Pink Floyd is een van 's werelds grootste band en "Dark Side of the Moon" is een hoogtepunt in hun oeuvre en in de muziekgeschiedenis. "Dark Side of the Moon" is misschien wel het prototype van een conceptalbum. Het werkt daarom ook het beste als je de plaat als een LP ziet met een kant A en een kant B. Elke kant staat voor een integraal muziekstuk.

De vijf nummers op iedere kant slaan op de verschillende fasen in een menselijk leven, beginnend en eindigend met een hartslag. Thema's als nietigheid, het leiden van je eigen leven, de stress en de angst van reizen, de beklemmende grip van de tijd komen voorbij op de eerste kant om af te sluiten met "The Great Gig in the Sky", wat feitelijk een metafoor is voor de dood.

Kant B opent met "Money" dat staat voor hebberigheid en de voortdurende wil om te blijven consumeren. Daarnaast komen thema's als isolatie, eenzaamheid, en relationele conflicten voorbij. De song "Brain Damage" verhaalt over mentale ziekten als gevolg van beroemdheid en succes en is daarmee een directe verwijzing naar voormalig bandlid Syd Barrett.

Ondanks de ogenschijnlijke verschillende thema's slagen de heren van Pink Floyd er in er een consistent samenhangend geheel van te maken. Instrumentale en vocale nummers wisselen elkaar af, waarbij met name in de instrumentale stukken de experimenteerdrift grote vormen aanneemt. Dit gebeurt overigens zonder dat het ontaard in een nietszeggende geluidsmuur. Alles klinkt precies zoals het is bedoeld en de genoemde thema's worden perfect neergezet in elke nummer.

"Dark Side of the Moon" is een luisterbelevenis van begin tot eind. Het heeft geen zin om de nummers apart te luisteren. Dit is een aanslag op de beleving en de sfeer die Pink Floyd heeft willen neerzetten. "Dark Side of the Moon" moet je ondergaan, voelen en ervaren. Dit is de absolute premier league (de term eredivisie doet de plaat te weinig eer aan) van de progressieve rock!

"The Division Bell" is een mooie sfeervolle plaat van Pink Floyd, die laten horen dat ze het zonder bassist en zanger Roger Waters ook prima af kunnen. De scherpe randjes en de pit is er wellicht een beetje uit, en de teksten zijn van een iets minder niveau, maar muzikaal is "The Division Bell" gewoon goed. Met name het gitaarspel van David Gilmour is weer om van te smullen en zijn vocalen blijven overeind. De nummers "Keep Talking" en "High Hopes" zijn wat mij betreft de hoogtepunten van dit uitermate smaakvolle album.

Dat er nog een album van Pink Floyd mag verschijnen is op zich al een wonder. Er was een jarenlange strijd tussen het kamp Gilmour en het kamp Waters om allerlei zaken. Vanaf de kortstondige reünie in 2005 bij Live 8 gloorde er toch enige hoop aan de horizon. Maar verder dan wat gastoptredens over en weer kwam het helaas niet. Dit jaar was daar ineens de aankondiging van een nieuw Pink Floyd album. Al snel werd duidelijk dat Waters hier geen onderdeel van was. Het bleek om opnames te gaan uit ”The Division Bell” periode. Dan rijst natuurlijk al snel de discussie of het überhaupt om een nieuw album gaat, of dat het gewoon oude reeds gemaakte en eventueel opgepoetste opnamen zijn. Wat het ook is, het is nog niet eerder uitgebracht materiaal en daarom in mijn beleving terecht gekwalificeerd als een nieuw album. Wel was ik op voorhand sceptisch over de tijdsperiode van de betreffende opnamen. Ik vind ”The Division Bell” geen slecht album, maar ik vind het ook niet behoren tot de top van het oeuvre van Pink Floyd. Het feit dat Waters er niet bij is, vind ik persoonlijk niet zo'n groot gemis, omdat met name vanaf ”The Wall” ik de invloed van Waters te overheersend vind. Als groot liefhebber van het gitaarspel van David Gilmour kon ik de verleiding dan ook niet weerstaan om ”The Endless River” aan te schaffen, op LP uiteraard. Na één luisterbeurt waren mijn sceptische reserveringen weggevaagd. Ik zie ”The Endless River” als een dwarsdoorsnede van een groot gedeelte van het oeuvre van Pink Floyd. Vooral het filmische, weidse, visuele en meeslepende aspect van de muziek van Pink Floyd komt op ”The Endless River” prachtig mooi tot uiting. Ik hoor verwijzingen naar geweldige albums als ”Meddle”, ”Dark Side of the Moon” en ”Wish You Were Here”. Dat de muziek stamt uit de periode van the division Bell is te horen, maar ik vind die invloed niet te overheersend. Het gitaarwerk van David Gilmour is om je vingers bij af te likken. Ik geniet daar keer op keer van en ik kan er eigenlijk niet genoeg van krijgen. Het drumwerk van Mason past daar heel mooi bij. Ook is ”The Endless River” het gepaste afscheid en eerbetoon aan Richard Wright. Als we de heren van Pink Floyd mogen geloven is dit toch echt het allerlaatste album. Of dat zo is zal de tijd uitwijzen, maar voor nu vind ik ”The Endless River” een meer dan waardige afsluiting.

