De zomer loopt ten einde en dat betekent dat het weer nieuwe, interessante releases regent.

Ik geef graag tips en ontvang ze ook graag, zeker als het releases zijn die normaal wel onder de radar blijven zoals deze van de Nieuw-Zeelandse D.C. Maxwell: Lone Rider. Voormalig frontman van de punkband Roidz, voor mij ook een band die geen bellen doet rinkelen en een genre waar ik niet heel goed bekend mee ben.
Dan is het goed dat erwinz die bellen doet rinkelen, waarvoor dank.

Want dat dit een terechte tip is moge duidelijk zijn!

Laat ik gelijk de door hem aangehaalde namen eens benoemen: Marc Almond (ben je bij mij aan het juiste adres). Ik hoor het er niet in (soms een lichte echo zoals in The Leading Man, een nummer dat in 2013 al werd uitgebracht als single). Gavin Friday..... ja, die voel ik al beter. Ik moet soms ook denken aan Pulp, Soulsavers en consorten. Zelf haalt Maxwell (of zijn promoters) namen als Nick Cave, Scott Walker en Lee Hazlewood aan. Leuk voor op je cv, maar heel erg overtuigend vind ik de vergelijkingen niet. Maar goed, is dat niet altijd zo met muziek? Wat de één hoort, hoort de ander niet. Ik denk dat Orville Peck liefhebbers hier ook wel iets mee kunnen. en bij Faultline denk ik aan onze eigen Rotterdamse trots The Bullfight.

Wat horen we sowieso wel: rijk georkestreerde nummers met strijkers en blazers. Een snufje country hier en daar, en als er af en toe ook koortjes opduiken kan je mij een zeer tevreden man noemen en verklaart dat gelijk mijn enthousiasme.

Levendige verhalen verpakt in goed in elkaar zittende nummers die onmiddellijk weten te pakken en voorzien zijn van een prachtige muzikale kleur. Juist dat verhalende is een sterke kant op dit album, en dat zegt iets als ik, als niet zo'n groot teksten man, daar voor valt. Hier is absoluut een groter publiek voor.

Ik sowieso en wellicht ook de volgende users: musicfriek, henrie9, Fathead, Chameleon Day, Juul1998B, bommel, DjFrankie, muziekobsessie, cosmic kid, west, Lura, Edamboy, Tha)Sven, deric raven, Culture VBJ, LucM, luigifort, Broem, en dj24 (nu al mijn excuses aan de users die straks roepen dat ik hun ook had kunnen taggen).

Kan je nog een persoonlijk hoogtepuntje van het album noemen aERo? Jazeker! Ik zwijmel wel op nummers als Waiting for My Man to Come, het neigt naar kitsch, maar weet er toch vandaan te blijven. Dat trompetje, die strijkers, de dweperige zang!!!

Enfin, luister en oordeel zelf: Lone Rider | D.C. Maxwell - dcmaxwell.bandcamp.com

Daan leerde ik kennen ten tijde van Profools: hij komt uit België dus dan is het al snel goed was toen de gedachte (en nog steeds heb ik dat wel een beetje) maar een echte 'personal darling' zoals veel van zijn landgenoten is hij nooit echt geworden voor mij want opvolger Bridge Burner had ik gelijk al gemist
Door de Bee Gees link raakte ik opnieuw geinteresseerd in opvolger Victory om er vervolgens weer 2 over te slaan en uit te komen bij het mooie Simple.
En nu dus Le Franc Belge. De taal gaf heel snel de doorslag. Ik heb iets met Franstalige nummers en daar staan er aardig wat van tussen op dit nieuwe album.

Een album dat lekker veelzijdig klinkt zoals we gewend zijn van Daan en die Franse tint geeft het voor mij iets sexy's mee. Daarnaast hebben een aantal nummers wel een soort barok randje meegekregen; sowieso hebben de nummers veel laagjes die het een vol geluid geven (je zou het haast bombastisch gaan noemen).
Humor ontbreekt ook niet door het gebruik van Griekse instrumenten in La Crise.
Allemaal ingrediënten die het bij mij goed doen. Het zal u dus ook niet verbazen dat ik hier een uitstekende score aan kan verbinden.

Daan is altijd een beetje aan de zijlijn blijven staan bij mij ondanks het feit dat ik zeer graag naar muziek van onze zuiderburen luister. Profools was ooit mijn eerste kennismaking en dat album kwam al snel onder een dikke laag stof terecht. Daarna ben ik zijdelings wel eens wat blijven proberen maar echt aanslaan deed het nooit. Misschien te divers, te variërend in kwaliteit waardoor het nooit de volle aandacht kon vangen.
Ik heb er geen echte verklaring voor en daarmee bleef Daan altijd in de schaduw staan van veel collega-artiesten uit België terwijl het misschien helemaal niet terecht is.
Toen muziekobsessie me attent maakte op dit album wist ik dat ik er zeker naar moest gaan luisteren daar onze smaak toch redelijk overeen komt en als we elkaar tippen is dat zeer bewust in de wetenschap dat het haast wel zeker zal gaan aanslaan.
Ik wil niet zo ver gaan als hij door dit album 'naar de nummer 1 positie over 2010 te laten knallen', maar ik ga een eind mee in de bewering dat dit een mooi album is geworden en dat andere versies zeker niet altijd kwaad kunnen.
In dit geval al helemaal niet want doordat Simple rustig gehouden is (lees: akoestisch) en het zijn titel eer aandoet is het juist beter geworden dan het andere werk wat ik van de man ken.
Het niveau blijft hoog, de sfeer prachtig en de instrumentatie geheel in mijn straatje. Isolde Lasoen en Jean-Francois Assy begeleiden Daan zeer bekwaam en als de cello een hoofdrol speelt ben ik al zeer makkelijk te veroveren. En veroveren doen ze dus met Simple.
Daan op de simpele toer blijkt voor mij persoonlijk een schot in de roos! Zo wil ik hem wel vaker horen eigenlijk en laat dit dan maar gelijk het startsein zijn om ouder werk eens opnieuw tevoorschijn te toveren en kijken of het nu misschien beter gaat aanslaan.

Oei wat heb ik er spijt van dat ik het debuut van DAAU in een ver verleden van de hand heb gedaan (ja Elmeromero wrijf het er nog maar eens lekker in).
Dat album moet het voorlopig doen met mijn herinneringen en als ik die vergelijk met deze tweede dan valt me inderdaad op dat deze iets minder springerig is, het lijkt wat doordachter en serieuzer en verliest daarmee misschien wel wat aan de onbevangen jeugdige spontaniteit die het debuut had, maar het zorgt tevens wel weer voor een sterk album.
Maar de energie spat er toch wederom van af. Dit is levenslust in het kwadraat. Een op het eerste gehoor chaotische santekraam waar iedereen over elkaar heen buitelt. Pas in nummer 4, Broken lijkt de zang de boel wat te temmen en in banen te willen leiden. Gaat je niet lukken dame: daar is de muziek toch te vrijbuiterig voor maar in combinatie met jouw zang zorgt het wel weer voor een prachtig nummer.
Het kolkt, het zuigt, het trekt en het duwt.
Ambitieus? Jazeker. Uitdagend? Me dunkt. Spijt van die debuut cd die nu niet meer verkrijgbaar is? Ja

Daði wie zullen velen denken. Daði Freyr, de man die in 2020 mee zou doen aan het Songfestival voor IJsland maar dat ging mooi niet door (Corona weet u nog). Balen, want IJsland zou wel eens de eerste winst in de wacht hebben kunnen slepen.
In 2021 mocht ie nog een keer, maar wederom gooide Corona roet in het eten en werd alleen de opname van de generale repetitie getoond. Winst zat er niet in, maar wel een uitstekende vierde plek en een grote populariteit in Europa getuige de uitverkochte shows in het clubcircuit die volgde.

