegevoegd. Geen bonustrack maar gewoon een toevoeging aan eigenlijk een 'nieuw' album.
Want dit is waar Dez Mona nu voor staat en ik vind dit ook de sfeer uit stralen van het schitterende Hilfe Kommt.
Ik heb Dez Mona begin dit jaar live aan het werk gezien en ze wisten me enorm te overtuigen. Echt zo'n optreden dat ik me nog heel erg lang ga heugen.

Is het dus de moeite waard om dit album aan te schaffen als je al bekend bent met de eerste versie? Ik vind van wel, tenzij je juist gaat voor het wat hogere arty gehalte en wat meer moeite hebt met de toegankelijker sfeer die deze nieuwe versie toch wel heeft (vergelijkbaar met Hilfe Kommt). Toch zou ik ook dan willen aanraden dit niet terzijde te schuiven want het zijn en blijven dezelfde composities, alleen in een ander jasje.
Ik weet dat van kleding verwisselen niet altijd goed hoeft uit te pakken maar hier slaagt Dez Mona er wat mij betreft met verve in en leveren ze toch een album af dat nog best donker klinkt en zeker geen hapklare brok is. Typisch een album waar je van moet leren houden.
Ik ben erg blij met deze zet.

Dez Mona heb ik hoog zitten dus ik was erg benieuwd naar dit album waar ik eigenlijk niet al te hoge verwachtingen bij had.

Allereerst krijgen we gewoon een cd voorgeschoteld in een digipack met poster en info; een volwaardige release wat mij betreft (het had immers ook een leuk kartonnetje kunnen zijn).
En dan de muziek: ja je hoort dat het voor een dans geschreven is (deed me gelijk denken aan Zita Swoon Group's Dancing with the Sound Hobbyist). Er staan instrumentale stukken op waar je zonder de voorstelling gezien te hebben wel een dans bij voor kunt stellen.
De nummers waar Gregory Frateur zingt klinken vertrouwd: de duistere sfeer in combinatie met de bas van Nicolas Rombouts en accordion van Roel van Camp zorgen wederom voor aardig wat muzikaal genot.

Het is allemaal minder toegankelijk dan de laatste albums en zou daarom misschien wel eens heel interessant kunnen zijn voor de fans die vonden dat Dez Mona toch wel erg de populaire kant op ging.
Voor mij is dit een fijn sfeer-album dat in mijn collectie hoort maar het zal wel een beetje een buitenbeentje blijven wat gezien de opzet natuurlijk niet eens zo vreemd is en niet alles is makkelijk beluisterbaar (Too Intense for Me bijvoorbeeld dat de titel geheel waarmaakt bij mij en dat ruim 12 minuten lang).

Dez Mona vind ik op dit moment één van de boeiendste bands uit België.

Als bij toverslag verscheen er een duveltje uit het doosje genaamd duvelboy die hier plotsklaps een einde aan maakte: mijn dank is groot!

Dez Mona is langzaam gegroeid tot een band die zeer hoog staat op mijn 'belangstellingsladder'.
Toen ik ze dan eindelijk ook eens live aan het werk zag in Rotterdam n.a.v. Hilfe Kommt moest ik echt even bijkomen van dat optreden.
Iedereen die zei dat deze band live een geweldige ervaring was had geen woord te veel gezegd. Dez Mona werd voorgoed in mijn muzikale hart gesloten.

Sága is het nieuwe project van Dez Mona in samenwerking met Box (Baroque Orchestration X): een 'gesamskunstwerk' zoals ze het zelf noemen.

SÁGA is de godin van de geschiedenis die zingt en verhalen vertelt over de wereld rondom haar valt op de website te lezen.
Voor SÁGA schrijven Gregory Frateur en Nicolas Rombouts een volledig nieuw repertoire dat voornamelijk bestaat uit intense ballades en verhalen met een voor Dez Mona kenmerkende dramatiek en theatraliteit. Samen met BOX o.l.v. Pieter Theuns breiden ze ditmaal hun muzikale wereld uit met enkele typische barokinstrumenten: een versmelting en kruisbestuiving van muzikale talen en emoties.
Lichtkunstenaar Jan Pauwels en mode ontwerpster Veronique Branquinho vervolmaken dit feeëriek en intimistisch universum.

