Een groots, ambitieus project van David Byrne en Fatboy Slim met daarop aardig wat favoriete zangeressen.
Het zorgt in elk geval voor een flinke kluif nummers die toch allemaal redelijk een zelfde sfeer ademen: in veel gevallen geschikt voor een luie, lome zondag en daarmee nog een soort van hip ook omdat af en toe de voetjes lichtjes van de vloer kunnen.
Een gevaarlijke uitspraak besef ik terdege maar toch voelt dit album zo.
De dames en heer weten er elk wel hun eigen stempel op te drukken maar niet in die mate dat het een allegaartje wordt maar dat is ook niet zo vreemd als Byrne en Fatboy Slim de uiteindelijke naamgevers zijn. David Byrne neemt American Troglodyte vocaal voor zijn rekening en duikt ook op Seven Years op.
Ik denk dat iedereen elkaar goed in balans weet te houden waardoor het een evenwichtig album is geworden en dat is best knap voor een dubbelaar met zo veel nummers en even zoveel artiesten, allen ook nog eens dames (plus uitzondering Steve Earle en David Byrne zelf).
Verwacht niet al te veel gekkigheid (dat deed ik aanvankelijk wel): het lijkt allemaal spectaculairder dan het is. Maar ik heb niets tegen een ietwat sophisticated album waar je een prima soundtrack voor een degelijk feestje neer kunt zetten. Wil je een wilde party dan moet je dit maar in de kast laten staan, maar wil je er voor zorgen dat dit voor iedereen goed te doen is dan komt here Lies Love echt goed van pas.
Ik had ondanks alle namen niet bepaalde verwachtingen vooraf en dat is denk ik mijn voordeel want het zou me niet verbazen als velen dit toch allemaal iets te veilig vinden en daardoor enigszins teleurgesteld zijn.

Twee eigenzinnige bleekscheten die elkaar vinden in 12 tegendraadse nummers waar de funky inslag telkens niet ver weg is.
Het levert een goed muzikaal huwelijk op tussen David en Annie. Een beetje gek maar wel lekker zullen we maar zeggen.
De funky groove die als rode draad door het album loopt kent vele zijwegen die je telkens op het verkeerde been zetten: pop, afrobeats, het komt allemaal voorbij.
Op zich best geforceerd zou je zeggen en dat was ook mijn grootste angst toen ik nog moest beginnen aan dit album. Waarschijnlijk té arty farty, iets wat je ook wel een beetje kunt verwachten bij deze twee artiesten. Maar dit alles valt eigenlijk best wel mee.

Love This Giant is een broeierig album geworden en kent aardig wat lagen die erom vragen meerdere keer beluisterd te worden om zo verder te graven in dit muzikale avontuur.
Ongetwijfeld levert het elke keer weer nieuwe dingen op wat voor de luisteraar ongetwijfeld een boeiende ervaring moet zijn.
Voor mij in elk geval wel. Ik ben hier voorlopig niet klaar mee.....

Vooral luisteren: I Am an Ape, Who.

Zoals wel vaker zijn het de hoezen die mijn aandacht weten te trekken zonder verder nog enige informatie.

Zo ook bij Brutal Tenderness, het debuut van David Franklin Courtright. Nee, niet een type waar ik nu op zou vallen, maar de vlinders.... de verdere eenvoud. Ik weet niet, het wist mijn belangstelling te lokken zullen we maar zeggen.

'Zal vast wel gay zijn' was gelijk mijn gedachte en ja hoor. Vijfendertig minuten waarin Franklin op zoek gaat naar innerlijke vrede en ondertussen zijn 'queer identity' opzoekend.

Inmiddels zijn dit soort termen een aanbevelingen een beetje cliché allemaal, maar als er dan strijkers te horen zijn en er een Perfume Genius-achtige sfeer geschapen wordt ben ik wel van de partij zoals velen niet zal verbazen.

Het album wordt verkocht onder de noemer pop, maar daar wil ik het toch niet onder scharen, daarvoor heeft het veel te veel scherpe randen.

We krijgen een hoop triestigheid voorgeschoteld. Breekbaar en toch ook wel hoopvol. Een album dat onderhand misschien niet meer zo uniek klinkt als gehoopt, maar het valt wel binnen de categorie waar ik nog steeds graag naar luister. En de oprechtheid komt op mij wel over.

Dit album besluipt je heel stiekem.............langzaam dringt het naar binnen om je vervolgens niet meer los te laten.
Het bekende glas rode wijn en de open haard laat ik hier graag achterwege, dat laten we over aan Norah Jones, die hier overigens een nummer mee mag zingen en spelen met haar vriendin Kurtz.
Dayna's stem doet wel eens denken aan Nina Simone: donker en zwaar.
Er staan veel covers op dit album, maar wel originele zoals het Prince-nummer Joy in repetition en Those were the days (bekend in de Paul McCartney versie gezongen door Mary Hopkins).
Prachtig album, en gaat net even dieper dan Jones, Krall, Melua etc.

Pump up the Volume zong MARRS al in de jaren '80.

Opener KITTY KITTY doet me daar gek genoeg aan denken. En dat volume mag zeker omhoog als het om De Staat gaat wat mij betreft.

Fake It Till You Make It is zo pakkend als het maar zijn kan en ik besef gelijk hoe origineel ik deze band toch vind. En dat gezegd hebbende is nu ook wel duidelijk dat De Staat een geheel eigen stijl heeft en deze toch weer een beetje weet uit te bouwen zoals op dit nummer.

Dat vind ik dan weer wat minder van Mona Lisa. Origineel zeker, en die eigen stijl horen we terug, maar hier heb ik een beetje het gevoel dat ze het succes van vorige hit-nummers proberen te herhalen. Maar ja, als het lekker klinkt dan heb ik er geen moeite mee. Want lekker is dit zeker!

I’m Out of Your Mind beukt lekker weg, iets wat wel aan de mannen toevertrouwd kan worden. Verrassend. Welnee, maar wat maakt het uit.

ik ben niet van de Pikachu generatie. Overigens niet de reden dat ik dit nummer een beetje te lomp vind. Het zorgt er zeker voor dat mijn voetjes flink gaan bewegen, maar het is wel een beetje van dik hout zaagt men planken (Hey, noem ik nu een andere band uit Nederland? Geen vergelijking hoor!).

Zie ginds komt de Phoenix. En dan opeens blijft een lief klein liedje over. Zouden ze een beetje naar James Blake en consorten hebben geluisterd de laatste tijd?

Level Up stoomt lekker door en komt rustig tot een einde.

Me Time kent weer wat meer gekkigheid. De Staat is er dol op blijkt wel weer. Ook dit nummer beukt best lekker, maar nergens wordt het echt hard of zo. Het lijkt zo simpel en toch is het zo catchy als de pest. A little Me Time zeker weten. De volumeknop gaat gewoon nog een beetje hoger. Dat ook dit een vrij lomp nummer is maakt niet uit.

Tie Me Down is in samenwerking met Luwten, ook al zo'n fijn talent van eigen bodem. Muzikaal gezien merk ik niet veel van haar inbreng. Het draait voornamelijk om haar vocalen en het heeft zeker toegevoegde waarde. Fijn nummer. What the fuck did you just grab me?

I Wrote That Code heeft wel een beetje een jaren '80 geluid, maar dan erg goed vertaald naar 2019. Catchy en wederom eentje waar je niet op stil kunt blijven zitten.

Afsluiter Luther is het langste nummer van het album en tikt bijna tegen de zeven minuten aan. Het komt wat traag op gang en komt voor mijn gevoel eigenlijk helemaal niet goed van de grond. Kan ook aan mij liggen. Dit doet me vrij weinig in elk geval.

Ik snap het als mensen zeggen dat De Staat niet hun ding is. Te veel gericht op het effect wellicht. Maar niks mis met volksmennerij, want dat is waar de band goed in is. Ik vind de band origineel en dat waardeer ik en daarbij weten ze me meestal enorm te pakken. Even wat anders dan het misschien wat 'zouteloze folk-gedreutel' waar ik ook heel graag naar mag luisteren zullen we maar zeggen. De Staat heerst nog steeds met hun Bubble Gum!

Mocht je nog twijfelen over de titel: in Time Will Get Us Too vliegen de O-O-O's je op een gegeven moment rond de oren. Een nummer dat me gek genoeg een beetje aan Blur doet denken. Een naam die me wel vaker te binnen schiet ook al besef ik dat het niet echt kloppend is. Puur gevoel dus.

Peptalk is een perfecte binnenkomer voor het nieuwe album van De Staat die onlangs wereldwijd in de belangstelling kwam te staan door de video van Witch Doctor, geprezen door heel veel mensen (o.a. Tommy Lee) die er gek van waren. Een nummer dat inmiddels al meer dan twee jaar oud was ook.
Dit nummer deed me denken aan de latere dEUS, dat doet Help Yourself trouwens ook. Geen vervelende vergelijking lijkt me.

En daarna stuitert het album alle kanten op met de mededeling dat er veel elektronica is toegevoegd zoals ze dat ook al op I_Con deden. Eigenlijk borduren ze gewoon voort op die sound. 'Never change a winning album' zullen ze gedacht hebben. Wel schijnt Florre nu echt alles in eigen hand gehouden te hebben (produceren, mixen) en je merkt dat er dan ook sprake is van een zekere ontspannenheid.
Ze weten dondersgoed dat I_Con een knappe plaat was en daardoor lijkt het haast een natuurlijk vervolg geworden van die fantastische plaat.
Beetje funk, beetje disco, rock, en de gekte van Witch Doctor heet hier Life Is a Game (Ladadi Ladadada).

'O staat symbool voor iets wat eeuwig doorgaat' aldus De Staat, 'voor tijd'. O is een lekker groovend album, klinkt natuurlijk, ontspannen en gaat zoals gezegd gewoon verder waar ze gebleven waren op I_Con.
Dat kan verkeerd uitpakken als het minder goed klinkt, maar dat vind ik niet. Niet beter, niet slechter. Even goed.

Daarmee bewijst De Staat steeds meer een band te zijn die er toe doet in Nederland, en mogen we op dit moment erg trots zijn dat Nederland meer en meer van dit soort geweldige bands in huis heeft.

Tijd om de podia op te zoeken en dat doen ze dan ook. Ik zal erbij zijn in de nieuwe zaal Annabel in Rotterdam.

Zestien jaar hebben we er op moeten wachten. En alsof zestien jaar niets is geweest ben je binnen enkele seconden al weer helemaal de wereld van Dead Can Dance binnen gesleurd.

Een intrigerende wereld: een veld vol bloemen, dode zonnebloemen en toch is dit alles behalve doods. Een dansende dood? Er is in elk geval 'Room for Everyone' volgens Brendan Perry die dit album met zijn warme stem opent en ervoor zorgt dat Anastasis zo levendig als maar mogelijk klinkt.
Oud en vertrouwd. Zestien jaar? Welke dan?

Blakend van zelfvertrouwen en krachtig op de o zo bekende Dead Can Dance wijze. 'Our Journey Has Begun'....... en dat is dan nog maar het begin. Triomfantelijk geven ze nog niet toe aan de dood. Vier het leven en dat is niet moeilijk als je weer zo gegrepen kan worden door haast onaardse klanken zoals alleen Perry en Gerrard die kunnen leveren.

En toch is dit album helemaal niet zo onaards. Sterker: ik vind het misschien wel hun meest toegankelijke album ooit: gracieus is het zeker, de wereld-invloeden lijken wat naar de achtergrond gedrukt (ook al zijn deze nog steeds sterk aanwezig in Arabische sfeer waardoor je dit helemaal niet kunt stellen terwijl het bij mij wel zo voelt) en de Middeleeuwse klanken staan niet zo op de voorgrond deze keer (maar ook dat was op het laatste album al niet meer zo).
Net als de schitterende vocalen van Lisa Gerrard die zich bescheidener lijkt op te stellen. Haar stem volledig in dienst van het grote geheel. Minder vocale acrobatiek en vooral in balans en dat is iets wat ik een rode draad vind in de acht nummers; alles is zo ongelooflijk goed in evenwicht met elkaar.

Het zijn de melodieën die het hier vooral voor elkaar krijgen. Rustig gaan deze voort en telkens waan je je in een nieuw sprookje. Om elke hoek een nieuwe betovering, om de zoveel minuten een aangename verrassing, elk nummer een andere sfeer en toch vooral met elkaar in verbinding. Die balans waar ik het dus over heb.