Toen bleek Dadi bezig een album te maken en bracht dit telkens in stukken uit. Het eindresultaat is I Made an Album.

Een album dat ijzersterk begint, maar daarna een beetje inkakt om vervolgens weer wat sterker te eindigen. Wel een sterke productie en zijn zang vind ik ook fijn. Toch merk ik wel dat een album lang Dadi een beetje te veel is. Zijn nummers gedijen beter bij mij als losstaande tracks. Dan veer ik net wat meer op.

Hoe dan ook blijft dit uitstekende kwaliteitspop. Ook wel eens verfrissend omdat te horen uit IJsland.

De tragiek van Daði Freyr op het Songfestival. De voorronde in 2020 winnen voor IJsland, grote kans maken het Songfestival in Rotterdam te winnen, gezien alle polls en bookmakers, en dan gaat het feest niet door.

In 2021 lange tijd onduidelijkheid of je wel opnieuw mee mag doen en dan toch groen licht. Nog steeds word je goed ontvangen, maar de competitie is blijkbaar groter waardoor de favorietenrol iets kleiner is, maar toch... nog steeds kanshebber.

Goede repetitie, veel nieuwe fans erbij en dan mag je niet optreden tijdens de halve finale omdat een bandlid positief op Corona getest is. Vanuit je hotel zien dat je doorgaat naar de finale waar je nog steeds niet mag optreden en dan uiteindelijk vierde worden...

Het is een avontuur wat Daði Freyr veel bekendheid heeft opgeleverd. Het concert in de Melkweg op 30 april volgend jaar was in no time uitverkocht, en deze EP zal zijn weg wel vinden naar een groter publiek.

Een leuk en fris geluid dat doet denken aan The Whitest Boy Alive. Pop met wat lichte elektronische invloeden en waar het snufje lulligheid het gezelschap juist net even wat cooler maakt.

Daði Freyr is het snoepje van de week, en het zou mooi zijn als dat volgend jaar niet een beetje verzuurd is. Wat mij betreft niet. Van dit soort korte, puntige popliedjes kan je toch nooit genoeg krijgen?!

Daisy Chapman opereert in een hoek waar ik graag te vinden ben: mooie stem, beetje zweverig en piano. In zulke gevallen denk ik dan gelijk al aan zeer grote persoonlijke favorieten als Kate Bush en Tori Amos en dat is smullen geblazen.
Toch gingen mijn gedachten bij deze dame eigenlijk vaker uit naar een andere heldin: Joni Mitchell. Niet de minste dames om mee vergeleken te worden natuurlijk. En zoals je al voelt aankomen: dit is geen Tori, Kate of Joni omdat ik net even dat extra mysterieuze mis. Maaaaarrrrrrrrrrrrrrrr.............. deze dame weet me wel langzaamaan op te slokken op een haast bezwerende manier en ze weet het voor elkaar te krijgen dat ik haar hele album intensief en met al mijn aandacht beluister, want ondanks dat ze in die hoek opereert waar ik zo graag te vinden ben is dat juist een nadeel want ik ben het qua dames vaak wat sneller beu dan bij de mannen waar de vijver best groter en groter mag worden en waar ik het bij de dames juist bescheiden wil houden.
Gelukkig weet Daisy Chapman zich met slechts haar piano uit te tillen boven het gros der dames die het vaak proberen in de 'mooie zang + piano hoek' en dat is een zeer groot compliment.
Een artieste om in de gaten te blijven houden denk ik en het zou mij niet verbazen als dit ooit nog een hogere beoordeling gaat krijgen!

Een band die de goedkeuring krijgt van Iggy Pop en Tom Morello doet toch wel iets goed. Verguisd door velen, want Eurovision, en bejubelt door nog veel meer mensen. Na ABBA en Céline Dion toch wel de grootste sterren die het Songfestival heeft voortgebracht. Wereldwijde successen waren hun deel.

Maar het werd Damiano allemaal te veel en hij moest ontsnappen aan het rockcircus waardoor hij nu op de solo-toer is gegaan. Of Måneskin nog bij elkaar komt is afwachten natuurlijk (ze beweren van wel), maar eerlijk is eerlijk vind ik dit altijd wel vage promo-praatjes. Ik denk dat Damiano gewoon groots denkt en een stapje meer wil zetten en hij doet dat in de vorm van Funny Little Fears dat bol staat met luchtige popnummers.

Nu kunnen we Måneskin natuurlijk niet echt spannend noemen, maar die band heeft iets dat mij wel weet te raken. Op hun laatste album Rush! vond ik de glans er wel een beetje af gaan en had ik al het idee dat ze meer en meer de popkant opgingen. Ook Engels als taal werd meer en meer de hoofdmoot, terwijl ik juist zo hou van het Italiaans.
Hier horen we alleen nog maar Engels. Niet verrassend natuurlijk gezien de richting die hier is opgegaan.

Ik vind het daardoor toch wel wat meer eenheidsworst met al die andere zangers die momenteel hot zijn en pop met een randje maken. Het is niet slecht, maar het is wel erg doorsnee geworden.

Gewoon leuk voor zo af en toe, maar het vuur dat ik had voor Måneskin heb ik niet voor Damiano solo. Wat mij betreft komen ze snel weer bij elkaar en is dit een leuk uitstapje geweest en geen begin van een definitieve solo- carrière . Ik denk zo dat het team achter Damiano wel even zal gaan kijken hoe de verkoop hiervan gaat en of zijn solo-tournee een beetje gaat lopen.

Berekenend? Zeker, zoals dit album ook wel is. Maar op zich kan ik er voldoende van genieten.

Uitgelekt, gelekt, gejat uit de studio, marketing-strategie van de platenmaatschappij, een technicus die de tape in zijn auto liet liggen.............whatever.............het album is inderdaad te beluisteren, en aangezien deze al lang en breed in bestelling staat heb ik mijn nieuwsgierigheid niet weten vol te houden tot de release-datum.