Ondanks dit ambitieuze project en het intrigerende thema/concept, is ”The Wall” niet mijn favoriete album van Pink Floyd. Ik mis een beetje de dromerige, sfeervolle, mysterieuze en bij tijd en wijle psychedelische composities van weleer. ”The Wall” staat in het teken van de boodschap, en dan de boodschap van Roger Waters in het bijzonder. Want ik krijg toch sterk de indruk dat Waters hier het voortouw neemt. Natuurlijk bevat ”The Wall” weer erg sterke liedjes. De eerste twee delen van ”Another Brick in the Wall” vind ik erg sterk, net als ”Hey You” en het fenomenale ”Comfortably Numb”. Die gitaarsolo van Gilmour in die laatste blijft een monument. Toch krijg ik regelmatig de indruk dat het concept de composities een beetje in de weg zitten. Af en toe komt het wat geforceerd op me over. Ik wil niet te negatief doen, want ”The Wall” is gewoon een prima album, maar toch geef ik de voorkeur aan Pink Floyd albums als ”Meddle”, ”The Dark Side of the Moon” en ”Wish You Were Here”.

"Wish You Were Here" is mijn favoriete Pink Floyd plaat. Het was een enorme uitdaging "The Dark Side of the Moon" op te volgen. De opnamen door "Wish You Were Here" begonnen in het voorjaar van 1975. "Shine on You Crazy Diamond" vind ik het beste nummer, met die vier gitaarnoten van David Gilmour die het album definiëren. De negen delen vormen van begin en einde van het album en zijn een lofzang op hun vertrokken leider Syd Barrett. Ik vind dat "Wish You Were Here" een soort kalme wanhoop uitstraalt. Dit wordt misschien nog wel extra geaccentueerd door het feit dat Barrett onverwachts naar de studio was gekomen. Niemand had de kale, dikke man herkend. Op "Have a Cigar" neemt Roy Harper de vocalen voor zijn rekening en ik vind deze track nog de allerbeste protestsong tegen de muziekindrustrie die ooit is geschreven. Gilmour's gitaarsolo in "Have a Cigar" is overigens fenomenaal. Dit nummer is mijn inziens de verpersoonlijking van de haat tegen de muziekindustrie die Roger Waters inmiddels had ontwikkeld. Mede ook door hun eigen succes natuurlijk. Het titelnummer is bitterzoet, maar tegelijkertijd van een ongekende schoonheid en de lyrics zijn zo mooi. Ook de hoes draagt bij aan het geheel, een mooie uitdrukking van het isolement van deze plaat. Destijds nog eens benadrukt door de plaat te verpakken in zwart cellofaan met uitsluitend een sticker. De plaat kreeg lauwe recensies ten tijde van de release, maar was commercieel direct een succes en Pink Floyd werd een nog grotere stadionact, maar bovenal vind ik "Wish You Were Here" een waar meesterwerk!

Popa Chubby is een opvallende verschijning. Een beer van een kerel, kaal, type Hell's Angel. Maar dan eentje met een oude versleten Fender Stratocaster om zijn nek. Popa Chubby is al jaren een graag geziene gast in het bluesrock circuit en hij eert op "Electric Chubbyland" zijn grote held Jimi Hendrix. Over drie cd's (waarvan er twee live zijn opgenomen en eentje in de studio) vertolkt hij op smaakvolle wijze de grootse songs van legende Hendrix. Popa Chubby heeft diezelfde legendarische status overigens zelf niet, maar hij is een meer dan verdienstelijk gitarist. Zijn gitaarwerk is op "Electric Chubbyland" heel aangenaam, al mondt het soms uit in gitaarpatserij. Popa Chubby is net als Hendrix geen grootse zanger, maar dat maakt hij goed met zijn gitaarspel. Zeer verdienstelijk album van deze mastodont uit New York, maar ik erger me wel aan de fade outs bij de live opnamen. Verder is "Electric Chubbyland" een mooi gebaar en eerbetoon aan Jimi Hendrix. Popa Chubby hoeft zich daarvoor niet te schamen.

Popa Chubby (What's in a name!) staat doorgaans bekend om zijn spierballen bluesrock. Op "The Good, the Bad and the Chubby" levert deze New Yorkse kolos toch een behoorlijk divers album af. Uiteraard horen we stevige bluesrock voorbij komen, maar Popa Chubby weet ook te variëren. De ene keer hoor je wat invloeden uit de country, maar soms ook naar hip-hop neigende ritmes. Niet alle experimenten zijn even geslaagd, maar het gitaarwerk is op deze plaat toch uiterst smaakvol. Al met al is "The Good, the Bad and the Chubby" een vermakelijke bluesrock plaat met de nodige verrassende wendingen. Zeer genietbaar!

Popa Chubby, aka Ted Horowitz, speelt doorgaans spierballen bluesrock van het soort dik hout zaagt men planken. Op "Universal Breakdown Blues" blijft Horowitz behoorlijk dicht bij de blues en heeft hij mijn inziens nog nooit zo authentiek geklonken. Natuurlijk gooit Popa Chubby er een flink rocksausje overheen, maar in mijn ogen heeft Popa Chubby nog nooit zo bluesy geklonken. De liedjes zijn niet van een tekstueel hoog niveau, maar dat hoeft ook niet, want het klinkt geweldig en het gitaarspel van Horowitz is om je vingers bij af te likken. Dat begint al met de heerlijke opener "I Don't Want Nobody". Een ander hoogtepunt is de slowblues "The Peoples Blues". Persoonlijk vind ik "Over the Rainbow" niet echt op het album passen qua sfeer, maar toegegeven het is een mooi gespeelde instrumental met mooie klassieke passages van Mozart erin verwerkt. Voor de rest vliegen de blues licks, riffs, shuffles en boogies je om de oren en soleert Popa Chubby op hoog niveau. "Universal Breakdown Blues" is een swingende groovende blusplaat van deze imposante reus uit New York.