Een moderne opera..... een opera als weerspiegeling van onze tijd, een poëtische uiting van onze innerlijke en uiterlijke wereld.
Het klinkt allemaal over de top; je moet er ook gevoelig voor zijn. Sowieso is de stem van Gregory Frateur er eentje waar je tegen moet kunnen. Het roept herinneringen op aan Nina Simone of Antony en hij gaat soms aardig de hoogte in; ook niet iets waar iedereen goed mee uit de voeten kan.

Hilfe Kommt was voor mij een album dat tot de absolute top gerekend mag worden. Toegankelijker ook maar daardoor niet minder goed. Integendeel. Je houdt je hart vast bij het horen van dit project dat er op papier 'gevaarlijk' uitziet. Dit soort projecten kunnen behoorlijk verkeerd uitpakken.

Maar vooraf al had ik er vertrouwen in. Ik had het nummer Today in z'n geheel beluisterd en de samples deden me al heel goed.
En dat komt dan ook uit: de sound van Dez Mona is onmiskenbaar en blijkt zich voortreffelijk te mengen met de klassieke barok klanken van Box.
Nergens voelt het gekunsteld of geforceerd maar het vloeit naadloos in elkaar over en ook de zang van Frateur blijft in goede banen alhoewel de sirene ook op dit album niet achterwege blijft. Wat een stembereik heeft die man!

Dit album behoort samen met de nieuwe dEUS tot het mooiste dat dit jaar uit België komt (wat maken ze daar toch schitterende muziek: om trots op te zijn). Zeer kort na elkaar twee juweeltjes. Dit juweeltje van Dez Mona heeft weinig tijd nodig om mij te pakken. Een eerste luisterbeurt wist me al helemaal op te zuigen en mee te sleuren in al zijn emoties.

Helaas zijn er niet veel live-voorstellingen gepland (en al gegeven) maar het schijnt dat ze in 2012 te zien zullen zijn tijdens de Operadagen in Rotterdam.
De exacte datum is nog niet bekend maar ik weet in elk geval dat deze worden gehouden in de Rotterdamse Schouwburg van zaterdag 26 mei t/m zondag 3 juni. Dus die periode zal ik vrij moeten houden want dit wil ik live meemaken.

Sága is voor fijnproevers en zeer zeker voor mijn oren bestemd. Het is een wonderschoon project met betoverende muziek waar je voor open moet staan en met een beetje geluk is er een klik en mag je je een gelukkig mens prijzen dat er artiesten als Dez Mona bestaan (met dank aan Box).

Nog nooit eerder heb ik van Diary of Dreams gehoord. Misschien wel omdat het bekend stond als een duitse gothic/darkwave band en heel eerlijk gezegd vind ik die vaak nogal cliché: donker en doomy en dan ook nog in het duits....nah......

Vraag me niet waarom ik dan toch begonnen ben aan deze alleen online te kopen verzamelaar.
Het was niet omdat ik zag dat er ook in het engels gezongen werd. Was het dan de hoes? Geen idee. Hoe dan ook zat ik zo op MySpace en misschien was het de juiste tijd en plaats, want een vluchtige beluistering zorgde er voor dat ik wel zin had in een duits gothic avontuur.

En wat bleek? Zo vreselijk doomy was het nu ook weer niet. Zo over the top a la een Rammstein al helemaal niet.
Soms redelijk 'luchtige' electronica. Okee: de zang was inderdaad precies wat ik verwacht had: beetje dik aangezet en vooral in het duits komt dat altijd wat nepperig bij mij over. Toch wisten de nummers mij heel aardig te pakken. Ik vond het zelfs catchy; wat natuurlijk een misplaatste term is hier.
Dit is darkwave die ik altijd wel goed weet te pruimen: mooie sfeer, prima gezongen en sterke composities.
Voor mij als leek voor wat betreft dit gezelschap is dit natuurlijk een uitstekende start te noemen en dat mag zich snel gaan uitkristalliseren naar de reguliere albums.
Diary of Dreams is voor mij een beetje een mengeling tussen Depeche Mode en Sisters of Mercy (en dat is zeker niet verkeerd!).

Sebastian Lee Philipp is de man achter Die Wilde Jagd. Een project waar ik wel belangstelling voor heb en alle albums van ken.

Muziek welke knispert, fluistert en traag onder de huid kruipt. Elk album weer net even anders.