Het zou mij niet verbazen als veel liefhebbers dit album 'te makkelijk' vinden, te toegankelijk.
Ik denk dat ik het niet meer hoor. Lisa Gerrard solo viel niet altijd mee en nu ik ze weer samen hoor merk ik toch dat het hun grote kracht is.
Anastasis is het wachten waard geweest en is wat mij betreft wederom een uiterst geslaagd project: schitterend album en prachtige hoes!
Het maakt het uitkijken naar het optreden in Utrecht alleen maar leuker.

Zei ik nou 'uiterst geslaagd project'????
Bloedstollend mooi en meeslepend kunstwerk past beter hierbij!!!

Twee lange nummers, een dik half uur. Beter iets dan niets uiteraard, want het is toch altijd weer bijzonder als dit duo samenwerkt en onder de naam Dead Can Dance iets uitbrengt.

Dat 'iets' bestaat uit twee 'acts', elk onderverdeeld in aparte titels.

Het is en blijft mysterieus allemaal. Anastasis was voor mijn gevoel iets aardser dan normaal gesproken. Op Dionysus keert het Middeleeuwen-gevoel wat meer terug, maar hier vermengd met de latere wereldklanken van Spiritchaser.

Wat ook opvalt is dat het voornamelijk instrumentaal is. Binnen de acts gaat het duo het avontuur aan van meditatief naar Middeleeuws naar Mediterraan en tribal. Een caleidoscoop aan klanken. Zelfs geitengemekker en bijbehorende bellen blijven ons niet gespaard. En Lisa neemt haar Bulgaarse koortje weer mee.

Dead Can Dance moet je ondergaan, moet je beleven. Het is onthaastende muziek in tijden waar velen, inclusief ikzelf, het tegenovergestelde doen. Het zal dan ook voor veel luisteraars een pittige zit zijn, ook al duurt het album niet eens zo lang.
Maar dit album zal weinig nieuwe liefhebbers opleveren denk ik. Het zullen vooral de liefhebbers zijn die dit goed zullen waarderen. Het is als het ware een wereldreis door tijden en plaatsen heen. Het hele concept is goed doordacht en zit stevig in elkaar. Weg met losse nummers. Dit is een opvoering.

Dionysus is niet heel erg verrassend als je bekend bent met het voorgaande werk. De aanpak is nu misschien iets anders. Het levert een heerlijke flow op waar ik als liefhebber wederom van kan genieten. Toch wel een piepklein stapje terug t.o.v. de voorganger wat mij betreft, maar dat komt omdat ik de uitersten qua zang altijd zo spannend vind en dat is hier een beetje ondergeschikt geraakt aan het grote geheel. Maar misschien op de lange termijn dat dit gevoel bijtrekt. Goed is het hoe dan ook.

Geen gothic randje en het 'middeleeuwse' heeft plaats gemaakt voor Afrikaanse invloeden (wereld zo u wilt).
Dat is iets wat meerdere artiesten uitproberen. Over het algemeen pakt het niet beroerd uit en dat gaat ook op voor Dead Can Dance.
Mijn 'probleem' is misschien ook wel dat ik dit bijna niet meer als de Dead Can Dance beschouw die ik zo goed ken (dit album was het laatste album dat ik hoorde en mijn beeld was dus al aardig gekleurd geraakt). Het is zo wennen, het voelt zo raar en toch is het eigenlijk een steengoed album dat als je het puur op zichzelf beluisterd en de naam DCD wegdenkt misschien hoger beoordeeld zou moeten worden. Toch waag ik me daar nog even niet aan. Een schitterende trui die kriebelt trek je toch ook minder snel aan hoe mooi die ook is.
Dat kriebelen is de laatste tijd wel steeds minder geworden dus ik geef er een halfje bij.

Ook voor mij is Indus het hoogtepunt van deze cd.

En dan is er een moment dat je jezelf voor de taak zet om je gevoelens en beleving van dit album op de site te zetten.
Is dat wel mogelijk? Eigenlijk niet. Dit is niet meer te vergelijken met alle andere pop of rock op de site. Dit is van een heel ander kaliber. Eigenwijs als ik ben wil ik toch dat dit album een zelfde soort behandeling krijgt als andere favorieten van mij. Ik ga eens kijken hoe ver ik er mee kom:

Al bij Anywhere Out Of The World waan ik me, eh.... buiten deze wereld. We verlaten het aardse en we begeven ons in een andere dimensie. Ik hoorde iemand wel eens zeggen dat deze muziek aan de middeleeuwen deed denken. Daar kreeg ik dan weer film-beelden als The Name of the Rose bij en dat vind ik niet terecht. Daarmee trek je deze muziek te veel naar beneden, het verlaagt het tot 'slechts' filmmuziek bij films als deze, begeleiding en meer niet (en neo daar bedoel ik niks slechts mee ).
Andere dimensie dus: dat klinkt beter of interessanter zo u wilt.
De term gothic begrijp ik niet in verband met Dead Can Dance en zal ik wel nooit begrijpen ook. Donker? Zeker, maar gothic???
Niet te lang bij stilstaan en door naar Windfall. Dit instrumentale nummer doet de titel eer aan. Even wegdromen en je van alles voorstellen waar je deze titel dan ook recht mee doet. Je moet als muzikant toch veel in je mars hebben om muziek zo beeldend te kunnen brengen.
In The Wake Of Adversity straalt rust uit. Eigenlijk is het heel statig, mede door de zang van Brendan Perry.
Met nummers als deze loop je al snel het risico te verzanden in ietwat te veel zweverigheid, een valkuil waar Dead Can Dance nooit in weet te trappen. Eigenlijk is dit behoorlijk heavy muziek, want daarvoor heb je echt niet altijd harde gitaren of drums voor nodig. Dat bewijst dit nummer zeer zeker.
En opeens besef ik dat Lisa Gerrard nog geen hoofdrol heeft opgeëist. Die krijgt ze dan ook nog niet helemaal op Xavier. Haar bijdragen zijn altijd zo enorm anders dan die van Perry en ondanks dat blijven de albums één geheel. Lisa doet hier het intro en Perry neemt het over en dat gaat heel vloeiend.
Het dreigende dat van dit nummer uitgaat spreekt me erg aan en hoe mooi is de laatste anderhalve minuut toch eigenlijk.
Dawn Of The Iconoclast opent met de nodige bombast, alsof de koningin zelf haar entree maakt. En ja hoor, daar is ze dan in volle glorie: Lisa Gerrard! Hoe majestueus, hoe statig. En wat er in die laatste seconden gebeurt zal wel altijd een mysterie blijven.....
Cantara vind ik misschien wel het mooiste nummer van deze cd. Het is eigenlijk een heel groot avontuur. Het rustige begin en dan de lichte versnelling waar Lisa haar vocale acrobatiek weer kan doen gelden en dan die oosterse sferen die het weet op te roepen. Wie hier geen kippenvel van weet te krijgen moet wel heel gevoelloos zijn. Dit soort nummers zijn bijkans niet meer van deze wereld. Dat gaat ook op voor Summoning Of The Muse. Hier vind ik Lisa's vocalen eigenlijk het mooist. Heel sereen, minder acrobatiek. Buiten dat ik het sereen vind klinken heeft het ook iets troostends. Met een brok in de keel weet ik dan het einde van het nummer te halen en aan te komen bij afsluiter Persephone (The Gathering Of Flowers). Het heeft iets engs over zich. Het zou zo mooi zijn om af te sluiten met glorie en hoop, maar het eindigt zwartgallig en heel triest. Hierdoor blijf je vertwijfeld achter. Maar ondanks dat alles besef je ook hoe mooi dit ook weer is.

En daarmee heb ik vrij kort een kleine, geschreven reis door dit album gemaakt. Het was een frustrerende reis, want het is niet goed mogelijk om muziek als deze te bespreken. Het is puur gevoel. Natuurlijk is dat met alle muziek zo, maar dit heeft iets magisch wat voor ons stervelingen eigenlijk niet helemaal te bevatten is. Doordat het niet te bevatten is heeft het ook iets angstaanjagends maar dan wel direkt gelinkt aan troost en berusting.
En mocht u allen denken 'klets toch niet zo en maak hier niet zo toestand van' dan wil ik daar graag mee instemmen en eindigen met de mededeling: deze trip moet iedereen minimaal 1 keer in zijn/haar leven een keer meegemaakt hebben.
Ik dank u voor de aandacht.

Ik had altijd een enorm zwak voor Dead or Alive: You Spin Me Round, Lover Come Back to Me, My Heart Goes Bang en ga zo maar door........ ik smulde er altijd flink van.
Het gevolg daarvan was 2 cd's in huis waarvan alleen Youthquake het heeft overleefd (Mad, Bad and Dangerous to Know is in de Plaatboefbakken beland).
Onlang had ik zin om weer eens ouderwets mee te brullen met Pete Burns en het leek me leuk om deze compilatie eens op te zoeken waaronder ook wat remixen, remixen waar ik 2 Unlimited in terug hoor (Something In My House (2000 Remix)), het Prince-gilletje uit Gett Off (Nukleopatra, dat ook wel 2 Unlimited ademt) en ook een beetje Kylie op You Spin Me Round (Like A Record) (Alternative Metro 7' Edit). Op de cover van Bowie's Rebel Rebel horen we zelfs een sample terug van mijn helden Echo & the Bunnymen!
De oude jaren '80 sound klinkt gedateerd, maar dat gaat ook op voor die remixen. Maar wtf: het blijft leuk meezingen. Of Burns dat zelf nog kan met die opgespoten lippen valt uiteraard te betwijfelen.

Vorig jaar was daar die allercharmanste verrassing van Isobel Campbell met Mark Lanegan.
Dit jaar mogen we ons gaan vermaken met Dean & Britta.

Opener Singer Sing straalt al zo'n dromerig sfeertje uit, alleen bevat dit meer electronica. Hierdoor vind ik het nummer ook niet echt warm overkomen en straalt het zelfs iets kils uit wat wel verwarrend werkt omdat het liedje verder zo lieflijk is en de zang zo zoetjes.
Words You Used To Say heeft ook weer die combi van warme gitaar, bas en drums vermengd met electronica. Donkere mannenstem van Dean Wareham, zachte bijna fluister stem van Britta Phillips. Dit alles zorgt voor een fijn popliedje met dromerige ondertoon. Toch kabbelt het me iets te lang door.
Wait For Me heeft ook die Serge Gainsbourg-achtige vibe. Toch durf ik Dean & Britta niet gelijk te trekken aan Gainsbourg & Birkin. Het nummer straalt wel iets eind jaren '60's uit en dat vind ik knap gedaan. Dit is gewoon een heerlijk, dromerig liedje zonder al te veel pretenties. Geen electronica toevoegen die me hier storen.
You Turn My Head Around gaat daar vrolijk op door. Nancy Sinatra even geplaatst in 2007. Hier vind ik de synth-toevoegingen er wel toe doen, het geeft het nummer net even meer cachet. Het lijkt nu wel alsof het duo steeds beter in hun vel is gaan zitten nu het album op gang is gekomen.
Dean draagt het nummer Teen Angel. Een aangename vibe zorgt er voor dat je lekker achterover kunt leunen en genieten, maar als je net even wat beter oplet hoor je ook hele kleine toevoegingen die het dan behoeden voor in slaap vallen.
White Horses blijft in de good old days hangen waar Gainsbourg zo lekker kon geilen met Birkin. Toch vind ik de nummers op dit album niet geil te noemen. Het is prille puberliefde, voorzichtig nog, stapje voor stapje. Zo klinkt dit nummer eigenlijk ook. "Be gentle with me baby".
Zei ik baby? Ah, dan is het tijd voor Me & My Babies. Het gevaar van voorspelbaarheid begint nu een beetje op de loer te liggen, evenzo voor saaiheid. Iets wat velen ook vonden van het door mij geliefde Campbell / Lanegan album. Ik kan het me wel indenken, want ik begin het nu bij dit nummer te ervaren. Misschien toch alleen geschikt om op te zetten bij die o zo bekende dineetjes met vrienden thuis?
Dean & Britta hebben het nu niet voor niets over Say Goodnight. Pas daar toch mee op, want straks vallen we echt in slaap. Toch is er iets dat er voor zorgt dat dit niet gebeurt. Misschien toch een teken dat het goed in elkaar zit allemaal. Op dit nummer valt ook weinig aan te merken. Alleen kabbelt het iets te veel door misschien. Maar die dromerige samenzang is een waar genot. Misschien dan toch maar weer die electronica van het begin terughalen.
Dat laatste gaat op Crystal Blue niet gebeuren, maar dat is ook niet nodig. De instrumentatie varieert hier gelijk wat meer dan op de vorige songs. Hier ademt het meer een Belle & Sebastian-sfeertje mede door de iets scherpere gitaar partij en de wat duidelijker aanwezigheid van de viool.
The Sun Is Still Sunny wiegt weer lekker door en lijkt veel op nummers van het Campbell / Lanegan-album.
Het is een heerlijk popliedje geworden en ik blijf het knap vinden hoe ze het voor elkaar hebben gekregen om zo'n vervlogen tijden sfeer te creeëren. Mooi gitaartje hier trouwens.
En ja hoor, ik heb zonder mijn ogen dicht te laten vallen het slot weten te halen. Our Love Will Still Be There sluit het album in stijl af. Een album dat bij de eerste nummers iets te veel de weg op leek te gaan van oude sfeer vermengen met nu en later weer iets te veel wegzakte naar oude sfeer zonder al te veel spanning.
Het heeft me niet weten te verpletteren, maar ik vond het wel degelijk een warme en aangename luistertrip.
Tja............ toch zeker zeer goed geschikt als achtergrondmuziek. Ik kan het ook niet helpen verder.

