Zo dan. Dit gaat even schrikken worden voor de liefhebbers van dat schitterende debuut van Lady Blackbird. De extravagante lady die inspiratie opdoet bij Grace Jones en door haar eigen queer-zijn opkomt voor rechten van lgbtq en nog meer alfabetletter-minderheden. Dit gegeven draagt bij over hoe zij zich graag presenteert en is van invloed op haar teksten: je moeten bevrijden van een juk dat je jarenlang draagt.

De power vocalen zijn terug, maar verder is dit andere koek. De jazz is nauwelijks nog hoorbaar en de soul wordt rijkelijk omarmd met hier en daar een vleugje gospel. En dat gebeurt volvet met koortjes en al. Denk aan recente artiesten als Anastacia of Yola, maar uiteraard put Marley Munroe wel degelijk uit een verder verleden.
Op dit album ook een cover van Bettye Swan's When the Game Is Played on You die ze een eigen draai geeft.
Afsluiter Whatever His Name is een psychedelische trip waar je al helemaal niks meer terug herkent van de 'jazzy Lady Blackbird'.

Het debuut was magisch en betoverend (ook live). Slang Spirituals is meer feest en vier de vrijheid. Het is dat ik niet vies ben van deze richting, maar zo mooi als Black Acid Soul is het niet en daar kan ik mee leven. Op een herhaling zat ik niet te wachten want dat zou als snel een wat minder indrukwekkende kopie zijn geworden ben ik bang. Nee, met dit feest ga ik graag de herfst in en voor wat meer sfeer staan er wel degelijk nummers tussen waar ik ook van kan genieten (Man on a Boat).

Lady Gaga.... ik vond er in het begin niks aan totdat de nummers van het debuut me ergens toch begonnen te grijpen en ik overstag ging (heb haar zelfs live gezien). Deze dame had in haar genre potentie (kon zelf spelen en zingen i.t.t. sommige van haar collega's).
Het nummer Born This Way vond ik leuk maar toen het album kwam ging het een beetje fout: iets too much, te volgepropte nummers die al minder goed bleven hangen en mevrouw ging dat compenseren met nog meer gekkigheid in haar presentatie.

Artpop.... nee, daar was ik al niet zo nieuwsgierig meer naar als indertijd naar het uitkomen van Born This Way, sterker: het zou wel eens kunnen laten zien of ik Gaga definitief kan afschrijven of dat ik haar blijf volgen als zijnde goede popartieste.

Ik kan er kort over zijn: ik hoor haar bekende deunen in een ietwat ander sausje, ik hoor te vaak die dichtgemetselde sound van de voorganger en ik heb te vaak een Gaga gezien die nog verder en gekker wil doen qua presentatie dan ze al deed (naakt optreden in een homobar???!!!).
Ik hoor een artiest die over haar hoogtepunt heen is, de nummers vervelen me ongelooflijk (waar ik haar eerste nummers nog steeds met plezier kan aanhoren).
Jammer, want juist Lady Gaga kán zingen, kán spelen en kán haar eigen nummers schrijven of moet ik nu zeggen kón schrijven? Deze nummers doen me helemaal niks. Waar op de voorganger nog een paar nummers wel goed vielen daar kan ik hier bitter weinig leuks ontdekken. Ongeïnspireerd en lui: zo zou ik Artpop willen noemen (al die flauwe varianten op de titel laat ik achterwege want die zijn net zo goed lui en ongeïnspireerd).

Blijkt ze voor mij toch een beperkte houdbaarheid gehad te hebben. Kan gebeuren, haar monsters zullen vast wel weer uit hun panty gaan maar hoe lang nog?

All we hear is Radio ga ga
Radio goo goo
Radio ga ga
All we hear is Radio ga ga
Radio blah blah
Radio what's new?
Radio, someone still loves you!

Hoe toepasselijk kan deze Queen hit toch zijn.

All we hear is Radio ga ga

Het is Lady Gaga voor en het is Lady Gaga na. We kunnen er niet omheen en dat is anno 2011 toch wel een verdienste dacht ik zo wat je er ook van mag vinden.
Zelf ging Lady Gaga in den beginne nogal aan mij voorbij. Mijn partner was gek van Pokerface en daarmee kan gezegd worden dat muziekliefhebber aERo eens niet up to date was. Aardig nummertje, amen en verder niks.
Maar al snel kon ook ik niet om haar heen en raakte toch wel gefascineerd door deze tante die blijkbaar uit het niets kwam opzetten als een wervelwind die steeds sneller rondraasde.
Zelfs zo erg dat twee mensen me wisten te overtuigen mee te gaan naar haar laatste optreden in Ahoy. Een goede vriend vroeg of ik zin had in het Monsterball en uiteindelijk gingen we dan ook met vier personen naar Rotterdam (haast een thuiswedstrijd). User sq is zonder dat hij dat zelf weet nummer twee geweest. Een user die ik hoog heb zitten als serieuze muziekliefhebber en die toch redelijk goedkeurend was over het optreden in Arnhem..... toch maar doen dan.
Daarbij had ik wel zin in een feestje tussen extravagante types, en een zaal vol nichten staat ook wel garant voor een feestje.
Dat viel me vies tegen: bij Kylie heb ik een nichtenfeest meegemaakt, bij Gaga heb ik er niet veel van meegekregen en die extravagante types? Als 16 jarige meisjes met een gekke strik in het haar extravagant te noemen zijn dan ben ik de dorpsgek.
Maar goed: mevrouw zette een prima show neer maar ik viel er niet van achterover. Madonna, Kylie en noem ze maar op waren haar al voor gegaan. Ik zag niets nieuws.
Ik kan nu in elk geval wel meepraten over de dame in kwestie die live zo bijzonder zou moeten zijn. Het was vermakelijk. Punt.

Radio blah blah

Lady Gaga is tijdens de aanloop van dit album 'gevaarlijk' bezig geweest: hoe stom kan het zijn om je album het beste album sinds jaren te noemen?! Je weet dat de messen dan extra scherp geslepen gaan worden. En het is eigenlijk wel een beetje terecht. Natuurlijk is het knap als je zoveel heisa kunt veroorzaken in de muziekwereld. Ja, deze dame kan echt zingen en musiceren maar verder zijn die liedjes nu ook weer niet zo verheffend te noemen.
Blijf dan maar heel hard roepen dat Born This Way the real shit (of moet ik Scheiße zeggen?!); de kans dat het ook echt zo is blijft nihil.
Lady Gaga is op die manier wel een beetje Lady Blahblah.
De vooruitgesnelde nummers Born this Way en Judas waren in elk geval niet erg overtuigend te noemen. Leuke pop? Jazeker, maar verre van vernieuwend en eigenlijk ook wel een beetje pop van de lompe soort. Ik heb een zwak voor de titeltrack maar geef gelijk toe daar redelijk alleen in te staan want het werd toch vrij zuinigjes ontvangen.
De twee tracks die deze week ook verschenen (Hair en The Edge of Glory) vallen in dezelfde categorie: we hebben het allemaal al wel eens gehoord. Zo hoor ik in The Edge of Glory wat Cher terug. En Hair valt in de categorie 'oerlelijke stamper'.

Conclusie tot dusver: Radio what's new?

En nu dan de resterende nummers. Ondanks mijn cynisme voorafgaand aan de release van Born This Way moet ik zeggen dat het toch allemaal wel weer erg leuk klinkt.
Government Hooker is ongelooflijk lekkere pop en het enorm foute Americano...... je moet wel heel verzuurd zijn als je niet mee gaat la-la-la-en
Lady Gaga moet je maar met een korreltje zout nemen, sterker; probeer de naam Gaga even weg te cijferen hoe moeilijk ook en dan hebben we toch wel een vermakelijk ceedeetje in handen. Een welkome afwisseling op al die ernstig klinkende, depressieve folkies, raggende gitaren of dromerige electro-klanken.
'Stampie-stampie' is soms best fijn en dan hoor ik liever Lady Gaga dan 538 compilaties.

Radio, someone still loves you!