Zoals eerder al gezegd vind ik 9 Crimes dus geen tegenvaller. Het is een mooi, eenvoudig nummer zoals ze ook te vinden waren op het debuut, en die staat nog steeds hoog aangeschreven bij mij. Lisa Hannigan is ook te horen op dit nummer.
The Animals Were Gone doet me in het begin wat aan Nick Drake denken. Een lekker, rustig gezongen nummer waar later de strijkers het soms iets te zoet maken maar dit nummer wel zwierig doen klinken zo naar het einde toe.
Ik ben niet vies van dit soort bombast.
Over Elephant heb ik hierboven al het een en ander vermeld (ik las ook vergelijkingen met Radiohead-ballads).
Rootless Tree heeft een wat voller geluid en hier klinkt Damien Rice meer als een band. Een band met wat meer rock-invloeden, een stap die niet iedereen zal weten te waarderen, maar ik vind het wel prettig dat we niet weer 10 folk-ballads voorgeschoteld krijgen.
Dogs kabbelt een beetje langs me heen en doet me vooralsnog niet zo heel veel.
Coconut Skins is ook wat meer up-tempo. En hier past Damien Rice goed in het lange rijtje namen waar we ook een Josh Ritter, Tom McRae enzovoort kunnen noemen, alleen vind ik Ritter of McRae in dit soort nummers net even wat sterker en die la la la's aan het einde hadden van mij niet gehoeven.
Me, My Yoke and I heb ik hierboven ook al beschreven: minder zoet en rauwer dus.
Op Grey Room neemt Rice weer gas terug en vervalt in de inmiddels bekende balladvorm. Het mag best na het vorige nummer (alleen ook hier aan het einde van de song weer een wat 'ruiger' band-geluid): aardige middenmoter op dit album.
Accidental Babies is een nummer gespeeld op piano. Voeg daar de stem van Rice bij en je hebt een prachtig nummer te pakken. Waar mijn aandacht op een nummer als Grey Room soms wat wegebt is die hier gelijk gevangen. Op dit soort nummers mogen we best 3 jaar wachten. Mooi in al zijn eenvoud......
Sleep Don't Weep sluit het album af en wederom samen met Lisa Hannigan. De fluwelen stem van Damien Rice trekt ook hier gelijk al de aandacht en het is een genot om Hannigan daar dan aan toegevoegd te horen.

Gaat het nieuwe fans aantrekken? Ik denk het niet. Dit album zal vooral de weg weten te vinden naar de liefhebbers van O. Omdat er hier en daar kleine zijwegen worden ingeslagen zal dit niet bij al die liefhebbers volledig aanslaan. Ik betwijfel dus of dit album net zo'n succes gaat worden. Maar dat het de weg naar veel muziek-liefhebbers zal vinden is een feit, mede dankzij het grote succes van het debuut.

Het beoordelen van dit album valt nog niet mee. Voorganger O scoort erg hoog bij mij (nee, ik vind dat geen saai album) en daar wil ik dan toch mee gaan vergelijken. Er staan op 9 een paar iets mindere nummers, maar mijn gevoel zegt dat dit ook een beetje komt doordat er ook enorme pracht songs tussen staan.
Dit album heeft ook meer variatie en dat bevalt me goed.
Evenaart het O? Dat zal de tijd wel uitwijzen, maar op dit moment zeg ik van wel (ondanks een paar 'wat mindere' nummers) en dus geef ik, voorlopig, hetzelfde aantal glittertjes.

Hij heeft er de tijd voor genomen (wat de echte redenen ook mogen zijn) en hij neemt er de 8 nummers die dit album rijk is ook telkens de tijd voor. Maar langdradig? Een woord die in mijn beleving niet voorkomt deze 50 minuten. Integendeel!

Een album waar je werkelijk van de ene in de andere verbazing valt.
De zang, de inkleuring van de nummers: overal klopt het en het lukt hem elk nummer weer om de aandacht te vangen en je het gevoel te geven dat ie daar voor jou alleen staat.
Alleen ben je niet, want de verwachtingen waren hoog bij heel veel liefhebbers en de 'profs' geven hoog op over My Favourite Faded Fantasy en toch is dit album alleen voor mij.... of voor jou... of..... ach wat maakt het uit: de man zingt uit zijn hart en de muziek raakt tot op het bot en dat al 3 albums achter elkaar!

Ik was heel bang dat de hoge scores die ik voor de vorige twee albums over had niet nog een keer gegeven konden gaan worden, want het komt niet vaak voor dat artiesten zo'n hoog niveau lang vast weten te houden, maar dat is absoluut niet het geval. Rice is er wederom in geslaagd om een juweeltje van jewelste uit te brengen. Als hij daar de tijd voor nodig heeft dan vind ik dat prima... wat een prachtplaat!

Geïnspireerd op de beroemde soundtracks van Ennio Morricone. Jack White. Norah Jones. Danger Mouse. Een project waar vijf jaar aan gewerkt is.
Dat moet dan wel wat worden lijkt me zo dacht ik toen Ataloona met de tip kwam (ik had het zelf een beetje aan me voorbij laten gaan).

Al heel snel blijkt dat de omschrijving van dit project gewoon klopt. Die zwoele Italiaanse filmmuziek in combinatie met op sommige tracks Norah Jones of Jack White.
Je weet wat je dan kunt verwachten en je krijgt het.
Dit is de ultieme zwoele, sensuele late-night muziek voor lange zomeravonden waar je nog een beetje tipsy van de rosé nageniet van alweer zo'n heerlijk zonnige dag.
Vreselijk cliché natuurlijk, maar wat boeit het.
Rome is een zeer fijn album met naast die Morricone-sound (ik meen dat ze de originele muzikanten van de soundtracks gehuurd hebben) ook een beetje de sfeer die Air liet horen op hun nog steeds heerlijke debuut Moon Safari.

Als dit je allemaal niet aanspreekt moet je er gewoon ver vandaan blijven. Doen de omschrijvingen het tegenovergestelde dan kun je dit gelijk beluisteren en is het genieten geblazen van een bijzonder maar vooral erg goed project.

Wat doet afsluiter The World me dan opeens beseffen waar Anna Calvi ook haar mosterd vandaan haalt en Let England Shake van PJ Harvey is niet ver weg.

Helemaal nieuw is het niet wat dit gezelschap ons voorschotelt, en dan mag hun eigen omschrijving er nog zo leuk uitzien: Verfremdungs-Klezmer: Yiddish Punk Cabaret-- multi-lingual, lyrical, grotesquely comic, rootless cosmopolitan revolution from Berlin with accordions, electric guitars, shipwrecks, hurricanes, parasites, soldiers, and such a borsht you never tasted.

Gogol Bordello, Tom Waits, The Pogues, Oi Va Voi...... het zit er allemaal wel in en toch weet Daniel Kahn & The Painted Bird er genoeg eigens aan te geven al was het alleen al vanwege dat leuke mengelmoesje engels-duits af en toe.
Kahn komt oorspronkelijk uit Detroit, maar woont sinds 2005 in wereldstad Berlijn waar hij onderdeel is geworden van de klezmer-scene aldaar. In deze stad verzamelde hij ook goede muzikanten, aangevuld met Amerikaanse om zijn Painted Bird te vormen.

Deze joodse punk-cabaret doet me ook wel eens denken aan The Tiger Lillies en het is muziek die je in een goed humeur brengt. Aangezien ik dol ben op het cabaret sfeertje is dat voor mij absoluut een pré te noemen qua waardering.

Leuk voor wie Tom Waits te grommerig vindt, Oi Va Voi te poppy, Gogol Bordello te punk, The Pogues te Iers-folky en The Tiger Lillies te vies en vunzig........

Opener Blue Car ademt heel veel Scott Walker en Tindersticks uit. Dan kan een album wat mij betreft al niet meer stuk. Als Don't Touch Me een haast cabaret-achtige sfeer weergeeft dan weten velen dat dit een typisch aERo-stempel kan krijgen en dat krijgt het.

Bijzondere stem, barok sausje, strijkers, melancholie vermengd met cabaret.... tja....... dat zijn de albums voor mij.
Dat weet muziekmaatje muziekobsessie, tevens tips leverancier nummer 1 op dat gebied (ik hoop andersom ook), en er is sprake van een schot in de roos.

Toen ik las dat muziekobsessie het had over Benjamin Clementine moest ik even fronsen. Maar ik had het album nog niet gehoord. Nu ik dat wel heb begrijp ik het. Het heeft af en toe hetzelfde 'over the top' karakter wat niet voor iedereen weggelegd is.
Daarbij is dit album ook nog eens enorm gevarieerd waardoor je niet kunt zeggen dat het hier bijvoorbeeld om een prachtige Walker imitatie gaat.