Wat mij betreft is "Deadwing" een van de beste progressieve rockplaten van de jaren 00. Porcupine Tree en dan met name multi-instrumentalist en muzikale duizendpoot Steven Wilson maken progressieve rock van het hoogste niveau. De sfeer is bepalend voor de plaat en Wilson en consorten zorgen voor een goede afwisseling tussen rock, regelmatig aangevuld met stevige metalinvloeden, en sfeervolle geluidsescapades. Deze afwisseling wordt niet alleen toegepast bij de nummers onderling, maar ook binnen de songs laveert Porcupine Tree soms van het ene uiterste naar het andere. De overgangen echter zijn subtiel en gestructureerd. Het lijkt daarom wel alsof elk nummer een verhaal vertelt en de muziek verschillende emoties weergeeft. Hoogtepunten zijn het epische "Arriving Somewhere But Not Here" en het van geweldig baswerk voorziene "The Start of Something Beautiful". "Deadwing" is een spannende en intrigerende plaat die van begin tot eind boeit. Wat mij betreft een hoogtepunt in het genre.

Steven Wilson levert met zijn Porcupine Tree een fantastisch conceptalbum af in de vorm van "Fear of a Blank Planet". De titel zegt in principe al genoeg: het hoofdthema is angst, en dat wordt door de hoes nog een extra onderstreept. Een klein blank blond jongetje kijkt je aan met blauwe ogen waar de angst van afstraalt.

Het concept van deze plaat is gebaseerd op het boek "Lunar Park" van schrijver Bret Easton Ellis. In tegenstelling tot het boek is het album gebaseerd op het perspectief van een elfjarige jongetje genaamd Robby. Het boek vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de vader. Veel teksten die Steven Wilson gebruikt op "Fear of a Blank Planet" zijn direct gebaseerd op het boek. Het album gaat in op een aantal veelvoorkomende stoornissen waar de hedendaagse jeugd aan wordt blootgesteld. Wilson gaat met name in op het verschijnsel ADHD en manische depressiviteit. Wilson plaats dit in de context van de (in zijn ogen negatieve) ontwikkelingen van de techniek en specifiek de sociale media als het gaat om sociale interactie. Welk effect heeft dit op de jeugd; thema's als afzondering en sociaal isolement worden belicht.

Steven Wilson beschrijft de hoofdpersoon van "Fear of a Blank Planet" als volgt: ik zie een tot op het bot verveeld kind tussen de 11 en 15 jaar die zijn dag besteed, opgesloten op zijn kamer met de gordijnen dicht, aan het spelen met de PlayStation, het luisteren naar zijn iPod, sms-en met zijn vrienden, kijkend naar porno op het internet, terwijl hij ondertussen muziek, films, nieuws en geweld aan het kijken/downloaden is.

Om dit thema en verhaald kracht bij te zetten kiest Steven Wilson ervoor om geen afzonderlijke tracks op te nemen, maar hij en zijn band spelen zes nummers die perfect in elkaar overlopen, zodat de perceptie ontstaat dat je naar een achtereenvolgend muziekstuk zit te luisteren, of naar een verhaal zo te zeggen.

Tot zover het verhaal. Nu de muziek. Hoe heeft Wilson dit vertaald naar de muziek van Porcupine Tree? "Fear of a Blank Planet" bevat 6 tracks, over het algemeen van aanzienlijke lengte (de kortste track is ongeveer vijf en een halve minuut, de langste bijna achttien minuten). Het geluid op deze plaat is denk ik een mooie mix tussen het vroegere/oudere werk van Porcupine Tree en het meer recentere werk. Ik hoor een intense combinatie van dromerige, sfeervolle geluidstapijtjes en zware rock/metal invloeden. Wilson smeed dit tot een groots en meeslepend geheel dat perfect aansluit bij het verhaal. Het geluid weerspiegelt de emotie op een perfecte manier.

Ook de band die samen met Wilson Porcupine Tree vormen is fantastisch. Steven Wilson neemt zelf de zang, gitaar, piano en keyboards voor zijn rekening. Hij wordt hierbij bijgestaan door Richard Barbeiri op keyboards en synthesizers, Colin Edwin op bas en Gavin Harrison op drums. Die laatste eist wel een hoofdrol op met zijn fantastische drumwerk, met name op de epische en bijna achttien minuten durende monstertrack "Anasthesize". Daarnaast zijn er nog een aantal gastmuzikanten die het noemen waard zijn: gitarist Alex Lifeson van Rush speelt de gitaarsolo op "Anasthesize", Robert Fripp van King Crimson is te horen met zijn soundscapes op "Way out of Here". Daarnaast verzorgt John Wesley de achtergrondvocalen.