Het grote rollebollen kan beginnen. De little monsters zullen de oermoeder of hoe ze ook genoemd mag worden met hand en tand verdedigen. Niets kan deze godin nog fout doen en dat is gewoon eng. Freaky zo u wilt (en dat is dan wel geheel in stijl). Die categorie neem ik dan ook niet serieus want dat doen ze zelf al veel te veel.
De haters zullen die extra scherp geslepen messen met alle liefde gaan gebruiken: niets zo leuk om 0,5* uit te delen. Ook die groep neem ik niet serieus: je weet nu wel wat je kunt verwachten en waarom zou je er dan naar luisteren? Kleine zusjes die dat doen en de stem rechtvaardigen? Duh!

Lady Gaga is gewoon een slimme artiest die weet hoe ze haar waar aan de man/vrouw moet brengen. Leuk om te zien dat dat anno 2011 nog steeds kan.
Nee, het is geen Madonna en als persoon doet ze me niets. Ik vind haar iets kils en afstandelijks hebben i.t.t. bijvoorbeeld een Kylie.
Ik vermaak me prima met deze ietwat platte pop. Zolang ik het in redelijk perspectief kan plaatsen is het gewoon grote fun.
Mijn verwachtingen vooraf waren zeer laag door het gebodene wat we al te horen hebben gekregen. Zo als geheel doet dit niet zo veel onder voor The Fame. Er hadden wat mij betreft wat nummers achterwege mogen blijven om het album net even scherper te maken, maar daar had The Fame ook last van. Het klinkt vaak wat lomp allemaal, maar ach, daar kan ik wel mee leven.
Born This Way valt me dus wel mee. Zwaar overgeproduceerd. Niets schokkends, dat laat ik eerder over aan de hysterische reacties die dit teweeg gaat brengen in popland.

Ik zou zeggen 'Put Your Paws Up' gekkies

Dat tegenstrijdige heb ik ook wel. En laat ik de soloplaat van Julia nu ook eens erg goed vinden (en dan toch zeuren over haar stemgeluid). Soms weet je niet eens meer wat je van jezelf moet vinden

Hoe dan ook: op dit album geen Julia en wel Big Jet Plane die we terughoren op het album met z'n zus. Eigenlijk net als met het soloalbum van Julia Stone mis je soms de samenzang maar ik denk dat het vooral komt doordat dat mijn eerste kennismaking was en dan komt het daarna opeens wat kaal over.
Het doet niets af aan het gebodene dat weer tip-top in orde is. Er wordt veel gesproken over een donkerder, duisterder sfeer maar die kan ik niet zo heel erg ontwaren. Hooguit hoor ik hier en daar een wat rauwer en vooral harder randje (de gitaren doen wat meer hun best en Angus wil zijn schreeuwerige kant soms etaleren).
Het is wel pure rijkdom als zowel broer als zus samen albums uitbrengen en ook nog eens apart. Verwennerij voor de fans noemen we dat.
Kijken of die productiviteit de komende jaren blijft bestaan of dat ze nu veel van hun kruit verschoten hebben.

Het vijfde album van Ladytron alweer; wie had dat kunnen bedenken. Ik niet in elk geval.
Ik heb ook een rare verhouding met dit stel: het debuut 604 draaide ik behoorlijk veel en ineens was ik het zat. Had er geen zin meer in en het album deed me niets meer. Dat duurde een paar jaar en toen was het opeens weer dik en mik tussen dat album en mij.

De tweede en vierde heb ik hooguit eens een keertje beluisterd en daar kan ik weinig over zeggen.

Het lijkt er dus op dat ik er telkens eentje oversla en Gravity Seducer ontspringt de dans daarom niet.
Het is een fijn popplaatje geworden waar de dromerige zang weer centraal staat en laat dat nu net weer het euvel zijn met deze band. Ik vind het best fijn, maar na verloop van tijd begint het wat te vervelen of beter gezegd: als met een lekkere eau de toilette is het na een tijdje vervlogen en moet je goed je best doen om er nog van te genieten.

Makkelijke pop met genoeg kleine stekeligheden om het boeiend te houden. Het is nog even afwachten welke kant het balletje uiteindelijk op zal rollen maar vooralsnog vind ik het een vermakelijk album dat lekker wegluistert. Niets meer of minder.

Iedereen zal op zijn tijd wel associaties hebben bij het luisteren naar muziek die wat met hem/haar doet. Ik heb dat ook. Niet vaak, maar zo af en toe komt het voor.

Lambchop heb ik pas leren kennen door zijn laatste album Damaged, wat een groeibriljant bleek te zijn en uiteindelijk terecht kwam in mijn top 10 over 2006.
Dat ik daardoor nog heel wat in te halen heb blijkt ook door beluistering naar dit album.

En dan nu die associatie: dit album staat voor mij gelijk aan de kleur wit. Het klinkt zo puur dat het soms gewoon pijn doet zo mooi. Geen geforceerde mooidoenerij maar oprechtheid in zijn meest simpele vorm.
Saai vind ik het zeker niet en eigenlijk vind ik termen als 'kaarsje, wijntje' dit album geen recht doen.
'Kaarsje, wijntje' is Norah Jones (en daar is helemaal niks mis mee: heerlijk zelfs), maar dit gaat zo veel verder.....

Het hele album is als een bloem in de lente; nog helemaal dichtgevouwen.
Na verloop van tijd opent het zich heel langzaam en vangt met zijn verse blaadjes de eerste zuchtjes lente-wind op. Vervolgens komt het, stevig in de grond verankerd, tot volle bloei in de zomer en geeft het al zijn kleur prijs.
In dat stadium verkeer ik nu en daardoor geniet ik met volle teugen van deze cd en is de tweede associatie gegeven.
Dat het nooit meer winter zal worden


This Corrosion is één van mijn favoriete nummers ooit dus dan kan het alleen nog maar fout gaan als er een cover van gemaakt wordt.
Niet bij Lambchop: deze versie vind ik heel erg mooi en daar kan ik op heel andere wijze van genieten als van het origineel.

Lambchop heb ik hoog staan en hij scoort tot nu toe dan ook erg hoog. Zijn albums zijn voor mij zelden van het soort waar ik enorm naar uitkijk maar als ik ze dan hoor sta ik altijd weer paf van de schoonheid ervan. Of het nu komt door de warme sfeer die Kurt Wagner weet neer te zetten of dat het vooral zijn stem is: het doet er niet toe, het is altijd raak. Ik val wel op dit soort donkere klanken die toch zeker ook wel een lichtheid hebben waardoor het altijd goed te verteren is.

Dat is hier al niet anders: het album opent op If Not I'll Just Die met zoete strijkers en krijgt vervolgens een wat jazzy sfeertje mee. Relaxed, kabbelend en toch niet saai (voor mij althans). Voornaamste reden? Zijn prachtige stem! En dit gaat rustig bijna een uur lang voort.

Het zal me dan ook niet verbazen dat veel mensen dit op den duur saai gaan vinden. Een ander door mij te verwachten minpuntje is misschien dat de strijkers soms net even wat te zoet klinken. Soms strooit Wagner er iets te kwistig mee in een enkel nummer waardoor stroperigheid op de loer ligt. Let wel: het is niet stroperig maar sommigen zullen dit misschien wel vinden en het scheelt niet heel veel. Dit hoorde/ervaarde ik minder op albums als Is a Woman of Damaged. Let wel: ik vind dat juist schitterend. Ik ben er zeker niet vies van.

Maar verder? Je hoort wat je kunt verwachten van Lambchop. Het is uiterst geschikte muziek voor de late uurtjes tijdens gure winternachten en dat hebben we hem al vaker horen doen.
Heel erg is dat niet als het de kwaliteit heeft die we wederom horen op deze nieuwe maar ik moet ook toegeven dat er een beetje verzadiging begint te ontstaan. Kies twee geweldige albums van hem uit en je hebt er in principe genoeg aan.
Ik zelf kan er voorlopig nog geen genoeg van krijgen en zeker niet met juweeltjes als het 7 minuten durende Gone Tomorrow.