Zo horen we hier het nummer The Hearth met celliste Lihla (Lih Qun Wong) en dat doet denken aan Massive Attack ten tijde van Mezzanine, en dat gevoel heb ik ook bij In Wonnenhieben.

Op ophio (zonder hoofdletter) komen eigenlijk alle facetten van zijn vorige albums wel samen. Voor ieder nummer neemt Sebastian de tijd en laat het de schoonheid telkens langzaam ontvouwen. De Duitse teksten maken het net even een tikkeltje mysterieuzer wellicht. Overigens kent The Hearth wel een primeur, daar dit het eerste Engelstalige nummer is van Die Wilde Jagd.

Een psychedelisch krautrock geluid vol onderhuidse spanning en schoonheid. Traag en sfeervol met een hoofdrol voor de cello van Lihla deze keer.

Ik vind het wederom een schitterend geslaagd project.

Dromerige chillwave met een flinke dosis jaren '80 sprankelende gitaarsaus.... DIIV heeft het goed begrepen. Dit slaat momenteel wel goed aan.

Toch zorgde het er bij een eerste luisterbeurt een tijd terug voor dat ik halverwege afhaakte. Mooi hoor! Maar doe dan toch maar een band uit de jaren '80 die ook voor die mooie gitaarliedjes zorgt.
Gewoon even geen zin in, een beetje klaar met de stijl wellicht.

En dan hoor je Doused weer voorbij komen en ontstaat er lichte verwarring. Dit is toch een zeer plezierig nummer? Waren het de laatste jaren nu niet de bandjes met een soortgelijke sound die zo goed aansloegen bij meerdere draaibeurten? Ja maar dat was volgens mij nu ook de reden dat ik er even genoeg van had toch?!
Twijfeldetwijfel en dan de beslissing om het gewoon opnieuw te proberen om vervolgens te constateren dat Oshin tot halverwege op opwindende wijze boeit alvorens er de klad een beetje inkomt. Iets te veel van hetzelfde, iets te schetsmatig (zoals ik hier eerder ook al las) en dat terwijl de sterkere nummers toch in de tweede helft te vinden zijn.
Een vreemde luisterervaring dus waarbij ik nog steeds niet kan zeggen of ik dit nu ongelooflijk goed vind of dat ik het uiteindelijk wel geloof.
Maar bands als Beach House, Washed Out of The xx hadden indertijd ook typisch van dit soort albums: twijfelgevallen die na doorzetting uitgroeiden tot favorieten.

DIIV krijgt met Oshin voorlopig even het voordeel van de twijfel en zal zeker nog veel herkansingen krijgen. Wie weet wat dat als gevolg gaat hebben en zo niet dan is Oshin zeker het beroerdste album nog niet.

Voortgekomen als winnaar van de Portugese versie van Idols en nu net album nummer twee uitgebracht welke wederom nummer 1 is geworden daar.

Omdat ik deze zomer richting Portugal ga ben ik weer eens op zoek gegaan naar wat daar op dit moment populair is, doe ik elke keer wel als ik naar het buitenland ga.

Diogo Piçarra maakt muziek in de stijl van The Weeknd, Jamie Woon en consorten. Overgoten met een makkelijk zittend popsausje en de Portugese taal die het een exotisch en vooral zwoel tintje weet mee te geven.

Niet schokkend nieuw dus, maar voor zo af en toe best aangenaam. Ik snap wel dat dit soort dingen aanslaan bij een groter publiek en omdat het hier om een Portugees gaat zal het vooral populair in eigen land blijven.

Is dat erg? Nee, er is genoeg op de markt waardoor we hier in principe niet veel aan missen, maar mocht je het net als ik wel te horen krijgen dan is dat helemaal niet zo'n straf.

Dirty Beaches (Alex Zhang Hungtai) geeft zelf de volgende info over Badlands:

The concept behind Badlands, is about a man who is possessed by the road. My mother used to say to me, "you walk at night often enough, sooner or later you'll run into a ghost." I think its very true, as the devil comes in all forms. Just here to fuck your shit up.