"Fear of a Blank Planet" is mijn favoriete progressieve rockplaat. Ik hou van conceptplaten en op "Fear of a Blank Planet" klopt alles. De titel van de plaat, de bijbehorende hoes, het achterliggende verhaal en de muziek die alles op een perfecte, harmonieuze en spannende manier vertelt. Steven Wilson heeft wat mij betreft hier een moderne klassieker afgeleverd.

Nog even terugkomend op het thema. Zeker het aspect van de angst voor de sociale media is dit weekend actueler dan ooit gezien de dramatische gebeurtenissen in Haren. Steven Wilson heeft wellicht een vooruitziende blik gehad. Ik kan "Fear of a Blank Planet" dan ook alleen maar typeren als angstaanjagend mooi.

Met "In Absentia" start Porcupine Tree in meerdere opzichten een nieuwe fase in hun reeds imposante carrière. "In Absentia" is de eerste plaat die onder een groot label wordt uitgebracht. Daarnaast zijn er op "In Absentia" de eerste flirts met metal duidelijk hoorbaar. Overigens zonder dat dit een metal plaat is. Later zal die invloed nog verder uitgebouwd worden, maar op "In Absentia" zijn nog steeds de bekende Porcupine Tree kenmerken aanwezig: de mooie soundscapes van Barbieri, de melodieuze zang van Wilson en uiteraard de stevige progrock, maar nu uitgebreid met flarden metal. Ook doet op "In Absentia" drummer Gavin Harrison zijn intrede. Hij is een fantastische drummer, maar een stempel drukt hij nog niet op deze plaat, zoals hij dat duidelijk wel doet op "Fear of a Blank Planet". "In Absentia" heeft strikt genomen niet een overkoepelend thema, maar er zijn duidelijk onderwerpen die regelmatig terugkeren. Voornamelijk richt de plaat zich op individuen die zich aan de rand of grens van de maatschappij begeven. Denk hierbij aan (serie)moordenaars, verkrachters, geweldsplegers, pedofielen, etc. Steven Wilson verheerlijkt deze randfiguren niet, maar het intrigeert hem duidelijk. Ik vind de verwijzing van de titel van deze plaat, "In Absentia", naar zaken als het ontbreken van ziel, geweten, gevoel, mededogen, etc. wel heel treffend. De sfeer en het gevoel van "In Absentia" sluit heel mooi aan bij de thematiek. Bij tijd en wijlen is de sfeer dreigend, donker, beangstigend. Het onheilspellende weet Steven Wilson mooi terug te laten komen door een voelbare dynamiek tussen hard en zacht te creëren, waardoor hij een soort van schrikeffect weet neer te zetten. Als luisteraar blijf je op je hoede, alsof je op de vlucht bent. Steven Wilson grijpt direct de aandacht met het openingsnummer "Blackest Eyes". Een stevige gitaarriff en de flirt met metal is direct hoorbaar. De twee opvolgende nummers zijn mysterieus, maar tegelijkertijd dreigend. Geen zware gitaren, maar sfeervolle elektronica komen uit de speakers. De zang is overigens ook heel mooi. Hoogtepunt is "Gravity Eyelids". Een mooi opgebouwd nummer, waarbij de eerder aangehaalde dynamiek tussen hard en zacht prachtig wordt geïllustreerd. Ook het instrumentale "Wedding Nails" is daarvan een mooi voorbeeld en bevat fantastisch gitaarwerk. De eenheid tussen "Prodigal" en "3" vind ik ook zeer goed gedaan. Mooi in elkaar overlopend en prachtig op elkaar aansluitend qua beleving. Het baswerk van Colin Edwin is ook om van te genieten. Een songtitel als "The Creator Has a Mastertape" is eigenlijk al briljant op zich, maar dit nummer straalt misschien wel het beste de thematiek van "In Absentia" uit. "Strip the Soul" valt in de categorie "Gravity Eyelids" en het afsluitende "Collapse the Light into Earth" is een dromerig, rustgevend einde van "In Absentia". Porcupine Tree gaat met "In Absentia" een nieuw tijdperk in, maar blijft wat mij betreft uniek in zijn soort, ondanks aanpassingen in het geluid. Toegankelijker of niet, met "In Absentia" handhaven Steven Wilson en co. zich in de absolute top van de progrock.

Wederom een prachtig album van Porcupine Tree. "Lightbulb Sun" is een mooie mix tussen de dromerige en sfeervolle klanktapijtjes en het stevigere gitaarwerk. Overigens nog zonder dat het echt naar metal neigt. De melodieën van de nummers worden met name weggezet door de keyboards en elektronica van Richard Barbieri. Het gitaarwerk komt met name tot uiting in een aantal prachtige en adembenemend mooie gitaarsolo's van Steven Wilson. Ik heb niet het idee dat "Lightbulb Sun" een overkoepelend thema heeft. Wel merk ik dat er bepaalde groepjes liedjes zijn die een overeenkomstig onderwerp hebben. Nummers als "Russia On Ice", "How Is Your Life Today", "Shesmovedon", "Feel So Low" en "Hatesong" zijn opgehangen aan de kapstok relaties. Ook zijn er een aantal nummers die refereren aan jeugd en opgroeien, zoals het titelnummer en "Where We Would Be". Tenslotte zijn er ook nog een aantal losstaande nummers. Een track als "Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled" heeft een verhaal op zichzelf. Het gebrek aan een overkoepelend thema is overigens nergens storend. Muzikaal past het allemaal perfect bij elkaar en de eerder genoemde dynamiek tussen melodieus, dromerig en stevig en hard zorgt voor een enerverende luisterervaring. Het openings- en titelnummer is direct een topper met een fantastische gitaarsolo. Ook "Shesmovedon" is van grote schoonheid. De twee epische tracks "Hatesong" en "Russia on Ice" zijn de absolute hoogtepunten. De dynamiek tussen hard en zacht komt daar het beste tot uiting. Het afsluitende "Feel so Low" is hartverscheurend mooi. "Lightbulb Sun" is tot op heden na "Fear of a Blank Planet" mijn favoriete Porcupine Tree plaat. Intens genieten!