Kurt Wagner weet me met zijn stem een troostend gevoel te geven en dat is op dit album wederom niet anders.
Al op opener Ohio blijkt dit weer het geval. Wat me bij dat nummer ook opvalt is het toegankelijke geluid: relaxte muziek waar een hoop mensen toch wel mee uit de voeten moeten kunnen. Maar wel met een groot gevaar; want gaat dit niet net even te ver richting cocktail muziek voor op een feestje met mensen die verveeld om zich heen staren alleen al om interessant te lijken?
Slipped Dissolved And Loosed klinkt ook redelijk luchtig maar neemt de angst die bij het eerste nummer een beetje loskwam weg. We horen niets nieuws maar het pakt wel weer ondanks het voor mijn gevoel lichtere geluid.
Dit zet zich ook voort op de 9 volgende nummers waar hier en daar zelfs wat meer tempo toegevoegd wordt (Sharing A Gibson With Martin Luther King Jr.).
Liefhebbers van Tindersticks of Cousteau kunnen met een gerust hart dit album aanschaffen, liefhebbers van Lambchop zullen denk ik wat gemengd reageren op deze nieuwe. Ik zelf vind hem prima te pruimen.

Lizzy Grant, Lana del Ray of Lana del Rey.... het gaat allemaal om dezelfde dame die mij compleet verraste met het nummer Video Games dat in oktober officieel uitgebracht gaat worden.
Het wachten is ook op haar nog te verschijnen cd want deze uit 2010 is een geval apart. Te koop als download via een site als Amazon maar al een tijd niet meer mogelijk.

Misschien duiken een paar nummers hiervan wel op op dat nog te verschijnen nieuwe album, zeker nu Video games zo aan lijkt te slaan.

Dit is een prima album van een artieste die potentie heeft. Ik hoor een beetje Sia, een beetje Duffy en het Nancy Sinatra sfeertje is ook al wel hoorbaar.
Toch is het nog niet sterk genoeg om mij in jubelstemming te brengen zoals Video Games dat wel doet.

Gewoon een fijne cd van een zangeres zoals we ze vaker horen maar dan wel eentje waar je aan voelt dat er meer in zit en dat ze wel eens haar grote doorbraak kan gaan beleven in de toekomst.

Mag ik u er dan bij deze op hebben gewezen?!

Misschien nu al wel hét album van het jaar al was het alleen maar door de enorme buzz die gaande is rondom Lana Del Rey (voorheen Lizzy Grant).

In korte tijd wist ze de schijnwerpers op zich gericht te krijgen door het schitterende nummer Video Games. Daarop volgde al redelijk snel titeltrack Born to Die en Blue Jeans gevolgd door Off to the Races.
Bijna allemaal prachtige nummers in dezelfde mysterieuze stijl. Off to the Races vormde daarop een uitzondering; dat nummer kende een lichte r&b tint en vond ik daarmee ook een stuk zwakker.
Toen ik dat nummer voor het eerst hoorde bekroop me een lichte angst. Ik keek enorm uit naar dit album maar was ook wel bang voor het feit dat er wel meer nummers in die stijl op dit album zouden staan. Haar eerste album (dat maar korte tijd echt officieel verkocht werd en volgens mij niet eens in fysieke vorm) staan vol met dit soort aardige popdeuntjes. Aardig ja, maar toch echt niet heel veel meer. Nergens de klasse van Video Games.
En al snel verschenen er titels voor dit album die wel degelijk bekend waren. Je kon er vanuit gaan dat het herbewerkingen zouden zijn maar of een nummer als Diet Mtn Dew er nu echt zo heel veel op vooruit zou gaan?

Born to Die begint in elk geval heerlijk met de titeltrack wat helaas al snel gevolgd wordt door Off to the Races. Best een lekker sleazy nummer hoor maar ik merk ook dat het me niet zo erg weet te raken als het nummer Born to Die.
Blue Jeans is zoals gezegd ook zo'n nummer dat ik erg lekker vind en over Video Games hoef ik het verder niet meer te hebben. De grote vraag is nu nog: 'blijft dit altijd lekker of gaat dit op den duur tegenstaan?!'.
Diet Mtn Dew keert terug in een herbewerking maar heel eerlijk gezegd vind ik het geen verbetering. Het origineel was voor mij categorie 'leuk popplaatje' en dat is het gebleven. Typisch zo'n nummer dat je niet te vaak moet horen wil het niet tegen gaan staan.
National Anthem werd ook al vroegtijdig het internet op geslingerd maar Lana wist al via haar Facebook pagina te melden dat dit slechts een demo betrof en niets van doen had met de uiteindelijke versie. Ik weet het nog niet met dit nummer. Ergens is het best een infantiel geval en tegelijkertijd weet het me op een vreemde manier wel weer te boeien. De manier van zingen irriteert me, het koortje bezorgt me jeuk maar de instrumentatie vind ik dan weer geweldig. Een hoop tegenstrijdigheden zoals mevrouw Del Rey dat zelf ook is. Echte lippen? Fake lippen? Rijk meisje? Arm meisje? Wel live kunnen zingen? Niet live kunnen zingen? Iedereen had het er wel over de laatste weken. Laten we zeggen dat ze er in elk geval in geslaagd is de pers te halen.
Dark Paradise is dan eindelijk wel een nummer dat helemaal 'nieuw' is. Een alleraardigst nummer maar ergens weet het ook niet het magische te behalen dat Video Games wel doet.
Radio past dezelfde truukjes toe die we inmiddels al vaker gehoord hebben op dit album.
Toch is dit nummer er wel eentje die weer meer weet op te vallen. De sfeer is sterk en ik vind het gewoon een uitstekend popnummer.
En dan hebben we Carmen; opeens weet ik waarom mijn enthousiasme nog steeds wat gematigd blijft: je moet van Lana gewoon één nummer horen en het valt op, hoor een heel album en het begint een beetje too much te worden. Te bedacht, te niet-spontaan, een te lange brei. Uitstraling heeft ze in mijn ogen niet echt (doe mij op dat vlak dan maar next-door-girl Adele) en een bijzondere zangeres is ze ook niet echt (doe mij dan maar diezelfde weer).
Million Dollar Man is ook zo'n geval. Had ik dat nummer een half jaar geleden gehoord zoals ik Video Games hoorde en ik was zeer waarschijnlijk verkocht. Nu merk ik toch wel een beetje dat de houdbaarheid beperkt gaat blijven. Ook dit is weer een prima nummer hoor maar
de Hoera-stemming blijft een beetje achterwege.
Summertime Sadness heeft een fijn intro en vervolgens krijgen we weer het beproefde recept. Wel een lekker recept hoor. Met bubblegum is immers niks mis. Dit nummer springt er qua 'nieuwe' nummers wel een beetje uit voor mij. Waar mijn aandacht wat aan het verslappen was daar ben ik nu weer bij de les.
De afsluiter van de reguliere versie is This Is What It Makes Us Girls. Ook een nummer dat het internet al wist te bereiken maar wederom met de opmerking van Lana dat dit een demo betrof. Als demo deed dit nummer me niet zo veel en dat gaat ook op voor de opgepimpte versie. Ik vind het zelfs een wat slap nummer; het dreint iets te lang door.
Er kan dus eigenlijk een algemene conclusie getrokken worden maar daar ik de deluxe versie met drie bonustracks heb besteld neem ik die gewoon mee als zijnde onderdeel van dit album.
Without You is de eerste. Een nummer die gewoon verder gaat in de lijn van de voorgangers. Ik moet zeggen dat het r&b gehalte eigenlijk enorm meevalt op dit album. In elk geval een angst die niet bewaarheid wordt.
Lolita was bekend onder de naam Hey Lolita Hey. De verandering zit hem in de aanpassing naar de sfeer van dit album. Uiteraard heel slim natuurlijk en niet onterecht maar ik vind de vertraging het nummer geen goed doen. De originele versie doet mij in elk geval meer: toen was het een vrolijk uptempo nummer en nu krijgt het door het aangepaste tempo iets dreinerigs. Maar misschien moet het kwartje nog vallen.
En dan zijn we aangekomen bij nummertje vijftien: Lucky Ones. Dit nummer valt op en ik ben er nog niet achter waarom. Het is mierzoet en het komt me o zo bekend voor en toch pakt het me wel. Misschien door de cello. In elk geval een nummer dat wel gehoord moet worden en waardoor je dus naar de deluxe versie zal moeten luisteren.

