Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Songs Of Aran - Into The Waves - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen jaren zag ik de kolkende stroom promo cd’s op de deurmat langzaam maar zeker transformeren in een minstens even omvangrijke stroom digitale promo’s in de mailbox. Dat is aan de ene kant handig, want het huis begon wat vol te raken, maar aan de andere kant heeft het ook wel wat om een fysiek product in handen te hebben.

Ik was deze week dan ook zeer aangenaam verrast toen een heuse promo LP werd afgeleverd: Into The Waves van Songs Of Aran. Zeker vergeleken met een mapje met MP3 bestanden voegt zo’n mooie grote hoes en de geur van vinyl absoluut wat toe aan de luisterervaring.

Hetzelfde geldt overigens voor het geluid. Ik ben zeker geen audiofreak en kan over het algemeen prima uit de voeten met Spotify, maar op vinyl klinkt muziek toch een stuk beter. Voller en vooral ook warmer. Uiteindelijk gaat het op deze BLOG echter om de muziek en ook deze is op de nieuwe plaat van Songs Of Aran dik in orde.

Songs Of Aran is het alter ego van de Nederlandse singer-songwriter Aran Jeurissen, die in het verleden in de band Fold speelde, maar inmiddels drie soloplaten op zijn naam heeft staan.

Jeurissen kiest als Songs Of Aran voor mooie, grotendeels akoestische folksongs. Het zijn folksongs die het in eerste instantie moeten doen met een akoestische gitaar en de mooie, warme, stem van Aran Jeurissen als basis, maar vrijwel alle songs op de plaat worden vervolgens verder ingekleurd met andere instrumenten.

Dat is soms subtiel en soms wat uitbundiger, maar alle songs behouden hun intieme karakter. Heel af en toe doet het me wel wat denken aan de muziek van David Gray, al heeft Into The Waves uiteindelijk toch vooral een eigen kleur en geluid en hoor ik in de net wat minder toegankelijke songs ook wel wat van David Sylvian en in de meer rootsy songs iets van Ryan Adams. Allemaal geen namen om je voor te schamen.

Songs Of Aran moet met Into The Waves concurreren met een heel leger jonge singer-songwriters in binnen- en buitenland, maar wat mij betreft slaagt hij daar aardig in. Into The Waves staat, net als de platen van zijn concurrenten, vol met lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar vergeleken met de meeste van deze concurrenten zit de muziek van Songs Of Aran knapper in elkaar. Dat hoor je in de fraaie instrumentatie waarin steeds weer net wat andere accenten worden gelegd, maar dat hoor je ook in de songs die allemaal anders klinken en stuk voor stuk verrassende wendingen bevatten. Ook in vocaal opzicht is Aran Jeurissen overigens zijn concurrenten de baas. Into The Waves maakt echt indruk met aangename vocalen vol gevoel.

De meest ingetogen songs op de plaat zullen worden omarmd door liefhebbers van folky singer-songwriters, maar de wat uitbundigere songs op de plaat zullen waarschijnlijk in veel bredere kring gehoor vinden. Songs Of Aran laat met Into The Waves niet alleen horen dat we er een groot talent van eigen bodem bij hebben, maar het is bovendien een talent met internationale allure. Haal Into The Waves daarom snel in huis; als het even kan op vinyl. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Songs: Ohia - Love & Work: The Lioness Sessions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Reissue van een plaat die in het verleden al diepe indruk maakte, maar nu nog veel mooier, intenser en indringender is

Jason Molina is al ruim vijf jaar niet meer onder ons, maar zijn muziek is nog altijd relevant. Laat de deze week verschenen luxe editie van The Lioness uit 2000 uit de speakers komen en je hoort aardedonkere muziek, maar ook muziek van een bijzondere schoonheid en muziek die garant staat voor kippenvel, al is het maar vanwege de intense zang van Jason Molina. The Lioness liet in 2000 een wat voller Songs: Ohia geluid horen en het is een geluid dat bijna 19 jaar na dato nog steeds urgent klinkt. Geen muziek om heel vrolijk van te worden, maar ach wat is het nog altijd mooi en bijzonder.

In het voorjaar van 2013 overleed Jason Molina, pas 39 jaar oud. Vanaf 1997 strooide de Amerikaanse muzikant platen vol melancholie, maar ook platen van grote schoonheid over ons uit.

In eerste instantie waren dit platen onder de naam Songs: Ohia, maar later volgden ook platen met de band Magnolia Electric Co., platen van projecten als Amalgamated Sons of Rest (met Will Oldham) en Falcon en platen onder zijn eigen naam.

Als ik terugkijk op het bewogen leven van Jason Molina zie ik een aardig stapeltje platen dat ik koester, met een duidelijke voorkeur voor de muziek die Jason Molina maakte onder de naam Songs: Ohia.

Songs: Ohia maakte uiteindelijk een stuk of tien platen, waarvan ik zeker de helft schaar onder het mooiste en meest intense dat in de jaren 90 en in het eerste decennium van de 21e eeuw is gemaakt. Tussen deze handvol Songs: Ohia platen is het lastig kiezen, al heb ik altijd een zwak gehad voor The Lioness uit 2000. Van deze plaat verscheen deze week een luxe editie onder de naam Love & Work: The Lioness Sessions, met niet alleen de originele plaat, maar ook flink wat restmateriaal dat na de sessies op de plank bleef liggen.

Songs: Ohia was feitelijk het alter ego van Jason Molina, maar de Amerikaanse muzikant maakte de platen van dit alter ego over het algemeen niet in zijn uppie. Voor The Lioness toog hij aan het einde van het vorige millennium naar het Schotse Glasgow, waar hij onder leiding van producer Andy Miller samenwerkte met onder andere Alasdair Roberts en leden van de Schotse band Arab Strab.

The Lioness klonk anders dan zijn directe voorgangers. Minder ingetogen, minder sober en ook wat minder Amerikaans. Toch is het ook een plaat die aansluit op de op dat moment in kleine kring geprezen voorgangers, al is het maar vanwege de voorkeur voor aardedonkere klanken en de bijzondere stem van Jason Molina.

The Lioness klinkt rauwer en voller dan de platen die Songs: Ohia tot op dat moment had gemaakt, maar ondanks het vollere geluid, waarin invloeden van Arab Strab nadrukkelijk doorklonken, is ook The Lioness een desolaat klinkende plaat, die de gevoelstemperatuur onmiddellijk tot onder het vriespunt doet dalen.

Het net wat uitbundigere instrumentarium bevalt mij bijzonder goed. Het maakt het geluid van Songs: Ohia net wat dynamischer, al staat het nog steeds volledig in dienst van de bijzondere zang van Jason Molina. De Amerikaanse muzikant beschikt over het zeldzame vermogen om je onmiddellijk te raken met zijn weemoedige zang en je mee te sleuren in zijn aardedonkere wereld.

Het was een tijd geleden dat ik naar de songs van The Lioness had geluisterd, maar direct toen de eerste noten uit de speakers kwamen, was ik weer in de ban van de unieke muziek van Jason Molina en van zijn indringende stem. Ik was eveneens in de ban van de wonderschone instrumentatie, waarin de gitaarlijnen van een unieke schoonheid zijn en het orgel zorgt voor een bijna sacrale sfeer. Songs: Ohia wordt meestal in hetzelfde hokje geduwd als Will Oldham en alle gedaanten waaronder hij muziek heeft gemaakt, maar op The Lioness hoor ik meer van Low, The Red House Painters en een band als Spain. De songs van het origineel zijn nog altijd prachtig en wat mij betreft indrukwekkender dan de outtakes op de bonusschijf, maar ook deze outtakes had ik niet willen missen.

Jason Molina is helaas niet meer, maar zijn muziek is nog springlevend en nog altijd relevant. The Lioness is bijna 19 jaar na de release nog altijd een donkere, indringende en bezwerende plaat. Het is een plaat die een donkere sluier over de dag legt, het is een plaat die vaak pijn doet, maar het is ook een plaat van grote schoonheid en intensiteit. Destijds niet in hele brede kring opgepikt, maar laten we hopen dat deze Songs: Ohia klassieker nu wel zijn weg vindt naar een grote groep muziekliefhebbers. Ik durf immers wel te beweren dat er dit jaar niet veel platen zijn verschenen met de intensiteit, bezweringskracht en schoonheid van een van de meesterwerken van Jason Molina. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sonny Landreth - Bound By The Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sonny Landreth maakt al sinds het begin van de jaren 90 soloplaten, maar was lange tijd vooral bekend als ‘de gitarist van John Hiatt’.

Nu waren de soloplaten van de gitarist uit Louisiana lange tijd eerlijk gezegd ook vooral interessant voor de echte liefhebber, maar dat veranderde in 2000 met het ambitieuze en buitengewoon geslaagde Levee Town, dat destijds de platen van Daniel Lanois naar de kroon stak.

Na Levee Town bleef Sonny Landreth boeiende platen met een dampende mix van blues, Zydeco, swamprock, Cajun en Southern rock maken, maar de platen trokken wat minder aandacht en waren ook wel wat minder goed dan het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Levee Town.

Met het in 2012 verschenen Elemental Journey trok Sonny Landreth wel weer volop aandacht. Dat deed de Amerikaanse gitarist en singer-songwriter dankzij het verwerken van een aantal opzienbarende invloeden in zijn muziek. Op Elemental Journey ging Sonny Landreth aan de haal met invloeden uit de progrock, klassieke muziek en reggae, welke hij vervolgens combineerde met alle hierboven genoemde invloeden. Elemental Journey was ook nog eens een plaat zonder vocalen, maar desondanks maakte de Amerikaan in brede kring indruk met een unieke gitaarplaat.

Op het onlangs verschenen Bound By The Blues trekt Sonny Landreth de lijn van zijn opzienbarende voorganger niet door, maar keert hij terug op het oude nest. Op Bound By The Blues staat, en dat is gezien de titel van de plaat ook niet echt verrassend, de blues centraal.

Het is de Zuidelijke blues die Sonny Landreth ooit met de paplepel kreeg ingegoten en het is Zuidelijk blues die wordt vermengd met andere muzikale invloeden uit het Zuiden van de Verenigde Staten, waaronder al eerder genoemde invloeden als Zydeco, swamprock, Cajun en Southern rock.

Sonny Landreth laat ook op zijn nieuwe plaat weer horen dat hij een geweldig gitarist is, maar het is geen gitarist die eindeloos zelf wil soleren. Op Bound By The Blues staan de songs centraal. Het zijn lekker in het gehoor liggende songs, die zijn voorzien van prima vocalen en uiteraard geweldig gitaarwerk.

Als Sonny Landreth mag soleren gaat hij heerlijk los met steeds weer net wat anders klinkend maar altijd weergaloos gitaarwerk, maar Sonny Landreth kan ook uitstekend ondersteunend slidegitaar spelen, waardoor Bound By The Blues een plaat voor alle momenten is.

Bound By The Blues mist de unieke sfeer van Levee Town of de experimenteerdrift van Elemental Journey en moet het hebben van goudeerlijke blues. Het is blues die met zoveel gevoel en passie wordt gespeeld, dat Bound By The Blues de concurrentie met de genoemde platen aan kan.

De wereld gaat Sonny Landreth er vast niet meer veroveren, maar liefhebbers van Zuidelijke blues met gloedvolle vocalen, lekker in het gehoor liggende songs en fenomenaal gitaarwerk horen het echt niet veel beter dan op Bound By The Blues van Sonny Landreth. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sonnymoon - The Courage Of Present Times - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen weken komen er zo ongelooflijk veel platen uit dat met name de wat obscuurdere parels over het hoofd dreigen te worden gezien.

Zo’n obscure parel komt van het Amerikaanse duo Sonnymoon, dat met The Courage Of Present Times een hele bijzondere plaat heeft gemaakt.

The Courage Of Present Times duurt ongeveer een half uur en schotelt je in dat half uur negen fascinerende popliedjes voor. Het zijn popliedjes die totaal anders klinken dan de meeste andere muziek die de laatste tijd is verschenen en het smaakt ook nog eens naar veel meer.

Heel veel weet ik niet over Sonnymoon. Ik weet dat het een duo is dat bestaat uit zangeres Anna Wise en multi-instrumentalist Dane Orr. Verder weet ik dat Anna Wise zo nu dan werkt met Kendrick Lamar, maar daarmee houdt het ook wel zo ongeveer op. Ik heb dus weinig houvast aan beschikbare achtergrondinformatie en de muziek van het tweetal voegt eerlijk gezegd maar heel weinig houvast toe.

De muziek van Sonnymoon bestaat uit twee componenten. Aan de ene kant zijn er de vocalen van Anna Wise. Deze Anna Wise is absoluut een getalenteerd zangeres. Dat hoor je vooral wanneer de vocalen op The Courage Of Present Times redelijk toegankelijk zijn en dat is lang niet altijd het geval. De vocalen van Anna Wise worden immers meer dan eens ingezet als instrument en komen dan in vele lagen uit de speakers. Hiernaast draagt Anna Wise een deel van haar teksten voor; iets wat ze overigens fraai kan.

De vocalen op The Courage Of Present Times zijn al niet heel erg toegankelijk, maar de muziek van Sonnymoon is nog veel lastiger te plaatsen. Dane Orr voorziet de muziek van het duo aan de ene kant van dromerige elektronische klanken, maar contrasteert deze vervolgens met zwaar aangezette en vaak wat plastic klinkende synths.

De bijzondere elektronische klanken op de plaat van Sonnymoon zitten vol dynamiek. Stilte en lawaai wisselen elkaar af op The Courage Of Present Times. Tijdens de momenten van stilte mag Anna Wise indruk maken met haar stem, vaak slechts begeleid door simpele beats, tijdens de wat uitbundigere momenten mag Dane Orr los gaan met een flinke bak elektronica, beukende drums of juist onnavolgbare beats. Tussen deze belangrijkste componenten zweven nog vele lagen met flarden vocalen en wat subtiele toevoegingen, waaronder samples.

Het steekt allemaal bijzonder knap in elkaar, maar de muziek van Sonnymoon rammelt ook flink. Het levert een plaat op die ik met geen mogelijkheid in een hokje kan duwen en die wat mij betreft zijn gelijke niet kent.

De muziek van Sonnymoon experimenteert er driftig op los, maar toch is The Courage Of Present Times geen hele ontoegankelijke plaat. Dit heeft aan de ene kant te maken met de schoonheid van de componenten waaruit de muziek van Sonnymoon bestaat, maar ook de unieke wijze waarop deze componenten worden gecombineerd strijkt nooit heel nadrukkelijk tegen de haren in.

