The Killers is een Amerikaanse band die in 2001 werd opgericht in Las Vegas, Nevada en in zanger/toetsenist en componist Brandon Flowers zijn “key-member” heeft. Hun eerste 2 albums, “HOT FUSS” uit 2004 en “SAM’S TOWN” uit 2006 werden door fans en critici enthousiast ontvangen verkochten wereldwijd goed. Het van hun derde album “DAY & AGE” getrokken single “HUMAN” werd in 2008 in Nederland hun eerste grote hit, het bereikte de 2e plaats in de Nederlandse Top 40. Het was een eenmalig groot succes, want alleen het van hetzelfde album afkomstige “SPACEMAN” en “RUNAWAYS”, afkomstig van het in 2012 verschenen “BATTLE BORN” bereikten de Top 40. Die 2 albums werden door met name de critici afgebrand. Het was te commercieel en er werd te veel op ‘safe’ gespeeld. Tussendoor bracht Brandon Flowers ook nog 2 solo albums uit die geen grote successen werden en het van The Killers bekende geluid lieten horen. Het heeft 5 jaar geduurd voordat het 4-tal een opvolger had voor “BATTLE BORN”, en dat is “WONDERFUL WONDERFUL” geworden. Het is een album geworden waarop 10 songs te vinden zijn, 43 minuten duurt en een gepassioneerde en geïnspireerde band laat horen. Flowers zingt op de zijn bekende manier, met veel galm en grote gebaren, de songs hebben diverse invloeden en boeien van de eerste tot de laatste minuut. In “RUN FOR COVER” zijn bijvoorbeeld New Order invloeden te horen en ook U2 komt in enkele tracks voorbij. New wave vermengt met pop, zo zou je, volgens mij, de muziek van The Killers kunnen omschrijven. Met “WONDERFUL WONDERFUL” revancheert de band zich op de 2 voorgaande albums, waarop het meer pop was dan new wave, en ze lijken op de weg terug. Lekker plaatje, niet meer, maar zeker niet minder!!

The Kinks is een fijn bandje, maakte fijne liedjes en fijne albums. The Kinks zijn als een “fine English cup of tea” en dat onderstreepten ze nog maar weer eens in 1968 met het zesde album “THE VILLAGE GREEN PRESERVATION SOCIETY”, dat in dat jaar verscheen op 22 november. Het was een productieve en erg goede periode, want in deze periode verscheen “THE WHITE ALBUM” van The Beatles, “BEGGARS BANQUET” van de Rolling Stones en “ELECTRIC LADYLAND” van de Jimi Hendrix Experience.

The Kinks zijn eigenlijk de band van de broers Ray en Dave Davies en in 1964 breken ze door met hardrock avant la lettre, want de single “YOU REALLY GOT ME” wordt een grote hit en door de stevige gitaarriffs is het een in die tijd afwijkende single, die later symbool heeft gestaan voor de ontwikkeling van de hardrock en heavy metal. The Kinks borduren niet voort op het succes en langzaamaan ontwikkelde de band een eigen stijl, die je zou kunnen omschrijven als “typical British”, pop/rock/music hall en veelal begeleid door prachtige teksten die op het leven in het Engeland van de jaren zestig slaat. Dat Engeland gaat nog steeds gebukt onder de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog en de financiële problemen die dat met zich mee heeft gebracht. Ray Davies ontwikkelde zich steeds meer tot de stem van het volk, de kritische en scherpe analyses waren nieuw in de popmuziek en daardoor namen The Kinks een aparte plaats in de muziekwereld in.

Ik las in het boek van Dick van Veelen over The Kinks, “THE KINKS, EEN OER-ENGELSE BAND” een passende samenvatting van “THE VILLAGE GREEN PRESERVATION SOCIETY”. Volgens hem is het een “melancholisch aandoend conceptalbum met geïdealiseerde en geromantiseerde jeugdherinneringen en een hang naar een simpel en overzichtelijk bestaan in een wereld vol geweld, waarin de gewone man ten onder dreigt te gaan”. De liedjes geven dit thema een bijpassende sfeer en die loopt, zoals we op dat moment al gewend waren van The Kinks, uiteen van pop naar rock naar music hall. De 15 tracks klokken bij elkaar 40 minuten en daar krijg je louter kwaliteit voor terug. Van het album werd alleen “STARSTRUCK” een hit, in Nederland bereikte het de 13e plaats van de Nederlandse Top 40.

Het titelnummer opent het feest en daarin komen alle kenmerken van The Kinks al voorbij, pakkende melodie, mooie tekst en prachtige samenzang. “DO YOU REMEMBER WALTER” heeft die melancholische sfeer, een heerlijk ritme en mooie toetsenbijdrage. “PICTURE BOOK” heeft een iets steviger karakter en een pakkend ritme, “JOHNNY THUNDER” een heerlijke melodie, bij “LAST OF THE STEAM POWERED TRAINS” zijn de gitaarpartijen en mondharmonica erg gaaf, “BIG SKY” is wat apart door de pratende manier van zingen op enkele momenten, “SITTING BY THE RIVERSIDE” is erg melodisch en klein gehouden en “ANIMAL FARM” is één van de hoogtepunten van het album. Pakkend, mooie arrangementen en een heerlijke melodielijn.
“VILLAGE GREEN” vind ik een Kinks liedje pur sang, heerlijke arrangementen en mooie toetsen bijdragen, “STARSTRUCK” is gewoon een goed popliedje, “PHENOMENAL CAT” is een wat vreemde track met een minder toegankelijke melodie, “ALL OF MY FRIENDS WERE THERE” past volgens mij perfect binnen het music hall, in “WICKED ANNABELLA” is drummer Mick Avory prominent te horen en is gitarist Dave Davies de leadzanger, “MONICA” begint met mooie baslijntjes door bassist Pete Quaife en groeit uit tot een zomers klinkend popliedje en met het poppy en pakkende “PEOPLE TAKES PICTURES OF EACH OTHER” komt een einde aan één van de beste albums uit 1968 en een topper uit de jaren zestig.

The Kinks bewezen met dit album dat ze verder gegroeid waren en dat Ray Davies als zanger en componist zich bij de beste Engelse componisten uit die jaren gevoegd had. Een klassieker, zoals de plaat die aan dit album voorafging dat ook al was, “SOMETHING ELSE BY THE KINKS”. Een topalbum!

“SOMETHING ELSE BY THE KINKS” is het vijfde album van de uit Muswell Hill, Noord Londen afkomstige viertal, The Kinks en verscheen op 15 september 1967. Vanaf 1964 scoorde het kwartet een aantal hits, zoals “YOU REALLY GOT ME”, “ALL DAY AND ALL OF THE NIGHT”, “TIRED OF WAITING FOR YOU” en “A WELL REPECTED MAN”. In 1966 stonden ze met 2 singles op de eerste plaats van de Nederlandse Top 40, “DEDICATED FOLLOWER OF FASHION” en “SUNNY AFTERNOON”. De derde nummer 1 hit in ons land was “WATERLOO SUNSET”, het slotakkoord van “SOMETHING ELSE BY THE KINKS”.
De band van de broers Ray en Dave Davies, bassist Pete Quaife en drummer Mick Avory is met geen enkele andere band uit Engeland in de jaren ’60 te vergelijken. Ze maakten een afwijkende pop/barok/folk/psychedelische muziek, die in de jaren ’90 terug te horen was in een aantal Britpop bands. De zang van Ray Davies is wat nasaal en zijn composities zijn muzikale schilderijen, ze vertellen allemaal een eigen verhaal. De songs gaan over het algemeen over het gewone leven in het Londen van de jaren ’60 en als je het wat breder trekt, zou je zelfs het leven in Engeland in de jaren ’60 kunnen gebruiken als thema in de songs van The Kinks. Akoetische gitaren, mooie koortjes, het is wel wat anders dan de op een legendarische riff gebouwde (pre hard) rock song “YOU REALLY GOT ME”, maar dit is de ontwikkeling die The Kinks inzetten in 1966 en op dit album verbeterden, aanpasten en geheel eigen wisten te maken. “AFTERNOON TEA” is misschien wel het beste voorbeeld van een song over een meer dan oer typisch Engels gebruik en het nummer klinkt ook nog eens heerlijk.
Na dit album verscheen in 1968 de opvolger “THE KINKS ARE THE VILLAGE GREEN PRESERVATION SOCIETY” waarop de sound nog meer werd verfijnd en ook dat album mag tot een klassieker beschouwd worden. “DEATH OF A CLOWN”, één van de 13 tracks werd als single uitgebracht onder de naam van Dave Davies, die het nummer samen met Ray componeerde en het bereikte in de Nederland de tweede plaats van de Top 40. En “WATERLOO SUNSET”, een grote internationale hit, is misschien wel één van de mooiste songs die Ray Davies heeft geschreven.
“SOMETHING ELSE BY THE KINKS” verscheen in het super muzikale jaar 1967 en is naast al die andere toppers van onder andere The Doors, Rolling Stones, The Byrds en The Beatles ook een regelrechte klassieker!!