Knox heeft karakter: breekbaar en krachtig tegelijk.

Mensen die mij en muziekobsessie een beetje kennen op deze site zouden nu genoeg moeten weten. Wilt u iets bijzonders, dan moet u dit niet missen. Ik ben ook fan!

Zijn vorige album met Ben Sollee ken ik maar heb ik nooit echt goed beluisterd. Altijd met een half oor. Daar heb ik verandering in gebracht door dit nieuwe album op eigen kracht.
Het is een beetje country-folk volgens het boekje: mooie stem, mooie puntige liedjes maar tegelijkertijd ook wel wat grijze muizerigs: er is immers al zo veel op dit gebied!
Dat blijft binnen dit genre altijd lastig. Neem bijvoorbeeld die warme stem: heel mooi, doet me een beetje denken aan Tom Brosseau, maar eigenlijk heeft het weinig karakter juist omdat ik hem zo herkenbaar vind doen klinken. Dat klinkt misschien wat tegenstrijdig maar ik wil er mee zeggen dat het daardoor lastig is om er bovenuit te steken, om op te vallen.
Toch blijft 'de schade' beperkt: de liedjes zijn daarvoor behoorlijk aanstekelijk (In the Garden), voor een groot publiek toegankelijk plus voldoende pit om het niet al gezapig te maken. En dan mag die stem misschien wat karakter missen: hij is en blijft mooi. Het is aangenaam toeven bij meneer Moore op dat gebied.
Het lijkt wel een beetje een trend om je album rond het halve uur te laten duren tegenwoordig, maar ook hier vind ik dat niet bezwaarlijk. Na een half uur heb je genoeg gehoord zonder dat het is gaan vervelen, want In the Cool of the Day is best een prima album met genoeg afwisseling om het leuk te houden.

Dit kan wel eens zo'n album worden waar ik over lange tijd heel anders tegenaan kijk en als ik dit dan teruglees denk 'nou, nou aERo, wat een zuinig commentaar'. Als dat zo is zal ik me hier zeker weer melden

Josh Martin is drummer van de stoner-metal band Pearls and Brass en heeft nu een debuut solo-album onder de naam Daughn Gibson gemaakt genaamd All Hell.
Je zou denken wederom een heftig album maar nee dus. Niet heftig als in een bak herrie die we voorgeschoteld krijgen van de meneer met het knappe smoeltje (ook al zoiets wat je hier niet verwacht).

All Hell is een album met een bijzonder randje en waar het allereerst de stem van Gibson is die opvalt: donker en als een ware crooner gezongen zoals we dat kennen van Scott Walker wiens sfeertje hij aardig weet op te pakken.
Maar wat dit album nu zo bijzonder maakt is het gebruik van moderne middelen die hij niet schuwt.
Neem een track als In the Beginning dat met een country-gospel piano begint en de zang belooft die lijn flink voort te zetten. Southern-gospel optima forma maar dan komt dat tegendraadse electro rafelrandje erbij inclusief mysterieuze zang van de achtergrondzangeres.

En zo weet Gibson je continue op het verkeerde been te zetten: die Scott Walker-achtige bariton, de samples en het warme countrybad met gospelinvloeden.
Niets is wat het lijkt en toch klinkt het nergens vreemd, retro of überhip en dat is de kracht van All Hell.
Je hebt het gevoel naar iets ouds en vertrouwds te luisteren en toch voel je ook wel dat dit ergens niet helemaal waar is zonder dat het geforceerd overkomt.

Is er dan geen kritiekpuntje te bedenken? Misschien de erg korte duur van het album maar zoals wel vaker bij dit soort uitgesproken werkjes is het misschien wel goed om het kort te houden om zo een 'truukje' te voorkomen en verveling uit de weg te gaan. Hierdoor blijft het kort, krachtig en vooral boeiend en er is niets mis met het zoeken naar de repeatknop.

Leuk dat iedereen momenteel zo wegloopt met 'het vernieuwende snoepje van de week' alt-J..... laat mij dan maar even genieten van Daughn Gibson, iets heel anders maar ook erg lekker.

Johnny Cash meets James Blake / Tussen country en dubstep.

Dave Ball is natuurlijk geen onbekende voor mij. Samen met Marc Almond vormde hij Soft Cell. Almond ging verder als Marc & the Mambas en Ball ging solo met als resultaat dit In Strict Tempo, een electronisch getint album zoals we dat ook van Soft Cell kennen maar dan iets grilliger en de wave invloeden vind ik wat groter.
In Gavin Friday kent het een bekende vocalist (die qua stijl in hetzelfde hokje past als Marc Almond, dus Ball zocht het in dezelfde hoek).
Later vormde Dave Ball met Richard Norris het duo The Grid (die vooral om hun remixen bekend stonden). In 1991 voegde Ball zich onder The Grid weer bij Almond op zijn album Tenement Symphony om vervolgens in 2003 weer op te treden onder de naam Soft Cell, inclusief nieuw album.
Almond deed het solo dus beter dan Ball.

De pest met artiesten uit zeer succesvolle bands die solo-albums uitbrengen en dan ook nog eens uit band die tot mijn grote favorieten behoren is het feit dat ik op voorhand toch altijd wat kritischer ben. Het blijft blijkbaar moeilijk om het echt los van elkaar te zien. Kom dan ook nog eens op de proppen met een album dat qua stijl niet eens zo heel erg afwijkt en dan frons ik mijn wenkbrauwen nog wat meer en is mijn houding zo nodig nog wat kritischer. Om niks dus, want dit soort albums horen een eerlijke kans te krijgen.
Ondanks dat ik Depeche Mode in mijn achterhoofd heb probeerde ik het toch helemaal los daarvan te beluisteren. Het is me niet gelukt. Ik geef het toe. Maar is dat erg? Eigenlijk niet, want het waren van die slechte luistertrips nog niet.
Al bij opener Saw Something valt op dat het electronica-gehalte weer wat hoger ligt dan we de laatste tijd te horen kregen. Wel blijft het donkere pop en echt vrolijk wordt je er nog steeds niet van, maar het is wel een verdomd sterk begin op deze manier. Het desolate sfeertje pakt me wel en ondanks dat het iets kils uitstraalt zijn er ook warme tonen doorheen gewoven waardoor je een spannend contrast krijgt.
Kingdom is wat catchier. Ook hier een wat gruizige toon, maar daarbovenop toch wel een vrij helder geluid en vooral een uitstekende compositie. Niet zo licht en luchtig als een Enjoy the Silence, maar toch pakkend genoeg en best dansbaar.
Deeper and Deeper lijkt een stapje verder te gaan met een mengeling van rock en electronica (die wel de boventoon voert). Alsof Marilyn Manson ten tijde van zijn Mechanical Animals eens fatsoenlijk is gaan zingen. Kreunend en steunend ploegt Gahan door dit nummer heen. Soms is het zelfs snerpend a la Billy Corgan, maar dan wel op een andere wijze.
21 Days lijkt wat relaxter, maar bevat genoeg scherpe toevoegingen die het nummer behoeden van een relax-nummer tussendoor. Spannend is het zeker en het kruipt en sluipt heerlijk door.
Miracles is liever en zachter. Alsof de wereld langzaam ontwaakt. De dauw hangt nog boven de velden, het spinrag dwarrelt over de fietspaden en er is nog geen leven te bekennen. Miracles? Ja, ik vind het wel een perfecte titel voor een nummer als dit.
Use You is hier en daar lekker opzwepend, iets waar Gahan op nummers als I Feel You ook zo sterk in was. Rauw is het zeker.
Insoluble is ook heel erg sferisch. Warm is het allang niet meer, eerder is er een zeer kille bries de kop op gaan steken en toch weet die bries uit te nodigen om naar buiten te gaan. De verwondering blijft.
Endless knispert en schuurt, wringt, wrikt en botst alle kanten op en daardoorheen herkennen we toch wel degelijk een nummer met kop en staart. Makkelijk is het niet, maar dat hoeft ook niet altijd.
Voor A Little Lie gaat exact hetzelfde verhaal op. Het is geen makkelijke hap-slik-weg kost en je moet er even voor gaan zitten. Het vergt wat tijd en concentratie, maar dan heb je wel wat.
Het laatste nummer Down vind ik een boeiende afsluiter. Prachtige geluiden domineren en ik merkte dat bij meerdere beluisteringen ik in een soort trance raakte van dit nummer. Het zuigt je mee een zwart gat in, en na afloop is het echt een beetje wakker schrikken.
Een nieuwe Depeche Mode of een nieuwe Dave Gahan. Ik vind het best. Hourglass is een uitstekend album waar je niet echt vrolijk van gaat worden, maar als ik daar behoefte aan heb zet ik People are People of andere aanstekelijke Depeche Mode nummers wel op. Dit is duidelijk zijn donkere kant die we uiteraard ook kenden van, ik noem hem alweer, Depeche Mode.

