Met High Violet wordt de lijn die is ingezet met Boxer doorgezet. Naar mijn gevoel levert dit een aantal sterke nummers op, zoals het meesterlijke Terrible Love (beste nummer van The National), Conversation 16 en England. Maar er zijn ook een aantal nummers die wat door de mand vallen, en vooral opvallen door een vorm van eentonigheid. Nummers als Little Faith en Lemonworld beschouw ik niet bepaald als het beste werk van The National.

Maar The National bewijst met High Violet nogmaals dat dit een band is om rekening mee te houden. De drie bekende albums van de band heb ik allen hoog gewaardeerd, en hoewel ik Alligator op dit moment het hoogst inschat, hoop ik toch dat The National blijft vernieuwen, hoewel er dan natuurlijk wel de kans bestaat dat het vernieuwen ten koste gaat van de toegankelijkheid.

Het nieuwe album van The National is op komst, en mede daarom is dit het juiste moment om ook het eerste album van deze zeer gewaardeerde band intensief te beluisteren. Wat vooral opvalt is de wisselvalligheid van het album, zowel qua stijlen als met betrekking tot de kwaliteit van de nummers. Ik ben eerlijk gezegd niet dolenthousiast, met name nummers als Trophy Wife en Sugar Wife zijn toch echt te matig voor een topnotering. Overige nummers zijn allen voldoende tot goed, met Cardinal Song en Slipping Husband als hoogtepunten.

The National gaat met Trouble Will Find Me verder met de zegetocht. Net als de voorgaande 3 albums, deel ik met veel plezier ook 4 sterren aan dit pareltje uit. Het is simpelweg een heerlijk album geworden, wat ik niet had verwacht nadat ik Demons een eerste maal hoorde. Dat viel met name tekstueel nogal tegen en klonk wat zeurderig. Gelukkig veranderde mijn mening radicaal na het horen van de rest van het album.

Slipped wist mij geweldig te raken en de ‘drive’ van Graceless doet mij denken aan het beste van The National (ik noem een Mistaken for Strangers). Ook Sea of Love en Don’t Swallow the Cap doen hier aan denken en zijn uitstekend. De rustige nummers passen perfect op het album en ik verwacht dat die op lange termijn nog zullen groeien. Met name de subtiliteit in Heavenfaced weet mij steeds meer te boeien. Enige minpuntje is wellicht dat geen van de nummers op dit album gaan behoren bij mijn pakweg 5 favorieten van deze band. Fake Empire blijft de torenhoge favoriet, met Terrible Love als een goede nummer 2.

Afgezien van de kwaliteit van dit album, vind ik het vooral fantastisch dat er weer eens een artiest is die de hooggespannen verwachtingen kan waarmaken. Chapeau daarvoor!!

Let It Be is overduidelijk afkomstig uit de jaren 80, het nummer Answering Machine geeft dit wel heel duidelijk aan. Matige nummers staan er op dit album met Tommy Gets His Tonsils Out en het wat kinderlijke Gary’s Got a Boner. Dat is nogal jammer, omdat het album verder volgepakt is met een aantal korte knallers en wat meer bedachtzame nummers, waarvan de klassieker Unsatisfied en het schitterende Androgynous het meest kunnen beklijven.

Inderdaad een beetje doorsnee, maar zeker de moeite waard om te beluisteren. Sommige nummers, zoals By the Shore, beperken zich tot wat tokkelwerk, maar met name de meer ritmische en opzwepende nummers met samenzang zijn uitstekend. Voorbeelden hiervan zijn Comfort to the Dalai Lama, Sanctuary, Sentimentally Falling en het geweldige Passion. Aanrader voor liefhebbers van Fanfarlo, Edward Sharpe en Of Monsters and Men.

De nummers Breakeven en The Man Who Can’t Be Moved heb ik altijd goed gevonden. Met name Breakeven is een heerlijk nummer met wat tempowisselingen, goede opbouw en dus met afstand het beste nummer van het album. Ook Talk You Down scoort nog een voldoende, maar de rest van het album is zeer matig. Simpele refreintjes, zoete teksten en vooral het onbreken aan afwisseling, zorgen ervoor dat dit album niet bepaald gedenkwaardig is.

Voor mij is White Water de meestgedraaide plaat van en in 2015. Een geweldig album, met name door het constant hoge niveau. De stem van zanger Rob Goodwin is voor mij bijna betoverend, helemaal na het live-optreden van deze sympathieke band in de Patronaat eind 2015. De nummers zijn zowel groots als ingetogen en dat bevalt mij uitstekend. Daarnaast voelen de teksten reflectief aan, niet direct diepgaand maar wel bedachtzaam.