De Marcus King Band is een bluesband die uit het zuiden van de Verenigde Staten komt en dat hoor je er aan af. Blues en soul die recht uit het hart komt! De in Greenville South Carolina geboren King is 22 jaar en bracht in 2014 zijn eerste album uit, “SOUL INSIGHT”. Met die titel gaf hij al aan waar hij aan zijn inspiratie komt, vanuit zijn ziel. Sinds een paar weken ligt “CAROLINA CONFESSIONS” in de winkel en het is blues/soul muziek voor de fijnproevers, voor de liefhebbers. Het album werd opgenomen in de legendarische RCA Studio A in Nashville en geproduceerd door David Cobb, die gewerkt heeft met onder andere Sturgill Simpson, Chris Stapleton en de Zac Brown Band. Het geheel klinkt dan ook als een klokje! De teksten gaan over vergiffenis, liefde, schuld en andere problemen die de mens kan tegenkomen in zijn of haar leven. Ze worden dan ook nog eens gezongen met een schreeuwerige, hoge stem, die door alles heen gaat. De emotie spat ervan af. De muziek is blues met invloeden vanuit de soul en misschien ook wel een beetje country. Er wordt prachtig gesoleerd Marcus King zelf en ook het toetsenwerk van DeShawn “D”Vibes Alexander is het noemen waard, regelmatig ronkt en knort de hammondorgel, die daarmee een extra dimensie aan de 10 songs geeft. Marcus King, een blanke langharige jonge Amerikaan, is een supertalent die binnen afzienbare tijd tot de groten in de blueswereld is doorgedrongen en dat is meer dan terecht!

The Pineapple Thief is een band die door Bruce Soord in 1999 is opgericht en tot op heden 12 studio albums heeft uitgebracht. De band maakt progressieve rock, met uiteenlopende invloeden uit de jazz, pop, alternatieve en melodieuze rock. Keymember Soord schrijft alle songs, speelt gitaar en zingt alle lead vocalen en daaromheen zijn er verschillende muzikanten lid geweest van deze Engelse band. Het vorige album, “YOUR WILDERNESS” uit 2016, liet al een meer toegankelijker geluid horen en dat hebben ze op “DISSOLUTION”, album nummer 13, verder uitgewerkt. Vaak wordt de vergelijking gemaakt met Porcupine Tree, de band van Steven Wilson. Dat is ook niet vreemd. Beide bands zijn in staat om prachtige melodieuze pop prog/rock te maken, maar kunnen ook behoorlijk experimenteel zijn. De stem van Soord en die van Wilson hebben ook wel overeenkomsten, al hebben beiden wel een eigen geluid. The Pineapple Thief is overigens niet “de nieuwe Pocupine Tree”, zoals er wel eens gezegd en geschreven wordt. The Pineapple Thief is een band die op zichzelf staat, maar wel dezelfde klasse muziek maakt die Porcupine Tree ook wist te produceren. Op “DISSOLUTION” gaan ze weer een stapje verder en dat maakt dit album tot een topper in zijn genre. Pakkende songs, schitterende melodieën, mooie instrumentale passages en allemaal waanzinnig goed gemusiceerd. The Pineapple Thief klopte met de laatste albums al aan de deur van de eredivisie van de progressieve rock, ze zijn nu met stip in de top 10 binnengekomen. Luister en huiver, geniet onder andere van het beklemmende “WHITE MIST” en druk op repeat, meer hoef je bij een dergelijk album niet te doen.

Het 13e album van The Pineapple Thief is er weer één waarbij je vanaf de eerste seconden meegezogen wordt in een muzikale trip door het brein van Bruce Soord, de oprichter, zanger, gitarist en componist van deze Engelse band. The Pineapple Thief (TPT) werd in 1999 in Somerset opgericht en in hetzelfde jaar verscheen “ABDUCTING THE UNICORN”. De band maakt sinds het begin progressieve rock met diverse invloeden, waardoor de albums nog al eens van elkaar afwijken. De één is stevig, de ander meer progressief of toegankelijk, maar altijd met een progressief karakter. Sinds 2017 zit Gavin Harrison achter het drumstel en dat is aan de songs wel te merken. Harrison, voorheen in onder andere Porcupine Tree, is een meester met wat betreft het drummen en weet binnen elke song een arrangement te bedenken, waardoor de track nog beter wordt. Verwacht geen lange epic tracks op “VERSIONS OF THE TRUTH”, de langste is zeven en een halve minuut, het titelnummer is ruim vijf en een halve minuut en de rest klokt ruim onder de vijf minuten. Je krijgt rock voorgeschoteld met progressieve invloeden en dat allemaal met een bepaalde, soms beklemmende sfeer. Dit is een stijl die perfect bij de stem van Soord past en ook bij het thema van het album. Soord vraagt zich af wat de waarheid tegenwoordig is, en hoe bepaal jij wat de waarheid is als je zoveel informatiebronnen hebt, en dan ook zoveel versies van de waarheid. Toppers zijn wat mij betreft het reeds genoemde titelnummer dat een heerlijke opbouw kent en een aantal briljante tempowisselingen laat horen, in “DEMONS” hoor je prachtige gitaarriffs van Soord en een aanstekelijk refrein, “LEAVE ME BE” heeft een prachtig intro waarna het tempo omhoog gaat en je het thema blijft horen, geweldig gedaan. Het langste nummer is “OUR MIRE” waarin Harrison zich helemaal kan uitlezen en je de klasse van hem in zijn totaliteit hoort en de album afsluiter “THE GAME” is een sferische track die je vaker moet luisteren om hem helemaal te doorgronden. Op toetsen zijn Steve Kitch en als bassist Jon Sykes de 2 overige leden van TPT en hun aandeel is ook van grote klasse. The Pineapple Thief heeft met dit album weer een pareltje toegevoegd aan hun steeds uitdijende oeuvre en het is elke keer weer genieten van het album.

Power trio's, je hebt er een aantal van die wereldberoemd zijn geworden. Jimi Hendrix Experience, Cream, Rush, het zijn slechts enkele voorbeelden van bands die geweldige muziek met zijn drieën konden maken. Wat mij betreft hoort The Police ook in dat rijtje. Het drietal maakte slechts een korte periode indruk, vergelijkbaar met Jimi Hendrix Experience en Cream, die ook maar een kort bestaan hadden.

Sting, geboren als Gordon Matthew Thomas Sumner en de zanger en bassist van de Engelsen, gitarist Andy Summers (die de eerste gitarist Henry Padovani in 1977 verving) en drummer Stuart Copeland brachten in 1977 hun eerste single uit, "FALL OUT". In november 1978 verscheen hun debuutalbum "OUTLANDOS D'AMOUR", waarop een aantal geweldige singles staan. "SO LONELY", "ROXANNE" en "CAN'T STAND LOSING YOU" bereikten in Nederland in 1979 de Top 40.

Binnen een jaar na de release van hun eerste album, lag nummer twee alweer in de winkels. Op 2 oktober 1979 verscheen namelijk "REGGATTA DE BLANC". Nigel Gray werd als producer erbij gehaald en de opnames werden gemaakt in Engeland, in de Surrey Sound studio's in Leatherhead, Surrey. Het levert bijna 42 minuten nieuwe muziek op, verdeeld over elf tracks, variërend van twee en een halve minuut tot vijf minuten. Van die elf tracks kwamen er twee in de Nederlandse Top 40, te beginnen met het openingsnummer, het geweldige "MESSAGE IN A BOTTLE". Bijna vijf minuten The Police in optima forma! Ritmisch super pakkend, tempowisselingen, heerlijke melodielijn, gewoon geweldig! Het titelnummer "REGGATTA DE BLANC" laat ook weer de grote kwaliteiten van de band horen, heerlijk speels gitaarspel, waanzinnig en complex drumwerk en het passende basspel van Sting. De zang bij deze bijna instrumentale track doet de rest. "IT’S ALRIGHT FOR YOU" is zo'n heerlijke uptempo song, pakkende melodie, lekker gitaar werk en een gedegen basis. De ruim vier minuten durende Police klassieker "BRING ON THE NIGHT" heeft een spannend intro, langzaam maar zeker ontwikkelt het nummer zich met een op de toppen van zijn kunnen zingende Sting. “DEATHWISH” is afwisselend en het één minuut durende intro beloofd veel. Een pakkend ritme is de basis van de rest van het nummer. De typerende Police ingrediënten zitten er ook weer in, de heerlijke galmende zang, ingenieus drumspel en het subtiele gitaarwerk van Summers.