"Dan staattie voor die kast, die stalen platenkast, en dan weettie dattie een plaatje gaat draaien.
Dat weettie, omdattie dat altijd doet, en alstie het niet doet, dan vergeettie wat.
Wattie dan gaat draaien, dat weettie niet, maar een plaatje gaattie draaien.
Dan staattie voor die kast, die stalen platenkast, en kijktie naar boven, naar links, naar rechts, en weer naar beneden.
Dan zettie die bril met een vederlichte beweging verder op de neus, om nog beter te kunnen zien welk plaatje tie gaat draaien.
Hij is net uit bed, maar het is al laat.
Hij moet zijn eerste plaatje nog draaien.
De dag is wel begonnen, maar zonder plaatje.

Dattie veel platen heeft, dat zeggen ze, maar van platen hebbie nooit genoeg, en van jazzplaten al helemaal niet.
Je begint met niks, zo word je geboren, en jaren later heb je wat, maar of je echt wat heb, dus meer dan een beetje, dat weettie niet.
Hij heeft platen, maar hij heeft niet alle platen.
Hij heeft platen dietie kan draaien, maar er zijn meer platen dietie niet kan draaien.
Ergens op aarde, en ook wel in het heelal, liggen veel meer platen dietie niet heeft.
En die zoekttie, alstie ze kan vinden, die verzamelttie, alstie ze heeft gevonden.
Dan staattie voor zijn kast, die stalen platenkast, en dan zettie die plaat daar waartie hoort. Dan zettie die plaat op zijn plek, alstie een plekkie heeft.

Die platen, die zijn van hem, en die blijven daar, omdattie daar horen.
Behalve alsttie een plaatje gaat draaien, want dan pakttie een plaatje uit zijn kast, zijn stalen platenkast, en zettie 'm op.
Dan legttie dat plaatje op zijn pick-up en luisterttie met wiebelend hoofd en met pep in de handen.
Alsie klaar is, gaattie terug, dat plaatje.
Dan kijkttie naar links, naar rechts, naar boven en naar beneden en gaattie weer terug in de kast, zijn stalen platenkast.
Dan heefttie een plaatje gedraaid, omdattie altijd een plaatje draait".

(Aldus John Schoorl in het cd-hoesje).

Nu vervangen we even stalen platenkast in houten kast, de bril laten we weg, de pick-up veranderen we in cd-speler en dus de plaatjes in zilveren schijfjes, en veel jazz maken we gewoon wat algemener (poprockjazzsoulfunkklassiekpunkdance)......................en ja hoor: dan gaat het gewoon over aERodynamIC.
En ik denk over vele anderen hier op Musicmeter

Niks heerlijker dan je onderdompelen in 5 uitgesponnen lange nummers vol psychedelisch rockende, groovende nummers. Dat is Afreaka in een notendop.

Het begint al met de hoes: deze prikkelt, daagt uit... wat is dat toch met dat masker. Ook op de achterkant van de Lp-hoes: een goedgebouwde kerel, litteken prominent op z'n rug en dan dat mallotige masker. Wat zit hier achter?
Genoeg uitdaging om nieuwsgierig te zijn naar de inhoud want daar gaat het uiteindelijk om.

De groep Demon Fuzz blijkt een afro-rock groep te zijn die in 1968 werd opgericht om vervolgens in 1972 alweer ter ziele te gaan (in 1976 brachten ze nog wel het album Roots and Offshoots uit). Oorspronkelijk een soulband maar een trip door Marokko zorgde ervoor dat alles in de muzikale blender werd gegooid met als gevolg een fijne mengeling van jazz, funk, rock, soul, Afrikaanse invloeden en een dikke laag psychedelica. Kenmerkend voor die tijd wellicht maar Demon Fuzz doet dat zo gedreven dat het album wat mij betreft boven alle tijdsgenoten uit weet te stijgen.

Dit is één brok energie en wanneer ik dit album gehoord heb kan ik weer even tegenaan. Het kost me weinig moeite om snel in deze flow te geraken en eenmaal daarin gekomen is het altijd weer een ontnuchtering om er weer uit te moeten komen wanneer de lp aangeeft afgelopen te zijn.
Er is nog een cd-release verkrijgbaar met drie bonustracks (van in in 1970 uitgebrachte maxi-single met daarop I Put A Spell On You (cover Screamin' Jay Hawkins), Message To Mankind en Fuzz Oriental Blues voor wie er niet genoeg van kan krijgen.

Ik hoor daar zeker bij en ik vind dat dit album eigenlijk wel de volle mep verdient.

Sufjan zelf zorgde ervoor dat ik bij dit album terecht kwam. Niet vreemd dat hij hier reclame voor maakt gezien het label waar Anything At All op verschenen is. En opmerkelijk dat ik niet eerder bij Denison Witmer terecht ben gekomen, want dit is niet het eerste album via Asthmatic Kitty uitgebracht.

Het hele album ademt Sufjan die ook te horen is op dit ruim half uur durende album (het is tegenwoordig helemaal in om het blijkbaar kort te houden).
Eigenlijk best bijzonder dat de naam Sufjan Stevens niet op het artwork vermeld staat, want het voelt echt als een album dat ze samen hebben opgenomen zoals dat wel gebeurde op A Beginner's Mind met Angelo De Augustine. Maar goed, er is gekozen voor twee nummers met de vermelding featuring Sufjan Stevens (Focus Ring en Shade I'll Never See), maar het druipt er bij elk nummer vanaf zoals bijvoorbeeld op A House With dat een beetje Illinois vibes kent. En in wel meer nummers komen de zo bekende koortjes terug, evenals de banjo.

Toch kent het album ook een eigen Witmer stempel: lieflijke liedjes die warm aanvoelen. Een album dat me omarmt als die zo bekende winterjas. Het voelt behaaglijk en dat in een woeste, verwarrende wereld.
Ja, dan is het heerlijk even cocoonen met tien liedjes van een artiest die me tot nu toe onbekend was ondanks een degelijke discografie maar met dank aan die andere artiest die ik zo hoog heb zitten.
Van mijn kant dan ook veel liefde voor Anything At All en zeker de poort naar de albums die hiervoor zijn verschenen.

Het gaat goed dit jaar met al mijn grote oude liefdes. Normaal haal ik mijn schouders wat op over het nieuw gebodene van mijn al jaren bekend zijnde helden maar na Nick Cave, David Bowie en Suede kan ik ook constateren dat Depeche Mode nog steeds niet is uitgeteld.

Heaven bleek een wat lievige Depeche Mode single waarvan we nu kunnen zeggen dat het niet echt model staat voor Delta Machine dat voor mijn gevoel gekoppeld kan worden aan een ouder meesterwerk van de band: Songs of Faith and Devotion.
Ik ervaar eenzelfde donkere toonzetting en rauwheid maar het mooie aan Delta Machine is dat we meer terug kunnen horen uit hun toch wel enorme discografie. Ze weten zichzelf perfect opnieuw uit te vinden met gebruik van het verleden zonder dat we naar een album zitten te luisteren dat aanvoelt als een krampachtige poging om dat verleden juist te doen herleven.
Van electro-blues naar soft-pop, van knisperende electro naar donkere gospel: zo kennen we Depeche Mode, zo willen we ze horen. Aardig op leeftijd misschien maar nog vol levenslust. Misschien wel meer dan ooit want hier horen we geen uitgeblust gezelschap dat nog zo nodig moet. Hier horen we een band die nog wat te zeggen heeft en hoe!
Het doet me denken aan die succesvolle 'comeback' van Portishead die na jaren nog zeer krachtig bleek te zijn.

Delta Machine is rauw, puur, sexy, geil, smerig en laat een Depeche Mode in topvorm horen!

Vijftig euro voor vinyl is best een belachelijk bedrag, maar wat als je groot liefhebber bent en je het in je verzameling wilt hebben? Dan is het hopen dat het z'n geld waard is.

Opener My Cosmos Is Mine belooft een donker en duister werk. Zou zomaar kunnen na de dood van Andrew Fletcher natuurlijk.

Maar dat blijkt mee te vallen na dit nummer. Wagging Tongue en single Ghosts Again klinken vrij licht van toon. Redelijk ongecompliceerd en niet zo bedacht. Hierdoor kan ik er eigenlijk best goed van genieten.

En eigenlijk wordt die toon nergens echt heel gruizig of donker. Af en toe ervaar ik dat een beetje, maar het voelt niet als een heel donker album (ik heb niet naar de teksten geluisterd). Het is wel allemaal behoorlijk midtempo. Bij veel nummers denk ik telkens 'ah, lijkt een beetje op dit van dat album'.

Net als ik begin te ervaren dat het toch allemaal wat teveel op elkaar begint te lijken dan komt Never Let Me Go en voel ik een beetje Soft Cell en dat is niet verkeerd.

Afsluiter Speak to Me heeft bijna een Dead Can Dance vibe (niet vocaal uiteraard, weet niet goed waarom ik dat zo ervaar).

Is dat genoeg om dit album vijftig euro waard te laten zijn? Twijfelachtig. Memento Mori gaat qua waardering op dezelfde 4* hoop als Spirit, Delta Machine, Sounds of the Universe en zo'n beetje bijna alle albums van dit inmiddels tot duo geslonken gezelschap. Dit is duidelijk geen Some Great Reward, Black Celebration, Music for the Masses of Songs of Faith and Devotion (allen 4,5*), laat staan Violator (5*), maar het is zeker ook geen verkeerd album. Ben je met de laatste albums tevreden dan zal dit ook wel prima landen. Heb je er niks mee, dan betwijfel ik of Memento Mori nu ineens voor een omslag kan gaan betekenen.

Depeche Mode is al jaren een constante factor in mijn 'muziekleven'.
Ik moet teruggaan naar 1983, het album Construction Time Again, dat ik als 13-jarige op LP kocht vanwege het nummer Everything Counts dat ik maar niet uit mijn hoofd kon zetten. Het is tegelijkertijd ook één van mijn eerste LP's. Toch bleef het daar lange tijd bij: de centjes gingen naar albums van andere artiesten (en op die leeftijd had je toen niet zo veel te besteden). Ik was wel dol op de hits en dat was dan ook de reden dat een verzamelaar met singles in huis gehaald werd naast Construction Time Again. Ik kan die verzamelaar wel dromen....
Inmiddels zijn we een flink aantal jaren verder en is Depeche Mode zoals gezegd dus nooit uit beeld verdwenen. De collectie studioalbums is compleet en sommige albums staan gelijk aan behoorlijk wat herinneringen.
Dat gaat uiteraard (nog) niet op voor Sounds of Universe dat ik bestempel als album waar ik mijn collectie automatisch mee aanvul. Ik ben meestal redelijk neutraal tegenover nieuwe Depeche Mode releases en elk album heeft altijd wel zijn tijd nodig. Eigenlijk is het nu dan ook wat vroeg om er al uitgebreid op in te gaan maar ik doe het toch. Ik merk namelijk na al wel dat dit album een bepaalde vibe heeft en daar kan ik zeker wat over zeggen. We horen niet de poppy songs van Violator maar ook niet het donkere, grimmige geluid van een Ultra. De rockvibe van Songs of Faith and Devotion is ook achterwege gelaten.
Er waart een soort luchtigheid door een aantal songs waar ik het gevoel heb dat ze er terug de tijd mee in wilden (Peace) en tegelijkertijd mogen ook wat songs blijkbaar niet echt pop zijn maar missen ze ook het donkere dat de band soms liet horen in het verleden. Ik vind dat wel een beetje jammer want ik heb liever dat ze dan een keuze maken en goed doorzetten; nu hinkt het soms op twee gedachtes en komt het net niet helemaal uit de verf.
Hoe dan ook valt er goed mee te leven en een meesterwerk zou leuk zijn maar is geen noodzaak.