Als ik toch hoogtepunten moet opnoemen, dan is het wel opener Dresden (het koortje, de rust en de drums), Testing (de breekbaarheid) en Augustine (de opbouw). Je kunt het goed sentiment noemen en effectbejag noemen, maar bij mij werkt het.

Mijn eerste kennismaking met The Smiths is uitstekend bevallen. Het is even wennen aan het stemgeluid van Morrissey, maar de periode is gelukkig maar kort. Met afstand mijn favoriete nummer is het titelnummer van het album. Al moet gezegd worden dat het nummer een dertigtal seconden te lang duurt. Met klassiekers als Bigmouth Strikes Again en There Is a Light That Never Goes Out is ook weinig mis, en kan ik talloze keren horen.

Speciale vermelding gaat uit naar het duo I Know It’s Over en Never Had No One Ever. In bepaalde mate zijn die nummers vergelijkbaar met elkaar qua geluid, daarom vind ik het wel apart dat ik het eerste nummer fantastisch vind, en het tweede nummer maar moeilijk doorkom. Dat nummer beschouw ik dan ook als minste nummer van het album, al komt het nietszeggende Vicar in a Tutu daar ook bij in de buurt. Ook met het slotnummer heb ik weinig, al vind ik het als laatste nummer van een album wel geslaagd.

Nu dan toch eindelijk het legendarische album van The Sound uitvoerig beluisterd. Met name door vergelijkingen met bands als Interpol en Joy Division waren de verwachtingen hooggespannen. Daarbij heb ik al verschillende losse nummers van dit album gehoord en die bevielen uitstekend. Dan gaat het bijvoorbeeld om het geniale Winning en de minstens zo geweldige nummers Judgement en New Dark Age.

Naast deze nummers, staan er gelukkig nog vele bovengemiddelde nummers op dit album. Eigenlijk valt alleen Contact the Fact wat tegen. Het leunt wat mij betreft teveel op het wat simpele refrein. Een topscore blijft uit omdat het muzikaal niet het meest interessante album is, hierdoor weet ik niet of dit album ook na meerdere luisterbeurten even interessant blijft.

Dit is één van die klassieke albums die ik nooit zou kunnen ontdekken zonder MusicMeter. Gelukkig heb ik het album ontdekt, en al vele malen heb ik kunnen genieten van de parels die op dit album staan. Het begint al met het openingsnummer, die zonder twijfel behoort tot één van de beste albumopeners ooit. Mijn insziens volgt dan een soort tweeluik (She Bangs the Drums & Waterfall) die ik werkelijk fantastisch vind. Don’t Stop is even wennen, maar kan ik inmiddels ook wel waarderen.

Vanaf Elizabeth My Dear tot en met Shoot You Down zakt het niveau iets in (hoewel dat relatief is bij zo’n hoog niveau). Het album herpakt zich uitstekend met This is the One en het fantastische I Am the Ressurrection. De enige echte kritiek die ik heb gaat erom dat sommige nummers iets te lang doorgaan. I Am the Resurrection en Don't Stop zijn hiervoorbeelden van. Overigens beoordeel ik dit album zonder het bonusnummer Fool’s Gold. Ik heb nog weinig met dit nummer, waardoor de waardering zonder dat nummer hoger uitvalt.

Het is al vele keren gezegd, maar wat een sterk debuut is dit van The Strokes. Tot en met Hard to Explain is het album vrijwel perfect. Al moet gezegd worden dat echte uitschieters ontbreken. The Modern Age is wat mij betreft het hoogtepunt van dit album. Qua opbouw is dit nummer te vergelijken met Soma en Hard to Explain, maar The Modern Age is het nummer dat mij het meest heeft overtuigd. Is This It is goed als opener, en Someday en Last Nite zijn de aanstekelijke nummers die een groot publiek zullen aanspreken.

Take It or Leave It, When It Started, Trying Your Luck en Alone, Together vallen iets tegen, maar matig zijn deze nummers zeker niet. Het valt op dat een aantal nummers op dit album abrupt stoppen, terwijl dat bij Take It or Leave It niet het geval. Gek genoeg beschouw ik dat bij dit nummer als een minpunt, omdat het tegen het einde aan een beetje eentonig wordt.