Het eerste echte rustpunt is de fenomenale hitsingle “WALKING ON THE MOON”. Het nummer is op een briljant basloopje gemaakt en is wat mij betreft boeiend van de eerste tot de vijfde minuut. Dit blijft voor mij één van de beste Police tracks ever… Van een andere orde is het door Stuart Copeland geschreven “ON ANY OTHER DAY”. Een punky/reggae track die mij iets minder kan bekoren. De zang is wat minder prominent, het ritme is wel weer pakkend. Net zoals bij eerdere tracks is er veel aandacht besteedt aan het intro van “THE BED’S TOO BIG WITHOUT YOU”. Je wordt meteen gepakt door het ritme, het basloopje en verderop doet de melodie en geweldige arrangementen de rest. Eén van de toppers van het album, eentje die niet gaat vervelen. “CONTACT” is opgebouwd op een heerlijk midtempo ritme, is kort en krachtig, maar niet hoogstaand. De piano luistert “DOES EVERYONE STARE” op, er komt operazang voorbij en het is zo’n nummer waarin een mooie opbouw in zit. Het is wel een afwijkende track, maar ik vind het wel boeiend, juist door het andere karakter. Het tempo gaat in “NO TIME THIS TIME” naar de hoogste versnelling, Sting zingt weer erg hoog en de gitaarsolo maakt het geheel af.

“REGGATTA DE BLANC” was een goede opvolger van het debuutalbum en scoort als “moeilijke tweede album” een meer dan dikke voldoende. Bij de opvolger “ZENYATT MONDATTA” werd de focus iets verlegd, mede door het frequenter gebruik van de synthesizer. Persoonlijke favoriet “DON’T STAND SO CLOSE TO ME” kan mij nog steeds bekoren en zelfs “DE DO DO DO DE DA DA DA” vind ik erg mooi. “GHOST IN THE MACHINE” leverde de band de eerste en tot nu toe enige Nederlandse nummer 1 hit op, “EVERY LITTLE THING SHE DOES IS MAGIC”. En “SYNCHRONICITY”, met de geweldige single “WRAPPED AROUND YOUR FINGER”, was in 1983 de zwanenzang. Een comeback tournee in 2007 deed de fans nog even opveren, maar het leverde wel veel live concerten op, nieuw materiaal bleef echter uit. Vijf albums in een relatieve korte periode, maar ze zijn stuk voor stuk erg goed, “REGGATTA DE BLANC” hoort daar dus zeker bij.

“AFTERMATH” is het vijfde album dat de Rolling Stones uitbrachten in Engeland. In Amerika zat daar “12 X 5” tussen, dat in 1964 werd gereleased. In die tijd kwam het vaker voor dat een Engelse band in Amerika andere albums uitbracht, dan de reguliere. Je zou het op 15 april 1966 verschenen “AFTERMATH” kunnen classificeren als hun eerste klassieker. Alles klopt op deze plaat, de kwaliteit van het songmateriaal en de kwaliteit van de opnames. Die zijn beiden top en dat maakt dit album tot een topper in het oeuvre van de Stones. Er zijn ook geen covers meer te vinden op dit album, voor het eerst in hun carrière zijn alles songs geschreven tot het koningskoppel Mick Jagger en Keith Richards. Vijf van de 14 songs zijn op één of andere wijze bekende tunes geworden. Opener “MOTHERS LITTLE HELPER” en “LADY JANE” waren hits voor de heren zelf, “UNDER MY THUMB” staat op menig compilatie album, “OUT OF TIME” werd een hit door Chris Farlow en “TAKE IT OR LEAVE IT” werd in 1982 een hit in Nederland door het duo Bennett & Bee. Het album blinkt ook uit in het gebruik van niet gebruikelijke rock ’n roll instrumenten, zoals dulcimer en marimba, waarmee de stempel van Brian Jones duidelijk op dit album zit. Net zoals The Beatles begonnen de Rolling Stones verder te kijken dan dat ze tot nu toe gedaan hadden en dat zorgde voor een verfrissende en geweldig klinkend album. De stijl is rhythm & blues in combinatie met rock ’n roll, country en popmuziek. Het lange (ruim 11 minuten) “GOING HOME” is een heerlijke blues, “HIGH AND DRY” heeft een country feel en “IT’S NOT EASY” is meer rock ’n roll, maar dan in een midtempo. “AFTERMATH” opent bij de Amerikaanse versie met de nummer 1 hit “PAINT IT BLACK” en daar zijn slechts 11 tracks op te vinden. Wil je het ‘echte’ album, koop dan de Engelse uitgave, die is van minuut 1 tot 53 van grote klasse. Hierna zouden de Stones nog een aantal klassiekers uitbrengen, zoals “LET IT BLEED”, “STICKY FINGERS” en “EXILE ON MAIN STREET” en dat begon allemaal met dit schijfje!

Ryszard Kramarski is een 52 jarige Poolse muzikant en eigenaar van het platenlabel Lynx Music. Dit label is gespecialiseerd in progressieve rock en heeft een flink aantal Poolse acts in zijn stal. Onder die acts zit onder andere Millenium, een band waar Kramarski ook in speelt en veel voor schrijft. Hij is voornamelijk toetsenist, bespeelt ook nog wel andere instrumenten, maar als je de muziek van Millenium en het hier centraal staande The Ryszard Kramarski Project (tRK Project) beluisterd, dan hoor je dat toetsen een belangrijke aandeel in de muziek hebben. “KAY & GERDA” is het 4e album van dit neven project van Kramarski en hij brengt jaarlijks een nieuw album uit. Als je dan weet dat Millenium ook heel geregeld een nieuw schijfje lanceert, de laatste verscheen vorig jaar, is getiteld “THE WEB” en is een aanrader voor liefhebbers van melodieuze progressieve rock. Deze band is trouwens in de studio voor de opnames van een nieuw album, maar eerst is er “KAY & GERDA” van tRK Project. Na “THE LITTLE PRINCESS in 2017, “SOUNDS FROM THE PAST” in 2018 en “MR. SCROOGE” uit 2019 is dit dus het vierde album en het is opnieuw een zeer melodieus en prachtig album geworden. Het bijzondere is dat de 7 songs op CD1 gezongen worden door zangeres Karolina Leszko en op CD2 door zanger Dawid Lewandowski. Het zijn exact dezelfde songs, maar ze krijgen wel een andere sfeer als ze door een vrouw of man gezongen worden. Bij elkaar klokken de 7 songs bijna 46 minuten, zijn de synthesizers erg belangrijk, hoor je regelmatig een mooie gitaarsolo en is de ritmesectie degelijk. De songs zijn over het algemeen midtempo, af en toe gaat het er iets steviger aan toe, maar de melodie blijft in elke song de leidraad. Ik luister elke keer weer met plezier naar deze Polen en dat gebeurt wel vaker. Er zijn veel erg goede Poolse progressieve rockbands actief, waarbij de melodie altijd van groot belang is. Voorbeelden hiervan zijn Albion (ook met zangeres), Believe, Moonrise en Riverside. Het reeds genoemde Millenium en dit tRK Project passen perfect in dat rijtje. Heerlijke muziek!

The Teskey Brothers zijn bezig om hun naam langzaam maar zeker te vestigen in de muziekwereld. De band uit Melbourne Australië is vernoemd naar de 2 broers Josh en Sam Teskey en werd in 2008 geformeerd. Aangevuld met een aantal klasse muzikanten werd in 2017 het album “HALF MILE HARVEST” uitgebracht en waren de reacties zeer positief. Soul met een rocksausje en de geest van Wilson Pickett, Arthur Conley en Otis Redding die waart rond in elke track die de heren maken. Sinds een paar weken ligt album #2 in de winkels, “RUN HOME SLOW” en weer is het die geweldige rasperige stem van Josh Teskey die soms door merg en been gaat. Hij zingt alsof het zijn laatste kunstje is, met power en emotie. De songs zijn stuk voor stuk van een hoog niveau en beklijven vrijwel meteen. In iets meer dan 45 minuten komen 11 tracks voorbij die perfect in balans zijn met elkaar. Ballads, midtempo en dan weer een uptempo track, waarbij de blazers het geheel een heerlijke Memphis feel geven. Toch komt dus gewoon uit “Down Under”, maar het heeft dezelfde geweldige kwaliteit. Aanrader voor soulfans en muziekliefhebbers die avontuurlijk ingesteld zijn, je wordt volgens mij niet teleurgesteld.