Gahan-solo. Het kwam voor mij wat onverwacht na het turbulente leven van de man. Maar misschien was dat juist wel de reden om er één te maken.
Aanvankelijk kabbelde het wat langs me heen als zijnde 'haalt het nooit bij Depeche Mode', maar daar ben ik nu toch wel wat van aan het terugkomen door het verschijnen van zijn tweede solo-album. Hierdoor ben ik ook dit debuut er weer eens bij gaan pakken en het beviel me eigenlijk wel. Een verhoging is dus op zijn plaats.
Dirty Sticky Floors is al vast een lekker begin: niet te moeilijk doen en toch diepgang behouden. Ik meen dat er ook nog een remix is gemaakt door JunkieXL die ik niet ken maar als ik de sfeer van dit nummer zo proef kan ik me daar wel wat bij voorstellen. Electronic met een zeer sterke rockfeel.
Hold On is als stappen in een zeer warm bad of kruipen onder een dikke wollen deken. Het voelt uiterst comfortabel aan en het is lekker wegdromen.
Ook A Little Piece heeft wat dromerigs, maar ik vind dit toch wat scherper klinken om termen als behaaglijk of warm naar voren te halen. In dit nummer proef ik wat beklemmends en dat geeft gelijk een ander soort sfeertje.
Bottle Living doet me telkens weer aan een Depeche Mode-nummer denken waar ik tot op de dag van vandaag maar niet op kan komen. Eens zal ik er achter komen met of zonder jullie hulp
Het is een catchy nummer dat het niet haalt bij DM-nummers die dit etiket opgeplakt kunnen krijgen, maar verder vind ik het zeer goed te pruimen.
Black and Blue Again staat weer heel erg op zichzelf en bij nummers als deze snap ik goed dat Gahan graag een solo-album wilde uitbrengen. De opbouw van het nummer is goed en het nummer blijft daardoor de volle 5 minuten de aandacht vasthouden.
Stay vind ik een erg mooi nummer dat het vooral van de sfeer moet hebben. De zang is ijl en geeft het nummer daardoor een hemels sfeertje.
Meer pop is I Need You. Het klinkt allemaal redelijk luchtig maar ook weer niet té. Ik vind dit album sowieso redelijk open en luchtig klinken terwijl ik een veel zwaarder album had verwacht gezien de privé-sfeer waarin Gahan verkeerde.
Bitter Apple is ook een sterk nummer met een prachtige sfeer. De instrumentatie is wat electronischer en ook hier klinkt het nergens echt somber of zwaar. Zeer zeker één van de betere nummers op dit album.
Hidden Houses heeft ook een midtempo. En heel af en toe moet ik zelfs een beetje denken aan de Smashing Pumpkins ten tijde van Adore. Nu besef ik maar al te goed dat dit wonderbaarlijke nonsens is omdat ik dit eigenlijk sterker vind, maar de link leg ik iedere keer onwillekeurig toch weer. Wederom een goed nummer met een lekkere bas (die me ook weer ergens aan doet denken en ik weet niet waar aan).
Goodbye is wat minder duidelijk. Rock is hier duidelijk aanwezig en weet zich goed te mengen in het totaalgeluid.
Zoals gezegd ben ik er nu wel achter dat ik dit album iets te makkelijk en snel had beoordeeld en erger nog: ter zijde had geschoven. Er was een tweede album voor nodig om dit weer in ere te herstellen.

Nog nooit van de beste man gehoord en hij blijkt toch al meer albums gemaakt te hebben.
Als Mctijn dit dan tipt onder de noemer 'Damien Rice meets Scott Matthew' ben ik gelijk wakker.
Was me dat even tegenvallen bij het eerste nummer: ik hoor er geen Rice of Matthew in terug. Wel redelijk opgewekte folkpop zoals ook Mumford & Sons het kunnen brengen (en nee, het lijkt daar verder ook niet op).
Bij het tweede nummer kon ik de Scott Matthew-link echt helemaal laten varen: de stem van Berkeley is daarvoor ook te hoog in vergelijk met die van Matthew. En met Rice kon ik het ook wel vergeten want die vind ik toch wat soberder of juist rockeriger (alhoewel de titelsong me er wel wat aan doet denken).

Teleurgesteld aERo? Welnee! Ondanks dat ik graag een Scott Matthew-achtig album had willen horen hoor ik nu een zeer mooi folk-album, zoals er weliswaar meer gemaakt worden, maar waar ik zelden tot nooit genoeg van krijg. Mooie, lichte klankkleur van zijn stem, gitaargetokkel, verrijkt met hier en daar een trompet, banjo of sensuele vrouwelijke backing vocals, hier en daar een wat vrolijker toon..... u kunt mij daar altijd wel blij mee maken.

Ik hoor niets nieuws of bijzonders hier (ik heb het in allerlei varianten al wel eens gehoord), maar zolang het op deze schitterende manier gebeurt ben ik een tevreden mens.
Het zou dan ook zomaar kunnen dat mijn huidige voorzichtige openingsbod van 3,5* snel gaat uitgroeien naar meer, want zo'n album vind ik dit wel.

Fijne tip!

Een nieuwe Bowie. Misschien was de komst van de vorige veel verrassender, omdat het leek alsof we van deze geweldenaar niets meer zouden horen: kluizenaar, ziek, geen zin meer. We hoorden van alles maar wisten niks zeker. En toen was daar ineens na tien jaar The Next Day.

We zijn drie jaar verder (voor mijn gevoel slechts een jaar) en daar is Blackstar. Slechts zeven nummers die bij elkaar een ruime veertig minuten klokken.
Openingsnummer Blackstar vind ik nu al één van de mooiste Bowie nummers ooit. Mysterieus, spannend, uitdagend en toch ook wel weer typisch Bowie.
Wat moet je eigenlijk zeggen over zo’n sterk nummer?! Je kan alleen maar hopen dat de volgende zes nummers een beetje in de buurt van dat niveau kunnen komen.