The Tallest Man on Earth is wederom in vorm. De grote kleine man Kristian Matsson weet met dit album te overtuigen, maar niet te overdonderen. De meeste nummers klinken heerlijk in het gehoor, maar weten zich niet direct te onderscheiden van zijn eerdere werk. Hij neemt de tijd in zijn muziek, dat rijk georkestreerd is. Duidelijk een artiest die creatieve vrijheid geniet en graag de melancholie in zijn nummers laat klinken. Maar dit is niet anders dan bij zijn eerdere werk. Eigenlijk alleen maar met de nummers Beginners (de speelsheid) Sagres (de eerlijkheid) en Timothy (wervelend) weet hij zich voor mij te onderscheiden ten opzichte van zijn eerdere albums.

Dit eerste album van The Tallest Man on Earth is wat minder als zijn opvolger, maar niettemin een uitstekende plaat. Het album is kort, maar eigenlijk is dat ook wel eens goed. Hij snapt dat zijn nummers van hoge energie niet te lang moeten duren. Het beste nummer is met afstand The Gardener. Voor de rest is het album van een constant uitstekend niveau.

De opvolger van Shallow Grave is op alle punten beter. Ten eerste zijn de eerste twee nummers met afstand de beste nummers die The Tallest Man tot nu toe gemaakt heeft. Daarnaast bevat het album ook parels als Love is All en Kids on the Run. Eigenlijk vind ik alleen King of Spain iets minder, vooral omdat het wat uit de toon valt. Aan zijn stemgeluid was ik gek genoeg snel gewend, en vooral zijn uitbarstingen en soms speelse wijze van zingen bevalt mij zeer goed. Wat mij betreft is dit een blijvertje en ik kan niet wachten tot ik hem live zie over een maand.

Wat een schitterend debuut van The Temper Trap. Natuurlijk valt de single Sweet Disposition als eerste op. Maar er staat zoveel meer op dit album, wat ook van een veel hogere kwaliteit is. Denk bijvoorbeeld aan de trage opbouw bij Soldier On en Resurrection, waarna beide nummers na een aantal minuten volledig op stoom raken. Vooral bij Ressurection is dit zeer sterk gedaan.

Dan zijn er nog de relatief simpele nummers als Rest, Down River en Fader. Al deze nummers klinken zeer goed en vooral fris. Referenties naar Coldplay zijn misplaatst volledig overbodig. De grootste parel op het album is opener Love Lost. Dit nummer laat duidelijk de kwaliteiten van The Temper Trap zien, het is een nummer dat alle goede kwaliteiten van de band combineert. De prachtige opbouw, een aanstekelijk ritme en een prachtig einde.

Helaas geldt dit prachtige einde niet voor het album zelf. Bij Science of Fear lijkt het alsof de band niet precies weet wat ze willen en Drum Song beschouw ik als een soort opvulling om boven de 40 minuten uit te komen. Gelukkig staan beide nummers aan het einde van het album, en is de rest van dit debuut van topkwaliteit. Ik wacht in ieder geval met veel interesse op het volgende album.

Het is jammer dat dit album vooral wordt beoordeeld op basis van de twee hits. Post Break-Up Sex gaat nog wel, maar Wreckin’ Bar beschouw ik als een weinig origineel nummer dat een slechte weergave is wat voor muziek daadwerkelijk op deze cd staat.

Nu wil ook weer niet zeggen dat dit een absoluut meesterwerk is, maar het is wel een bovengemiddelde cd die moeiteloos de competitie dit jaar aankan met de nieuwe albums van Arctic Monkeys, Mona en The Strokes. Blow It Up, If You Wanna en Under Your Thumb zijn zeer goede en aanstekelijke nummers. Ook meer ingetogen nummers als Wetsuit, Family Friend en All in White zijn allen nummers die ik zeker vaker ga draaien. Geniaal is het allemaal niet, maar dit album verdient zeker een kans (dus niet alleen de hits).

Eigenlijk was ik een beetje huiverig om te beginnen met dit legendarische album. Op basis van het luisteren van enkele losse nummers was ik niet overtuigd, maar langzaam begint het kwartje te vallen. Heroin is in ieder geval een zeer memorabele klassieker die ik beschouw als het beste nummer. Zelden zo’n geslaagde en intense opbouw gehoord. Dan zijn er nog een aantal nummers die ik beschouw als prima tussendoortjes zoals Run Run Run en There She Goes Again. Van die categorie valt eigenlijk alleen I’ll be Your Mirror wat tegen. Wat een echte topwaardering voorkomt is het slotstuk European Son. Wellicht is het kunnen waarderen van dat nummer een kwestie van wennen, ik ben benieuwd.