Proeven we in dit verslag teleurstelling? Ja, dat moge duidelijk zijn. Ik rekende op een 4,5* album en het is een vol punt lager uitgevallen tot nu toe. Natuurlijk moet ik het allemaal nog goed laten bezinken en klinkt het straks op cd toch net weer anders maar de betovering van Video Games is tot stilstand gekomen. Born to Die en Blue Jeans deden ook vermoeden dat dit wel eens heel erg goed zou worden maar ik moet voor mezelf toch concluderen dat de rest de boel toch een beetje naar beneden haalt. Er zijn uitzonderingen maar daar tegenover staan dan weer nummers waar ik het minder op heb.
Lana Del Rey mag de hype van dit jaar zijn maar als ik die dan vergelijk met Adele die vorig jaar rond dezelfde tijd met haar 21 kwam dan moet gezegd worden dat Lana het toch echt niet haalt bij dat album. Born to Die is niet heel veel beter dan willekeurig welk uitstekend Kylie Minogue album (om maar eens een popzangeres te noemen; niet dat ze er mee te vergelijken is qua stijl).
Let wel: ik vind het een uitstekend pop-album en ik sluit niet uit dat er na verloop van tijd nog een halfje bij komt maar ik weet ook bijna zeker dat Lana Del Rey zeer waarschijnlijk iets te veel het snoepje van het jaar gaat blijken te zijn en of het dan een blijvertje is betwijfel ik toch wel.
Dat is niet erg. Voor de komende weken heb ik in elk geval een lekker popalbum in handen dat fijn afgewisseld kan worden met een net wat leuker popalbum van The Asteroids Galaxy Tour (Out of Frequency) .

White Dress als opener... ik weet het niet. Moet dat nu echt Lana? Daar moet ik even inkomen. Dat afgeknepen gedoe hoeft voor mij niet zo.

Maar daarna komt het goed. Bijna Lana volgens het boekje, maar dat vind ik niet erg.

Lana moet het van sfeer hebben: dromerig en ervoor zorgend dat je even op een wolkje weg kunt zweven. Daar slaagt ze ook nu in.
Het klinkt hier allemaal net iets opener en zonniger wellicht. De luchten zijn een beetje opgeklaard.
Ze heeft de ramen op een kiertje gezet, waardoor een licht lentebriesje naar binnenwaait.
Dance Till We Die kun je zelfs bijna een nieuwe koers noemen.

Lana levert constante kwaliteit, dat is nu wederom niet anders. Mijn stemgedrag is er elke keer ook naar, alleen Norman Fucking Rockwell! stak er net iets bovenuit en blijft nog even mijn lievelingetje en deze zit daar denk ik echt nauwelijks onder (dus ja, zelfde beoordeling voor haar laatste twee). Maar wie weet.... dit vormt sterke concurrentie voor mijn nummer één van 2019.

En met nummers als Wild at Heart, For Free (Joni Mitchel cover) en Yosemite weet ze mijn muzikale hartje sneller doen kloppen. Op elk album staan er wel van die parels en gelukkig hier dus ook.

We kunnen er weer even mee vooruit! Enige nadeel? Ja! Het had best langer mogen duren (en dat zegt iemand die liever naar kortere albums luistert).

Het Lana Del Rey sprookje begon voor mij met het nummer Video Games. Voor wie niet?!

Hierna leverde Lana constante kwaliteit. Een wereld op zich, maar eigenlijk ook wel een wereld die telkens niets nieuws opleverde. En toch geboeid blijven...

Me dunkt! Norman Fucking Rockwell!, haar vierde album na Born to Die bleek een hoogtepunt van jewelste. Bijzonder, want zo anders was het nu ook allemaal niet.
De twee opvolgers waren ook van hoog niveau, maar bleven er net een heel klein beetje onder hangen. Ik kreeg zelfs het idee dat ik het nu wel gehoord had allemaal. Nog meer van hetzelfde zou weleens dodelijk kunnen zijn.

Ik had dus wel de nodige reserves vooraf als het om Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd gaat. Het mooiste hebben we wel gehad of ze moet met iets heel anders komen.

Nou, dat doet ze dus niet. Maar toch voel ik weer een heel kleine accentverschuiving: vraag me niet waar het 'em zit, want het is ook gewoon veel meer van hetzelfde. En toch...

Wat heeft dat als gevolg voor mijn beleving? Ik voel een beetje hetzelfde als bij Norman Fucking Rockwell!. Net iets meer opwinding. Nee, dat komt niet door die hoes. Wat het verschil dan is? Geen idee. Ik kan het niet verklaren en ik kan het niet uitleggen. Het is een gevoel.

Het lijkt of de focus op al dat zwoele van Lana hier net weer wat scherper is. En met nummers als A&W of Peppers voegt ze net weer iets meer peper toe (what's in a name) waardoor het allemaal spannender wordt. Ik let net iets beter op.

De samenwerkingen zijn ook weer fraai te noemen: Candy Necklage met Jon Batiste is betoverend, en ook Let the Light In met Father John Misty is geweldig. En misschien zingt Lana op dit album beter dan ooit. De productie is ook heel helder.

Grandfather Please Stand on the Shoulders of My Father While He's Deep-sea Fishing kan zich meten met het beste werk van Cocteau Twins. Dat nummer klinkt hemels.

Lana verlaat haar wereldje niet en ik denk dat ze dat ook wel nooit zal gaan doen. Zolang de verveling bij mij maar niet wil toeslaan wil ik me graag voegen in dat wereldje van haar.

Prachtplaat!

Ja, ik was ten tijde van Video Games helemaal into Lana. Misschien wel een beetje te veel, want aanvankelijk was ik toch een beetje teleurgesteld in het album Born to Die. Een prachtig album, maar niet de klassieker waar ik op hoopte.
En met opvolgers Ultraviolence en Honeymoon (ik laat Lana del Ray A.K.A. Lizzy Grant even buiten beschouwing) was ik het al weer kwijt. Allemaal wel aardig hoor, maar net niet genoeg om me volledig mee te slepen. Op Lust for Life vond ik haar weer op het niveau van Born to Die.

Telkens had ik wel dezelfde kritiek: de albums zouden aan kracht winnen als ze korter zouden zijn geweest. Laat ik dat er nu dan maar vast uitgooien; dat is nu niet anders.

Toch keek ik er deze keer wel naar uit dankzij het schitterende Mariners Apartment Complex. Wat een prachtig nummer vind ik dat. En ik moet zeggen: er staan veel meer parels op dit album. Buiten dat de schaaf er overheen had gemoeten om zo tot nog meer impact te komen, is Norman Fucking Rockwell! zeker geen teleurstelling.

Wederom een leuk album uit Denemarken. Deze keer het debuut van Lars and the Hands of Light, die lekkere popsongs maken gelardeerd met een jaren '60 sausje.
Hebben we al niet genoeg van die bandjes met frisse lente-pop-nummers?! Op zich wel natuurlijk, en daarnaast kan je ook altijd nog terug de tijd in. Maar dat wil niet zeggen dat het niet aanstekelijk is, want dat dit catchy is staat als een paal boven water.
Lars Vognstrup doet me met zijn liedjes heel soms denken aan Blur. Zus Line Vognstrup neemt de tweede vocalen op zich en daarmee hebben wél weer het zoveelste bandje waar de mannenzang ingepakt wordt door vrouwelijke vocalen (Line heeft soms de hoofdrol).
Genoeg clichés te bedenken over The Looking Glass en allemaal nog waar ook, maar het is wel allemaal erg lekker en wie hier niet spontaan vrolijk van wordt moet wel een enorme sombermans zijn.
Daarbij duurt dit album niet te lang en ook al is dat voor veel mensen juist een minpunt; ik zelf hou wel van korte puntige albums, zeker als het om dit stijltje gaat. Net genoeg om je zelf op te peppen en het gaat daardoor niet te lang door met een te veel aan vullers.