Pity She Was a Whore is dan wat herkenbaarder Bowie wellicht met die kenmerkende manier van zingen en de hoofdrol voor de sax. Heel eerlijk gezegd vind ik die wat overheersend maar het hoort bij het nummer. Een nummer dat verder prima is te noemen, maar haalt het niet bij de opener. Ik zou er haast 'uiteraard' aan toevoegen.

Het broeierige Lazarus vind ik dan weer beter en vooral spannender. Zo’n nummer dat bij elke draaibeurt wat meer van zijn schoonheid prijsgeeft. Hier is de sax voor mij dan ook een schitterende, warme aanvulling. Ondanks dat het er niet op lijkt ervaar ik op dit nummer de loomheid van Massive Attack en hoor ik er tegen het einde een beetje van The Cure in terug. Zwoel wil ik niet zeggen maar het is wel alsof het nummer langzaam je muzikale aderen indruppelt. Telkens een beetje meer, totdat je niet meer zonder kunt. Erg mooi.

Sue (Or in a Season of Crime) is wat nerveuzer, en het lijkt haast of hij terug wil gaan naar zijn periode op Earthling. Uiteraard is dat niet zo, want dit is anders. Maar een echo hoor ik er toch wel in terug, een verre echo vermengd met die wat mysterieuze sfeer die rondom Blackstar hangt. Een nummer dat nog wel wat tijd zal vragen. Nu weet het me nog niet te pakken, daarvoor is het allemaal wat te tegendraads. Muzikale begeleiding en zang gaan voortdurend de confrontatie met elkaar aan en dat is soms best vermoeiend.

Girl Loves Me gaat weer een tandje lager qua versnelling en gelijk ben ik er weer helemaal bij. Ook hier hoor ik van alles voorbijkomen en valt alles toch goed samen. Het knispert en borrelt en weet de hele lengte te boeien.

Dollar Days is misschien wel het meest toegankelijke nummer op Blackstar. Het is iets lichter van toon. Berustend haast. Opvallend ook dat Bowie nog steeds redelijk goed bij stem is. Misschien heeft hij iets aan kracht moeten inboeten, maar erg merkbaar is dat niet. De saxofoon krijgt wederom een grote rol toebedeeld, maar vraagt iets minder nadrukkelijk de aandacht als in Pity She Was a Whore. Gevoelsmatig had het nummer best nog wat langer mogen duren, alleen loopt het al snel automatisch over in het laatste nummer.

I Can’t Give Everything Away is dan het slotstuk van Blackstar. Eigenlijk een typisch Bowie-nummer. Warm gezongen, zit goed in elkaar maar nu niet bepaald experimenteel of heel erg spannend te noemen. Hoe mooi ik het nummer ook vind: er blijft een wat knagend gevoel hangen.

Want is dit nu dat experimentele waar iedereen vanuit ging? Wat de titeltrack ons deed vermoeden? Zeven nummers is niet veel. De lengte ook niet, maar dat maakt niet uit. Of toch juist wel?! Hebben de singles Blackstar en Lazarus me dan toch iets te veel op het verkeerde been gezet?
Blackstar is een prachtig album geworden met voor mij slechts één nummer waar ik wat minder mee heb. De rest is erg goed tot zeer sterk. Maar een meesterwerk? Nu zeg ik: net niet. Wel één van de betere latere Bowie-albums en ongetwijfeld eentje waar nog een hoop aan te ontdekken valt met als klapstuk in februari een bezoekje aan de Bowie-tentoonstelling in Groningen.

Een wat oudere Bowie maar daardoor zeker geen mindere.
Dat Space Oddity sommigen de strot uitkomt is de schuld van alle top 100's, top 1000's en weet ik het wat op allerhande radiozenders. Maar nu luister ik daar nooit naar dus ik heb daar geen last van. Voor mij blijft het daardoor toch nog een beetje fris als ik het hoor (ook al heb ik het wel degelijk vele malen gehoord, ook zonder die radiozenders).
Unwashed And Somewhat Slightly Dazed laat een Bowie horen zoals we hem later niet zo vaak meer hoorden. Het is duidelijk dat hij nog zoekende was naar zijn eigen ik. Dat wil overigens niet zeggen dat het daarmee een wat minder nummer is: integendeel. Het swingt de tent uit en die mondharmonica is gewoon een sterke aanvulling. Heerlijk nummer!
(Don't Sit Down) is een slechts 40 seconden bluesy tussendoortje. Niet dat het echt wat toevoegt overigens.
Letter To Hermione is mellow-Bowie. Je zou er haast door gaan loungen. Dat het een beetje ene oor ingaat en andere oor weer uit deert niet echt. Het is gewoon een klein en aangenaam nummer dat wel wat gedateerd klinkt inmiddels.
Cygnet Committee is met zijn ruime 9 minuten minder klein te noemen. Het klinkt lekker zweverig en kent een aangename, vrij trage opbouw. Sommigen zullen dit misschien als storend ervaren omdat het te lang duurt. Ik vind het eigenlijk wel zo passend dat Bowie hier de tijd voor neemt. Hierdoor is het best een groots nummer te noemen.
Janine is gewoon een prima popnummer. Niet erg opvallend of origineel maar best wel pakkend.
An Occasional Dream klinkt lieflijk en dromerig. Het is een nummer dat ik zelf als een van de leukste van dit album beschouw (ja ja het heeft een vinkje weten te verdienen). Niet heel erg bijzonder ofzo maar wel allercharmanst en voor die charme ben ik wel gevallen moet ik zeggen.
Wild Eyed Boy From Freecloud heeft een zelfde vibe als het vorige nummer of als Space Oddity. Misschien is dat wat velen als een wat zwakker element ervaren: het ligt allemaal erg veel in hetzelfde straatje.
Ook op God Knows I'm Good weer een hoop akoestische gitaren waardoor het allemaal rustig aan voortgaat.
Memory Of A Free Festival wijkt dan weer wel af van al het voorgaande. Hier horen we al wat geexperimenteer van dhr. Bowie alleen dan nog wel keurig passend in de tijd waarin het gemaakt is.
Velen beschouwen dit als een minder album. Mij kun je daar niet toe rekenen. Ik vind dat het veel charme heeft. Niet zo vernieuwend als veel later werk misschien. Minder spannend of avontuurlijk. Maar ik hoef dat ook niet op alle albums te horen. Dit is gewoon een zeer aangenaam album voor mij waar ik graag naar mag luisteren.
Bij mijn algehele Bowie-opnieuw-onder-de-loep-neem-actie moet ik dan ook constateren dat deze er een halfje bij krijgt.