Het album gaat van start met het langste nummer van deze cd genaamd In Chains. Reutelend komt dit album langzaam op stoom en na ruim een minuut kunnen we zeggen dat het gestart is. Ze laten horen dat het oude synthgeluid niet verloren is gegaan en ook de drumcomputer mag van zich laten horen. Het nummer heeft iets spiritueels over zich en klinkt daardoor behoorlijk gedragen. De mannen worden oud zullen we maar zeggen. Het is voor mij alvast een prettige binnenkomer dat waarschijnlijk alleen maar zal groeien als song.
Hole to Feed is een nummer van Dave Gahan en het lijkt in het intro heel even of we Björk van start horen gaan. Wat volgt is een vrij primitief nummer met minimale rockgitaar toevoegingen die nergens op de voorgrond treden. Even wennen maar toch best wel catchy na verloop van tijd.
Wrong is al aardig besproken en kent z'n voorstanders en tegenstanders. Ik hoor bij de eerste categorie. Het nummer had me al vanaf de eerste luisterbeurt te pakken en dat is vele draaibeurten verder nog steeds het geval. Classic Depeche Mode zou ik willen zeggen (maar dat zijn velen niet met me eens). De clip maakt het nummer alleen maar aantrekkelijker en dat is bijzonder te horen uit mijn mond als zijnde niet zo'n videoclip-liefhebber.
Fragile Tension doet me denken aan het werk op Playing the Angel, een album waar ik lang de tijd voor nodig had. Ook dit nummer is er eentje waar ik nog niet goed raad mee weet. De gitaren zijn wat prominenter aanwezig maar dit is dus zo'n nummer waarvan ik zei dat het op twee gedachten hinkt. Wat willen ze er nu preces mee?! Typisch zo'n nummer waar ik later nog maar eens op terug moet komen.
Little Soul gaat ver terug de tijd in door het geluid dat ze hier ten gehore brengen (jaren '80). Zoals ik al zei: luchtig, want zo ervaar ik dit nummer wel. Het heeft ondanks die luchtigheid wel iets hypnotiserends en daardoor weet het mijn aandacht goed vast te houden.
In Sympathy is de volgende in de categorie 'welke richting willen we nu opgaan'. Het gaat wat langs me heen en ik weet niet goed wat ik er mee aan moet: het mist iets.
Peace komt heel erg retro over op mij. Het fliedert en fladdert rustig door en het gaat terug naar de bekende jaren '80 bandjes als O.M.D. en aanverwanten. Aanvankelijk te licht bevonden door mij maar snel daarna toch wel een hoogtepunt te noemen van dit album.
Come Back is wederom een compositie van Dave Gahan en ik hoor er ook het geluid van zijn laatste solo-album in terug (Hourglass). Het is een wat gruizig nummer dat kruipt en sluipt en bonkend zijn weg door je gehoor baant.
Spacewalker is het kortste nummer en tevens instrumentaal. Het doet denken aan Ryuichi Sakamoto, misschien omdat er een oosters riedeltje in zit. Het is verder niet meer of minder een bruggetje naar Perfect. Dat nummer klinkt vrij ontspannen maar daardoor mis ik ook wel een beetje spanning. Daarbij is het ook weer niet de catchy pop waar de mannen ook zo goed mee uit de voeten kunnen.
Miles Away / The Truth Is is het derde en laatse nummer van Gahan (de rest is van de hand van Martin Gore). Het is er van af te horen hoe gek dat ook klinkt. Het is een wat opzwepender nummer maar het had van mij net wat kruidiger mogen zijn. Ondanks dat, toch een prima nummer.
Jezebel is dan juist weer zo'n typische Gore-compositie mede door zijn herkenbare zang die ik minder vind dan die van Gahan, maar dat terzijde. Op de één of andere manier weet Gore altijd wel sfeernummertjes te schrijven. Jezebel is geen klassieker als Somebody maar is zeker zo beroerd niet. Het is jammer dat zijn zang altijd zo vlak is en mij zelden weet te ontroeren.
Corrupt opent ook lekker 'retro-DM' en gelukkig horen we de smachtend zingende Gahan weer. Deze man weet soms zo lekker getormenteerd over te komen. Het is een fijne afsluiter van een album dat de eerste luisterbeurt nog niet echt goed aansloeg maar de tweede opeens al heel wat beter en daarmee kan ik voor mezelf wederom concluderen dat ook deze Depeche Mode zijn tijd wel nodig zal hebben en nog moet rijpen.
Nee, het is geen klassieker geworden, nee het heeft me niet teleurgesteld en nee ik loop nu ook niet in alle staten door het huis.
Het is een keurige nieuwe cd die de mannen afleveren: niks meer of minder. Het had leuk geweest uiteraard maar ik kan hier prima mee leven. Een kleine 4* (3,75*) lijkt me nu wel op z'n plaats, en ik geef toe dat dit best ruim is dankzij mijn bevooroordeeld zijn

Als groot Depeche Mode fan sinds de jaren '80 wordt het steeds moeilijker om een neutraal oordeel te geven.
Het is een band die me eigenlijk nooit teleurstelt en ik heb een enorm zwak voor ze.

Maar zijn ze nog steeds even opwindend en spannend als een aantal albums terug? Ervaar ik nog steeds die verhoogde adrenaline als er zo'n kneiter van een nummer voorbijkomt?
Het antwoord is heel simpel: nee.

Toch luister ik nog steeds graag naar hun nieuwe albums, ook al verrassen die nergens meer. De ene keer ietsje donkerder dan de andere keer, en dat zijn dan lichte accentverschillen. De laatste albums liggen telkens behoorlijk in elkaars verlengde en dat is met Spirit al niet anders.

Single Where's the Revolution wil niet heel erg aanslaan bij mij, maar opener Going Backwards pakt gelijk al prima. Het is een nummer met net even een iets luchtiger toon. Geen Just Can't Get Enough of zo, maar het is een vrij makkelijk in het gehoor liggende compositie. Dat valt al heel helemaal op als Where's the Revolution daar achterna komt.
Op The Worst Crime nemen de mannen al weer flink gas terug om vervolgens op Scum het pedaal weer ietsje in te trappen. Er wordt een wat gruizig geluid gecreëerd, maar ik ben er nog niet uit of ik dat nu echt mooi vind of juist niet.
You Move heeft dan weer iets kils (en doet me een beetje aan Exciter denken, ook al is dat niet helemaal terecht denk ik), dat gevoel blijf ik houden bij Cover Me, maar daar vind ik het naar het einde toe eigenlijk best wel een gaaf nummer worden.

En zo gaat Depeche Mode in een vrij traag en tempo het hele album door. Echt opbeurend klinkt het allemaal niet. Een nummer als Eternal is ook zeker niet het nieuwe Somebody.
De nummers klinken kil en donker. Het zijn zeker geen pakkende melodieën waar je gelijk van in de sfeer raakt.

Spirit sluit zoals gezegd goed aan bij het rijtje voorgangers. Het is in elk geval geen hitmachine geworden. De donkere kant is zeer zeker nog niet in de ban gedaan, en daarbij is het ook niet echt een warm album geworden.
Depeche Mode is zeker geen feestband. Ook geen good old back to the 80's. Ze zijn een instituut geworden. Dat is niet erg, maar ik hoor het wel af aan Spirit. Het heeft iets geforceerds. Ik volg mijn oude jeugdhelden desondanks toch wel. Maar Spirit is geen makkelijke kost en het zal nog wel even duren eer ik er in ga komen vrees ik. Niet een album dat ik 'even makkelijk voor mijn plezier zal gaan opzetten'. Hopelijk ga ik nog een hoop moois ontdekken, maar tot nu toe geef ik toe dat dit waarschijnlijk niet tot mijn favoriete Depeche Mode albums zal gaan behoren; het is mij te traag en log. De tijd zal leren of ik deze mening blijf behouden........ met deze band weet je maar nooit. Albums als Playing the Angel en Exciter hebben me ook meer tijd gekost voor ik die op waarde kon schatten.

Met Depeche Mode in Ahoy als vooruitzicht is het niet vreemd dat de albums hier de laatste dagen weer regelmatig de revue passeren, zo ook Ultra.
Dat het geluid met de gitaren niet iedereen fris in de oren klinkt geloof ik best. Ik als rockliefhebber heb er geen problemen mee en dat begint al bij opener Barrel of a Gun die lekker loom doordendert. En opeens viel het kwartje: De Smashing Pumpkins hebben hier goed naar geluisterd als je hun Ava Adore beluistert (Corgan is overigens een fan). Ik hoor hetzelfde ritme! Maar waar de Pumpkins er naar mijn mening niet in slaagden de rock terug te dringen en de electronica toe te passen daar slaagt Depeche Mode er met hun omgekeerde weg wel in mij te overtuigen.
The Love Thieves heeft een schitterend herfstachtig melancholiek geluid. Al mijmerend bij de klanken van dit mooie nummer besef ik ook dat dit het eerste album als trio is omdat Alan Wilder vertrokken is en is er het besef dat Dave Gahan hier niet zijn meest fijne periode in zijn leven beleefde. Dit laatste gegeven heeft ongetwijfeld zijn stempel gedrukt op het hele album.
Zonder dat je het in de gaten hebt is de sfeer al na 1 nummer omgegooid: het ruige geluid van de opener is overgegaan in een dikke mist waar je je weg doorheen moest zoeken, maar wat een fijn gevoel was het.
Home is toch weer een wake up call en wat voor eentje! Het is een schitterend nummer waar de strijkers mooi en totaal niet opzichtig in verwerkt zijn en Martin Gore zingt zeer prettig terwijl ik toch wel een groot Dave Gahan liefhebber ben. Dit soort nummers zijn de reden waarvoor ik deze band zo'n warm hart toedraag.
It's No Good is een andere favoriet van dit album wat mij betreft. Ik hou van het gruizige geluid gemengd met de toch lichte klanken die wel degelijk aanwezig zijn op Ultra. Dit nummer klinkt dan ook redelijk toegankelijk in vergelijk met veel andere tracks op deze cd. Het is dansbaar en tegelijkertijd ervaar ik een donker sausje zoals een Massive Attack dat ook altijd zo prachtig weet toe te voegen.
Bij dit nummer ontstond er ook een omslag in mijn denken over dit album: alsof er in de aanloop naar het Ahoy-concert opeens een belletje ging rinkelen die me er attent op maakte dat ik toch altijd iets te zuinig aankeek tegen dit album; er was waardering maar misschien toch niet voldoende. Ultra is nooit een favoriet album geweest (ondanks z'n 4* status). Maar daar is een kentering in ontstaan en juist bij dit nummer drong dit hard tot me door.
Hoe anders ga je na zulk besef luisteren naar tracks als Uselink. Vullertjes vond ik het. Nu hoor ik duidelijk dat het onmisbaar is: het is een mooi patroon dat zich weeft tussen de nummers door en die de boel in balans weet te houden. Mysterieus en tegelijkertijd toch heel aards.
Een mooie opmaat voor Useless die de gitaargroove van Barrel of a Gun terugbrengt. Het is geen shock na de electronische klanken van het vorige nummer en dat is toch wel de kracht van Ultra. Waar velen gruwen van diezelfde gitaren daar vind ik het juist heel natuurlijk klinken en voegt het wel degelijk iets toe zonder geforceerd over te komen. De gitaren zorgen voor een wat gruizig geluid en dat past goed bij teksten als "All your stupid ideals. You've got your head in the clouds. You should see how it feels. With your feet on the ground"
Sister Of Night is een nummer dat tijdens de Sound of the Universe tour nogal eens opduikt in de setlist. Zoals eerder vermeld had de band moeite dit op te nemen door de toestand waarin Gahan verkeerde. Des te opvallender dat het nummer dus een plaatsje heeft gekregen in de huidige setlist. En misschien nog wel opvallender: dat het gezongen wordt door Martin. De meningen over het nummer zijn wisselend. Zelf vind ik het een prima nummer met een broeierig sfeertje en het zijn de kleine dingen die het nummer zijn eigen sfeer weten mee te geven. Luister het eens met een hoofdtelefoon en misschien dat het dan wat meer op z'n plaats valt. Enige minpuntje is misschien dat het net iets te lang duurt.
Jazz Thieves is wederom een instrumentaal nummer en net als bij Uselink hoort het er gewoon bij: het is de verbindingslijm, de rode draad, de richtingwijzer van dit album en daarbij heerlijk donker en dreigend.
Freestate heeft een countryrandje meegekregen. Dorre, stoffige landschappen duiken heel cliché in mijn gedachten op. Je voelt als het ware de zon op je huid branden. Eigenlijk een heel rare associatie waar je bij Depeche Mode niet gelijk aan zou denken. Toch weten ze het met dit nummer voor elkaar te krijgen. Dit nummer heeft dan ook van ver moeten komen want het duurde erg lang voordat ik hier iets mee kon. Inmiddels ben ik het behoorlijk gaan waarderen: dat lome bevalt me wel.
The Bottom Line is gewoon een bloedmooi nummer. Is het heel raar als ik hier al een beetje het geluid van Exciter in terug hoor? Overigens een album dat ik heel wat beter weet te waarderen dan menig andere fan. The Bottom Line heeft in de verte nog een echo van het country gitaartje waar we mee kennis maakten in het vorige nummer, maar het nummer geeft mij in elk geval niet meer die associaties. Hier geniet ik heel intens van: typisch zo'n nummer dat ik altijd over het hoofd zie terwijl het eigenlijk zo ongelooflijk mooi is.
Een ander nummer dat wel eens opduikt in de huidige tour is Insight. Een opvallende keuze want in mijn oren altijd een wat onopvallend nummer. Toch is me de laatste tijd opgevallen dat het heel warm klinkt en daarmee een wat aparte status inneemt op dit album.
Na even een stilte (Enjoy the Silence?) krijgen we als toetje wederom een instrumental in de vorm van Jr. Painkiller. Een aparte kers op de taart, het toefje slagroom op de cake, het einde van een album dat ik steeds meer ben gaan waarderen.
Even heb ik getwijfeld het met een halfje te verhogen maar ik moet ook goed in de gaten blijven houden welke waarderingen ik de andere albums heb gegeven en in dat kader wil ik het even bij de 4* houden, maar klimt het album wel gestaag naar boven in mijn DM-album top 10, en is er het besef dat dit eigenlijk een steengoed album is van de heren.