The Verve is een Engelse rock band die in 1990 werd opgericht in Wigan en in 1997 zijn internationale doorbraak had. Richard Ashcroft is de grote man van het viertal, met zijn aangename, maar zeker ook karakteristieke stemgeluid en zijn schrijverstalent. Op 29 september 1997 verschijnt het derde album van de Britten, “URBAN HYMNS”, die voorafgegaan werd door de single “BITTER SWEET SYMPHONY”. Dit nummer kwam in juni van hetzelfde jaar uit en werd een internationale hit. In Nederland kwam het nummer net niet in de top 10 van de Top 40. De hypnotiserende klassieker leverde de doorbraak, maar omdat het liedje gebaseerd was op de orkestrale versie van de Rolling Stones hit “ THE LAST TIME”, moest The Verve de namen van Jagger & Richards vermelden en die beide heren betalen voor het gebruik. “BITTER SWEET SYMPHONY” zorgde echter wel voor de terechte aandacht en met een wereldwijde verkoop van meer dan 4 en een half miljoen exemplaren, groeide het album uit tot het succesvolste album van The Verve. De songs zijn sober van sfeer, hebben psychedelische invloeden alle 13 tracks roepen een bepaald melancholische gevoelen op. De werkelijk briljante 2e single “THE DRUGS DON’T WORK” behoort misschien wel tot één van de mooiste liedjes die in de nineties zijn verschenen. Een prachtige afwisseling tussen uptempo en ballad, maken van “URBAN HYMNS” een heerlijke luistersessie van ruim 75 minuten (al zijn de laatste 8 minuten en 40 seconden van de albumsluiter “COME ON” niet om aan te horen). Na dit album werd het stil rondom The Verve, maar in 2008 verscheen het toepasselijk getitelde vierde album, ‘FORTH”. Het succes van “URBAN HYMS” werd echter niet meer behaald…een klassieker!!

De Amerikaanse band The War On Drugs werd in 2005 opgericht in Philadelphia Pennsylvania en bracht zijn debuutalbum “WAGONWHEEL BLUES” in 2008 uit. Met het in 2014 verschenen “LOST IN THE DREAM” brak de band door bij het grote publiek. Het vierde album “A DEEPER UNDERSTANDING” kwam 25 augustus uit en de tracks die de band vooraf vrij gaf, lieten al horen dat het een geweldig album moest worden. Dat is ook gelukt. De band rond zanger/componist/muzikant Adam Granduciel heeft een zeer melodieuze en sfeervolle plaat uitgebracht. Tussen de 10 songs staat er 1 die net geen 4 minuten duurt, de rest klokt ruim boven de 5 minuten en 1, “THINKING OF A PLACE”, scoort zelfs ruim 11 minuten. De sfeer en melodie zijn de belangrijkste ingrediënten op het album, met de stem van Granduciel als breekbaar middelpunt. Hij heeft een licht hees, wat hoog stemgeluid die de songs dat gevoel meegeven, waardoor ze extra boeiend worden. Met hier en daar smaakvolle instrumentale tussenstukken en af en toe een uptempo song, is “ A DEEPER UNDERSTANDING” een luisterervaring die van minuut 1 tot de 66e geweldig is. Briljante plaat!!

In 2005 werd The War On Drugs (TWOD) geformeerd en Philadelphia Pennsylvania USA en dat gebeurde nadat frontman Adam Granduciel en Kurt Vile elkaar in die stad hadden ontmoet. Na jaren samengespeeld en talloze liedjes geschreven te hebben, was het in 2008 tijd voor het eerste album, “WAGONWHEEL BLUES”. Na dit album ging Vile zijn eigen weg, bleven Granduciel en David Hartley achter. Hartley was en is de bassist van TWOD, Granduciel de toetsenist, gitarist, zanger en componist. Ze versterkten zich met toetsenist Robbie Bennett, brachten in 2011 het album “SLAVE AMBIENT” uit, waarop het geluid al een eigen sound kreeg. Met de komst van drummer Charlie Hall en toetsenist Anthony LaMarca kreeg de line-up van TWOD zijn definitieve vorm.

De albums die volgden zijn regelrechte klassiekers, “LOST IN THE DREAM” uit 2014 is mijn persoonlijk favoriete TWOD album, met vlak daarachter het in 2017 verschenen “A DEEPER UNDERSTANDING”. Nu ligt album #5 in de winkels, “I DON’T LIVE HERE ANYMORE”. Een album met het inmiddels bekende geluid van het vijftal, 52 minuten en 10 nieuwe liedjes. Ik vind het lastig om de muziek van de band te plaatsen. Het is uiterste melodieus, pakkend, heeft connecties met Bruce Springsteen en Tom Petty en heeft een typische jaren tachtig “feel”.

Met “LIVING PROOF” gaat het rustig van start, piano, subtiel gitaarwerk, ingetogen zang en het tempo blijft laag, ook wanneer de drums invallen. Indrukwekkend begin, vooral als in het laatste deel een zeer smaakvolle gitaarsolo voorbij komt. Het tempo en de sfeer gaat omhoog in het zeer melodieuze “HARMONIA’S DREAM”. In zes en een halve minuut komen alle goede kanten van TWOD voorbij, smaakvolle toetsensolo, tempowisselingen, fantastisch! “CHANGE” heeft een pakkend ritme, subtiele gitaar begeleiding en die stem van Ganduciel, vergelijking met een goed zingende Bob Dylan gaat wat mij betreft helemaal op. In het begin van “I DON’T WANNA WAIT” lijkt het alsof je naar een synth-pop hit uit de jaren tachtig gaat luisteren. Mooi en rustig begin, halverwege valt de drums in en ontwikkelt het nummer zich tot een schitterend popliedje, waarbij de korte, licht overstuurde gitaarsolo iets extra’s aan het nummer toevoegt. Het derde en tevens laatste nummer dat de 6 minuten aantikt is “VICTIM”. Een spannend, rustig begin, het tempo gaat na ruim 2 minuten omhoog, gevolgd door tempowisselingen, overstuurde solo, boeiend tot aan het einde. Het hele nummer heeft een new-wave-achtige sfeer, wat een perfecte variatie geeft aan het album.

Het titelnummer is een duet met de zangeressen van band Lucius, Jess Wolfe en Holly Laessig. De combi tussen TWOD en de uit Brooklyn New York USA afkomstige muzikanten is goed gelukt. Een heerlijk ritme, pompende bas, mooie melodielijn en een pakkend refrein. “OLD SKIN” heeft het voor TWOD bekende Bruce Springsteen linkje. De wijze van zingen, de rustige opbouw, het refrein, de soul die hij in zijn nummers weet te stoppen, zit ook volledig in dit nummer. Als er dan nog een harmonica solo in zit, dan is het plaatje compleet, wat een geweldig nummer! Het tempo gaat in “WASTED” flink omhoog, waardoor het een pakkend popliedje is, waarbij stilzitten bijna onmogelijk is. “RINGS AROUND MY FATHER’S EYES” heeft een ingetogen sfeer en Granduciel zingt passend bij die sfeer. Het gitaarwerk geeft het nummer een extra emotionele lading en de tekstregel “Into Darkness, I Will Reach, Fall Into The Ocean Deep” klinkt niet positief, maar wel poëtische. Een liedje over afscheid nemen en ouder worden. Het laatste nummer is één van mijn favoriete songs op ‘I DON’T LIVE HERE ANYMORE”. “OCCASIONAL RAIN” heeft een ongelofelijk fijne sfeer en een melodie die mij meteen pakte. Het tempo is voor TWOD redelijk hoog, instrumentatie uiterst smaakvol gedaan en er wordt goed gezongen. Het instrumentale einde met een mooie, maar misschien te korte gitaarsolo zorgt voor een passend slot.