The Courage Of Present Times van Sonnymoon is zo’n plaat die in eerste instantie alleen maar verbazing oproept, maar wanneer je de plaat wat vaker hoort valt er veel op zijn plaats. De muziek van Sonnymoon heeft vaak een wat vervreemdend karakter, maar vervreemding kan makkelijk omslaan in bezwering, verwondering of bewondering.

Natuurlijk gaat Sonnymoon geen potten breken met deze plaat, maar muziekliefhebbers die eens wat anders willen horen dan al het gangbare en niet bang zijn voor heel veel avontuur, krijgen met The Courage Of Present Times een plaat in handen waar de tanden op stuk gebeten kunnen worden. Tot het kwartje valt, dan begint het genieten van het unieke muzikale universum van Sonnymoon. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sons Of Bill - Love And Logic - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sons Of Bill maakt inmiddels al een jaar of acht platen, maar pas sinds het in 2012 verschenen Sirens trekt de band rond Abe, James en Sam Wilson (allemaal zonen van vader Bill) ook in Nederland de nodige aandacht.

De band uit Charlottesville, Virginia, is inmiddels uitgebreid tot een vijftal en is voor Love And Logic met drummer (Wilco, Uncle Tupelo) en tegenwoordig ook producer Ken Coomer een studio in Nashville in gedoken.

Zeker de eerste paar tracks op de plaat laten een wat ander geluid horen dan het geluid dat we tot dusver kennen van Sons Of Bill. Het is een akoestisch geluid met nogal wat invloeden uit de countryrock en West Coast pop met hier en daar afwisselend aan The Beach Boys en The Beatles herinnerende koortjes en in de openingstrack bovendien een flinke dosis psychdelica.

Het is misschien iets anders dan verwacht, maar er is helemaal niets mis mee. Na een fraai en wederom opvallend ingetogen duet met zangeres Leah Blevins, verrast, nee imponeert Sons Of Bill met een buitengewoon fraaie en sobere ode aan Big Star lid Chris Bell die in 1978 op slechts 27-jarige leeftijd zijn auto al dan niet bewust tegen een boom parkeerde.

Net als je denkt dat Sons Of Bill haar wat stevigere geluid vaarwel heeft gezegd op Love And Logic voert de band het tempo weer wat op en horen we voor het eerst de stevigere gitaren en knallende melodieën, die Sons Of Bill drie jaar geleden, overigens tot onvrede van de band, de vergelijking met Kings Of Leon (dat ook uit drie broers bestaat) opleverde.

Het lijkt een incident, want nadat het tempo eenmalig is opgevoerd, keert Sons Of Bill terug met een bijzonder stemmige countrysong. Het zal de fans van het stevigere werk inmiddels duidelijk zijn dat Sons Of Bill op Love And Logic vooral andere wegen in slaat, maar persoonlijk ben ik er best tevreden over. Het meer ingetogen werk ligt de band uitstekend en het voegt bovendien wat toe aan de platen die de band de afgelopen jaren uitbracht.

Ook in de resterende tracks op de plaat kiest Sons Of Bill voor een sober en akoestisch geluid dat countryrock steeds vaker verruild voor (alt-)country en gitaarmuziek met een beperkt R.E.M. gehalte. In het begin is het misschien even wennen aan het nieuwe geluid van Sons Of Bill, maar na enige gewenning kruipen de stemmige en soms wat donkere songs op Love And Logic diep onder de huid en wordt Love And Logic een steeds intensere en steeds mooiere plaat.

De nieuwe plaat van Sons Of Bill verscheen een maand geleden al in de VS. Ik heb de plaat daarom inmiddels al de nodige keren voorbij horen komen en ben diep onder de indruk. Dat Sons Of Bill andere wegen is ingeslagen verdient respect, maar dat de band vervolgens met zo’n prachtplaat op de proppen komt verdient een hele diepe buiging. Nu op naar wereldheerschappij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophia - We Make Our Way (Unknown Harbours) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies zeven jaren zijn verstreken sinds de release van There Are No Goodbyes, dat lange tijd de zwanenzang van de cultband Sophia leek te worden.

De band rond Robin Proper-Sheppard, die aan het begin van de jaren 90 twee bijzondere platen maakte met The God Machine, maar na de dood van een medebandlid in 1995 Sophia begon, maakte tussen 1996 en 2009 een zestal bijzondere prachtplaten met een uniek geluid.

Het is een geluid dat gelukkig ook weer is te horen op het vrijwel uit het niets verschenen As We Make Our Way (Unknown Harbours).

Ook op deze nieuwe plaat maakt Sophia weer muziek die niet gemaakt lijkt voor het aankomende jaargetijde. As We Make Our Way (Unknown Harbours) klinkt over het algemeen donker en stemmig of donker en dreigend.

Dat laatste is het geval wanneer Robin Proper-Sheppard incidenteel kiest voor een wat steviger aangezet rockgeluid, waarin invloeden uit de post-rock en post-punk domineren, maar Sophia maakt ook dit keer vooral muziek die als sadcore kan worden omschreven, al is het zeker geen 13 in een dozijn sadcore. Het is een wonderlijke mix die van de vorige platen van Sophia bijzondere platen maakte en ook de nieuwe plaat van de band is er weer een.

De plaat opent met klassiek aandoende pianoklanken, die vervolgens in de tweede track worden afgewisseld met ontsporende gitaren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hierna volgen vooral de sfeervolle en stemmige songs met een mix van akoestische instrumenten en elektrische gitaren zoals we die van Sophia kennen, maar ook voor een elektronische popsong draait de band rond Robin Proper-Sheppard haar hand niet om.

De meeste bands zou ik bij een dermate grote verscheidenheid beschuldigen van het van de hak op de tak springen, maar bij Sophia vallen de meeste uiteenlopende invloeden gemakkelijk op hun plaats.

As We Make Our Way (Unknown Harbours) is net als al zijn voorgangers een plaat vol donkere schoonheid. Sophia maakt op zich redelijk toegankelijke popsongs vol goede ideeën en hult ze vervolgens in donkere wolken, waardoor de impact enorm is. Het zijn wolken die je de ene keer mee terugvoeren naar de jaren 70, maar de andere keer aansluiten bij de dromerige maar ook donkere popmuziek uit de jaren 90.

Ik heb de afgelopen jaren niet veel aan Sophia gedacht of de platen van de band uit de kast getrokken, maar wat ben ik blij dat As We Make Our Way (Unknown Harbours) er is. Platen van Sophia blijken niet alleen vaten vol tegenstrijdigheden, maar ook vaten met een dubbele bodem waaronder heel veel moois is verstopt. Ook de nieuwe plaat van de band is er nu al een om te koesteren en dat gaat nog heel lang zo blijven. Zeven jaar als het moet. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophia - Holding On / Letting Go - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophia - Holding On / Letting Go
Sophia was een paar jaar weg, maar kleurt de herfstavond op Holding On / Letting Go direct weer prachtig in met stemmige klanken, mooie melodieën en de nodige melancholie

Het is knap hoe Sophia steeds weer weet te verrassen met albums die de herfst met liefde omarmen. Ook Holding On / Letting Go staat weer vol met stemmige songs vol melancholie, die het vooral goed doen wanneer de avonden kouder en donkerder worden. Het is hiernaast een typisch Sophia album dat uiterst sober en ingetogen kan klinken, maar ook groots en meeslepend. De instrumentatie op het album is prachtig en hetzelfde geldt voor de zang van voorman Robin Proper-Sheppard, die ook dit keer tekent voor een aantal prachtig melodieuze songs, die je vanaf de eerste keer horen voorgoed wilt koesteren en die vervolgens alleen maar mooier worden.

Achter Sophia gaat inmiddels al bijna 25 jaar Robin Proper-Sheppard schuil. De Britse muzikant dook in de eerste helft van de jaren 90 op met de band The God Machine, maar vlak voor deze band leek door te breken overleed een van de leden van het eerste uur en besloot Robin Proper-Sheppard te kiezen voor een andere weg.

Met zijn band Sophia heeft de Britse muzikant inmiddels een aantal prima albums op zijn naam staan, maar de laatste jaren is de band helaas niet erg productief. We Make Our Way (Unknown Harbours) volgde in 2016 op een stilte van zeven jaar en dit keer hebben we ruim vier jaar op een nieuw album van Sophia moeten wachten.

Holding On / Letting Go werd in de lente al aangekondigd, maar vanwege de corona pandemie werd het album een paar keer uitgesteld. Nu hoort een album van Sophia als je het aan mij vraagt ook niet thuis in de lente, waardoor Holding On / Letting Go precies op het juiste moment komt. Sophia maakt inmiddels immers al bijna 25 jaar muziek die het vooral goed doet wanneer de avonden langer en kouder worden.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Sophia was in 2001 het buitengewoon sfeervolle live-album De Nachten, waarop de band vooral stemmige en ingetogen songs liet horen. Sindsdien is het geluid van Sophia wel wat steviger en uitbundiger geworden en ook Holding On / Letting Go opent met songs die absoluut groots en meeslepend mogen worden genoemd. Op hetzelfde moment zijn het songs die direct de nacht omarmen en die veel beter tot zijn recht komen wanneer de zon onder is.

De openingstrack Strange Attractor put in eerste instantie uit de archieven van de postpunk, maar wanneer Robin Proper-Sheppard begint te zingen hoor je direct het inmiddels zo herkenbare Sophia geluid. Ik hou persoonlijk wel van de bijna sadcore achtige songs van de Britse band, maar ook het wat uitbundigere en stevigere geluid waarmee Holding On / Letting Go opent overtuigde me onmiddellijk, al is het maar omdat de grootse en donkere klanken fraai worden afgewisseld met lichtvoetigere klanken.

Robin Proper-Sheppard bewees de afgelopen 25 jaar al vele malen dat hij een groot songwriter is en dit talent etaleert hij ook weer op het nieuwe album van Sophia, dat zich onmiddellijk opdringt en de kille herfstavond aangenaam verwarmt. Net wanneer je denkt dat de Britse muzikant heeft gekozen voor redelijk uitbundige rocksongs gaat het tempo toch weer omlaag en nemen stemmige klanken het over. Sophia klinkt direct een stuk intiemer en bovendien wordt een flinke dosis weemoed en melancholie over je uitgestort.

Het blijft voor mij toch Sophia op zijn best, zeker wanneer deze melancholie wordt gecombineerd met wonderschone klanken van onder andere gitaren, synths, strijkers en blazers en met prachtige melodieën.

Holding On / Letting Go heeft een kille herfstavond na drie tracks al voorzien van een aangenaam haardvuur en blijft vervolgens nog een aantal tracks een prachtig melodieus en prachtig stemmig ingekleurd album, waarin de mooie stem van Robin Proper-Sheppard het hoge niveau nog wat verder optilt, waarna de band ook nog een keer los kan gaan met steviger werk.

Ik was onmiddellijk weer vergeten dat het vier jaar stil is geweest rond de band en kon na één keer horen eigenlijk al concluderen dat Sophia wederom een prachtalbum heeft afgeleverd. Het is een conclusie die bij de volgende luisterbeurten alleen maar is bevestigd en verstevigd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Gault - Baltic Street Hotel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Gault - Baltic Street Hotel
Samen met topproducer Ray Kennedy heeft de Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault een uitstekend album gemaakt met krachtige zang, lekker ruwe gitaren en flarden alt-country uit de jaren 90

Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Sophie Gault viel, in ieder geval voor mij, tussen wal en schip en dat is doodzonde. Het is nu tijd voor eerherstel, want het deze week verschenen Baltic Street Hotel is nog beter. Het is een album waarop de krachtige stem van Sophie Gault als eerste opvalt, maar ook het lekker stevige gitaargeluid en de trefzekere productie van de gelouterde producer Ray Kennedy maken al snel indruk. Baltic Street Hotel staat ook nog eens vol met aansprekende songs, waarin de Amerikaanse muzikante de persoonlijke thema’s niet uit de weg gaat. Het is dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar dit is echt heel goed.

De Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault bracht ruim tweeënhalf jaar geleden haar debuutalbum Delusions Of Grandeur uit onder de naam Sophie & The Broken Things. Het is een album dat opvalt door een mooi en veelzijdig gitaargeluid, door een aantal sterke songs en vooral door de krachtige stem van Sophie Gault. Ik heb eigenlijk maar één ding aan te merken op Delusions Of Grandeur en dat is het feit dat ik het album helaas pas deze week heb ontdekt.

Ik kwam op het spoor van het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante door de release van haar tweede album deze week. Baltic Street Hotel, dat onder haar eigen naam is uitgebracht, laat horen dat het uitstekende Delusions Of Grandeur in 2022 geen toevalstreffer was.

Het debuutalbum van Sophie Gault trok misschien niet in hele brede kring de aandacht, maar het leverde haar wel een producer van naam en faam op voor haar tweede album. Baltic Street Hotel is immers geproduceerd door niemand minder dan Ray Kennedy, die een aantal grote albums op zijn naam heeft staan.

De Amerikaanse producer zat onder andere achter de knoppen bij het opnemen van twee van de favoriete albums van Sophie Gault, Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Transcendental Blues van Steve Earle en produceerde bovendien albums van Patty Griffin, die Sophie Gault ook vast kan waarderen.

De invloed van Ray Kennedy is duidelijk hoorbaar op het tweede album van Sophie Gault, dat direct vanaf de openingsnoten lekker stevig rockt. Het album heeft bovendien een geluid dat wel wat lijkt op de genoemde albums van Steve Earle en met name dat van Lucinda Williams.

Het is een geluid dat duidelijk anders klinkt dan de albums die momenteel worden gemaakt in de alt-country scene, want dat is een genre dat wat mij betreft past bij de muziek van Sophie Gault. Naast flink wat invloeden uit de alt-country hoor ik ook wel wat invloeden uit de countryrock en wanneer Sophie Gault gas terug neemt, wat ze met name op het tweede deel van het album doet, ook uit de countrymuziek van het moment.

Op Baltic Street Hotel domineren de gitaren en deze klinken af en toe lekker ruw, waardoor het nieuwe album van Sophie Gault ook aansluit bij de tijdloze Amerikaanse radiorock uit de jaren 90 met hier en daar een vleugje rock ’n roll van veel eerdere datum.

Het fraaie gitaargeluid op het album past goed bij de stem van Sophie Gault, die net zo krachtig klinkt als op haar debuutalbum. Met een stem als die van Sophie Gault ligt overschreeuwen op de loer, maar de Amerikaanse muzikante kan prachtig doseren en geeft nergens teveel gas.

Het was de stem van Sophie Gault die me als eerste over de streep trok, maar al snel volgden het uitstekende en hier en daar heerlijk uit de bocht vliegende gitaarwerk, het lekkere tempo dat in het album zit, de tijdloze productie van Ray Kennedy en de sterke songs van Sophie Gault.