1991: bij het blad OOr verscheen een speciale bijlage in het kader van het festival Ein Abend in Wien, een festival waar ik naar toe wilde gaan omdat Smashing Pumpkins daar live zouden debuteren en ik was gek op Gish dus die moest en zou ik zien. Zoals ik al schreef bij Gish is dat helaas niet doorgegaan. Achteraf gezien vreselijk natuurlijk want er traden nog meer bands op waar ik wel interesse in had. Nee, niet in Nirvana die er toen ook stond. Dat zei me helemaal niks (stel je voor dat ik wel was gegaan en die band gemist had; wat had ik me achteraf voor mijn kop geslagen), nee, Last Crack stond ook op het verlanglijstje. Ik durf niet te zeggen of het in het schema gepast zou hebben maar dat doet er achteraf ook niet toe.
Het is gebleven bij dit album en dat bevat prima rock. Eigenlijk is het meer een mengeling van rock en metal (althans: dat deden de kenners doen voorkomen). Feit is dat ruige muziek begin jaren '90 met grunge erg in opkomst was en daar was dit album nu net niet bij in te delen en toch past het wel mooi in het rijtje artiesten die aan het opkomen waren.
Waarom dan toch de verschillen? Burning Time klinkt helderder en minder gruizig. Neem opener Wicked Sandbox. Het doet denken aan het beste van Soundgarden of Alice in Chains maar dan expressiever met mooie kleine en best spannende wendingen.
Spannend is ook het intro van Mini Toboggan. Dit nummer blijft de volle 5 minuten broeien. Je voelt de gloed er van af stralen. Zanger Buddo is hier ijzersterk en weet messcherp door je gehoor te snijden.
Energy Mind heeft wat meer power en leunt sterk op de groove die het nummer kent. Hier en daar flarden gitaarsolo eroverheen als een exquisit sausje.
My Burning Time was in alto kringen wel een hit te noemen. Ik heb er toch menig keer op gedanst moet ik zeggen. Het nummer kent iets groots. Ik durf de grootsheid die U2 soms uitstraalt eigenlijk niet te noemen als vergelijk maar toch is het wel zo. U2 grandeur verpakt in een Crack-saus. Bono becomes Boddo.
Heerlijk nummer, nog steeds.
Precious Human Stress gaat heftiger te keer. Boddo gromt en bromt, maar zelfs als hij dat doet blijft het een zekere puurheid behouden. Kristalheldere grom op metalriffs met een gitaarsolo toe.
Love, Craig doet erg aan Alice in Chains denken (hmmm, dan toch grunge?!). Ook hier klinkt het nummer wijds en groots. Melodieus en bruut tegelijkertijd: het is duidelijk de kracht van deze band.
Kiss a the Cold opent met een of andere opname waar een conversatie plaatsvind. Zodra die afgelopen is volgt lekker gitaargeweld met wederom die meer dan uitstekende zang. Zeker origineel en zeker spannend.
Love Or Surrender opent kort met wederom een conversatie op tape. Vocaal gezien erg sterk met de effecten die er in gestopt zijn. Het hele nummer draait hier om: vocale acrobatiek van anderhalve minuut.
Alsof daarna een geest je kamer binnendringt. Zo opent Mack Bolasses. Het nummer zal je vervolgens minutenlang in de greep weten te houden. Deze geesten zullen je kamer niet 1-2-3 verlaten. Tergend en treiterend tot je je er aan over hebt gegeven.
Blue Fly, Fish Sky vind ik een kwalitatief erg sterk nummer. Het klinkt wat gemakkelijker (zeker na het vorige nummer). Ik plaats het altijd een beetje in de lijn van My Burning Time. Dit soort nummers doen je in de auto net even het gaspedaal dieper intrappen.
Papa Mugaya gaat weer wat ruiger te keer. Het heeft iets van Jane's Addiction wat niet vreemd is als je bedenkt dat Dave Jerden een handje meegeholpen heeft. Jerden die ook gewerkt heeft met Jane's Addiction en Alice in Chains.
Down Beat Dirt Messiah bevat een hoop van die kleine dingen die het net even lekkerder maken. Geluidseffectjes hier en daar, ingebouwd in vette gitaarriffs. Tegen het einde stopt dit abrupt, maar denk niet dat je cd-speler het begeven heeft: de heren gaan nog even verder hierna.
Oooh is opeens andere koek. Piano? Ja, piano. hadden we nog niet gehoord maar het doet mij zeker 'Ooooooooh' zeggen. 'Oooooooooooh' omdat het een mooi nummer is (en wat doet Boddo hier weer aan Bono denken) maar ook 'Ooooooooooh' wat jammer dat dit album slechts een cult-status is voorbehouden.
Een cult-status die ook op musicmeter van kracht is gezien het aantal stemmen.
Daar moet verandering in komen. Dit album verdient meer aandacht. Ik roep alle liefhebbers van stevige rock dan ook op dit album eens op te zoeken en te beluisteren. En aangezien 'stevige rock' een lekker vage term is boor ik dus ook een zeer groot deel van het mume-publiek aan.
Ik hoop ze in elk geval te bereiken met dit stuk en zo niet dan zal het die cult-status moeten blijven behouden, dan kan ik alleen maar zeggen dat ik mijn best gedaan heb.

Laura Marling heb ik altijd aan me voorbij laten gaan. Geen bijzondere reden voor. Gewoon niet voldoende tijd om alles wat maar interessant lijkt ook daadwerkelijk te beluisteren.
Zo gebeurde het dus dat ik haar naam wel voorbij zag komen maar het net zo snel voorbij zag waaien.

Totdat ik via de Facebook pagina van Johan Borger terecht kwam bij een concert-registratie op 3voor12.
Dat maakte indruk.
Voeg daarbij de toch wel goede commentaren op dit nieuwe album en mijn interesse was er deze keer dubbel en dwars.

Hoor ik I Was Just a Card dan hoor ik Joni Mitchell en dan ben ik verkocht. Het nummer ging vooraf door folk in een stijltje zoals ik het toch niet zo vaak hoor (The Muse) waardoor het opvalt en dan past het derde nummer Don’t Ask Me Why ook perfect in het Mitchell straatje en dan hoeft er verder niet zo heel veel meer te gebeuren tenzij het gebodene echt drastisch daalt.

Dat doet het dus niet. Op A Creature I Don't Know lijkt alles te kloppen: geen noot te veel, nergens overdone, subtiele toevoegingen die het geheel net even mooier maken en buitengewoon sterke composities. Voeg daar aan toe dat Marling geen vervelende stem heeft om naar te luisteren en er kan gezegd worden dat dit gewoon een erg sterk album is.
Zo'n plaat waar je nog lang van kunt genieten omdat het tijdloos klinkt en het zich ook nog eens weet te onderscheiden van de grote middenmoot die het genre momenteel toch best domineert.
Niets mis met die middenmoot maar wel een ietwat te groot aanbod waardoor alles wel heel erg op elkaar begint te lijken en je soms niet meer weet naar welke zangeres je nu eigenlijk nu aan het luisteren bent.
Daar heb ik hier dus geen moeite mee. Laura Marling is de naam en het is de hoogste tijd om de vorige albums ook maar eens op te gaan zoeken.

Het is niet makkelijk om je nog eens te onderscheiden als het om r&b of soul gaat.
Laura Mvula lukt het dus wel degelijk met haar debuut Sing to the Moon.

Dat ze een getraind zangeres is kunnen we goed horen (ze heeft een conservatorische opleiding) maar dat zegt niks, sterker, het kan misschien een nadeel zijn omdat het allemaal te technisch gaat worden waardoor de emotie verdwijnt.
Emotie is er wel degelijk op dit album, misschien had iets meer 'rauwheid' zoals bijvoorbeeld een Amy Winehouse heeft een mooie aanvulling geweest maar het album is dusdanig indrukwekkend dat je het meestal niet echt mist.

Sing to the Moon is één groot avontuur. Ga er maar aan staan; al bij de eerste nummers horen we van alles voorbij komen. De harmonische zang in opener Like the Morning Dew alsmede Joni Mitchell-achtige folkjazz (Make Me Lovely) en spannende haast Björk-achtige klanken (Can't Live the World). Gooi er dan ook een heerlijk zomers uptempo nummer tussen (single Green Garden, later nog gevolgd door That's Alright) en je weet al dat je met een bijzonder album te maken hebt. En dan zijn we nog niet eens op de helft.

Spannende muzikale schilderijtjes zoals ook een Joni Mitchell dat zo goed kan: jazz, soul, r&b en een snufje folk: ze verwerkt het met groot gemak zonder dat het tegen gaat staan of gekunsteld over komt.

Wat kritieke puntjes zijn dat het misschien net even te veel is allemaal, té overweldigend wellicht en misschien is het vocaal gezien toch iets te netjes (he verdorie kom ik daar toch even terug op dat gemiste rauwe randje).
Daarbij heb ik heel soms een beetje de indruk dat het allemaal heel bewust gedaan is: bewust gezocht naar het verkennen van de uiterste randen, juist door iemand die dat gezien haar achtergrond ook wel kan. Het spontane gevoel neemt daarmee wat af maar dat is echt een persoonlijke gevoelskwestie want zoals gezegd is dit bonte palet aan muzikale kleuren indrukwekkend en uitnodigend tot vele malen herbeluistering.