Het lijkt wel of de lo-fi plaatjes niet aan te slepen zijn de laatste tijd. Lo-fi Rockabilly met een gejaagdheid zoals ik het 16 Horsepower ook wel eens hoor doen. Vies, rauw, smerig. Het zou zo op een Tarantino soundtrack gezet kunnen worden en dan verbazen we ons allemaal weer hoe hij het hem toch weer lapt om dit soort plaatjes te vinden bij zijn films. En het werkt dan nog ook.

Bij Badlands helaas geen Tarantino film, maar die kunnen we in ons hoofd ook wel laten afspelen.
Chris Isaak verdwaald in horrorland. The Cramps mogen dan het begeleidingsbandje zijn.

Zoals ik wel vaker heb bij dit soort lo-fi albums ben ik blij dat het nog geen half uur duurt want dat is mooi genoeg voor dit soort muziek: beter kort maar krachtig en daardoor boeiend blijven dan lang en de aandacht verliezen wegens een overdosis aan te veel van hetzelfde.
Een intrigrerend album waar ik nog niet helemaal over uit ben of ik dit nu geweldig vind of dat ik er eigenlijk niks mee kan (de laatste twee nummers doen me niks: bekende nachtkaars-effect)..... ik kies voorlopig dan ook nog even voor de gulden middenweg met 3*.

Toen ik DM Stith eens ging opzoeken op myspace hoorde ik gelijk het sfeertje dat ik bij Patrick Watson hoor en ook wel een beetje Radical Face.
Geen verkeerde namen, dus ik vond dat ik het hele album maar eens snel moest gaan opzoeken. Al dit soort artiesten komen hier en daar wel eens wat gekunsteld over maar op een manier die niet storend is en zelfs mooie dingen oplevert.
DM Stith's Heavy Ghost gaat al opmerkelijk van start en de eerste nummers bevallen prima. En dan opeens merk ik dat ik dit allemaal wel erg lekker vind maar dat het tegelijkertijd ook wat krampachtig begint over te komen, alsof ik moeite begin te krijgen om het helemaal uit te zitten. De maniertjes beginnen de overhand te krijgen en het gekunstelde is net iets over het randje.
Na afloop van de cd onstaat dan ook de grote twijfel aan mijn kant: vond ik dit nu wel heel erg goed of viel het me toch allemaal wat tegen? Ik ben daar gewoon niet uit. Dit is nu typisch zo'n album dat al snel wegzakt in vergetelheid of waar het kwartje opeens valt met als gevolg een enorme verliefdheid.
Op dit moment ben ik daar zoals gezegd nog niet helemaal over uit.
Hoe dan ook is het wel een intrigrerend album!

4US............... Doe Maar......................