Het zijn songs die het verdienen om met volledige aandacht beluisterd te worden, want de Amerikaanse muzikante heeft een serie persoonlijke songs geschreven, waarop het leven met een bipolaire stoornis centraal staat. Het voorziet Baltic Street Hotel van een volgende interessante dimensie. Het blijft jammer dat ik het debuutalbum van Sophie Gault pas deze week heb ontdekt, maar het voordeel is dat ik er in één klap twee interessante albums bij heb. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sophie Gault - UNHINGED - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sophie Gault - UNHINGED
Na twee uitstekende albums keert de Amerikaanse muzikante Sophie Gault deze week terug met het al even goede UNHINGED, waarop de gitaren een flinke rock ’n roll injectie krijgen en haar stem nog wat ruwer klinkt

Het tweede album van Sophie Gault ontdekte ik anderhalf jaar geleden bij toeval, waarna ik ook haar debuutalbum leerde kennen. Het zijn twee albums die Sophie Gault wat mij betreft hebben geschaard onder de grote talenten in Nashville. Voor een breder publiek klonken de albums van Sophie Gault misschien al wat te ruw, maar op het deze week verschenen UNHINGED doet ze er nog een schepje bovenop. Het gitaarwerk knalt uit de speakers en ook de stem van de Amerikaanse singer-songwriter is voorzien van nog wat extra gruis. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar het is ook wederom vakwerk van een muzikante die een veel groter publiek verdient.

In de herfst van 2024 ontdekte ik via een Amerikaanse promotor van vooral rootsmuziek het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault. De tip van deze promotor was een voltreffer, want Baltic Street Hotel van Sophie Gault bleek een fantastisch album.

Het door de legendarische Ray Kennedy, die we onder andere kennen van Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Transcendental Blues van Steve Earle, geproduceerde album liet een lekker ruw geluid horen met zowel invloeden uit de countryrock als uit de alt-country. Het is een geluid dat opviel door bijzonder fraai en bij vlagen lekker stevig gitaarwerk en door de geweldige stem van Sophie Gault, die het ruwe karakter van Baltic Street Hotel nog wat versterkte.

De Amerikaanse muzikante zong met heel veel passie en maakte ook nog eens indruk met haar teksten, waarin het leven met een bipolaire stoornis centraal stond. Ik was in de herfst van 2024 dan ook heel blij met het tweede album van Sophie Gault en de vreugde nam nog wat toe toen ik ontdekte dat haar in 2022 verschenen en onder de naam Sophie & The Broken Things uitgebrachte debuutalbum Delusions Of Grandeur net zo goed was.

Alle reden dus om uit te zien naar nieuw werk van Sophie Gault en dat is deze week verschenen. Met UNHINGED heeft de Amerikaanse muzikante haar derde uitstekende album gemaakt. Het is een album dat opent met nog wat steviger werk dan we tot dusver kennen van Sophie Gault. UNHINGED heeft een flinke rock ’n roll injectie gekregen en doet me wel wat denken aan het uitstekende Silver City van Sarah Borges, een album dat vorig jaar al weer de twintigste verjaardag vierde.

Sophie Gault kiest op UNHINGED direct voor een flink tempo, dat wordt aangewakkerd door de uitstekende ritmesectie die is te horen op het album. Vervolgens mag het gitaarwerk helemaal los gaan en nog wat meer uit de bocht vliegen dan op de eerste twee albums van Sophie Gault.

Wanneer de muzikante uit Nashville wat gast terug neemt wordt de rock ’n roll verruild voor blues, country en folk en komt meer aan op de stem van Sophie Gault. Ook dit soort meer ingetogen songs zijn bij haar in uitstekende handen, want net als op haar eerste twee albums maakt Sophie Gault makkelijk indruk als zangeres. Ook het bluesy gitaarwerk is overigens prachtig in de wat meer ingetogen songs op UNHINGED.

Op haar nieuwe album vertolkt Sophie Gault songs die ze lang geleden schreef, nieuwe songs en ook een aantal songs van anderen en ook dat gaat haar goed af. Ik vind de songs op UNHINGED net wat minder goed dan die op de vorige twee albums van Sophie Gault, maar de hoeveelheid energie die ze er tegenaan gooit op haar nieuwe album maakt veel goed.

Het gitaarwerk bevalt me steeds beter en hoewel ik de stem van de Amerikaanse muzikante bij eerste beluistering wat schel vond klinken, ben ik inmiddels toch weer zeer onder de indruk van haar rauwe strot. Het is dringen in Nashville op het moment en er is lang niet voor iedere talentvolle muzikant een plekje in de spotlights, maar op basis van haar eerste twee albums verdiende Sophie Gault al een plekje in de spotlights. Met UNHINGED bevestigt ze wat mij betreft haar status als interessante en eigenzinnige muzikant in de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Hunger - Halluzinationen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Hunger - Halluzinationen
De Zwitserse muzikante Sophie Hunger voegt met Halluzinationen een volgend hoofdstuk toe aan haar bijzondere oeuvre en ook dit nieuwe album fascineert weer mateloos

Met Sophie Hunger weet je nooit waar je aan toe bent, want op ieder nieuw album klinkt ze weer anders. Het is niet anders op haar nieuwe album Halluzinationen, waarop ze weer flink wat elektronica inzet, maar ook organisch kan klinken en bovendien zowel in het Engels als in het Duits uit de voeten kan. Het klinkt zo bijzonder als we van Sophie Hunger gewend zijn, maar iedere volgende keer dat je luistert duiken er weer nieuwe geheimen op in de muziek van de Zwitserse muzikante. Nieuwe zieltjes gaat Sophie Hunger er waarschijnlijk niet mee winnen, maar liefhebbers van haar muziek hebben er weer een prachtalbum bij.

Zwitserland en popmuziek. Het is geen hele gelukkige combinatie, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen. Sophie Hunger behoort zeker tot deze uitzonderingen. De al een tijdje vanuit Berlijn opererende muzikante heeft de afgelopen twaalf jaar een buitengewoon fascinerend oeuvre opgebouwd, dat deze week wordt uitgebreid met een nieuw album, Halluzinationen.

Sophie Hunger groeide op als dochter van een diplomaat en had een onrustige jeugd waarin ze steeds weer moest wennen aan een nieuwe omgeving. Onrust kenmerkt ook het oeuvre van Sophie Hunger, die op al haar albums weer anders klinkt en ook op een album alle kanten op kan schieten.

Het zijn albums die ik stuk voor stuk hoog heb zitten, maar heel succesvol is Sophie Hunger helaas nog niet in Nederland. Of dat gaat veranderen met Halluzinationen is maar de vraag, want de Zwitserse muzikante kiest in een aantal tracks voor de Duitse taal, wat zeker geen garantie voor internationaal succes is. Het zit me persoonlijk niet in de weg, want er gebeurt op Halluzinationen weer zoveel, dat het wisselen van de taal uiteindelijk maar een klein ding is.

Sophie Hunger koos op het twee jaar geleden verschenen Molecules voor een vrijwel volledig elektronisch geluid, waardoor het album flink anders klonk dan haar vroege albums. Deze vroege albums riepen bij mij met enige regelmaat associaties op met de muziek van Fiona Apple, maar het zijn associaties die bij beluistering van Molecules achterwege bleven.

Bij beluistering van Halluzinationen duiken ze af en toe weer eens op. Op haar nieuwe album doet de Zwitserse muzikante nog altijd een stevig beroep op elektronica, maar het album klinkt ook met enige regelmaat organisch en jazzy en heeft een wat grotere rol ingeruimd voor de donkere pianoklanken die ook het werk van Fiona Apple domineren.

Ook qua eigenzinnigheid doet Sophie Hunger wel wat denken aan de Amerikaanse muzikante, al strijkt Halluzinationen minder stevig tegen de haren in dan het laatste album van Fiona Apple. Dat betekent niet dat Sophie Hunger het je altijd makkelijk maakt op haar nieuwe album. Halluzinationen schiet niet alleen alle kanten op, maar durft ook flink te experimenteren binnen de songs.

De instrumentatie zit vol bijzondere accenten en opvallende wendingen en ook met haar zang bestrijkt Sophie Hunger een breed palet. Het ene moment keert ze terug naar het Berlijn van de jaren 30 van de vorige eeuw met stemmige en wat melancholische songs om zich vervolgens onder te dompelen in elektronica en 90 jaar vooruit te springen in de tijd. De ene keer klinkt Halluzinationen wat donker en zwaarmoedig, maar niet veel later uitbundig en opgewekt, waarbij Sophie Hunger ook nog eens kan schakelen tussen experimenteel en lichtvoetig.

Dat Sophie Hunger nog niet wereldberoemd is geworden met haar muziek begrijp ik eerlijk gezegd wel, maar iedereen die haar albums, net als ik, hoog heeft zitten, zal ook weer genieten van Halluzinationen, dat heerlijk van de hak op de tak springt, maar ook vol staat met songs die je verrassen en uiteindelijk betoveren. Bij eerste beluistering was ik ook dit keer wat overweldigd door alles dat op je af komt, maar na een paar keer horen is alles op zijn plek gevallen en overheerst de diepe bewondering voor de tomeloze creativiteit van Sophie Hunger. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Sophie Hunger - Molecules - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Zwitserse muzikante Sophie Hunger maakt al sinds 2007 platen, maar ik ontdekte haar pas in 2012, toen The Danger Of Light verscheen.

Dat de muziek van Sophie Hunger me niet eerder was opgevallen is overigens niet zo gek, want de Zwitserse neiging om zich af te zonderen gaat ook zeker op voor Zwitserse popmuziek, die zich slechts in zeer beperkte mate buiten de eigen landsgrenzen beweegt.

The Danger Of Light was echter zo goed dat verstoppen onmogelijk was. Ik vergeleek de plaat al weer zes jaar geleden met de muziek die Fiona Apple op dat moment uitbracht en een groter compliment kon ik Sophie Hunger destijds echt niet maken.

The Danger Of Light van Sophie Hunger haalde in 2012 met overtuiging mijn jaarlijstje, waarna ik drie jaar moest wachten op Supermoon, dat op fraaie wijze een evenwicht vond tussen toegankelijke popsongs die het oor strelen en experimentelere popsongs die veel dieper graven.

Supermoon deed me nauwelijks meer denken aan de muziek van Fiona Apple en ook bij het beluisteren van het deze week verschenen Molecules heb ik geen associaties meer met de inmiddels helaas vrijwel uit beeld verdwenen Amerikaanse muzikante.

Op Molecules gaat Sophie Hunger verder waar ze drie jaar geleden ophield met Supermoon. De Zwitserse muzikante kiest wederom voor songs die afwisselend als toegankelijk of als experimenteel kunnen worden bestempeld, waardoor haar muziek zich het ene moment makkelijk opdringt en het volgende moment flink tegen de haren instrijkt. Het zijn songs die ook qua tempo flink variëren en zowel loom als springerig kunnen klinken.

Op Supermoon schoof Sophie Hunger op richting een wat voller geluid dat zo nu en dan elektronisch was ingekleurd. Op Molecules speelt elektronica een nog veel grotere rol en zijn andere instrumenten grotendeels naar de achtergrond gedrongen, al duikt nog steeds zo af en toe een folky akoestische gitaar op.

Ik ben lang niet altijd een liefhebber van een voornamelijk elektronisch ingekleurd geluid, maar het geluid op Molecules is zeer aansprekend. De elektronische klankentapijten liggen aan de ene kant lekker in het gehoor, maar prikkelen aan de andere kant ook de fantasie, waardoor de songs van Sophie Hunger niet direct alle geheimen prijs geven.

Sophie Hunger beschrijft haar muziek, die overigens werd geïnspireerd door haar nieuwe uitvalsbasis Berlijn, zelf als “minimal electronic folk”. Dat kon ik in eerste instantie maar moeilijk rijmen met het volle geluid op de nieuwe plaat van de Zwitserse muzikante, maar toen ik de plaat wat vaker beluisterde begon me op te vallen dat het geluid op de nieuwe plaat van Sophie Hunger minimalistischer is dan ik in eerste instantie had gehoord. Het maakt van Molecules een nog wat knappere plaat.

Ik was op basis van haar vorige twee platen al volledig overtuigd van het talent van Sophie Hunger, maar op Molecules zet ze nog een aantal volgende stappen. Wereldberoemd gaat ze er vast niet mee worden, maar liefhebbers van mooie en avontuurlijke popliedjes die niet bang zijn om zich buiten de gebaande paden te begeven, zullen zeer gecharmeerd zijn van de knappe popliedjes van deze Zwitserse muzikante. En Molecules wordt alleen maar mooier en mooier. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Hunger - Supermoon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Zwitserse singer-songwriter Sophie Hunger maakte aan het eind van 2012 een onuitwisbare indruk met het prachtige The Danger Of Light. Ik vergeleek de plaat destijds met het werk van Fiona Apple en dat is nog steeds een van mijn persoonlijke favorieten, zodat deze vergelijking als het groots mogelijk compliment moet worden beschouwd.

Na een mooie, maar in Nederland nauwelijks opgemerkte live-plaat (The Rules Of Fire), is Sophie Hunger nu dan eindelijk terug met een nieuwe studioplaat, Supermoon.

Ik begon met onrealistisch hoge verwachtingen aan de beluistering van Supermoon, maar de plaat heeft mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Supermoon is een intieme, donkere en avontuurlijke plaat vol geheimen. Wanneer je al deze geheimen ontrafeld hebt is Supermoon een plaat die je geen dag meer wilt missen.

Vergeleken met The Danger Of Light is Supermoon een stuk veelzijdiger, elektronischer en eclectischer. Op haar nieuwe plaat zoekt Sophie Hunger bovendien wat nadrukkelijker het experiment, maar de nieuwe plaat van de Zwitserse muzikanten bevat ook een aantal juist wat toegankelijkere songs. Het zijn toegankelijkere songs met een bite, want de muziek van Sophie Hunger ontspoort vrij makkelijk. Dit zorgt net zo makkelijk voor gitaarmuren als voor vervreemdende vocalen of elektronica, want Supermoon is een vat vol tegenstrijdigheden.

Op haar nieuwe, samen met de Amerikaanse producer John Vanderslice opgenomen, plaat laat Sophie Hunger zich beïnvloeden door een aantal decennia popmuziek, maar de Zwitserse singer-songwriter breidt al deze invloeden op geheel eigen wijze aan elkaar. In een aantal songs balanceert Sophie Hunger op het randje van kunst en kitsch, maar ook in een aantal buitengewoon lichtvoetige popdeuntjes vol goedkope elektronica en blazers uit blik blijft ze met gemak overeind, al is het maar omdat er altijd wel wat verrassingen zijn verstopt in de avontuurlijke songs van Sophie Hunger.