Dit vijfde TWOD album vind ik weer een topper, misschien niet zo goed als “LOST IN THE DREAM”, maar de kwaliteit van dat album ligt ook wel op een uitzonderlijk hoog niveau. Dit album scoort net iets minder, maar het is en blijft genieten van de eerste tot de laatste seconde, geweldig!

The War On Drugs bestaat inmiddels ruim 15 jaar en heeft tot dusver 4 albums uitgebracht. Adam Granduciel en Kurt Vile stonden aan de wieg van de in Philadelphia, Pennsylvania, USA opgerichte band.
In 2008 verscheen het debuutalbum “WAGONWHEEL BLUES”, waarna Vile de band verliet en de Granduciel het enige creatieve brein werd. “SLAVE AMBIENT” uit 2011 betekende nog geen doorbraak, maar de band creëerde wel een stijl waarop ze konden voortborduren. Die verwachte en misschien wel gehoopte doorbraak kwam met album #3, “LOST IN THE DREAM” uit 2014 en werd gecontinueerd met “A DEEPER UNDERSTANDING” in 2017.
Ik vind het erg moeilijk om de stijl van The War On Drugs te duiden. Er zit wat Dire Straits in, voornamelijk het soms subtiele gitaarwerk, maar ik las ook ergens dat het een mix is van Bruce Springsteen, Glenn Frey, Bob Dylan, Tom Petty en Neil Young en ook die is wel te begrijpen. Feit voor mij is dat deze geweldige muziek moeilijk te plaatsen is en dat maakt het misschien ook wel uniek. Het is sferisch, ritmisch, pakkend, gevoelig en erg goed wat The War On Drugs laat horen, wat mij betreft zeker op de laatste 2 albums.
Dat begon dus met “LOST IN THE DREAM”, dat op 18 maart 2014 werd uitgebracht en wat mij betreft een klassieker is. “UNDER THE PRESSURE” opent het feest en is meteen langste nummer van het album, een heerlijk, zeer ritmisch nummer met een wel erg lang outro. In “RED EYES” gaat het tempo iets omhoog en het synthesizer geluid geeft het nummer een jaren ’80 sfeertje, waarna in “SUFFERING” het tempo weer daalt tot het niveau van een midtempo. Mooi pianospel, subtiel gitaarwerk, genieten! Ruim 7 minuten klokt het volgende hoogtepunt “AN OCEAN IN BETWEEN THE WAVES”, waarin het tempo weer flink omhoog gaat. Rustige zang, beetje lijzig, drumcomputer en na zo’n 1.50 komen de drums erbij en ontwikkelt het nummer zich tot een geweldige song met onder andere prachtig gitaarwerk. Ook in “DISAPPEARING” klinkt de gitaar op zijn Mark Knopflers, helder en prachtig bespeelt. Ook in dit nummer wordt de kracht en het handelsmerk van The War On Drugs duidelijk, de herhaling en het voort dreinende ritme! “EYES TO THE WIND” is opgebouwd op een akoestische gitaar en heeft een Bruce Springsteen sfeer, “THE HAUNTING IDLE” is met iets meer dan 3 minuten het kortste nummer van “LOST IN THE DREAM”, is instrumentaal en heeft een filmisch karakter, “BURNING” heeft een aanstekelijk ritme, positieve sfeer en een mooi refrein. Het titelnummer is het één na kortste nummer, is rustig en je zou dit als de ballad van het album kunnen bestempelen. “IN REVERSE” sluit het album af, kent een lange aanloop, waarin The War On Drugs nog een keer alles uit de kast haald. Ritmisch, prachtig gitaarwerk, mooie zang en pakkend.
In iets meer dan een uur heeft deze band mij weten te overtuigen en de reeds genoemde opvolger “A DEEPER UNDERSTANDING” wist het niveau moeiteloos te continueren. In afwachting van een nieuw album blijven de oudere albums van The War On Drugs hun rondjes in mijn cd-speler draaien…en met plezier blijf ik ernaar luisteren.

Abel Makkonen Tesfaye werd op 16 februari 1990 geboren in Toronto Ontario Canada en bracht in september 2012 zijn debuut single “WICKED GAMES”. Als artiestennaam koos hij The Weeknd en sindsdien heeft hij grote successen geboekt. De naam zou hij hebben gekozen, omdat het hem herinnert aan het weekend dat hij zijn ouderlijk huis verliet toen hij 17 jaar was en nooit meer terug kwam.

Een jaar na zijn debuut single verscheen het eerste album van The Weeknd, “KISS LAND”, dat vooral in Canada en Amerika een succes was. In Nederland scoorde hij zijn eerste hit met Ariana Grande met de single “LOVE ME HARDER”, dat de zevende plaats in de Top 40 bereikte. Zijn eerste solo hit was “EARNED IT”, dat uit de film “FIFTY SHADES OF GREY” kwam en in hetzelfde jaar, 2015, bereikte “CAN’T FEEL MY FACE” bijna de eerste plaats in de Top 40 en stond met die hit meer dan een half jaar in die hitlijst. In 2016 was het wel zover, “STARBOY”, samen met Daft Punk, stond 4 weken op de eerste plaats in de belangrijkste Nederlandse hitparade, de Top 40. Zijn grootste Nederlandse hit scoorde hij in 2020 met “BLINDING LIGHTS”, dat eind 2019 uitgebracht werd en 14 weken op de eerste plaats bleef staan.

“DAWN FM” is het vijfde album van de Canadees en onder de 16 tracks staat ook de hit “TAKE MY BREATH”, dat vorig jaar als single werd uitgebracht. Bijna 52 minuten muziek, met gesproken woord door acteur Jim Carrey, waardoor het geheel je het gevoel geeft naar een radiozender te luisteren. Grappig gedaan en gelukkig niet te lang, zodat de aandacht wel op de muziek gericht blijft. Het heeft allemaal een The Weeknd feel, het jaren tachtig sausje dat ook op het vorige album te horen was, is ook nu weer aanwezig, zonder dat het gedateerd klinkt. Daarvoor is de productie te veel anno nu. Het is moderne r&b, vermengt met de disco van de jaren zeventig en, zoals reeds vermeld, een jaren tachtig sausje. Er staan een aantal nummers op die als single een succesje zouden kunnen boeken. “OUT OF TIME”, midtempo en een mooie melodie is één van de betere liedjes van het album, de ballad “HERE WE GO…AGAIN”, waarin rapper Tyler The Creator een kleine rol heeft is erg mooi, “BEST FRIEND” heeft een wat apart tempo en arrangementen, waardoor het voor mij een aanstekelijk liedje is geworden en “LESS THAN ZERO” heeft een jaren tachtig synthesizer sausje en een lekker tempo.

Met dit album kan The Weeknd weer even vooruit en zal hij zijn status als één van de grootste artiesten van dit moment zonder probleem vast kunnen houden.

Op 23 mei 1969 verscheen het eerste klassieke album van de Engelse rock band The Who, “TOMMY”. Het album gaat over Tommy Walker, een doof, stom en blind kind van een in de eerste wereldoorlog vermiste kapitein van het Britse leger. Als hij 4 jaar later terug keert, heeft zijn vrouw een andere geliefde en deze wordt door de kapitein voor de neus van zijn zoon vermoord. Tommy krijgt van zijn ouders te horen dat hij het gebeuren moet vergeten, “hij heeft niets gezien en gehoord” en zo wordt Tommy doofstom en blind. Het verhaal wordt aan de hand van 24 tracks verteld, grotendeels geschreven door gitarist Pete Townshend. Met de duur van 74 minuten werd het een dubbelalbum, maar dat stond een grote verkoop hit niet in de weg. De gezongen tracks worden smaakvol afgewisseld met instrumentale delen, waardoor het verhaal diepgang krijgt en ook de bijpassende emotie. “PINBALL WIZARD”, over de grote hobby van Tommy, het spelen met een flipperkast en “I’M FREE” verschenen op single, maar een nummer als “THE ACID QUEEN” is ook een veel gedraaide song en het laatste deel van het album, “WE’RE NOT GONNA TAKE IT”, dat op single verscheen als “SEE ME, FEEL ME” is een klassieker in het oeuvre van The Who. De opvolger van “TOMMY” was het song gerichte “WHO’S NEXT” en ook dat album groeide uit tot een klassieker van de band met naast Townshend natuurlijk ook zanger Roger Daltrey, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon in de gelederen. Anno 2018 leven alleen Townshend en Daltrey nog.