Die titel was er natuurlijk niet voor niets en ik was als 12 jarig ventje in aanraking gekomen met Doe Maar die toen al aardig groot aan het worden waren doordat ze hits scoorden met Doris Day en Is Dit Alles? Ik zat net in de brugklas en Doe Maar deed het goed tijdens het introductie-kamp bij zowel jongens als meisjes. De eerste buttons waren al te zien en een aantal werden helemaal gek op de schooldisco toen die bewuste hit Doris Day voorbij kwam. Op die leeftijd ben je daar gevoelig voor en ik viel dus ook voor Doe Maar. Met Sinterklaas kreeg ik dan eindelijk de 2 LP's die het zo goed deden: Skunk en Doris Day en andere Stukken.
Het sjaaltje, de posters, de polsbandjes en de buttons waren ook snel in huis gehaald. Ik was officieel fan. Waar mijn nog jongere neefjes dat niet helemaal begrepen (zij waren immers voor Michael Jackson) daar maakte ik iedereen gek met de liedjes van Doe Maar.
Wat spannend waren de singles De Bom en de opvolger Pa en wat keek ik uit naar 4US. Voor mij misschien wel het hoogtepunt van mijn fan-zijn.
Ik vond het vreemd dat De Bom er niet op stond maar wat kon het mij ook schelen: deze LP was vers voer als aanvulling op de andere 2 albums (het debuut kocht ik vrij snel na 4US want op die leeftijd was het geld niet toereikend zoals het dat nu wel is voor het kopen van cd's). De gekte was op zijn hoogtepunt. Doe Maar zag en hoorde je overal. Ik snapte achteraf ook heel goed dat de band er zelf niet meer tegen kon. Maar rondom verschijnen van dit album waren ze niet van de buis te slaan. Zo was er ook een tv-special met zo'n beetje alle nummers verwerkt in een soort van videoclip.
Ik was verliefd op Nachtzuster, ik vond het maar wat stoer om Heroïne te zingen, alhoewel ik Godverdomme dan toch wat minder hard schreeuwde en ik tot op de dag van vandaag niet weet wat mijn ouders daar nu echt van vonden (toen pretendeerde vooral mijn moeder het een leuk bandje te vinden in elk geval).
De namen van alle meiden uit 1 Nacht Alleen kan ik nog steeds zo opnoemen en Je Loopt Je Lul Achterna vond ik ook één van de beste nummers van 4US alhoewel de precieze strekking me toen op die leeftijd en in die tijd nog volledig ontging. Ja het woord lul zat er in wat natuurlijk een hoop gegniffel veroorzaakte.
Het geeft al aan dat Doe Maar er terecht niet veel zin meer in had. Ik hoorde immers ook tot de kind-fans en dat moet nooit de bedoeling van de band geweest zijn.
In tegenstelling tot veel andere (mannelijke) leeftijdsgenoten vond ik Doe Maar toen dus erg leuk en ben ik dat altijd blijven doen. Het was dan ook opvallend tijdens de reunie-concerten een aantal jaar terug in Ahoy, dat er naast de vele dames nu ook veel heren rondliepen en dat diezelfde heren Doe Maar nu wel degelijk konden pruimen, sterker: goed vonden.
En dat was Doe Maar ook. Buiten het feit dat ze zo'n enorme hysterie teweeg brachten (ik vraag me af of dat in het huidige internet-tijdperk ook gebeurd zou zijn) waren het zeer sterke muzikanten die uiterst puntige liedjes konden schrijven met heel vaak een vette knipoog.
Na 4US verscheen de single Macho als voorloper voor een nieuw album en als je dan vooral b-kant Grote Broer beluisterde dan hoorde je een serieusheid die me erg nieuwsgierig maakte. Zouden ze hun fans van zich af willen schudden? Zouden ze critici de mond willen snoeren? (Bij het alternatieve publiek waren ze niet bepaald geliefd getuige hun optreden op Pinkpop in 1983 waar de band bekogeld werd).
We hebben het nooit geweten omdat de band er in april 1984 mee ophield. Ik vond het vreselijk toen ik dat hoorde, zeker ook omdat ik wist dat ik ze nooit meer live zou kunnen gaan zien. Toen ze in maart 1983 optraden in zaal Leysdream te Roosendaal kreeg ik geen toestemming te gaan. Toen bekend werd dat er afscheidsconcerten kwamen heb ik dat ook maar zo gelaten.
Allemaal jeugdherinneringen natuurlijk, evenals die reunieconcerten in Ahoy die daaruit voortvloeide (de reeks in de Kuip een paar jaar daar weer na geloofde ik wel weer), maar ook het besef dat Doe Maar gewoon een leuke band was en is, en ik zal dit album dan ook nooit meer uit mijn geheugen kunnen bannen; daarvoor is het te veel een soundtrack geweest van mijn eerste stappen als serieus muziekliefhebber; een hobby die nooit meer is overgegaan