aERo's doet u mij maar eens een Bowie aha-erlebenis en beoordeel alles opnieuw weekend zorgde er ook voor dat dit album boven water kwam.
Het troetelkindje van C-Moon en vele anderen. Ik had het op 4* staan en ben een halfje gezakt. Niet boos worden hoor mister C.
Ik vind dit zeker niet slecht, ben het ook niet echt slechter gaan vinden, maar in de onderverdeling heeft het gewoon wat moeten inleveren t.o.v. andere albums. En dan nog is 3,5* te laag als je het in het brede perspectief gaat plaatsen want dit is vele malen beter dan veel collega artiesten in die 3,5 lijst. Maar ja die 3,5 glitters kunnen heftige reacties veroorzaken bleek een tijdje terug bij een ander album dus laat het even bezinken en bedenk dat je het puur als vergelijk moet zien met de rest van de weergaloze Bowie-discografie.
Dit album zit knap in elkaar, maar ik mis het kippenvel, ik mis het dat ik er vrij emotieloos onder blijf. Ik hoor een geweldig album, maar ik hoor nog veel geweldiger andere Bowie-albums.
Ik heb veel nagelezen vandaag bij al die albums en ik zag dat niemand echt op 1 lijn zit waar je dat bij andere artiesten toch veel meer ziet. Dit mag gezien worden als een enorme pluim richting Bowie. Hij mag dan wel de kameleon van de pop genoemd worden maar het resultaat daarvan is dan ook dat ook de fans telkens een andere kleur vertonen.
Waarom vind ik dit album dan ietsje lager staan? Luister eens naar Sweet Thing, Sweet Thing (reprise) of We Are the Dead en zet daar dan Rock and Roll With Me of Rebel Rebel tegenover. Een uitstekende single hoor, erg vrolijk, maar dat doet me gewoon veel minder dan b.v. zo'n Sweet Thing tweeluik.
Ik vind de gitaren in combi met de scheurende sax soms ook net een beetje too much. Hmm, ik merk al dat het moeilijk uitleggen is......
Neem van mij aan dat ik graag naar dit album luister en niet negatief wil overkomen maar dat het gevoel me vertelt dat andere albums beter in mijn straatje passen.
Duidelijk? Nee? Dacht ik al. Maakt ook niet uit: misschien iets te veel Bowie tot mij genomen vandaag en dat brengt me in een roes

Lange tijd durfde ik de latere Bowie albums niet aan. Toch vond ik dat ik dit niet langer kon blijven negeren en ben toen maar eens begonnen met wat later werk waarvan Heathen de eerste poging was.
Al bij opener Sunday besloop me een ongemakkelijk gevoel. Wat een mooie start is dat zeg............. dat ik dit niet aandurfde al die tijd is onbegrijpelijk. Ik verwachtte allerlei rare fratsen maar dit is gewoon sfeervol. Ook Cactus wist me gelijk te pakken.
Alles wat hierna volgde zorgde voor een hoop Oehs en Aahs en niet omdat ik mee stond te zingen maar van pure verbazing.
Dit is gewoon ijzersterk en kan zich meten met het beste werk van de man. Hoezo jaren '70?!!
Ik moet me schamen dat ik dit zo lang genegeerd heb, maar ben tegelijkertijd blij dat ik me daar ook overheen heb gezet

Bowie en de piano zijn op dit album in een innige liefdeshouding verstrengeld. Het geeft dit album zijn absolute kwaliteit mee.
Schitterende, tijdloze popsongs die me nog steeds weten te boeien.
In mijn geheugen bleek ik er zelfs een halfje naast te zitten, want dat moet ik wel toegeven; Bowie komt hier in vlagen door de luidspeakers knallen en dit album had ik in tijden niet meer gehoord.
Wie weet wat meerdere draaibeurten dus nog kunnen gaan veroorzaken.?!
In elk geval ben ik blij het weer eens gehoord te hebben, want het is van begin tot eind een erg goed album.

In de jaren '80 eigenlijk vooral Bowie-liefhebber geworden door de hits die te vinden zijn op dit album. De grote zus van een jeugdvriendje had dit album en regelmatig haalden we die uit de kast en legde het op de platenspeler.
Die hits waren natuurlijk onverwoestbare stampers uit die tijd. De Bowie van de jaren '70 zei ons niet zo heel veel met uitzondering van de bekende hits natuurlijk.

Toen ik eenmaal de rest van de discografie ben gaan ontdekken pakte dit slecht uit voor Let's Dance. Buiten nummers als Modern Love, China Girl, Let's Dance en Cat People waren die andere vier maar matig.
Commercieel, glad geluid, blablabla... het was ook wel makkelijk om elkaar een beetje na te praten natuurlijk.

Nu ik het album zo weer eens terug hoor moet ik toegeven dat het zo slecht allemaal niet is. Vier nummers behoorlijk goed is gewoon al de helft van het album en die andere vier scoren toch zeker geen zware onvoldoende; sterker nog ze zijn best lekker.
Ik vrees dat ik me wat makkelijk heb mee laten slepen door alle wat negatieve sentimenten rondom deze plaat. Ik moet veel meer kijken naar hoe dit album in mijn tienerjaren viel: het 13-jarige kereltje dat net volop de muziek was ingedoken dacht toch echt anders over deze LP.
En nu na 30 jaar bij alweer een nieuwe luisterbeurt moet ik concluderen dat Let's Dance gewoon een heerlijk popalbum is en denkt deze inmiddels 43-jarige er gewoon net zo over als 30 jaar terug.

Het titelnummer is gelijk al hemels te noemen. Dit Station to Station is optima forma pop-rock. Alles klopt wel aan dit nummer en dat het zo lang duurt maakt het alleen nog maar fijner want hierdoor laat het zich aan alle kanten bewonderen. Dit mag zich wat mij betreft een tijdloze klassieker noemen.
Golden Years vond ik toen ik het jaren geleden voor het eerst hoorde (ergens begin jaren '80 vermoed ik) een weergaloze funky track. Later ben ik dit nummer juist als wat minder gaan beschouwen. Maar heden ten dage is dat weer helemaal in ere hersteld: dit blijft lekker swingend.
Word On A Wing kabbelt relaxed voort. Dit wil niet zeggen dat het daarmee saai is, integendeel. Het soulvolle randje maakt dit nummer onweerstaanbaar lekker voor mij. Het is duidelijk dat dit album alle kanten op gaat maar ik ervaar dat zeker niet als storend moet ik zeggen.
Tvc15 is wederom van een geheel ander kaliber. Er wordt door mede-users gesproken over geen zwakke plekken, maar voor mij is dit wel een wat zwakker plekje. Zeker niet slecht, laat staan een skip-nummer; maar het doet me gewoon niet zo heel erg veel.
Stay is duidelijk anders dan we gewend zijn (of waren). Heel lichte disco-invloeden met gelukkig nog wel een enorme hoeveelheid gitaarsaus eroverheen waardoor we een wat eigenaardige sound krijgen. Talking Heads zullen dit nummer zeker wel goed beluisterd hebben want er zitten stukjes in dit nummer die me een beetje aan deze band doet denken.
Wild Is The Wind vind ik een heerlijk slepend einde. Orbit ziet het niet zitten en ik wel. Het is zo'n heerlijke meegalmer en als Bowie met zoiets komt dan is het net even extra en dat mag ik wel. Ik kan me wel voorstellen dat dit een love or hate it nummer is. Ik schaar me tot de eerste categorie.
Een afwisselend album is het zeker, weinig nummers, maar het gebodene is uiterst smakelijk.