Het is het einde van het jaar en er ligt een nieuw album van The Who in de winkels. Wie? The Who! Ontstaan uit de resten van de band Detour, werd The Who in 1964 in Londen opgericht, en behoorde het met The Beatles, The Rolling Stones, The Hollies, The Kinks en The Small Faces tot de grote Engelse bands van de jaren ’60. Zanger Roger Daltrey, gitarist Pete Townshend, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon maakten in dat decennium een aantal popklassiekers, zoals de singles “MY GENERATION” en “SUBSTITUTE” en het album “TOMMY” in 1969. De band ging rustig door in de seventies met het maken van eigenzinnige rock, met diverse sausjes eroverheen gegoten, zoals symfonische rock, pop en rock & roll. “WHO’S NEXT” en “WHO ARE YOU” waren de grootste kaskrakers, vooral in Amerika. Dat laatste album was tevens de laatste van The Who in de klassieke bezetting. Keith Moon overleed op 7 september 1978 aan de gevolgen van een overdosis tabletten. Het duurde even voordat er weer een nieuw album van het overgebleven trio verscheen, dat werd “FACE DANCES” in 1981 met daarop de schitterende single “YOU BETTER YOU BET”. Ex Small Faces en Faces drummer Kenney Jones nam de plaats in van Moon, maar het typerende geluid en stijl van de op 32 jarige leeftijd gestorven drummer was weg, hoe goed Jones ook kan drummen. In 1982 verscheen nog een album, maar de titel verraad ook de leden van The Who vonden dat het ging na het definitieve vertrek van hun oerdrummer, “IT’S HARD”. De band stopte, maar ook weer niet definitief. Diverse tournees en live albums volgden, maar nieuw werk volgde pas in 2006, zij het zonder de op 27 juni 2002 overleden John Entwistle. “ENDLESS WIRE” was een aardig album, maar geen groot succes. Ruim 13 jaar na het verschijnen van dat album, ligt nu “WHO” in de winkels. Met verschillende drummers en 2 bassisten hebben Daltrey en Townshend 11 nieuwe tracks opgenomen (meer bij deluxe edities) en die ademen natuurlijk het geluid van The Who. De stem van Daltrey is dan wel aan lichte slijtage onderhevig, maar is en blijft herkenbaar. De songs gaan van rockers (“BALL AND CHAIN”), naar het afwisselende “DETOUR”, het gedragen “STREET SONG”, het met harmonica en klein gehouden door Townshend gezongen “I’LL BE BACK” en het een jaren ’60 sfeer overgoten “BREAK THE NEWS”. Een afwisselend album, geen topper, maar één die lekker weg luistert. De fans zullen het als een verplichte aanschaf zien, maar nieuwe liefhebbers zullen ze hier niet mee krijgen. Dan adviseer ik toch de oudere albums van The Who.

The Zombies is één van de nog maar weinig actieve bands die al in de eerste helft van de jaren zestig opgericht werd én die toen ook al succesvol waren. “SHE’S NOT THERE” was een grote hit in 1964, “TELL HER NO” uit hetzelfde jaar scoorde voornamelijk in de Verenigde Staten goed. Het uitblijven van het grote succes zorgde ervoor dat de band in de tweede helft van de jaren zestig uit elkaar ging. Het in april 1968 verschenen “ODESSEY AND ORACLE” werd redelijk ontvangen, maar groeide qua waardering het afgelopen decennia uit tot een waar meesterwerk. De band was dus al gestopt toen de single “TIME OF THE SEASON” in de V.S. een hele grote hit werd.

De belangrijkste leden van The Zombies zijn zanger Colin Blunstone en toetsenist en zanger Rod Argent, die na het uiteenvallen van de band hun eigen weg gingen. Blunstone heeft een aantal interessante solo albums gemaakt en Argent richtte een band op die zijn naam droeg. Met die band, Argent dus, maakte hij meerdere prima albums en één fenomenaal goed nummer, de klassieker "HOLD YOUR HEAD UP". Daarna bracht hij enkele solo albums uit, was al muzikant en producer betrokken bij diverse artiesten, waarna in 2001 met Blunstone, het onder hun eigen naam uitgebrachte "OUT OF THE SHADOWS", verscheen. Tussendoor werden er nog een paar albums gereleased onder de naam The Zombies, maar in 2004 verscheen "AS FAR AS I CAN SEE", het begin van het tweede leven van de band. Diverse tournees, nog enkele albums en met de bezetting Blunstone, Argent, drummer Steve Rodford (wiens vader Jim ook een aantal jaren lid was van The Zombies), gitarist Tom Toomey en bassist Søren Koch namen ze een nieuw album op, "DIFFERENT GAME".

Het album heeft een speelduur van 39 minuten en je krijgt tien nummers te horen die de veelzijdigheid van The Zombies laat horen. "DIFFERENT GAME" is een opener die meteen laat horen welke kwaliteiten de band heeft. Veelvuldig samenzang tussen Blunstone en Argent, een heerlijke slepende track met een prachtige melodielijn. Het tempo gaat omhoog in "DROPPED REELING & STUPID" waarin het genieten van die weergaloze stem van Blunstone, die nog steeds even mooi en karakteristiek klinkt. Het toetsenspel is eveneens mooi. In "REDISCOVER", een melodische ballad, zijn het de arrangementen die de aandacht opeisen. Vooral de achtergrondzang is erg mooi gedaan, de toetsensolo is de kers op de taart! "RUNAWAY" is een bluesy ballad, prominent toetsenspel, enkele gitaarsolo’s die iets meer voorin de mix hadden mogen zitten, maar verder een lekker nummer. "YOU COULD BE MY LOVE" is ook weer een ballad, sfeervolle arrangementen verhogen de emotionele lading van het nummer.

Het tempo gaat weer omhoog in "MERRY-GO-ROUND" dat opgeluisterd wordt met smaakvolle gitaarriffs. Mooie samenzang van de twee leiders van The Zombies is de basis van "LOVE YOU WHILE I CAN". Een mooi nummer met een fijne melodie. De orkestrale ballad "I WANT TO FLY" was ook al te vinden op "AS FAR AS I CAN SEE" en deze nieuwe versie voegt niets nieuws toe, het is en blijft een prachtig liedje. Een pakkend ritme in "GOT TO MOVE ON", mondharmonica, een bluesy feel en het toetsenspel is weer een genot voor de oren. De ingetogen manier van zingen door Blunstone in het slotakkoord "THE SUN WILL RISE AGAIN" geeft deze ballad het juiste karakter. Akoestische gitaar en subtiel orgelspel, een prachtig einde van "DIFFERENT GAME".

Met dit album bewijzen Colin Blunstone en Rod Argent, beiden 77 jaar, dat ze nog lang niet versleten zijn en dat ze hetgeen ze al jaren doen, nog steeds kunnen en dat ook nog steeds met veel kwaliteit. Het is bij elke song genieten van de vocale capaciteiten van Blunstone, Argent laat zijn Hammond orgel regelmatig heerlijk klinken en de drie mede Zombies zorgen ervoor dat alles klinkt zoals je dat van deze legendarische band mag verwachten. Ze doen dus niets anders dan voorheen, ze spelen geen "DIFFERENT GAME", en dat is maar goed ook.

De geschiedenis van The Zombies is een bijzondere. Doorbraak in 1964 met de klassieker “SHE’S NOT THERE”, een succesvolle opvolger blijft uit en na de opnames van “ODESSEY AND ORACLE” gaat de band teleurgesteld uit elkaar. Echter wordt die plaat een klassieker en staat in de de lijst met 500 beste albums allertijden volgens het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone. Key-members zanger Colin Blunstone en toetsenist Rod Argent hebben onafhankelijk solo successen en komen eind jaren ’90 weer samen om in 2011 The Zombies weer nieuw leven in te blazen. Het nieuwe album laat een gretige band horen die nog steeds wat te melden heeft…”STILL GOT THAT HUNGER” is dus een perfecte titel. De stem van Blunstone is nog steeds een genot om naar te luisteren en Rod Argent laat zijn orgel regelmatig op indringende manier horen. Wat een fijn plaatje!!

Na "THE DEPTHS OF WINTER" is "A SONG OF SPRING" opnieuw een topper in het oeuvre van Peter Jones, de man achter Tiger Moth Tales. Gevarieerd, fantastisch gespeeld, Genesis-achtige toetsensolo's, een uur top progressieve rock. Overigens is er na het laatste nummer nog een hidden track te beluisteren, een instrumentaal jazzy nummer. Hierin laat Jones horen dat hij ook een geweldige saxofonist is. Met een beetje hulp van een paar gastmuzikanten, heeft Jones de rest van het album in zijn eentje vol gespeeld en gezongen. Opnieuw laat de blinde Engelsman horen een uitzonderlijk muzikaal talent te zijn.