Zomer 1990: aERo ging met vrienden op reis naar Spanje. Ja u kent dat wel, zo'n foute busreis die zo'n beetje 24 uur duurt richting het warme zuiden om daar te liggen bakken en braden en uitgaan tot je er bij neervalt.
Het was niet helemaal mijn idee, maar goed, ik zou meegaan. Al in de bus besefte ik dat ik weinig ophad met types die er genoegen in schepten de hele rit wakker te blijven en de condooms rijkelijk door de bus te doen vliegen...... sorry, ik dwaal af naar één van mijn foutste beslissingen ooit.
Een minder foute beslissing was om een op dat moment zeer geliefd ceedeetje mee te nemen, namelijk dit Violator van Depeche Mode en nog veel mooier was dat de plaatselijke disco's Enjoy the Silence en Personal Jesus ook ontdekt hadden. Wat heb ik gedanst op die 2 nummers, maar het album bestaat niet alleen uit die 2 hits er staat meer moois op.

Wat te denken van de opener World In My Eyes. 'Let me take you on a trip around the world and back. And you won't have to move you just sit still'. Kun je een betere tekst bedenken om een album mee te beginnen? Nee, dat dacht ik ook niet. En het is een bezwerende trip. Buiten dat het bezwerend klinkt vind ik het ook een buitengewoon sensueel klinkend nummer.
Sweetest Perfection klinkt diep en donker en is van ongekende schoonheid. Tergend langzaam kruipt dit je muzikale aderen binnen en zorgt voor een bijna gevaarlijke verslaving, want het nummer laat je niet meer los.
En dan volgt één van de allersterkste songs ooit van Depeche Mode. Het nummer waar ze in Spanje ook behoorlijk dol op waren. Zodra het intro startte raakte de dansvloer in mum van tijd stampvol, maar dat belette mij niet om er tussen te gaan staan, mijn vrienden achterlatend in hun wanhopige poging meiden aan de bar te versieren. Lekker laten staan, ik dans er wel op los: Reach out and touch faith.
Halo is ook al zo'n sterk album. Met nummers als deze kun je zien dat de band wel degelijk schitterende nummers kan schrijven die misschien minder geschikt zijn voor de top 40 en aanverwanten maar die een dusdanige schoonheid hebben dat ze de hitstatus zonder hitnotering met groot gemak overstijgen.
Het blijft parels rapen op deze trip, want Waiting For The Night zie ik als het mooiste nummer van Violator. Het is zacht, warm en heeft iets troostends. En wat een mooie geluiden zijn hier te horen. Alsof de engeltjes besloten hebben de hemel te verlaten en ons ruim 6 minuten op aarde te komen vergezellen.
En dan die hit he. Dé hit mag ik wel zeggen: Enjoy The Silence. Waar de dansvloer bij Personal Jesus al overbevolkt raakte daar in die warme Spaanse discotheken, daar heb ik geen benaming meer voor wat er gebeurde op dit nummer. Als haringen in een ton op een dansvloer vol Britten, Nederlanders, Duitsers, Belgen en wat Spanjaarden. Maar belette mij dat te dansen? Welnee. Ik mag achteraf van geluk spreken dat ik na dit nummer telkens zonder kleerscheuren de dansvloer afkwam. Een tophit en dat is het!
Ook Policy Of Truth was een klein hitje. Niet in die disco's maar wel in de hitparades. Heerlijk zoals de heren de gitaar in de muziek weten te betrekken.
Blue Dress gaat weer meer de diepte in en heeft een emotioneel laagje. Alsof ik het zeewater weer voor me zie en ook die stranden, maar dan wel zonder ook maar één tourist in de buurt. Sweet dreams aERo, maar soms is het gewoon lekker om even weg te dromen en dat gaat met een nummer als dit gewoon erg goed.
Clean sluit de trip af. Ik weet nog goed dat ik dit nummer draaide op de terugreis na afloop van een van mijn foutste en niet eens zo'n geweldige vakantie ooit.
Hoe somber dit nummer ook klonk; bij mij geen enkel spoortje van weemoed. Ik was blij weer naar huis te kunnen. Nog steeds als ik dit nummer hoor moet ik even denken aan die busreis terug.
Gelukkig gaan vreselijke vakanties ook weer voorbij en nog veel gelukkiger gaat dat niet op voor mooie muziek. Die kun je tot in den treure blijven draaien.
Violator is zo'n album dat altijd wel weer tevoorschijn komt uit de kast.
Noemen we klassiekers..............toch?!..........

Zoals ik al zei 'een debuut om naar uit te kijken'........ en dan komt het moment dat je er ook daadwerkelijk naar kunt luisteren.

Sfeervolle electronic/pop met r&b rafeltjes. Namen als James Blake of Jamie Woon liggen op de loer maar waar Blake wat meer experimenteert en Woon wat meer r&b in zich heeft daar proef ik bij Deptford Goth ook wel lichte synthpop invloeden. Niet direct die van de jaren '80 maar ergens voel je toch wel een verre echo.

Het probleem met dit genre is dat ik er onderhand wel weer genoeg van gehoord heb. Misschien ook omdat het nooit helemaal 'mijn stijl' zal gaan worden.
Toch bevalt Life after Defo goed: het is vrij luchtig en het is makkelijk wegdromen.
Misschien niet meer het allerspannendste dat 2013 ons biedt maar de productie is lekker (beetje psychedelisch vermengd met koel klinkende electro) en de nummers heerlijk zwoel op afstandelijke manier zoals ook The xx dat kan.

Life after Defo is een album met een sfeer waar je in moet komen. Voor de één misschien saai, voor de ander slaapkamermuziek, voor mij onthaasten in het toch al zo drukke bestaan: zeer prettig plaatje!

Een band die eigenlijk nooit heeft teleurgesteld (3x 5*, 2x 4,5* en 1x 4*) en die ik al zo lang volg (sinds dat ik ze zag als voorprogramma van Magnapop in 1994) en dan toch weer verrassen maar nu met een album dat er opeens is. Pats, boem!
Natuurlijk wisten we wel dat ze snel met een nieuwe zouden komen na Keep You Close maar wat zijn de woorden waard van wispelturige artiesten en van het geruchtencircuit?!

Een verrassing dus. Maar dan komt al snel de vraag opzetten of de muziek op dit album dat ook is en misschien wel een beetje de angst dat het een soort left-over is, een tussendoortje een leuke snack.

Wat mij betreft laat het Franstalige Quatre Mains niet heel veel nieuws horen. Het sluit naadloos aan bij de laatste albums. Grillig als de eerste albums? Niet in mijn oren. Maar het duistere, dreigende sfeertje doet het hem wel en daarmee is dit gewoon weer een fantastische opener. Niks tussendoortje. Niks left-over. Gewoon goed.
Sirens komt wat luchtiger over. Het ademt meer en mist de dreiging van de opener. Daardoor doet het mij denken aan de sfeer op het derde album The Ideal Crash. Er zijn mindere albums om als vergelijkingmateriaal te dienen..... ook dit soort nummers blijken ze dus nog te kunnen schrijven. Absoluut een mooi stuk muziek.
Hidden Wounds klinkt rauwer wat nog eens extra aangedikt wordt door het spoken word. Vervreemdend en afstandelijk. Het stoot af en trekt aan en dat deden nummers op Pocket Revolution ook. Typisch zo'n nummer waar je nog in kunt groeien of dat nooit echt volledig zal pakken. Wel een lekker afwisselend nummer.
Girls Keep Drinking heeft een lichte disco/funky vibe en klinkt door de synths toch net weer even anders lijkt het wel. Het komt wat chaotisch over en blijft toch binnen de dEUS-lijnen. Dansbaar als op Vantage Point maar wat is dansbaar bij deze band?! Een beetje vreemd maar wel lekker. Die categorie is het dan meer voor mij.
Nothings klinkt vertrouwd, zo vertrouwd dat ik dit een beetje kan plaatsen op het debuutalbum. Daarmee toont Following Sea al aan dat dit album alle kanten opstuitert en graaft in de gehele eigen discografie. Dit soort dwarrelende gitaarpartijen zijn aan mij wel besteed. Het dromerige in dit soort nummers heb ik altijd weten te waarderen. De Smashing Pumpkins waren er op hun debuut ook zo goed in. Heerlijk dat dit nog steeds kan. Het enige nadeel is de veel te korte duur en daardoor lijkt het niet helemaal af.
The Soft Fall past dan weer goed op latere albums als Pocket Revolution of Vantage Point: typisch dEUS, herkenbaar en vertrouwd maar daardoor inmiddels misschien ook wel wat minder spannend en zelfs ietwat te veel 'been there, done that'.
Crazy About You heeft ook wel wat dromerigs maar dan op geheel andere wijze. Melancholiek wellicht. Ik zag dat deric raven The Cure aanhaalde en daar kan ik me ook wel in vinden. Dit nummer ademt wel een Cure-sfeertje. Lekker gitaargeluid ook (en juist dat doet me extra aan The Cure denken op dit nummer).
Ook bij The Give Up Gene wil ik graag aansluiten bij deric raven die er een U2-geluid in hoort maar dan wel een U2 geluid uit de jaren '80. Het is net even een richting die dEUS volgens mij niet eerder is ingegaan. De bas en gitaarriffs houden elkaar prima in balans en geven het nummer iets dwingends. Een opvallend nummer in elk geval.
Op Fire Up the Google Beast Algorithm krijgen we weer spoken word en een hoop voortjakkeren: door, door, door lijkt het wel. Kort maar krachtig maar vooralsnog weinig imponerend.
One Thing About Waves vind ik ook weer zo'n kenmerkend dEUS nummer zoals we ze op hun laatste tegenkwamen. Een mooi geluid, de bekende Barman manier van zingen en daarmee weer eens een geschikte afsluiter. Gewoon dEUS zoals we ze kennen. Ik mis de verrassing of de ontroering maar ik hoor wel degelijk kwaliteit.

Bij dEUS is het maar zelden voorgekomen dat ik mijn aanvankelijke enthousiasme later moest temperen dus ik ga er vooralsnog van uit dat dat nu ook niet gaat gebeuren. Alleen bij Vantage Point ben ik later een halfje lager gaan zitten.
Als ik dit album naast Keep You Close leg denk ik toch dat ik dat album ietsje meer de voorkeur geef maar dat verschil is minimaal en niet echt uit te drukken in een cijfer (wat altijd weer lastig is om te doen vind ik). Het is ook wel zo dat dEUS niet meer datgene teweeg brengt bij mij wat het vroeger deed. En 'vroeger' is de genialiteit van de eerste drie albums. Ja, ik mis Stef Kamil Carlens nog steeds in dit gezelschap maar daar zeur ik allang niet meer over. Die heeft zijn eigen ding. De dEUS van dit nieuwe Following Sea is de dEUS van Pocket Revolution, de dEUS van Vantage Point en de dEUS van Keep You Close. Het is fijn dat er hier en daar nog een echootje naar een verder verleden te horen is maar ondertussen weten we wel wat we kunnen verwachten van Barman en de zijnen.