Doris Day en Andere Stukken mag officieel mijn allereerste LP heten. Ik kocht al wel wat singles en ik had wat LP's van mijn ouders ingepikt, maar dit was mijn eerste eigen exemplaar en daar was ik maar wat trots op: overigens tegelijkertijd met Skunk gekregen tijdens pakjesavond (dus misschien vervals ik de geschiedenis wel een beetje, want wie zegt dat ik dit album eerder uitpakte ).
Omdat er geen teksten bijgeleverd waren tapete ik de LP op een cassettebandje, iets wat ik vaker deed om zo mijn LP's af en toe een beetje te ontzien, en schreef ik ze op om ze vervolgens in een map te stoppen met daarop uiteraard een afbeelding van Doe Maar. Ik was fan dus naast de buttons etc. hoorde ook een heuse map.
Het grappige is dat ik toen als 12-jarige duidelijk niet op de hoogte was van een aantal teksten. Ik geloof dat ik vele malen heb heen en weer gespoeld en dat er uiteindelijk dingen in stonden die niet helemaal klopten. Lange tijd moet ik ongetwijfeld een aantal dingen fout hebben meegezongen.
Ongetwijfeld zal ik niet de enige zijn geweest, en het is achteraf ook zeer duidelijk dat de band dit na verloop van tijd niet echt leuk meer vond. Al die kind-fans..... dat kan nooit de bedoeling geweest zijn.
Gelukkig blijft muziek bewaard en werden de LP's later vervangen door cd's en begreep ik de teksten inmiddels een stuk beter.
Doe Maar is en blijft een bandje dat me veel plezier wist / weet te bezorgen. Natuurlijk hoort daar een flinke portie jeugdsentiment bij. Want elke keer als ik Nachtmerrie (op Hol) hoor denk ik terug aan het schoolkamp in de zesde klas (1982) waar een paar klasgenoten dit nummer zongen en uitbeelden op de bonte avond.
Daartegenover staat de huidige waardering voor een nummer als Is Dit Alles dat soms angstvallig dicht bij mijn huidige leeftijd hoort. Er zijn gewoon wel eens van die momenten dat de hele tekst van toepassing is op het leven zoals het nu is en waar ik als 12-jarige uiteraard totaal niet mee bezig was (laat staan dat ik de inhoud goed begreep).
Hoe dan ook is Doris Day en Andere Stukken een mijlpaal in de geschiedenis van de nederlandse popmuziek of je dat nu wilt of niet. Het heeft in die tijd aardig wat teweeg gebracht en voor mij was het mijn eerste echte muzikale liefde, en dat mag ook wel een bijzonderheid genoemd worden ook al volgden er daarna nog vele anderen.

Deze Doe Maar fan (ja ik was zo'n twaalfjarige met buttons, zweetbandjes, sjaaltjes, plakboeken en posters) kon niet warmlopen voor dit project.
Nee, ik ben niet dol op rappers maar zo af en toe lukt het me dan toch wel om een enkele artiest binnen dit genre leuk te vinden.

Dus wat te doen om de aversie uit te schakelen? Gewoon heel eerlijk gaan luisteren. En wat blijkt?
Ik vind dit gewoon heel lekker klinken: mooi opgenomen / geproduceerd en zelfs de 'Rap EP' kan me bekoren misschien nog wel meer dan de heropgenomen nummers want eigenlijk vind ik die zet een beetje flauw en ik begin het vermoeden te krijgen dat ze die hieraan toegevoegd hebben om de twijfelende fans met de hakken in het zand toch over de streep te trekken om in elk geval die 7 tracks aan te schaffen.

Het blijkt dat de nummers van Doe Maar echt onsterfelijk zijn en zelfs in een hedendaagse jasje met een toegevoegd genre (nederhiphop) blijft het overeind.
Alle fans die ik ken (leeftijdsgenoten) vonden dit samen met mij helemaal niks.
Toch hoop ik dat ze het op z'n minst een eerlijke kans willen geven. Gooi alle tegenzin overboord en probeer het objectief te beluisteren en het niet al te makkelijk terzijde te schuiven onder het mom 'het zal nooit wat worden tussen rappers en mij'.
Geloof me: dat zal bij mij ook niet gebeuren. Ik heb niet veel op met boze negers en hun bitches en babes. Toch waardeer ik rappers buiten dat genre soms wel degelijk dus waarom deze hip-hop van eigen bodem niet leuk vinden en al helemaal als het in een zeer fijn Doe Maar jasje is gestoken?!
Natuurlijk vind ik het ene nummer leuker dan het andere maar misschien heeft ook dat tijd nodig. Misschien ook wel niet en blijven die nummers niet mijn ding.

Doe Maar is gewoon stoer bezig: zestigers die nog steeds schijt hebben aan anderen (ze weten dondersgoed dat hun oude fans dit niet gaan waarderen). Eigenlijk zijn ze nog steeds niet veranderd. We zijn zo'n '32 jaar' verder en nog steeds deze recalcitrante houding van ze.
Best leuk toch?! En dat gaat wat mij betreft ook op voor deze twee gebundelde EP's.

Dit komt uit mijn mond........ wie had dat ooit kunnen bedenken

Tja, wat zal ik er eens over zeggen. Het is een behoorlijk lange zit dit rockalbum van Dolly. Rock tussen enorme aanhalingstekens wel.

Veel gastartiesten ook, dat zal de verkoop zeker een extra boost geven.