In eerste instantie vond ik de wat lichtvoetigere songs wat uit de toon vallen en ook wat minder van kwaliteit, maar na herhaalde beluistering valt ook in deze songs alles op zijn plaats.

Sophie Hunger gaat op haar nieuwe plaat niet alleen aan de haal met een veelzijdiger instrumentarium en een keur aan genres, maar schuwt ook een stemmige Duitstalige song en een nog opvallender Franstalig duet met voormalig stervoetballer en enfant terrible Eric Cantona niet.

Het draagt allemaal bij aan een plaat die vanaf de eerste tot en met de laatste noot intrigeert en die je vanaf de eerste noot het idee geeft dat je naar iets bijzonders aan het luisteren bent. Dat idee heb ik vele luisterbeurten later nog steeds, net zoals dat het geval was bij The Danger Of Light.

Supermoon laat zich overigens lastig vergelijken met zijn voorganger, want Sophie Hunger heeft op haar nieuwe plaat een enorme stap in een andere richting gezet. Het onderstreept alleen maar dat we hier te maken hebben met een groot talent. Hoogste tijd dus dat Sophie Hunger ook in Nederland wordt omarmd. Supermoon is er absoluut goed en bijzonder genoeg voor. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Jamieson - Choosing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Jamieson - Choosing
De Britse muzikante Sophie Jamieson debuteert, negen jaar na haar eerste stappen in de muziek, imponerend met een intiem, intens en donker album dat dwars door de ziel snijdt met rake klanken en doorleefde vocalen

De openingstrack van Choosing, het debuutalbum van de Britse muzikante Sophie Jamieson, zorgt binnen enkele seconden voor kippenvel en blijft hierna indruk maken. De muzikante uit Londen maakte al drie uitstekende EP’s, maar zet op haar eerste album een flinke stap. Choosing is een bijzonder intens en bovendien donker album dat opvalt door een subtiele maar ook makkelijk ontvlambare instrumentatie en door een veelkleurige stem die van alles met je doet. Door de persoonlijke teksten over de alcoholverslaving van de Britse muzikante kan Choosing het daglicht nauwelijks verdragen, maar onder de donkere klanken is ook heel veel moois verstopt. En zo levert december toch nog een onbetwist jaarlijstjesalbum op.

Het is inmiddels december en dat betekent over het algemeen dat het muziekjaar er op zit en het tijd wordt voor de jaarlijstjes, die overigens verrassend vroeg zijn dit jaar. Het is normaal gesproken niet het beste moment om een album uit te brengen, ook al is er op het moment nauwelijks concurrentie. De Britse muzikante Sophie Jamieson heeft een andere afweging gemaakt en brengt deze week haar debuutalbum Choosing uit. Het is een debuutalbum dat er direct bij eerste beluistering stevig inhakt, want de muzikante uit Londen heeft een serie behoorlijk heftige en zeer indringende songs geschreven.

Sophie Jamieson debuteerde in 2013 met de prachtige EP Where, maar haar eerste muziek werd helaas nauwelijks opgemerkt. In 2020 probeerde ze het, na een mentale inzinking, opnieuw met twee al even mooie EP’s, maar wederom was er niet heel veel aandacht voor de prachtige songs van Sophie Jamieson. Hopelijk is het dit keer anders, want Choosing is een mooi en bijzonder album dat niet onder doet voor de beste albums van 2022.

Sophie Jamieson worstelde jaren met een alcoholverslaving, die centraal staat in veel songs op het album. Het is dan ook niet zo gek dat Choosing een behoorlijk donker album is, maar het is ook een intiem en zeer intens album. Choosing opent prachtig met in eerste instantie subtiele gitaarlijnen, die worden gecombineerd met de stem van Sophie Jamieson. Het is een stem met een opvallend eigen geluid en het is bovendien een stem die overloopt van emotie. De openingstrack van Choosing grijpt je door de bijzondere zang en de subtiele gitaarlijnen direct bij de strot en dat verandert niet wanneer de gitaren een stuk steviger worden en er nog meer donkere wolken overdrijven. Het is een monumentaal begin van een album dat in de resterende tien tracks niet verslapt.

Na de openingstrack is het even naar adem happen, maar ook als Sophie Jamieson in de tweede track kiest voor de piano, blijft haar muziek donker, intens en indringend. In de door piano gedomineerde songs op het album hoor ik wel wat raakvlakken met de muziek van Tori Amos, maar de zang van Sophie Jamieson is wel wat minder dramatisch. Het is misschien even wennen aan de zang van Sophie Jamieson, maar als je eenmaal gewend bent aan de emotievolle voordracht van de muzikante uit Londen, laat ze je ook niet meer los. De intieme en intense zang bepaalt voor een belangrijk deel de kracht van het debuutalbum van Sophie Jamieson, maar ook in muzikaal opzicht heeft het album veel te bieden.

Zowel de songs waarin de gitaren domineren als de songs waarin de piano het voortouw neemt zijn deels uiterst subtiel ingekleurd, maar de explosieve muziek van de Britse muzikante kan ook makkelijk ontsporen. Het maakt van Choosing met enige regelmaat een behoorlijk heftig album, maar de donkere songs van Sophie Jamieson zijn ook prachtig. Het zijn ook songs waarin van alles gebeurt, want bijna minimalistische of ruwe klanken kunnen zomaar plaatsmaken voor breed uitwaaiende wolken elektronica, waarna ook de stem van Sophie Jamieson opeens alle kanten op blijkt te kunnen. Het gitaarwerk op het album is overigens schitterend.

Choosing is, mede door de zeer persoonlijke teksten, een duister en heftig album, maar het is ook een album waarop steeds meer schoonheid aan de oppervlakte komt, waardoor de songs op het album nog lang aan kracht winnen en de stem van Sophie Jamieson zich steeds genadelozer opdringt. Jammer voor iedereen die het jaarlijstje al heeft gepubliceerd, want dit album hoort er zeker in thuis. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sophie Jamieson - I Still Want To Share - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sophie Jamieson - I Still Want To Share
Sophie Jamieson maakte helemaal aan het eind van 2022 diepe indruk met haar prachtige debuutalbum Choosing en doet dit aan het begin van 2025 nog eens met het minstens even mooie I Still Want To Share

In de laatste weken van een jaar verschijnt er meestal niets bijzonders meer, maar in 2022 werd in ieder geval mijn jaarlijstje nog omgegooid door het prachtige debuutalbum van Sophie Jamieson. De Britse muzikante brengt haar tweede album juist helemaal aan het begin van het jaar uit, maar I Still Want To Share ga ik zeker niet vergeten voor mijn jaarlijstje over een maand of twaalf. Sophie Jamieson imponeert ook op haar tweede album met haar prachtige stem, die een groot deel van de 45 minuten die het album duurt goed is voor kippenvel. In muzikaal opzicht is het tweede album van de Britse muzikante bijna net zo mooi en ook de songs van Sophie Jamieson doen van alles met me. Wat een prachtalbum, wat een talent, wat een zangeres.

Sophie Jamieson doet het momenteel heel goed in de met name Britse lijstjes met muzikanten die het wel eens zouden kunnen gaan maken in 2025. Een nieuwkomer is de Britse muzikante echter zeker niet. Haar eerste EP is inmiddels al twaalf jaar oud en helemaal aan het eind van 2022 verscheen bovendien haar prachtige debuutalbum Choosing.

Het is een album dat me destijds overrompelde met de openingstrack Addition en dat is nog steeds een track die bij mij goed is voor kippenvel. De rest van het debuutalbum van Sophie Jamieson deed nauwelijks onder voor de fenomenale openingstrack, waardoor het album ondanks de release in december mijn jaarlijstje over 2022 wist te halen.

De plek ergens halverwege mijn jaarlijstje was zeker niet het eindstation voor Choosing, want inmiddels zou ik het album onder de mooiste albums van 2022 scharen. Het is dus goed nieuws dat Sophie Jamieson eindelijk de aandacht trekt met haar muziek en het is nog veel beter nieuws dat deze week de opvolger van Choosing is verschenen.

Het debuutalbum van Sophie Jamieson was een uiterst ingetogen en behoorlijk donker album met vooral folky songs en een hoofdrol voor de indringende stem van de Britse muzikante. Dat is een lijn die deels wordt doorgetrokken op I Still Want To Share, dat ook een folkalbum mag worden genoemd.

Sophie Jamieson maakte wat mij betreft een verpletterende indruk met de openingstrack van haar debuutalbum en ook album nummer twee opent prachtig. Camera opent ingetogen met subtiele akoestische gitaarakkoorden en de echt prachtige stem van Sophie Jamieson en ook dit keer wordt de spanning fraai opgebouwd. Een aantal keren barsten de strijkers los en ook dit keer maakt de Britse muzikant gebruik van de elektrische gitaar voor het vergroten van de dynamiek in de song.

Het klinkt allemaal prachtig, maar ook dit keer zorgt de stem van Sophie Jamieson voor het meeste kippenvel. De Britse muzikante beschikt over een betoverend mooi en zeer expressief stemgeluid, maar ze legt ook heel veel gevoel in haar stem, waardoor de zang op I Still Want To Share net zo hard binnenkomt als die op het debuutalbum.

Het tweede album van Sophie Jamieson klinkt net wat voller en gedetailleerder en misschien net wat minder donker dan haar zo indrukwekkende debuutalbum, maar ook I Still Want To Share is een vooral spaarzaam ingekleurd folkalbum, dat flink wat ruimte biedt aan melancholie.

Sophie Jamieson had niet veel muzikanten nodig voor haar nieuwe album. Naast prachtig gitaarwerk en fraaie bijdragen van keyboards werden vooral strijkers en drums toegevoegd. De muziek op I Still Want To Share is subtiel maar bijzonder mooi en is op prachtige wijze vastgelegd in de productie van Sophie Jamieson en de ervaren producer Guy Massey, die onder andere werkte met Spiritualized, Richard Hawley, The Divine Comedy, Manic Street Preachers en The Coral.

De songs op het tweede album van Sophie Jamieson zijn net wat meer versierd dan die op haar debuutalbum, maar alle accenten die zijn toegevoegd zijn functioneel en de strijkers passen prima bij de folky songs van de Britse muzikante. De sobere klanken vragen veel van de zang, maar Sophie Jamieson zingt ook op I Still Want To Share weer de sterren van de hemel.

Ze wordt zoals gezegd momenteel veelvuldig genoemd in de lijstjes met de beloften voor 2025, maar de belofte is de muzikante met dit werkelijk prachtige en indrukwekkende tweede album echt al lang voorbij. I Still Want To Share is het volgende prachtalbum van 2025, dat verrassend sterk begint. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie van Hasselt - Care, Are You Free - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie van Hasselt - Care, Are You Free
De Nederlandse muzikante Sophie van Hasselt heeft met haar debuutalbum Care, Are You Free? een album afgeleverd dat mee kan met de beste indiefolk en indiepop albums van het moment, nationaal en internationaal

Ik had tot voor kort nog niet van Sophie van Hasselt gehoord, maar de Amsterdamse muzikante heeft me enorm verrast met haar debuutalbum Care, Are You Free?. Het is een album vol lekker in het gehoor liggende popsongs met songs een folky inslag, maar het zijn ook popliedjes vol bijzondere wendingen. Sophie van Hasselt heeft een veelkleurig album afgeleverd en het is een album dat je continu verrast met frisse maar ook eigenzinnige songs. Het sluit aan bij een aantal indiefolk en indiepop muzikanten van het moment, maar Sophie van Hasselt heeft ook een duidelijk eigen geluid. Wat een enorme aanwinst voor de Nederlandse popmuziek en wat een ijzersterk debuut.

Care, Are You Free? is het debuutalbum van de Nederlandse muzikante Sophie van Hasselt. Het is een album dat het deze week vooralsnog moet doen met bescheiden aandacht en dat is jammer. De muzikante uit Amsterdam heeft namelijk een uitstekend album afgeleverd.

Het is een album dat zich beweegt tussen de grenzen van de indiefolk en de indiepop van het moment en dat zijn genres waarin het de afgelopen jaren flink dringen is. Sophie van Hasselt heeft over concurrentie daarom niet te klagen, maar wat mij betreft houdt ze zich met haar debuutalbum vrij makkelijk staande.

Dat doet de Nederlandse muzikante in eerste instantie met haar stem. Het is een vaak wat zachte, maar ook zeer karakteristieke stem, die de songs op Care, Are You Free? voorziet van een herkenbaar eigen geluid. Ik denk dat niet iedereen gecharmeerd zal zijn van de stem van Sophie van Hasselt en haar bijzondere manier van zingen, maar zelf vind ik de zang op haar debuutalbum echt heel aangenaam en onderscheidend.

De stem van de Amsterdamse muzikante geeft haar songs een folky karakter, maar de songs op Care, Are You Free? hebben ook het ruimtelijke en licht mysterieuze wat ook veel Scandinavische zangeressen hebben. Folk is een belangrijk bestanddeel van een aantal songs op het debuutalbum van Sophie van Hasselt, maar wanneer ze de akoestische klanken verruilt voor elektronica, verruilt Care, Are You Free? de indiefolk voor de indiepop, met hier en daar een knipoog naar de dansvloer.

Ook in de uptempo songs klinkt de zang van Sophie van Hasselt wat mij betreft aansprekend en ook in deze tracks behoudt ze haar unieke karakter. De songs van de Amsterdamse muzikante vallen niet alleen op door de diversiteit ervan, maar ook door het frisse en avontuurlijke karakter er van. De songs van Sophie van Hasselt liggen lekker in het gehoor, maar het zijn ook songs vol bijzondere accenten en wendingen, die je op zeer aangename wijze op het verkeerde been zetten.

Ik vind het niet eens zo makkelijk om de muziek van Sophie Hasselt te vergelijken met die van andere zangeressen in de genres waarin ze zich beweegt, maar Care, Are You Free? raakt in een aantal opzichten aan de muziek van Billie Eilish. In een aantal andere opzichten weer helemaal niet, wat het unieke karakter van de muziek van Sophie van Hasselt onderstreept.

Care, Are You Free? is het debuutalbum van de Nederlandse muzikante, maar de kwaliteit en het talent spatten er wat mij betreft van af. Sophie van Hasselt houdt haar songs over het algemeen vrij ingetogen, wat wordt versterkt door de vrij zachte en ingehouden zang, maar de songs op haar debuutalbum sprankelen, waardoor ik blijf luisteren naar Care, Are You Free?.