"Metanoia" is een beetje een buitenbeentje in de discografie van Porcupine Tree. De nummers op "Metanoia" komen voort uit geïmproviseerde jams tijdens de opnamen van het album "Signify". Je kunt je daarom ook afvragen of je "Metanoia" moet zien als een volwaardig Porcupine Tree album. Desalniettemin is dit album gewoon uitgebracht, zij het in een beperkte oplage. "Metanoia" klinkt ook echt anders dan de meeste Porcupine Tree albums, maar ik moet zeggen dat het wel een intrigerende en enerverende luisterervaring is. Waar normaalgesproken Steven Wilson de hoofdrol opeist, is zijn bijdrage ogenschijnlijk relatief beperkt, zeker omdat de vocalen volledig ontbreken. Daarentegen zijn de bijdragen van drummer Chris Maitland, maar met name van bassist Colin Edwin zeer duidelijk hoorbaar. Met name die laatste eist een prominente rol op met zijn prachtige intense baslijnen. Met name "Mesmer I" en "Mesmer II" zijn van hoog niveau. Daarna wordt er iets te lang voortgeborduurd op hetzelfde thema, waardoor de spanning wat wegzakt en ik de aandacht wat verlies. Bij "Metanoia II" wordt de spanning weer opgebouwd, waardoor het album met een positief gevoel wordt afgesloten. Het gesproken "Milan" vergeet ik gemakshalve even. Een tussendoortje of niet, "Metanoia" is een dromerige luisterervaring en bewijst maar weer eens het muzikale vakmanschap van Steven Wilson en zijn kornuiten.

Een album van Porcupine Tree is nooit hetzelfde. Zo is ook "Signify" weer anders dan voorganger "The Sky Moves Sideways". Waar op de voorganger de gitaren vooral als een nuance werden toegepast op het totaalgeluid, zijn er op "Signify" weer momenten waar de gitaar een prominente rol inneemt. De titeltrack bijvoorbeeld heeft die heerlijke onweerstaanbare riff die je door het hele nummer sleept. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het een aantal luisterbeurten nodig heeft gehad voordat ik "Signify" echt ging waarderen. Ik hoor direct dat het goede muziek is, maar het kwartje viel gewoon niet direct. Een nummer als "The Sleep of No Dreaming" kwam eerst nauwelijks bij me aan, terwijl ik dit nu een van de hoogtepunten van deze plaat vind. Daarnaast lijkt er niet echt een overkoepelend thema te zijn, waardoor het voor mij langer heeft geduurd om de rode draad te ontdekken. Of die er nu wel of niet is, na meerdere luisterbeurten valt alles op zijn plaats. Ook lijkt het alsof Porcupine Tree meer verschuift naar gestructureerde liedjes met een kop en staart. Dit is natuurlijk allemaal giswerk, althans van mijn kant, maar nu moet ik gewoon concluderen dat "Signify" wederom een prima album is, anders, maar gewoon goed en herkenbaar als Porcupine Tree. Absoluut hoogtepunt is de afsluitende track "Dark Matter". Dit nummer behoort tot de mooiste liedjes die ik heb gehoord. Een betere afsluiter kan ik me haast niet wensen.

”Stupid Dream” is het zoveelste mooie album van Porcupine Tree in een indrukwekkende reeks. Het album komt op mij over als een soort overgangsalbum tussen het eerdere conceptuele psychedelische werk en het latere zwaardere werk met meer invloeden uit de metal en hardrock. De liedjes op ”Stupid Dream” hebben meer een kop en staart en zijn op zich best toegankelijk, zonder dat het de typische kenmerken van Porcupine Tree mist. De liedjes zijn melodieus, meeslepend, hebben een mooie dynamiek tussen hard en zacht en instrumentaal is het om van te smullen. Een echt concept kan ik niet direct uit dit album halen. Wel heb ik ergens eens gelezen dat de albumtitel een verwijzing is naar de muziekindustrie en dat de teksten vooral persoonlijk van aard zijn, maar ook kunnen worden geprojecteerd hoe Steven Wilson tegen de muziekindustrie aankijkt. Hoe het ook precies zit, ”Stupid Dream” is weer een prachtalbum. Het album begint direct met een hoogtepunt in de vorm van ”Even Less”. Ik vind de lange tracks van Porcupine Tree altijd een orgasme voor het oor, zo ook weer op ”Stupid Dream”. De nummers ”Don’t Hate Me”, ”Tinto Brass” en ”Stop Swimming” zijn echt pareltjes. Maar ook het wat kortere, maar uiterst heerlijke ”Slave Called Shiver” is een topper. Persoonlijke favoriet is toch wel het instrumentale ”Tinto Brass”. Wat een heerlijke groovende bas zeg. Overigens is die bass op het eerder genoemde ”Slave Called Shiver” ook erg fijn. Steven Wilson flikt het weer. Hij en zijn bandmakkers hebben van ”Stupid Dream” gewoon weer een uitstekend Porcupine Tree album afgeleverd. Het wordt eentonig, maar misschien daarom juist zo knap.