Nogmaals: dit voelt niet als left-overs of als een tussendoortje. Dit voelt als een logisch vervolg op Keep You Close. Liever twee keer drie kwartier in nog geen jaar tijd als in 1 keer ruim 80 minuten die we dan allemaal weer veel te lang vinden.
Het is goed zo zoals Following Sea ook gewoon goed is.

Na 11 jaar mag je je album best met pauken openen toch?!

Titelsong How to Replace It hakt er gelijk al in en is een voor mij zeer welkome binnenkomer. Het grootste geluid bevalt me enorm.

Must Have Been New kennen we ook al als eerder vrijgegeven nummer. Een nummer dat me al snel beviel en dat gevoel is gebleven. Ja, het is niet meer zo opwindend als op pakweg de eerste drie albums, maar dat gevoel zal wel nooit meer komen. Andere tijden, en zelf ook een ander mens. En als je dat in gedachten blijft houden is dit gewoon een messcherp nummer met wederom een vol geluid zonder dat het dicht geplamuurd is.

En dan Man of the House. Hier hoor ik toch een 'nieuw geluid'. Licht van klankkleur, zwoel (of is het juist geil?!) en het weet gelijk mijn aandacht te pakken. De ronkende gitaren in een hypnotiserend popbedje. Dit bevalt me wel. Ik hoor ergens een echo van The Ideal Crash en dat kan toch niet verkeerd zijn nietwaar?!

Niet gek dat de naam van Leonard Cohen genoemd wordt als we het over 1989 hebben, het jaar waarin dEUS werd opgericht. Ook over dit nummer was ik al enthousiast en zeker zo op het album, ingebed tussen de andere nummers, vind ik het goed tot z'n recht komen. Een fijne, relaxte vibe waar een ontspannen Tom zich een weg door het nummer croont.

Op Faux Bamboo gebruikt Tom zijn stem weer compleet anders. En dat is sowieso wat me opvalt op dit album: de zang van Tom draagt de nummers meer dan ooit en als je dan ook de perfecte muzikale ondersteuning krijgt dan mogen we best stellen dat dit een ijzersterk album is. Nog niet op de helft en dat heerlijke dEUS-gevoel wordt alleen maar groter, iets wat ik bij de vorige albums wat minder had.

En ja hoor, Dream Is a Giver doet me iets minder. Het is een rustig nummer en staat prima in verbinding met de nummers er omheen. Een soort adempauze als het ware, maar dat zijn altijd de nummers die niet het vinkje achter hun naam krijgen maar er zeker wel bij horen omdat ze perfect in de flow van het album passen en dat is zeker het geval. Tom uit zich hier over de afgelopen jaren die niet altijd vriendelijk voor hem waren blijkbaar.

Eindelijk horen we Klaas Janzoons goed. Zijn vioolspel krijgt een grotere rol op Pirates. Ineens bedenk ik me dan dat die rol kleiner is geworden in de loop der jaren. Eigenlijk best jammer, want ik vind het de kracht van de band. Klaas stuwt het geluid van de band altijd naar grotere hoogten. Op dit nummer valt dat mee, omdat hij zich nog vrij dienstbaar opstelt, maar wat een heerlijkheid is het.

Simple Pleasures is wat funkier, en zoals Tom zingt moet ik ineens denken aan die grote held van mij: Stef Kamil Carlens. Stef was de man die voor mijn gevoel de gekte in de groep gooide. Ook de wat meer funky invloeden waren voor mijn gevoel van hem afkomstig, en nu hoor ik dat hier terug. Een beetje vreemd maar wel lekker, en die groove doet het 'em voor mij. Het ouder geworden broertje van Fell Off the Floor, Man.

Never Get You High doet verlangen naar The Ideal Crash, ietwat kabbelend maar vormt een mooie brug naar Why Think It Over (Cadillac). Wederom dansbaar en funky. Alsof Beck gevraagd is mee te doen.

Love Breaks Down opent al schitterend. Wat een mooi en breekbaar nummer. Sfeervol zoals ze dat wel vaker hebben gedaan, maar toch meer met beide benen in het nu. Hier hou ik wel van. Van die liefdes op het eerste gehoor. Eenvoudig maar doeltreffend.

En dEUS is het niet verleerd om Franstalige nummers te schrijven horen we op Le Blues Polaire. Meer spoken word, maar dat past goed. Serge Gainsbourg is dan de eerste die in me opkomt, maar dat is vooral de manier waarop Tom de tekst hier en daar meer opzegt dan zingt. Een uitstekende afsluiter in elk geval waarvan je bijna denkt dat ie zo gaat ontsporen zoals Instant Street dat deed. Doet het net niet.

Vooraf was ik best een beetje benauwd voor deze release. dEUS kan het niet echt verkeerd doen bij mij en levert altijd kwaliteit af, maar het gevoel werd in de loop der jaren wel minder en tammer. Ik voelde de opwinding niet meer, ik werd neutraler.

Het oude gevoel is niet helemaal terug maar dat kan ook niet zoals ik al eerder meldde. Laat ik dat los dan durf ik wel te stellen dat dit misschien wel eens hun beste album is sinds sinds The Ideal Crash, vooruit Pocket Revolution. En gevaarlijke uitspraak natuurlijk, want dit album heeft nog tijd nodig en de tijd gaat het uiteindelijk leren, maar ik voel het voor mijn gevoel al wat meer dan voorheen en dat is al een enorme winst.

Nu heb ik nog meer zin in hun optreden in Rotterdam. Hopend dat we ze op een avond treffen waar ze op dreef zijn, want met dEUS moet je het altijd maar afwachten (en dat gevoel heb ik nooit bij de optredens waar Stef de scepter zwaait, maar dat is een ander verhaal).

Ongetwijfeld dat er veel liefhebbers zijn die het verleden lastig kunnen loslaten en dit album maar zo zo vinden. How to Replace It is het in elk geval wel voor mij.

'Oprotten...........stomme Belgen!', zie daar mijn kennismaking met de magistrale band dEUS.

Nighttown 26 maart 1994. Magnapop. Supp. act dEUS.

'Is er een voorprogramma?' vroeg één van mijn beste vrienden in de trein op weg naar Nighttown. 'Ja, een Belgische band genaamd dEUS' wist ik te antwoorden, 'moet goed zijn heb ik gelezen'.
En ja hoor daar stonden ze dan: jonge honden die een geweldige set stonden te spelen. We gingen uit ons dak. Niet iedereen deed dat getuige de meneer met het sluike Beatles-kapsel die er geen ruk aan vond en dat ook luidkeels kenbaar maakte. 'Oprotten.....stomme Belgen'.
En ik dacht bij mezelf: 'neem er nog eentje en stik er in' want hier maakte ik kennis met een band die insloeg als een bom. Dit was fris, dit was apart, dit was gewoon goed.
O ja daarna kwam Magnapop, je weet wel dat bandje dat Michael Stipe zo goed vond. Magna wie? Juist ja.

dEUS dus.

dEUS die twee jaar na dat voorval één van mijn lievelingetjes in mijn cd kast afleverden in de vorm van dit In a Bar Under the Sea.
I Don't Mind Whatever Happens zegt het al: het doet er niet toe wat er komen gaat, de spanning hangt al in de lucht nog voor ik een noot gehoord heb en daar is dat fantastische debuut Worst Case Scenario verantwoordelijk voor.
Fell Off The Floor, Man lost gelijk al de hoge verwachtingen in. Dit is funky, dit is gek en wow die Stef Kamil Carlens is nog steeds zo gek als een deur (hij viel me het meest op bij dat optreden in 1994).
Prince? Dat is toch die meneer die langzaamaan steeds flauwere deuntjes afleverde. Voor het echte werk hebben wij nu dEUS.
Opening Night volgt op hypnotiserende wijze. Het is een verwijzing naar de film met dezelfde naam van John Cassavetes. Kort maar krachtig.
En dan dat nummer dat we kennen van Charles Mingus (Far Wells, Mills Valley). Ik moet eerlijk zeggen: ik kende dit nummer eerder en Mingus volgde later
Ook hier weer de trance waarin je terecht komt. Ongelooflijk hoe diverse stijlen hier samen weten te komen in 1 superieure song.
Het poppy Little Arithmetics moet ik onderhand uit mijn hoofd kennen. Hoe vaak ik dit niet heel hard gedraaid heb en hoe vaak ik hier niet de meest gekke dansjes op gemaakt heb. En daarnaast had ik ook nog eens een buurvrouw, tevens goede vriendin die ik ook dEUS verslaafd wist te maken die dit nummer zo nodig nog harder draaide dan ik. Geloof me: dan ken je dit nummer heel goed.
Gimme The Heat beschouw ik nog steeds als favoriete dEUS nummer. Het bevat alles wat ik goed vind aan deze band: een hoofdrol voor de viool, een ietwat mysterieus sfeertje en bezwerende zang en niet te vergeten en prachtige opbouw met een heerlijke climax.
Het nummer Serpentine klinkt lieflijk en zoet maar gaat over ontrouw. Het zijn de tempowisselingen die voor de spanning zorgen. Ik kan hier maar geen genoeg van krijgen.
A Shocking Lack Thereof vind ik een typisch dEUS nummer. Heel herkenbaar, mede door de tokkelende viool. Hier horen we dat Tom Barman een liefhebber is van die andere grote Tom (Waits). Onheilspellend, grauw en somber.
De overgang naar het veel vrolijkere Supermarketsong laat duidelijk de grilligheid van dit album horen. Het stuitert echt alle kanten op. Mede daardoor is het voor mij juist ook mijn favoriete album. En tja, Carlens deed er nog op mee die zeker enorm verantwoordelijk is voor die grilligheid. Heerlijk ook om hem duidelijk mee te horen zingen in dit nummer.
Grillig? Natuurlijk! Memory Of A Festival laat dit duidelijk horen. Even gek doen tussendoor. Even alle energie kwijt om snel door te kunnen naar het spannende Guilty Pleasures. Als een trein die doordendert, zo klinkt dit letterlijk en figuurlijk.
Nine Threads is daarentegen weer een rustpunt. Heerlijk jazzy (want daar lust Barman ook pap van). Gewoon een mooi liedje.
Hierna volgt Disappointed In The Sun. Dit schijnt Captain Beefheart in een interview met Anton Corbijn gezegd te hebben toen hij een tentoonstelling van Van Goghs werk gezien had. Hij vond de zon teleurstellend.
Het nummer zelf straalt ook wel iets droevigs uit. Ik had het een mooie afsluiter van dit album gevonden.
Dit zou dan betekenen dat het prachtige Roses naar voren gehaald had moeten worden. Nog steeds een live-favoriet van mij. Heerlijk opzwepend nummer en zeker één van de mooiste nummers die deze band gemaakt heeft.
Wake Me Up Before I Sleep is dus de afsluiter zoals de band dat wilde. Niks mis mee. Kan ik goed mee leven. Het is een beetje de knuffel zoals de Smashing Pumpkins die hebben op Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Een mooi, warm nummer die je wanneer het afgelopen is in verwondering weet achter te laten.

'Stomme Belgen????' Stomme, zatte simpele ziel die dit riep.
Want wat is dit toch een geweldige band, een band die me telkens weer weet te boeien, een band die zo lekker grillig en eigenwijs is.
Een band die met In a Bar Under the Sea een album heeft afgeleverd die eigenlijk in mijn top 10 thuishoort ware het niet dat het zo dringen is in die top 10.
Ach, barst ook maar met die top 10. Het heeft een hele dikke 5 glimmers en dat hadden er zelfs meer mogen zijn.

Dat 'Oprotten...........stomme Belgen!' toen dEUS in het voorprogramma van Magnapop stond vergeet ik nooit meer (Nighttown, Rotterdam 1994).
De kerel die dat riep was niet goed bij zijn hoofd toen ik Tom, Stef en de andere dEUS mannen zag.
Worst case Scenario was nog niet eens uit maar ik was betoverd door dat optreden en dEUS werd een band die me nooit meer heeft losgelaten en daaruit voortvloeiend nog veel meer Stef Kamil Carlens met al zijn projecten.

Toch wisten de laatste twee albums me minder te betoveren. Goede muziek, dat zeker, maar ik voelde een afstand. Alsof Tom je als luisteraar niet helemaal dichtbij wilde laten komen.
Laat het nieuwe album dan ook Keep You Close heten proberend daar verandering in te krijgen.
Volgens Tom ook niet zomaar bedacht want mijn ervaring bleek die van velen te zijn en dat is aangekomen bij meneer Barman: "Als "Vantage point" een wodka redbull was, dan is "Keep you close" een mojito".
Vantage Point was te afstandelijk en dat moest veranderen op Keep You Close. Het is nu aan ons luisteraars om te bepalen of dat gelukt is.