Beluister het album met de koptelefoon en je hoort nog veel meer fraaie details in de songs, in de instrumentatie en in de zang op het album. Het is dan ook niet overdreven om Sophie van Hasselt te scharen onder de grote talenten binnen de Nederlandse popmuziek van dit moment. Care, Are You Free? is bovendien een album dat ook over de potentie beschikt om internationaal potten te breken. Het maakt het extra jammer dat ik in de eerste week na de release nog maar heel weinig lees over dit in alle opzichten uitstekende album van eigen bodem. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Zelmani - Going Home / Everywhere - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de lente van 1996 werd ik smoorverliefd op de muziek van de Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani. Het debuut van Sophie Zelmani was een sprankelende en zonnige singer-songwriter plaat vol onweerstaanbare popliedjes. Popliedjes zoals Van Morrison die maakt maar dan met lieflijke vocalen en alleen maar zonnestralen. Sophie Zelmani’s buitengewoon charmante accent deed in combinatie met haar zwoele fluisterstem de rest.

Twee jaar later verscheen de tweede plaat van Sophie Zelmani en hierop had de aangename lentezon plaats gemaakt voor donkere wolken. Precious Burden was een uiterst sombere plaat, maar het was ook een wonderschone plaat die mijn liefde voor de muziek van Sophie Zelmani alleen maar groter maakte.

Na Precious Burden maakte Sophie Zelmani nog een aantal platen. Het waren zeker geen slechte platen, maar de magie van het zonnige debuut en de zo sombere opvolger ontbrak. Na het wederom aardige maar niet opzienbarende The Ocean And Me verloor ik Sophie Zelmani uit het oog, tot een lezer van deze BLOG me een aantal dagen geleden wees op een nieuwe plaat van de Zweedse singer-songwriter.

Going Home blijkt één van twee nieuwe Sophie Zelmani platen die eerder dit jaar verschenen. Ik begon met enige zorg aan de beluistering van de nieuwe platen van de Zweedse singer-songwriter, want hoe groot is de kans dat ze me na al die jaren net zo zou raken als in de lente van 1996 of de herfst van 1998?

Laat ik beginnen met Going Home. Going Home bevat maar één nieuwe song en verder nieuw opgenomen versies van songs van de eerdere platen van Sophie Zelmani. Natuurlijk ging ik direct op zoek naar de songs van de platen die me zo dierbaar zijn, maar beiden zijn slechts met één song vertegenwoordigd. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant kan Sophie Zelmani niet veel toevoegen aan songs die ik al meer dan 15 jaar koester.

Ze voegt daarentegen een hoop toe aan de songs die ik niet of minder goed ken. Al deze songs zijn voorzien van een buitengewoon stemmige instrumentatie bestaande uit voornamelijk piano en akoestische gitaar, hier en daar wat verder ingekleurd met strijkers en een aantal andere instrumenten. Het is een instrumentatie die me herinnert aan Precious Burden en dit wordt alleen maar versterkt wanneer Sophie Zelmani begint te zingen. Aan haar accent is niets veranderd en ook haar stem klinkt nog vrijwel hetzelfde als in de lente van 1996 of de herfst van 1998.

Het wist me direct te betoveren en sindsdien is Going Home eigenlijk alleen maar mooier en indringender geworden. Songs die op de latere platen van Sophie Zelmani verbleekten door een te volle productie of een slecht gekozen instrumentatie komen op Going Home tot leven en maken vrijwel zonder uitzondering een verpletterende indruk, ook wanneer de sombere klanken opeens worden afgewisseld met behoorlijk uitbundige gitaren.





Going Home heb ik onmiddellijk toegevoegd aan de Sophie Zelmani platen die ik altijd binnen handbereik wil hebben, maar hiermee was ik er nog niet. Met Everywhere leverde de Zweedse singer-songwriter immers onlangs nog een nieuwe plaat af.

Everywhere bevat alleen nieuw werk en sluit eigenlijk naadloos aan op Going Home. Ook op Everywhere kiest Sophie Zelmani voornamelijk voor stemmige en ingetogen songs, al is de productie wel wat voller dan die op Going Home en zijn meer instrumenten en achtergrondvocalen toegevoegd.

Everywhere heeft een net wat minder sombere ondertoon dan Going Home. Dat betekent nog niet dat Sophie Zelmani net zo sprankelt en verleidt als op haar debuut, maar ze komt een aantal keren in de buurt.

Met de songs op de plaat is echter helemaal niets mis. Ook Everywhere bevat vrijwel uitsluitend songs die me onmiddellijk in wisten te pakken en het zijn songs die in me in enkele gevallen al net zo dierbaar zijn als de songs van de eerste twee platen van Sophie Zelmani en de oudjes van Going Home.

Ook Everywhere maakt indruk met een mooie stemmige instrumentatie en vooral met songs en vocalen waarvan je alleen maar kunt houden.

Ik was Sophie Zelmani eerlijk gezegd helemaal vergeten, maar opeens is ze terug. Niet met één nieuwe plaat, maar met twee nieuwe platen die ook nog eens allebei goed zijn. Ik heb Sophie Zelmani onmiddellijk weer in mijn hart gesloten en dat moeten meer mensen doen. Ga luisteren en je bent verkocht. Ik weet het bijna zeker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sophie Zelmani - Lake Geneva - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sophie Zelmani - Lake Geneva
De Zweedse muzikante Sophie Zelmani maakt inmiddels dertig jaar albums en laat op het deze week verschenen Lake Geneva horen dat ze met haar zo herkenbare stem nog altijd garant staat voor kwaliteit

Lake Geneva is het veertiende studioalbum van de Zweedse muzikante Sophie Zelmani en het is wederom een uitstekend album. De muzikante uit Stockholm maakte haar allerbeste album in 1998, maar ook al haar andere albums zijn van hoog niveau. Het zijn albums die je direct herkent als Sophie Zelmani albums vanwege de unieke stem van de Zweedse muzikante en haar bijzondere tongval. Het is een stem die in 1995 opdook en op mij direct een onuitwisbare indruk maakte. Sophie Zelmani is in Nederland helaas nog altijd volslagen onbekend, waardoor haar Europese tour ons land wederom links laat liggen, maar gelukkig is het prachtige Lake Geneva wel gewoon te beluisteren.

Voor mijn eerste kennismaking met de muziek van Sophie Zelmani moet ik terug naar de nazomer van 1995. De Zweedse muzikante debuteerde toen met een titelloos album, dat op zich redelijk netjes binnen de lijntjes van de singer-songwriter pop, folk en Americana kleurde, maar de songs van Sophie Zelmani hadden iets volstrekt onweerstaanbaars.

Dat zat hem voor een belangrijk deel in haar unieke stem en haar charmante Zweedse tongval, maar ook in muzikaal opzicht was het debuutalbum van Sophie Zelmani een bijzonder aangenaam album en dan waren er ook nog eens de songs, die niet vies waren van wat melancholie, maar die ook de nodige zonnestralen uit de speakers lieten komen. Het debuutalbum van de Zweedse muzikante is zeker niet haar beste album, maar nog altijd maakt een gelukzalig gevoel zich van mij meester wanneer ik naar het album luister.

In het voorjaar van 1998 hoorde ik over een nieuw album van Sophie Zelmani, dat ik pas na het betalen van flink wat Zweedse Kronen in mijn bezit kreeg. Precious Burden is nog altijd mijn favoriete album van Sophie Zelmani en het is een album waarop de zonnestralen van haar debuutalbum voor een belangrijk deel hebben plaatsgemaakt voor donkere wolken, melancholie en weemoed.

De uit duizenden herkenbare stem van de Zweedse muzikante bleek het ook in de donkere songs op Precious Burden uitstekend te doen en sneed hier en daar dwars door de ziel. Ik denk niet dat ik in 1998 een jaarlijstje heb gemaakt, maar als ik er een had gemaakt had het tweede album van Sophie Zelmani het lijstje absoluut aangevoerd.

Precious Burden heeft Sophie Zelmani wat mij betreft niet meer overtroffen, maar dat betekent niet dat ze geen goede albums meer heeft gemaakt. De Zweedse muzikante heeft inmiddels veertien studioalbums en een prima live-album op haar naam staan en omdat Sophie Zelmani in Nederland nog altijd behoorlijk onbekend is, is het altijd even afwachten of ik een nieuw album direct op het netvlies heb.

Het deze week verschenen Lake Geneva werd me gelukkig getipt, want Sophie Zelmani heeft weer tien prachtige songs toegevoegd aan haar zo mooie en bijzondere oeuvre. De Zweedse muzikante kiest ook dit weer voor behoorlijk ingetogen songs en een bescheiden instrumentatie. Het klinkt allemaal zeer sfeervol, maar het biedt ook alle ruimte aan de zo herkenbare stem van Sophie Zelmani. Het is een stem die de afgelopen dertig jaar eigenlijk alleen maar mooier is geworden, wat een bijzondere prestatie is.

Ook de songs op Lake Geneva zijn typische Sophie Zelmani songs, zodat het album direct vertrouwd voelt. De Zweedse muzikante vertrouwt wederom op de kunsten van producer en muzikante Lars Halapi, die het album heeft voorzien van een fraai geluid, waarin gitaren, piano en strijkers de hoofdrol spelen, maar dat ook ruimte biedt aan fraaie pedal steel bijdragen.

Het is een tijdloos geluid en dat past goed bij de songs van Sophie Zelmani, die op haar laatste albums ook een tijdloos karakter hebben. De Zweedse muzikante is ook op Lake Geneva weer niet vies van de nodige melancholie, maar ik wordt toch ook weer heel gelukkig van de unieke sound van de muzikante uit Stockholm. Sophie Zelmani is de komende maanden helaas niet op de Nederlandse podia te zien, maar dit album verdient het absoluut om gehoord te worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Zelmani - My Song - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In het voorjaar van 1996 kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van de Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani.

Op haar titelloze debuut was wel iets van de melancholie uit de lange en donkere Scandinavische winter te horen, maar de muziek van Sophie Zelmani was vooral zonnig en sprankelend.

Het debuut van de Zweedse singer-songwriter was, mede dankzij haar zwoele stem en uiterst charmante accent, direct een plaat om te koesteren en dat is het nog steeds.

Sophie Zelmani keerde twee jaar na haar sprankelende debuut terug met Precious Burden; een werkelijk aardedonkere plaat vol liefdesverdriet. Van het debuut van Sophie Zelmani kreeg ik vlinders in de buik, maar met haar van melancholie overlopende tweede plaat maakte de Zweedse muzikante een onuitwisbare indruk.

Sophie Zelmani heeft inmiddels een stuk of tien platen op haar naam staan en het zijn helaas platen die in Nederland nauwelijks aandacht hebben gekregen. Vorige week verscheen weer een nieuwe plaat van de Zweedse singer-songwriter en gelukkig is deze, in ieder geval via de streaming diensten, ook direct in Nederland te beluisteren.

Voor iedereen die de muziek van Sophie Zelmani kent, voelt My Song direct aan als een warm bad. Ook op My Song borduurt Sophie Zelmani weer voort op de singer-songwriter muziek uit de jaren 70, klinkt haar muziek zonnig en sprankelend maar is er ook ruimte voor melancholie, is de instrumentatie warm en vol en is er natuurlijk die uit duizenden herkenbare stem.

Sophie Zelmani fluistert haar songs nog altijd uiterst zwoel en lieflijk en heeft nog altijd dat zo charmante accent, maar vergeleken met haar debuut klinkt de inmiddels 45-jarige singer-songwriter uiteraard ook wel wat doorleefder dan als jonge twintiger.

Ik heb sinds de eerste noten van haar debuut een zwak voor de muziek van Sophie Zelmani en heb dat zwak ook weer onmiddellijk voor My Song. Haar songs zijn nog altijd uiterst intiem en lopen over van gevoel. Dat hoor je het duidelijkst wanneer Sophie Zelmani de donkere kanten van het leven belicht in door piano gedomineerde ballads, maar ook wanneer ze kiest voor op het eerste gehoor redelijk lichtvoetige klanken hoor je in de stem van Sophie Zelmani meer gevoel dan bij de meeste van haar collega’s.

My Song komt nog niet aan als de mokerslag die Precious Burden al weer bijna twintig jaar geleden uitdeelde of als de explosie van vlinders die haar debuut twee jaar eerder bewerkstelligde, maar als ik luister naar My Song komt het bijna tegenstrijdige gevoel dat deze twee platen veroorzaakten wel direct weer naar boven.

In Nederland zijn we Sophie Zelmani na de lente van 1996 direct weer vergeten, maar de Zweedse singer-songwriter maakt nog steeds wonderschone platen. Alle reden dus om My Song eens te beluisteren. Mijn hart was direct weer gesmolten, maar dat zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Zelmani - Precious Burden
Sophie Zelmani debuteerde in 1995 prachtig en zonnig, maar haar meesterwerk maakte de Zweedse muzikante in 1998 met het donkere en van melancholie overlopende, maar ook wonderschone Precious Burden

Het debuutalbum van de Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani kwam in 1995 als een donderslag bij heldere hemel en wat was het een aangename verrassing. De Zweedse muzikante verruilde de zonnestralen van haar debuut voor donkere wolken op haar tweede album Precious Burden uit 1998. Gebleven waren het charmante Zweedse accent en die mooie fluisterstem en ook de met flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek verrijkte instrumentatie was nog deels intact, maar de lentekriebels hadden plaats gemaakt voor de nodige persoonlijke misère, wat van Precious Burden een donker en doorleefd, maar ook bijzonder mooi album maakte.

De Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani dook in 1995 als jonge twintiger en vrijwel uit het niets op met haar titelloze debuutalbum. Het was zo’n zeldzaam debuutalbum dat er zomaar opeens was en dat direct bij eerste beluistering een onuitwisbare indruk maakte. Sophie Zelmani trok in eerste instantie de aandacht met een zeer charmant Zweeds accent en een zeer aangename en verleidelijke fluisterstem, maar haar debuutalbum had veel meer te bieden. Zo combineerde de Zweedse muzikante op zeer trefzekere wijze invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met lekker in het gehoor liggende pop en bovendien slaagde ze er in om flink wat zonnestralen samen te laten vloeien met de nodige melancholie.

We zijn inmiddels een dozijn albums en bijna dertig jaar verder en Sophie Zelmani maakt nog steeds muziek, al vind ik haar laatste albums wat minder memorabel dan haar briljante debuutalbum, dat nog net zo fris klinkt als bij de eerste kennismaking in 1995. Ik luister nog met enige regelmaat naar het debuutalbum van Sophie Zelmani, maar ik vind het uiteindelijk toch net niet haar beste album, al is het verschil met haar beste album klein.

Het zijn albums die niet heel goed vergelijkbaar zijn, al verscheen mijn favoriete album van Sophie Zelmani slechts tweeënhalf jaar na haar debuutalbum en was het de opvolger van dit debuutalbum. Sophie Zelmani ziet er op de cover van het in de lente van 1998 verschenen Precious Burden wat minder onbevangen uit dan op de cover van haar debuutalbum en deze cover zegt alles over de muziek op het tweede album van de Zweedse muzikante.