Er gebeurt absoluut iets aan deze zijde van het muzikale spectrum en dat is goed.

Als je op je eerste album een nummer met John Legend hebt staan doe je toch iets goed en dat wekt verwachtingen. Laura Welsh komt uit Staffordshire, Verenigd Koninkrijk, en opereert vanuit Londen. In 2010 liet ze al van zich horen onder de naam Laura and the Tears, wat weer veranderd werd in Hey Laura, waarna ze besloot om toch maar gewoon onder haar eigen naam nummers uit te brengen.

Als je de naam John Legend ziet staan weet je dat er soul in moet zitten en dat doet het op Soft Control. Maar het is moeilijk dit een soul-album te noemen. Er zit namelijk behoorlijk wat pop in, of beter: electro-pop. Toegankelijke nummers met een bite lijkt me op z’n plaats.

Mensen die graag wat houvast hebben aan vergelijkingsmateriaal moeten denken aan Florence and the Machine en Bat for Lashes maar dan iets warmer van klank. Onwillekeurig moet ik ook denken aan Jessie Ware en dat zal ongetwijfeld komen door de toevoeging soul die dit Soft Control heeft meegekregen.
Het nummer Still Life bevat lichte hip-hop elementen en door de dromerige sound is de band London Grammar niet ver weg en kan het nummer zo op één lijn gezet worden met Until the Ribbon Breaks, een gezelschap dat ik een paar weken geleden besprak. En dan natuurlijk het nummer waarop John Legend te horen is. Ja, dit klinkt als een heerlijk soul-liefdeslied. Een nummer waarop beide artiesten in een zeer relaxte modus hun talent laten horen. Hun zanglijnen vullen elkaar prima aan alsof ze al jaren een koppel vormen

Welsh zingt met power en schrijft prima nummers die je wel even wat tijd moet geven om goed binnen te laten komen. Gezien de voorgeschiedenis mogen we misschien voorzichtig concluderen dat het hier gaat om een wat zoekende artiest en dat is misschien het enige kleine nadeel aan dit album: het lijkt nog niet helemaal duidelijk voor welke stijl Laura Welsh het liefst wil gaan. Is het de pop, de electro of toch de soul?

Ik denk dat ze het allemaal aankan en dat het een kwestie is van zelf durven kiezen. Op Soft Control horen we hoe dan ook een beloftevolle artiest waar we nog best veel van zouden kunnen gaan horen. Nu leunt ze nog iets te veel op bijdrages en hulp van anderen. Volgende stap zou een nog sterkere Welsh moeten zijn die ons allemaal omver blaast. Zover is het nog niet maar ik weet zeker dat velen met mij zullen genieten van dit album, want goed is het zeker.

Laura Welsh - Soft Control - liveliketom.com

Over een paar dagen vertrek ik weer naar de Verenigde Staten. Zoals altijd start ik in New York, met daaraan vastgekoppeld familiebezoek in New Jersey. Daarna staan Minneapolis en Memphis Tennessee op het programma, waarna Nashville en New Orleans volgen. Een ware muziekvakantie dus.

Elke vakantie zoek ik van tevoren muziek uit die op dat moment populair zijn in het land waar ik naartoe ga of die een bepaalde vibe hebben die met het gebied te maken hebben. Nashville countrypop is dus vrij logisch deze keer en zo kwam ik uit bij Lauren Watkins en verdomd... erwinz is al aanwezig met lovende woorden en toen wist ik dat dit wel goed moest zitten.

Net als hij heb ik niet zo veel met dit soort muziek, maar in 2018, de laatste VS trip, bleek Kacey Musgraves onze soundtrack te zijn van die vakantie en was ik veel minder negatief tegenover het genre.
In de muzikale koffer dit jaar zit nu o.a. Ernest met Nashville, Tennessee, de nieuwe Kacey Musgraves en dit album van Lauren Watkins (Prince en Elvis zijn door de bezoeken aan Paisley park en Graceland vanzelfsprekend).

Of The Heartbroken Record de soundtrack van deze zomervakantie gaat worden valt niet te voorspellen, meestal wordt dat een album waar ik het van tevoren niet van verwacht, maar dat maakt dan echt niet uit, want het is een heerlijk album waar ik sowieso wel van geniet.

Ongetwijfeld niet heel spannend voor de puristen, maar daarom des te geschikter voor mij.

Een stem die ik herken uit duizenden (er zijn nog wat zangers met eenzelfde timbre) en dan toch niet weten wie precies. Autoheart wellicht. Andy Bell (ik maakte die vergelijking bij dat album in elk geval). Wild Beasts?

Een warme stem met sterke begeleiding (strijkers hier en daar!). Het elektronische sausje geeft deze barokpop net een beetje dat extra mee. Het maakt het heel erg nu. Ja, dan zijn Wild Beasts geen slechte vergelijking. Lekker melancholisch en toch aards genoeg.

Er valt genoeg te beleven op dit vrij ingetogen album maar een hoogtepunt is wel de om piano en strijkers draaiende Stage Fright. Melancholischer kun je het niet hebben. Ik moet dan toch denken aan Stuart Warwick of misschien zelfs wel Scott Walker.

Een heerlijke ontdekking van een band die al zijn derde album aflevert in de vorm van Afterlife. Categorie: elektronische barokpop.

Afterlife | Left With Pictures - leftwithpictures.bandcamp.com

Zestien jaar is een lange tijd maar als je Alternative Light Source hoort maakt dat niet uit. Ik vind dit album weer totaal anders dan de twee voorgangers en ook die verschilden dag en nacht. Leftfield part 3 dus en het is wederom een prima hoofdstuk.

Het gaat minder alle kanten op dan Leftism (maar dat vond ik wel de enorme kracht van dat album), het is minder stug dan Rhythm and Stealth, het klinkt wat killer hier en daar, maar de warme deken ontbreekt zeker ook niet.

Ik heb al een paar keer de term 'gedateerd' voorbij zien komen maar dat ervaar ik niet, wellicht ook omdat ik de voorgangers niet als dusdanig ervaar. Onzin dus. Alternative Light Source vind ik juist bijzonder goed aansluiten bij veel hedendaagse electronic die als eigentijds bestempeld wordt.

Dit album moet nieuwe zieltjes kunnen winnen en ik denk dat zowel de voorstanders van Leftism alsmede Rhythm and Stealth hier wat herkenbare momenten voorgeschoteld krijgen zonder het idee te krijgen met een opgewarmde magnetron prak opgescheept te worden.

Fijne luistertracks voor de huiskamer wisselen dansmomenten af en zo hoort dat, want dit is Leftfield. Zelfs als die uit nog maar één bandlid bestaat (Neil Barnes).

Jeff Buckley, Damien Rice, en ik las ergens ook al Patrick Wolf.... ik hoor het er niet in terug (Jeff dan wel op Northernmost Eva Maria). Ook hoor ik een vrij doorsnee 'folkstem' die zo herkenbaar klinkt als wat (gevaarlijke uitspraak, ik weet het). Dat ietwat rasperige randje in combinatie met de composities; voor mijn gevoel allemaal binnen de lijntjes en folk volgens het boekje.
Helemaal niks mis mee (ik kom vaak uit bij dit genre), maar ook niet erg onderscheidend of opvallend in mijn oren en de ellende is dat ik gedurende de hele cd maar bleef zitten af vragen waar dit nu zo enorm op lijkt (regelmatig dacht ik aan Tom Brosseau, maar die stem is lichter van toon).
Misschien is dat wel de reden dat dit album in eerste instantie wat aan me voorbijging. Misschien is het ook wel zo dat er een beetje verzadiging aan het optreden is of misschien is het wel zo dat dit even het verkeerde moment is geweest.
Ik verwacht het niet overigens. Dit zal wel in de categorie: 'prima, maar ook snel weer vergeten' vallen.
Overigens vind ik de tweede helft van de cd interessanter de de eerste.