Normaal gesproken ben ik niet zo van het ontleden van hele albums, maar voor deze ontdekking maak ik graag een uitzondering. Het eerste echte album van buitencategorie van 2013. Het is vooral verrassend dat dit soort “emo”-muziek mij zo zou kunnen raken en boeien. Sowieso is hier geen sprake van een normale opbouw in de nummers, dus wat dat betreft scoort het al flinke pluspunten. Een soort emo+post-rock met een zanger die met dichtgeknepen neus zijn hart uitstort over de wereld. Het is even wennen, maar niet alleen zit het muzikaal bijzonder knap in elkaar, het is ook tekstueel heel bijzonder en voor iedereen in enige mate herkenbaar. Een plaats in mijn top 10 voelt dan ook zeker niet als een geforceerde beslissing of iets waar ik later op terug ga komen.

Heartbeat in the Brain (5:41)
Na de kalme opening Blank #9 is daar dan het eerste echte nummer. De gitaren openen het bal en al snel volgt de eerste kennismaking met de emo-stem van zanger Thomas Diaz. Poeh dat is even wennen, ga ik dit volhouden… Maar een eerste reactie zit er nog weleens naast. Dit gaat verder en zowel dit nummer als het gehele album blijken een stuk origineler en meer vernuftig in elkaar te zitten dan je vooraf zou verwachten. De teksten gaan daadwerkelijk ergens over, ze hebben iets te zeggen waar de meeste mensen zich mee kunnen identificeren. In Heartbeat in the Rain is de eerste twijfeling te horen. Woorden en gevoelens die in de andere voltreffers op dit album constant terugkeren.

Fightboat (2:04)
In Fightboat klinkt TWIABP nogal wanhopig en zelfs radeloos, de instrumentatie is wat gehaast en de slotzin verraadt alles. Er zijn geen zekerheden in het leven, maar het moet goedkomen als je maar keuzes maakt.

Picture of a Tree That Doesn't Look Okay (4:01)
Liedjes zoals ik ze graag hoor. Als een wervelwind raast dit nummer door de speakers. Waarschijnlijk het meest geschikte nummer om als single uit te brengen, of het moet de ballad-achtige song zijn die later nog komt. Ook hier de inmiddels rustige en bijna hypnotiserende opening die als een teaser door de speakers klinkt. Er komt iets, er komt iets… en jawel na een kleine 2 minuten breekt de hel los en komen alle opgekropte gevoelens en gedachten vrij.

You Will Never Go to Space (2:24)
Een iets minder nummer, maar dat is eigenlijk maar een relatief begrip op dit album. De tempowisselingen maken veel goed, de opbouw is sterk en de tekst wederom krachtig. Zoeken, dromen en uiteindelijk blijven waar je bent. Never go to Space!

The Layers of Skin We Drag Around (1:33)
In de categorie kort maar zo krachtig. Schitterend tekst over verandering of eigenlijk de drang naar verandering die maar uitblijft. Voor mij toch ook herkenbaar. En ja, die samenzang rondt het weer op een ongekende manier af.

Ultimate Steve (4:03)
Een wat traag en instrumentaal deel leidt tot de explosie die je zou verwachten. Klaag ik? Absoluut niet! Voorspelbaar allicht, maar de combinatie van sterke en afwisselende samenzang, de rijke instrumentatie en boven alles de rauwe emotie die van dit nummer wederom een parel maken.

Gig Life (2:59)
De sprong is gewaagd, maar de onzekerheid blijft. Heb ik de juiste keuze gemaakt? Mooi hoe de teksten halverwege verdwijnen en aan het einde weer terugkeren.

Low Light Assembly (3:19)
Vlak voor de finale een zeer ingetogen TWIAP. Reflecterend op de keuzes die gemaakt zijn. Wellicht wat voor de hand liggende slotwoorden, maar toch zo oprecht. Reflecties van deze aard zijn ook zelden rationeel en dat blijkt maar weer.