Dubbelalbum "The Incident" van Porcupine Tree is op te delen in twee delen. De eerste 14 tracks zijn een samenhangend geheel met de albumtitel als overkoepelende kapstok. De laatste 4 tracks zeer meer losstaande nummers. Hoewel het eerste deel muzikaal mooi in elkaar overloopt heb ik wel meer moeite om het samenhangende thema te ontdekken. De relatie tussen de nummers onderling vind ik daarom niet zo sterk als bijvoorbeeld op de voorganger "Fear of a Blank Planet". Ik krijg meer het gevoel dat de samenhang gezocht moet worden in de sfeer van de nummers dan de tekstuele verbinding. Muzikaal gezien klinkt "The Incident" overigens weer prima. Steven Wilson creëert wederom mooie klanktapijten en laat een mooie dynamiek horen tussen hard en zacht. Toch blijf ik zoeken naar de cohesie, vooral ook omdat ik dat zo gewend ben van Porcupine Tree. Daarnaast vind ik de vier tracks op de tweede cd er maar een beetje bijhangen. "The Incident" is gewoon een prima plaat, maar persoonlijk vind ik deze toch minder sterk als "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet".

"The Sky Moves Sideways" wordt vaak vergeleken met Pink Floyd's "Wish You Were Here". Op zich kan ik die vergelijking volgen, want qua structuur en opbouw heeft "The Sky Moves Sideways" daar wel iets van weg. Maar muzikaal gezien gaat de vergelijking mijn inziens toch niet op. Natuurlijk ligt de muziek in elkaars verlengde, maar om deze plaat een schaamteloze kopie te noemen (wat ik wel eens lees) van "Wish You Were Here" gaat mij echt te ver. Op "The Sky Moves Sideways" maakt Richard Barbieri zijn intrede in Porcupine Tree. Zijn invloed op de keyboards en allerlei elektronica is direct merkbaar. Mede daardoor vind ik "The Sky Moves Sideways" ook een stuk epischer klinken als zijn voorganger "Up the Downstair. Daarnaast is de muziek ook dromeriger lijkt het wel. Wat dat betreft valt het nummer "Dislocated Day" ook een beetje uit de toon in vergelijking met de andere nummers. Dat nummer is meer gitaargedreven, terwijl Steven Wilson de gitaar in de andere tracks vooral als sfeervolle invulling gebruikt en de solo's dienen als een versterking van de emotie en intensiteit die is gecreëerd door de prachtige dromerige klanken en melodieën. De tweedelige titeltrack is fantastisch opgebouwd en vormen het begin- en eindstuk van deze plaat. "The Moon Touches Your Shoulder" is niet van epische lengte, maar wel van eenzelfde statuur. Ook het uitgesponnen "Moonloop" is een pareltje. Nadat ik al overtuigd was op "Up the Downstair" (maar ook door het latere werk "Deadwing" en het fantastische "Fear of a Blank Planet") flikt Steven Wilson het weer op "The Sky Moves Sideways". Hij moet oppassen dat ik geen echte fan ga worden.

Mijn eerste kennismaking met Porcupine Tree was ten tijde van "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet". In dat stadium hadden de stevige rock en metalinvloeden al hun intrede gemaakt in het geluid van Porcupine Tree. Nu ik me met terugwerkende kracht verdiep in het oeuvre van Steven Wilson en consorten moet ik vaststellen dat in het eerdere werk die stevige rock en metalinvloeden een stuk minder zijn. Uiteraard spelen de gitaren een hoofdrol, net als allerlei andere klanktapijtjes overigens, maar het is niet zo stevig als het latere geluid. Dit vind ik overigens nergens een probleem, want "Up the Downstair" een sfeervol en zorgvuldig opgebouwd album. "Up the Downstair" draait in mijn ogen om de twee lang uitgesponnen tracks "Burning Sky" en het titelnummer. Het lijkt wel of de andere nummers daar mooi omheen bewegen en het geheel prachtig laten samensmelten. Instrumentaal is dit om van te smullen en ik snap de vergelijking die regelmatig wordt gemaakt met Pink Floyd. Daarmee doet je Porcupine Tree eigenlijk te kort, want hoe zeer de paralellen met Pink Floyd zijn te trekken, Steven Wilson creëert echt een eigen geluid met zijn band. "Up the Downstair" is een mooi startpunt: sfeervol, intens, opbouwend, meeslepend, hard, zacht, alle facetten komen voorbij. Naast de twee eerder genoemde tracks vind ik "Always Never" ook een hoogtepunt. Prachtig hoe dat nummer toewerkt naar die intense gitaarsolo. "Up the Downstair" is voor mij een bevestiging dat ik me door alle platen van Porcupine Tree moet werken. Als je zo begint, belooft dat alleen maar meer moois voor wat komen gaat.