Natuurlijk is dat met de muziek van dEUS lastig te bepalen. Over zowel Pocket Revolution en Vantage Point was ik aanvankelijk heel enthousiast en pas veel later kon ik echt goed bepalen welke plaats het tussen de eerste drie albums kon innemen en moet geconcludeerd worden dat die twee toch wel een flink treetje lager staan. Vooruit: Vantage Point een flink treetje en Pocket Revolution een klein stapje (want dat album vind ik wel degelijk geweldig maar krijgt niet meer de volle mep als de eerste drie).

Het kan voor dit nieuwe album ook opgaan natuurlijk maar dat zal de tijd dan wel leren. Ik ben in elk geval blij dat de mannen weer terug aan het front zijn en dat ze een albumhoes hebben die me blijft boeien, maar dat kan komen doordat het me zo doet denken aan het Sigur Rós album Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust (kleurgebruik en setting).
Als ik dat album er dan toch bijhaal kan ik het eigenlijk best hebben over de inhoud: Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust had een vrij warme uitstraling en dat vind ik voor de nieuwe dEUS ook opgaan.
Keep You Close heeft een warm organisch geluid en ik snap de uitspraak van Barman dan ook best goed. Dat stukje over 'dansbaar en mojito's' mag dan wel een leuk promopraatje lijken, ik ben het er wel mee eens eigenlijk.
Muzikaal klinkt het vanouds als een klok. Alles vloeit mooi in elkaar over en de koortjes zijn hier en daar om te smullen en dan past de rauwe zang van Barman daar prima in.

Het is moeilijk om nu al hoogtepunten aan te wijzen. O.a. Twice valt op maar past (nog) niet in de categorie Gimme the Heat, Hotellounge, Sister Dew, Roses of Suds & Soda. De invloed van Greg Dulli is hoorbaar op dat nummer. Easy valt me ook op en het al eerder te beluisteren titelnummer blijft ook erg sterk.
Ook hier zal de tijd wel gaan uitwijzen wat de echte highlights gaan worden en misschien staan ze er helemaal niet op; Keep You Close komt voorlopig namelijk nog als één geheel op me over zonder pieken en dalen. Ik mis de grilligheid van de eerste twee albums en het bloedstollend mooie van de derde. In dat opzicht zou het zomaar kunnen dat het zich meer zal moeten gaan meten met Pocket Revolution en Vantage Point.
Dat pakt op dit moment helemaal nog niet zo verkeerd uit; het warme geluid is lekker. Ik denk dat het ook niet helemaal eerlijk is om die eerste drie geweldige albums telkens maar erbij te pakken om te vergelijken.

Keep You Close staat op zichzelf en is van een hoog niveau, iets wat altijd wel voor dEUS opgaat.
Live vind ik ze wisselend: dan weer gigantisch goed en dan weer matig, maar op cd is de kwaliteit altijd hoog. Opmerkelijk detail: dat vind ik tegenovergesteld dan weer van Stef Kamil Carlens en zijn Moondog Jr. / Zita Swoon (group): op cd wat minder pakkend dan live waar ze voor mij op zeer hoog niveau blijven staan.
Tom Barman heeft vooraf geen woord te veel gezegd of onwaarheden lopen verkopen. Ik kan me helemaal vinden in zijn commentaar en daarmee durf ik in dit vroege stadium te concluderen dat we wederom een prachtig album voorgeschoteld krijgen.
Misschien zal ik af en toe nog wel terugverlangen naar het jaar 1994 waarin die rare opmerking naar het podium werd geschreeuwd; hoop ik ooit nog een meesterwerk als In a Bar, under the Sea mee te mogen maken (misschien als Stef zich weer eens bij de groep aansluit) maar vermaak ik me de komende tijd uitstekend met Keep You Close en zal ik de titel zeker doen laten gelden door dEUS flink te gaan draaien, uitkijkend naar weer eens een live optreden van ze, hopend op weer een spetterende show als de laatste keer dat ik ze zag en die in mijn geheugen gegrift staat (Nighttown, Rotterdam 2005..... te lang geleden).

dEUS is voor mij zo'n band die eigenlijk niets fout kan doen. Mijn live-kennismaking was liefde op het eerste gezicht en naar aanleiding daarvan het debuut gekocht (wat toen nog niet eens meeviel om die te bemachtigen) en die liefde op het eerste gezicht werd al gelijk houden van.
Wat als de opvolger je dan alleen maar in hoger sferen weet te brengen? Dan praat je toch zeker al wel over de liefde van je leven? Niet dan?
Nou vooruit, we hebben meer zekerheden nodig om dat te bepalen en dat mocht dEUS gaan uitproberen op hun derde album The Ideal Crash. Misschien op voorhand al een gelopen race, want wie kraakt zijn liefje nu af?
Maar goed: soms heb je teleurstellingen te verwerken in een mensenleven, dus het had kunnen verkeren. Met de nadruk op had want de praktijk wees anders uit.
De band was er weer in geslaagd een meesterwerk af te leveren. Nummer 3 op rij.

Al bij opener Put The Freaks Up Front sloeg de opwinding toe. Het nummer nestelt gelijk in je oren, is spannend en sprankelt aan alle kanten. Het geluid leek wat ontdaan te zijn van rafelige randjes. Misschien was het vertrek van Stef Kamil Carlens en Rudy Trouvé hier debet aan, maar als je goed luistert ontdek je die randjes nog steeds alleen zijn ze wat natuurlijker en daardoor misschien wat onopvallender aanwezig. Tom Barman verstaat de kunst van het schrijven van mooie liedjes die blijven prikkelen en het lijkt wel of dat op dit derde album alleen maar beter lukt.
Hoe mooi is Sister Dew toch! Prachtige songstructuren, minder moeilijkdoenerij maar heel oprecht. Barman heeft geen rekening meer te houden met portretten als Carlens of Trouvé en kan nu volledig zijn eigen gang gaan. Het geeft zoals ik al zei een wat mooier geluid, minder rafelig, maar als het gevolg daarvan dit soort parels zijn dan ga ik volledig met hem mee. Dit is geen achteromkijken, geen stilstand, dit is blik naar voren en doorgaan. Laat de violen maar flink aanrukken en laten we genieten. Puur genieten.
Ook One Advice, Space heeft iets aandoenlijks. Maar buiten dat hangt er toch een spooky sfeertje, donker zonder echt donker te zijn. Nummers als deze zijn gemaakt voor de eeuwigheid. Tijdloos en telkens weer een troostende werking. Hoe Barman het flikt, ik weet het niet, maar hier is een waar kunstenaar aan de gang geweest. Het mag dan wat minder excentriek zijn allemaal, maar hierdoor krijgen we juist nummers als deze voorgeschoteld en ik denk dat we daar heel blij om mogen zijn.
Op The Magic Hour is het heerlijk wegdromen. Het is allemaal perfect in balans. Op nummers als deze staat de song centraal en daar is experiment niet voor nodig. Ook een Barman wordt ouder en dat hoor je op nummers als deze. Hier hoor ik meer soul in. Alle instrumenten staan in dienst van elkaar, hier is het geen strijd meer.
Titeltrack The Ideal Crash probeert dan toch nog iets meer spanning in te bouwen. En het lukt ze heel behoorlijk zonder freaky te worden. Het zit hem hier meer in de kleine dingen: het jakkerige ritme, de viool op de achtergrond.
Instant Street voelt aan als een lome zomerse zondagmiddag. Wandelend tussen de korenvelden en genietend van de natuur. Althans dat beeld roept dit nummer bij mij op. Het klinkt allemaal ook zo ontspannen, zo ongelooflijk relaxed. Maar pas op, want zomerse dagen willen nogal eens eindigen met onweersbuien en dat merken we ook op Instant Street dat een climax krijgt in de vorm van rockende gitaren en een tempo dat voortjakkert.
Op Magdalena keert de rust terug. Pure schoonheid. Alles klinkt hier helder en fris. Keer op keer, het maakt niet uit hoe vaak je dit draait, het verliest geen moment aan kracht.
In Everybody's Weird worstelen ritme met melodie en geen van beiden komt als winnaar tevoorschijn. Het is misschien wel het grillige broertje van dit album. Niet te vergelijken met de twee vorige albums, maar dEUS laat hier toch wel horen dat ze niet alleen maar terug zijn gevallen op bloedstollend mooie songs. Er is wel degelijk nog wat gekte aanwezig. Everybody's weird...... inderdaad!
Let's See Who Goes Down First is ook ietsje avontuurlijker. Het nummer lijkt één grote ontdekkingstocht die je langs allerlei wegen voert waarin je jezelf maar moet zien te handhaven. Als je dat lukt heb je de reis van je leven. Er blijft telkens weer een flinke zweem mysterieusheid hangen die je ernaar doet verlangen de trip nog eens te maken. Leve de repeatknop!
Dream Sequence #1 is een prachtige afsluiter mede door het vioolspel van Klaas Janzoons met hulp van de strijkers genaamd Browndog (overigens op meer nummers te horen). Ook mooi is de harmonie in zang.

Heel knap dus dat een band 3 keer op rij zulke meesterwerken weet af te leveren. Ik heb er enorm veel respect voor.

De opvallende hoes is overigens een verhaal apart. Er werd een fotoshoot gemaakt met Rosalba Torres Guerrero en haar vriend (beiden dansers), maar uiteindelijk zou een lucky shoot de albumcover worden. De danseres maakt nl. wilde dansbewegingen in een soort hysterische woede en viel uiteindelijk op het zebrapad. Barman koos deze perfecte valpartij als cover omdat het zo mooi aansloot bij de emoties en de relatiestress die centraal stonden op The Ideal Crash (bron: internet).