Getting Sodas (7:00)
Het epische einde van een geweldige plaat. Een einde dat zo’n plaat ook verdient. De eerste helft is nogal standaard en zelfs wat schreeuwerig. Grijpt toch je aandacht door de sterke 2-stemmige zang. Maar dan komt het… die opbouw, die geweldige inspirerende tekst (zie bandnaam) en die drums. Jaja, al vaak een vergelijkbare opbouw gehoord, maar hier als passend slotstuk van een meesterwerk, vallen alle figuurlijke puzzelstukjes precies goed. Schitterend, niets meer aan doen. The World is A Beautiful Place & I Am Glad I Heard it!

Dit album heb ik inmiddels grijsgedraaid en ook nu kan ik er nog steeds geen genoeg van krijgen. Het blijft een heerlijke trip die niet wordt onderbroken door minpuntjes. Het is dan ook best bijzonder dat er nog een paar hoogtepunten aan te wijzen zijn. Crystalised is wat mij betreft het echte prijsnummer, hoewel Infinity, Stars en Intro niet ver achterblijven. xx is een geweldig album en het lijkt mij sterk dat ze dit magische debuut ooit gaan overtreffen.

Genoten van dit sfeervolle en ingetogen album van The Tindersticks. Maar ook enigszins een teleurstelling, omdat eerder uitgekomen singles Hey Lucinda en met name We Are Dreamers! aanleiding gaven om te denken dat dit een absoluut meesterwerk zou kunnen worden. Dat is niet het geval, het album is niet overal even spannend, met name tegen het einde aan.

Na de nummers Dreamer en Life on Earth te hebben ontdekt via de MuMeLadder, heb ik vol verwachting de rest van het album opgezocht. De kwaliteit van die nummers wordt helaas niet gehaald, maar een sterk album is het zeker. Grootste probleem is echter de selectie van de nummers. Met een tijdsduur van bijna 65 minuten, hadden de zwakste nummers met gemak geschrapt kunnen worden. Met name Young God en het zeer trage en geforceerde Twilight Property vallen tegen.

Uiteindelijk een kleine tegenvaller, of eigenlijk niet de plaat die het leek te worden na de eerste luisterbeurt. Met True Love (niet op dit album) en Hollywood heeft Tobias mijn aandacht gegrepen. Nu ik het hele album een groot aantal keer gehoord heb, valt inderdaad op dat de teksten af en toe wel heel simpel zijn en vooral zoetsappig. Zelfs live leek Tobias wat onwennig en ik denk dat hij bij een volgend album wat dat betreft heel erg gegroeid zal zijn.

Niettemin heel benieuwd naar zijn volgende werk. Ook met de levenservaring die hij nu opdoet als jonge artiest. En met How Could You Babe heeft hij een kraker.

Tom McRae is een artiest die ik gelukkig een keer live heb mogen aanschouwen. Net als dit album, is hij ook live iets te wisselvallig. Zo snap ik alle lof voor The Boy with the Bubblegun niet echt. De tekst pakt mij niet. Voor mij wordt het hoogtepunt dan ook gevormd door Bloodless. Werkelijk een zeer breekbaar en emotioneel nummer, waar toch een sprankje in te horen is. Verder is het heel knap hoe McRae heeft gezorgd voor voldoende afwisseling op dit zeer intense album. Qua sfeer doet het mij denken aan het werk van Jason Molina, maar mij raken zoals Molina dat kan, lukt McRae helaas niet.

Wat een schitterend album van Tom Waits. Vooraf had ik ook wel verwacht dat dit het album zou zijn dat zich nauw zou aansluiten op mijn smaak, en gelukkig klopt dat ook. Er zijn teveel nummers op te noemen die zeer geslaagd, waarbij Martha nog altijd behoort tot één van mijn favoriete nummers aller tijden. De toevoeging van Ice Cream Man vind ik helaas wat misplaatst en ook nummers als Lonely en Midnight Lullaby doen mij wat minder.

Lange en complexe nummers staan duidelijk niet op dit album. Wat overblijft is een aardige popplaat, die wellicht te weinig variatie bevat, maar af en toe best lekker in de oren klinkt. Het beste nummer is zonder twijfel Undercover Martyn. Dit nummer leunt het minst op het refrein en klinkt daadwerkelijk als een lopend geheel. Bij andere nummers is dit duidelijk niet het geval en wordt het weliswaar aanstekelijke refrein constant herhaalt. Mede daarom is dit album geen blijvertje.

Ik snap een eerdere vergelijking met Bloc Party niet echt. Dit doet mij meer denken aan Vampire Weekend en Phoenix. Al zijn die bands een stuk beter en vooral gevarieerder.