Ondanks dat trip-hop niet het genre is waar mijn hart ligt, moet ik bekennen dat "Dummy" wel een speciaal plekje heeft in mijn muziekcollectie. Ik denk dat het te maken heeft met de sfeer die er op deze plaat wordt neergezet. Van begin tot eind wordt je meegezogen in de diepe donkere klanken van Portishead. De stem van Beth Gibbons is ijzingwekkend goed en ze is in staat om elke emotie op je over te brengen en zelfs meer: ze sleurt je mee de nummers in. De geluidstapijtjes die Geoff Barrow weeft zijn ronduit fantastisch. Elk geluidje heeft een functie. Het is nergens overdadig of overdreven, maar alles in dienst van het liedje en de sfeer.

Ondanks dat dit een electronica plaat is, krijg ik niet het gevoel dat alles programmatisch in elkaar is gedraaid op een computer. "Dummy", en daarmee Portishead, heeft echt een bandgevoel. Dit komt tijdens hun (schaarse) liveconcerten ook tot uiting. Vooral de gitaarpartijen van Adrian Utley vind ik prachtig om te horen tussen al die sferische geluiden, bass en beats.

"Dummy" is mijn inziens een monument in het genre. Bijna niet meer overtroffen en neemt in mijn met blues, jazz en rockgedreven muziekverzameling toch een prominente plaats in. Knap!

Na "Dummy" komt Portishead met een gelijknamig album waarop wederom elektronische beats gecombineerd worden met jazzy composities en de ijzingwekkend indringende stem van Beth Gibbons. Persoonlijk vind ik de sfeer op "Dummy" mooier dan op dit album, vooral omdat "Dummy" net even wat minimalistische en in mijn ogen wat functioneler klinkt. Maar dat neemt niet weg dat ook "Portishead" weer een meeslepende luisterervaring is. Donkere duistere klanken volgen elkaar op die geregeld voor een claustrofobisch effect zorgen. Portishead is een van de weinige bands die mijn interesse hebben gewekt binnen dit genre. Normaalgesproken blijf ik hier ver vandaan, maar Portishead heeft met "Dummy" een snaar geraakt. Om sentimentele redenen blijft "Dummy" tot op heden mijn favoriet, maar "Portishead" is een waardige opvolger.

Dit is niet een genre dat mij echt interesseert of boeit. Portishead is daarop een van de uitzonderingen.Debuutalbum ”Dummy” vind ik prachtig en hoewel ik de titelloze opvolger iets minder vind, is die zeer zeker intrigerend. Datzelfde gevoel heb ik bij ”Third” ook. Op ”Third” wordt de voor Portishead kenmerkende dreigende en beklemmende sfeer verder uitgewerkt. De stem van Beth Gibbons past hier perfect bij. Wel vind ik door dat grimmige karakter dat de muziek wat van me gaat vervreemden, zeker in tegenstelling tot ”Dummy”. Het komt zelfs wat afstandelijk en klinisch op me over. Ook heb ik het vermoeden (ik kan het mis hebben overigens) dat alles uit de computer komt. Op ”Dummy” hoorde ik bijvoorbeeld nog een gitaar. Ondanks dat het intrigerende muziek blijft, vind ik ”Third” de minste van Portishead.

De eerste keer dat ik dit album hoorde werd ik direct gegrepen door de catchy en aanstekelijke hit "Rocks", maar de rest van de plaat vond ik eigenlijk maar middelmatig. Achteraf bleek dat een ongegronde conclusie. Ik kon niet geloven dat Primal Scream een middelmatige plaat zou afleveren dus heb ik "Give Out but Don't Give Up" meerdere malen geluisterd. En bij elke luisterbeurt werd ik enthousiaster en enthousiaster. Toegegeven, het is allemaal niet hoogstaand, maar muzikaal zit het prima in elkaar. Met name de baslijnen zijn fantastisch. Deze plaat is een diverse verzameling liedjes geworden en is een aanstekelijke combinatie van rock, fuck en soul. Ook het gebruik van een leadzangeres hier en daar doet de plaat goed. De diversiteit is aan de andere kant ook een klein nadeel; de rode draad is ver te zoeken. Maar desondanks vind ik "Give Out but Don't Give up" verre van een middelmatige plaat. Gewoon een prima rockplaat, waarbij de experimenteerdrift weliswaar beperkt blijft, maar toch is het eindresultaat spannend en onderhoudend genoeg.

Primal Scream staat bekend om haar experimenteerdrift. Op "Riot City Blues" klinkt Primal Scream echter behoorlijk traditioneel. Dat hebben ze wel eens eerder gedaan op bijvoorbeeld "Give Out But Don't Give Up", waar ook de megahit "Rocks" van afkomstig is, maar "Riot City Blues" vind ik zelf sterker. Het is een energiek en bruisend album geworden. De gitaren klinken heerlijk opzwepend. Hier en daar zijn er wat invloeden uit de blues en roots te horen. "NItty Gritty" is een heerlijk nummer met een lekkere gitaarsolo. "When the Bomb Drops" en "Little Death" klinken daarentegen wat donkerder en dreigender en daardoor ook gelijk behoorlijk intens. Van de Primal Scream albums die ik ken vind ik dit hun beste. Ik waardeer het experiment die sommige bands, zo ook Primal Scream, opzoeken, maar ik vind het niet altijd even geslaagd. Deze "Riot City Blues" kan ik daarentegen heel goed waarderen. Heerlijk no-nonsens album!