Peter Jones is Tiger Moth Tales en "COCOON" is zijn debuutalbum. Je kunt van dit album veel zeggen, maar niet dat het een saaie plaat geworden is. Veel vreemde muziek, gesproken teksten (vooral bij "THE ISLE OF WITCHES") en heel veel variatie. Dat zorgt ervoor dat dit album mij eigenlijk niet echt kan boeien. Een paar prachtige songs, zoals het instrumentale "THE FIRST LAMENT" en het Genesis achtige "A VISIT TO CHIGWICK". Genesis ten tijde van het vertrek van Peter Gabriel, dus midden jaren zeventig. Jones speelt nagenoeg alle instrumenten zelf en doet dat fantastisch, wat een talent heeft hij. Zijn zangstem is zeer aangenaam en dat zorgt er mede voor dat het slotakkoord "DON'T LET GO, FEELS ALRIGHT" het hoogtepunt van "COCOON" is...geweldige progressieve rock song waarin in ruim 13 minuten alle kwaliteiten van Jones geëtaleerd worden. Mij kan ongeveer de helft bekoren, de rest sla ik liever over.

"STORY TELLERS PART 1" is wat mij betreft een fractie beter dan het debuutalbum van Tiger Moth Tales. Het project van multi instrumentalist Peter Jones is ook dit keer een reis door het muzikale landschap van de prog en aanverwante stijlen. De eerste 3 nummers zijn prachtig, vooral "STORY TELLERS" is schitterend en in "BEAUTY SLEEPS" laat Jones horen ook geweldig met de gitaar uit de voeten te kunnen. Bij "KIDS TALE" gaat het wat mij betreft mis, ik kan hier niet naar luisteren. Daarna wordt het absoluut beter met "THE QUEST FOR BEAUTY", maar met "THE PIPER" wordt je weer op het verkeerde been gezet. Een song met 2 gezichten, het eerste deel is vreemd, deel 2 is mooi melodieus. Gelukkig is het slotakkoord weer erg goed. Ik blijf het jammer vinden dat Peter Jones ervan die vreemde liedjes tussen zet, maar het is natuurlijk zijn goed recht.

Album #4 van Tiger Moth Tales is het tweede deel van "STORY TELLERS", en persoonlijk vind ik deze als geheel mooier. Opener "BEST FRIENDS" is misschien wel het meest commerciële nummer is de catalogus van dit project van multi instrumentalist Peter Jones. Daarna volgen een reeks prachtige, relatief korte liedjes, waarna track 6 "THE BOY WHO CRIED WOLF" volgt, het beste nummer van dit album. Dit wordt gevolgd door het meest vreemde, "THREE LITTLE PIGS". Op zijn eerste 2 albums zijn dergelijke songs ook te vinden en ook in dit nummer laat Jones zijn kwaliteiten horen. Een verhalend liedje met meerdere stemmen, allemaal heel knap gedaan, maar persoonlijk spreekt het mij niet aan. "THE PALACE" laat maar weer eens horen wat deze man allemaal met een grote diversiteit aan instrumenten kan...ongelofelijk. Dit tweede deel is een prachtig album geworden, maar niet zo sterk als de voorgaande, "THE DEPTHS OF WINTER". Dat blijft, wat mij betreft, zijn beste.

Het derde album van het project van Peter Jones is wat mij betreft veruit de beste. Geen slecht nummer en een paar briljantjes is het resultaat van 71 minuten prachtige progressieve rock. Luister maar eens naar "WINTER MAKER", schitterende melodie en een prachtige gitaarsolo van Luke Machin. Ook het langste nummer van "THE DEPTHS OF WINTER", "EXPOSURE" is geweldig. Alleen het 3 minuten durende intro is al prachtig. Daarna gaat het album op een erg hoog niveau verder, waarbij de instrumental "SLEIGH RIDE" positief opvalt. "THE TEARS OF FRIGGA" en "HYGGE" zijn zeer melodieus en hadden door Genesis gemaakt kunnen worden ten tijde van "A TRICK OF THE TAIL" en "WIND AND WUTHERING". Peter Jones bespeelt dit keer niet alle instrumenten, maar deze geweldenaar laat in elk nummer horen wat een geweldige muzikant hij is, zonder te vergeten dat hij ook prachtig kan zingen. Top album met zeer sfeervolle, melodieuze en soms avontuurlijke progressieve rock.

"THE WHISPERING OF THE WORLD" is een album dat past bij Peter Jones, prachtige melodieën en goed gespeeld. Persoonlijk heb ik iets minder met albums waarop geen drums e.d. te horen zijn, ik mis dan op een bepaald moment iets. Dat geldt ook voor dit album van Tiger Moth Tales. Neemt niet weg dat de kwaliteit hoog is en ik "BLACKBIRD" een geweldige song vind.

Tim Bowness werd op 29 november 1963 geboren in Latchford, Cheshire Engeland en is niet zo bekend bij het zogenaamde grote publiek. Bowness zit al zo'n 30 jaar in de muziek en is een zeer getalenteerde en veelzijdige muzikant. Samen met Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield, Storm Corrosion) bracht hij onder de naam No-Man een reeks albums uit, waaronder "FLOWERMOUTH", "RETURNING JESUS" en "SCHOOLYARD GHOSTS". Hun laatste album verscheen eind 2019, getiteld “LOVE YOU TO BITS”.

Onder zijn eigen naam brengt hij ook regelmatig albums uit, waarvan de eerste in 2004 verscheen, "MY HOTEL YEAR". De afgelopen acht jaar bracht hij vijf albums uit, “LATE NIGHT LAMENTS” was de laatste, zijn zesde en verscheen in 2020. De stem van Bowness is zacht, lijzig en doet mij eigenlijk elke keer weer denken aan Marc Almond en dat is op het nieuwe album niet anders. "BUTTERFLY MIND" klokt 43 minuten en herbergt elf tracks. Het werd geproduceerd door Brian Hulse en Bowness zelf, Steven Wilson zorgde voor de mix en de mastering. De ritmesectie is een geweldige, bassist Nick Beggs (vroeger Kajagoogoo, tegenwoordig in verschillende acts, zoals Fish On Friday en de liveband van Steven Wilson) en Elbow drummer Richard Jupp. Diverse gastmuzikanten komen Bowness helpen, waaronder Ian Anderson van Jethro Tull.

De opener geeft meteen weer wat je van het album kunt verwachten, “SAY YOUR GOODBYES PT. 1” begint rustig en bruist ook nog van de energie, en dat in nog geen twee en een halve minuut. “ALWAYS THE STRANGER” is ook uptempo, heerlijk gitaarspel, lekker ritme en die zachte stem van Bowness die voor de juiste sfeer zorgt. “IT’S EASIER TO LOVE” is een heerlijk sferisch nummer dat met prachtig saxofoonspel wordt opgeluisterd. Het met stevige gitaarriffs gedomineerde “WE FEEL” is daarom ook een iets afwijkend nummer. De stem en de melodie zorgen ervoor dat het wel binnen het pallet aan stijlen van Bowness past. In het atmosferische “LOST PRAYER” wordt duidelijk gas terug genomen. Minimale instrumentatie, toetsen en fijn drumwerk bepalen het geluid, de zang doet de rest. Het laatste deel van het nummer wijkt weer voor een groot deel af van het eerste deel, waardoor de variatie groot blijft. “ONLY A FOOL” heeft wel wat weg qua opzet van ”LOST PRAYER”, ook dit is een wat steviger nummer, echter zonder de gitaarriffs.

Het korte “AFTER THE STRANGER” is een soort intermezzo, met bass en drum als leidende instrumenten. “GLITTER FACES” is weer zo’n typisch Bowness compositie, heel veel aandacht voor de sfeer, instrumentatie die perfect op elkaar is afgestemd, prachtig nummer. Het nummer met de langste, en ook wel mooie titel, is “ABOUT THE LIGHT THAT HITS THE FOREST FLOOR”, is ook weer een sferisch nummer met subtiel gebruik van instrumenten. Het is de opmaat naar het langste nummer van “BUTTERFLY MIND”, het ruim acht minuten durende “DARK NEVADA DREAM”. Rustig intro, mooi zang gedeelte, als de drums invallen de titel ‘langs komt’, geeft het nummer zijn kwaliteiten pas echt prijs. Het is een repeterende song, met een werkelijk geweldige toetsensolo die halverwege start, waardoor je in een soort roes meegenomen in die "donkere Nevada droom", topper! Met deel twee van de opener, “SAY YOUR GOODBYES PT. 2 dus, wordt het album afgesloten. De titel komt een aantal keer voorbij en ook hier verandert de sfeer halverwege, al blijft het binnen de Tim Bowness grenzen.