Cover albums zijn altijd gewaagd (dat schrijf ik geloof ik bij elk cover album wel), dus dat is hier niet anders. Maar toch voelt het alsof Dolly het gewoon doet omdat ze dat leuk vindt. Een grote jukebox en dan veel artiesten uitnodigen, een aantal om mee te doen op hun eigen nummer.

Er is zelfs een bonustrack met Måneskin van het nummer Jolene aan toegevoegd. Het clipje wat daarbij te zien is toont een hoop lol en meer is dit hele album ook niet.

Het stelt allemaal weinig voor, maar toch is het best lollig om te horen en ik kan me voorstellen om dit lekker hard in de auto te draaien tijdens een lange rit (het album is immers een lange zit) en dan maar lekker meezingen.

Als je het niet al te serieus neemt is het goed te doen, anders kan je er gewoon met een grote boog omheen. En ja, de ene cover is beter uit de verf gekomen dan de andere (zoals altijd) en als ze dan net die ene van jouw favoriet pakt dan trek je daar nuffig je neus voor op (ik noem geen titel... maar een gospelversie....djeeeezzz)

Zomer 2018, het jaar dat je nog onbezorgd op vakantie kon gaan. Het jaar waarin ik weer naar de Verenigde Staten ging voor een bezoek aan de westkust met z'n grote steden en natuurparken, maar de oostkust mocht niet worden vergeten, zeker niet als je familie hebt in New Jersey.

Een bezoek aan Philadelphia en New York is dan altijd vaste prik. Dat jaar was ik behoorlijk in de ban van Hip Cake Walk, een album van Don Patterson en Booker Ervin.

Het nummer Sister Ruth heb ik ooit leren kennen door de verzamelaar Deelder Draait en ik moest en zou het hele album ooit in bezit hebben, en dat was inmiddels het geval.

Als je dan toch in New York bent dan moet je natuurlijk als echte toerist zijnde deze hoes even nadoen en zo geschiedde.

Het zijn natuurlijk maar kleine anekdotes (alhoewel deze vakantie misschien wel mijn mooiste ooit is geweest), maar ze zorgen ervoor dat je net even meer band hebt met een album. Hoor ik Hip Cake Walk, dan denk ik zeker even aan dat moment in New York, ook al was dat geen spontaan iets maar een vooraf gepland moment. Het maakt niet uit. Het is toch iets wat je niet meer vergeet en het geeft muziek net wat meer glans.

Ook al ben ik niet altijd fan van een hammond orgel, hier kan ik er geen genoeg van krijgen. Een album dat in mijn systeem is gaan zitten, en dat gaat zeker voor heel veel jazz-albums niet op (hoe goed ik die dan ook kan vinden).

Het verbaast me dat ik nog steeds de enige stemmer ben. Is dit dan zo beroerd of is de hekel aan het hammond orgel te groot? Geen idee. Ik geniet wel verder....

Donovan Woods. Wie? Ik had er nog niet van gehoord, maar stuitte toevallig op de video Burn That Bridge, te vinden op dit album.
Een prachtige ondersteuning voor gays zou ik zo zeggen en dat van een artiest die zelf niet tot de doelgroep behoort, maar vond dat dit bij dit nummer hoorde. Tegelijkertijd is het ook een soort statement naar de country wereld. Woods is van mening dat de acceptatie van homo's daar maar moeizaam gaat.

Maar dat wil nog niet zeggen dat de rest ook de moeite waard is. Aangezien ik er fris aan kon beginnen omdat ik verder niets van de man kende was het extra spannend. Maar al bij opener Good Lover wist ik dat het goed zat met dit album. Het deed me aan William Fitzsimmons denken en aangezien ik wel vaker naar dit soort artiesten luister voelde het aan alsof ik in een warm bad stapte. Zo'n nummer als Truck Full of Money alleen al is een waar genot om naar te luisteren.

Wat een heerlijk album is dit en waarom was er een bijzondere video voor nodig om hem te ontdekken?! Maar wat maakt het uit. Both Ways is genieten van begin tot einde en ik heb er een artiest bij die mijn interesse heeft gewekt.

Hemelbestormend? Welnee. Maar als het zo sterk gebracht wordt als hier dan hoeft dat niet. Ik denk dat ik hier snel verkikkerd op kan gaan raken.