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit album aan moet. Enerzijds omdat ik eigenlijk alleen bekend ben met het meer rock georiënteerde werk van Primal Scream. Anderzijds omdat het eerste nummer "Movin' On Up" me op het verkeerde been zet. De opener is een heerlijke mix van rock en soul. Behoorlijk onweerstaanbaar. Met de daaropvolgende nummers wordt de dance en elektronica ingezet en is er van die rock en soul eigenlijk helemaal niets meer te bekennen. Hoewel dansmuziek totaal niet mijn smaak is, kan ik "Screamadelica" toch niet afzetten. Op de een of andere manier intrigeert het me en gaat het onder de huid zitten: opzwepend en hypnotiserend. Dit zal nooit echt mijn ding worden, maar de manier waarop Primal Scream er op "Screamadelica" invulling aangeeft kan ik er toch behoorlijk van genieten. In dat opzicht vind ik het knap dat een band/album me toch kan boeien, terwijl het gevoelsmatig ver van me af staat. Primal Scream bewijst op "Screamadelica" dat ze niet in een hokje zijn te plaatsen, dat ze het experiment niet schuwen en zich elke keer weer opnieuw weten uit te vinden. Dat alleen verdient al de nodige complimenten. Voor de rest vind ik "Screamadelica" een boeiend album, zonder dat ik het zelf als klassieker ervaar. Maar ik kan me best voorstellen dat dit album deze status geniet.

Ik ben nooit een grote fan geweest van Prince. Ik ben bekend met zijn grote successen uit de jaren ’80, en die kunnen me ook best bekoren. Maar echt warm ben ik er nooit van geworden. Ook ”3121” brengt daar niet echt verandering in. Maar ik vind ”3121” zeker geen slecht album. Ik vind het in ieder geval stukken beter dan ”Musicology”. Op ”3121” hoor ik weer een beetje de ouderwetse funk van weleer. Helaas staan er ook weer een aantal te gladde, gelikte R&B liedjes op die het glazuur van je tanden doet springen. Maar liedjes als ”Fury” en ”Get on the Boat” vind ik toch wel erg lekker hoor; funky, soulvol, blazers en lekker gitaarwerk. Dus al met al vind ik ”3121” genietbaar en dus een voldoende.

Bij het beluisteren van "Musicology" hink ik op twee gedachten. De uptempo nummers funken lekker en brengen herinneringen van Prince uit zijn hoogtijdagen boven. In die zin is "Musicology" een positieve belevenis. Maar de langzamere en midtempo nummers zijn dan weer zo zoet dat het glazuur me van de tanden springt. Dan vind ik "Musicology" weer een bijzonder lange zit, waarbij ik de neiging heb regelmatig in te dutten. Al met al is dit album niet slecht. "Musicology" heeft zijn momenten, maar ook niet meer dan dat.

Velen betitelen ”Sign 'O' the Times” als een meesterwerk. Zover zo ik zou zelf niet willen gaan, hoewel ik het wel een prima album vind. Nu zal de kwalificatie prima wellicht bij de die hard fans niet in dank worden afgenomen, maar toch wil ik niet verder gaan dan dat. De kracht van dit album is de variatie, en dat is in mijn beleving ook gelijk een punt van kritiek. Krachtig omdat Prince op ”Sign 'O' the Times” zijn veelzijdigheid als muzikant laat zien. Geen genre lijkt voor de kleine grote man een probleem. Ik geniet het meeste van de uptempo funk nummers. Heerlijk gitaar- en baswerk. De ballads vind ik, ondanks de soms rake teksten, vooral erg glad klinken. Gevoelsmatig doet het me vrij weinig. Kritiek op deze veelzijdigheid is dat ik niet echt een coherent gevoel krijg bij ”Sign 'O' the Times”. Ik zie een album graag als een geheel, en dat is niet de beleving die ik hierbij heb. Het is teveel een rit op de achtbaan, zonder dat ik er een rode draad in ontdek. Ik doel hierbij overigens niet perse op een thema of concept. Ook vind ik het drumgeluid niet mooi. Ik hou gewoon niet van drumcomputers. Toch geeft het positieve gevoel uiteindelijk de doorslag. Nummers als ”The Cross”, ”It’s Gonna Be a Beautiful Night” en de titeltrack zijn gewoon erg good. Ik vind ”Sign 'O' the Times” in ieder geval het beste album van Prince dat ik tot op heden heb gehoord.

Ondanks de zeer matige film is de bijbehorende soundtrack wat mij betreft een prima album. Ik vind niet alle nummers even sterk, maar het geluid op "Purple Rain" kan me goed bekoren. Met name ook, omdat Prince bij tijd en wijlen zeer sterk gitaarwerk laat horen. Dat begint al met de opener "Let's Go Crazy" en dan vooral de eruptie aan het eind. Persoonlijk trek ik de vocale capriolen van Prince niet altijd goed. Zo vind ik het gekrijs gewoon niet mooi. Ik snap dat het bijdraagt aan de emotie en de beleving, maar op mij heeft het toch een averechts effect. Dat neemt niet weg dat "Purple Rain" als album zeer lekker wegluistert. Met name de titeltrack vind ik een pareltje. "Purple Rain" behoort zeker niet tot mijn favoriete albums, maar ik vind deze toch zeer genietbaar.