De Engelse zanger en componist heeft weer een mooi sfeervol album gemaakt, met genoeg afwisseling, waardoor het geen herhalingsoefening is geworden én geen moment verveeld. Met "BUTTERFLY MIND" kan hij weer een tijdje mee vooruit en volgens mij is deze plaat ook zeer geschikt voor de herfst maanden die er over een tijdje komen. Album in of op de speler, wijntje, kaasje, haardvuurtje, dat moet goed komen!

Tim Bowness is voor een groot deel van de muziekliefhebbers een grote onbekende, maar wel een zeer getalenteerde muzikant. Bowness werd op 29 november 1963 geboren in Latchford, Cheshire Engeland en zit al ruim 25 jaar in de muziek. Samen met Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield) brengt hij onder de naam No-Man albums uit, de laatste verscheen eind vorig jaar, “LOVE YOU TO BITS”. Onder zijn eigen naam brengt hij ook regelmatig albums uit en “LATE NIGHT LAMENTS” is zijn zevende. Het is de opvolger van het vorig jaar verschenen “FLOWERS AT THE SCENE”, dat ik een prachtig album vind. De stem van Bowness doet mij weleens denken aan Marc Almond, hij heeft een wat lijzige stem, zingt op een wat trage manier, waardoor de muziek iets rustgevends heeft. Melodie en sfeer staat bij Bowness altijd voorop en dat geldt ook weer voor de 9 nieuwe songs op dit schijfje dat bijna 39 minuten klokt. Het album gaat van start met het sfeervolle “NORTHERN RAIN”. De kunst bij de song van Bowness is om door het soms minimalistisch gebruik van instrumentarium heen te luisteren, want je wordt altijd weer ergens verrast. Zo ook richting het einde van dit nummer, waarin een vervormde gitaarsolo te horen is. “I’M BETTER NOW” is ook weer zo’n rustig liedje, kalme opbouw waarin ook weer een gitaarsolo te horen is, waardoor hij ook bij dit nummer erin slaagt om op precies het juiste moment iets aan de sfeer te doen. “DARKLINE” kent een loom, aanstekelijk ritme, “WE CAUGHT THE FIRE” horen we een vibrafoon op een ambient-achtige ritme en sfeer, “THE HITMAN WHO MISSED” is het kortste liedje op “LATE NIGHT LAMENTS” en heeft mooie, ingetogen drum bijdragen. “NEVER A PLACE” kent een mooie opbouw en is één van de toppers op dit album, “THE LAST GETAWAY” heeft mooie gitaarriffjes, een toetsensolo die ik prachtig vindt, “HIDDEN LIFE” kent ook weer een rustige aanloop, waarna een drumcomputer het tempo iets opvoert. Het slot van het album is “ONE LAST CALL” en ook dit nummer past qua sfeer weer perfect op dit schijfje. Er zullen mensen zijn die de manier van zingen van Bowness saai vinden, of de muziek niet interessant genoeg, maar als je goed luistert naar de songs, dan blijken het stuk voor stuk pareltjes die na een aantal luistersessies hun geheimen prijsgeven. Prachtig album!

De nu 28 jarige Tim Knol (geboren in Hoorn op 12 september 1989) brak in 2010 door met de single “WHEN I AM KING” en zijn debuutalbum “TIM KNOL”. Hij was een graag geziene gast in diverse radio en televisie programma’s, vanwege zijn muzikaliteit en kennis van de popmuziek. Zijn grootste hit tot nu toe, komt ook van het debuutalbum en is getiteld “SAM”. Zijn 2 albums die volgden, “DAYS” in 2011 en “SOLDIER ON” in 2013 deden het ook goed, al leverden die albums geen Top 40 hits op. Nu is Knol ook meer een album artiest, die met zijn in de jaren zestig gewortelde muziek de luisteraar prachtige luisterliedjes voorschotelt. Het nieuwe, vierde album van Tim Knol is getiteld “CUT THE WIRE” en verschilt niet veel van de vorige albums. Prachtige, country en folkachtige popmuziek gespeeld door een groep geweldige muzikanten en de stem van Knol maakt het geheel af. Die stem is de basis van deze muziek, die onder de Americana valt. Prima plaatje en een mooi begin van 2018!

Todd Sucherman, van 2 mei 1969 en geboren in Chicago Illinois USA, is het bekendste van zijn dienstverband als drummer van Styx. Hij maakt sinds de come-back van de ook uit Chicago afkomstige rockband, deel uit van het gezelschap als vervanger van de originele drummer van deze band, John Panozzo. Styx wilde in 1996 een grootse come-back tour maken, maar Panozzo was te ziek om daar deel van uit te maken en dat opende de deur voor Sucherman. Met Styx nam hij sindsdien een aantal albums op, waarvan hun laatste “THE MISSION” is topper is. Zijn bijdragen aan de songs is binnen Styx minimaal, vandaar dat hij nu een solo album uitbrengt, zijn eerste. “LAST FLIGHT HOME” is geen vertoon van krachtpatserij, maar een bewijs dat hij ook in staat is om prachtige liedjes te componeren. Zijn zang is licht hees, zijn drumwerk gewoonweg prachtig en voor de rest van het instrumentarium, heeft hij een beroep gedaan op voor mij onbekende muzikanten, die zich allemaal prima van hun taak kwijten. Het album gaat van start met het titelnummer “LAST FLIGHT HOME”, waarin hij in ruim 5 minuten duidelijk maakt wat je kunt verwachten, mooie popliedjes met een kop en een staart. “SACRED BOOK OF FAVORITE DAYS” kent een mooie melodie, “IT’S PERFECTION” heeft mooie gitaarbijdragen van J.K. Harrison, met wie Sucherman het album ook heeft geproduceerd. “THE DAMAGE” is het modernste nummer van de 10, een drumcomputer, stem vervormer en een stevige basis. “SHE’S RED VELVET” is een prachtige rockballad, “I CAN’T USE THEM ANYMORE” kent een meer akoestische aanpak en heeft een aanstekelijke melodie. Met zijn eerste album laat Todd Sucherman horen dat hij meer in zijn mars heeft dan drummen. Het is een prachtig album geworden en in 40 minuten wordt dat dan ook duidelijk. Overigens bedankt hij in de cd Phil Collins voor de inspiratie en het feit dat hij de microfoon heeft gepakt en een andere kant van hem laat zien op dit schijfje. Todd Sucherman, vader van een dochter en man van zangeres Taylor Mills, mag trots zijn op dit product!

Keane zanger Tom Chaplin heeft moeite met het succes dat het Engelse trio sinds 2004 heeft en dat heeft een opname in een ontwenningskliniek tot gevolg. Met Keane maakt hij 4 volledige studio-albums en 1 EP-tje en na de release van een verzamel-album, maakte Chaplin bekend tijdelijk te willen stoppen met Keane om zich op een solo album te concentreren. Na 3 jaar is die er dan eindelijk en Chaplin heeft diverse stormen moeten doorstaan, om tot “THE WAVE” te komen. De stress en de druk die hij ervoer tijdens de voorbereidingen voor het album, zorgden ervoor dat hij weer drugs ging gebruiken. Het snuiven van cocaïne gaf hem rust, maar zorgde er bijna voor dat hij kwam te overlijden in 2015. Hij liet zich weer opnemen in een ontwenningskliniek en kwam daar als herboren uit. Zijn stem was beter dan ooit, hij kon de hoge noten weer halen en hij geeft aan dat de laatste 12 maanden de mooiste periode uit zijn leven zijn. De nu 37 jarige Tom Oliver Chaplin heeft de moeilijke periode gebruikt om de 11 tracks (16 op op de deluxe editie) “THE WAVE” emotioneel en heel persoonlijk te maken. Natuurlijk zit er een Keane gevoel in de liedjes, maar dat kan ook niet anders, als je de zanger van die groep bent. Hij heeft er een mooi, sfeervol, soms tekstueel beklemmende plaat van gemaakt, waar hij trots op kan zijn. Hopelijk geeft dit hem de zekerheid die ervoor zorgt dat hij niet weer terug valt.