Het debuutalbum van Sophie Zelmani was, op hier en daar een wolkje melancholie na, een album vol zonnestralen, maar Precious Burden schept de melancholie in bakken over je heen. De muziek klinkt een stuk soberder dan die op het debuutalbum en wanneer in de openingstrack direct een bak strijkers wordt opengetrokken voel je al aan dat Sophie Zelmani tijdens het opnemen van Precious Burden een stuk minder lekker in haar vel zat dan bij het opnemen van haar debuutalbum.

Precious Burden klinkt als een onvervalst breakup album. Waar het debuutalbum van Sophie Zelmani nog overliep van vlinders en lentekriebels, is haar relatie op Precious Burden op zijn minst in zwaar weer beland. Overigens zou de Zweedse muzikante pas met het in 1999 verschenen Time To Kill een echt breakup album maken, maar de pijn was op Precious Burden misschien nog wel tastbaarder. Je hoort het in de muziek en in de teksten, maar zeker ook in de zang van Sophie Zelmani, die kwetsbaarder en weemoediger klinkt dan op haar debuutalbum.

Voor het lentegevoel is het dan ook beter om het debuutalbum uit de kast te trekken, maar Precious Burden sla ik in muzikaal opzicht hoger aan. Sophie Zelmani zingt echt prachtig op haar tweede album en ook de inkleuring van de songs is wonderschoon. Hierbovenop komen nog eens de zeer persoonlijke en intense songs, die met heel veel gevoel worden vertolkt.

Ik had in 1998 zelf ook te maken met het einde van een lange relatie, waardoor het niet zo moeilijk was om aan te sluiten bij alle ellende van de Zweedse zangeres, die een paar jaar eerder nog zo zorgeloos door de speakers was gekomen. Het was overigens best een tijd geleden dat ik naar Precious Burden had geluisterd, maar kende het album nog noot voor noot en wat is het nog steeds een prachtig album. Niet het meest bekende album uit de jaren 90, wel een van de mooiste. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Zelmani - Sunrise - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Zelmani - Sunrise



De muziek van Sophie Zelmani voelt al ruim twintig jaar als een warm bad en ook haar nieuwste album stelt weer niet teleur

Sinds de release van haar titelloze debuut uit 1995 heb ik zwak voor de muziek van de Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani. Het is muziek die sinds haar tweede album nauwelijks is veranderd, maar dat hoeft ook niet wanneer je songs kunt schrijven als Sophie Zelmani dat kan en als je een stem hebt die zich als een warme deken om je heen slaat, zoals de stem van de Zweedse muzikante dat al meer dan 20 jaar doet. Haar eerste twee platen zijn me absoluut het meest dierbaar, maar Sunrise is zeker niet minder goed en wakkert mijn liefde voor de muziek van Sophie Zelmani weer stevig aan.

De eerste twee albums van de Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani zijn inmiddels alweer meer dan 20 jaar oud. Haar titelloze debuut verscheen in 1995 en was fris, zonnig en sprankelend. Opvolger Precious Burden verscheen drie jaar later en was ingetogen, gevoelig en aardedonker. Het zijn twee totaal verschillende albums, die allebei een bijzonder plekje in mijn hart hebben en daarom nog steeds met enige regelmaat uit de speakers komen.

Het debuut van Sophie Zelmani werd nog stevig gepromoot door haar platenmaatschappij, maar sindsdien trekken de platen van de singer-songwriter uit Stockholm helaas niet al te veel aandacht meer in Nederland. Ik heb echter nog steeds een zwak voor de platen van Sophie Zelmani en ben daarom blij dat er met enige regelmaat nieuw werk van haar verschijnt.

De Zweedse singer-songwriter heeft inmiddels een ruim dozijn albums op haar naam staan. Van dit stapeltje springen de eerste twee albums er voor mij nog altijd uit, maar ook alle albums die Sophie Zelmani sindsdien heeft gemaakt zijn uitstekend. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Sunrise, de opvolger van het in 2017 uitgebrachte My Song.

Alles dat Sophie Zelmani sinds het eind van de jaren 90 heeft gemaakt borduurt voort op Precious Burden, al is het album uit 1998 wel de donkerste van het stel. Het zorgt ervoor dat ieder nieuw album van Sophie Zelmani aanvoelt als een warm bad en dat geldt ook weer voor Sunrise.

De temperatuur van dit warme bad wordt vooral bepaald door haar uit duizenden herkenbare stem en haar charmante accent, dat nog steeds haar Scandinavische afkomt verraadt. De muziek van Sophie Zelmani valt verder altijd op door een sfeervol, warm en altijd wat melancholisch geluid en verder is de Zweedse muzikante een uitstekend songwriter, die een goede neus heeft voor volstrekt tijdloze popliedjes.

Ook Sunrise heeft daarom niet veel tijd nodig om te overtuigen. Na een paar fraaie pianoakkoorden slaat het sfeervolle, met strijkers versierde, geluid van Sophie Zelmani zich als een warme deken om je heen, waarna haar bijzondere en zo herkenbare stem al binnen een minuut zorgt voor een gewonnen wedstrijd.

Ik gaf eerder aan dat ik nog vaak teruggrijp naar de eerste twee albums van Sophie Zelmani. Dat is deels vanwege het feit dat haar zo herkenbare geluid vorm kreeg op Sophie Zelmani en Precious Burden, maar mijn verbondenheid met deze twee albums heeft ook alles te maken met mooie en minder mooie herinneringen uit de betreffende jaren. Nieuwe albums zullen daarom niet snel hetzelfde effect hebben als de eerste muziek van Sophie Zelmani, maar dat betekent niet dat haar nieuwere albums minder zijn. Integendeel.

Als ik luister naar Sunrise hoor ik dat de instrumentatie en productie smaakvoller zijn en dat Sophie Zelmani beter is gaan zingen. Ook de songs op Sunrise zijn niet minder en combineren de melancholie van Precious Burden met hier en daar een wat zonniger uitstapje dat toch weer aan het destijds terecht zo geprezen debuut van de Zweedse singer-songwriter doet denken.

Vanwege mijn liefde voor de muziek van Sophie Zelmani komt Sunrise de afgelopen dagen met grote regelmaat uit de speakers en hoor ik steeds meer songs die me dierbaar kunnen worden. Sunrise is weer smullen voor de liefhebbers van de muziek van Sophie Zelmani, maar het is ook een album waarmee de Zweedse singer-songwriter wederom een groter publiek verdient dan ze momenteel heeft (buiten Scandinavië dan, want daar is ze wel populair). Ik omarm ook deze weer met hart en ziel. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sorrel Nation - Lost En Route - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sorrel Nation - Lost En Route
De Britse muzikante Sorrel Nation gaat op haar debuutalbum onder andere aan de haal met Britse folk(rock) en maakt indruk met mooie en melodieuze klanken en met een van de mooiere stemmen van het moment

Sorrel Nation is in het Verenigd Koninkrijk een graag geziene gast op folkfestivals, maar met haar debuutalbum Lost En Route lonkt een breder publiek. Het is een debuutalbum waarop folk en folkrock een belangrijke rol spelen, maar de Britse muzikante kan ook uit de voeten met country, soul en blues. Lost En Route is voorzien van een zeer aangenaam geluid, maar het is vooral de stem van Sorrel Nation die de aandacht trekt. Het is een krachtige en veelzijdige stem, die prachtig kleurt bij de muziek op het album en die de songs op het album een flink stuk optilt. Ik kwam de debuutsingle van Sorrel Nation bij toeval tegen, maar haar debuutalbum schaar ik onder de verrassingen van het muziekjaar 2024.

Een maand geleden kreeg ik een track toegestuurd van het debuutalbum van Sorrel Nation. Nu luister ik meestal niet naar singles en wacht ik op het volledige album, maar om onduidelijke redenen maakte ik dit keer een uitzondering. Crazy For You maakte vervolgens direct diepe indruk door de opvallend mooie stem van de Britse muzikante met de bijzondere naam en zeker ook door het minstens even fraaie gitaarspel in de track. Deze week verscheen het debuutalbum van Sorrel Nation en het album opent met het inmiddels bekende Crazy For You, dat me de afgelopen weken alleen maar dierbaarder is geworden.

Ik weet niet zo heel veel over Sorrel Nation, behalve dat ze is geboren in Kent, al vanaf hele jonge leeftijd muziek maakt en de afgelopen jaren met haar camper het Verenigd Koninkrijk doorkruist op zoek naar optredens. Haar debuutalbum Lost En Route werd mogelijk na een succesvolle crowdfunding campagne en moet Sorrel Nation op de kaart gaan zetten als groot talent.

Sorrel Nation maakte haar debuutalbum met de mij onbekende producer Owen Turner en een ruime handvol muzikanten, die onder andere viool, cello, banjo en citer toevoegen aan het geluid op Lost En Route, dat verder vooral bestaat uit gitaren en piano. In de openingstrack Crazy For You verleidt Sorrel Nation meedogenloos met elektrisch gitaarspel dat zowel aan David Gilmour als aan Gary Moore doet denken, maar de meeste songs op het album hebben een akoestischer geluid, al komt ook het zeer melodieuze elektrische gitaarspel nog een paar keer terug.

Veel songs op het album hebben zich laten inspireren door Britse folk en folkrock uit de jaren 70, maar Sorrel Nation voegt ook invloeden uit de Americana toe aan haar muziek en zeker wanneer de elektrische gitaar opduikt heb ik voorzichtige associaties met Pink Floyd. Lost En Route is voorzien van een authentiek klinkend en vol maar ook opvallend warm geluid.

Het is een geluid waarin de stem van Sorrel Nation uitstekend gedijt. De Britse muzikante beschikt over een krachtige stem en het is een stem die meerdere kanten op kan. Ik hoor er soms wat van Stevie Nicks in, maar de zang doet me ondanks het duidelijk andere geluid ook een enkele keer aan Kate Bush denken en zo kan ik nog wel wat namen noemen. De stem van de Britse muzikante is niet alleen krachtig, maar het is ook een stem vol soul, wat de verleidingskracht van de muziek van Sorrel Nation verder vergroot.

De songs van de muzikante uit Kent putten zoals gezegd stevig uit de archieven van de Britse folk(rock) uit de jaren 70, maar Lost En Route bevat zoveel uitstapjes naar omliggende genres dat je het debuutalbum van Sorrel Nation tekort doet met slechts één etiket. Zeker wanneer je het album vaker beluistert hoor je hoe veelzijdig het is.

Er verschijnen de laatste tijd heel veel albums die zich bewegen in de genres waarin ook Sorrel Nation haar inspiratie zoekt en ook albums met invloeden uit de jaren 70 zijn momenteel verre van schaars, maar Lost En Route van Sorrel Nation heeft een duidelijk ander geluid. Het album had zomaar uit de jaren 70 kunnen stammen, maar de muziek van de Britse muzikante klinkt zeker niet belegen of retro.

De eerste single van Sorrel Nation sprak me een paar weken geleden zowel in muzikaal als in vocaal opzicht zeer aan en de rest van het album doet er niet voor onder. Sorrel Nation heeft al met al een uitstekend debuutalbum afgeleverd. Ik denk dat we nog veel van haar gaan horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sorry - Anywhere But Here - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sorry - Anywhere But Here
Het debuut van de Britse band Sorry werd overschaduwd door de coronapandemie, maar met het buitengewoon intrigerende en in razend tempo groeiende Anywhere But Here is de wraak van Sorry zoet

Ik las deze week van alles over het nieuwe album van de Britse band Sorry, maar op basis van alle woorden had ik nog geen idee hoe de muziek van de band uit Londen klinkt. Dat zal ook opgaan voor mijn woorden, want de muziek van de band rond Asha Lorenz en Louis O’Bryen is lastig te beschrijven. Anywhere But Here is een behoorlijk ongrijpbaar album, maar het is ook een wonderschoon album. Wonderschoon, maar aardedonker, want Sorry is vaak een wat beklemmend album. Het is een album dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen, maar iedere keer dat je naar het album luistert hoor je weer nieuwe dingen in de muziek van Sorry en is de indruk die de band uit Londen maakt nog wat groter.

Anywhere But Here van de Britse band Sorry wordt deze week stevig bewierookt door de Britse muziekpers, die een nieuwe hype lijkt te willen lanceren. Nu ga ik Britse hypes over het algemeen graag uit de weg, maar bij Sorry lijkt er toch meer aan de hand. De band komt om te beginnen niet uit de lucht vallen, zoals ik oorspronkelijk dacht. In 2020 verscheen immers al 925, het officiële debuutalbum van de band uit Londen en hierna bracht de band ook nog twee albums met thuis gemaakte demo’s uit.

Sorry heeft bovendien Portishead’s Adrian Utley weten te strikken voor de productie van het nieuwe album en dat is zeker geen producer die zich voor het karretje van iedere hype laat spannen. Nog veel belangrijker is het feit dat Anywhere But Here een lastig te doorgronden maar uiteindelijk buitengewoon fascinerend album is. Met Anywhere But Here krijgt Sorry overeigens een tweede kans, want de eerste kans op succes werd ruw onderuit geschoffeld door de coronapandemie, die ervoor zorgde dat het debuutalbum van de band niet uitgroeide tot een van de sensaties van 2020. Twee jaar later heeft Sorry veel betere papieren, al is het jammer dat dit album niet voorafgaand aan het festivalseizoen is verschenen.

De basis van Sorry wordt gevormd door jeugdvrienden Asha Lorenz en Louis O’Bryen, die al enkele jaren samen muziek maken. Op 925 kwam die muziek wat mij betreft nog niet helemaal uit de verf, maar op Anywhere But Here valt alles op zijn plek. Muziekliefhebbers die gevoelig zijn voor vallende blaadjes kunnen het tweede album van Sorry overigens beter naast zich neer leggen, want de Britse band maakt behoorlijk donkere muziek, ook al klinkt het nieuwe album van de band wel wat minder zwaarmoedig dan het debuut.

Anywhere But Here is geen echt conceptalbum, maar in veel songs op het album staan Asha Lorenz en Louis O’Bryen stil bij het volwassen worden in Londen. Dat was ooit een bruisende metropool waar de kansen voor het oprapen lagen, maar als we het Britse tweetal mogen geloven is het inmiddels een deprimerende plek waar het voor de gemiddelde jong volwassene lastig overleven is.

Het levert zoals gezegd een donker album op. Zowel de gitaren als de elektronica op het album hebben een voorkeur voor donkere of zelfs dreigende klanken en ook de ritmesectie lijkt het leven lang niet altijd door een roze bril te bekijken. Het contrasteert flink met de lome en bijna lieflijke zang van Asha Lorenz, al valt ook hier weinig vrolijkheid in te ontdekken.