Laat ik maar beginnen met te zeggen dat het me allemaal reuze is meegevallen, wat zeg ik? Ik vind Vantage Point eigenlijk net zo goed als Pocket Revolution. De grootse 5 sterren die ik voor de eerste drie albums over had zullen niet gehaald worden maar daarmee is het dus niet zo dat dit een slecht album is, integendeel, weer weet dEUS een album af te leveren dat me weet op te winden en absoluut te pakken. Iets wat ze keer op keer flikken. Ik ben het er een klein beetje mee eens dat het magische een beetje ontbreekt (dat vond ik al bij het vorige album), maar ze consolideren hun kwaliteit absoluut en weten dat dik te onderstrepen met klasse-nummers.
De eerste klanken van When She Comes Down verrassen me eigenlijk best wel. Ik hoor er een soort Talking Heads-achtige sound in (die sound verdwijnt overigens al snel na het intro). Niet echt typisch dEUS in elk geval. Het nummer heeft een paar draaibeurten nodig gehad, maar inmiddels heeft het me goed weten te raken. Er hangt een bijzonder sfeer rond dit nummer waar ik nog niet helemaal uit ben. Misschien toch nog wat magisch dan. In elk geval ben ik dit al een beetje gaan indelen bij mijn favoriete tracks.
Oh Your God zal ik zeker niet magisch noemen, maar wat rockt dit nummer lekker zeg. Toen ik luistersamples hoorde wist dit me al te overtuigen en dat doet het nu zeer zeker. Lekker rauw, lekker ruig en toch een heerlijke flow. Hiermee creeëren ze in elk geval een favoriet nummer tot nu toe.
Eternal Woman neemt gas terug en is goed herkenbaar dEUS, misschien wel een beetje terug naar The Ideal Crash, maar dan wel, het moet gezegd, deze keer net even dat kleine stukje extra dat ontbreekt. Hoe dan ook wel een relaxt nummer dat prima in elkaar zit en voor een prima rustpuntje zorgt na Oh Your God.
JWB schreef dat dEUS met dit album misschien wat tegen Soulwax aanschurkte. Toen ik Favourite Game hoorde dacht ik gelijk: daar zou dit nummer best wel eens verantwoordelijk voor kunnen zijn. Met nummers als deze neemt dEUS inderdaad wel wat afstand van de schitterende nummers als te vinden op de eerste drie albums, maar ik vind het zeker wel een bijzonder nummer ook al komt de sound bekend voor.
Slow heeft me echt heel erg veel draaibeurten gekost om te komen waar het nu is: namelijk een prima nummer. Het komt niet vaak voor dat nummers er zo lang over doen, maar dit is er dus wel zo eentje. Het kostte veel tijd om op me in te werken maar dat is nu dus dik voor elkaar. Het is een broeierig nummer en wekt een zekere spanning op die het hele nummer onderhuids weet te blijven.
The Architect deed me in het begin ook helemaal niks, en dat terwijl ik het album van Magnus toch erg lekker vind. Want aan Magnus doet dit me toch wel denken. Inmiddels is dit nummer nog veel beter gearriveerd dan Slow. Het swingt de tent uit en ze krijgen mij er funky dansend mee mijn huiskamer door. Van 'bah doet me niks' naar 'yeah baby yeah' in een paar weken tijd.
Op Is a Robot horen we toch wel een beetje een nieuwe weg die dEUS is ingeslagen. Het is wat rauwer en ruwer en daar is de volvette gitaarlaag ongetwijfeld verantwoordelijk voor. Ook dit is een wat moeilijker nummer om doorheen te komen en kost ongetwijfeld wat tijd, maar bij mij begon het na een paar keer toch wel te komen.
Smokers Reflect doet me ergens aan denken en tot nu toe ben ik er nog niet achter waaraan. Ik dacht een beetje aan Elbow (wat zou kunnen omdat Guy Garvey op het volgende nummer meedoet). Hoe dan ook is dit wel een bijzondere song.
Elbows Guy Garvey doet zoals gezegd mee op The Vanishing Of Maria Schneider. Het is niet zo dat hij dit nummer naar een hoger plan tilt, wel is dit een uitstekend nummer wat ook meerdere draaibeurten nodig heeft om beter tot je te komen. Ook hier is de sound van het nummer best rauw te noemen wat hier en daar een beetje ten koste gaat van de bijzondere momenten die we tegenkwamen op bijvoorbeeld WCS.
Afsluiter Popular Culture doet aan het einde notabene denken aan Polyphonic Spree. Zou Barman voor de grap tijdens optredens ook in zo'n lang gewaad gaan optreden?
Goed nummer dat ook een perfecte afsluiter vormt van een album waarbij ik opgelucht adem haal. Ik was bang voor een tegenvaller en dat zou niet eens zo erg zijn gezien het feit ze al 4 schitterende albums hebben afgeleverd. Maar wat blijkt? Dit album is gewoon ijzersterk en kan zich zeker meten met Pocket Revolution, het enige album dat ik niet op 5* had staan.
dEUS hoefde zich voor mij al niet meer te bewijzen, maar Vantage Point toont aan dat deze band echt tot mijn allergrootste favorieten behoort. Het was niet nodig om de band nog in mijn hart te sluiten (dat was lang geleden al gebeurd), maar het is toch wel fijn te weten dat de liefde nog heel innig kan blijven. Hier teer ik wel weer een tijdje op en als we de verhalen mogen geloven hoeft dat niet eens zo lang te duren omdat er al plannen zijn voor een album in 2009. We zullen zien........ ik ga me voorlopig nog verder verdiepen in Vantage Point en dat zal ik met alle plezier gaan doen!

Zoals ik al vermeld heb bij het album In a Bar Under the Sea was mijn kennismaking met dEZE band een bijzondere. Ik zag ze in 1994 als voorprogramma van Magnapop en ik was verkocht (voor verdere dETAILS verwijs ik eenieder naar mijn bespreking van dAT album).
Feit was wel dAT ik dIT album gelijk wilde hebben en dAT was zo makkelijk nog niet, want het was nog moeilijk verkrijgbaar in Nederland. dAN maar uit België halen.....
Ik ga de nummers dAN ook af van de originele (dUS oer-) versie van dIT album zoals hij vanaf vandaag ook op de site staat dOORNEMEN.

Intro is de opmaat voor één van de beste nummers ooit: Suds & Soda. Telkens weer is dIT nummer live het grote hoogtepunt van een optreden van dEZE band. Telkens weer kolkt de zaal en telkens weer maken ze de show uiteindelijk toch nog okee (want dEUS heeft wel eens zijn mindere live-momenten) of ze stuwen het op tot nog grootser en mooier en weet ik het al niet.
Ik zal ook niet snel meer hun laatste optreden dAT ik gezien heb vergeten waar het podium volstroomde met enthousiaste fans dIE aangemoedigd werden dOOR Tom Barman zelf. Meer, meer, meer!
W.C.S (First dRAFT) heeft dAT lekkere, dONKERE en spannende wat Tom Waits ook heeft. Het is dUIDELIJK dAT Stef Kamil Carlens op dIT album voor de nodige scherpe randen zorgt en hier en dAAR wat gekte.
dIT nummer broeit zo lekker onderhuids. De spanning is bijkans niet te harden met al dIE geluiden en tempowisselingen.
Jigsaw You heeft dAN weer een wat mooier en voller geluid. dAT is ook wat ik zo fijn vind aan dEUS: die afwisselingen.
Een mooi, helder, dWARRELEND popliedje dAT genoeg weet te kietelen om het ook nog eens heel boeiend te houden.
Morticiachair heeft wat film-noir-achtigs. Alsof er ook echt een mini-film aan je voorbij trekt. Niet zo heel verwonderlijk gezien de interesses van de bandleden op dAT gebied. En lieve hemel wat zitten hier toch prachtige stukjes in. En dAN dIE dYNAMIEK-veranderingen. Fantastisch, dAT dOET mij wel naar lucht happen, maar dAN wel lucht happen om bij Via boven water te kunnen blijven, want dIT nummer zuigt je helemaal mee. Het meeslepende vioolspel van Klaas Janzoons is hier uiteraard verantwoordelijk voor. Hier laat dEUS horen hoe sterk ze zijn in het maken van retestrakke nummers voorzien van heel wat ruige en ruwe randjes.
Let Go vind ik zo'n typisch verbindingsnummer. Het zweeft er prachtig dOORHEEN en vlecht de hele boel aan elkaar. Mooie zang ook.
Mute heeft iets scherps.Je voelt van afstand al dAT dIT nummer nooit zo rustig blijft als dAT het start. Flinke tempo- en dYNAMIEKVERSCHILLEN dUS. Geniale gekte mag het ook genoemd worden.
Secret Hell is een wat rustiger moment, maar wat voor één. In het begin is dIT zo'n nummer dAT wat minder weet op te vallen, maar na meerdere dRAAIBEURTEN komt dIT juist meer en meer naar voren en laat het al zijn pracht in volle glorie aanhoren.
Let's Get Lost heeft dAT stuwende wat meer bands in dIE tijd hadden. Alleen weten dEZE heren het veel meer en beter te voorzien van ingenieuze invallen (met dANK weer aan de viool). Ook zo'n nummer dAT na meerdere dRAAIBEURTEN pas echt goed tot zijn recht weet te komen.
Noemde ik Suds & Soda al een hoogtepunt van jewelste en één van de beste nummers ooit dan wil ik er dAAR graag nog eentje aan toevoegen, namelijk Hotellounge (Be The dEATH of Me). Ongelooflijk hoe mooi dIT in elkaar steekt: heel kleine momentjes afgewisseld met grootse momenten. You Move Me, You Move Me.......... ja ze zingen eigenlijk al wat ik voel bij dit nummer. Waanzinnig. Na 13 jaar nog net zo goed als dIE eerste dRAAIBEURT, dIT gaat nooit vervelen.
Shake Your Hip lijkt in eerste instantie een vullertje, maar dAAR ben ik toch wel van afgestapt. Het is onmisbaar in de hele rij. Even dAT zijstapje. Het is gewoon broodnodig.
Want Dive-Bomb dJINGLE sluit dit album lekker op zijn dEUS swingend af. Tom Waits kijkt tevreden toe....

Zoals ik al zei is dIT een bespreking van de oorspronkelijke versie. Later verscheen er een nieuwe op de markt en werd het album ook buiten België uitgebracht.
Op dIE versie verdween Let Go. dAARVOOR in de plaats kwamen de nummers Right As Rain en Great American Nude.
Right As Rain vind ik een absolute aanwinst voor het album (live opgenomen zonder publiek). Een prachtnummer dAT terecht toegevoegd werd aan het originele album. Later wisten ze dit soort nummers te herhalen in de vorm van bijvoorbeeld een Nothing Really Ends (alleen is dIT ietwat scherper). Jammer dat er maar 3 nummers kunnen worden voorzien van een vinkje.
Great American Nude is de freaky dEUS kant (Stef Kamil?). Wel een nummer waar ik niet altijd even goed naar kan luisteren. Maar als het me bevalt dAN slaat het altijd wel in als een bom.

Ik heb dIT album toch ook maar opgehoogd naar 5* (waarmee dEUS er bij mij 3 op rij weet te scoren). Het is gewoon een ijzersterk album dAT zich kan meten met alle klassiekers van dEZE wereld en op zeer hoog niveau mee kan dRAAIEN.

In september vorig jaar verscheen daar ineens uit het niets het album Coal van Devastations. Ik wist toen nog niet dat er al een album verschenen was onder de naam The Devastations. Het woordje The is er ook nu afgevallen en ik was compleet verrast dat precies een jaar na dat magistrale Coal, dat hoog in mijn top 10 over 2006 wist te eindigen, er nu al weer een opvolger is getiteld Yes, U.
Wat me bij de opener Black Ice meteen opviel was dat het minder doet denken aan de donkere Tindersticks-sound of Nick Cave (de vorige 2 albums stonden er vol mee). Nu moest ik gelijk aan Depeche Mode denken. Minder electronica misschien maar het doet er wel degelijk aan denken. Een koerswijziging dus. Het is een bezwerend, donker nummer dat langzaam op je in moet werken.
Op Oh Me, Oh My is die donkere sfeer ook gebleven, maar net als op het vorige nummer ademt dit toch een andere sfeer. Massive Attack meets Depeche Mode meets Tindersticks. Minder song, meer sfeer. Absoluut een groei-moment en zeker een nummer dat blijft boeien door zijn broeierigheid.
Op Rosa rockt het op bepaalde momenten meer. Duidelijk is nu wel dat de band op dit album een andere sound zoekt en daar slagen ze wonderwel in. Het klinkt gruizig en doomy en vrolijkheid is ver te zoeken maar spannend is het zeker wel. Enorme lagen en vooral donker, heel donker (Devastations op de gothic-tour misschien wel).
Ook The Pest heeft iets angstaanjagends en klinkt electronischer terwijl het gebruik van electronica volgens mij minimaal is. Er is dus sprake van een bijzondere sound.
As Sparks Fly Upwards klinkt dan wat luchtiger en dat komt door het akoestische tintje dat het mee krijgt. Toch is het een sfeer-schets, mede doordat het bijna een instrumentaal nummer is (er is halverwege wel even wat sfeer-zang dat meer als een instrument aanvoelt). Heel bijzonder eigenlijk. Ik moet allemaal wennen aan deze nieuwe stijl van de heren maar ik geloof dat het me wel degelijk bevalt.
Mistakes rockt wat meer hier en daar terwijl het nummer an sich iets poppy-achtigs heeft. Verwarrend is het daardoor zeker wel te noemen en ik weet nog niet zo goed wat ik met dit nummer aan moet eerlijk gezegd. Gevoelsmatig vind ik het wat te geforceerd overkomen. Er zitten leuke ideetjes in maar het blijft wennen voor mij.
The Face Of Love klinkt wat lieflijker en gaat wat meer terug naar de oude sound. Ondanks dat het lieflijk klinkt is het allesbehalve dat. Prachtig piano-spel bepaalt dit nummer enorm. De zang is beheerst.
Op An Avalanche Of Stars keert het electronische tintje terug. Het warme wat de band zo kenmerkte verdwijnt daarmee naar de achtergrond en krijgt iets kils, iets afstandelijks. Maar op de een of andere manier weet het me wel op te zuigen (zoals Exciter van Depeche Mode dat ook weet te doen bijvoorbeeld).
The Saddest Sound doet qua titel al vermoeden dat het geen vrolijke boel gaat worden en dat doet het ook niet. Het is een sober en vooral triest nummer met wederom een sfeer die zeer goed neergezet wordt passend bij de tekst van dit nummer.
Misericordia is wederom instrumentaal en bevat een hoop gruis. Een woestijn-storm weet de boel ruw te maken en zorgt ervoor dat je verdwaalt. Zo voelt dit aan en daarmee is het een aparte afsluiter.
Het is allemaal even wennen. Zo snel als het vorige album me wist te pakken waardoor het ook razendsnel in mijn top 10 wist te belanden, zo veel meer tijd heb ik nodig voor dit nieuwe album. Misschien is het het gothische randje dat het heeft meegekregen, misschien zijn het de vele lagen waar je je doorheen moet ploegen:
in elk geval vind ik dit wel degelijk een zeer spannend album dat me voorlopig nog wel even bezig zal houden.