Marc Almond covert op zijn nieuwste album Stardom Road nummers die van grote invloed op hem zijn geweest. Eén daarvan is het Bowie-nummer The London Boys die ik als één van de hoogtepunten van dat album beschouw. Dat maakt nieuwsgierig naar de beginjaren van David Bowie zelf. Dit album is dan een uistekende verzameling om mee te beginnen.
Zijn London Boys klinkt haast net zo mooi als de cover van Almond(die net even wat dikker is aangezet met orkest maar verder niet veel afwijkt van het origineel).
De andere nummers doen me soms wat denken aan songfestival krakers als Puppet on a String of kunnen zo op een soundtrack-cd van Quentin Tarantino gezet worden.
De echte Bowie-fans zullen dit zwaar ondergeschikt vinden en dat is het misschien ook wel ten opzichte van zijn meesterwerken, maar ik als Bowie-liefhebber (en dat is een treetje lager dan fan) vind dit eigenlijk best wel erg leuk.
Zie het los van de latere echte albums en je hebt hier gewoon een leuke cd aan die helemaal past in de tijd waarin de nummers zijn opgenomen. Bedenk er vervolgens zelf je Tarantino-film bij en het komt helemaal goed. Misschien wat kitschy of campy maar dat kan op zijn tijd geen kwaad.

Dit album ben ik halverwege de jaren '90 gaan beluisteren door Nirvana's Unplugged-album. Ja inderdaad; The Man Who Sold the World wilde ik nu eens origineel kennen. Nog steeds vind ik dat een prachtig nummer (zowel in de originele Bowie-versie als die van Nirvana).
De rest van het album viel me niet eens zo tegen. Neem alleen al de ijzersterke opener The Width of the Circle met die heerlijk zweverige gitaarsolo. Laat daar het geweldige All the Madmen op volgen en het kan al bijna niet meer fout gaan, en dat doet het dus ook niet.
Nu ik dit album weer eens gehoord heb moet ik concluderen dat ik er met 3,5 toch ernstig tekort aan heb gedaan en bij deze schroef ik dat met een heel punt op naar een kleine 4,5.

We zijn het er allemaal over eens dat deze release een zeer grote verrassing is. Iedereen ging er wel van uit dat Bowie zich niet meer zou laten horen op een nieuw album en de geruchten over zijn gezondheid maakten dat alleen maar sterker.

En toen was daar ineens Where Are We Now? dat een sterk, donker gekleurd nummer bleek te zijn. De kritieken waren over het algemeen zo slecht nog niet en dat zorgde ervoor dat de hele muziekwereld reikhalzend uitkeek naar het nieuwe album The Next Day genaamd.
Het bleef immers niet bij die single die op zijn 66e verjaardag verscheen; een heus album zou volgen!
Dat Bowie vanaf dat moment de gemoederen bezig bleef houden bewees wel alle commentaar over de hoes. Wat je er ook van moge vinden: het is natuurlijk wel geniaal bedacht want iedereen heeft het er over. Niet dat Bowie dat nu nodig zou hebben maar toch.... het toont aan met wat voor artiest we hier te maken hebben. Zelfs op leeftijd weet Bowie het spel nog goed te spelen.

Tweede single The Stars (Are Out Tonight) deed mijn persoonlijke verwachtingen ietwat temperen. Een aardig rocknummer in kenmerkende Bowie-stijl maar meer ook niet.
En daarmee kom ik gelijk bij het 'probleem' dat ik met deze release vooraf had: de man heeft zo'n indrukwekkende discografie; kan daar überhaupt nog iets heel speciaals aan toegevoegd worden? Is de 66-jarige Bowie net zo bijzonder als de twintiger van weleer?
Eigenlijk heb ik met alle grote namen die ook nog eens een lange rij albums uitgebracht hebben hetzelfde 'probleem'. Je wacht niet echt meer op een klassieker. Je hoopt op een sterke toevoeging en dat is toch net even wat anders.
Zo ook bij The Next Day. Is dat erg? Nee. Het is onvermijdelijk. Dus het was hopen op gewoon een sterk album, een album waarmee hij zou bewijzen nog steeds goed mee te kunnen.

The Next Day is een album geworden waar hij zich niet voor hoeft te schamen ook al horen we aardig wat stijlen uit het verleden zich hier verenigen.
Ik hoor in elk geval geen krampachtig geluid, hij is nog prima bij stem en de nummers zitten goed in elkaar. Het klinkt gelijk al vertrouwd mede doordat hij niet geforceerd vernieuwend wil overkomen.

Ik was Bowie wat uit het oog en oor verloren in de jaren '90 en toen ik begreep dat Heathen uit 2002 wel degelijk relevant en sterk was ben ik me meer gaan verdiepen in zijn latere albums. Na het horen van Heathen moest ik concluderen dat ik Bowie onterecht wat verwaarloosd had want dat album bleek zeer krachtig en een waardevolle toevoeging aan zijn imposante oeuvre.

The Next Day ontbeert een beetje die 'vernieuwingsdrang' maar weet zeer geraffineerd zijn eigen verleden van begin tot eind in de 14 nummers te stoppen (de bonustracks zal ik volgende week wel beluisteren en bonustracks hebben toch altijd een ietwat aparte status).
Zo'n nummer als I'd Rather Be High pakt gelijk en klinkt schitterend ook al horen we een duidelijke echo naar het verleden.
(You Will) Set the World On Fire rockt lekker door zoals hij deed in de 70's en You Feel So Lonely You Could Die is inderdaad die bekende regel uit Elvis Presley's Heartbreak Hotel en heeft een lekker soul/gospel koortje meegekregen.
Valentine's Day lijkt wel regelrecht uit het verleden naar 2013 gestuurd te zijn en mag zeker een hoogtepuntje genoemd worden en met een afsluiter als Heat kan je toch alleen maar concluderen dat de beste man het nog niet afgeleerd heeft. Op zulke nummers zitten we nog steeds te wachten lijkt me zo (Scott Walker fans zullen dit nummer zeker wel zien zitten).

Kortom: The Next Day stelt niet teleur, is geen krampachtig aansluiten bij de huidige tijdsgeest (zoals Earthling dat indertijd probeerde) maar is een krachtige bundeling songs van een artiest op leeftijd die er blijkbaar nog steeds toe doet en dat is knap.... erg knap.
Laten we de hysterie niet groter maken dan die bij sommige (grote) fans al is. Ook de pers overdrijft hier en daar ietwat veel in mijn beleving maar deze Bowie-liefhebber gaat zeker weten nog flink genieten van dit album op constant niveau.
The Next Day is gewoon goed. Bowie of niet met een grote pluim voor het feit dat het album zo ontspannen klinkt.

Moeilijk te beoordelen. De drie nieuwe nummers van David Bowie zijn geweldig en passen goed in de sfeer van Blackstar (alhoewel Killing a Little Time toch ook wel wat musical trekjes heeft).

Het cast album... tja..... ik ben helemaal niet vies van musical (in tegenstelling tot velen hier vermoed ik), maar ik vind het al lastiger worden als er bestaande nummers gebruikt worden en in dit geval van een door mij geliefd artiest.
Natuurlijk heeft Bowie zijn toestemming gegeven. Maar ik moet wel heel erg wennen aan die zo bekende nummers in een nieuwe setting. Geweldige nummers worden wel erg tuttig zo.

Ongetwijfeld emotionele opnames zo vlak na de bekendmaking van de dood van Bowie (puur toeval naar het schijnt). Mooie nummers ook. Prima gezongen. Maar ik moet echt heel veel moeite doen om ze los te koppelen van de originelen. Daarbij denk ik dat het daadwerkelijk zien en beleven van de musical het ook al anders maakt dan het nu uit je eigen speakers te horen.
Nee, die cast nummers weten (nog) niet de juiste snaar te raken. De drie nieuwe Bowie nummers zijn om van te smullen en zorgen ervoor dat ik op een krappe 3,5* kom.