Het intro van Come Down on Me bevat het gemurmel van een man die we volgens mij ook kennen van de vorige cd.
En dan de echte start van Come on Down on Me: wow ! Dat knalt er in zeg. Is dit echt Lemon Jelly ? Ja, maar ze samplen Masters of Reality ! Dit vind ik de geweldigste track van dit album. Het klinkt veel ruwer dan de songs zoals we die van Lost Horizons (de voorganger) kennen. Geen "All the Ducks Are Swimming in the Water" op deze track.....
Nummer Only Time klinkt dan gelijk weer een stuk herkenbaarder. Relaxte beats, maar niet zo slaapverwekkend dat we de term lounge van stal kunnen halen (en niet alle lounge was per definitie saai, maar het werd wel steeds meer een grote eenheidsworst).
Don't Stop Now heeft alleen de titel als tekst, maar wat een bezwerend nummer zeg: het zuigt je langzamerhand helemaal op. En horen we daar niet een flard van die hit uit 1993: "Waterfall" van Atlantic Ocean .....
Make Things Right had zo op Lost Horizons kunnen staan. Het getututude en lieflijke geriedel komt hier weer boven drijven. Beetje trip-hop wat hier terugkeert. Het lijkt wel een verloren track van Massive Attack ten tijde van Protection. Lekkere groove dus.
The Shouty Track begint dreigend (wederom denk ik aan Massive Attack) en dan begint het een beetje glam-rock met een beat te worden.
Stay With You gaat een beetje op de disco-tour. Maar dan wel op zijn Lemon Jelly's wel te verstaan. De invloed van Daft Punt lijkt hier erg groot. Daft Punk ten tijde van Discovery wel te verstaan.
The Slow Train heeft ook de cadans van een trein, en een zeer bekende sample van een jaren '70 nummer van the King's Singers, waar ik aanvankelijk even niet op kon komen. Overigens verwijst de titel van dit album '64 - '95 naar het jaar van herkomst wat de samples aangaande.
Man Like Me raakt me iets minder. Ook dit nummer klinkt wel lekker en iets meer up-tempo dan we van ze gewend zijn. Het is soul volgens Lemon Jelly denk ik dan maar.
Tegen alle verwachtingen in, wederom een heerlijke plaat van dit duo !
Let op: er bestaat ook een dvd-versie, waar bij elke track een clip gemaakt is.

De laatste 2 albums ken ik niet: ik ben helemaal afgehaakt na het album 5.
Op zich best jammer want ik was indertijd helemaal wild van Lenny Kravitz: de eerste 2 albums vond ik zeker in die tijd sensationeel goed (ook al was het niks nieuws). Debuut Let Love Rule mag ik nog steeds graag horen en ik vergeet nooit meer dat waanzinnige optreden in Ahoy toen het tweede album net uit was: wat een hectiek in het publiek en wat een goede sfeer.
Maar de twijfel sloeg al toe bij nummer 3 en nummer 4 vond ik niet echt leuk meer. Op 5 stonden nog wel wat goede momenten maar daarna was het toch echt welletjes.
Toch maar eens geluisterd hoe dit klinkt. Het rockt en funkt inderdaad wat meer en ook wat puurder maar heel erg memorabele hits hoor ik er tot nu toe nog niet tussen zitten.
Maar ondanks dat vind ik het zo beroerd allemaal nog niet. Het is jammer dat Kravitz het gewoon heel erg slecht doet bij veel mensen (heeft ie het ook een beetje naar gemaakt denk ik) waardoor ook dit album ongetwijfeld weer helemaal afgekraakt zal worden. Laat ik me daar dan niet bij aansluiten maar tot het jubel-kamp der fans wil ik ook niet gerekend worden met dit album.

Opener Sex is wel heel erg Bowie zeg! En dan hoor ik ook The Rolling Stones regelmatig wel terug (o.a. New York City).

Rock 'n Roll op de simpele, directe manier en eigenlijk werkt dat deze keer niet eens zo heel verkeerd.
Een beetje soul en een beetje R&B maar niet al te veel frutsels zoals we soms van hem gewend zijn.

Niet alles is van even hoog niveau (daarvoor moeten we toch echt terug naar zijn eerste twee albums) maar het klinkt vitaal en strak, zoals ook zijn wasbordje dat op 50-jarige leeftijd nog steeds is.
Nee, geen wereldschokkend album maar die maakt Kravitz sowieso al jaren niet meer. In dat geval is Strut zo slecht nog niet.

Van Leo Abrahams had ik nog nooit gehoord totdat ik vorig jaar op zijn album The Unrest Cure stuitte: een album met diverse gastvocalisten en wat alle kanten op stuiterde.
In eerste instantie deed het me niet zo veel maar het bleek een groeier en uiteindelijk wist het in mijn collectie te belanden.
Deze keer komt hij met een instrumentaal, akoestisch getint album.
Mooie sfeertjes worden er wel geschetst maar dan moeten ze me wel weten te raken en dat doen ze niet helemaal. Het lijkt eerder op een soundtrack bij een film. Op zich niets mis mee maar ik had gehoopt op iets als de vorige.
Misschien dat dit ook z'n tijd nodig heeft maar ik vrees deze keer het ergste want daarvoor heb ik nu het geduld niet. Ik wil iets meer spanning dan dit.
Geen onvoldoende maar zeker ook geen bewieroking van mijn kant.

Leo Abrahams. Wie? Dat had ik dus ook. Nog nooit van gehoord en de man schijnt dus al meerdere albums gemaakt te hebben.
Intrigerend hoesje en dan wil ik het wel eens proberen.

Fragile Mind brengt me gelijk al een beetje in verwarring door het praat-gefluister van deze dame (Kari Kleiv), maar ook de muziek verwart me: het is groots, wijds en behoorlijk rock en toch heeft het een vreemd laagje. Zijn het die strijkers? Is het het tegendraadse ritme? Geen idee; spannend is het zeker.
Ook 2000 Years from Now heeft iets onwerkelijks en klinkt toch heel aards. Wederom fraaie uitwaaierende melodieën zonder te verzanden in kitscherigheid. Het klinkt heel bekend en tegelijkertijd heb ik ook het gevoel te luisteren naar iets dat we tegenwoordig niet veel meer horen. Bingo Gazingo is verantwoordelijk voor de vocalen.
En opeens begin ik bij City Machine een idee te krijgen waar ik dit vaag van herken allemaal. Is dit niet Serge Gainsbourg-achtig in samenwerking met Jean-Claude Vannier? Het zit er toch in? Of ben ik nu gek? Het ademt een soortgelijke sfeer en het zet je telkens net even op het verkeerde been: heerlijk! De dame in kwestie schijnt KT Tunstall te zijn.
Banks of Kyoto is eigenlijk best een gek nummer. Het heeft wat Massive Attack duisternis in zich in combinatie met de hijgerigheid van Gainsbourg. Wulps en dartel, maar onderhuids zwaar erotisch en enigszins gevaarlijk.....
Remote is wat meer poppy maar dan wel van het minder toegankelijke soort (ze zullen de hitparades er niet mee bestormen zeg maar).
No Frame heeft weer iets zwoels in zich. Het kronkelt wat minuten door, het draait, het lonkt en het stoot je plagerig weer af. Om gek van te worden. Brian Eno is de name-dropper op dit nummer.
Ultra Romantic Parallel Universe is weer zo'n zweverig nummer waar de dame in kwestie alle kanten op mag zwalken omgeven door zoete instrumentatie met hier en daar venijnige randjes. Malle meid toch...
Het instrumentale Below Ground dartelt ook lekker in de rondte en Devil's Mouth krijgt een electronische beat en weet toch een rocknummer te blijven ondanks het spoken word (of mag ik dit ook rap noemen) tegen het einde.
Error on Green is wederom instrumentaal en heeft iets jazz-achtigs in zich. Ik vind het een betoverend nummer en kan er nog steeds niet goed mijn vinger op leggen.
All Along klinkt dan opeens vrij helder met een country-sausje.
Ook Epilogue komt betrekkelijk eenvoudig over na alle avontuur die we hiervoor konden beleven.
Brian Eno, KT Tunstall werden naast Kari Kleiv en Bingo Gazingo genoemd, maar ook Ed Harcourt, Foy Vance, Pati Yang, Merz en Phoebe Legere dragen bij aan dit bijzondere werkje dat niet onopgemerkt voorbij mag gaan dit jaar!

Hill?? Wake-up call!!!