De donkere en dreigende muziek van Sorry klinkt op zich niet onbekend, maar toch vind ik het niet zo eenvoudig om de muziek van de Britse band in een hokje te duwen. Sorry is niet vies van invloeden uit de postpunk, maar kan ook overweg met de dansvloer. De muziek van de band heeft een hoog lo-fi gehalte, maar ondertussen zit het allemaal veel knapper in elkaar dan je denkt. Anywhere But Here is tenslotte vooral een gitaarplaat, maar een echte gitaarband vind ik de band uit Londen toch ook weer niet.

Anywhere But Here is toch vooral een vat vol tegenstrijdigheden, dat soms subtiel en soms zwaar klinkt en soms ruw en soms toegankelijk, en het is een vat dat net zo makkelijk tegen de haren instrijkt als verleidt met wonderschone popliedjes. Ik ben nog lang niet klaar met dit album, maar durf al wel te concluderen dat dit niet de zoveelste hype is, maar een album dat over een maand of drie wel eens zo kan zijn blijven hangen dat de jaarlijstjes in beeld komen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sorry Girls - Dreamwalker - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sorry Girls - Dreamwalker
Het Canadese duo Sorry Girls vermengt op Dreamwalker op fraaie wijze invloeden uit de jaren 70, 80 en het heden en overtuigt met verzorgde maar ook aangenaam warm klinkende popsongs vol zonnestralen

Dreamwalker van Sorry Girls is zo’n album dat eigenlijk direct bekend in de oren klinkt en ook direct aangenaam klinkt. Dat het album van het Canadese duo bekend klinkt heeft zeker te maken met de echo’s uit de jaren 70 en 80 die door klinken op het album. Dreamwalker klinkt direct aangenaam door de mooie klanken op het album en de al even mooie zang van Heather Foster Kirkpatrick. Bij dit soort albums moet je vervolgens maar afwachten of het ook na een paar keer horen nog steeds leuk is en ook dat zit goed bij Sorry Girls. Het duo uit Montreal schrijft immers ook nog eens prima songs, die op knappe wijze een brug slaan tussen invloeden uit het verleden en het heden.

Uit nostalgische overwegingen grijp ik op Spotify met enige regelmaat naar playlists waarin de jaren 80 centraal staan. Ik heb een duidelijke voorkeur voor het alternatievere werk uit het decennium, maar ben ook niet vies van playlists waarin vooral songs voorbij komen die zich ergens op het snijvlak van verantwoorde en juist wat cheesy 80s pop bevinden. Op dit soort playlists zouden een aantal songs die zijn te vinden op Dreamwalker van Sorry Girls in muzikaal opzicht niet misstaan, maar Dreamwalker is een gloednieuw album.

Het is het derde album van Sorry Girls, dat een duo uit Montreal is. De vorige twee albums van Heather Foster Kirkpatrick en Dylan Konrad ken ik niet, maar Dreamwalker ging er een paar dagen geleden in als koek en dat is sindsdien niet meer veranderd. Dat heeft zeker te maken met de zomerse temperaturen van het moment, want Sorry Girls maakt muziek die uitstekend gedijt in het huidige seizoen.

Op Dreamwalker laat Sorry Girls vooral melodieuze en lekker in het gehoor liggende popsongs horen. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal zeer verzorgd. Het is hier en daar misschien wel erg gepolijst, maar het Canadese duo blijft wat mij betreft een album lang aan de goede kant van de streep. Ondanks het gebruik van veel synths heeft het nieuwe album van Sorry Girls een warm geluid. Door de synths herinnert de muziek van het duo uit Montreal aan veel muziek die in de jaren 80 werd gemaakt, maar Dreamwalker bevat ook uitstapjes naar de jaren 70.

Wanneer ik zoek naar vergelijkingsmateriaal uit de jaren 80 kom ik vooral bij Cock Robin uit. Dat tweetal was goed voor veel vocaal vuurwerk en laat zich in dat opzicht niet goed vergelijken met Sorry Girls, maar in muzikaal opzicht hoor ik flink wat raakvlakken. Een zoektocht naar vergelijkingsmateriaal uit de jaren 70 brengt me in eerste instantie bij het Fleetwood Mac van de tweede helft van het decennium. Het zijn invloeden die je veel vaker hoort op het moment, en eigenlijk al sinds de late jaren 70, maar door de invloeden uit de jaren 80 klinkt Sorry Girls toch weer net anders dan de bands die zich vooral door de gouden jaren van Fleetwood Mac hebben laten beïnvloeden.

In muzikaal opzicht klinkt Dreamwalker zoals gezegd aangenaam, warm en verzorgd en dat geldt eigenlijk ook voor de zang van Heather Foster Kirkpatrick. De Canadese muzikante beschikt over een zeer aangename stem, die misschien niet heel uitgesproken is, maar er wel voor zorgt dat de songs van Sorry Girls nog wat aangenamer klinken. Het is bovendien een stem die lang aan kracht wint, waardoor ik Dreamwalker steeds mooier vind.

Dreamwalker zorgt door de muziek en de zang eigenlijk al direct voor een goed gevoel en dat gevoel wordt nog wat aangenamer door de prima songs van het tweetal uit Montreal. Heather Foster Kirkpatrick en Dylan Konrad hebben zich absoluut laten beïnvloeden door muziek van een aantal decennia geleden, maar Dreamwalker is zeker geen album met alleen maar retro. De songs van Sorry Girls hebben een nostalgisch tintje, maar staan ook zeker in het heden.

Het album viel de afgelopen week helaas wat tussen wal en schip en heeft nog niet heel veel aandacht gekregen van de muziekpers, maar Dreamwalker van Sorry Girls is wat mij betreft een album dat de mooie zomerdagen van het moment kan voorzien van een hele aangename en goed gemaakte soundtrack, die vervolgens meer seizoenen mee kan. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Soup - Live Cuts - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Live albums zijn tegenwoordig maar zelden relevant of interessant, maar de muziek van Soup lijkt er voor gemaakt

Soup betoverde me met haar vorige twee platen waarop progrock, psychedelica en post-rock op even mooie als bijzondere wijze samenvloeiden en waarop de Noorse band indruk maakte met een hoeveelheid dynamiek om bang van te worden. Op Live Cuts doen de Noren er nog een schepje bovenop; zeg maar gerust een flinke schep. Het ene moment droom je weg bij wonderschone klanken, het volgende moment word je ruw wakker geschud door duizelingwekkend hoge gitaarmuren. Soup lijkt live nog beter dan in de studio. Iedereen die de vorige platen van de band kent weet wat dit betekent.

Live albums zijn voor mij inmiddels vooral relikwieën uit een ver verleden, waardoor ik nu uitgebrachte live albums over het algemeen niet interessant vind.

Gelukkig zijn er uitzonderingen. Het live album zoals dat in de jaren 70 furore maakte (er zijn flink wat rockbands van wie ik het live-album uit de jaren 70 ook meteen het beste album vind) is bijvoorbeeld gemaakt voor een band als Soup.

Dat heeft de band nu zelf ook door, want na een zestal albums en heel veel uren op het podium brengt de Noorse band haar eerste live-album uit.

Ik ken Soup zelfs pas een paar jaar en was na een tip van een lezer van deze BLOG eerst diep onder de indruk van The Beauty Of Our Youth uit 2013 en later misschien nog wel meer onder de indruk van Remedies uit 2017.

Soup maakt muziek die ik tot twee keer heb vergeleken met een overtrekkende onweersbui. Heftige uitbarstingen in de muziek van de Noorse band worden afgewisseld met wonderschone meer ingetogen passages, waarin je hoort dat een uitbarsting nooit ver weg is.

Ik heb Soup zelf nog nooit op het podium aan het werk gezien, maar na beluistering van Live Cuts weet ik dat de band live misschien nog wel beter is dan op de plaat. Live Cuts bevat tracks van de twee platen die ik ken en put hiernaast uit de beginjaren van de band. De studioplaten van Soup vallen op door een hele bijzondere dynamiek en door een groot aantal invloeden en beiden hoor je ook op het podium terug.

Live Cuts laat een band horen die put uit de archieven van de progrock, de psychedelica en de post-rock, maar ook van andere genres binnen de rockmuziek is Soup niet vies. Zeker de meer ingetogen passages op de plaat herinneren aan de hoogtijdagen van de symfonische rock, maar wanneer Soup het tempo langzaam opschroeft winnen invloeden uit de postrock langzaam maar zeker aan terrein. Wonderschone gitaarlijnen transformeren langzaam maar zeker in hoge en gruizige gitaarmuren, maar de tracks van Soup zijn over het algemeen lang genoeg om ook de weg terug weer te kunnen maken.

Vergeleken met de meeste bands uit de progrock en post-rock klinkt de muziek van Soup behoorlijk zweverig of psychedelisch, wat de muziek van de band uit Trondheim voorziet van nog wat meer extra toverkracht en bezwering.

Live komt het allemaal prachtig uit de verf. Live Cuts bevat 5 tracks en in totaal ruim drie kwartier muziek. Gitaarwerk en keyboards vloeien het ene moment hemeltergend mooi samen, maar het volgende moment kan de muziek van Soup ruw uit elkaar klappen. Het ene moment ben ik terug bij de bombastische klanken van de grote bands uit de symfonische rock van de jaren 70, het volgende moment zit ik weer midden in de tegen de haren instrijkende post-rock scene van de jaren 90. De wat oudere tracks van de band laten horen dat Soup in het verleden nog veel steviger klonk en grossierde in allerverwoestende drones, wat de dynamiek in de muziek van de band nog wat verder aanscherpte.

Als ik naar Live Cuts luister weet ik allereerst dat het een genoegen moet zijn om Soup live aan het werk te zien, maar ik weet ook dat de eerste live-plaat van de band een minstens even interessante luistertrip biedt als de laatste twee studioplaten. Het komt allemaal het best tot zijn recht bij hoog volume of beluistering met de koptelefoon, waarbij de band uit Trondheim je drie kwartier gevangen houdt in muziek die bedwelmt of uitbarst en continu betovert en intrigeert. De meeste live platen van het moment vind ik zoals gezegd overbodig, maar die van Soup is er een die je maar beter niet kunt missen, zeker niet wanneer je net zo onder de indruk was van Remedies en The Beauty Of Our Youth als ik. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Soup - Remedies - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna twee jaar geleden kwam ik via een tip van een lezer van deze BLOG in aanraking met de muziek van de Noorse band Soup.

The Beauty Of Our Youth beluisterde ik tijdens een zware onweersbui en bleek een perfecte soundtrack bij het overtrekkende noodweer.

De muziek van Soup had immers de intensiteit en de kracht, maar ook de schoonheid en dynamiek van een onweersbui, aldus mijn recensie twee jaar geleden.

De lezer die me twee jaar geleden wees op The Beauty Of Our Youth tipte me nu over de nieuwe plaat van de band uit Trondheim.

Het viel twee jaar geleden al niet mee om meer informatie over de plaat van Soup te vinden en dat is dit keer nog lastiger. Zoek op Soup en Remedies en je leest van alles over de geneeskracht van soep bij het verhelpen van allerlei kwaaltjes. Voeg Norway als trefwoord toe en je ontdekt dat ook de Noorse keuken flink wat geneeskrachtige soepjes kent.

Net als de vorige keer heb ik de muziek van de Noorse band maar laten spreken en net als de vorige keer heeft dit een fascinerende roller coaster ride opgeleverd. Remedies bevat maar vijf tracks, maar dit levert wel 42 minuten muziek op. De kortste track op de plaat telt maar net 2 minuten, maar Soup is ook niet bang voor een ruim dertien minuten durende track.

Vergeleken met de vorige plaat kiest Soup op Remedies voor een net wat meer ingetogen geluid. Het is een geluid waarin invloeden uit de progrock, psychedelica en post-rock prachtig samenvloeien, maar waarin ook ruimte is voor invloeden uit de hedendaagse rockmuziek.

Het fascinerende van de muziek van Soup is ook dit keer dat de Noorse band een fraaie balans heeft gevonden tussen redelijk toegankelijke rockmuziek en muziek die stevig experimenteert. Remedies is nog net wat toegankelijker dan zijn voorganger, vooral omdat de echt zware uitbarstingen dit keer grotendeels ontbreken. De muziek van Soup intrigeert op hetzelfde moment genadeloos met verrassende wendingen, heel veel dynamiek en prachtige spanningsbogen.

Zeker in de wat langere tracks en vooral wanneer Soup kiest voor grootse of zelfs bombastische klanken raakt de muziek van de band qua opbouw nadrukkelijk aan de symfonische rock en psychedelische rock uit de jaren 70, maar Remedies lijkt af en toe ook een geïmproviseerde jam of verrast juist met passages met een duidelijke kop en staart en meer eigentijdse klanken.

Muziekliefhebbers met een allergie voor progrock moeten niet aan Remedies van Soup beginnen, maar een iedere met een stiekeme, latente of juist bloeiende liefde voor dit genre, zal zeer aangenaam verrast zijn door de muziek van de Noorse band.

Waar Soup vorige keer een onweersbui voorzag van een fraaie soundtrack komt het dit keer met de soundtrack voor de ontluikende lente. De zon kan al aangenaam schijnen, maar een kille bries is nooit ver weg en een hagelbui zeker niet uit te sluiten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Soup - The Beauty Of Our Youth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Beauty Of Our Youth van de Noorse band Soup werd me onlangs aangeraden door een lezer van deze BLOG.

Omdat de omschrijving van de plaat wees in de richting van zware kost, heb ik hem een tijdje laten liggen, maar toen onlangs een zware onweersbui over trok, heb ik de plaat van de Noren toch een kans gegeven.

Het bleek het perfecte moment, want The Beauty Of Our Youth van Soup heeft de intensiteit en de kracht, maar ook de schoonheid en dynamiek van een onweersbui.

Over Soup heb ik niet al te veel informatie kunnen vinden (het is ook niet de handigste zoekterm), maar op Musicmeter las ik een aardige discussie over de plaat. Uit deze discussie blijkt dat de muziek van Soup lastig in een hokje is te duwen en hierdoor ook lang niet altijd in de smaak valt.

De muziek van de Noren zit vol invloeden uit de postrock, maar vergeleken met de gemiddelde postrock band is de muziek van Soup ook met grote regelmaat behoorlijk toegankelijk. The Beauty Of Our Youth roept hierdoor af en toe associaties op met stadionvullers als Coldplay, Snow Patrol of in het meest gunstige geval Radiohead, zeker wanneer de band kiest voor vrij theatrale passages.

Op hetzelfde moment bevat de plaat ook heel veel invloeden uit de symfonische rock uit de jaren 70, waaronder nogal wat invloeden uit de beginjaren van Genesis (zowel in vocaal als in muzikaal opzicht).

Hiermee ben ik er nog niet, want naast postrock, stadionrock, indie-rock en symfonische rock verwerkt Soup ook de zweverige of op zijn minst atmosferische invloeden uit de typisch Scandinavische popmuziek in haar muziek.

The Beauty Of Our Youth is hierdoor een uiterst veelzijdige plaat, maar ook een vat vol tegenstrijdigheden. Complexe passages worden afgewisseld met schaamteloos toegankelijke stukken; bijna verstilde momenten worden verruild voor zwaar theatrale passages. Niet iedereen zal zo vaak heen en weer willen worden geslingerd, maar mij bevalt het vooralsnog uitstekend; ook wanneer het niet onweert. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Soup - Visions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Soup - Visions
De Noorse band Soup duikt ook op Visions weer diep in de archieven van de symfonische rock van lang geleden, maar slaagt er ook dit keer in om een eigen draai te geven aan alle invloeden uit het verleden

Ik ontdekte de Noorse band Soup een jaar of acht geleden en was direct fan. Soup maakte destijds een mix van progrock en post-rock, die op een of andere manier verrassend toegankelijk klonk, wat zeker niet vanzelfsprekend is in deze genres. Met Visions volgt Soup een volgend hoofdstuk toe aan haar oeuvre. Het is een buitengewoon fascinerend hoofdstuk geworden. Soup duikt dit keer wat dieper in de archieven van de symfonische rock en tikt een aantal hoofdrolspelers uit dit genre aan. Soup klinkt dit keer wat bombastischer en ook wat experimenteler, maar toegankelijke passages zijn nooit ver weg. Al met al weer een fraai album van de band uit Trondheim.

De Noorse band Soup ontdekte ik in 2013, toen het album The Beauty Of Our Youth verscheen. Het was een opvallend album waarop invloeden uit de post-rock en de progrock werden gecombineerd met bij vlagen behoorlijk toegankelijke rockmuziek. Het in 2017 verschenen Remedies, waarop het geluid van de band wat opschoof richting progrock en psychedelica, vond ik nog een stuk indrukwekkender en ook het een jaar later verschenen live-album Live Cuts beviel me uitstekend.

De band uit Trondheim keert deze week terug met Visions, als ik goed heb geteld het zevende album van de band. Visions is niet te vinden op de streaming media diensten, waarmee de band een duidelijk statement probeert af te geven. Ik kan me op zich wel iets voorstellen bij de bezwaren die muzikanten tegen de streaming media diensten hebben, maar ook Soup kan de wereld niet veranderen en snijdt zichzelf waarschijnlijk alleen maar in de vingers door het nieuwe album niet aan te bieden via de platforms die muziek onder de aandacht kunnen brengen van een wereldwijd publiek.

Visions staat gelukkig nog wel op bandcamp, zodat je het album toch kunt beluisteren zonder het direct te moeten aanschaffen. Ook het nieuwe album van de Noorse band is weer een heel interessant album. De muziek van Soup is in de loop der jaren wel wat minder toegankelijk geworden en kruipt nog wat dichter tegen de symfonische rock uit de jaren 70 aan. Op hetzelfde moment zoekt de band wat nadrukkelijker het experiment, wat van beluistering van Visions een fascinerende luisterervaring maakt.

Het nieuwe album van de Noren bevat slechts vijf tracks, maar deze zijn wel goed voor bijna veertig minuten muziek. De luxe versie die verkrijgbaar is via de bandcamp pagina van de band en ook in de winkels ligt voegt nog 20 minuten muziek toe.

Met name de mellotron speelt een voorname rol op het album, waardoor je de invloeden uit de symfonische rock er in bakken af kunt scheppen. In de meest melodieuze momenten hoor ik flink wat invloeden van Pink Floyd, maar ook de andere groten uit de symfonische rock en de progrock komen met enige regelmaat voorbij. Soup vertrouwt echter niet alleen op de keyboards, maar geeft ook de gitaren een prominente rol. Deze gitaren zijn verantwoordelijk voor melodieus gitaarspel met een hoog Pink Floyd gehalte, maar op Visions worden hier en daar ook hoge gitaarmuren opgebouwd.

Waar de muziek van Soup een jaar of acht geleden nog behoorlijk toegankelijk was, is Visions zo nu en dan zware kost vol bombast en daar moet je van houden. Hiertegenover staan meer ingetogen en bijna folky passages, die weer herinneren aan Genesis in haar meer ingetogen momenten. Genoeg te genieten dus voor een ieder die symfonische rock tot zijn of haar jeugdliefdes of jeugdzonden rekent, maar ook liefhebbers van eigentijdse rockmuziek met invloeden uit de progrock zijn bij Soup aan het juiste adres.

Zeker bij eerste beluistering is Visions een behoorlijk overweldigend album, waarop verschrikkelijk veel gebeurt. Het zevende album van Soup gaat nooit een lichtvoetig album worden, maar ik moet zeggen dat het bij herhaalde beluistering wat minder zwaar overkomt, dan toen ik er voor het eerst naar luisterde. De geluidskwaliteit op bandcamp is overigens niet optimaal, dus om echt te kunnen genieten van de nieuwe van Soup moet toch echt in de buidel getast worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sour Widows - Revival Of A Friend - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sour Widows - Revival Of A Friend
De Californische band Sour Widows heeft heel lang gewerkt aan haar debuutalbum en dat hoor je op het bijzonder fraaie en knappe en vooral door 90s indierock en slowcore beïnvloede Revival Of Friends

Melodieuze gitaarwolken, incidentele gitaaruitbarstingen, een laag tempo en bijna lieflijke vrouwenzang. Het zijn allemaal bekende ingrediënten en het zijn ingrediënten die met name in de 90s indierock en slowcore een voorname rol speelden. Invloeden uit de jaren 90 zijn sindsdien veelvuldig verwerkt, maar Revival Of Friends van Sour Widows klinkt wat mij betreft toch anders. De Californische band laat haar muziek slechts zeer incidenteel ontsporen, wat zorgt voor een bijzondere ingehouden spanning. Die past prachtig bij alle melancholie op het album, wat Revival Of Friends voorziet van een bijzondere lading. Het debuutalbum van Sour Widows is intens maar ook gewoon mooi. Erg mooi zelfs.

De Amerikaanse band Sour Widows debuteert deze week met Revival Of A Friend. De band uit Californië werkte zeven jaar aan het album en kreeg in deze periode te maken met het verlies van dierbaren en met de coronapandemie. Gelukkig is het album er toch nog gekomen, want Revival Of A Friend is een uitstekend album.

Het is een album dat me in eerste instantie vooral mee terug nam naar de jaren 90. Het debuutalbum van Sour Widows bevat immers nogal wat invloeden uit de indierock en de slowcore uit dit decennium. Zo bevat Revival Of A Friend vooral songs die zich voornamelijk in een laag tempo voortbewegen, maar die zomaar kunnen exploderen. Het voorziet het album van de dynamiek die in de indierock van de jaren 90 gewoon was.

Ook het gitaarwerk op het album herinnert me aan rockmuziek van een aantal decennia geleden. Het gitaarwerk op Revival Of A Friend is melodieus en ruimtelijk, maar kan ook behoorlijk gruizig klinken. Het gitaarwerk op het album is verantwoordelijk voor de dynamiek in de muziek van Sour Widows, terwijl de ritmesectie vooral ondersteunend speelt, al verdient de drummer van de band zeker de nodige credits.

Het fraaie gitaarwerk op het debuutalbum van de Californische band wordt gecombineerd met zachte en vaak bijna lieflijke zang en ook dat is een belangrijk ingrediënt van de indierock uit de jaren 90. Waar veel jaren 90 bands één vrouwelijk boegbeeld hadden, heeft Sour Widows er twee.

Susanna Thomson en Maia Sinaiko tekenen allebei voor zowel het gitaarwerk als de zang op het album en deze dubbele bezetting verrijkt zowel de instrumentatie als de zang op Revival Of A Friend. Je hoort bovendien goed dat de twee al jaren samen spelen, want zowel de gitaarpartijen als de zang van Susanna Thomson en Maia Sinaiko vloeien prachtig samen en weten elkaar steeds weer te versterken.

Zeker in de wat langere tracks op het album maakt de band veel gebruik van repeterende akkoorden, waardoor de muziek van Sour Widows een bijzondere of zelfs bijna hypnotiserende uitwerking heeft op de luisteraar. Met name in de ingetogen passages, en die domineren op het album, valt op met hoeveel zorgvuldigheid er wordt gemusiceerd en die zorgvuldigheid hoor je terug in de zang. De muziek van Sour Widows kan op hetzelfde moment ruw klinken en dat is knap.

Het is allemaal fraai vastgelegd door Maryam Qudus, die het album samen met de band produceerde en die hier en daar wat atmosferische synths heeft toegevoegd aan het geluid op Revival Of A Friend. Door het lage tempo heeft de muziek van de Amerikaanse band vaak een wat melancholisch karakter, wat gezien de gebeurtenissen in de levens van Susanna Thomson en Maia Sinaiko, die dierbaren verloren door ziektes en overdoses, ook niet zo gek is.

Revival Of A Friend bevat ruim vijftig minuten muziek, wat lang is voor een debuutalbum. Door het lage tempo en een aantal wat langere tracks lijkt het album langer te duren, maar het debuutalbum van Sour Widows verveelt geen moment. Revival Of A Friend kan prima voortkabbelen op de achtergrond, maar de songs van Susanna Thomson en Maia Sinaiko worden nog mooier wanneer je er met volledige aandacht en flink volume naar luistert. In eerste instantie vond ik het vooral aangename nostalgie, maar Revival Of A Friend is inmiddels veel meer dan dat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: 2 EP's: Kashmere Hakim - Hope Is He[art] / Southern Sunrise - Feels Like Home - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ook de Nederlandse band Southern Sunrise wist al een plekje op deze BLOG te veroveren met een EP en zelfs met een single (een unicum) en keert nu terug met een volgende EP.

Op de vorig jaar uitgebrachte EP Brighton en de single Elspeth slaagde de band rond de Nederlandse muzikant Arjan Pieters en de Britse zangeres Shonagh Macleod er in om steeds weer een ander geluid te laten horen, waardoor de lijst met vergelijkingsmateriaal uiteindelijk een flinke lijst werd met grote namen als Beth Orton, The Sundays, Fairground Attraction, Belle & Sebastian en zelfs Lily Allen.

Stiekem keek ik dan ook flink uit naar het eerste album van Southern Sunrise, maar helaas moeten we het weer doen met slechts een EP. Feels Like Home bevat slechts vier tracks, maar het zijn weer vier tracks om van te smullen.

Net als op de vorige EP maakt zangeres Shonagh Macleod indruk met heerlijke vocalen en blijkt Southern Sunrise een muzikale kameleon die in vier tracks meer variatie laat horen dan een gemiddelde band in haar hele oeuvre.

Zo horen we in de eerste tracks 70s rock met een vleugje funk en een goed verstopt beetje prog, neemt de tweede track je mee naar de bakermat van de Amerikaanse country, komt in de derde track het vorig jaar nog als single uitgebrachte en heerlijk exotische Elspeth voorbij en is de slottrack een prachtig weemoedig folkliedje.

Feels Like Home duurt uiteindelijk slechts 13 minuten, maar het is wel 13 minuten muziek van wereldklasse. Ook Feels Like Home maakt me weer nieuwsgierig naar het debuut album van de Limburgse band. Het zou zomaar een veelkleurig album kunnen zijn met voor elk wat wils en de wat breder georiënteerde muziekliefhebber als grote winnaar.

Laat maar snel komen dat debuutalbum, want Feels Like Home smaakt net als zijn voorganger naar veel en veel meer. Erwin Zijleman

Recensie pop de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Spain - Carolina - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Spain maakte aan het eind van de jaren 90 en aan het begin van het huidige millennium een drietal geweldige platen (met het uit 1999 stammende en bijna verstilde She Haunts My Dreams als uitschieter), maar vervolgens was het ruim dertien jaar stil rond de Amerikaanse band.

Twee jaar geleden keerde de band rond Josh Haden gelukkig terug met het wonderschone Sargent Place, dat verder ging waar Spain dertien jaar daarvoor was opgehouden.

Ook op het onlangs verschenen Carolina is er in muzikaal opzicht weer niet heel veel veranderd. Dat was in het privéleven van Josh Haden wel anders, want het overlijden van zijn vader, de wereldberoemde jazzmuzikant Charlie Haden, hakte er stevig in. Nu was de muziek van Spain nooit heel erg uitbundig, zodat het geen verrassing is dat ook dit keer de melancholie overheerst.

De muziek van Spain kent zijn gelijke nog altijd niet. De band maakt zich uiterst langzaam voortslepende muziek, die qua tempo doet denken aan de slowcore uit de jaren 90, maar zich bedient van een ander instrumentarium en qua invloeden stevig put uit de Amerikaanse rootsmuziek en zeker ook de jazz die Josh Haden thuis met de paplepel kreeg ingegoten.

De stemmige songs van Spain zijn over het algemeen sober, maar wonderschoon en uiterst trefzeker ingekleurd met subtiele accenten van met name de akoestische gitaar en andere akoestische instrumenten, waaronder de viool van zijn zus Petra Haden.

Het kleurt prachtig bij de wat weemoedige stem van Josh Haden, die ook op Carolina weer ontroert met prachtige songs en al even mooie verhalen, die vaak teruggrijpen op het verleden, waarbij zowel persoonlijke verhalen als historische feiten een rol spelen.

Voor een ieder die de vorige platen van Spain kent zal Carolina aanvoelen als een warm bad, maar het is een warm bad dat af en toe net iets anders aanvoelt dan gewend. Ook op Carolina ligt het tempo laag en is de instrumentatie over het algemeen sober, maar Spain klinkt wel iets voller dan we van de band gewend zijn en kiest op Carolina ook voor een aantal songs die heel voorzichtig rocken.

In een zoektocht naar vergelijkingsmateriaal kom ik in muzikaal opzicht uit bij Cowboy Junkies en American Music Club, terwijl de sfeer op de platen weer meer doet denken aan de platen van onder andere Low en Songs:Ohia. Het gekke is dat Carolina ondanks de melancholie een plaat is die het ook prima doet op een mooie zomeravond; een kwaliteit die alle platen van Spain typeert.

Ik koester de klassiekers van Spain, maar ook Sargent Place uit 2014 en het nu verschenen Carolina zijn wonderschone platen van een torenhoog niveau. Geweldige band. Erwin Zijleman