Zit je op msn met een van je beste muziekmaatjes (hallo Amsterdam ) en dan krijg ik de vraag of ik deze cd wil hebben.
Eindelijk kon er wat teruggestuurd worden omdat ik volmondig ja zei. En ach, zo'n goed album moet ook gelijk besteld worden.
Want moet je je voorstellen: een artiest die je zeer waardeert (Leonard Cohen) wordt hier gecovered door diverse artiesten die behoren tot mijn all-time favourites.
Ga maar na: de familie Wainwright, Nick Cave en Antony. Ook een Teddy Thompson heb ik hoog zitten en dat allemaal live opgenomen:
recorded live at Hal Willner's "Came So Far For Beauty: An Evening of Leonard Cohen Songs", at the Brighton Dome as part of the Brighton Festival 2004 and at the Sydney Opera House as part of the Sydney Festival 2005, except "Tower of Song" featuring Leonard Cohen and U2.

Onbeschrijfelijk mooi!

Het album start al goed met Tower of Song gezongen door Martha Wainwright. Wat kan zij zingen: vol smart en smachtend, smekend. Wie in die familie is nu de echte drama-queen? Allemachtig wat is zij toch goed.
Teddy Thompson is bevriend met Rufus. Ook hij heeft een bijzondere stem die heel in de verte aan die van Rufus doet denken. En ook hij heeft een beroemde papa. Zijn nummers zijn altijd wat meer country-getint en dat is te horen op Tonight Will Be Fine. Misschien minder bekend, maar zeker geen reden om dit schitterende nummer over te slaan.
Ome Nick gaat een beetje jazzy in de weer met I'm Your Man. Altijd fijn om hem te horen zingen. Dat dit goed in zijn straatje past laat hij goed merken in deze geweldige uitvoering. Het leuke is dat Cohen-covers vaak nog beter zijn dan de originelen. Raar maar waar.
Martha mag Winter Lady vertolken. Dit doet ze samen met haar moeder en tante op de voor hen zo bekende wijze. Een juweel van een folksong is het resultaat. Huiveringwekkend mooi is die samenzang.
Beth Orton behoort geloof ik niet tot de Wainwright-familie of vriendenkring. Het nummer valt gelijk ook een beetje uit de toon (maar dat komt misschien door haar stem). Slecht is het zeker niet. Het blijft redelijk dicht bij het origineel en ik vind het prima gedaan.
Chelsea Hotel No. 2 in de live-uitvoering van Rufus circuleert al langer dan vandaag op mijn I-pod. Dit nummer speelde hij ook in Paradiso Amsterdam een paar jaar terug. Kippenvel. Ook hier is het heel erg sterk gebracht. Een hoogtepunt op dit album (tussen nog heel wat meer hoogtepunten).
Antony flikt het hem weer: nu met If It Be Your Will. Voor mij het mooiste nummer van dit album. Om te janken zo goed. Emotioneel, krachtig en betoverend. Na afloop is het echt even naar adem snakken door al deze pracht en praal.
Een andere wat uit de toon vallende artiest is Jarvis Cocker. Maar wat hij met I Can't Forget doet is gewoon sterk. Zijn donkerbruine stem past natuurlijk goed bij het werk van Cohen.
The Handsome Family is verantwoordelijk voor Famous Blue Raincoat. Ook hier weer een donkerbruine stem die dicht tegen die van Cohen zelf aanschuurt. Een mooi nummer in de stijl van Tindersticks en Cousteau.
Ene Perla Batalla brengt Bird On A Wire heel kwetsbaar en broos. Het is er een heerlijke country-tearjerker door geworden met net even genoeg andere invloeden om het daar nog even boven uit te tillen. Mooi hoor.
Rufus treedt weer aan op Everybody Knows en hij turnt het om tot een swingend nachtclubnummer met wat zuid-amerikaanse invloeden (tango).
Zus Martha is goed van de partij op deze cd want zij zingt The Traitor. De instrumentatie begint heel orkestraal en slaat dan om in een breekbaar nummer wat ze heel zwierig en elegant voor het voetlicht brengt. Ik hoop nog veel van deze dame te horen, want dit horende moet ik toch echt concluderen dat ze eigenlijk net zo goed is als broerlief.
Suzanne is een onderonsje tussen Nick Cave en de dames Perla Batalla en Julie Christensen. Nick voelt zich blijkbaar prima tussen deze twee dames want ze leveren een perfecte cover af van dit toch wel zeer bekende nummer van Leonard Cohen.
Dat het cover nummer zoveel van dit nummer is doet er dan verder niet meer toe. Hoe heerlijk is ook de trompet aan het einde.
Teddy Thompson doet er nog eentje: The Future. Jammer dat deze man niet wat meer bekendheid geniet hier in Nederland, want het is een bijzondere zanger. Dit nummer brengt hij overtuigend genoeg.
Anthem is eerst heel intiem en mondt dan uit in een enorm soulvol nummer compleet met blazers en daar zijn Batalla en Christensen voor verantwoordelijk, deze keer zonder de hulp van Nick Cave. De opbouw is lekker dramatisch en daarmee hebben we weer een prachtnummer te pakken.
De meester zelf sluit het album af in samenwerking met U2. Dat U2 hier de instrumentatie verzorgt is overduidelijk. The Edge is nu eenmaal een herkenbare gitarist. En ja Bono herkennen we ook uit duizenden nietwaar. Het is het enige nummer dat niet live voor publiek is uitgevoerd. Om het toch een live-tintje mee te geven aplaudiseren ze na afloop van het nummer zelf maar even.

Ik was echt even betoverd door dit schitterende album. Dit moest en zou ik dan ook gelijk bestellen. Dat lieve msn-maatje zorgt er daardoor voor dat ik even in de buidel moest tasten, maar dat heb ik graag over voor cd's van dit kaliber.

Hallelujah voor deze soundtrack!

Gevalletje 'lastig'.

Wat doe je als een gezelschap invloeden opgeeft als Steve Reich, Philip Glass en Godspeed You! Black Emperor. Filmscores noemt als stijl, alsmede neo-klassiek en minimal (alhoewel ik dat zelf niet zo hoor).

Pffff.... lastige. Klassiek is het niet echt in mijn oren. Ik hoor er soms ook wel het barokke popsausje in terug die te horen was bij het duo The Magic Theatre vorig jaar waar ik laaiend enthousiast over was (en nog steeds ben). Een beetje DAAU kan ook wel genoemd worden.

Boeiend en spannend is het in elk geval zeker, want het gaat van kolkend naar rustgevend en daarmee wordt het nergens saai en zit je telkens wel op het puntje van je stoel voor wat er nu weer zal gaan komen en dat met een gezelschap bestaande uit 3 violisten, 1 cellist en 1 pianist.
Ondanks dat het allemaal vrij experimenteel lijkt is het dat niet en denk ik dat het zeer goed toegankelijk is, ook voor mensen die bijvoorbeeld niks met klassiek hebben.
Dat stukje filmmuziek in hun eigen omschrijving kan ik dan ook heel aardig volgen want het klinkt allemaal zeer filmisch, en wat is het dan fijn om daar zelf je beelden bij te kunnen bedenken.

Les Fragments de la Nuit hebben een bijzonder afgeleverd met Demain, C'Était Hier.

Avontuurlijk en mysterieus als een Tim Burton film. Zo wil ik dit album wel omschrijven.
Dit gezelschap bestaat uit 3 violisten, 1 cellist en 1 pianist en swingen kunnen ze als de beste. Juist door de samenstelling krijgt dit alles een sprookjesachtige sfeer mee maar toch met een grimmig randje zoals het echte sprookjes betaamt.
Het is ritmisch en vooral warmbloedig op momenten. Vol passie geven de muzikanten zich over aan elkaar waardoor er een spannend, gewaagd geheel ontstaat.
Doordat de nummers op dit album behoorlijk kort zijn blijft het allemaal puntig en verveelt het nergens. Waarschijnlijk ook de kracht van Musique du Crépuscule.
Ik wil dit album aanbevelen aan liefhebbers van filmmuziek, liefhebbers van klassiek die eens wat 'makkelijkers' willen horen, aan liefhebbers van spannende en enigszins donkere muziek, want Les Fragments de la Nuit zorgen voor alle ingrediënten op dit wonderschone album.